غزلی از مولانا

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✔ پاپ کفش رهبران سودان جنوبی را بوسید تا با هم نجنگند

🔸 پاپ فرانسیس 82 ساله که از درد پا نیز رنج می برد، جلوی رهبران مسیحی سودان جنوبی به زمین نشست و کفش آنها را بوسید و از آنها درخواست کرد تا جنگ داخلی به پا نکنند.

🔸 پاپ با زانو زدن مقابل رئیس جمهور سودان جنوبی، «سالوا کر»، معاون سابق وی، ریک مچر که رهبر شورشیان شده و نیز 3 معاون سابق رئیس جمهور در واتیکان از آنها التماس کرد تا با هم صلح کنند.

🔸 قبل از جداشدن سودان جنوبی از سودان بیش از 400 هزار نفر در جنگ داخلی کشته و 12 میلیون نفر آواره شدند.
خبرگزاری دانشجو
@sahandiranmehr

ویدئویی از پابوسی ِ پاپ در راه مبارزه با جنگ در سودان جنوبی

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔹این ویدئو، بخشی ازمستندی است که از دیروز به شکل گسترده در شبکه های اجتماعی فارس زبان دست به دست شده است. در این ویدئو دلاوری خبرنگار صدا و سیما در سفری خارجی مهمان بانویی است که با هدف آشنا شدن با مردم کشورهای دیگر میزبانی وی و همراهش را قبول کرده است.
@sahandiranmehr

فغان ز جغد جنگ و مرغوای او

#هومن_پناهنده
@gashthaa

متهمان فساد مالی در دادگاه

🔶

توبه بر لب، سبحه بر کف، دل پر از شوق گناه
معصیت را خنده می آید ز استغفار ما


#هومن_پناهنده
@gashthaa

فایده ی ادبیات از نظر آلن دو باتن(فیلسوف و نویسنده)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

چون به خلوت می رود آن کار دیگر می کند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

پیشنهاد کتاب مقدماتی فلسفه: پرسیدن مهم‌تر از پاسخ‌دادن است

کتابی است مختصر در ۱۴ بخش که در هر بخش درباره یکی از موضوعات مهم فلسفه حرف می‌زند: مکان، زمان، هستی، خدا، ارزش‌ها و ... از اسم کتاب هم می‌شود فهمید که شیوه کارش این است که سوال بیشتری در ذهن خواننده ایچاد کند و نه این‌که پرسش‌هایش را پاسخ بدهد. در واقع سعی می‌کند جوانب مختلف سوال را روشن کند و توضیح دهد و خواننده را به فکر کردن بیشتر برانگیزد.
ویژگی دیگر کتاب این است که اصلا زبان فنی ندارد و برای خواندن و فهمیدن نیاز به پیش‌نیازی نیست. ضمنا با این‌که مشخصا در هر بخش مهم‌ترین استدلال‌های مربوط به آن بخش از فیلسوفان مختلف را ارائه می‌دهد اما تقریبا هیچ‌جای کتاب از فیلسوفی اسم نمی‌برد و تاکیدش فقط بر استدلال است، نه این‌که این حرف‌ها را کی گفته.
به نظرم خواندنش برای هر کسی که مطالعه فلسفی جدی نداشته جالب است، به‌خصوص برای بچه‌های دبیرستانی و اوایل دانشگاه و حتی دانشجوهای سال اول فلسفه.

https://t.me/bahmanshafafiles/243

کتاب را دنیل کلاک و ریموند مارتین نوشته‌اند و حمیده بحرینی ترجمه کرده. ویراستار کتاب هومن پناهنده است که هم ویراستار بسیار خوبی است و هم سال‌ها مباحث مربوط به تفکر انتقادی را تدریس کرده و به موضوع کتاب مسلط است. نتیجه کار این دو نفر ترجمه روان و دقیق و خوشخوانی شده. کتاب را نشر هرمس منتشر کرده، ۲۰۰ صفحه است و ۲۴ هزار تومن. قاعدتا در کتابفروشی‌ها هست ولی اگر بخواهید می‌توانید به @bahmanbooks سفارش بدهید.

این‌جا می‌توانید فهرست کتاب و مقدمه مترجمش را ببینید:

http://164.138.18.205/DataBase/bookpdf/87/87708034.pdf

این‌جا هم می‌توانید کل مقدمه ده صفحه‌ای کتاب را بشنوید (نمی‌دانم چه کسی خوانده):

https://soundcloud.com/ketaabkhaan/8br1iximvk34

🔹پابلو نرودا می گوید:
"اگر آب همه ی رودها شیرین است، دریا
شوری اش را از کجا می آورد؟"
نوشته ی زیر حکایت ِ یکی از این رودها ست :


🔸در اتاق انتظار پزشک

✍روبرت صافاریان

مردم امروز بیش از هر زمان دیگری به دکتر می روند. شلوغی کلینیک ها، آزمایشگاه ها و بیمارستان ها گواه این امر است. به تناسب ِ مراجعه ی افزون تر مردم به پزشک،اهمیت این قشر در جامعه و همین طور درآمد آنها افزایش یافته است. در میان شغل هایی که درآمدشان از کاری شخصی به دست می آید، یعنی حاصل سرمایه گذاری نیست،پزشکان(در کنار وکیلان شاید) پر درآمدترین ها هستند. وقت آنها ارزشی پیدا می کند نامتناسب با وقت بیشتر شهروندان. این ضرب المثل که وقت طلاست درباره ی هر که صدق نکند، درباره ی پزشکان -دست کم پزشکان متخصص درجه ی یک - صدق می کند. می گویید نه؟ نگاهی به اتاق انتظار پزشکان که هر یک از ما به عنوان شهروند بارها تجربه اش کرده ایم ، گویای این مطلب است.
معمولاً شما زنگ می زنید و وقت می گیرید. معنی اش این است که اگر سر ِ وقت به مطب دکتر بروید، باید همان موقع دکتر را ملاقات کنید و دردتان را با او در میان بگذارید و درمانش را جویا شوید، اما اتفاقی که می افتد غیر از این است. برای من یک بار هم پیش نیامده که وقتی سر ِ وقت به مطب پزشک می رسم،بدون انتظار، موفق به دیدن او شوم. نیم ساعت تا یک ساعت انتظار طبیعی تلقی می شود. حتی اگر نفر اول باشید،متوجه می شوید که پزشک معمولاً نیم ساعت یا بیشتر دیر می آید ؛ یعنی وقتی که مطمئن باشد دست کم دو سه مریض در اتاق انتظار نشسته اند. به عبارت دیگر، وقت دهی طوری صورت می گیرد که وقت دکتر یک دقیقه هم تلف نشود(وقت او طلاست) و وقت بیمار هر قدر تلف بشود،شده است(وقت بیمار ارزشی ندارد). در حالی که کافی است برای هر یک از بیماران وقت استانداردی(مثلاً یک ربع ساعت) در نظر گرفته شود و اگر کار بیمار کمتر طول کشید، پزشک می تواند چند دقیقه ای استراحت کند تا با ذهن بازتر و با خستگی کمتری بیمار بعدی را ببیند یا به امور دیگرش بپردازد(یا روزنامه ای بخواند و نگاهی به تلگرامش بیندازد). به این ترتیب، هر بیمار به شرطی که سر ِ وقت به مطب برسد با پزشک ِ آماده روبرو می شود و فوری او را ملاقات می کند. اما پزشک نمی خواهد وقتش را تلف کند؛اختصاص وقت به روزنامه و مانند آن وقت تلف کردن است. اگر بیماری پنج دقیقه زودتر از اتاق دکتر بیرون آمد، بیمار بعدی باید آماده باشد.این بیمار بعدی کسی است که احتمالاً نیم ساعت زودتر آمده یا بیمار ِ "بین مریض"است. این اصطلاح ِ بدیعی است که شاید فقط ایرانی ها معنی اش را بدانند. اما معنی اش چیست؟ به مطب پزشک زنگ می زنید برای گرفتن وقت.منشی می گوید وقت خالی ندارد، اما می تواند "بین مریض" شما را بفرستد داخل و شاید لازم باشد زیاد منتظر باشید. این بیماران ذخیره هایی هستند برای این که اگر کسی از بیماران ِ وقت گرفته نیامد، جایگزین او شوند.هنر یک منشی خوب ِ پزشک این است که که طوری به بیماران وقت بدهد که پزشک یک دقیقه هم بیکار نماند و برای این کار سیستمی پیدا شده که نزد بیشتر پزشکان به کار گرفته می شود. معنای این سیستم هم کاملاً روشن است؛وقت پزشک ارزشمند است و وقت بیمار بی ارزش.
جالب اینجاست که از شهروندانی که به عنوان بیمار در اتاق انتظار نشسته اند، به ندرت کسی اعتراض می کند. آخر بیمار در موضع ضعف است ؛ یا درد دارد و یا نگران است که بیماری اش چیست. او نیاز به درمان دارد و می خواهد بداند که هزینه اش چقدر می شود. اگر هم کسی اعتراض کند، وظیف ی منشی است که به زبان خوش یا با توپ و تشر جوابش را بدهد(اگر جوابش را بدهد). راه جایگزینی که برخی از پزشکان بسیار پرطرفدار در پیش می گیرند، این است که می گویند به کلی وقت نمی دهند و بیماران باید بیایند و تا رسیدن نوبت شان ساعت ها انتظار بکشند.
زمانی که وقت آحاد یک صنف ارزشی نامتناسب پیدا می کند، این امر عوارض دیگر هم در پی دارد. خواندن یک رمان برای پزشک بسیار گران تمام می شود. اگر رمانی خواندنش به اندازه ی چند روز وقت بخواهد، این وقت گذاری برای پزشک به معنای از دست دادن میلیون ها تومان است. تماشای فیلم و گوش کردن موسیقی و وقت گذراندن با خانواده هم همین اندازه پر هزینه می شود. نپرداختن به این امور،نه فقط برای پزشک، بلکه برای کل جامعه زیان های جبران ناپذیر دارد. آخر طبیعی است که انتظار داشته باشیم کسانی که قرار است جسم مان را درمان کنند،فرهیخته، هنرشناس، با معلومات،باذوق، بصیر،حکیم و عادل باشند.

(منبع: روزنامه ی همشهری،پنجشنبه ۱۱ آبان ۹۶)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴در فقدان يك سرمايه انسانی
«بهمن كشاورز»

🔺منتشر شده در اعتماد ۷ اردیبهشت ۹۸

🔘بهمن كشاورز، وكيل، حقوق‌دان و نويسنده ارزشمند بي‌خبر و بي‌هيچ زمينه‌اي دار فاني را ترك گفت. اتفاقي كه دير يا زود و نه فقط براي آقاي كشاورز كه براي هر كسي رخ خواهد داد، ولي حداقل در مورد ایشان انتظار اين را نداشتيم. خبرش باور نكردني بود. او كه از خانواده‌اي فرهيخته و با فرهنگ و اصيل بود، انصافاً الگوي كاملي براي يك چهره معيار حقوقي در تراز بالا محسوب مي‌شد.

🔘مردم او را بيشتر از خلال دفاعیاتش در دادگاه آقاي كرباسچي مي‌شناسند. دادگاهي كه اگر الگويي براي دادگاه‌هاي مشابه شود، و وكلايي چون آقاي كشاورز عهده‌دار دفاع از هر متهمي شوند، در اين صورت دانش و نگاه و بینش حقوقی جامعه چندين پله ارتقا خواهد يافت.

🔘صداوسيما به جاي برنامه‌هاي سرگرم‌كننده و مسابقات لاتاري مي‌تواند چنين دادگاه‌هايي را به نمايش در آورد، البته به شرطي كه اساساً دادگاه‌هايي در این سطح تشكيل شود. شايد موقعيت آقاي كرباسچي موجب شد كه دادگاهي با ضوابط کامل تشكيل و وكلاي مجربي چون مرحوم كشاورز نيز عهده‌دار دفاع از متهم شوند.

🔘اگرچه مردم آقاي كشاورز را از خلال دفاعياتش در اين دادگاه به خاطر مي‌آورند ولي براي امثال بنده يادداشت‌هاي حقوقي و ديدگاه حقوقي را كه ایشان ترويج مي‌كرد ميراث ماندگار او است. هنگامي كه از زاويه حقوقي به يك پديده و موضوع نگاه شود نوعي همگرايي و فهم مشترك را ايجاد خواهد كرد زيرا حقوق چارچوبي به نسبت روشن (فارغ از درستي يا نادرستي یک‌ماده قانونی آن) دارد كه داوری و فهم مسائل در این چارچوب کمتر تحت تأثير سليقه‌ها قرار مي‌گيرد. حقوق مهم‌ترين هنجاري است كه همراه با ضمانت اجراست، بنابراين ركن اصلي نظم اجتماعي است. در نتیجه ضرورت دارد که در ذیل این نگاه نیز به داوری و تحلیل مسائل پرداخت.

🔘متأسفانه در جامعه ما نگاه حقوقي در حاشيه است. حتي مقامات حقوقي و قضايي نيز كمتر از ادبيات و اين نگاه سود مي‌جويند. آنان نيز ترجيح مي‌دهند از ادبيات سياسي ـ اخلاقي و كلامي و حتي تهديد استفاده كنند. در حالي كه براي جا افتادن حقوق به عنوان فصل‌الخطاب همه نگاه‌ها، لازم است كه ادبيات و نگاه حقوقي ترويج شود.

🔘ادبيات آقاي كشاورز نه فقط حقوقي و متين و دلنشين بود، بلكه به نسبت خالص نيز بود. يعني در متون و يادداشت‌هاي حقوقي‌اش از صنایع ادبي سوءاستفاده نمي‌كرد و اجازه نمی‌داد که مضمون حقوقی نوشته تحت تاثیر مفاهیم حاشیه‌ای قرار گیرد. كاري كه بسياري ديگر كم و زياد انجام مي‌دهند.

🔘يادداشت‌هاي آقاي كشاورز از يك چارچوب منطقي كامل تبعيت مي‌كردند. و يكي از الگوهاي خوب براي يادداشت‌نويسي محسوب مي‌شوند. نه تنها واجد يك منطق خالي از تناقض بود بلكه نه مختصر بود و نه مطول. احساس مي‌كردي كه مطلب را به اندازه مناسب تدوين و در اختيار خواننده قرار داده است. براي خواننده و فهم و شعور او، احترام قايل بود و حس نمي‌كردي كه در جايي از نوشته خودش قصد فريب يا پوشاندن حقيقتي را دارد. ترفندی كه در يادداشت‌نويسي وجود دارد.

🔘آرامش رفتاري آقاي كشاورز در يادداشت‌هايش و نوشته‌هايش و حتي در دفاعيه‌اش بازتاب داشت. به صفت حرفه يك وكيل بود و به صفت تعهد اجتماعی‌اش روزنامه‌نگار نیز بود. او به خوبي مرز ميان تایید و رد يك مفهوم را با تحلیل حقوقي رعايت مي‌كرد. اگر جايي قانون چيزي را مي‌گفت و او آن را قبول نداشت، اين مرز را به روشني رعايت مي‌كرد. و البته يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي ايشان تفاسيري بود كه از مواد قانوني به عمل مي‌آورد تا دادرس و جامعه را در داوري حقوقي به عدالت نزديك‌تر كند. به همين دليل تناقضات حقوقي را كه در مجموعه حقوقي ما كم نيست به خوبي تشريح مي‌كرد و راه‌هایی برای برون‌رفت از ان ارائه می‌کرد.
يادش و راهش گرامي باشد.

(نویسنده:عباس عبدی)

#هومن_پناهنده
@gashthaa