کسی که در برابر بتهوون ،باخ و موتزارت ، فروتنانه سکوت اختیار کند ، به تارجلیل شهناز، عود نریمان ، آواز شجریان و ترانه ی " اندک اندک " شهرام ناظری عاشقانه گوش بسپارد ، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد ...
کسی که مولوی را قدری بشناسد ، حافظ را قدری بخواند ، خیام را گهگاه زیر لب زمزمه کند ، و تک بیت های ناب صایب را دوست بدارد ، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد ...
کسی که زیبایی نستعلیق و شکسته ، اندوه مناجات سحری در ماه رمضان ، عظمت خوف انگیز کاشیکاری های اصفهان و اوج زیبایی طبیعت را در رودبارک احساس کرده باشد ، چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد ...
" شاید سخت ، شاید دردمندانه ، شاید در فشار ، اما بدون شک به درستی زندگی خواهد کرد .

چهل نامه کوتاه به همسرم | نادر ابراهیمی

چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم ؟

#هومن_پناهنده
@gashthaa

فیلم کوتاه «برای مثال»
نویسنده و کارگردان: محسن هادی
تهیه کننده: سیدسجاد قافله‌باشی

گناه رودکی چه بود؟

حسین علیزاده نوازنده و آهنگ‌ساز برجستۀ کشورمان خواستار نامگذاری تالار وحدت به نام استاد فقید حسین دهلوی شده است.
علیزاده البته پیشنهاد خود را در حد آرزو دانسته و گفته است که "افراد صاحب قدرت، درک این را ندارند که به این چیزها توجه کنند."
آقای علیزاده راست می‌گوید. اگر صاحبان قدرت، توان درک این چیزها را داشتند، اصلاً چرا باید نام رودکی "نخستین شاعر مشهور پارسی‌سرای حوزۀ تمدت ایرانی در عصر سامانی" را از روی تالار برمی‌داشتند؟
به راستی گناه رودکی - استاد شاعران - چه بود که نام او را از تالار حذف کردند؟ آیا جز نادانی و حماقت، دلیل دیگری برای آن می‌توان یافت؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

سرمایه داری به زبان ساده یعنی همین..
سرمایه داری به زبان ساده یعنی خریدن هر آنچه که فکر میکردیم کسی قدرت خرید آن را ندارد..

در سالهایی نه چندان دور تبلیغ آلبوم و کاست جدید موسیقی سنتی را با تصویر حافظیه و سعدیه و مقبره خیام مشاهده می کردیم و حالا همایون شجریان و علیرضا قربانی برای تبلیغ البوم مشترکشان از پله های "ایران مال" پایین می آیند.

ایران مال نماد تغییر و گذار در جامعه ای است که الگوی خود را نه از سنت و فرهنگ ایرانی بلکه از سبک توسعه دوبی و کویت و قطر و... گرفته است و برای خرید همه چیز و همه کس قیمت مشخصی را معین کرده است.

نمی دانیم مالک ایران مال چقدر برای راه رفتن مشترک همایون شجریان و قربانی پرداخت کرده است اما هر آنچه که باعث تاسف هست این است که به قیمت معینی آنها را خریداری کرده است...
@kharmagaas

🗒سلطنت؛ بر قلوب یا ابدان؟

✍🏻سعید حجاریان

📌در دوره پهلوی، به‌ مناسبت بیست‌و‌پنجمین سالگرد سلطنت شاه، سرودی در صف مدارس پخش می‌شد و همه، ناگزیر از تکرار آن بودند. شاه بیت آن شعر این‌گونه بود؛ربع قرن اگر شاها شهریار ایرانی/ در قلوب این ملت، تا ابد تو سلطانی

📌حدوداً دو سال پس از آن سرود فیلم «سلطان قلب‌ها» تولید شد که آن را نمی‌توان تصادفی دانست و به‌نظر می‌رسد «حضور در قلب‌ها» برای دستگاه فرهنگی پهلوی اهمیت پیدا کرده بود. اما در واقعیت چه چیزی در جریان بود؟

📌در همان ایام، با کمترین فاصله زمانی از تولید این قبیل شعرها و فیلم‌ها، مبارزه علیه حکومت آغاز شد و شاه، برخلاف شعارش از قلب‌ها بیرون رفت و به‌تدریج بر «ابدان» مسلط شد؛ یعنی آغاز روند شنود و شکنجه و تجسس در احوال شخصی مردم و بعد هم «آپولو» و ایجاد فضای وحشت و ترور و زندان طویل‌المدت و قتل و اعدام و در یک کلام، شرایط پلیسی-نظامی. بنابراین، پهلوی دوم دیگر نمی‌توانست در قلوب بماند و از این رو، شاه جوان‌بخت حدفاصل سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ محو شد و شاهی دیگر ساخته شد؛ شاهی که ابتدا از قلوب ملت خارج و تنها دوازده سال بعد از کشور اخراج شد.

📌اساساً مشروعیت کاریزماتیک از جنس احساس و عاطفه و مربوط به وضعیت ذهنی افراد است. شبیه همان توضیحی که علامه طباطبایی در باب «قلب» داشت و کارکرد عقلی و معرفتی را از کارویژه «قلب صنوبری» تفکیک می‌کرد. به بیان روشن‌تر می‌توان گفت، این دو قلب با یکدیگر نسبت عکس دارند؛ یعنی به هر میزان که سلطه بر بدن زیاد شود، تسلط بر وضعیت ذهنی کاهش پیدا می‌کند. اما شاه به چنین توازنی التفات نداشت تا جایی که یکباره شنید که مردم می‌گویند: تا شاه کفن نشود/ این وطن وطن نشود

📌در واقع، شاه از زمان کودتای ۲۸ مرداد از چشم جامعه افتاد و مردم وی را دست‌نشانده امریکا و انگلیس دانستند. وی بعدها نیز با درآمدهای نفتی کلان اساساً احتیاجی به مردم نداشت و بارها می‌گفت، مردم ایران لیاقت دموکراسی ندارند.

📌حکام و صاحبان قدرت در آغاز غالباً بر «ولایت حبّی» اتکاء می‌کنند؛ یعنی ابتدای امر بر قلوب مسلط می‌شوند اما به دلیل تزلزل‌ها و گردش‌های تاکتیکی و استراتژیک نادرست و بعضاً اشتباه محاسباتی به سوی نیروی نظامی و قوه قاهره و دستگاه سرکوب چرخش می‌کنند و تسلط بر ابدان را محور کار قرار می‌دهند. ذکر این نکته بجاست که در الگوی تسلط بر ابدان، رادارهای شاه (ساواک و پلیس) با قوت عمل می‌کرد اما با این وجود بعضی نقاط کور وجود داشت؛ چریک‌ها و مجاهدین و توده‌ای‌ها و ملی‌گرایان رصد می‌شدند اما از روحانی و مسجد غافل بودند تا بدانجا که یک آن مشاهده شد، جمعیت نمازخوان در خیابان‌اند.

📌در عصر انقلاب انفورماتیک، دولت با ابزار کنترل الکترونیکی تصویری پانوراما از وضع موجود و زیست مردم به‌دست می‌دهد؛ به نحوی که حتی منازل هم از این سرکشی‌ها مصون نیستند. مانند الگوی دوّار زندان کمیته مشترک! در چنین شرایطی باور و تبلیغ رایج این است که عالم محضر دولت است و در محضر دولت نباید دست از پا خط کرد؛ یعنی عبارتی الهیاتی، عرفی شده است و «خدای مصنوع» به‌جای «خدا» نشسته و ناظر به همه امور است. فوکو چنین نظامی را «سراسربین» (Panopticon) می‌خواند.

📌کارویژه چنین دولتی، تقویت سلطه بر ابدان و نتیجه آن رنگ باختن اعتبار و حقانیت دولت نزد مردم است. در این دولت هر فرد بدل به «سوژه»‌‌ای در جهت دستکاری و دست‌آموزی می‌شود و این آغاز انحطاط است. در غرب مشابه این رویه کمابیش حاکم بوده است. به‌عنوان مثال کنترل فضای عمومی به منظور پیشگیری از جرم و جنایت و مدیریت تروریسم در اغلب کشورها در دستور کار است اما به دلیل وجود دموکراسی و حضور دولت‌ قراردادی، مردم دولت را بخشی از وجود خود می‌پندارند.

📌در پایان، یک مرور تاریخی حائز اهمیت است. پس از انقلاب اسلامی الگوی نام‌گذاری و تغییر نام خیابان‌های تهران به سمت حذف نام دولتمردان خارجی و داخلی حرکت کرد. خیابان‌هایی اعم از چرچیل، آیزنهاور، روزولت و استالین از یک‌سو و شاه‌عباس، نادرشاه، شاه‌رضا، پهلوی و… از سوی دیگر. در این میان تنها نام یک شاه باقی ماند؛ کریم‌‌خان‌ زند. حاکمی که تاج بر سر نذاشت و ترجیح داد «وکیل‌الرعایا» خوانده شود. به‌رغم اینکه در دوره وی قرارداد دولت-ملت برقرار نشده بود اما وی به فراست دریافته بود، می‌توان رابطه حاکم و رعیت را ذیل عقد وکالت برقرار کرد. به این ترتیب سلطه بر قلوب مبنای حکومت وی قرار گرفت و شاید، «سلطان قلب‌ها» برازنده او باشد.

✅برای خواندن متن کامل این یادداشت روی "INSTANT" بزنید:

https://plink.ir/ukGLc
#امتداد
@emtedadnet

سخن محمد رضا شفیعی کدکنی در ستایش محمد رضا شجریان

🔸درباره‌ی پیوندِ مرید و مراد

✍هومن پناهنده

به تازگی، برخی کانال‌های اجتماعی ویدیویی پخش کرده‌اند که در آن آقای دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی در ستایش جناب محمد رضا شجریان حرف‌هایی می‌زند. پخش این ویدیو همراه بوده با بَه‌بَه و چَه‌چَه‌ هایی (برای آقای شفیعی) که رسم ِ دیرین، و البته ملال‌آور‌ ِ مریدان و شیفتگان است. اما ،به نظرم، سخن ِ ایشان آشکارا دچار ناسازگاری درونی است. گوینده از طرفی می‌گوید که "در موسیقی، یک شنونده‌ی مبتدی و بسیار بسیار کم‌استعداد و بی‌فرهنگ" است و "از حد خود تجاوز" نمی‌کند ؛ از طرف دیگر،با بی‌پروایی ِ شگفت‌آوری، جایگاهی چنان بلند در موسیقی (همسنگ ِ جایگاه حافظ در شعر) به شجریان اعطا می‌کند که قاعدتاً کسی که خود را موسیقی‌شناس ِ خبره‌‌ای می‌شمرد، آن هم پس از گذشت ِ چندین و چند نسل از عصر ِ ما و در پی ِ سنجش هنر ِ آقای شجریان با هنر پیشینیان و پسینیانش، یعنی با داشتن چشم‌اندازی تاریخی و بسیار گسترده‌تر از آنچه ما داریم، دست به چنین کار خطیری خواهد زد( همان که در مورد هنرمندانی بزرگ همچون حافظ و شکسپیر یا موتسارت و بتهوون پیش آمده) .البته اگر اصلاً بپذیریم که آن موسیقی‌شناس ِ ناآمده جرئت ِ این گونه مقایسه‌ها و داوری‌های معمولاً خالی از عمق را،در جَلوَت، به خود خواهد داد ؛ وگرنه شرط مصلحت این است که این قماش دلیر‌ی‌های متفنّنانه را ،دست بالا، بگذاریم برای کنج خلوت.

به گمانم سخن شفیعی کدکنی در کنار معامله‌ای که شیفتگان با این سخن کرده‌اند نمونه‌‌ای است عبرت‌آموز که به خوبی نشان می‌دهد رابطه‌ی مرید و مرادی چگونه رابطه‌ای است . از مرید نیروی نقد ِ مراد ِ خود را می‌ستاند ،تا آنجا که سستی و کاستی ِ آشکار سخن ِ او را در نمی‌یابد(سهل است آن را به آب ِ زر می‌نویسد و بدان می‌بالد) ؛ از مراد‌ نیز نعمت ِ طرف ِ نقد قرار گرفتن و تصحیح شدن را دریغ می‌دارد .

مریدان انگبین در کام مراد می‌ریزند،اما:

چند گویم من تو را کاین انگبین
زهرِ قتّال است ازان دوری گُزین

#هومن_پناهنده
@gashthaa

«شگفتی و تحسین» ماهاتیر محمد (نخست وزیر مالزی) از مقاومت ایرانی‌ها و مدیریت مسئولان ایران در مهار فشار حداکثری آمریکا

Asriran.com
@MyAsriran

نخست وزیر مالزی: ما را مجبور کردند تا زندگی را بر مردم ایران دشوارتر کنیم

ماهاتیر محمد:

🔹برای بستن حساب‌های بانکی اشخاص و شرکت‌های ایرانی تحت فشار زیادی قرار گرفتیم

🔹اگر ما این کار را نمی‌کردیم، بانک‌های ما در سایر کشورها بسته می‌شد.

🔹برخی قدرتمندان در حال زورگویی به ما هستند./ایسنا

asriran.com
@MyAsriran

🔸حساب حساب است، کاکا برادر

ماهاتیر محمد،نخست وزیرِ اهلِ حساب و کتاب ِ مالزی، ایرانی‌ها را تشویق و تحسین می‌کند ، اما خودش حاضر نیست با شاخ گاو دربیفتد، عینِ دیگر دوستان باصفامان.
گفتار و رفتارش ضرب‌المثل ِ "مرگ خوب است، اما برای همسایه" را هم به یادم آورد،بامزه‌ای تلخ.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

تندخوانی | پایان عصر مطالعۀ فست‌فودی؟

موبایل و شبکه‌های اجتماعی، خواه‌ناخواه همۀ ما را تندخوان‌تر کرده‌اند. پریدن جای خواندن را گرفته و تأثیر این شتاب‌زدگی از اغلب افاضات اینترنتی ما پیداست. ما نقل می‌کنیم پیش از آن‌که بخوانیم و نظر می‌دهیم پیش از آن‌که فکر کنیم!
فرار از این شتاب‌زدگی فرمول عملی و آسانی ندارد و عملاً بسیاری از تکنیک‌های تمرکزِ برنامه‌های تندخوانی نیز، برای ذهن موبایل‌زده کارساز نیستند.
اصلاً چرا در میان تمام‌ چیزهای مربوط با کتاب، تندخوانی از همه بازاری‌تر شده؟
به خاطر این‌که بشر حرص و طمع و تنبلی و عجلۀ خودش را وارد کتاب‌خوانی هم بکند.
در این‌که تندخوانی در مواردی می‌تواند مفید باشد شکی نیست، اصولاً هر متنی ارزش تامل و کندخوانی ندارد و چه بسا که باید با سرعت نور از روی آن گذشت. اما این‌که تندخوانی را تنها روش مطالعۀ موثر بدانیم چشم ما را روی روش‌های موثرتر می‌بندد.
من فکر می‌کنم لازم بود تا ما به عصر وب و تندخوان شدن همه برسیم تا بفهمیم اصرار روی تندخوانی چقدر بی‌معنی بوده است.
حتی به فرض این‌که فهم مطالب در تندخوانی سرعت بگیرد. صادر کردن حکم کلی تندخوانی برای همۀ کتاب‌ها به هزار و یک دلیل، وهن واژه و فکر است.
روی بعضی جمله‌ها و واژه‌ها باید ایستاد و کنار صفحات چیزی نوشت، گاه بیشتر از اصل متن.
گاهی خواندن یک صفحۀ از یک کتاب کافی است تا مدت‌‌ها از آن فاصله بگیریم و فکر کنیم. بالاخره فرق کتاب و فلافل باید جایی روشن شود!
به نظر می‌رسد که مهارت مراقبه، مفیدتر و کارساز از تندخوانی چندبارۀ یک کتاب است. ذهن ما برای درک و خلاقیت، محتاج تأمل است.
اصلاً دیگر کتاب خواندن بی‌فایده است. چه تند و چه کند. باید کتاب‌ها را بنویسیم.
نه که یک‌بار از روی کتاب بخوانیم و بعداً برای رونویسی از آن تصمیم بگیریم. باید از سطر اول، کتاب را با نوشتن بخوانیم: کشف متن، کلمه به کلمه، مفهوم به مفهوم.
وگرنه این ذهن پریشان موبایلی، چنان غرق تنوع هست که خواندن یک‌بارۀ یک کتاب برایش یک پیروزی بزرگ محسوب می‌شود. پاداش بار اول مطالعه آن‌قدر زیاد هست که بتواند دوباره خوانی را تا ابد به تعویق بیندازد.
اما وقتی از اول با شروع به نوشتن متن کتاب می‌کنی، احتمالاً کنجکاوی کشف متن مانع حواس‌پرتی بیشتر می‌شود.
اما در رونویسی پس از مطالعۀ اول، چون از محتوای متن آگاه شده‌ایم. احتمالاً مثل مدرسه فقط مشق بنویسیم و فکرمان به هزار جای دیگر سرک بکشد.
در نهایت: می‌دانم. سخت است. در دنیایی که همه تشنۀ رکورد زدن و نمایش هستیم. پز دادن برای تعداد عناوین خوانده‌شده فریبنده‌تر از زندگی آرام با یک کتاب به نظر می‌رسد.
#شاهین_کلانتری

🇮🇷 @linguiran

وقتی رئیس مجلس سنا پول خرید چند کیلو برنج را ندارد!

این عکس را از آرش افشار گرفته‌ام. از میان عکس‌هایی که از تقی‌زاده دیده‌ام این را بیشتر دوست دارم. گذر زمان مرد استواری را که بی‌رسمی‌ها و بدرگی‌های سهمناک سیاست نتوانست از پای بیفکندش، به زمین زده و بر صندلی چرخ‌دار نشانده. ولی با چه محبتی به مجتبی مینوی می‌نگرد. مینوی که برکشیده و پروردۀ او بود. مینوی چه حق‌گزارانه مرد پیر را نمازبرده است. دیگر ستیهنده نیست. فروتن و مهربان و نرم است. ایرج افشار جوان را ببینید. چشمانش هم از تماشای بزرگانش چراغان است و می‌خندد. نمی‌دانم. شاید تقی‌زاده در دل می‌گفت می‌روم اما می‌دانم که بخشی از آرزوهای دیرینۀ من برای ایران را مینوی و افشار محقق خواهند کرد. مشعل را به دست آنان می‌سپارم.
الان در این نیمشبی در مصاحبۀ شاهرخ مسکوب با هوشنگ نهاوندی چیزی خواندم که آمدم و به این عکس خیره شدم. پدر هوشنگ نهاوندی میرزا علی‌اکبر تاجر، دوست دیرین و هم‌مسلک سیاسی تقی‌زاده بود. مرد متموّلی هم بود. تقی‌زاده زمانی که رئیس مجلس سنا بود، برای گذران امور روزمرۀ زندگی از پدر نهاوندی مبالغی در حد چندصدتومان قرض می‌کرد. این عبارات را بخوانید:
«تقی‌زاده گاهی تلفن می‌کرد و به پدر من می‌گفت اگر ممکن باشد برای من یک کیسه برنج از بازار بخرید بعد پولش را حساب می‌کنم. با آن دقتی که مرحوم تقی‌زاده داشت که حتما این وجوه را به سرعت بپردازد دوهفته سه هفته چهارهفته که رئیس مجلس سنای ایران در پرداخت این وجوه تأخیر می‌کرد، معلوم بود واقعاً باید منتظر باشد که حقوق آخر ماهش را از مجلس سنا بگیرد»(تاریخ شفاهی هاروارد، نوار۳، ص۵).
می‌بینید! رئیس هفتاد هشتاد سالۀ مجلس سنا بعد از اینکه سال‌ها وکیل و سفیر و والی و وزیر بود، برای خرید مایحتاج منزل باید قرض می‌کرد.
درکانالم نوشته‌ام که تقی‌زاده پیرانه‌سر برای مداوا مجبور شد کتابخانه‌اش را بفروشد. ساواک هم گواهی داده بود که او مکنتی ندارد. یک گواهی هم در این زمینه از نجف دریابندری نقل کنم. می‌دانیم مرام سیاسی دریابندری از تقی‌زاده جدا بوده است:
«به خانۀ تقی‌زاده رفتم. خانه‌اش یک خانۀ قدیمی کلنگی بود. اشیاء هم همه کهنه و فرسوده بود. معلوم بود این آدم اهل دنیا نیست. اگر می‌خواست لابد خیلی پول می‌توانست دربیاورد. سمت‌های مهم داشت. روزی که من به ملاقاتش رفتم چیزی به پایان عمرش باقی نمانده بود. توی ویلچر نشسته بود» (بخارا، ش۱۰۰، ص۳۷۰).
دریابندری گفته « تقی‌زاده را از نزدیک دیدم و فهمیدم او چه جور آدمی است» . او در مناقشۀ میان کسروی و تقی‌زاده حق را به تقی‌زاده داده است.

آهای آقای تقی‌زاده! ای نماد غربزدگی و خیانت و هزارچیز دیگر! ای کسی که «مثل تو شاید مادر روزگار کسی را نزاید که به بیگانه چنین خدمت کند»! با ما بگو کشورت را به چه فروخته بودی که آخر عمری برای خرید چند کیلو برنج و پرداخت خرج دوا و درمان درمانده می‌شدی؟

https://www.instagram.com/p/B4gNw5CBs__/

Instagram

👈 علی مطهری: «بعد از جنگ جهانی دوم در آلمان تصویب کردند که هر مرد می‌تواند با چهار #زن ازدواج کند.»

🔹تحقیقات فکت‌نامه نشان می‌دهد که از ۱۵۰ سال پیش تا الان طبق قانون، #چندهمسری ممنوع بوده و برای آن مجازات در نظر گرفته شده است. آن طور که در بعضی کتاب‌ها نوشته شده در دوره هیتلر، صحبت از طرحی بوده که به سربازان اجازه بدهد بیش از یک زن اختیار کنند. هدف این طرح نیز فرزندآوری بود برای ازدیاد نسلی که در جنگ صدمه بسیار دیده بود، این طرح هیچ گاه رسمیت نیافت و حتی به صورت جدی مطرح هم نشد.

🔹معلوم نیست علی مطهری «چهار زن» را چگونه به آلمان نسبت داده است چرا که حتی در طرح زاد و ولد هیتلر هم صحبت از عدد نیست، فقط می‌گوید سربازان اجازه داشته باشند بیش از یک زن اختیار کنند.

📢 فکت‌نامه این گفته علی مطهری را که «بعد از جنگ جهانی در آلمان تصویب کردند که هر مرد می‌تواند با چهار زن ازدواج کند»، مطلقا بی‌اساس می‌داند و به آن نشان «#شاخ‌دار» می‌دهد.

درستی‌سنجی کامل را به همراه منابع در لینک زیر بخوانید👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-06-post-war-germany-polygamy.html

✅ @FactNameh

درباره‌ی کافری ِ شمس و مولوی👇

👈علی مطهری: «اگر آمار بگیرید تعداد #زنان آماده ازدواج بسیار بیشتر از مردان آماده ازدواج است.»
🔹تحقیقات فکت‌نامه نشان می‌دهد که ادعای فزونی جمعیت زنان بر مردان، به طور کلی بی‌پایه و اساس و مغایر آمارهای رسمی است.
🔹طبق داده‌های سرشماری ۱۳۹۵، جمعیت مردان در همه رده‌های سنی ۱۰ تا ۵۵ سال بیشتر از زنان است. همچنین مقایسه وضعیت کل زنان و مردان بدون همسر و ازدواج نکرده نشان می‌دهد که بر خلاف ادعاهای مطرح شده، اتفاقا شانس زنان برای پیدا کردن همسر بیشتر از مردان است. چه به طور کلی و چه در سن معمول ازدواج که ما آن را (بر اساس آمارهای ثبت احوال) محدوده‌ای ۲۵ ساله در نظر گرفتیم که ۹۰درصد ازدواج‌ها در آن ثبت می‌شود.
🔹با این اوصاف باید به مدافعان چند همسری توصیه کرد که برای دفاع از عقیده خود و توجیه این پدیده از استدلال‌های غیر از جمعیتی استفاده کنند. چرا که اگر بنا به استفاده از آمارهای جمعیتی باشد، باید گفت که به فرض ازدواج همه مردان و زنان در سن ازدواج، باز هم سر نزدیک به ۵۰۰ هزار مرد بی‌کلاه خواهد ماند!

بررسی کامل فکت‌نامه👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-07-iran-single-men-women.html

✅ @FactNameh

👈 به‌تازگی علی مطهری در دفاع از #چندهمسری، دو ادعا مطرح کرد که پس از درستی‌سنجی فکت‌نامه هر دو نشان «شاخ‌دار» گرفتند.

🔹 چندهمسری در آلمان بعد از جنگ جهانی دوم:
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-06-post-war-germany-polygamy.html

🔹بیشتر بودن تعداد زنان ایرانی آماده ازدواج از مردان:
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-07-iran-single-men-women.html

✅ @FactNameh