صورت‌پرستیِ دینی
(جویا جهانبخش)

اگَر هوشمَندی به مَعنیٰ گرای
که مَعنیٰ بمانَد ز صورت به جای (بوستانِ سَعدی)

چندسال پیش در مجلسی از مَجالِسِ پُرجَمعیَّتِ روضه دَر اصفَهان، کنارِ دَستِ "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِس نشسته بودَم. یکی از مَدّاحانِ سُنَّتی که پیرمَردی خوش‌نیَّت و از گویَندگانِ هَمیشگیِ آن مَجلِس بود ـ و امیدوارَم هَنوز از نِعمَتِ حیات بَرخوردار باشَد ـ، روضه‌خوانی می‌کَرد. بُلَندگو تَنظیم نَبود و به‌واسِطۀ پَژواکِ آواها، بسیاری از واژه‌هایِ مَرد نامَفهوم می‌شُد. ... به "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِس عَرض کَردَم: مَردُم سُخَنانِ ایشان را نَمی‌شنَوَند؛ مَفهوم نیست! ... شانه‌ای بالا انداخت و گُفت: فَرمایِش هایِ ایشان را نَشنَوَند، بهتَر است!
آشکارا دیدَم که:
صاحِبِ مَجلِس هیچ أَهَمّیَّتی بَرایِ اِنتِقالِ کَلِمات و مَفاهیم قائِل نیست. به أَهلیَّتِ آن روضه‌خوان نیز برایِ دَستیازی بدین کار، اِعتِقادی نَدارَد. او و دیگَری و دیگَری را فَرامی‌خوانَد تا به قولِ خودشان "مَجلِسِ إِمام حُسَین بَرپا شَوَد". هَمین صورَتِ مَجلِس، بَرایش کافی است. مَجلِسِ إِمام حُسَین ـ عَلَیهِ السَّلام ـ، به باوَرِ هَمۀ ما، مُقَدَّس و آگَنده از بَرَکات است؛ و او و أَمثالِ او، هَمین "صورَت" را از بَرایِ حُصولِ قَداسَت و بَرَکَتِ موردِ نَظَر کافی می‌بینَند.
چُنین رویکَرد، به "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِسِ یادشُده اختِصاصی نَدارَد. نوعی فَرهَنگِ صورَت۟‌گرایی و صورَت۟‌پرستی است که دَر میانِ بسیاری از ما جا اُفتاده و مَظاهِرِ آن به نامِ "دین" نوشته می‌شَوَد!
گَهگاه می‌شنیدیم دَر بَعضی خانه‌ها که نَذر یا به هَر روی۟ تَعَهُّدی به روضۀ هَفتگی یا ماهانه داشته‌اند، روضه‌خوان می‌آمَده و صاحِبخانه از او پَذیرایی هَم می‌کَرده و سپَس دُنبالِ کارِ خود می‌رَفته؛ روضه‌خوان هَم دَر اُتاقِ خالی روضه‌اش را می‌خوانده است؛ صاحِب‌خانه هَم وَظیفۀ خویش را گُزارده و ذِمَّتِ خویش را بَری می‌شمرده است!... البَتّه یکی از ناموَران تَعریف می‌کَرد که: روضه‌خوان دَر اُتاقِ خالی روضه‌اش را می‌خوان۟د و مادَرِ مَن دَر آشپَزخانه ظَرفهایش را می‌شُست و به صدایِ روضه‌خوان گوش می داد و ـ به قولِ یکی از ظُرَفا ـ به مَثابَتِ "رادیو" از او اِستِفاده می‌کَرد!
باری، هرچه پیش می‌رَویم به نَظَر می‌رَسَد این "صورَت۟‌گرایی" و "صورَت۟‌پرستی" فَزایَنده‌تر می‌گَردَد و فِراق و فَراغِ زیانبارِ جامعه از "مَعانی" و "مَقاصِدِ" شَریعَت و دیانَت بیشتَر می‌شَوَد.
از فُزونیِ شِعارنویسی و شیشه‌نویسیِ اُتومُبیل‌ها دَر أَیّامِ سوکواری‌هایِ حُسَی۟نی بگیرید تا تَبلیغِ گِردهمایی‌هایِ مادَران و کودکانِ شیرخواره‌شان به یادِ فَرزندِ شیرخوارۀ سَیِّدالشُّهَداء ـ عَلَی۟هِ السَّلام ـ و دَغدَغۀ اَفزایشِ جَمعیَّتِ راه۟‌پیمایانِ أَربَعین دَر عِراق (که دَر چَندسالِ أَخیر با مَقاصِدِ خاص تَرویج گَردید)، هَمه و هَمه، کوشِش‌هایِ صورَت۟‌گرایانۀ فَزایَنده‌ای است که اَگَر دَر جایِ خود خوب و دُرُست هَم باشَد، جایِ خالیِ تَرویجِ "مَعانی" و "مَقاصِد" را پُر نَمی‌کُنَد.
دِریغ است فُرصَتِ بی‌بَدیلِ تَبلیغِ حَقائِقِ دینِ مُبین دَر مَجالِسِ حُسَی۟نی و مَجالِ إِحیایِ أَمرِ آلِ مُحَمَّد ـ عَلَی۟هِمُ السَّلام ـ، این‌گونه گُشاده‌دَستانه زیرِ أَقدامِ أَمیالِ صورَت۟‌گرایان لَگَدکوب گَردَد!
راستی که بَر مَظلومیَّت و مَهجوریَّتِ "مَعانی" و "مَقاصِدِ" شَریعَت و دیانَت و آرمانها و چَشم‌۟داشتهایِ حُسَی۟ن و یارانِ حُسَی۟ن ـ صَلَواتُ اللهِ وَ سَلامُهُ عَلَی۟هِ و عَلَی۟هِم أَجمَعین ـ قَرن‌ها بایَد گریست!

#موسیقی
#کلاسیک
#سونات_ویولن

#sonata_No_6
#Nicollo_Paganini


| @haft_eghlim |

❌ مجله‌ی «داستان» به آخر رسید

نسیم مرعشی:
۱- مجله‌ی همشهری داستان را همراه هفت مجله‌ی دیگر همشهری داده‌اند به جوانی به نام رزاقی بهار که از صنعت پوشاک آمده. چرا؟ چون پول و رانت دارد.

آقای رزاقی بهار دلش نخواسته با بچه‌های تحریریه‌ی فعلی کار کند. چرا؟ چون نمی‌داند تحریریه در مجله چیز مهمی است. چیزهای دیگری برایش مهم است.

ما می‌خواهیم مجله داشته باشیم و آن‌ها می‌خواهند به کثیف‌ترین شکل ممکن سیاسی‌بازی کنند. نتیجه چیست؟ اخراج بچه‌ها و آمدن آدم جدید که با رزاقی رانت دارد و قرار است با یکی دو نفر مجله‌ی داستان را درآورد.

از هم پاشیدن تحریریه‌ای که شبیه خانواده است و بیکار شدن عده‌ای در این وضع اقتصادی بماند، هشت سال است که در مجله‌ی داستان حتی اگر کسی رفته و کسی آمده نرم و آرام این کار انجام شده تا مجله ضرر واضحی نکند و خواننده درگیر مسایل داخلی نشود. ولی این فقط برای تحریریه مهم بود.

تحریریه‌ای که حقوق پایین، عوض شدن سردبیرها، زجر قلع‌وقمع شدن مطالب با نظارت، قطع شدن بیمه و دو سال یک‌شماره یک‌شماره احتمال بسته شدن را تحمل کرده فقط به خاطر مجله. چون محصول شخصی است. مهم است. حیثیتی است. کار و شغل و درآمد نیست. چیزی که خیلی‌ها آن را نمی‌فهمند.

۲- یک سال بود با فاصله‌ی بیشتری با تحریریه‌ی داستان کار می‌کردم و این اولین و دومین بار نیست که از مجله‌ای که در آن کار می‌کنم می‌آیم بیرون. اما این بار تجربه‌ی رانت، فساد، لابی‌گری، بی‌تدبیری دولتی‌ها و بی‌اخلاقی دوستان همکار آنقدر غمگینم کرده که دیگر حاضر نیستم عشقم را بگذارم برای این کار. همکارانی که درک‌شان آنقدر نیست که بفهمند دامن زدن به فساد سیستم یک روز یقه‌ی خودشان را می‌گیرد.

شبیه اوضاع این روزهای کشور است. نگاه می‌کنی و می‌بینی دارد از دستت می‌رود. بله، ما صاحب حقوقی مجله‌ی داستان نبودیم و به قول سانسورچی مجلات، مجله ارث پدرمان نیست اما مجله‌ی داستان را تک‌تک ما داستان کرده‌ایم و اگر حق معنوی در این روزگار سیاه موضوعیت داشته باشد ما صاحبان حقیقی داستان هستیم. درد توقیف مجله خیلی کمتر از این انتقال کثیف است.

۳- مجله‌ی شماره‌ی ۹۲، مهر ۹۷، که امروز فرستادیم چاپخانه آخرین شماره‌ی مجله‌ی داستان است برای من و بچه‌های مجله. بعد از این شماره داستان چیزی نیست که امروز هست. باور کنید یا نه، مجله‌ی داستان بدون عشق درنمی‌آید.

اینستاگرام نسیم مرعشی:
instagram.com/p/BnjRPWVgwbn

( اشنایی با مغالطه تکرار )

مغالطه ‌ایی است در منطق، بر این پایه استوار است که مغالطه‌کار به جای آوردن دلیل برای اثبات یک مدعا ، تنها به تکرار مدعا بپردازد.

تکرار، جای‌گزین دلیل نمی‌شود؛ اما ازنظر روان‌ شناسی تبلیغ ، تکرار تأثیر روانی دارد ، زیرا به تدریج این احساس را در مخاطب شکل می ‌دهد که گویا دلیل این مدعا در جای دیگری عرضه شده ‌است و مقبول هم بوده ‌است.

هم‌ چنین تکرار باعث تداعی معانی می‌شود؛ از این رو به ویژه در تبلیغات کالاهای تجاری به آن توجه می‌شود. سوم این که تکرار، مخاطب را خسته می‌کند و باعث تسلیم وی می‌ شود.

تکرار ، در صورتی مغالطه تکرار نامیده می‌شود که مدعایی بی‌دلیل در کار باشد؛ وگرنه هرگز مغالطه به شمار نمی‌آید زیرا می‌تواند ابزاری با بهتر پذیرفته شدن و کامل‌تر مقبول افتادن مطلبی باشد که جداگانه دلیلی بر آن ارائه گشته ‌است.

نگاه زیگمونت باومن به ریشه ی ترس های انسان ِ امروز

*مطربی هم شد کار؟*



زنده ياد استاد اسماعیل خان مهرتاش (متولد ١٢٨٣ - متوفي ١٣٥٩) در كودكي با کدوی حلوايی و موی اسب و یک سیخ کباب برای خودش کمانچه اي درست کرده بود و خانواده چون متوجه استعداد او می شوند، وی را نزد استاد درویش خان جهت یادگیری تار می برند.

همچنين، استاد در جوانی کلاس هايی در زمینه فن بیان و تئاتر و هنرپیشگی تاسیس می کند که بعدا به "جامعه باربُد" معروف شد.

مرضیه،ملوک ضرابی،عبدالوهاب شهیدی ، محمدرضا شجریان، محمد منتشری و ده ها استاد دیگر موسيقی از شاگردان او بودند.

او ۴۵۰ آهنگ فولکلور ساخت که در این زمان هم در ایام نوروز یا شب یلدا تلوزیون آن ها را در برنامه ویژه پخش می کند. می گویند هر کسی که در این مملکت در موسیقی ، تئاتر و هنرپیشگی به جايی رسیده است، حتماً به جامعه باربُد سری زده است.جامعه باربُد همان تئاتری بود در لاله زار که مسعود کیمیايی در فیلم معروف گوزن ها از بازیگران تئاتر آن استفاده کرد و همچنین صحنه هایی که بهروز وثوقی اعلام برنامه می کرد ، همان تئاتر جامعه باربد است.

در سال ۱۳۵۷ در هنگامه انقلاب، تئاتر جامعه باربد توسط افراطیون به همراه تمامی صفحه های استاد به آتش کشیده شد و به كلي از بین رفت و نابود شد!!!!!
اين، خاطره ای از استاد مهرتاش است و همیشه از آن گله کرده، می گفت آن حادثه، داغی بر دلم گذاشت که سوزش آن هیچ وقت از بین نمی رود!!!

خاطره تلخ استاد ، اين است:

سیگارفروشی در راهروی جامعه باربد بساط می کرد و پاسبان ها می آمدند و سیگارهایش را می بردند.

یک روز مرد سیگارفروش پیش من آمد که: زن و بچه دار هستم و خواهش مي كنم به پاسبان ها بگویید که شما اجازه داده اید من این جا بساط کنم.
من هم قبول کردم و به پاسبان ها گفتم این آقا از ابواب جمعی ما است و از من اجازه دارد.

دیگر کسی مزاحم او نشد و بیست سال با همان سیگارفروشی جلوی درِ تئاتر، زندگی اش را اداره کرد.

سال ها گذشت تا این که انقلاب شد و روزی به من خبر دادند كه می خواهند تئاتر را آتش بزنند!سریع خودم را رساندم. دیدم که اولین کوکتل مولوتوف را همین مرد سیگارفروش پرتاب کرد.

خيره خيره نگاهش كردم !

رو به من كرد و گفت:
آقا، مطربی هم شد کار؟؟؟
برو یک کار دیگر برای خودت پیدا کن!!!

تمام زندگی ام سوخت! لباس ها، دکورها، صفحه ها و نوارهايی که از موسیقی ملي يا موسيقي محلی شهرها و نواحی مختلف ایران جمع کرده بودم! همه چیز سوخت! همه چيز نابود شد!

اما همه آن سوختن ها و نابود شدن ها آن قدر روی من اثر نگذاشت که حرف اون آقا ...!!!

در جهان امروز دسترسی آزاد به اخبار مهم است. اما این اهمیت نباید ما را از تأمل در سازوکار اخبار غافل کند؛ حتی شاید به همین دلیل لازم باشد به کار شبکه‌های خبری نقادانه‌تر نگاه کنیم.

@Eudaemonia

#چکامه
#دکلمه

▪عنوان: #نام_تمام_مردگان_یحیاست
▪سرایش واجرا:#محمدعلی_سپانلو


| @haft_eghlim |

مملکت ما استعداد ضایع‌کن است!

اگر ایرانی‌ها از آن (علم و هنر) عاری هستند به علّت این است که می‌بینند این کمالات فایده ندارد، بلکه مانع ترقّی و تنزّل است. هرکس جوانی خود را صرف تحصیل می‌کند از مهارت یافتن در اخّاذی و تقلّب و سایر لوازم پیشرفت کار محروم می‌ماند و گرسنگی می‌خورد و نادر اتفاق می‌افتد که خوشبخت واقع شده ترقّی کند. این است که کسی در عقب کمال نمی‌رود و به محض اینکه مردم ببینند کمال قدر دارد همه با کمال می‌شوند و ایرانی‌ها مستعدّند و مثل بعضی ملل دیگر نیستند که به زور باید آنها را آدم کرد. همین قدر بدانند آدم شدن فایده دارد بلکه مضرّ نیست آدم میشوند.


▪️ «یادداشتهای روزانه از محمدعلی فروغی» به‌کوشش ایرج افشار

@IRANSOCIOLOGY

غرور ملی پوشک‌مال شده، نخبگان‌ بی‌تفاوت و رسانه مخرب
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ تب پوشک یکباره همه را گرفت. فضای مجازی از لطیفه‌های پوشکی پر شد و جماعت تازه انگار یادشان آمد که در این مملکت مواد اولیه ساخت پوشک هم وارداتی است. جماعتی دیگر یادشان افتاد پوشک را با موشک مقایسه کنند و خلاصه پوشک به نماد تحقیر فناوری، اقتصاد، جامعه و حیثیت ایرانی بدل شد. رسانه هم بر این تحقیر دمید و نخبگان سکوت کردند و همراه شدند. غرور ملی تحقیر (پوشک‌مال) شد.
✅ این ماجرا را اما می‌شود از زاویه دیگری هم نگریست. منابع مختلف بازار پوشک جهان تا سال 2020 را 60 میلیارد دلار در سال برآورد کرده‌اند (http://bit.do/ewTn7). بازار پوشک ایران را اگر با بازار جهانی آن (حدود 60 میلیارد دلار) مقایسه کنیم، نتیجه جالبی حاصل می‌شود.
✅ مواد سلولزی (عمدتاً خمیر پالپ) و مواد سوپرجاذب (موادی که چندین برابر حجم خودشان آب جذب می‌کنند) حدود پنجاه درصد وزن هر پوشک را شامل می‌شوند. ارزش دلاری واردات سوپرجاذب‌ها در سال 1396 معادل 72 میلیون دلار، خمیر پالپ و تیشو (از مواد سلولزی) نیز جمعاً 11 میلیون دلار و چسب 667 هزار دلار بوده است. جمع واردات این مواد حدود 90 میلیون دلار می‌شود. آمار گمرک نیز نشان می‌دهد امسال بیش از ۹۰ میلیون دلار ارز به واردات مواد اولیه پوشک اختصاص یافته است.
✅ دقت کنید که در بازار حدود 60 میلیارد دلاری سهم ایران فقط 90 میلیون دلار مواد اولیه است. اگر این مقدار را 50 درصد ارزش پوشک‌های تولیدی در ایران محاسبه کنیم، ارزش تولید پوشک در ایران 180 میلیون دلار می‌شود. این میزان معادل 0.3 (سه‌دهم) درصد از ارزش بازار جهانی است. یعنی بازار جهانی پوشک حدود 334 برابر بازار پوشک ایران است.
✅ مدیر اجرایی یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های تولید پوشک دقت کنیم (http://bit.do/ewTpE) می‌گوید «متاسفانه ما خمیر سلولزی را به دلیل نبود منابع سلولزی و شرایط اکولوژی کشور نداریم.» و درخصوص پودر جاذب هم می‌گوید «پودر جاذب هم یک پلیمر اکریلیک است که آن هم در کشور ما تولید نمی‌شود.»
✅ مصاحبه این مدیر اجرایی صنعت پوشک به علاوه اطلاعات مقایسه بازار ایران و بازار جهانی پوشک چند سؤال پیش روی ما قرار می‌دهد. اول، آیا ما ایرانیان باید بابت نداشتن خمیر سلولزی که ماده‌ای طبیعی است و در کشور ما وجود ندارد یا منابع آن کافی نیست، شرمنده باشیم؟ دوم، وقتی ارزش بازار داخلی پوشک در ایران فقط 0.3 درصد کل بازار جهانی است، آیا منابع ملی را باید برای ساخت کارخانجات تولید مواد اولیه پوشک باید صرف کرد؟ آیا شرکت‌های خصوصی به دلیل منطق اقتصادی ناشی از کم بودن ارزش بازار مواد اولیه پوشک از سرمایه‌گذاری روی تولید آن‌ها به درستی خودداری نکرده‌اند؟
✅ سؤال، آیا ما در در کسب فناوری تولید مواد اولیه پوشک ناتوان هستیم و خود را تحقیر می‌کنیم یا چون اقتصاد در این بخش در اختیار بخش خصوصی بوده و از منطق درست اقتصادی پیروی کرده است، هزینه تولید کالایی غیراستراتژیک در مقیاس بازار کم بر منابع ملی تحمیل نشده است؟ علی‌رغم توسعه کاربرد سوپرجاذب‌ها، هنوز نزدیک به 80 درصد این مواد در ساخت پوشک مصرف می‌شود.
✅ آیا ما باید دست به خودزنی بزنیم و به دلیل کردار اقتصادی درست بخش خصوصی در واردات مواد اولیه پوشک با قیمتی احتمالاً پایین‌تر از تولید داخلی همین محصولات، به جای تولید محدود آن در داخل، خود را محقر و ناتوان تلقی کنیم؟ اشتباه سیاست‌گذار در گمرک یا سیاست ارزی را باید نقد کرد، اما تحقیر و پوشک‌مال کردن حیثیت و غرور ملی به خاطر رعایت منطق اقتصادی، خودزنی است.
✅ این خودزنی در فضایی رخ می‌دهد که نخبگان سکوت می‌کنند و با عامه مردم هم‌صدا می‌شوند؛ و رسانه به عوض آن‌که روشنگر باشد و مسأله را بزرگ‌تر از آن‌چه هست جلوه ندهد، در سر دعوایی سیاسی، پوشک را ابزار زدن دولت و تحقیر ملی قرار می‌دهد. آیا ما فرزندان‌مان را با حس زندگی در کشوری که قادر نیست پوشک تولید کند بزرگ می‌کنیم؟ سیاست ارزی یا گمرکی و حتی فساد احتمالی مسبب اخلال در واردات مواد اولیه پوشک را باید با جدیت نقد کرد، اما این حس را به جامعه ندهیم که ما مردمان حقیری هستیم که از پس تولید مواد اولیه پوشک برنمی‌آییم. غرور ملی را پوشک‌مال نکنیم و مسأله‌ها را آن‌چنان که هستند بنگریم. سؤال اصلی درباره پوشک نیست، درباره جامعه‌ای است که نخبگان و رسانه‌اش چنین بی‌تفاوت و مخرب شده‌اند.
(این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران هم بفرستید.) @fazeli_mohammad

در نکوهشِ پُرنویسی و بی‌محتوانویسی

دیشب در پرسه‌های اینترنتی به مقاله‌ای خواندنی و آموزنده، ولی در عین حال، صریح و هشداردهنده، از زنده‌یاد مجتبی عبدالله‌نژاد بر خوردم. عبدالله‌نژاد، در این مقاله با عنوان «خرّمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»، پس از ادای احترام به استاد خرّمشاهی و تحسین و ستایش خدمات فرهنگیِ او، پُرنویسیِ خرّمشاهی را زیر تیغ نقد برده و با نشان دادن نمونه‌هایی چند، بر بی‌محتواییِ برخی نوشته‌های اخیر او خُرده‌ها گرفته است.

کاملاً آشکار است که نقد صریح و روشن مجتبی عبدالله‌نژاد فقط به استاد خرّمشاهی محدود نمی‌شود و به‌سادگی می‌توان همین پُرنویسی و پُرگویی و بی‌محتوانویسی را به بسیاری از پژوهشگران و نویسندگان امروزِ ایران تعمیم داد. البته، داستان حُزن‌انگیز مقاله‌های دانشگاهیِ ما خودش حکایت جگرسوز دیگری است که بر آن باید خون گریست.

لینک مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد را در زیر همین پست می‌گذارم تا علاقه‌مندان بتوانند به آن مراجعه کنند و بخوانند، اما آنچه وادارم کرد این یادداشت را بنویسم، چیز دیگری بود. در بخشی از این مقاله، عبدالله‌نژاد، چند جمله از نامهٔ علامهٔ قزوینی به تقی‌زاده را نقل می‌کند که به‌راستی برای هر پژوهشگر و اندیشه‌ورز و نویسنده‌ای، باید تکان‌دهنده و درس‌آموز و عبرت‌انگیز باشد. نامهٔ علامهٔ قزوینی چنان عجیب و غریب است که شاید برخی از ما نتوانیم آن را باور کنیم. دریغم آمد این بخش از مقاله را با شما به اشتراک نگذارم. افسوس که اجل مهلت نداد و جامعهٔ علمی و ادبی ما را از خدمات فکری و فرهنگیِ مجتبی عبدالله‌نژاد، این نویسنده، مترجم، و منتقد تیزبین و هوشیار و آگاه محروم کرد. (آنچه در زیر می‌آید عیناً از مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد است):

یک وقتی مرحوم تقی‌زاده از علامه قزوینی خواسته بود برای جشنواره فردوسی راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد. علامه قزوینی در ابتدا پذیرفت که این کار را انجام بدهد، ولی بعد از چند ماه در نامه‌ای خطاب به مرحوم تقی‌زاده نوشت: «بنده از همان روز ورود مرقومۀ دو ماه پیش سرکار شروع کردم به تتبع در مظان این موضوع و رجوع به جمیع مآخذ و کتبی که از دور یا نزدیک ربط مائی به این مسئله داشته باشد و از آن روز تاکنون بلااتقطاع کارم همین بوده است و تقریباً غالب مظان راجع به این موضوع را از فرنگی و مسلمان خواندم و حتی نصف اول شاهنامه را (که فقط قسمت مهم و اساطیری آن است) منظماً خواندم و بسیار یادداشت‌ها و استخراجات از جمیع جاها جمع کردم. ولی پس از همه این زحمات این روزها که خواستم این یادداشت‌ها و استخراجات را به هم بدوزم و یک چیزی ولو مختصر از آن درست کنم، دیدم جمیع چیزهایی که من یادداشت و استنباط یا کشف یا اجتهاد کرده‌ام، همه یا در مقالات مفصل سرکار یا در رسالۀ نفیسه نولدکه یا در مقدمه مبسوط مُهل بر شاهنامه به نحو اشباع و با آب‌و‌تاب هر چه تمام‌تر مندرج است و هیچ هیچ مطلب تازه‌ای بنده کشف نکرده‌ام… هر چه این یادداشت‌های خود را در مدت یکی دو هفته شب و روز پیش و پس کردم و سنجیدم و کشیدم و با یکدیگر موازنه نمودم، دیدم فی‌الواقع یک کلمه تازه‌ای من پیدا نکرده‌ام… حالا بفرمایید تکلیف من بیچاره چیست؟ گمان نکنید که این حرف‌ها تواضع یا هضم نفس و فروتنی و این جور چیزهاست. خیر، تأسف خود بنده بر بی‌نتیجه ماندن دو ماه زحمات و تتبعات خودم به مراتب بیش از تأسف سرکار است بر عدم امتثال قهری بنده امر سرکار را. بلی، یک کار می‌توان کرد و آن این است که به رسم مقاله‌نویس‌های جراید، بنده از مجموع زحمات این سه نفر مذکور و غیرهم با قدری جرح و تعدیل و زیاد و نقصان و باز به قول عوام «کفروا فکروا» کردن یک مقاله‌ای تلفیق نمایم و برای قرّاء ایرانی که عموماً از مأخذ مذکوره بی‌اطلاع‌اند سوغات بفرستم. این را صریحاً عرض می‌کنم که از دست بنده برنمی‌آید. من برای اختلاس ثمره زحمات سایرین و اندود کردن زر و سیم دیگران و یک درهم ناسره‌ای از آن ساختن و رواج دادن به هیچ وجه حاضر نیستم، و اصلاً اگر هم بخواهم، نمی‌توانم این کار را بکنم.»

این علامهٔ قزوینی بود که دو ماه شبانه‌روز زحمت کشید و یادداشت جمع کرد و نصف شاهنامه و جمیع کتب و مآخذ فارسی و عربی و فرنگی را با دقت خواند که راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد و چون دید نکته تازه‌ای کشف نکرده، با وجود آن همه رودربایستی که با مرحوم تقی‌زاده داشت، از خیر نوشتن مقاله گذشت؛ و این آقای بهاءالدین خرمشاهی است که به قول انوری «برداشت کلک و کاغذ و فرفر فرونوشت».

▪️نشانی مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد با عنوان ««خرمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»:
http://raahak.com/?p=1883


#روح_الله_سلیمانی_پور
۶ شهریور ۱۳۹۷


جان آگه با #فرهیختگان
t.me/IRANIntellectuals

اگر ما دعوی سربلندی داریم به لوازم آن عمل کنیم و یکی از لوازم آن احترام آثار گذشتگان است. حفظ این آثار تنها محض تفنّن و تفرّح نیست، اسباب آبروی ماست. معرّف عظمت و لیاقت ملّت است.

محمّدعلی فروغی

روانشناسی بی تفاوتی اجتماعی (✍️: دکتر نورالدین پیرمؤذن، نماینده ادوار مجلس)
Martin Seligman Theory:
Learned Helplessness:
Hopeless and Worthless:
دکتر مارتین سلیگمن روانشناس آمریکایی ساکن نیویورک با طرح این تئوری و انجام آزمایش آن بر روی سگ‌ها، علت و ریشه بی‌تفاوتی اجتماعی، احساس درماندگی، ناامیدی، حس بی‌ارزشی شخصی و اجتماعی را بیان کرده است.

او در یک محفظه‌ی آزمایشگاهی با وارد کردن شوک به یک سگ، باعث جهش سگ از مانع به منطقه بی‌خطر می‌شود.

در مرحله دوم ارتفاع مانع را چنان بالا می‌برد که با وارد کردن شوک، سگ تلاش به فرار از شوک می‌کند اما به لحاظ مانع بلند، جهش مکرر بی‌اثر و ناموفق می‌شود.

در مرحله سوم مانع را به حالت اولیه بر می‌گرداند و دوباره شوک وارد می‌کند، اما این‌بار سگ تکان نمی‌خورد چون دیگر یاد گرفته است (و فکر می‌کند) تکان و جهش بی‌فایده است!

در مرحله چهارم کاملا مانع را بر می‌دارد و شوک وارد می‌کند و در کمال ناباوری سگ حتی دیگر تکان هم نمی‌خورد و درد شوک الکتریکی را به راحتی تحمل و عادت می‌کند!

تئوری «درماندگی آموخته شده» نشان می‌دهد که انسان‌ها بر طبق تجربیات گذشته (مانند سرکوفت‌ها، ناکامی‌های مستمر و طولانی و مداوم) به این نتیجه می‌رسند که کوشش و تلاش با پیشرفت ارتباطی ندارد و هرگونه جنبش، حرکت و قیام هم بی‌نتیجه بوده و ثمربخش