گشت‌ها | هومن پناهنده
904 subscribers
769 photos
585 videos
60 files
1.04K links
کانال هومن پناهنده
Download Telegram
Forwarded from نشر هرمس (نشر هرمس)
🔺چاپ بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم کتاب «پرسیدن مهم‌تر از پاسخ دادن است» منتشر شد


📚 کتاب: #پرسیدن_مهم‌تر_از_پاسخ_دادن_است
🖊نویسنده: #دنیل_کلاک و #ریموند_مارتین
🖊 مترجم:#حمیده_بحرینی
🖊 ویراستار:#هومن_پناهنده


🔹 چاپ بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم
◽️ پالتویی، شومیز، ۲۱۶ صفحه
🔻 قیمت: ۴۹۶ هزار تومان



برشی از متن:

تو کیستی؟
وقتی کسی از شما می‌پرسد «کیستی»، معلوم است اولین چیزی که فوراً به ذهنتان خطور می‌کند اسمتان است. بی‌لحظه‌ای درنگ می‌توانید به این سؤال پاسخ دهید. اما اسم شما تنها یک کلمه است. معرّفِ هویت شما نیست. مرجع تو در سؤال «تو کیستی؟» کلمه نیست، تو است.
خُب، پس تو کیستی؟
در جواب علاوه بـراسم علایق و شغل و محل زندگی و چیزهایی مثل این‌ها هم به ذهنتان می‌آید. اما این‌ها جزء ضروری تو نیست. زیرا ممکن است علایقتان، شغلتان یا محل زندگی‌تان تغییر کند بی‌آنکه در هویت شما تغییری حاصل شود. پس مرجـع تـو علایق، شغل و محل زندگی‌تان هم نیست. پس تو کیستی؟


دربارۀ کتاب:

پرسیدن مهم‌تر از پاسخ دادن است اثر مشترک دنیل کلاک و ریموند مارتین یکی از مهم‌ترین آثار پایه برای شروع فلسفه است که نخستین‌بار در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و یکی از پرفروش‌ترین آثار مقدماتی فلسفه است. نویسندگان این کتاب در زمانه‌ای که بشر بسیار قدرتمندتر و ذهنش بسیار انباشته‌تر از دوران سقراط است ما را به شیوهٔ سقراطی به عرصهٔ داشته‌ها و دانش‌هایمان می‌برند تا در پایان راه، «نمی‌دانمِ» سقراط را بر زبانمان جاری سازند. «نمی‌دانم»ی که به بیان آنان اصل حکمت است.
آنان از ما دربارهٔ چیزهایی می‌پرسند که بدیهی و روشن می‌پنداریم و هر سؤالی را دربارهٔ آن‌ها احمقانه و دور از خرد. آنان از مکان می‌پرسند و از جایی که ایستاده‌ایم و از زمان و «جا»یی که به‌سر می‌بریم و اینکه «کیستیم»، و وقتی از «من»، «مکان من»، «زمان من» و... سخن می‌گوییم در واقع از چه سخن می‌گوییم؟ آیا واقعاً «مختاریم»؟ اگر آری چقدر و تا کجا؟ و اصلاً کدام کار ما مختارانه است؟ آیا دانش ما معتبر است و به حقیقت راه می‌برد؟ آیا استدلال‌های خداباورانه ما را به ایمان مبتنی بر راز سوق می‌دهند یا نه؟ آیا تجربه می‌تواند دست ما را در دست واقعیت و حقیقت بگذارد؟ ایمان چطور؟ ...شیوهٔ بایستۀ زندگی چیست؟ آیا بقا و جاودانگی در انتظار ماست؟ یا... .


#نشر_هرمس
#بخوان_که_زندگی_کنی
#تجدید_چاپ


@hermesspublication
شوخی کاربران فضای مجازی آمریکا با راهیابی عبدل السید به مجلس سنا از ایالت میشیگان

نتانیاهو: میشیگان تنها ۲ هفته با دستیابی به سلاح هسته ای فاصله دارد.
بی‌اعتنایی پژوهشگاه علوم انسانی و وزارت علوم به یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های فرهنگی کشور، یعنی خانه و کتابخانه و مرکز اسناد استاد مجتبی مینوی، حقیقتاً مایه‌ی تأسف است. من آنجا کاره‌ای نیستم. یکی از اعضای هیئت امنای فعلی کتابخانه‌ام که برحسب احساس وظیفه‌ی علمی و اخلاقی و میهنی خود سال‌هاست که به یاری جمعی از همکاران علاقه‌مند دانش‌دوست قدری از وقت و توان خود را صرف تحقیق در این کتاب‌ها و اسناد و باز شناساندن آنها به جامعه‌ی علمی کشور کرده‌ام. هیچ اختیاری هم برای اداره‌ی آن کتابخانه ندارم. اداره و نگهداری و محافظت از آنجا به عهده‌ی پژوهشگاه علوم انسانی و در نهایت وزارت علوم است. در ایام جنگ که نگران کتابخانه بودم و شهر سراسر تعطیل بود روزی سرزده به آنجا رفتم و متوجه شدم که بر اثر بمباران آسیب‌هایی به پنجره‌ها و تهویه‌ها وارد شده است، ولی کتاب‌ها و اسناد خوشبختانه سالم مانده بودند. مسئولان پژوهشگاه هشت ماه است به خود زحمت نداده‌اند که حتا همان پنجره‌ی آسیب‌دیده و شیشه‌ی شکسته را تعمیر کنند و ما دیروز ضمن کوشش برای جابجایی و خشک کردن کتاب‌های آب باران خورده مشغول چسب‌کاری شیشه و پنجره بودیم تا مانع نفوذ باد و سرما بشویم. رئیس پژوهشگاه تنها عضو حقوقی هیئت امنای کتابخانه و رئیس آن است. از رئیس پیشین، دکتر موسی نجفی، البته انتظاری نداشتم و او هم هرگز به خود زحمت نداد که سراغی از کتابخانه‌ی مینوی بگیرد. از رئیس فعلی پژوهشگاه و هیئت امنا که ابداً خبری ندارم و نامشان را هم نمی‌دانم، اما خوب است که بدانند به لحاظ حقوقی مسئول حفظ و نگهداری ساختمان کتابخانه و محتویات آن‌اند. چندی پیش ساختمان قدیمی کنار کتابخانه را از بن برکندند و برجی بلند به جای آن کاشتند و بخشی از شیروانی کتابخانه را هم با این عنوان که در حریم آنهاست خراب کردند. تا جایی که خبر دارم هیچ مهندس یا کارشناسی از جانب پژوهشگاه بر عملیات به‌اصطلاح عمرانی و در واقع ویرانگر سازندگان برج نظارت نکرد و دیروز شد آنچه نباید می‌شد. گرفتگی ناودان آب را از پشت بام به طبقه‌ی سوم و از آنجا به فضای اصلی کتابخانه سرازیر کرده بود. خسارتی که کتاب‌ها دیده‌اند دیگر جبران پذیر نیست. این کتاب‌های کهن بی‌نظیر را دیگر نمی‌شود از بازار خرید و جایگزین نسخه‌های پیشین کرد. مینوی اگر زنده می‌بود و چنین فاجعه‌ای را می‌دید لابد از غصه سکته می‌کرد. با همه‌ی نگرانی‌ای که در ایام جنگ داشتم، کتابخانه از حمله‌ی آمریکا و اسرائیل جان سالم به درد برد اما از بی‌تدبیری و بی‌اعتنایی مسئولان و مدیران پژوهشگاه و وزارت علوم نه. گوشه‌هایی از سقف بلند کتابخانه الان فرو ریخته و دیوارها خیس آب‌اند. دیروز همکارانم سعی کردند کتاب‌ها را با پنکه و سشوار خشک کنند، اما تعمیر سقف و دیوارها و پشت‌بام کتابخانه خدا می‌داند موکول به کی و کِی بشود!
🔆 آرنت در ظلمت ترجمۀ مهدی خلجی
✍️ حمیدرضا سعادت نیاکی

وقتی شروع به تورّق انسان‌ها در عصر ظلمت با ترجمۀ مهدی خلجی کردم، قصد نداشتم نقدی بر این ترجمه بنویسم. سال‌ها از انتشار کتاب به‌وسیلۀ آموزشکدۀ توانا در سال ۲۰۱۶ گذشته بود و نثر فارسی آن بدگمانی برنمی‌انگیخت. تردید از عبارت‌هایی آغاز شد که گمان می‌کردم هنگام خواندن متن انگلیسیِ اثر به گونه‌ای دیگر فهمیده بودم. چند موضع را به‌تصادف مقابله کردم و به‌تدریج دریافتم که دامنهٔ خطاها بسیار گسترده‌تر از گمان نخستین من است. در اینجا فقط نمونه‌هایی از آنها را بررسی می‌کنم. ملاک انتخاب شواهدْ امکان اثبات خطا با مراجعه به متن اصلی و بافت سخن و تأثیر قابل‌اعتنای آن بر فهم خواننده است.

اختلاف سلیقه در انتخاب معادل‌ها، ترجیح یک شیوۀ بیان بر شیوۀ دیگر و انتخاب‌هایی که بر پایۀ رویکردی موجه به ترجمه قابل دفاع باشند، موضوع این نقد نیستند. همچنین، هرجا متن اصلی بیش از یک خوانش موجه را برمی‌تابد، اختلاف برداشت با مترجم مجوز خطاشمردن ترجمۀ او نبوده است. خطاهای جزئی‌ای نیز که با وجود نادرستی، تأثیر معناداری بر فهم متن یا صحت اطلاعات آن ندارند، از دامنۀ این نقد کنار گذاشته شده‌اند.

🌐 مطالعه متن کامل
🌾 @Sedanet
🌾 @Hamidreza_Saadat_Niaki
ایبنا به‌غلط به استاد مجتبی مینوی، عنوان دکتری داده، که البته گوهری چون او از این عنوان مستغنی است.
Forwarded from تالار آینه
🔷🔹🔷

البتّه استاد مینُوی «دکتر» نبود و لابد ایبنا در بابِ این عنوان سهو کرده است.


دکتر زیاد داریم؛ مینُوی یکی داشتیم که قدرِ آن یکی را هم ندانستیم.

تا این‌جا نیز همّتِ بلندِ آقایِ دکتر دهقانی سلسله‌جُنبان شده است؛ ورنه، ... .

#احوال_ملک_دارا
#مینوی

@talar_ayne
Forwarded from • لذت متن | ابراهیم سلطانی • (Ebrahim Soltani)
امروز یکی از مراجعین‌ام درباره‌ی مرگِ مادرش صحبت کرد. به یاد‌ِ سوگواریِ بارت برای «مامان»اش افتادم: «صبح، با دردِ فراوان، به عکس‌ها نگاهی انداختم. عکسی که مامان، آرام و ملایم، در آن ایستاده بود، غرقِ اندوه‌ام کرد. زار زدم. حتی توانِ خودکشی ندارم.»
۱۳ جون ۱۹۷۸

چه رابطه‌ای میانِ عکس و مرگ هست؟ هر عکس، یک یادآوریِ ساده است (غیبتی ابدی)؟ یا یک خشنودیِ آمیخته به حسرت (می‌خواستی برای همیشه بروی، اما «مامان»! من گوشه‌ای از «حضورِ-تو-در -جهان» را نگاه داشته‌ام: تکه‌ای از دامنِ حضورِ-تو-در-جهان؛ یک دسته از مویِ حضورِ-تو-در-جهان)؟ یا هراس از آینده‌ای نزدیک (فردا، من هم عکسی در مجموعه‌ی عکس‌های کسی خواهم بود. خواهم بود؟)؟ یا چه؟

#ابراهیم_سلطانی

@ThePleasureOftheText
Forwarded from کاریز
این هفته نمایشگاه «فوتو پاریس» است، هنوز نرفته‌ام، آخر هفته خواهم رفت! فوتوپاریس یکی از بزرگترین نمایشگاه‌های سالیانه عکس در پاریس است. هزاران هزار صورت و تصویر، که قرار است بهترین‌ها باشد یا دست‌کم خلّاق‌ترین آن‌ها که شاید هست. من صاحبنظر نیستم. آدمی صد بلکه صدها عکس را رد می‌کند و ناگهان چشم به یک عکس خیره می‌ماند. علاقه و گزینشی که چند و چون آن روشن نیست… این هست که دست کم برای من، با علایق قدیمی، دیدن عکس‌هایی با ویرایش‌های کلّی فتوشاپی مشکل است حتی اگر همین ویرایش هم بخشی از فنّ و ذایقه عکّاس باشد. از ویرایش‌های جزیی که گریز و گزیری نیست و بخشی از هنر است امّا این همه تغییرات کلّی براستی جایز است؟ مرزش کجاست؟ مثلا تا آنجا که عکس اصلا با واقعیت خارجی ملموس و محسوس نسبتی نداشته باشد؟ یا آنجا که به زودی هوشواره ردّ پای بزرگتری در «عکس» داشته باشد تا عکّاس.

در یکی از نمایشگاه‌های پیشین فوتوپاریس این عکس* را دیدم و بعد در خصوص آن خواندم. می‌بینید، یک عکس دو پاره رو به رو، به ظاهر از انفجاری انتحاری در میدان کوچکی در کربلا… دود و اجساد و مادر عزادار و پیرمردان حیران و شاهدان موبایل به دست… و البته سربازان آمریکایی که گویا سعی می‌کنند مردم را آرام یا کنترل کنند. امّا واقع آن است که تاک و تاک‌نشان اصلا آنجا نبوده‌اند. تمام عکاسی و صحنه و سوژه‌ در استودیی هالیوودی در لس آنجلس گرفته شده است و بعد البته ویرایش‌های چندماهه کلی و جزیی خیلی دقیق، مو به مو تا این «عکس» حاصل آمده.

این عکس بازسازی یک لحظه یا موقعیت نیست، اساسا خلق است. بازسازی یک صحنه تاریخی مشهور هم نیست. خواندم که در جشنواره‌ای جایزه فتوژورنالیسم سال را هم برده است، بدون آن که تکنیک خود را پنهان کند. برخی منتقدان آن را یک رسوایی خوانده‌اند و برخی دیگر تحسین کرده‌اند. به هر شکل تصوّر انتقاد و دلگیری عکاسانی که عکس خبری خود را در میان خون و آتش گرفته‌اند، سخت نیست. براستی نمی‌دانم که این عکس، هر چه که هست و البته خالی از پیام و بیان بصری و هنری و روایی نیست و شاید اصلا پیامش هم تحذیری در خصوص مرزهای تکنیک است، همچنان فتوژورنالیسم است؟ آیا عکاسی خبری، قرار است همچنان نسبتی با امر خارجی و «واقعی» داشته باشد یا به روزگار دیجیتال ما، معنای واقعیت به کل دگرگون شده است؟ و البته که این روند و رویکرد به عکاسی منحصر نمی‌ماند. چندی پیش کتابی در فرانسه جایزه ادبی را برد که توسط هوش مصنوعی نوشته شده بود، یعنی حتی منتقدان ادبی هم تشخیص نداده بودند که اثر حاصل کار آدمی با پوست و خون و استخوان و اندیشه از جنس دغدغه نیست...

* Éric Baudelaire, The Dreadful Details, 2006

پ.ن.
هوش مصنوعی، به مثابه امر متعالی
و
ای برادر تو همان اندیشه‌ای
.
Forwarded from شال‌تله (عباس زندباف نشاط)
چقدر دشوار است تن ندادن به افسون معنای اول. جلسه‌ی مجازی تدوین استاندارد داشتیم امروز. دیدم عبارتی را ترجمه کرده‌اند سامانه‌ی مختصات. گفتم باید دستگاه مختصات بنویسیم. مترجم گفت سیستم را فرهنگستان تصویب کرده سامانه. این هم یکی دیگر از مشکلات است. سابق باید زور می زدیم مصوبات فرهنگستان را جا بیندازیم. طرف می‌گفت ردیف شغلی خودم کارشناس مالتی‌پلکس است عمراً قبول کنم به جای مالتی‌پلکس بگویم همتافت‌گری. الان برعکس شده است باید زور بزنیم به مخاطب بفهمانیم مصوبات فرهنگستان وحی منزل نیست و بر اساس بافتار باید تصمیم گرفت. قدری توضیح دادم و گفتم منظومه‌شمسی را نمی‌شود گفت سامانه‌ی خورشیدی تا بالاخره پذیرفتند. چند خط جلوتر هم مبدا مختصات را ترجمه کرده بودند نقطه‌ی شروع مختصات.
آخرین وضعیت کتابخانه استاد مینوی از زبان وزیر علوم
پس از انتشار خبرهایی مبنی بر آسیب به بخشی از کتاب‌های نفیس و یکی از نامه‌های مرحوم مجتبی مینوی در پی بارش باران سیل‌آسا در تهران در دو روز گذشت، سه‌شنبه (۱۹ آبان) وزیر علوم، تحقیقات و فناوری از این کتابخانه دیدن کرد و درباره آسیب‌دیدگی‌ها گفت «هیچ نسخه خطی آسیب ندیده است، تنها هشت نسخه کتاب چاپی و جیبی بر اثر رطوبت دیوار خیس شده‌اند که این کتاب‌ها نیز خشک شده و همچنان قابل استفاده هستند»
https://t.me/UT_Central_Library
یادداشتی درباره‌ی کتابخانه‌ی مینوی و بازدید ناگهانی وزیر از آنجا:

نسخه‌های خطی را چند سال پیش به اصرار من و خانم دکتر شکوفه شهیدی (عضو معتمد هیئت امنا) با تصویب همه‌ی اعضای هیئت امنا از زیرزمین کتابخانه به جای امنی منتقل کردند و خوشبختانه فعلاً از آسیب دهر در امان‌اند. بحث آسیب‌دیدگی آنها اصلاً مطرح نبوده که آقای سیمایی صراف در مصاحبه‌شان با خبرگزاری‌ها بر آن تأکید کرده‌اند. این کار آقای وزیر را قدمای ما نعل وارونه زدن می‌خواندند که معلوم است کار چه کسانی بوده است. به قول مولانا:
آن نسوزد وین بسوزد، ای عجب
نعل معکوس است در راه طلب!
ایشان بهتر است به جای انکار حقیقت نگاهی بیندازند به عکسی که در روزنامه‌ی اعتماد چاپ شده و معلوم می‌کند که چه تعداد کتاب را ناچار شده‌ایم با باد پنکه و سشوار خشک کنیم که البته دیگر کتاب نخواهند شد و قابل ترمیم هم نیستند، مگر با مخارجی گزاف که معلوم نیست از کجا تأمین خواهد شد. این کتاب‌ها همه نفیس و نایاب‌اند و تفاوت چندانی با نسخه‌های خطی ندارند به‌خصوص که بسیاری از آنها یادداشت‌های استاد مینوی را در حواشی خود دارند که حالا بعضی از آن يادداشت‌های بی‌بدیل را هم باران با خود شسته و برده است. اگر آقای وزیر باور نمی‌کنند بیایند تا نشانشان بدهم. به قول معروف: دزد حاضر و بز حاضر!
فرموده‌اند: همکاران پژوهشگاه مشغول استخراج يادداشت‌هایند! کدام همکاران پژوهشگاه آقای وزیر! این‌ها همه همکاران من‌اند و حقوقشان را که البته بسیار ناچیز است از جیب خودم و کمک‌های مختصری که بعضی دوستان می‌کنند می‌دهم. حتا اقلامی مثل مداد و خودکار و دستمال و چای را هم خودمان تهیه می‌کنیم. کتاب "ویراستار خاموش" را که حاصل زحمت چندساله‌ی من است پژوهشگاه به شکل ناهنجار و پرغلط منتشر کرده است و در بازار کتاب هم اصلاً پیدا نمی‌شود. این بود که مانع انتشار دو کتاب ارزشمند دیگر در انتشارات پژوهشگاه شدم. آن دو کتاب منتشرنشده عبارت‌اند از: "نیم‌قرن با ناصرخسرو" و "نامه‌های علامه محمد قزوینی به مینوی". ناشری چون خوارزمی حاضر شد این دو کتاب را با آرم پژوهشگاه منتشر کند و ابواب‌جمعی سابق و لاحق پژوهشگاه تا به حال اجازه نداده‌اند. مقاله‌ها و یادداشت‌های فراوان من که در چند سال اخیر، ذیل عنوان "ارمغان مینوی" در مجله‌های فرهنگبان، فردان، نگاه نو، و آینه‌ی پژوهش، منتشر شده‌اند اکنون خود بالغ بر یک دو مجلد می‌شوند. آقای وزیر یا مسئولان پژوهشگاه اصلاً آنها را دیده و خوانده‌اند؟ شنیدم که پنجره‌ای را که هشت ماه پیش بر اثر بمباران آسیب دیده بود بالأخره روز سه‌شنبه به یمن قدوم مبارک آقای وزیر تعمیر کرده‌اند. جای شکرش باقی است. افسوس که با مسئولانی طرف‌ایم که بیشتر از "بود" در فکر "نمود"ند و نمایش چیزی را عین بودش آن تصور می‌کنند. امثال من کاری نمی‌توانیم بکنیم جز آن که در این روزبازار ریاکاری و باطل‌نمایی پاس حقیقت را بداریم و به کسانی که گوش شنوایی دارند و قدرتی برای رفع مشکلات بگوییم: ما علی الرسول الا البلاغ‌.
چو رسول آفتابم همه زآفتاب گویم
نه شبم نه شب‌پرستم که حدیث خواب گویم
Forwarded from دست‌به‌نقد
پژوهش‌های دانشگاهی که درگیر «فساد» شده است!

متأسفانه باید گفت که وضعیت پژوهش‌های دانشگاهی حوزۀ علوم انسانی، خواسته یا ناخواسته، موجب شکل‌گیری نوعی «فساد» ویران‌گر شده است و اکنون با تعمیم آن به جذب اعضای هیئت علمی عملاً دور باطلی را پدید می‌آورد که راه برون‌شد از آن بسیار دشوار خواهد بود.
به گزارش ایسنا، این بخشی از یادداشت مسعود جعفری جزی، نویسنده، استاد دانشگاه و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.

متن کامل یادداشت را در ایسنا بخوانید.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اشکان خطیبی، بازیگر، چند سالی است که از ایران خارج شده؛ کیفیت "بازی‌"اش را ببینید.

#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from ایران و اسلام
هنر سیاست‌ورزی در آینه اندرزنامه‌های ایرانی اسلامی؛ از تدبیر دشمن تا گریز بهنگام
در کارزار، هر پیروزی را نباید تا شکست دشمن دنبال کرد؛ چه‌بسا زنهار دادن، از کشتن سودمندتر و بازایستادن به‌هنگام، از پیش تاختن خردمندانه‌تر باشد. این معنی را اسدی طوسی در گرشاسپ‌نامه به عبارتی موجز و پرمایه آورده است: «گریز بهنگام پیروزیست». سخنی که از حد تدبیر جنگ فراتر می‌رود و به یکی از دشوارترین هنرهای فرمانروایی نظر دارد: شناختن حد ظفر و دانستن هنگام بازایستادن.

کتاب Medieval Muslim Mirrors for Princes: An Anthology of Arabic, Persian and Turkish Political Advice، به ویراستاری و ترجمه لوئیز مارلو و منتشرشده از سوی انتشارات دانشگاه کمبریج در سال ۲۰۲۳، مجالی برای بازخوانی این خرد سیاسی در سنت اندرزنامه‌ای جهان اسلام فراهم می‌آورد. در ادب فارسی، این اندیشه در سخن اسدی طوسی، عنصرالمعالی و سعدی جلوه‌هایی درخور تأمل یافته است؛ اندیشه‌ای که فرمانروایی را نه تنها به دلاوری، بلکه به دوراندیشی، شناخت دشمن و سنجش عاقبت کار پیوند می‌دهد.

یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها را در اندرز گرشاسپ به فرزندش نریمان می‌توان یافت. اسدی طوسی نزدیک به نود بیت را به آیین فرمانروایی و تدبیر جنگ و صلح اختصاص می‌دهد و از جمله می‌گوید:
«چو زنهار خواهند زنهار ده
که زنهار دادن ز پیکار به

چنانشان مگردان ز بیچارگی
که جان را بکوشند به یکبارگی

به جنگ ارچه رفتن بهروزیست
گریز بهنگام پیروزیست»


در این ابیات، زنهار دادن نشان ناتوانی نیست؛ تدبیری است برای آنکه دشمن از بیم جان، به پیکار تا واپسین دم تن ندهد. دشمن را نباید چنان در تنگنا افکند که جز جنگ راهی نبیند؛ چه‌بسا گفتگو با او، از نابودی‌اش سودمندتر باشد. اما نکته باریک‌تر در مصراع واپسین نهفته است: پیروزی را حدی است و تدبیر آن است که این حد شناخته شود. گاه ادامه پیکار، حاصل ظفر را در معرض تباهی می‌نهد و بازایستادن، خود پاسداشت پیروزی است.
این اندیشه را در قابوس‌نامه عنصرالمعالی کیکاووس نیز می‌توان پی گرفت. نویسنده در باب «اندر اندیشه کردن از دشمن»، فرزند خود را به هوشیاری و دوراندیشی فرامی‌خواند و از اعتماد بی‌محابا برحذر می‌دارد. شناخت دشمن، تنها به سنجش نیروی او نیست؛ شناخت خوی‌ها، انگیزه‌ها و تدبیرهایی است که در پس گفتار و کردار آدمیان نهفته است. عنصرالمعالی، با زبانی برخاسته از آزمون زندگی و آداب دربار، به فرزند می‌آموزد که در داوری، به ظاهر امور بسنده نکند و عاقبت هر سخن و کردار را در نظر آورد.
سعدی نیز در بوستان، نسبت میان بخشایش و احتیاط را در دو مصراع به نهایت ایجاز می‌رساند:
«چو زنهار خواهند کرم پیشه کن
ببخشای و از مکرش اندیشه کن»


در این سخن، کرم و احتیاط نه ناسازگار، که مکمل یکدیگرند. بخشایش، چون با شناخت همراه شود، از خرد دور نیست؛ و احتیاط، اگر از کینه برنخیزد، مانع مروت نمی‌شود. در شاهنامه فردوسی نیز، در کنار میدان‌های نبرد و روایت دلاوری، هنر فرستادگی و سخن سنجیده در مناسبات فرمانروایان جایگاهی بلند دارد. فرستاده باید سخن را به تدبیر پیوند دهد، در گفتار نرم و در رای استوار باشد و راه گفت‌وگو را بگشاید.

فرستاده باید فرستاده ای
درون پر ز حیلت برون ساده ای


بدین‌سان، ادب حماسی نیز پیروزی را تنها به نیروی بازو نمی‌سپارد؛ خرد در سخن و شناخت هنگام را همپای دلاوری می‌نشاند.

ارزش کتاب مارلو در فراهم آوردن چشم‌اندازی تطبیقی برای مطالعه این میراث است. گردآمدن گزیده‌هایی از اندرزنامه‌های عربی، فارسی و ترکی، خواننده را با دامنه‌ای گسترده از تأملات سیاسی و اخلاقی در سده‌های میانه آشنا می‌کند؛ از ماهیت فرمانروایی و بنیادهای اقتدار تا آیین کشورداری، تدبیر قلمرو و دشواری‌های پیش روی پادشاهان.این اثر جامع همه اندرزنامه‌های فارسی نیست، اما زمینه‌ای سودمند برای شناخت جایگاه آنها در تاریخ اندیشه سیاسی جهان اسلام فراهم می‌آورد. در پرتو چنین نگاهی، می‌توان سخن نویسندگان فارسی را در پیوند با سنت‌های هم‌روزگارشان خواند و وجوه مشترک و متمایز این میراث را بازشناخت.

در اندرزنامه‌های کهن، فرمانروایی تنها هنر چیرگی نیست؛ هنر نگاه داشتن نیز هست: نگاه داشتن جان، پاس داشتن عهد، شناختن دشمن و مهار کردن خویشتن. از همین رو، زنهار دادن و گریز بهنگام، در کنار دلاوری، از ارکان تدبیر به شمار می‌آیند. ظفر آن نیست که دشمن از پای درآید؛ ظفر آن است که حاصل پیکار از دست نرود.

مشخصات کتاب:
Louise Marlow (ed. and trans.), Medieval Muslim Mirrors for Princes: An Anthology of Arabic, Persian and Turkish Political Advice, Cambridge University Press, 2023, 398 pp.
@IranvaIslam
Forwarded from حسین قتیب
صدرالدین شریعتی چگونه برآمد؟ روایتی از قدرت، سیاست و ابهامات

صدرالدین شریعتی فردی منتسب به روحانیت شیعه بود که در دهه هشتاد شمسی، ریاست بر دانشگاه علامه طباطبایی هم معروفش کرد و هم، در میان بسیاری از دانشجویان و استادان منتقدش، منفور. برای آنان، نام او با بازنشستگی اجباری استادان، محدودکردن فعالیت دانشجویی، تعطیلی رشته‌ها و تفکیک جنسیتی گره خورده بود. شریعتی در درگذشت؛ اما پشت خاطراتی که از دوران ریاستش باقی مانده، پرسشی کمتر پاسخ‌گرفته وجود دارد: این مرد که اختیار ماندن و رفتن دانشگاهیان را به دست گرفت، خودش از کجا آمده بود؟نام شریعتی بار دیگر بحث درباره آن سال‌ها را زنده کرد: اینکه بر دانشگاه چه گذشت و چه آسیب‌هایی به آن وارد شد.

قصد من از بازگشت به زندگی و سوابق او، ساختن پرونده‌ای سیاسی علیه کسی که اکنون درگذشته نیست. می‌خواهم این فرصت را بهانه‌ای برای آسیب‌شناسی قرار دهم؛ برای فهمیدن اینکه چهره‌هایی مانند شریعتی چگونه برآمدند، با چه پشتوانه‌ای اختیار نهادهای علمی را به دست گرفتند و چگونه توانستند چنین آثاری بر آن‌ها بگذارند. پرسش فقط این نیست که او پس از رسیدن به ریاست دانشگاه چه کرد؛ باید پرسید پیش از آن چه مسیری را پیموده بود، چه ویژگی‌هایی او را در نظر منصوب‌کنندگانش شایسته این مسئولیت می‌کرد و چه مناسباتی قدرت او را حفظ می‌کرد.

این جابه‌جاییِ پرسش، مسئولیت فردی را کم‌رنگ نمی‌کند؛ مسئولیت انتخاب‌کنندگان، حامیان و نهادهای ناظر را نیز به بحث می‌آورد. اگر همه‌چیز را به منش و رفتار یک رئیس دانشگاه تقلیل دهیم، سازوکاری که او را برکشید و دامنه اختیارش را تعیین کرد، از نقد کنار می‌ماند. برای فهم آسیب‌هایی که چنین مدیرانی به دانشگاه زدند، باید هم تصمیم‌های آنان را بررسی کرد و هم شرایطی را که اتخاذ و تداوم آن تصمیم‌ها را ممکن ساخت. مرور زندگی شریعتی در این نوشته، از همین منظر است: نه فقط شناخت یک فرد، بلکه شناخت راهی که افرادی مانند او را به قدرت رساند؛ راهی که با مرگ آنان لزوماً بسته نمی‌شود.
برای یافتن پاسخ، باید از سال ۱۳۸۴، زمانی که صدرالدین شریعتی به ریاست دانشگاه علامه طباطبایی رسید، عقب‌تر برویم. زیرا آنچه در دوران ریاست او بر دانشگاه اتفاق افتاد، صرفاً حاصل رفتار شخصی یک مدیر نبود. شریعتی پیش از آنکه به چهره‌ای شناخته‌شده در فضای دانشگاهی تبدیل شود، سال‌ها در نهادهای مختلف جمهوری اسلامی مسئولیت داشت. نکته قابل‌توجه در زندگی او، تنوع این مسئولیت‌هاست؛ از مدیریت آموزشی و دانشگاهی تا وزارت کشور، سازمان عقیدتی سیاسی ارتش و بازرسی انتخابات شورای نگهبان. همین جابه‌جایی میان نهادهایی با کارکردهای متفاوت، نخستین سرنخ برای شناخت مسیر برآمدن اوست.

شریعتی در سال ۱۳۲۷ متولد شد. تحصیلات دبیرستانی را در تهران گذراند و در سال ۱۳۴۶ وارد حوزه علمیه قم شد. خودش روایت می‌کرد که با تشویق شهید مطهری به تحصیلات دانشگاهی روی آورد و در دانشکده الهیات دانشگاه تهران پذیرفته شد ( سندی در این باره غیر ادعای خودش ندیدم) . به گفته خودش در سال‌های پیش از انقلاب نیز در محیط دانشجویان مذهبی فعالیت سیاسی داشت. مرتضی محمودی، نماینده نخستین دوره مجلس شورای اسلامی و از بازماندگان انفجار هفتم تیر، در مصاحبه‌ای با تسنیم از دوستی با شریعتی در دانشکده الهیات و فعالیت سیاسی مشترک با او یاد کرده است. بااین‌حال، در منابع موجود نشانی از نقش برجسته تشکیلاتی، سابقه زندان یا مسئولیت مشخص شریعتی در مبارزات پیش از انقلاب به دست نمی‌آید. تصویری که از این دوره داریم، بیشتر تصویر حاشیه ای است تا مهم.
او در خاطراتش از حضور مطهری در مدرسه محل تحصیل خود و شرکت در درس‌های او سخن گفته است. بااین‌حال، درباره جزئیات تحصیلات حوزوی‌اش اطلاعات چندانی وجود ندارد. مشخص نیست در کدام مدرسه علمیه تحصیل کرده، استادان فقه و اصول او چه کسانی بوده‌اند، تا چه سطحی از تحصیلات حوزوی پیش رفته و آیا در درس خارج شرکت کرده است یا نه. این ابهام از آن جهت اهمیت دارد که شریعتی در تمام دوران فعالیت اجرایی‌اش از عنوان روحانی و حجت‌الاسلام استفاده می‌کرد، اما مسیر تحصیلات حوزوی و جایگاه او در شبکه‌های سنتی روحانیت چندان روشن نیست.

ابهام بزرگ‌تر به سال‌های نخست پس از انقلاب و دوران جنگ ایران و عراق مربوط می‌شود. شریعتی در سال ۱۳۵۷ حدود سی سال داشت؛ سنی که بسیاری از فعالان مذهبی و انقلابی هم‌نسل او وارد نهادهای تازه‌تأسیس جمهوری اسلامی شدند. اما درباره فعالیت او در فاصله سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۵ اطلاعات مستند اندکی در دست است. تاکنون نشانی از مسئولیت مشخص او در سپاه پاسداران، بسیج، کمیته‌های انقلاب یا سازمان‌دهی و اعزام نیروهای نظامی و داوطلب به جبهه‌ها پیدا نشده است. حتی در مصاحبه مفصلش با کیهان، هنگامی که از این دوره سخن می‌گوید، تنها به عبارت کلی «بعد از انقلاب مسئولیت‌هایی را بر عهده گرفتم» بسنده می‌کند.👇
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from حسین قتیب
معلوم نیست این مسئولیت‌ها چه بوده، در کدام نهادها انجام شده و چه کسانی او را به این موقعیت‌ها رسانده‌اند. سپس به سال ۱۳۶۵ می‌رسد و می‌گوید که در آن سال به دانشگاه علامه طباطبایی منتقل شده و به‌عنوان کارشناس مشغول کار شده است.
بااین‌حال، بررسی سوابق رسمی نشان می‌دهد که شریعتی در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷ ریاست مرکز آموزش مدیریت دولتی را بر عهده داشته است. این مرکز مسئول آموزش و تربیت مدیران و کارکنان دستگاه اداری کشور بود. به بیان دیگر، شریعتی در اواخر دهه شصت، پیش از تثبیت جایگاه دانشگاهی خود، به مدیریت نهادی دولتی رسیده بود. هنوز روشن نیست که چه کسی او را به این مقام منصوب کرد و چه سوابقی زمینه این انتخاب را فراهم کرده بود. حتی هم‌زمانی این مسئولیت با روایت خودش از ورود به دانشگاه علامه، پرسش‌هایی درباره ترتیب و چگونگی انتصاب‌های او به وجود می‌آورد.

طبق روایت خودش، شریعتی در بهمن ۱۳۶۷ به عضویت هیئت علمی دانشگاه علامه درآمد و تقریباً بلافاصله رئیس دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی شد. پس از آن نیز به معاونت دانشجویی دانشگاه رسید. این سرعت ورود به مسئولیت مدیریتی قابل‌توجه است.
در دهه هفتاد شریعتی از مدیریت دانشگاهی به وزارت کشور رفت و معاون پارلمانی علی‌محمد بشارتی شد. این انتصاب، او را وارد سطح دیگری از مدیریت سیاسی جمهوری اسلامی کرد. بشارتی از چهره‌های جریان راست در دولت هاشمی رفسنجانی بود. نکته جالب اینکه محمود احمدی‌نژاد نیز در همین دوره، با حکم وزارت کشور بشارتی به استانداری اردبیل رسیده بود. بنابراین، شریعتی و احمدی‌نژاد پیش از دولت نهم، هر دو سابقه مسئولیت در مجموعه وزارت کشور بشارتی را داشتند.
با پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ۱۳۷۶ و تغییر مدیریت وزارت کشور، شریعتی از مسئولیت خود کنار گذاشته شد. بااین‌حال، این تغییر سیاسی به خروج او از ساختار قدرت منجر نشد. به گفته خودش، به سازمان عقیدتی سیاسی ارتش رفت و ابتدا دو سال معاون عقیدتی سیاسی و سپس پنج سال معاون آموزشی آن سازمان بود. فعالیت او در این مجموعه، در دوران ریاست محمود قوچانی و پس از او سیدمحمود علوی قرار می‌گیرد. این مسئولیت‌ها، برخلاف مدیریت یک دانشکده، مستقیماً با آموزش اعتقادی و سیاسی نیروهای نظامی ارتباط داشتند.
این جابه‌جایی از وزارت کشور به ارتش، یکی از ویژگی‌های مهم مسیر حرفه‌ای شریعتی را نشان می‌دهد. با تغییر دولت و از دست‌دادن یک منصب، امکان ادامه فعالیت مدیریتی او در نهادی دیگر فراهم بود. به نظر می‌رسد سرمایه اصلی چنین مدیرانی تنها تخصص در یک حوزه مشخص نیست، بلکه برخورداری از سابقه اداری، اعتماد سیاسی و توانایی حرکت در میان بخش‌های مختلف ساختار حکومت نیز هست.
یکی از مهم‌ترین و کمترشناخته‌شده‌ترین بخش‌های کارنامه شریعتی، حضور او در دستگاه نظارت انتخاباتی شورای نگهبان در جریان انتخابات مجلس ششم است. برای شناخت این دوره، خاطرات اکبر هاشمی رفسنجانی منبعی مهم به شمار می‌رود. در روزنوشت ۳۱ فروردین ۱۳۷۹، هاشمی از ملاقات با شریعتی یاد می‌کند و او را «رئیس بازرسی شورای نگهبان در انتخابات» معرفی می‌کند. شریعتی نزد هاشمی رفته بود تا درباره مشکلات و تخلفات ادعایی انتخابات گزارش بدهد.

این ملاقات در یکی از حساس‌ترین مقاطع کشمکش میان دولت اصلاحات و شورای نگهبان صورت گرفت. اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس ششم پیروزی گسترده‌ای به دست آورده بودند، اما شورای نگهبان درباره نتایج شماری از حوزه‌ها، به‌ویژه تهران، اختلاف داشت و بازشماری و ابطال بخشی از آرا به مناقشه‌ای بزرگ تبدیل شده بود. در یک سوی این اختلاف، وزارت کشور دولت خاتمی و مصطفی تاج‌زاده قرار داشتند و در سوی دیگر، شورای نگهبان و دستگاه نظارتی آن.

در چنین فضایی، شریعتی مسئولیتی فراتر از یک نظارت معمول انتخاباتی داشت. هاشمی در خاطرات ۳ خرداد ۱۳۷۹ می‌نویسد که شریعتی، این بار با عنوان سربازرس شورای نگهبان، اسناد و آمار تخلفات ادعایی صندوق‌های رأی را نزد او آورده و گفته بود که برای پیگیری این تخلفات با دادگاه نیز همکاری می‌کند. در فروردین سال بعد، نام او بار دیگر در خاطرات هاشمی ظاهر می‌شود؛ این بار با گزارشی درباره محاکمه مصطفی تاج‌زاده. بنابراین، حضور شریعتی در شورای نگهبان صرفاً یک عنوان تشریفاتی نبود. او در یکی از مهم‌ترین مناقشات انتخاباتی پس از دوم خرداد، در بخش بازرسی و پیگیری تخلفات ادعایی فعال بود.
در همین‌جا بار دیگر نام محمود احمدی‌نژاد مطرح می‌شود. احمدی‌نژاد که در انتخابات مجلس ششم از تهران نامزد شده و شکست خورده بود، در همان دوره به‌عنوان بازرس ویژه شورای نگهبان در آذربایجان غربی فعالیت می‌کرد. نقش او در بررسی و ابطال نتایج برخی حوزه‌های انتخاباتی با اعتراض شدید مصطفی تاج‌زاده مواجه شد.👇
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from حسین قتیب
تاج‌زاده این پرسش را مطرح کرده بود که چگونه یک نامزد شکست‌خورده وابسته به جناح سیاسی مشخص، می‌تواند در مقام بازرس بی‌طرف درباره نتایج انتخابات تصمیم‌گیری کند. مکاتبات احمدی‌نژاد و تاج‌زاده در این زمینه در منابع تاریخی و پژوهشی ثبت شده است.
حضور احمدی‌نژاد در تشکیلات نظارتی شورای نگهبان پس از انتخابات مجلس ششم نیز ادامه یافت. در سال ۱۳۸۰ و در جریان انتخابات هشتم ریاست‌جمهوری، آیت‌الله جنتی او را به ریاست هیئت نظارت بر انتخابات تهران بزرگ منصوب کرد. احمدی‌نژاد در این مقام، علاوه بر نظارت بر انتخابات ریاست‌جمهوری، در نظارت بر انتخابات میان‌دوره‌ای مجلس نیز مسئولیت داشت. او در نشست خبری ۲۰ اردیبهشت ۱۳۸۰ از اختیارات نهادهای نظارتی دفاع کرد، به عملکرد هیئت‌های اجرایی در بررسی صلاحیت نامزدها اعتراض داشت و بر ضرورت تحقیقات محلی و نظارت گسترده بر صندوق‌های رأی تأکید می‌کرد. به این ترتیب، فعالیت احمدی‌نژاد در شورای نگهبان به یک مأموریت کوتاه در انتخابات مجلس ششم محدود نبود.
این سوابق نشان می‌دهد که شریعتی و احمدی‌نژاد در فاصله سال‌های ۱۳۷۹ و ۱۳۸۰، هر دو در ساختار نظارت انتخاباتی شورای نگهبان حضور داشتند؛ ساختاری که در آن دوره در تقابل سیاسی و حقوقی با وزارت کشور دولت اصلاحات قرار گرفته بود.
همچنین صادق شجاعی، از فعالان سابق دانشجویی دانشگاه علامه، مدعی شده بود که شریعتی پیش از ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد در مسجدی در محله نارمک فعالیت داشته و از همان زمان با او نزدیک بوده است. این ادعا هنوز از طریق منبع مستقلی تأیید نشده و حتی نام مسجد مورد اشاره نیز روشن نیست. بااین‌حال، مجموع سوابق او نشان می‌دهد که شریعتی پیش از ریاست دانشگاه، چهره‌ای منزوی یا صرفاً دانشگاهی نبود. او سال‌ها در شبکه‌ای از مسئولیت‌ها و مناسبات سیاسی و اداری حضور داشت و با افراد و نهادهای متفاوتی در ارتباط بود.
در کنار این سوابق، روابط شریعتی با شخصیت‌های سیاسی مختلف نیز قابل‌توجه است. ملاقات‌های متعدد او با هاشمی رفسنجانی نشان می‌دهد که پیش از ریاست دانشگاه، به چهره‌های اصلی قدرت دسترسی داشته است. در مهر ۱۳۸۱، هنگامی که معاون آموزشی عقیدتی سیاسی ارتش بود، در دیدار با هاشمی درباره فعالیت‌هایش گزارش داد و از عملکرد دولت سازندگی نیز تمجید کرد.
اما عرض ادب و هدیه انگشتر از کربلا به هاشمی رفسنجانی او را از احمدی‌نژاد و دولتش دور نکرد!
در سال ۱۳۸۴، محمدمهدی زاهدی، وزیر علوم دولت احمدی‌نژاد، شریعتی را به ریاست دانشگاه علامه طباطبایی منصوب کرد. این انتصاب، آغاز فعالیت مدیریتی او نبود؛ ادامه مسیری بود که از سال‌ها پیش آغاز شده بود. تفاوت این بار در ماهیت نهادی بود که در اختیارش قرار گرفت. دانشگاه علامه، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز آموزش علوم انسانی و اجتماعی ایران، نهادی است که وظیفه‌اش تولید دانش، پرورش تفکر انتقادی و فراهم‌کردن امکان بحث و اختلاف‌نظر علمی است. اما ریاست آن به مدیری سپرده شد که بخش مهمی از تجربه حرفه‌ای‌اش در نهادهایی با منطق اداری، عقیدتی و نظارتی شکل گرفته بود.

در دوران ریاست شریعتی، این تفاوت در شیوه اداره دانشگاه آشکار شد. محدودیت فعالیت تشکل‌های دانشجویی، برخوردهای انضباطی، بازنشستگی و کنارگذاشتن شماری از استادان و اجرای تفکیک جنسیتی، از مهم‌ترین موضوعات اعتراض به مدیریت او بودند.
این پرسش‌ها ما را از زندگی شریعتی به مسئله بزرگ‌تری می‌رسانند: شیوه انتخاب و بازتولید مدیران در جمهوری اسلامی.
شریعتی درگذشته است؛ اما پرسشی که زندگی و کارنامه او پیش روی ما می‌گذارد همچنان باقی است: چه سازوکاری افرادی را که بخش مهمی از تجربه‌شان در نهادهای سیاسی و نظارتی شکل گرفته است، به مدیریت دانشگاه می‌رساند و چرا دانشگاه در برابر پیامدهای تصمیم‌های آنان تا این اندازه آسیب‌پذیر است؟ پاسخ به این پرسش، بسیار مهم‌تر از داوری نهایی درباره یک فرد است.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔻مستند جدید CNN درباره برنامه هسته‌ای ایران

👤 فرید زکریا، مجری مطرح شبکه CNN:

"امشب شبکه سی‌ان‌ان مستند جدید من با عنوان «ایران و بمب» را برای نخستین بار پخش می‌کند؛ این مستند ساعت ۸ شب به وقت شرق و غرب آمریکا روی آنتن می‌رود.

در این مستند، یکی از لحظات سرنوشت‌ساز تاریخی را می‌بینید که وقوع بحران هسته‌ای کنونی ایران را بررسی می‌کند؛ زمانی که جهان متوجه شد تهران مخفیانه در حال گسترش برنامه هسته‌ای خود است...

هدف آمریکا، برچیدن کامل توانمندی‌های هسته‌ای ایران بود. واشنگتن خواهان تحقق هدفی حداکثری بود: توقف کامل غنی‌سازی در ایران.

اما از نگاه ایران، این خواسته نیز نمونه دیگری از دخالت قدرت‌های بزرگ در امور این کشور بود."

🆔 @Americana_ir
🇺🇸 امریکانا 🇺🇸
🔻مستند جدید CNN درباره برنامه هسته‌ای ایران 👤 فرید زکریا، مجری مطرح شبکه CNN: "امشب شبکه سی‌ان‌ان مستند جدید من با عنوان «ایران و بمب» را برای نخستین بار پخش می‌کند؛ این مستند ساعت ۸ شب به وقت شرق و غرب آمریکا روی آنتن می‌رود. در این مستند، یکی از لحظات…
گزارش دوستی از محتوای مستند CNN:

"این مستند را دیشب دیدم.  در یکی از میزگردهای مربوط به ایران که چند روز پیش دیدم خانمی، استاد مطالعات خاورمیانه در دانشگاه نیویورک، جلسه را اداره می‌کرد. در ابتدای جلسه گفت ‘شاگردان من هیچ اطلاعی از دنیا و خاورمیانه ندارند ولی همه مطمئن هستند که ایران کشور شرّی است و تمام نابسامانی‌های خاورمیانه زیر سر ایران است.’
این حرف او به خوبی فضای عمومی فرهنگی و رسانه‌ای امریکا را نشان می‌دهد. مستند فرید زکریا در چنین فضای عمومی‌ای روایت نسبتا منصفانه‌ای از مسئله‌ی هسته‌ای ارائه می‌کند. البته نکته‌ی تازه‌ای برای من نداشت، ولی در مجموع خوب بود. حرف‌های آن این است:‌ پروژه‌ی هسته‌ای زمان شاه شروع و بعد از انقلاب متوقف شد. جنگ ایران و عراق نشان داد که هیچ کشوری در دنیا حتی در برابر استفاده‌ی مستمر عراق از سلاح‌های شیمیایی از ایران حمایت نمی‌کند. برای همین آنها برنامه‌ی هسته‌ای را از سر گرفتند. بعد از ۱۱ سپتامبر ایران مایل بود روابط دو کشور بهبود یابد و گام‌هایی در این زمینه برداشت ولی امریکا ایران را بخشی از محور شرارت نامید. مجاهدین ابعاد مخفی پروژه‌ی هسته‌ای را افشا کردند و پروژه‌ی هسته‌ای به یک معضل بین‌المللی بدل شد. وقتی امریکا و غرب تحریم‌ها را گسترش دادند ایران به پای میز مذاکره آمد و برجام امضا شد که راه حل کارامدی برای کنترل پروژه‌ی هسته‌ای ایران بود. خروج ترامپ از برجام، هم به بی اعتمادی دو کشور دامن زد و هم امکان رصد کردن پروژه‌ی هسته‌ای را از میان برد. حملات امریکا و اسراییل به ایران این ایده را که داشتن سلاح هسته‌ای بازدارنده است جان بخشیده و امکان توافق بر پایه‌ی اعتماد را تضعیف کرده است. یافتن راه حلی برای این مسئله از همیشه دشوارتر شده است."

در مجموع، این مستند تاکید بر اشتباهات امریکا دارد و نگرانی‌ها و رفتار ایران را مشروع می‌داند."

#هومن_پناهنده
@gashthaa
جنگ و آینده‌ی ایران
جعفر شیرعلی‌نیا

شواهد معتبر بسیاری به ما می‌گوید پس از فتح خرمشهر در خرداد سال ۱۳۶۱، نه صدام پایان جنگ را می‌خواست، نه حامیان او.
تداوم جنگ بدون برنده، استراتژی اصلی آمریکا و اسرائیل بود. اما آن‌ها صحنه را طوری مدیریت کردند که ادامه‌ی شش‌ساله‌ی جنگ، خواسته‌ی ایران دیده شود؛ مقامات ایرانی نیز به این تصویرسازی کمک زیادی کردند.

آیا امروز در شرایط مشابهی قرار داریم؟ کدام شباهت‌های تاریخی راهگشای فهم امروزند و کدام‌یک ما را به خطا می‌اندازند؟

چگونه می‌توان از کشور دفاع کرد و هم‌زمان، اختیار آینده‌اش را به منطق جنگ نسپرد؟

آیا همبستگی در برابر حمله‌ی خارجی، به معنای ترمیم رابطه‌ی مردم و حاکمیت است؟ اگر نه، این فاصله چگونه پُر می‌شود؟

و سرانجام، چگونه می‌توان از «ایران ماند» به پاسخ «ایران چگونه جایی برای زندگی خواهد بود؟» رسید؟

در جمع هم‌اندیشی دانشگاه کلگری کانادا، به‌صورت آنلاین، پیرامون این پرسش‌ها گفتگو خواهیم کرد.

لینک حضور در جلسه 👇

https://us06web.zoom.us/j/82356995556

شنبه
۷ آذر / ۲۸ نوامبر
۲۰:۰۰ تهران
۸:۳۰ ونکوور
۹:۳۰ کلگری
۱۱:۳۰ نیویورک