🔶قدیم‌ها چیزی وجود داشت به نام علم خلاف. منظور معنای رایج امروزی کلمۀ "خلاف" نیست، که لابد در آن صورت معنای آن چیزی می‌شد شبیه علم حقوق کیفری؛ یا هم علم خلافکاری، یعنی آشنایی به زیروبم ارتکاب خلاف به شکلی که مرتکب گیر نیفتد؛ که البته این معنا هم دور از علم حقوق در روال عرفیِ بسیاری از وکلا نیست.
از مطلب دور نشویم. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این می‌کرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست. در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود می‌شود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار می‌شود.
الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور می‌کند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟
البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.
شاید هم هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.
هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم مثل مسیل دروازه‌قرآن است؛ این‌که سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض می‌شود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن این‌که مدیران دزد و بی‌کفایت و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابوالفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.
(نویسنده: مرتضی مردیها)
@gashthaa
از مطلب دور نشویم. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این می‌کرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست. در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود می‌شود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار می‌شود.
الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور می‌کند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟
البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.
شاید هم هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.
هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم مثل مسیل دروازه‌قرآن است؛ این‌که سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض می‌شود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن این‌که مدیران دزد و بی‌کفایت و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابوالفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.
(نویسنده: مرتضی مردیها)
@gashthaa
در این وانفسای خودآزاری و دیگرآزاری از رهگذر خبرهای راست، خبرهای دروغ ، و خبرهای راست و دروغ ، درباره ی این خبر باید گفت:
خوش خبر باشی ای نسیم "بهار"
#هومن_پناهنده
@gashthaa
خوش خبر باشی ای نسیم "بهار"
#هومن_پناهنده
@gashthaa
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
"اعلیحضرت ، رهبر انقلاب"
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مرد ِ خدا مانع دست بوسی می شود. اما کاتولیک های محافظه کار این رفتار ِ سنت شکنانه ی پاپ فرانسیس را خوش نداشتند و بر آن خرده گرفتند.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
#هومن_پناهنده
@gashthaa
🔸️گُدرَت چیست ؟!
✔️مرحوم صدرالممالک اردبیلی شخصی عارف مسلک بود. بعضی از آخوندها همیشه به دلیل مشرب عرفانی اش او را لعن و طرد و نفرین می کردند ، تا آن که محمدشاه قاجار لقب صدرالممالکی به او داد و او را در رأس علمای آذربایجان قرار داد. از همان ساعت، بسیاری از علمای لعن کننده، به تعظیم و تکریم وی پرداختند و در تقرّب به او نه تنها دستش را می بوسیدند، بلکه ته لیوان آبخوری او و باقیمانده ی غذای بشقاب او را هم ، به قصد شفا ، از یکدیگر می ربودند ، تا آن که او روزی که همه ی علما حضور داشتند بالای منبر رفت و پرسید:
آقایان علما!بفرمایید مطهِرات(پاک کننده ها)در فقه اسلام چند تاست؟
آنان همه را بر شمردند:
آب، زمین، آفتاب، استحاله، انتقال، اسلام، تبعیت، برطرف شدن عین نجاست، استبراء حیوان نجاست خوار، غائب شدن مسلمان، خارج شدن خون متعارف از ذبیحه و کم شدن دوسوم آب انگور.
اما آن مرحوم قبول نکرد و گفت: نه! یکی را کم گفتید!
چند بار دیگر هم پرسید و علما همان جواب را دادند، ولی او نپذیرفت و گفت :
نه! یکی را کم گفتید! آخر خودش با لهجه ی شیرین تركی گفت: و آن که شما نگفتید، گُدرت [=قدرت] است! چون شما مرا تا دیروز که آدمی عادی وبدون مقام بودم صوفی و عارف و نجس می دانستید! اما حالا که به حکم حکومتی ِ محمد شاه، حاجی صدر الممالک شده ام، پاک و مطهَّر هم شده ام.
پس «گُدرت» از مطهِرات است ! آری، قدرت !!!
#هومن_پناهنده
@gashthaa
✔️مرحوم صدرالممالک اردبیلی شخصی عارف مسلک بود. بعضی از آخوندها همیشه به دلیل مشرب عرفانی اش او را لعن و طرد و نفرین می کردند ، تا آن که محمدشاه قاجار لقب صدرالممالکی به او داد و او را در رأس علمای آذربایجان قرار داد. از همان ساعت، بسیاری از علمای لعن کننده، به تعظیم و تکریم وی پرداختند و در تقرّب به او نه تنها دستش را می بوسیدند، بلکه ته لیوان آبخوری او و باقیمانده ی غذای بشقاب او را هم ، به قصد شفا ، از یکدیگر می ربودند ، تا آن که او روزی که همه ی علما حضور داشتند بالای منبر رفت و پرسید:
آقایان علما!بفرمایید مطهِرات(پاک کننده ها)در فقه اسلام چند تاست؟
آنان همه را بر شمردند:
آب، زمین، آفتاب، استحاله، انتقال، اسلام، تبعیت، برطرف شدن عین نجاست، استبراء حیوان نجاست خوار، غائب شدن مسلمان، خارج شدن خون متعارف از ذبیحه و کم شدن دوسوم آب انگور.
اما آن مرحوم قبول نکرد و گفت: نه! یکی را کم گفتید!
چند بار دیگر هم پرسید و علما همان جواب را دادند، ولی او نپذیرفت و گفت :
نه! یکی را کم گفتید! آخر خودش با لهجه ی شیرین تركی گفت: و آن که شما نگفتید، گُدرت [=قدرت] است! چون شما مرا تا دیروز که آدمی عادی وبدون مقام بودم صوفی و عارف و نجس می دانستید! اما حالا که به حکم حکومتی ِ محمد شاه، حاجی صدر الممالک شده ام، پاک و مطهَّر هم شده ام.
پس «گُدرت» از مطهِرات است ! آری، قدرت !!!
#هومن_پناهنده
@gashthaa
🔸🔸افسانه ی هدایت
✍ محمود عنایت
با تنی چند از رفقای صادق هدایت نشسته بودیم و راجع به حالات و خصوصیات آن مرحوم صحبت می کردیم.
صحبت از این بود که چه شد صادق هدایت خودکشی کرد. این پرسش ِ جوانی بود که هدایت را در سال های اخیر از روی آثارش شناخته است. پاسخ سوال او سخنی بود که تا به حال بارها شنیده ایم و خوانده ایم. هدایت از زندگی خسته شده بود ، درد پنهانی داشت که مانند خوره روح او را می خورد و در انزوا می تراشیدش، و این ماجرا مدت ها قبل از آن که دست به خودکشی بزند، از همان زمان که در وطنش کم کم همه چیز را می دید و می فهمید و این دیدن و فهمیدن در وجودش به رنجی طاقت سوز استحاله می یافت آغاز شده بود.
درد او از کجا بر می خاست؟ از مشاهده ی زندگی مردمی که در فقر و نکبت و بدبختی غوطه ورند و به تمنای لقمه ای نان، رنج بی گنج می برند و هنگامی که با تلاش ِ نافرجام ِ خود به آستانه ی صفر می رسند، به سختی می میرند. آری، هدایت شاهد تلاش های جانکاه و غم انگیزی بود که از همه طرف به صفر ختم می شد. و او می دید که در این سیر به سوی صفر همان جوشش و کوشش و تقلا و تکاپویی به کار می رود که در جوامع دیگر در سیر به به سوی ارقام نجومی هست.
تبعیضات و تمایزات به این تابلو رنگ تندتری می زد و تماشاگر با حیرت به این واقعیت نظاره می کرد که اصل حاکم در زندگی افراد "بقای انسب" ، "بقای افسد" است نه "بقای اصلح". هر کس که اصل و نسب عالی تر و ممتازتر دارد و از پشت اغنیا و دولتمندان پیوند می گیرد کامیاب تر و موفق تر است، و اگر کسانی هم در این میانه بدون اصل و نسب به جایی می رسند و کیسه ای می دوزند پشتوانه ی کارشان دروغ و دغل و زدوبند و باج گیری و دلالی و تزویر است که:
در برابر چو گوسفند سلیم
در قفا همچو گرگ مردم خوار
اما قلندر ِ زبان بسته و فقیرزاده ی بی دست و پا که دستی به عرب و عجم ندارد محکوم ازلی است،مگسی است که در عرصه ی تنازع بقا به بادی ناپیداست.
قضیه آن است که جمعی می زنند و می برند ، و جمعی می بازند و درمی مانند. این معرکه ای بود که هدایت ناظر رنجور آن به شمار می رفت و او به هر طرف که می نگریست چهره هایی زرد و نحیف می دید، و بدن هایی نحیف تر که فقط پوستی بر استخوانی است، و دست هایی که تا ابدیت به خواهش ِگرده ای نان دراز شده، و شهری با فضای بغض کرده و سوک آور، و خانه های زار زده، و دیوارهای کور و بی پنجره، و سگ ِ کتک خورده و زخم و زیلی، و پیرمرد خنزرپنزری، و هکذا جاده ی خاک آلود ، گنجشک تریاکی ، بچه های کچل و چشم دردی ، مرغ کز کرده ، الاغ مردنی ، گدای چلاق ، بوف کور، و آدم هایی که سرتاسر وجودشان عبارت است از یک دهان که به یک مشت روده و مخلّفات ختم می شود... . این ها بود چشم انداز ِ مردی به نام صادق هدایت.
"یک روز با او و چند نفر از رفقا به شمیران رفته بودیم. به هزار زحمت جای دنجی گیر آوردیم و یله دادیم ، نه خیال کنید که توی خانه ی مردم رفته بودیم، لب جوی آب و وسط بیابان ِ خدا زیر سایه ی درختی می خواستیم کپه ی مرگمان را بگذاریم.
هنوز جا به جا نشده بودیم که یک دهاتی سر و کله اش از دور پیدا شد و به طرف ما آمد. هدایت گفت : عمو، خدا قوت. دهاتی قدری من و من کرد، خیال کردیم می خواهد جواب تعارف هدایت را بدهد، بعد با صدایی که از ته چاه می آمد گفت : آقایون از اینجا بلند شوید، ارباب خوابیده است! گفتیم : ارباب؟ ارباب کجاست؟ گفت : اینجا ها تمام ملک ارباب است، خودش نیم فرسخ آن طرف تر منزل دارد. گفتم : عمو جان، اینجا که ما نشسته ایم بیابان خداست. ما کجا، ارباب کجا. کسی به نیم فرسخ آن طرف تر کاری ندارد. دهاتی گفت : من نمی دانم، ارباب سپرده است که وقتی من خوابم،هیچکس به این دور و بر ها نزدیک نشود. اگر بیدار شدم و کسی را دیدم، پدرت را در می آورم.
ما خواستیم توپ و تشر برویم و پاشنه ی دهان را بکشیم و فحشی نثار ارباب کنیم. اما هدایت نگذاشت. گفت اصلاً از خیر شمیران گذشتیم، برگردیم شهر، توی خراب شده ی خودمان. گفتیم : آقا، بگیر و بنشین، غلط می کند کسی به ما کار داشته باشد. گفت : می بینید که کار دارند.حالا این برود، یک قلتشن دیگر می آید، حرف این است که آدم در این دیار زیر سایه ی یک درخت هم نمی تواند لشش را دراز کند. هر جا پا می گذاری ، دُم یک بزرگ زاده و آدم درشت را لگد کرده ای..."
این نقل ِ یکی از دوستان نزدیک هدایت بود، و او می گفت وقتی هدایت به پاریس رفت، زود به زود هتل هایش را عوض می کرد، و هربار در جواب پرسش ما فقط می گفت "بله ، هتلم را عوض کردم ، جای راحتی نبود."
اما حقیقت چیز دیگری بود.
او عقب "گاز" می گشت ! عقب جایی می گشت که بتواند کارش را بی دردسر و دور از صدای دوست وآشنا انجام دهد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
✍ محمود عنایت
با تنی چند از رفقای صادق هدایت نشسته بودیم و راجع به حالات و خصوصیات آن مرحوم صحبت می کردیم.
صحبت از این بود که چه شد صادق هدایت خودکشی کرد. این پرسش ِ جوانی بود که هدایت را در سال های اخیر از روی آثارش شناخته است. پاسخ سوال او سخنی بود که تا به حال بارها شنیده ایم و خوانده ایم. هدایت از زندگی خسته شده بود ، درد پنهانی داشت که مانند خوره روح او را می خورد و در انزوا می تراشیدش، و این ماجرا مدت ها قبل از آن که دست به خودکشی بزند، از همان زمان که در وطنش کم کم همه چیز را می دید و می فهمید و این دیدن و فهمیدن در وجودش به رنجی طاقت سوز استحاله می یافت آغاز شده بود.
درد او از کجا بر می خاست؟ از مشاهده ی زندگی مردمی که در فقر و نکبت و بدبختی غوطه ورند و به تمنای لقمه ای نان، رنج بی گنج می برند و هنگامی که با تلاش ِ نافرجام ِ خود به آستانه ی صفر می رسند، به سختی می میرند. آری، هدایت شاهد تلاش های جانکاه و غم انگیزی بود که از همه طرف به صفر ختم می شد. و او می دید که در این سیر به سوی صفر همان جوشش و کوشش و تقلا و تکاپویی به کار می رود که در جوامع دیگر در سیر به به سوی ارقام نجومی هست.
تبعیضات و تمایزات به این تابلو رنگ تندتری می زد و تماشاگر با حیرت به این واقعیت نظاره می کرد که اصل حاکم در زندگی افراد "بقای انسب" ، "بقای افسد" است نه "بقای اصلح". هر کس که اصل و نسب عالی تر و ممتازتر دارد و از پشت اغنیا و دولتمندان پیوند می گیرد کامیاب تر و موفق تر است، و اگر کسانی هم در این میانه بدون اصل و نسب به جایی می رسند و کیسه ای می دوزند پشتوانه ی کارشان دروغ و دغل و زدوبند و باج گیری و دلالی و تزویر است که:
در برابر چو گوسفند سلیم
در قفا همچو گرگ مردم خوار
اما قلندر ِ زبان بسته و فقیرزاده ی بی دست و پا که دستی به عرب و عجم ندارد محکوم ازلی است،مگسی است که در عرصه ی تنازع بقا به بادی ناپیداست.
قضیه آن است که جمعی می زنند و می برند ، و جمعی می بازند و درمی مانند. این معرکه ای بود که هدایت ناظر رنجور آن به شمار می رفت و او به هر طرف که می نگریست چهره هایی زرد و نحیف می دید، و بدن هایی نحیف تر که فقط پوستی بر استخوانی است، و دست هایی که تا ابدیت به خواهش ِگرده ای نان دراز شده، و شهری با فضای بغض کرده و سوک آور، و خانه های زار زده، و دیوارهای کور و بی پنجره، و سگ ِ کتک خورده و زخم و زیلی، و پیرمرد خنزرپنزری، و هکذا جاده ی خاک آلود ، گنجشک تریاکی ، بچه های کچل و چشم دردی ، مرغ کز کرده ، الاغ مردنی ، گدای چلاق ، بوف کور، و آدم هایی که سرتاسر وجودشان عبارت است از یک دهان که به یک مشت روده و مخلّفات ختم می شود... . این ها بود چشم انداز ِ مردی به نام صادق هدایت.
"یک روز با او و چند نفر از رفقا به شمیران رفته بودیم. به هزار زحمت جای دنجی گیر آوردیم و یله دادیم ، نه خیال کنید که توی خانه ی مردم رفته بودیم، لب جوی آب و وسط بیابان ِ خدا زیر سایه ی درختی می خواستیم کپه ی مرگمان را بگذاریم.
هنوز جا به جا نشده بودیم که یک دهاتی سر و کله اش از دور پیدا شد و به طرف ما آمد. هدایت گفت : عمو، خدا قوت. دهاتی قدری من و من کرد، خیال کردیم می خواهد جواب تعارف هدایت را بدهد، بعد با صدایی که از ته چاه می آمد گفت : آقایون از اینجا بلند شوید، ارباب خوابیده است! گفتیم : ارباب؟ ارباب کجاست؟ گفت : اینجا ها تمام ملک ارباب است، خودش نیم فرسخ آن طرف تر منزل دارد. گفتم : عمو جان، اینجا که ما نشسته ایم بیابان خداست. ما کجا، ارباب کجا. کسی به نیم فرسخ آن طرف تر کاری ندارد. دهاتی گفت : من نمی دانم، ارباب سپرده است که وقتی من خوابم،هیچکس به این دور و بر ها نزدیک نشود. اگر بیدار شدم و کسی را دیدم، پدرت را در می آورم.
ما خواستیم توپ و تشر برویم و پاشنه ی دهان را بکشیم و فحشی نثار ارباب کنیم. اما هدایت نگذاشت. گفت اصلاً از خیر شمیران گذشتیم، برگردیم شهر، توی خراب شده ی خودمان. گفتیم : آقا، بگیر و بنشین، غلط می کند کسی به ما کار داشته باشد. گفت : می بینید که کار دارند.حالا این برود، یک قلتشن دیگر می آید، حرف این است که آدم در این دیار زیر سایه ی یک درخت هم نمی تواند لشش را دراز کند. هر جا پا می گذاری ، دُم یک بزرگ زاده و آدم درشت را لگد کرده ای..."
این نقل ِ یکی از دوستان نزدیک هدایت بود، و او می گفت وقتی هدایت به پاریس رفت، زود به زود هتل هایش را عوض می کرد، و هربار در جواب پرسش ما فقط می گفت "بله ، هتلم را عوض کردم ، جای راحتی نبود."
اما حقیقت چیز دیگری بود.
او عقب "گاز" می گشت ! عقب جایی می گشت که بتواند کارش را بی دردسر و دور از صدای دوست وآشنا انجام دهد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from سهند ایرانمهر
✔ پاپ کفش رهبران سودان جنوبی را بوسید تا با هم نجنگند
🔸 پاپ فرانسیس 82 ساله که از درد پا نیز رنج می برد، جلوی رهبران مسیحی سودان جنوبی به زمین نشست و کفش آنها را بوسید و از آنها درخواست کرد تا جنگ داخلی به پا نکنند.
🔸 پاپ با زانو زدن مقابل رئیس جمهور سودان جنوبی، «سالوا کر»، معاون سابق وی، ریک مچر که رهبر شورشیان شده و نیز 3 معاون سابق رئیس جمهور در واتیکان از آنها التماس کرد تا با هم صلح کنند.
🔸 قبل از جداشدن سودان جنوبی از سودان بیش از 400 هزار نفر در جنگ داخلی کشته و 12 میلیون نفر آواره شدند.
خبرگزاری دانشجو
@sahandiranmehr
🔸 پاپ فرانسیس 82 ساله که از درد پا نیز رنج می برد، جلوی رهبران مسیحی سودان جنوبی به زمین نشست و کفش آنها را بوسید و از آنها درخواست کرد تا جنگ داخلی به پا نکنند.
🔸 پاپ با زانو زدن مقابل رئیس جمهور سودان جنوبی، «سالوا کر»، معاون سابق وی، ریک مچر که رهبر شورشیان شده و نیز 3 معاون سابق رئیس جمهور در واتیکان از آنها التماس کرد تا با هم صلح کنند.
🔸 قبل از جداشدن سودان جنوبی از سودان بیش از 400 هزار نفر در جنگ داخلی کشته و 12 میلیون نفر آواره شدند.
خبرگزاری دانشجو
@sahandiranmehr
Forwarded from سهند ایرانمهر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔹این ویدئو، بخشی ازمستندی است که از دیروز به شکل گسترده در شبکه های اجتماعی فارس زبان دست به دست شده است. در این ویدئو دلاوری خبرنگار صدا و سیما در سفری خارجی مهمان بانویی است که با هدف آشنا شدن با مردم کشورهای دیگر میزبانی وی و همراهش را قبول کرده است.
@sahandiranmehr
@sahandiranmehr
متهمان فساد مالی در دادگاه
🔶
توبه بر لب، سبحه بر کف، دل پر از شوق گناه
معصیت را خنده می آید ز استغفار ما
#هومن_پناهنده
@gashthaa
🔶
توبه بر لب، سبحه بر کف، دل پر از شوق گناه
معصیت را خنده می آید ز استغفار ما
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from بهمن دارالشفایی
پیشنهاد کتاب مقدماتی فلسفه: پرسیدن مهم‌تر از پاسخ‌دادن است
کتابی است مختصر در ۱۴ بخش که در هر بخش درباره یکی از موضوعات مهم فلسفه حرف می‌زند: مکان، زمان، هستی، خدا، ارزش‌ها و ... از اسم کتاب هم می‌شود فهمید که شیوه کارش این است که سوال بیشتری در ذهن خواننده ایچاد کند و نه این‌که پرسش‌هایش را پاسخ بدهد. در واقع سعی می‌کند جوانب مختلف سوال را روشن کند و توضیح دهد و خواننده را به فکر کردن بیشتر برانگیزد.
ویژگی دیگر کتاب این است که اصلا زبان فنی ندارد و برای خواندن و فهمیدن نیاز به پیش‌نیازی نیست. ضمنا با این‌که مشخصا در هر بخش مهم‌ترین استدلال‌های مربوط به آن بخش از فیلسوفان مختلف را ارائه می‌دهد اما تقریبا هیچ‌جای کتاب از فیلسوفی اسم نمی‌برد و تاکیدش فقط بر استدلال است، نه این‌که این حرف‌ها را کی گفته.
به نظرم خواندنش برای هر کسی که مطالعه فلسفی جدی نداشته جالب است، به‌خصوص برای بچه‌های دبیرستانی و اوایل دانشگاه و حتی دانشجوهای سال اول فلسفه.
https://t.me/bahmanshafafiles/243
کتاب را دنیل کلاک و ریموند مارتین نوشته‌اند و حمیده بحرینی ترجمه کرده. ویراستار کتاب هومن پناهنده است که هم ویراستار بسیار خوبی است و هم سال‌ها مباحث مربوط به تفکر انتقادی را تدریس کرده و به موضوع کتاب مسلط است. نتیجه کار این دو نفر ترجمه روان و دقیق و خوشخوانی شده. کتاب را نشر هرمس منتشر کرده، ۲۰۰ صفحه است و ۲۴ هزار تومن. قاعدتا در کتابفروشی‌ها هست ولی اگر بخواهید می‌توانید به @bahmanbooks سفارش بدهید.
اینجا می‌توانید فهرست کتاب و مقدمه مترجمش را ببینید:
http://164.138.18.205/DataBase/bookpdf/87/87708034.pdf
اینجا هم می‌توانید کل مقدمه ده صفحه‌ای کتاب را بشنوید (نمی‌دانم چه کسی خوانده):
https://soundcloud.com/ketaabkhaan/8br1iximvk34
کتابی است مختصر در ۱۴ بخش که در هر بخش درباره یکی از موضوعات مهم فلسفه حرف می‌زند: مکان، زمان، هستی، خدا، ارزش‌ها و ... از اسم کتاب هم می‌شود فهمید که شیوه کارش این است که سوال بیشتری در ذهن خواننده ایچاد کند و نه این‌که پرسش‌هایش را پاسخ بدهد. در واقع سعی می‌کند جوانب مختلف سوال را روشن کند و توضیح دهد و خواننده را به فکر کردن بیشتر برانگیزد.
ویژگی دیگر کتاب این است که اصلا زبان فنی ندارد و برای خواندن و فهمیدن نیاز به پیش‌نیازی نیست. ضمنا با این‌که مشخصا در هر بخش مهم‌ترین استدلال‌های مربوط به آن بخش از فیلسوفان مختلف را ارائه می‌دهد اما تقریبا هیچ‌جای کتاب از فیلسوفی اسم نمی‌برد و تاکیدش فقط بر استدلال است، نه این‌که این حرف‌ها را کی گفته.
به نظرم خواندنش برای هر کسی که مطالعه فلسفی جدی نداشته جالب است، به‌خصوص برای بچه‌های دبیرستانی و اوایل دانشگاه و حتی دانشجوهای سال اول فلسفه.
https://t.me/bahmanshafafiles/243
کتاب را دنیل کلاک و ریموند مارتین نوشته‌اند و حمیده بحرینی ترجمه کرده. ویراستار کتاب هومن پناهنده است که هم ویراستار بسیار خوبی است و هم سال‌ها مباحث مربوط به تفکر انتقادی را تدریس کرده و به موضوع کتاب مسلط است. نتیجه کار این دو نفر ترجمه روان و دقیق و خوشخوانی شده. کتاب را نشر هرمس منتشر کرده، ۲۰۰ صفحه است و ۲۴ هزار تومن. قاعدتا در کتابفروشی‌ها هست ولی اگر بخواهید می‌توانید به @bahmanbooks سفارش بدهید.
اینجا می‌توانید فهرست کتاب و مقدمه مترجمش را ببینید:
http://164.138.18.205/DataBase/bookpdf/87/87708034.pdf
اینجا هم می‌توانید کل مقدمه ده صفحه‌ای کتاب را بشنوید (نمی‌دانم چه کسی خوانده):
https://soundcloud.com/ketaabkhaan/8br1iximvk34
Telegram
فایل‌ها
معرفی کتاب:
https://t.me/bahmanshafa/9884
.
https://t.me/bahmanshafa/9884
.
🔹پابلو نرودا می گوید:
"اگر آب همه ی رودها شیرین است، دریا
شوری اش را از کجا می آورد؟"
نوشته ی زیر حکایت ِ یکی از این رودها ست :
🔸در اتاق انتظار پزشک
✍روبرت صافاریان
مردم امروز بیش از هر زمان دیگری به دکتر می روند. شلوغی کلینیک ها، آزمایشگاه ها و بیمارستان ها گواه این امر است. به تناسب ِ مراجعه ی افزون تر مردم به پزشک،اهمیت این قشر در جامعه و همین طور درآمد آنها افزایش یافته است. در میان شغل هایی که درآمدشان از کاری شخصی به دست می آید، یعنی حاصل سرمایه گذاری نیست،پزشکان(در کنار وکیلان شاید) پر درآمدترین ها هستند. وقت آنها ارزشی پیدا می کند نامتناسب با وقت بیشتر شهروندان. این ضرب المثل که وقت طلاست درباره ی هر که صدق نکند، درباره ی پزشکان -دست کم پزشکان متخصص درجه ی یک - صدق می کند. می گویید نه؟ نگاهی به اتاق انتظار پزشکان که هر یک از ما به عنوان شهروند بارها تجربه اش کرده ایم ، گویای این مطلب است.
معمولاً شما زنگ می زنید و وقت می گیرید. معنی اش این است که اگر سر ِ وقت به مطب دکتر بروید، باید همان موقع دکتر را ملاقات کنید و دردتان را با او در میان بگذارید و درمانش را جویا شوید، اما اتفاقی که می افتد غیر از این است. برای من یک بار هم پیش نیامده که وقتی سر ِ وقت به مطب پزشک می رسم،بدون انتظار، موفق به دیدن او شوم. نیم ساعت تا یک ساعت انتظار طبیعی تلقی می شود. حتی اگر نفر اول باشید،متوجه می شوید که پزشک معمولاً نیم ساعت یا بیشتر دیر می آید ؛ یعنی وقتی که مطمئن باشد دست کم دو سه مریض در اتاق انتظار نشسته اند. به عبارت دیگر، وقت دهی طوری صورت می گیرد که وقت دکتر یک دقیقه هم تلف نشود(وقت او طلاست) و وقت بیمار هر قدر تلف بشود،شده است(وقت بیمار ارزشی ندارد). در حالی که کافی است برای هر یک از بیماران وقت استانداردی(مثلاً یک ربع ساعت) در نظر گرفته شود و اگر کار بیمار کمتر طول کشید، پزشک می تواند چند دقیقه ای استراحت کند تا با ذهن بازتر و با خستگی کمتری بیمار بعدی را ببیند یا به امور دیگرش بپردازد(یا روزنامه ای بخواند و نگاهی به تلگرامش بیندازد). به این ترتیب، هر بیمار به شرطی که سر ِ وقت به مطب برسد با پزشک ِ آماده روبرو می شود و فوری او را ملاقات می کند. اما پزشک نمی خواهد وقتش را تلف کند؛اختصاص وقت به روزنامه و مانند آن وقت تلف کردن است. اگر بیماری پنج دقیقه زودتر از اتاق دکتر بیرون آمد، بیمار بعدی باید آماده باشد.این بیمار بعدی کسی است که احتمالاً نیم ساعت زودتر آمده یا بیمار ِ "بین مریض"است. این اصطلاح ِ بدیعی است که شاید فقط ایرانی ها معنی اش را بدانند. اما معنی اش چیست؟ به مطب پزشک زنگ می زنید برای گرفتن وقت.منشی می گوید وقت خالی ندارد، اما می تواند "بین مریض" شما را بفرستد داخل و شاید لازم باشد زیاد منتظر باشید. این بیماران ذخیره هایی هستند برای این که اگر کسی از بیماران ِ وقت گرفته نیامد، جایگزین او شوند.هنر یک منشی خوب ِ پزشک این است که که طوری به بیماران وقت بدهد که پزشک یک دقیقه هم بیکار نماند و برای این کار سیستمی پیدا شده که نزد بیشتر پزشکان به کار گرفته می شود. معنای این سیستم هم کاملاً روشن است؛وقت پزشک ارزشمند است و وقت بیمار بی ارزش.
جالب اینجاست که از شهروندانی که به عنوان بیمار در اتاق انتظار نشسته اند، به ندرت کسی اعتراض می کند. آخر بیمار در موضع ضعف است ؛ یا درد دارد و یا نگران است که بیماری اش چیست. او نیاز به درمان دارد و می خواهد بداند که هزینه اش چقدر می شود. اگر هم کسی اعتراض کند، وظیف ی منشی است که به زبان خوش یا با توپ و تشر جوابش را بدهد(اگر جوابش را بدهد). راه جایگزینی که برخی از پزشکان بسیار پرطرفدار در پیش می گیرند، این است که می گویند به کلی وقت نمی دهند و بیماران باید بیایند و تا رسیدن نوبت شان ساعت ها انتظار بکشند.
زمانی که وقت آحاد یک صنف ارزشی نامتناسب پیدا می کند، این امر عوارض دیگر هم در پی دارد. خواندن یک رمان برای پزشک بسیار گران تمام می شود. اگر رمانی خواندنش به اندازه ی چند روز وقت بخواهد، این وقت گذاری برای پزشک به معنای از دست دادن میلیون ها تومان است. تماشای فیلم و گوش کردن موسیقی و وقت گذراندن با خانواده هم همین اندازه پر هزینه می شود. نپرداختن به این امور،نه فقط برای پزشک، بلکه برای کل جامعه زیان های جبران ناپذیر دارد. آخر طبیعی است که انتظار داشته باشیم کسانی که قرار است جسم مان را درمان کنند،فرهیخته، هنرشناس، با معلومات،باذوق، بصیر،حکیم و عادل باشند.
(منبع: روزنامه ی همشهری،پنجشنبه ۱۱ آبان ۹۶)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
"اگر آب همه ی رودها شیرین است، دریا
شوری اش را از کجا می آورد؟"
نوشته ی زیر حکایت ِ یکی از این رودها ست :
🔸در اتاق انتظار پزشک
✍روبرت صافاریان
مردم امروز بیش از هر زمان دیگری به دکتر می روند. شلوغی کلینیک ها، آزمایشگاه ها و بیمارستان ها گواه این امر است. به تناسب ِ مراجعه ی افزون تر مردم به پزشک،اهمیت این قشر در جامعه و همین طور درآمد آنها افزایش یافته است. در میان شغل هایی که درآمدشان از کاری شخصی به دست می آید، یعنی حاصل سرمایه گذاری نیست،پزشکان(در کنار وکیلان شاید) پر درآمدترین ها هستند. وقت آنها ارزشی پیدا می کند نامتناسب با وقت بیشتر شهروندان. این ضرب المثل که وقت طلاست درباره ی هر که صدق نکند، درباره ی پزشکان -دست کم پزشکان متخصص درجه ی یک - صدق می کند. می گویید نه؟ نگاهی به اتاق انتظار پزشکان که هر یک از ما به عنوان شهروند بارها تجربه اش کرده ایم ، گویای این مطلب است.
معمولاً شما زنگ می زنید و وقت می گیرید. معنی اش این است که اگر سر ِ وقت به مطب دکتر بروید، باید همان موقع دکتر را ملاقات کنید و دردتان را با او در میان بگذارید و درمانش را جویا شوید، اما اتفاقی که می افتد غیر از این است. برای من یک بار هم پیش نیامده که وقتی سر ِ وقت به مطب پزشک می رسم،بدون انتظار، موفق به دیدن او شوم. نیم ساعت تا یک ساعت انتظار طبیعی تلقی می شود. حتی اگر نفر اول باشید،متوجه می شوید که پزشک معمولاً نیم ساعت یا بیشتر دیر می آید ؛ یعنی وقتی که مطمئن باشد دست کم دو سه مریض در اتاق انتظار نشسته اند. به عبارت دیگر، وقت دهی طوری صورت می گیرد که وقت دکتر یک دقیقه هم تلف نشود(وقت او طلاست) و وقت بیمار هر قدر تلف بشود،شده است(وقت بیمار ارزشی ندارد). در حالی که کافی است برای هر یک از بیماران وقت استانداردی(مثلاً یک ربع ساعت) در نظر گرفته شود و اگر کار بیمار کمتر طول کشید، پزشک می تواند چند دقیقه ای استراحت کند تا با ذهن بازتر و با خستگی کمتری بیمار بعدی را ببیند یا به امور دیگرش بپردازد(یا روزنامه ای بخواند و نگاهی به تلگرامش بیندازد). به این ترتیب، هر بیمار به شرطی که سر ِ وقت به مطب برسد با پزشک ِ آماده روبرو می شود و فوری او را ملاقات می کند. اما پزشک نمی خواهد وقتش را تلف کند؛اختصاص وقت به روزنامه و مانند آن وقت تلف کردن است. اگر بیماری پنج دقیقه زودتر از اتاق دکتر بیرون آمد، بیمار بعدی باید آماده باشد.این بیمار بعدی کسی است که احتمالاً نیم ساعت زودتر آمده یا بیمار ِ "بین مریض"است. این اصطلاح ِ بدیعی است که شاید فقط ایرانی ها معنی اش را بدانند. اما معنی اش چیست؟ به مطب پزشک زنگ می زنید برای گرفتن وقت.منشی می گوید وقت خالی ندارد، اما می تواند "بین مریض" شما را بفرستد داخل و شاید لازم باشد زیاد منتظر باشید. این بیماران ذخیره هایی هستند برای این که اگر کسی از بیماران ِ وقت گرفته نیامد، جایگزین او شوند.هنر یک منشی خوب ِ پزشک این است که که طوری به بیماران وقت بدهد که پزشک یک دقیقه هم بیکار نماند و برای این کار سیستمی پیدا شده که نزد بیشتر پزشکان به کار گرفته می شود. معنای این سیستم هم کاملاً روشن است؛وقت پزشک ارزشمند است و وقت بیمار بی ارزش.
جالب اینجاست که از شهروندانی که به عنوان بیمار در اتاق انتظار نشسته اند، به ندرت کسی اعتراض می کند. آخر بیمار در موضع ضعف است ؛ یا درد دارد و یا نگران است که بیماری اش چیست. او نیاز به درمان دارد و می خواهد بداند که هزینه اش چقدر می شود. اگر هم کسی اعتراض کند، وظیف ی منشی است که به زبان خوش یا با توپ و تشر جوابش را بدهد(اگر جوابش را بدهد). راه جایگزینی که برخی از پزشکان بسیار پرطرفدار در پیش می گیرند، این است که می گویند به کلی وقت نمی دهند و بیماران باید بیایند و تا رسیدن نوبت شان ساعت ها انتظار بکشند.
زمانی که وقت آحاد یک صنف ارزشی نامتناسب پیدا می کند، این امر عوارض دیگر هم در پی دارد. خواندن یک رمان برای پزشک بسیار گران تمام می شود. اگر رمانی خواندنش به اندازه ی چند روز وقت بخواهد، این وقت گذاری برای پزشک به معنای از دست دادن میلیون ها تومان است. تماشای فیلم و گوش کردن موسیقی و وقت گذراندن با خانواده هم همین اندازه پر هزینه می شود. نپرداختن به این امور،نه فقط برای پزشک، بلکه برای کل جامعه زیان های جبران ناپذیر دارد. آخر طبیعی است که انتظار داشته باشیم کسانی که قرار است جسم مان را درمان کنند،فرهیخته، هنرشناس، با معلومات،باذوق، بصیر،حکیم و عادل باشند.
(منبع: روزنامه ی همشهری،پنجشنبه ۱۱ آبان ۹۶)
#هومن_پناهنده
@gashthaa