«در آستانۀ هفت اکتبر»


بین خوش‌بین بودن و واقع‌بین بودن باید واقع‌بین بود و اگر خوش‌بینی به واقع‌بینی آسیب می‌زند، بی‌درنگ باید آن را کنار نهاد. متأسفانه واقع‌بینی دیگر جایی برای خوش‌بینی نگذاشته و باید پذیرفت نشانه‌ها از افزایش تنش حکایت دارد. زنجیرۀ رخدادها که با هفت اکتبر آغاز شد، در سالگرد آن به جایی رسید که یک سال پیش در مخیلۀ بدبین‌ترین تحلیلگران هم نمی‌گنجید (آیا این روند تصادفی و ناخواسته بود؟ به سختی می‌توان گفت «آری»)، چنان‌که اگر دو سال پیش این تصویر آخرالزمانیِ غزه را می‌دیدید، بعید بود آن را باور کنید؛ گرچه البته وقتی عملیات هفت اکتبر رخ داد، تقریباً می‌شد انتظار داشت واکنش اسرائیل از هر آنچه تا پیش از آن از آن سراغ داشتیم شدیدتر خواهد بود.

هر چه جلوتر می‌رویم تصویر رخدادهای یک سال گذشته شفاف‌تر می‌شود. به نظر می‌رسد اسرائیل چنین مسیری را هدفمند دنبال کرده و تعمداً اجازه می‌دهد زنجیرۀ کنش و واکنش‌ها تداوم یابد. نشانه‌ای دیده نمی‌شود که اسرائیل قصد داشته باشد این زنجیره را متوقف کند. اروپا در افولِ جهانیِ مزمن خود کلاً از خاورمیانه پا پس کشیده است. روسیه امید دارد با گسترش درگیری‌ها در خاورمیانه فشار بر غرب افزایش یابد تا دست از حمایت از اوکراین بردارند و از پشت به زلنسکی خنجر بزنند.

آمریکا تا حدی در قبال واکنش‌های اسرائیل به جمهوری اسلامی نقش ترمز را ایفا کرده است. برای مثال پس از عملیات پهپادی‌ـ‌موشکی پیشین همۀ مقامات دولت بایدن اصرار داشتند حمله شکست خورده تا به اسرائیل بقبولانند «هیچی نشده! فقط یه‌کم گلگیر جلو قُر شده که آن هم بدون رنگ درمی‌آید.» اما هر نظاره‌گری می‌دانست مسئله «نفس حمله» بود. بایدن موفق شد اسرائیل را مهار کند؛ گرچه اصلاً شک دارم آمریکا هیچ‌گاه بتواند چیزی به اسرائیل بقبولاند؛ اسرائیل مهارت خاصی دارد خواست خود را نرم‌نرم در کاسۀ آمریکا بگذارد ــ بدون حمایت آمریکا هم نظرش چندان عوض نمی‌شود.

در دومین عملیات موشکی تصاویر اجازه نمی‌داد مقامات آمریکایی بگویند «طوری نشده». گرچه باز هم می‌گفتند عملیات شکست خورده است. این‌بار مشخص بود آمریکا می‌داند نهایتاً بتواند کمی واکنش اسرائیل را تعدیل کند. به همین دلیل بایدن اول گفت تأسیسات هسته‌ای نباید هدف قرار گیرد و بعد تلویحاً تأسیسات نفتی را هم به آن افزود. اما باز هم به گمانم سیاست اسرائیل در برابر بایدن همان است که به مرگ می‌گیرد تا به تب راضی شود. ترس آمریکا این است که درگیری از مهار خارج شود، اما هدف اسرائیل این است که آمریکا را گام به گام به درگیری بکشاند.

به گمانم اسرائیل با همین ریتم سطح تنش را بالا و بالاتر خواهد برد. اینک می‌دانیم که هدف اسرائیل در برابر حماس حذف کامل آن از غزه بود. با کمی تأخیر فهمیدیم در قبال حزب‌الله نیز هدفش ضربۀ حداکثری به حزب‌الله بود ــ لازم نیست توضیح دهم ضربۀ حداکثری یعنی چه. فقط این را هم اضافه کنم که به نظر در اسرائیل سال‌ها روی جنگ سی‌وسه‌روزۀ ۲۰۰۶ فکر شده بود و این‌بار کلاً اسرائیل تغییر تاکتیک داد. اول با عملیات پیجری در قاعدۀ حزب و توأمان حملۀ گسترده به رستۀ رهبری وقتی تعادل حزب‌الله را به هم زد، حملۀ زمینی را آغاز کرد؛ آن هم پس از فعالیت گستردۀ توپخانه‌ای و نقطه‌زنی در جنوب لبنان. اما این جنگ در جنوب لبنان هم احتمالاً بسیار طولانی خواهد بود و با اشغال مناطقی همراه خواهد بود.

می‌ماند این پرسش اصلی و بزرگ که درگیری با جمهوری اسلامی چه می‌شود؟ در این مورد باید منتظر تنشی دائمی و زدوخوردی بلندمدت باشیم؛ زدوخورد به همین معنایی که تا اینجا دیده‌ایم، منتها در سطحی بالاتر. احتمالاً شدت حملاتی موشک‌های ایرانی بیشتر می‌شود و واکنش‌های اسرائیل هم شدیدتر می‌شود. به این شکل، اسرائیل به جهان فرصت می‌دهد خود را به این تنش عادت دهد. متأسفانه هیچ سازوکاری برای متوقف کردن این زنجیرۀ کنش و واکنش وجود ندارد. نمی‌توان گفت دقیقاً چه اتفاقاتی خواهد افتاد، اما دست‌کم می‌توان حدس زد «ایدۀ دولت پزشکیان» که اولین روز دولتش با ترور هنیه در تهران همراه بود، عملاً محکوم به شکست است. فقط کافی است این زنجیرۀ تنش چند درجه داغ‌تر شود تا بستن پروندۀ هسته‌ای و تحریم‌ها نه‌تنها ناممکن، بلکه سویۀ معکوس بگیرد. «ایدۀ دولت روحانی» که از سال ششم آن شکست خورد، این‌بار از روز اول دچار مشکل اساسی شد.

زنجیرۀ درگیری که هفت اکتبر آغاز شد، پس از یک سال با فرود موشک‌ها در پایگاه نوآتیم کامل شد. تاکتیک‌های اسرائیل عوض شده و بیش از همیشه آماده است خون هم بدهد (چنان‌که عملاً اجازه نداد حماس از گروگان‌ها بهرۀ خاصی ببرد). هفت اکتبر ۲۰۲۳ نمی‌دانستیم هفت اکتبر ۲۰۲۴ به اینجا می‌رسیم. هفت اکتبر ۲۰۲۵ کجاییم؟ دست‌کم به گمانم صحبت از «سال» برای این درگیری هیچ بیراه نیست.

همچنین بخوانید: یازده سپتامبرِ هفت اکتبر

مهدی تدینی

@tarikhandishi  |  تاریخ‌اندیشی

آیا اسرائیل به ایران حمله می‌کند؟

رویداد۲۴ نتایج پاسخ ایران به اسراییل را بررسی می‌کند.

حسن بهشتی‌پور، کارشناس روابط بین‌الملل، معتقد است که ایران در یک شرایط خاص، ناچار به پاسخ نظامی به اسراییل شد و احتمالاً اسراییل نیز پاسخ دهد. او می‌گوید: «شواهد نشان می‌دهد که ایران چاره‌ای جز پاسخ به اسراییل نداشت. اگر ایران پاسخ نمی‌داد دیگر نمی‌توانست از اعتبار منطقه‌ای خود دفاع کند. ایران را به زور در شرایطی قرار دادند که چاره‌ای جز پاسخ دادن نداشت. اینکه پاسخ ایران چقدر مؤثر بوده باید اخبار تکمیلی آن را بررسی کرد. یکی از راه‌های درک اثرگذاری این پاسخ، بازدارندگی آن است. اگر اسراییل حمله نکرد، می‌توان دریافت که این پاسخ بازدارنده بوده و دشمن را پشیمان کرده است. اگر اسراییل حمله کرد که احتمالاً این اتفاق می‌افتد، نشان‌دهنده تداوم بحران است. امیدوارم یک جمع‌بندی دقیقی از صحنه توسط مسئولین انجام شود.»

او افزود: «تحلیلگران دقیق نمی‌دانند توان نظامی و دفاعی ایران و اسراییل چقدر است، به همین خاطر میزان تنش پیش رو قابل حدس نیست. این مسیر شبیه همان بازی معروف است که دو ماشین به سمت هم حرکت می‌کنند و ماشین برنده آن است که تا آخرین لحظه می‌ایستد و کسی بازنده است که در آخرین لحظه تغییر مسیر می‌دهد.»

حزب الله در حال بازسازی و ایران در مسیر تنش

این کارشناس روابط بین‌الملل به رویداد۲۴ می‌گوید: «ابعاد پاسخ احتمالی اسراییل خیلی مهم است. باید مشخص شود که اسراییل چه اهدافی در داخل دارد. حزب الله هم در این شرایط دنبال سازماندهی مجدد است و نمی‌تواند کمکی به ایران بکند. حزب الله در شرایط ‌گذار قرار گرفته و فرماندهان بزرگ خود را از دست داده است. در شرایط فعلی روی حزب الله آنچنان نمی‌توان حساب کرد، باید روی توانایی‌های خود ایران و پشتیبانی‌های مردمی و فشار افکار عمومی دنیا حساب کنیم. البته باید ببینیم افکار عمومی جهان چقدر با ما همراه می‌شود. اسراییلی‌ها زیر بار مسئولیت کار‌هایی که انجام می‌دهند، نمی‌روند اما ایران مسئولیت کار‌هایش را برعهده می‌گیرد، در نتیجه باید برای افکار عمومی کار‌های خود را تبیین کند. در هر صورت وضعیت بسیار دشواری پیش روست و باید منتظر تداوم بحران باشیم.»

برای مذاکره دیر شده است

بهشتی پور معتقد است که مذاکره‌ای شکل نخواهد گرفت و باید به فکر دفاع از کشور بود. او در این رابطه می‌گوید: «برای مذاکره و حل مشکل دیر شده است. باید به فکر دفاع مشروع باشیم و اگر این مرحله بگذرد، می‌توان به مذاکره فکر کرد. مذاکره راهکار خوبی‌ست اما در حال حاضر زمان مذاکره نیست. به فرض هم اگر بخواهیم مذاکره کنیم، دیگر دیر شده است. در حال حاضر شواهد نشان می‌دهد که اسراییل پاسخ می‌دهد و کشور باید از همه جهت آماده باشد. پدافند ضدعامل را باید برای شهر‌ها تقویت کنند و آموزش‌های لازم برای اقدامات فوق انجام شود. این پاسخ‌های نظامی یک شروع جدیدی در تحولات خاورمیانه است. اگر اسراییل یک ضربه قابل توجه بخورد و در سیاست تهاجمی خود با شکست مواجه شود، زمان دور جدید مذاکرات است. معمولاً در زمانی مذاکره نتیجه می‌دهد که طرف مقابل در موضع ضعف است.»

باید برای دفاع آماده شد

پاسخ نظامی ایران به اسراییل به نظر نمی‌رسد که در همین نقطه متوقف شود. تحلیلگران معتقدند که باید به فکر دفاع در مقابل اسراییل بود و در این بین کشور‌های منطقه مانند عربستان و اردن و قطر و امارات نیز در صورت مداخله، بیشتر در طرف اسراییل قرار خواهند گرفت. تجربه عملیات وعده صادق نیز نشان داد که هم کشور‌های منطقه و هم اروپایی‌ها با استقرار در خاورمیانه، متمایل به دفاع از اسراییل هستند. با این وجود در صورت تدام بحران، ایران و اسراییل رو در روی یکدیگر به تنشی غیرقابل پیش‌بینی خواهند رسید.

@hamidrezajalaeipour

📝📝📝سیمای ژانوسی مقاومت

🔻🔻🔻یادداشتی از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌گزیده‌ای از نوشتار پیش رو

🖊مقاومت مفهومی است با دو سیما؛ گاهی نقاب ستیز دارد و گاهی نقاب سازش. این مشخصه‌ی ذاتی مقاومت، برآمده از علم سیاست و ماهیت قدرت است. یاسر عرفات، نمونه خوبی برای فهم این مسئله در بستر موضوع فلسطین است. او میان ستیز و سازش، در رفت‌و‌آمد بود، و با همه کاستی‌ها، در دو میدان مذاکره و مبارزه تؤامان حاضر بود و در یک دست شاخه زیتون و در دستی دیگر، تفنگ داشت. اینک ترورهای متعدد و مکرر چهره مقاومت را‌ باژگونه کرده است.

🖊از یک‌سو، نیروهایی فرادست‌ مقاومت متولد شده‌اند، که نسبت گفتار و عمل‌شان بر ما پوشیده است. یعنی، مشخص نیست افرادی غیرنظامی اما مدعی گفتمان مقاومت، تا چه حد حاضر هستند پای در میدان عمل بگذارند. تغییر در رسم‌الخط مثلاً استفاده از «ف.ل.س.ط.ی.ن» به‌جای «فلسطین» و پرهیز از به‌کار بردن واژه‌ها و هشتگ‌ها برای پیشگیری از مسدود شدن حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی، شاید، مشتی باشد از نمونه خروار این نیروهای فرادست مقاومت.

🖊از دیگر سو، نیروهایی فرودست مقاومت برآمده‌اند که با چشم‌بستن روی ۴۰ و چند هزار شهید، و تخریب زیربناها و این وضعیت تراژیک معتقدند شاید نتانیاهو، منجی و تمهیدگر ایران آزاد باشد! یعنی ایده‌ها و گفتارها چنان تنزل کرده است، که برای گذار از وضع موجود، دست به دامان مخرب‌ترین و خون‌ریزترین‌ آلترناتیو می‌شوند.

🖊به گمان من انتقادهایی قابل توجه به سیر حوادث ۷ اکتبر به این سو وارد است. شاید، اگر حماس می‌دانست آن عملیات چنین هزینه‌ای به بار می‌آورد، و جنگی فرسایشی و مستهلک‌کننده را تحمیل می‌کند، از انجام آن صرف‌نظر می‌کرد. چه آن‌که هم ایران، و هم حزب‌الله در همان ایام تأکید کردند آن عملیات بدون هماهنگی‌شان انجام گرفته است. البته ممکن است حماس شهادت را به حیات ذیل «پیمان ابراهیم» و مردن به مرگ طبیعی ترجیح داده باشد تا بلکه خون‌، مفری برای رهایی و زنده کردن مسئله فلسطین نزد جهان فراموش‌کار بشود.

🖊معادله امروز بدین قرار است: صهیونیست‌ها و هم‌دستانی که هل من مزید می‌طلبند، و پایانی برای خون‌ریزی و عملیات قائل نیستند. نهادهای حقوق بین‌الملل که مستمعین قابل تحسینی هستند، اما در مقام عمل در انفعال محض به سر می‌بردند. و، فلسطینی‌هایی که دائماً در وضعیت جنگی به سر برده‌اند و اکنون نیز گریزی از مقاومت ندارند. دست آخر، هم با ایران و یک مسئله چندبُعدی مواجهیم. سخن پایانی را با مرور آنچه گفته شد، در چند گزاره حول مسئله ایران به پایان می‌برم. من معتقدم راه هر مقاومتی از سه مؤلفه می‌گذرد:

1️⃣ زمان. ایران می‌توانست طی سالیان، از طریق سازمان و نظم منطقه‌ای موجود، و نفوذ پدیدآمده دستاوردهایی در حوزه دیپلماسی داشته باشد. حال آن‌که به‌نظر می‌رسد دستاوردها به‌قدر کفایت نبوده و در زمان خود تبدیل به عنصر «قدرت‌ساز» در سطح معادلات جهانی نشده است. وضعیتی که در دوره جنگ تحمیلی هم، به‌ویژه پس از عملیات فاو بر کشور تحمیل شد.

2️⃣ امنیت ملی. جاده ناامنی نامتناهی‌ست و پایانی بر آن متصور نیست. گفتار و عمل هر منصوب و منسوبی می‌بایست با فهمی عقلایی از امنیت ملی تنظیم شود. متأسفانه، گاهی ادبیات برخی منصوبان و منسوبان فاقد پیوست‌های نظری و عقلایی امنیت ملی است. در پروژه امنیت ملی ایران، برخلاف ادوار قبل قدرت انتخاب و امکان مانور قابل توجهی وجود ندارد لذا باید شجاعانه از تک‌تصمیم‌های جریان‌ساز و پایدار دفاع کرد.

3️⃣ توسعه. طی سه و نیم دهه گذشته، ابتناء مباحث صاحب این قلم بر توسعه بوده است. امنیت ملی‌ توسعه‌محور نه از راه خودسری می‌گذرد و نه از مسیر شکست‌طلبی. نقطه پیوند توسعه و امنیت ملی ایران، انضمام به یک کلان‌روایت نو از نظم جهانی است. هر گونه انشعاب‌گرایی و آغاز مسیر ابداعی، مستلزم صرف زمان و هزینه بسیار است که اساساً نسبتی با وضعیت اضطراری خاورمیانه ندارد. به بیان روشن ضرورت دارد ایران در پروژه توسعه‌‌اش، خود را به کشورهای توسعه‌یافته‌تر از خود گره بزند، نه آن‌که به شکل اقتضایی عمل کرده و به ارتباط با کشورهای پیرامونی و جهان سومی بسنده کند.

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید
mashghenow.com/?p=6115

#سعید_حجاریان #فلسطین #مقاومت

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial

🔸نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر
.

مردم نگران جنگ و عده ای دنبال روسری!

✍️عمادالدین باقی
رئیس کمیسیون فرهنگی!! مجلس دوازدهم گفته قانون عفاف و حجاب به زودی اجرا می‌شود و چهار پنجم از مسائل فرهنگی حل می‌شود.
در فرهنگ عامیانه ضرب المثل معروفی است که می گوید:《من از بهر حسین در اضطرابم تو از عباس می گویی جوابم؟》.
این ضرب المثل را برای حرف های بی ربط با نیاز و پرسش زمانه مطرح می کنند.
در شرایط شبه جنگی که همه ملت و حتی خود حاکمان هم نگران جنگ هستند و قیمت دلار اوج گرفته و پیش بینی می شود بالاتر برود و دیگر همه می دانند، هر درصدی که بالا می رود، بیش از آن، حقوق بگیران را فقیرتر می کند، و در شرایطی که کشور به همبستگی نیاز دارد، عده ای مسئله شان می شود لایحه حجاب و عفاف و اصلا اجرای آن را سبب حل چهارپنجم از مسائل فرهنگی می دانند!!
حتی ستون پنجم هم اینقدر بی مبالاتی نمی کند.
این کارها جز تشدید نفرت مردم که طمع بیگانگان را بر می انگیزد هیچ حاصلی ندارد. ریشه این رفتارها در تفکر ضدشهروندی و منش خودقیم پنداری است.
مارادونا را ول کنید و غضنفرها را بچسبید.

@Sahamnewsorg

ساده‌‏انگاری باورنکردنی

سرمقاله هم‌میهن
۲۱ مهر ۱۴۰۳


🔹هر جور که حساب و کتاب می‌‏کنیم، رفتارهای برخی از تندروها به‌‏ویژه در شرایط حاد کنونی را نمی‌‏توان با معیارهای متعارف درک و حلاجی و تحلیل کرد

🔹وضعیت ایران و تقابل آن با اسرائیل همه ما را به این نقطه رهنمون می‌‏کند که حداکثر توجه خودمان را به عبور از این وضعیت سوق دهیم

🔹باید سیاست‌‏های کشور را در فهم متقابل با متن جامعه و خواست عمومی تنظیم کرد تا حداکثر تفاهم و همدلی جلب شود

🔹دیدار چند روز پیش آقای رئیس‌‏جمهور با اعضای اصلی جبهه پایداری نیز فرصت مناسبی بود که وی این مواضع اصولی را در برابر حامیان رقیب انتخاباتی خود مطرح کند

🔹انتظار می‌‏رفت که جناح مذکور حداقل پس از این دیدار، متوجه وضعیت خطیر ایران شود و به‌‏جای پرداختن به امور حاشیه‌‏ای و مسئله‌‏ساز به مسائلی اصلی کشور بپردازد که همان حضور و حمایت مردم است و آن را تقویت کند و افزایش دهد

🔹نه اینکه با علم و آگاهی از اینکه چرا اجرای مصوبه مجلس درباره پوشش زنان متوقف شده است، همچنان بر سیاست نادرست و‏ اختلاف‌‏انداز قبلی اصرار کنند و خواهان اجرا شوند

📌ادامه مطلب در لینک زیر:

https://hammihanonline.ir/fa/tiny/news-22953

@hammihanonline
hammihanonline.ir

حدیث بیرانوند (که دیروز خبر قبولی دختری از روستاهای دورافتاده خرم‌آباد رو داده بود):
«ملت راه افتادن به تحقیر کردن که تاریخ قبول شدن هم مگه خوشحالی داره؟!
خوشحالم که درکی از هفت سال پشت کنکور موندن صرفاً برای ورود به دانشگاه رو ندارید و نمی‌دونید همین مهاجرت از یک روستای دورافتاده به شهر برای یه دختر در جامعه‌ی سنتی روستا چقدر بزرگه و مسیر زندگیش رو عوض می‌کنه.»

اعظم بهرامی:
«یک روایت که خیلی شخصی بود ولی لازم شد اینجا بنویسم.‌ حدو ۱۵ سال پیش یکی از دفعاتی که وسایل و کیف و کفش‌هایم را به جایی برای نیازمندان هدیه کرده بودم دیدم زنگ زدن و گفتن یک خانم شماره و راه تماسی با شما میخواهد. منم گفتم باشه قراری باهاش گذاشتم و دیدم با یک دختر نوجوان و دو تا بچه کوچک آمد. گفت من توی جیب یک کیف شما این انگشتر طلا را پیدا کردم. درست میگفت من اصلا به هوای این بودم از جیبم افتاده و گم شده. ازش یک عالمه تشکر کردم و گفتم چطور جبران کنم. گفت ببین من زن عموی این دخترم. این پدر مرده پیش ماست و عمویش میخواهد عروسش کنه نامزدش یک معتاد دزد و عوضی اگر این بچه کنکور قبول بشه و بره دانشگاه زندگیش عوض میشه. ما سواد و پول نداریم بیا به این بچه کمک کن. خلاصه کنم برایش حامی پیدا کردیم و خودمم مرتب برای کتاب و کلاس حمایتش کردن تا زبان عربی فردوسی قبول شد. تو طول تحصیلم کم و بیش کمک ماها را داشت. زندگیش واقعا عوض شد و من مطمئنم با محبتی که اون زن عمو کرد باز خود اون دختر جوان که معلم شد حامی عموزاده های خودش خواهد بود. توانمند کردن زنان در پروژه های مختلف در کشورهایی مثل اندونزی و فیلیپین، تانزانیا تاثیر عمیق آگاهی بر زندگی و سلامت کودکان و سالمندان را نشان داد.»
.

مححقق داماد دروغ می‌گوید یا احمد شریفی؟

The next car is only for women

وقتی سوار قطار اوساکا به نارا شدیم این عبارت را روی در واگن بعدی دیدم، درست مثل ایران: واگن مخصوص زنان. سخت تعجب کردم و علت را جویا شدم. گفتند این قاعده فقط در ساعات شلوغ اول صبح (از ۶ تا ۹) رعایت می‌شود تا زنان را از آزار جنسی در امان نگه دارند. گفتم: مگر اینجا هم هست؟ فرمودند: هست و ناجور هم هست! و بعد داستان‌هایی شنیدم که از نوشتنش معذورم. کم‌کم دارم می‌فهمم که ژاپن آن بهشت موعودی که بسیاری از ایرانیان در خیال خود نقش می‌زنند نیست. دموکراسی به‌ظاهر برقرار است، اما مشارکت در انتخابات، چنان که می‌شنوم، بسیار کم است، در حدود ۲۵ یا سی درصد، چون مردم و به‌خصوص جوانان از تغییر وضع ناامیدند. می‌گویند طبقه‌ی متوسط هر روز بیش از پیش آب می‌رود و فقر گسترش می‌یابد و از آن سو ثروتمندان چنان در اسراف و آسایش می‌زیند که روزگاری تنها در افسانه‌ها ممکن بود. باز هم باید گفت: فاعتبروا یا اولی الابصار.
در یکی از ایستگاه‌های قطار توکیو دخترکی دبستانی را دیدم که چیزی شبیه ردیاب به یقه‌اش متصل بود. پرسیدم برای این است که اگر گم شد پیدایش کنند؟ و شنیدم که نه. ردیاب نیست. آژیر درخواست کمک است. بعضی مدرسه‌ها آن را به لباس یا کیف مدرسه‌ی بچه‌ها نصب می‌کنند تا اگر کسی به قصد آزار جنسی بدن آنها را لمس کرد تکمه را بزنند و آژیر را به صدا درآورند و متجاوز رسوا و دستگیر شود. گفتم مگر خودشان نمی‌توانند داد بزنند و کمک بخواهند. فرمودند ممکن است خجالت بکشند و نتوانند اعتراض کنند!
در فرهنگی که احترام به بزرگ‌تر و قوی‌تر نهادینه شده است، اعتراض کار آسانی نیست. نوعی گناه محسوب می‌شود. فهمیدم ادب و سکوت و سکون و بردباری ژاپنی ابداً طبیعی نیست. برآمده از فرهنگی منظم و ماشین‌وار است که عواطف آدمی را هم، درست مثل شیرینی‌های ظریفش، به زیباترین شکل بسته‌بندی می‌کند و در بقچه می‌گذارد. اخلاقی که چنین آزرم زنانه‌ای بر آن حاکم باشد لاجرم پهلوانانش (سامورایی‌ها) را هم به هاراکیری (خودکشی از سر شرم برای حفظ ننگ‌ونام) رهنمون می‌شود.


🌿#یادداشت
🌿#سفرنامه
🌿#ژاپن
🌿#تفکر_انتقادی




💠 @dmdehghani

🎥 توصیه هادی چوپان پس از بازگشت به کشور: هیچ‌وقت بد ایران را نگویید، شما فرزند ایران هستید؛ نه فرزند مسئولان
⚽️ @Sporte_Fouri

‍ ‍ 🔴 چه کسی می‌تواند برای نجات و بقای ایران قدم بردارد؟*

🔷 عزت‌الله سحابی


▪️نیاز ما با پاسخگویی به این پرسش اساسی است که چرا ملت ایران به‌رغم پیشینة شکوهمند تاریخی و استعدادهای فردی، امروز در جایگاه شایستة خود در جهان قرار ندارد؟  [در واقع علل ضربه پذیری و شکست زودرس جنبش‌های ملی در ایران چیست؟ ]

🔸در تمام این جنبش‌ها، اعم از حرکات رجال دولتی قرن نوزدهم تا جنبش‌های مردمی قرن بیستم تاکنون، ارزش‌ها، فضيلت‌ها و فداکاری‌ها و گاه تفکرات و تعقل‌های عظیمی هم بروز نمودند‌. متأسفانه این همه زحمات و صدمات، نتوانست نتیجه و ثمره‌ای ماندگار برای توسعه و آزادی ایران به بار آورد.

▪️بنابراین وقتی یک جریان یا یک اتفاق طی مدتی طولانی و برای چندمین بار شاید دهمین بار تکرار می‌شود، حکایت از وجود نوعی کاستی یا انحراف در سطح ملی می‌نماید‌. نمی‌توان تمام این شکست‌ها را تنها حمله‌ها و دسیسه‌ها با ظلم و جنایت طرف مقابل نسبت داد‌. باید جست‌وجو کرد که اشکالات درونی و اجتماعی ملی ما چیست؟

🔸ما طبق عادت شکست قائم مقام فراهانی و امیرکبیر را به رویکرد دولتی و شاه گرایانه و فارغ از رویکرد مردمی نسبت داده‌ایم‌. شکست‌های مشروطیت و نهضت ملی را به دسیسه‌های استعمار انگلیس و روس و سپس امریکا در همکاری با استبداد داخلی معطوف کردیم و برخی که عمیق‌تر می‌اندیشند، این شکست‌ها را به فقدان اصلاحات اجتماعی و وجود فئودالیسم، نسبت دادند‌. و سرانجام شکست حاصل بعد از انقلاب ۵۷ و جنبش دوم خرداد را به مقاومت و برتری‌طلبی و انحصار گروهی خاص نسبت می‌دهیم. ولی پاسخ این پرسش را کسی نمی‌دهد که چرا در دیگر کشورها که همین‌گونه مسائل سیاسی اجتماعی و انحصارطلبی با دخالت‌های استعماری یا دسیسه‌های متعدد خارجی و داخلی وجود داشته است، مثل ژاپن، چین، هند، ترکیه، مالزی و..‌. آن‌ها هفت شهر دموکراسی و توسعة اجتماعی ـ اقتصادی را طی کرده‌اند و ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم؟ کمتر ملتی را در جهان می‌یابیم که در این فاصلة طولانی، این همه قربانی و هزینه برای کسب آزادی و عدالت و استقلال و توسعه پرداخته باشد، اما امروز بر سر ساده‌ترین مفاهیم حاکمیت مردم بر سرنوشت خویش مسئله داشته باشد‌. در حالی که جنبش‌های ملی ما ـ مشروطیت، نهضت ملی شدن نفت و انقلاب اسلامی ۵۷ـ هر کدام در زمان خود بسیار بدیع و درخشان بودند و تأثیرات ماندگاری روی ملت‌های منطقه و جهان باقی گذاشتند‌. هم نهضت ملی شدن صنعت نفت و هم انقلاب ۵۷ در زمان خود، سرآغاز جنبش‌های دیگر در سایر کشورها قرار گرفت و موجب تحسین و شگفتی غرب و شرق بود.

▪️پاسخ به این پرسش، که عمده‌ترین چالش ملی امروز ماست، نیاز به تحقیق تاریخی عمیق‌تری نسبت به دوران دویست سالة اخیر و ریشه‌های آن دارد‌. اینجانب برحسب مطالعه و تحقیقی که در تاریخ معاصر از زمان جنگ‌های ایران و روس به این سوی دارم و نیز اطلاعاتی که از برخی کشورهای همسایه با آسیایی‌ها به دست آورده‌ام، معتقدم که میزان پایبندی ملی و وطنی یا به اصطلاح جامعه‌شناسانة وجدان ملی، در درون ما ضعیف بوده است‌. به نظر بنده دردهای این ملت و سرچشمة عقب ماندن جامعة ایرانی ما در دو نکتة زیر خلاصه می‌شود:

الف- خصيصة نگاه به خارج (که از دیر زمان از زمان قاجاریه) چه در میان دولتمردان و چه در میان روشنفکران و فرهیختگان مردم رواج داشته و دارد‌.
ب - جدایی «فرد» از «جمع» یا بیگانگی شهروندان از دولت یا کلیت وطن.
تا این دو ویژگی یا بیماری مزمن، ریشه‌یابی و به‌طور مرحله‌ای با یکباره بهبود نیابد، مسائل اجتماعی ملت ما نیز حل نخواهد شد....

✅الف: نگاه به خارج

🔸وقتی که عده‌ای از دانشجویان، نسل جوان و تحصیلکردة ما نسبت به دخالت امریکا، امیدوار و بی‌خیال می‌شوند و با عده ای به نام ملیت جداگانة آذری آهنگ چسبیدن به پان ترکیسم یا آذربایجان شمال «ارس» را سر می‌دهند و یا تعدادی از ایرانیان خارج از کشور از امریکا و انگلیس با اصرار می‌خواهند تا به ایران حمله نمایند تا جمهوری اسلامی بر فرض برانداخته شود، یا آنکه در زمان جنگ با رژیمی مثل رژیم عراق همکاری نزدیک علیه ایران می‌نمایند، آیا این حاکی از فقدان یا ضعف وجدان ملی با پایبندی به ملت و وطن نمی‌باشد؟ چرا هر از چندگاه مقام یا شخصیتی امنیتی از ایران می‌گریزد و مقدار معتنابهی اخبار و اطلاعات درونی کشور را به دولت‌های بیگانه (یا سازمان‌های جاسوسی) می‌دهد؟....


🔻متن کامل :

https://cutt.ly/yeDt5gKA


#ایران_فردا
#عزت‌الله_سحابی
#راه_نجات_ایران

http://t.me/iranfardamag
🆔@MohandesMirHosseinMousavi

عراقچی: خورشید از شرق طلوع می‌کند

وزیر خارجه درباره نشست بریکس نوشت:

🔹نکته مهم؛ خورشید از شرق طلوع می‌کند. خورشید واقعاً در غرب غروب می کند.

🔹در پی رایزنی‌های نزدیک با ۱۱ کشور طی ۲ و نیم هفتۀ گذشته، رئیس‌جمهور پزشکیان را در اجلاس سران بریکس در کازان همراهی می‌کنم.

🔹تعامل مثمر ثمر با همتایان و رهبران مجموعه‌ای از کشورها از جمله روسیه، چین، هند، آفریقای جنوبی، امارات و مصر انجام شده است.

@hammihanonline
hammihanonline.ir

شد غلامی که آبِ جو آرد
آبِ جو آمد و غلام بِبُرد

عجبا! بنا بود امثال این بزرگوار با به قدرت رسیدنشان سایر رجال مملکت را واقع‌بین‌تر کنند، اما ظاهراً خودشان هم در این اوضاعِ وانفسا در مسیر روُیابینی افتاده‌اند. باید آرزو کرد که "کمال" همنشین به‌تمامی در آنها اثر نکرده باشد، وگرنه ماییم و نوای بی‌نوایی.

✍هومن پناهنده
@gashthaa

🔸 ژاپن امروز به‌ظاهر مهد آزادی و دموکراسی است. انصاف آن است که در سه هفته‌ای که آنجا بودم شاهد هیچ رفتار و گفتار زننده‌ای میان مردان و زنان نبودم. با این حال، انکار نمی‌توانم کرد که می‌دیدم و حس می‌کردم که تن و جان زن ژاپنی سرشار از ترس و تحفظ است در قبال مرد. روزی در یکی از همان قطارهای متروی توکیو، در ساعتی شلوغ که جای نشستن پیدا نمی‌شد، زنی میان‌سال را دیدم که به دست‌آویز بالای سرش چنگ زده بود و ایستاده در خواب بود. از سر دلسوزی برخاستم و آرام به شانه‌‌اش زدم تا جای من بنشیند. زن بیچاره از خواب پرید و اول هاج‌وواج مرا نگاه کرد و بعد که متوجه شد جایم را به او داده‌ام تا بنشیند و آسوده بخوابد چند بار به شیوه‌ی ژاپنی به من تعظیم کرد و با لبخندی به پهنای صورتش به جایم نشست و پرسید که امریکایی‌ام؟ گفتم که کجایی هستم. خندید و باز تشکر کرد و گفت: "این گونه رفتارهای جوان‌مردانه و زن‌نواز در میان مردان ژاپنی مرسوم نیست". دندانپزشک بود و خسته از سر کار برمی‌گشت. به خنده گفتم: "دفعه‌ی دیگر، اگر گذارم به توکیو افتاد، حتماً می‌آیم و بیمار شما می‌شوم!" باز به پهنای صورتش خندید و تشکر کرد. خواب را البته از سرش پرانده بودم اما شاد بود و دیگر نیازی به خواب نداشت. احساس می‌کردم آن شب با دلی آکنده از توشه‌ای مقدس به خانه باز می‌گردد. مردی بیگانه با او به مهربانی رفتار کرده و سخن گفته بود.

عکسی که اینجا می‌بینید سقف ایستگاه مرکزی مترو توکیو است. روزی پنج تن از دختران بخش فارسی دانشگاه و خانم زهرا نصیری، دانشجوی ایرانی دانشگاه توکیو که زبان ژاپنی را خوب می‌دانست و مؤدب به آداب اسلامی (البته از سر صدق و بی هیچ ریایی) بود، همراهم شدند تا گشتی در شهر بزنیم. وقتی دیدم همگی عازم‌اند که با من بیایند، گفتم: "آخر، مگر بیکارید؟" گفتند: "اگر اشکالی ندارد و مزاحم نیستیم، دوست داریم همراه شما بیاییم". خندیدم و با این بیت حافظ جوابشان را دادم:
شهری است پر کرشمه و خوبان ز شش طرف
چیزیم نیست ورنه خریدار هر شش‌ام!




🌿#سفرنامه
🌿#ژاپن
🌿#یادداشت





💠 @dmdehghani

مردان بی‏ادعا، مردان پرمدعا

🔹همان لحظه که پدر استوار یکم محمدمهدی شاهرخی‌فر در شوک از دست دادن فرزندش، بر سینه می‌کوبد و می‌گوید «تکه جانش تکه تکه شده است» دقیقا همان لحظه، مجری و کارشناس شبکه‌ی یک سیمای ملی، حمله‌ی شب گذشته‌ی رژیم صهیونیستی را به باد استهزاء گرفته‌اند و نمی‌توانند جلوی خنده‌شان را بگیرند

🔹بعید است خانواده‌های دو شهید عزیز وقتی که اهالی صداوسیما مشغول خندیدن و تمسخر جنگ بودند آنها را دیده باشند. آنها از هول دردی که به جانشان افتاده است به کوچه‌های شهر آمده بودند و میان ناله و گریه اقوام و آشنایان غرق شده بودند

🔹کوچه‌های شهری که هیچ شباهتی با خیابان‌ها و اتوبان‌هایی که محل استودیوهای صداوسیماست ندارد. عجیب که یک اتفاق دو واکنش چنین متفاوت داشت؛ خانواده‌ی شهدا در شوشتر و رامهرمز ماتم داشتند و عزا، و اینها در شمال تهران شادی و خنده!

🔹مجری و کارشناس سیما تنها نبودند. آنها ویترین جماعتی‌اند که هر روز در کنج عافیت و امن نشسته‌اند و می‌گویند لنگش کن. همان‌ها که همزمان که مرزداران و پاسبانان ایران مشغول رزم و زیر آتش بودند، یا درباره‌ی حمله‌ی اسرائیل جوک می‌ساختند و یا مشغول ساختن کلیپ بودند که بگویند

🔹علی ورامینی | دبیر گروه فرهنگ

📌برای مشاهده متن کامل یادداشت کلیک کنید

@hammihanonline
hammihanonline.ir

دوست مولوی‌شناس، آقای مهدی سالاری‌نسب ابیاتی از مثنوی معنوی را که با سخن اپیکتتوس قرابت مضمونی دارد به من یادآور شده‌اند:

پیشِ بینا شد خموشی نفعِ تو
بهر این آمد خطابِ اَنصِتوا
گر بفرماید: "بگو"، برگوی خَوش
لیک اندک گو، دراز اندر مکَش
ور بفرماید که "اندر کَش دراز"
همچنان شرمین بگو، با امر ساز

(مثنوی معنوی، دفتر چهارم، ابیات 2073 - 2075)

گفتم ترجمه‌ای حدودی از مولانا هم خدمتتان عرض کنم، البته با حواشی و اضافات.


✍هومن پناهنده
@gashthaa

"بودجه!" | اثر ناشناس (مربوط به ۱۰۰ سال پیش)

بیشتر ببینید:‏
@karimzadehstudio