برنی ساندرز ، سناتور آمریکایی ، نامزدی اش را برای رقابت در انتخابات ریاست جمهوری 2020 چنین اعلام می کند.👇👇👇

✔️رضاشاه، شاهی که دوباره باید شناخت🔻

🖊سهند ایرانمهر

🔸ایرانِ پایان جنگ جهانی، ایرانِ چند پاره و دچار هرج و مرج کامل بود. آذربایجان، حکومتی مستقل. گیلان، یک جمهوری سوسیالیست تحت حمایت مسکو. کردستان عرصه نزاع کردها و آسوری ها و خوزستان هم به عنوان عربستان و زیر لوای شیخ خزعل. نقاط مرکزی هم اوضاع آشفته ای داشتند. طوایف مختلف بر سر هم می زدند. اصفهان، دستِ بختیاری‌ها بود و فارس، دستِ قشقایی‌ها. پلیس جنوب هم دست نشانده انگلیس و کرانه های خلیج فارس را در قبضه داشت.

🔸 وقتی صحبت از رضاشاه به میان می‌آید، از رضاشاهی صحبت می کنیم که طی ۱۶ سال به این همه نابسامانی پایان داد ، نظم جدیدی را مبتنی بر سه رکن ارتش، بوروکراسی و دربار بنا کرد و با ایجاد یک ارتش منسجم (۱۲۴۰۰۰نفری) هم لندن را متقاعد کرد که او یگانه راه نجات ایران از دست بلشویسم است و هم مسکو را قانع کرد که در برابر دشمنان این کشور، ایران؛ بیطرف خواهد ماند.
قدرت رضاشاه که تثبیت شد، نوسازی نظام اجتماعی – اقتصادی و سیاسی را کلید زد. نخبگان را به کار گرفت. دانشگاه تهران را تاسیس کرد، پروژه ملت سازی را با اجباری کردن خدمت سربازی و گردآوردن همه اقوام ایرانی زیر یک پرچم، تضعیف ایلات، به حاشیه بردن نهادهای سنتی چون روحانیت و سلب مالکیت از زمین های وقفی و محو دادگاه های شرعی از یک سو و نوسازی را با ایجاد راه های ارتباطی و گسترش تلگراف و صنایع مختلف از سوی دیگر، پیش برد. رضاشاه، مبدع اصلاحات آمرانه شد تا جایی که همان ملک الشعرای بهاری که منظومه «جمهوری نامه» را (با همفکری میرزاده عشقی ) سرود و کنایاتی نیشدار به رضاخان زد(ترقی اندرین کشور محال است/ که در این مملکت قحط‌الرجال است/خرابی‌از جنوب و از شمال است/ بر این مخلوق آزادی وبال است) بواسطه سرکوبِ {به زعم او تجزیه طلبانی چون} پسیان و میرزاکوچک و شیخ محمد خیابانی ) نه فقط رضاشاه را دیگر رضاخان نمی‌دانست و «ناظم و قائد ایران» نامید که رییس دولت وقت یعنی وثوق الدوله را «بوذرجمهر کامل» دانست.

🔸 رضاشاه، خالق ایران مدرن و پدرِ نظم نوین و مبتکر نوسازی آن است . اینها وجوه مثبت اوست با این حال، او هم همانند هر شخصیت تاریخی، نقاط ضعف های فاحشی هم دارد که بیشتر تداعی‌گر رضاخان است نه رضاشاه.

🔸محمدرضا شاه پهلوی در کتاب پاسخ به تاریخ به صراحت می‌نویسد :«پدرم در دوره پادشاهی خود تمام امور مملکتی را در دست خود داشت و کشور را مانند یک نظامی اداره می‌کرد». «نظامی اداره کردن» کشور همان چیزی است که «ارسلان خلعتبری» هم در کتاب «آریستوکراسی ایران» (۱۳۲۴/ص۱۵) بدان اشاره می کند: «رضاشاه آریستوکراسی سابق را از کار انداخت اما طبقه ممتاز دیگری را جایگزین آن کرد که در نظر مردم صدبار فاسد تر و ظالم تر از آریستوکراسی سابق بود».

آرتور میلسپو مشاور مالی آمریکایی در کتاب «امریکایی‌ها در ایران»(نشر البرز ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی) هم، دراین باره می‌گوید:«رضاشاه کاملا کشور را دوشید و طبقات پایین را از پا درآورد به نحویکه خود او و نورچشمی هایش طبقه جدیدی را تشکیل دادند و تورم ، مالیات و فشارهای دیگر سطح زندگی مردم را به شدت پایین آورد».

🔸 پلیس مخفی و سیاست مشت آهنین، خیلی زود در برنامه کاری رضاشاه( اکنون دوباره رضاخان) قرار گرفت. نخبگان و احزاب سیاسی سرکوب شدند، حتا «حزب ترقی» که از دلِ «حزب تجدد» برآمده بود و از هواداران رضاشاه بود، بواسطه تاکید کمرنگ بر جمهوریت، منحل شد. زمینداران قدرت وسیعی یافتند(نمایندگان این طبقه در مجلس از ۳۹ درصد به ۵۸ ردصد رسیدند/ زهرا شجیعی نمایندگان مجلس در ۲۱ دوره قانونگذاری ص۱۷۳)، اقلیت های دینی(از ارامنه تا زرتشتیان و بهایی‌ها) که در آغاز با روی خوش از آنان استقبال شد به تدریج دچار محدودیت و فشارو سرکوب شدند و نخبگانی چون عبدالحسین‌تیمورتاش و سردار اسعد بختیاری و علی اکبر‌خان داور، قربانی خودکامگی او شدند تا جایی که ترک ناگزیر سلطنت توسط رضاشاه با شادمانی طبقات مختلف روبرو شد.

چنین تصویری از رضاشاه تاثیر خود را بالاخص بر مردم ایران در دهه چهل تا زمام انقلاب ۵۷ و حتا چنددهه بعد از آن وحود داشت، امروز اما نگاه‌ عمومی بیشتر مبتنی بر وجوه مثبت اوست. اما چرا احساسات و قرائت عمومی از یک شخصیت تاریخی تا بدین‌حد متغیر شده است؟

🔸هر شخصیت مهم، دو وجه تاریخی و فراتاریخی دارد. وجه تاریخی که معمولا وجوه مثبت و منفی را توامان دارد، حاصل گزاره ها، اسناد و مدارک تاریخی است اما وجه فراتاریخی، به «فرامتن» تعلق دارد و ماحصل متغیرهایی بیرون از تاریخ و تابع شرایط نزدیک به حال است. رضاخان یا رضاشاه کنونی که در زمان انقلاب یا امروز ایران از آن صحبت می‌شد یا می‌شود، رضا شاه تاریخی نیست. رضا شاه یا رضاخان، فراتاریخی و محصولِ فرامتن است.

ادامه پست بعد🔻

‍ ادامه از پست قبل
🔸 رضاخان دوران انقلاب، تحت تاثیر موج سلطنت ستیزی و اسلام خواهی و گفتمان چپ، یک دژخیم تمام عیار بود و رضا شاه امروز افکار عمومی تحت تاثیر متغیرهای فرامتنی، دوباره در ذهن بخش‌های نسبتا گسترده‌ای تبدیل به ناجی یگانه تاریخ ایران شده است.

🔸 این قضاوت فرامتنی چیست؟ چه خوشمان بیاید، چه بدمان بیاید مردم کوچه و بازار در ایرانِ امروز از نفوذ و دخالت بیش از اندازه نهادهای رسمی دینی که بر دین عرفی و زندگی روزمره آنان، سایه انداخته‌اند ، محدودیت‌های اعمال شده علیه بخش غیرسنتی زنان ، تعدد و تکثر منابع قدرت و دولت های موازی، ناکارآمدی احزاب، انسداد راه‌های بروکراتیک و تفاوت میان قول و فعل و... کلافه و ناخرسندند و تحسین رضاشاه در میان این مردم نشان می دهد که فشارها و محدودیت های اجتماعی بالاخص فشار نهادهای دینی و نیز احساس هرج و مرج، بیش از فقدان دموکراسی، توده مردم را آزرده خاطر کرده است.

🔸 در نظر عامه، شخصیت تاریخی که قول و فعل بجامانده از او در اذهان ایشان در تضاد با این معضلات است، صرفا رضا شاه، است در نتیجه احتجاج تاریخی و علمی برای اثبات وجوه منفی رضاشاه در دل مردم کارگر نخواهد افتد، همچنان که در سال منتهی به ۵۷ نیز سخن گفتن از وجوه مثبت رضا شاه بر مردم متاثر از «فرامتن» بی‌اثر بود زیرا تفسیر فرامتنی بیش از تاریخ به احساسات ناشی از شرایط و برداشت آن لحظه مردم پایبند است و اگر کسی این وضعیت را به هردلیل ناخوش می‌دارد بجای اثبات بی‌اثر گزاره‌های مخالف یا یادآوری تاریخ باید نگاه نقادانه را متوجه عوامل فرامتنی موثر بر نارضایتی کنونی مردم کند.

✔️امروز زادروز رضاشاه پهلوی است.

برای نوشته ی بالا، عنوان زیر شاید مناسب تر می بود :

"رضا شاه در متن و در فرامتن ِ تاریخ"

#هومن_پناهنده

حمله اش از باد و ناپیداست باد
🔸️هومن پناهنده

همه ی کسانی که تا به حال درباره ی کنار گذاشتن عادل فردوسی پور از برنامه ی نود، توضیحی داده اند یا گله ای و اعتراضی کرده اند فرضشان این بوده که حمله کننده ی اصلی به فردوسی پور، مدیر شبکه ی ۳ بوده،همه جز یک نفر . من منکر ضدیّت این مدیر با فردوسی پور نیستم، اما آن را فرع ِ تضادی مهم تر و عمیق تر می دانم و ،با این حساب، با آن یک نفر موافقم که به درستی مرکز حمله را جای دیگر می داند و می گوید:
"نه مدیر شبکه سه را رئیس صدا وسیما آورده و نه عادل را او برده. تصمیم بیرون از جام جم گرفته شده."

اما سوال این است که :چرا باید کسی را که در کارش به طرزی شگفت کامیاب بوده کنار نهاد؟ و جواب شاید این باشد که او را کنار نهادند چون راهبرد این است که اگر کسی چهره شد (به خصوص اگر صاحب شخصیتی مستقل بود)، باید فراموش شود. اما اگر در وهله ی بعد بپرسید که علت اختیار کردن ِچنین راهبردی چیست، می گویم: گفتا که نگفتنی است.
به قول مولانا:
چیز دیگر ماند اما گفتنش
با تو روح القدس گوید بی منش

#هومن_پناهنده
@gashthaa

#محمد_مهاجری فعال رسانه‌ای اصولگرا سخن جالبی گفته. او نوشته نه #مدیر_شبکه_سه را رئیس صدا و سیما آورده و نه #عادل[#فردوسی‌پور] را برده . تصمیم از بیرون جام جم گرفته شده!

https://t.me/tahlyleejtemaaey/11310
تحلیل اجتماعی👆👆

با تو بهار دیوانه ایست
که از درخت بالا می رود


@gashthaa

🔶قدیم‌ها چیزی وجود داشت به نام علم خلاف. منظور معنای رایج امروزی کلمۀ "خلاف" نیست، که لابد در آن صورت معنای آن چیزی می‌شد شبیه علم حقوق کیفری؛ یا هم علم خلافکاری، یعنی آشنایی به زیروبم ارتکاب خلاف به شکلی که مرتکب گیر نیفتد؛ که البته این معنا هم ‌دور از علم حقوق در روال عرفیِ بسیاری از وکلا نیست.

از مطلب دور نشویم. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این می‌کرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست.‌ در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم‌ نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود می‌شود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار می‌شود.

الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم‌ کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور می‌کند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه‌ نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟

البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که‌ چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.

شاید هم‌ هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.

هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم‌ مثل مسیل دروازه‌قرآن است‌؛ این‌که سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض می‌شود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن این‌که مدیران دزد و بی‌کفایت‌ و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم‌ نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابوالفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.

(نویسنده: مرتضی مردیها)

@gashthaa

در این وانفسای خودآزاری و دیگرآزاری از رهگذر خبرهای راست، خبرهای دروغ ، و خبرهای راست و دروغ ، درباره ی این خبر باید گفت:
خوش خبر باشی ای نسیم "بهار"

#هومن_پناهنده
@gashthaa

"اعلیحضرت ، رهبر انقلاب"

مرد ِ خدا مانع دست بوسی می شود. اما کاتولیک های محافظه کار این رفتار ِ سنت شکنانه ی پاپ فرانسیس را خوش نداشتند و بر آن خرده گرفتند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸️گُدرَت چیست ؟!

✔️مرحوم صدرالممالک اردبیلی شخصی عارف مسلک بود. بعضی از آخوندها همیشه به دلیل مشرب عرفانی اش او را لعن و طرد و نفرین می کردند ، تا آن که محمدشاه قاجار لقب صدرالممالکی به او داد و او را در رأس علمای آذربایجان قرار داد. از همان ساعت، بسیاری از علمای لعن کننده، به تعظیم و تکریم وی پرداختند و در تقرّب به او نه تنها دستش را می بوسیدند، بلکه ته لیوان آبخوری او و باقیمانده ی غذای بشقاب او را هم ، به قصد شفا ، از یکدیگر می ربودند ، تا آن که او روزی که همه ی علما حضور داشتند بالای منبر رفت و پرسید:
آقایان علما!بفرمایید مطهِرات(پاک کننده ها)در فقه اسلام چند تاست؟
آنان همه را بر شمردند:
آب، زمین، آفتاب، استحاله، انتقال، اسلام، تبعیت، برطرف شدن عین نجاست، استبراء حیوان نجاست خوار، غائب شدن مسلمان، خارج شدن خون متعارف از ذبیحه و کم شدن دوسوم آب انگور.
اما آن مرحوم قبول نکرد و گفت: نه! یکی را کم گفتید!
چند بار دیگر هم پرسید و علما همان جواب را دادند، ولی او نپذیرفت و گفت :
نه! یکی را کم گفتید! آخر خودش با لهجه ی شیرین تركی گفت: و آن که شما نگفتید، گُدرت [=قدرت] است! چون شما مرا تا دیروز که آدمی عادی وبدون مقام بودم صوفی و عارف و نجس می دانستید! اما حالا که به حکم حکومتی ِ محمد شاه، حاجی صدر الممالک شده ام، پاک و مطهَّر هم شده ام.
پس «گُدرت» از مطهِرات است ! آری، قدرت !!!

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸🔸افسانه ی هدایت

✍ محمود عنایت

با تنی چند از رفقای صادق هدایت نشسته بودیم و راجع به حالات و خصوصیات آن مرحوم صحبت می کردیم.
صحبت از این بود که چه شد صادق هدایت خودکشی کرد. این پرسش ِ جوانی بود که هدایت را در سال های اخیر از روی آثارش شناخته است. پاسخ سوال او سخنی بود که تا به حال بارها شنیده ایم و خوانده ایم. هدایت از زندگی خسته شده بود ، درد پنهانی داشت که مانند خوره روح او را می خورد و در انزوا می تراشیدش، و این ماجرا مدت ها قبل از آن که دست به خودکشی بزند، از همان زمان که در وطنش کم کم همه چیز را می دید و می فهمید و این دیدن و فهمیدن در وجودش به رنجی طاقت سوز استحاله می یافت آغاز شده بود.
درد او از کجا بر می خاست؟ از مشاهده ی زندگی مردمی که در فقر و نکبت و بدبختی غوطه ورند و به تمنای لقمه ای نان، رنج بی گنج می برند و هنگامی که با تلاش ِ نافرجام ِ خود به آستانه ی صفر می رسند، به سختی می میرند. آری، هدایت شاهد تلاش های جانکاه و غم انگیزی بود که از همه طرف به صفر ختم می شد. و او می دید که در این سیر به سوی صفر همان جوشش و کوشش و تقلا و تکاپویی به کار می رود که در جوامع دیگر در سیر به به سوی ارقام نجومی هست.
تبعیضات و تمایزات به این تابلو رنگ تندتری می زد و تماشاگر با حیرت به این واقعیت نظاره می کرد که اصل حاکم در زندگی افراد "بقای انسب" ، "بقای افسد" است نه "بقای اصلح". هر کس که اصل و نسب عالی تر و ممتازتر دارد و از پشت اغنیا و دولتمندان پیوند می گیرد کامیاب تر و موفق تر است، و اگر کسانی هم در این میانه بدون اصل و نسب به جایی می رسند و کیسه ای می دوزند پشتوانه ی کارشان دروغ و دغل و زدوبند و باج گیری و دلالی و تزویر است که:
در برابر چو گوسفند سلیم
در قفا همچو گرگ مردم خوار
اما قلندر ِ زبان بسته و فقیرزاده ی بی دست و پا که دستی به عرب و عجم ندارد محکوم ازلی است،مگسی است که در عرصه ی تنازع بقا به بادی ناپیداست.
قضیه آن است که جمعی می زنند و می برند ، و جمعی می بازند و درمی مانند. این معرکه ای بود که هدایت ناظر رنجور آن به شمار می رفت و او به هر طرف که می نگریست چهره هایی زرد و نحیف می دید، و بدن هایی نحیف تر که فقط پوستی بر استخوانی است، و دست هایی که تا ابدیت به خواهش ِگرده ای نان دراز شده، و شهری با فضای بغض کرده و سوک آور، و خانه های زار زده، و دیوارهای کور و بی پنجره، و سگ ِ کتک خورده و زخم و زیلی، و پیرمرد خنزرپنزری، و هکذا جاده ی خاک آلود ، گنجشک تریاکی ، بچه های کچل و چشم دردی ، مرغ کز کرده ، الاغ مردنی ، گدای چلاق ، بوف کور، و آدم هایی که سرتاسر وجودشان عبارت است از یک دهان که به یک مشت روده و مخلّفات ختم می شود... . این ها بود چشم انداز ِ مردی به نام صادق هدایت.
"یک روز با او و چند نفر از رفقا به شمیران رفته بودیم. به هزار زحمت جای دنجی گیر آوردیم و یله دادیم ، نه خیال کنید که توی خانه ی مردم رفته بودیم، لب جوی آب و وسط بیابان ِ خدا زیر سایه ی درختی می خواستیم کپه ی مرگمان را بگذاریم.
هنوز جا به جا نشده بودیم که یک دهاتی سر و کله اش از دور پیدا شد و به طرف ما آمد. هدایت گفت : عمو، خدا قوت. دهاتی قدری من و من کرد، خیال کردیم می خواهد جواب تعارف هدایت را بدهد، بعد با صدایی که از ته چاه می آمد گفت : آقایون از اینجا بلند شوید، ارباب خوابیده است! گفتیم : ارباب؟ ارباب کجاست؟ گفت : اینجا ها تمام ملک ارباب است، خودش نیم فرسخ آن طرف تر منزل دارد. گفتم : عمو جان، اینجا که ما نشسته ایم بیابان خداست. ما کجا، ارباب کجا. کسی به نیم فرسخ آن طرف تر کاری ندارد. دهاتی گفت : من نمی دانم، ارباب سپرده است که وقتی من خوابم،هیچکس به این دور و بر ها نزدیک نشود. اگر بیدار شدم و کسی را دیدم، پدرت را در می آورم.
ما خواستیم توپ و تشر برویم و پاشنه ی دهان را بکشیم و فحشی نثار ارباب کنیم. اما هدایت نگذاشت. گفت اصلاً از خیر شمیران گذشتیم، برگردیم شهر، توی خراب شده ی خودمان. گفتیم : آقا، بگیر و بنشین، غلط می کند کسی به ما کار داشته باشد. گفت : می بینید که کار دارند.حالا این برود، یک قلتشن دیگر می آید، حرف این است که آدم در این دیار زیر سایه ی یک درخت هم نمی تواند لشش را دراز کند. هر جا پا می گذاری ، دُم یک بزرگ زاده و آدم درشت را لگد کرده ای..."
این نقل ِ یکی از دوستان نزدیک هدایت بود، و او می گفت وقتی هدایت به پاریس رفت، زود به زود هتل هایش را عوض می کرد، و هربار در جواب پرسش ما فقط می گفت "بله ، هتلم را عوض کردم ، جای راحتی نبود."
اما حقیقت چیز دیگری بود.
او عقب "گاز" می گشت ! عقب جایی می گشت که بتواند کارش را بی دردسر و دور از صدای دوست وآشنا انجام دهد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

غزلی از مولانا

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✔ پاپ کفش رهبران سودان جنوبی را بوسید تا با هم نجنگند

🔸 پاپ فرانسیس 82 ساله که از درد پا نیز رنج می برد، جلوی رهبران مسیحی سودان جنوبی به زمین نشست و کفش آنها را بوسید و از آنها درخواست کرد تا جنگ داخلی به پا نکنند.

🔸 پاپ با زانو زدن مقابل رئیس جمهور سودان جنوبی، «سالوا کر»، معاون سابق وی، ریک مچر که رهبر شورشیان شده و نیز 3 معاون سابق رئیس جمهور در واتیکان از آنها التماس کرد تا با هم صلح کنند.

🔸 قبل از جداشدن سودان جنوبی از سودان بیش از 400 هزار نفر در جنگ داخلی کشته و 12 میلیون نفر آواره شدند.
خبرگزاری دانشجو
@sahandiranmehr