دگرگشت ایمانی ویلیام آلستون

«ویلیام آلستون (۲۰۰۹-۱۹۲۱ میلادی) فیلسوف زبان، معرفت‌شناس و فیلسوف دین برجسته‌ی امریکایی است. من در این نوشته صرفاً بر یک نوشته‌ی کوتاه از آلستون، که هومن پناهنده آن را با عنوان «راه رجعت یک فیلسوف به ایمان» سال‌ها پیش به شیوه‌ای درخشان به فارسی برگرداند، متمرکز خواهم شد[...] بگذارید ابتدا روایت کوتاهی به دست دهم از آن‌چه بر سر ایمان آلستون، به روایت خودش آمد.

آلستون در خانواده‌ای متدیست (شاخه‌ای از مسیحیت پروتستانی) در امریکا به دنیا آمد و پرورش یافت. آن‌چه او از این فضا به یاد می‌آورد «رفتاری باری به هر جهت و نبود حال و حرارت در امر دین» (ص ۳۷) است. او، به قول خودش، وقتی به «سن عقل و تمیز» می‌رسد، «کشتی شکسته‌ی ایمان» را ترک می‌کند. با این حال، پس از پایان تحصیل دانشگاهی (اوایل ۱۹۵۰ میلادی) در خود حس بازگشت به مسیح می‌یابد، گرچه او توضیح می‌دهد که بازگشت او به مسیح به این خاطر نبوده است که از رهگذر استدلال‌های فلسفی و الاهیاتی نسبت به حقانیت مسیح قانع شده باشد، بلکه می‌خواسته ایمان را امتحان کند و یا، به تعبیر خودش «تلاشی به خرج می‌دهم ببینم چه می‌شود». اما او خیلی زود دوباره از کشتی بیرون می‌جهد. چهل سال پس از آن حادثه وقتی به بیرون جستن دوباره‌اش از کشتی ایمان در آن مقطع نگاه می‌کند، آن را کاری درست می‌یابد: «من با خداوند ارتباطی راستین نداشتم. برای اعتقاد به خدا هیچ دلیل حسابی در چنته‌ام نبود، چه جای اینکه به چیزی، به طور مشخص، مسیحی اعتقاد پیدا کنم» (ص ۳۸). به نظر او گاهی برای یافتن و درک ایمان باید از آن فاصله گرفت، یعنی آن را ترک کرد و او از ایمان فاصله گرفته بود.

او ۱۵ سالِ بعدی عمرش را به دور از ایمان به سر می‌برد. گرچه او بعدها درمی‌یابد در این ۱۵ سال در لایه‌ی زیرین وجودش انگاری خبرهایی بوده است که او در آن موقع از آن‌ بی اطلاع بوده است. او این ۱۵ سال از عمرش، یا به تعبیر خودش «سال‌های تبعید از ایمان» را این‌چنین توصیف می‌کند: «من در تلاش برای زیستنی خالی از خدا هرگز کاملا آسوده خاطر نبودم. هرگز ملحدی مشتاق و دوآتشه نبودم. تا بیش از اواسط دهه‌ هفتاد در من این احساس در حال شکل گرفتن بود: دارم چیزی را نادیده می‌گیرم، چیزی که از اهمیتی بنیادین برخوردار است» (ص ۳۸). با این حال، او از سال‌های تبعیدش از ایمان شرم‌سار نیست، بلکه آن‌ را نوعی آمادگی روحی برای دریافت پیام خداوند می‌بیند: «خداوند باید صبر می‌کرد من تجارب گوناگون زندگی را از سر بگذرانم […] تا آن‌گاه پیامش را به من برساند». (ص ۳۸).

پس از ۱۵ سال، او برای فرصتی مطالعاتی به آکسفورد می‌آید. و در آکسفورد آن‌چه به نظر خودش در طول این سال‌ها در لایه‌ی زیرین وجودش پنهانی در جریان بوده است، در نهایت بالا می‌آید، سر باز می‌کند و خود را آشکار می‌کند. او تا آخر عمر خود به این چرخش ایمانی وفادار باقی ماند.
[....]

... آلستون نمی‌گوید که او از آن رو به خدا ایمان نیاورده بود که در آن موقع دلایلی برای وجود خدا نیافته بود (دست‌کم بار دومی که او از کشتی ایمان بیرون جست مشکل او فقدان دلیل نبود) بلکه در آن موقع او در واقع می‌گفت کاش خدایی نباشد و اگر هم به فرض خدایی وجود داشته باشد ایمان آوردن به او دون شأن انسان بالغِ خودبنیاد خودآیین (autonomous) است؛ به تعبیر دیگر معقولیت یا عدم معقولیت باورهای دینی دیگر مسأله‌ی او نبود، شایستگی یا عدم شایستگی باور آوردن به خدا مسأله‌ی اصلی او بود: «این احساس به من دست داد که اگر خدا را در عیسی بجویم و در پی آن باشم که خود را به نحوی از انحا به مبدأ و ناظم غایی امور وصل کنم، چنین کاری ناشی از احساس ترس و در حکم خیانتی است به شأن بلوغ و بزرگسالی‌ام.» (ص ۳۸) این کافرانه‌ترین نوع کفر است و چه بسا کفر تنها همین باشد. به قول میگل د. اونامونو (۱۹۳۶-۱۸۶۴ میلادی) فیلسوف، الاهی‌دان و ادیب اسپانیایی، کافر آن نیست که می‌گوید خدایی نیست، کافر آن است که می‌گوید کاش خدایی نباشد.

نکته‌‌ی اصلی بحث این‌جاست که همین «کافرانه‌ترین کفر» هم می‌تواند راهی به ایمان باشد و چنان‌چه دیدیم در مورد آلستون، به روایت خودش، در عمل چنین بوده است. جمله‌ی کلیدی آلستون که بی ایمانی را زمینه‌ساز ایمان می‌داند همان‌جایی است که می‌گوید خدا باید صبر می‌کرد تا من تجارب مختلف را از سر بگذارنم تا پیام‌اش را به من برساند. این یعنی از نظر آلستون بی ایمانی او، در نهایت، قدمی به سوی ایمان او بود و نه مسیری در مقابل ایمان. درست از این رو است که آلستون، به عنوان یک مؤمن، از بی ایمانی سابق‌اش شرم‌سار نیست، بلکه آن‌را راهی به ایمان دوباره‌اش می‌داند.»

📌[بخشی از مقاله‌ی «آیا بی‌ایمانی‌ ممکن است راهی به ایمان باشد؟»، نوشته‌ی یاسر میردامادی]

@sedigh_63

وفتی فروید، سرگران‌مان می‌کند

شماره‌ی ۵۲ مجله‌ی کیان(انتشار یافته به سال ۱۳۷۹) حاوی نوشته‌‌‌ای خواندنی است با نامِ «راه رجعت یک فیلسوف به ایمان»(http://ensani.ir/fa/article/download/26424) به قلم ویلیام آلستون(William Alston) و ترجمه‌ی فارسی هومن پناهنده. ویلیام آلستون(۱۹۲۱– ۲۰۰۹میلادی) یکی از بزرگان فلسفه‌ی دین در روزگار ماست. او در نوشته‌ی خود ماجرای پرفراز و نشیب رابطه‌اش را با ایمان شرح می‌دهد.

روایت آلستون از تحول ایمانی خود، جوانب تأمل‌انگیز بسیار دارد. برای من یکی از آن جوانب بسیار درخشان این بخش از نوشته‌ی اوست:

«مانع اصلی من در راه ایمان تا حدی تأثیر پذیرفتن از آن اندیشه‌ی فروید بود که بر وِفقش ایمان دینی گونه‌ای آرزواندیشی است و به طور مشخص تلاشی است برای چنگ زدن به روش‌های کودکانه‌ی پیوند با جهان؛ جهانی که در آن «پاپا» آن بالاها، مهار همه چیز را در دست دارذ. یک بینه‌ی قوی به سود این نظر (که لزوماً هم به کل دستگاه فکری فروید پیوند نمی‌خورد) وجود این واقعیت است که مهمترین ریشه‌ی روانشناختی اعتقاد دینی، احساس نیاز افراد به برقراری چنین نسبت کودکانه‌ای با یک ریش سفید است. بدین ترتیب این احساس به من دست داد که اگر خدا را در عیسی بجویم و در پی آن باشم که خود را به نحوی از انحا به مبدأ و ناظم غایی امور وصل کنم، چنین کاری ناشی از احساس ترس و در حکم خیانتی است به شأن بلوغ و بزرگسالی‌ام.

در راه رجعتم به دامن دین، لحظه‌ی سرنوشت‌ساز درست در اوایل سالی در رسید که دوران مرخصی‌ام را سپری می‌کردم... بعد از ظهری مشغول قدم زدن در حومه‌ی آکسفورد بودم و با مسأله‌ام کلنجار می‌رفتم. در این حال ناگهان به خود گفتم: «چرا باید اجازه دهم اشباح فروید مرا بربایند، دربندم کنند، محبوس و محدودم کنند؟ چرا باید از بالغ نبودن هراسی چنین به خود راه دهم؟ می‌کوشم چه کسی را تحت تأثیر قرار دهم؟ سعی می‌کنم قبول خاطر که را فراهم آورم؟ کدام‌یک مهمتر است: تقلا برای سازگار کردن زندگی‌ام با اصولی که متعلق به یک نظام روانشناسی بسیار نظری است یا به رسمیت شناختن و کنار آمدن با حاجات حقیقی خودم؟ و اگر ساحتی متعالی از واقعیت وجود داشته باشد چرا باید پنجره‌ی وجودم را به روی آن واقعیت، بسته نگهدارم؟ آن هم از بیم آنکه مبادا از جانب این و آن انگِ کودک‌صفتی بر پیشانی‌ام بخورد.» اینها یا سؤالاتی از این دست را با خودم در میان گذاشتم. این سؤالات به مجرد آنکه صریح و مستقیم طرح شدند پاسخ خود را هم یافتند. آخرالامر به لطف خداوند این دلیری را یافتم که رودرروی شبح بایستم و به او بگویم: دور شو. به من شجاعت رویارویی با وضعیت بشری اعطا شده بود؛ وضعیتی که در آن برقراری رابطه‌ای در خور با مبدأ کل وجود از ضرورتی بنیادین برخوردار است.»(مجله کیان، شماره ۵۲، ص ۳۸)

بسیاری گرفتار چنین مانعی هستند و هرگونه رجعت به ایمان دینی را معادل آرزواندیشی و نابالغی می‌دانند. از خوف اینکه مبادا گرفتار خوش‌بینی کودکانه‌ شویم گشودگی خود را در برابر واقعیت متعالی و معنابخش زندگی از دست می‌دهیم. گرفتار این پندار بینایی‌سوز می‌شویم که اتخاذ هر رهیافت خوش‌بینانه‌ای به سرشت و غایت زندگی، نشانه‌ی کودکی و ترس و فرافکنی حاجات انسانی است.
اگر چه ممکن است بسیاری صِرفاً از سرِ عجز و عدم خودآیینی به ایمان روی آورند، اما روی‌گردانی از ایمان به واقعیت متعالی هستی نیز گاهی به این نیتِ اغلب پوشیده است که مبادا با ایمان‌ورزی، به عجز و ناتوانی خود از مواجهه با جهانی که ظاهراً هیچ غایت و معنایی ندارد، اعتراف کرده باشیم. مبادا با ایمان‌ورزی، به جرگه‌ی خوش‌بینان ساده‌دل بپیوندیم. به گمان من این آفت بزرگی است که به ویژه نخبگان علمی را تهدید می‌کند.

@sedigh_63

در عنوان فرسته‌ی بالا👆، نوشتن ِ "وفتی" به جای "وقتی" سهو است،اما گمراه‌کننده‌ نیست ،چون خواننده می‌تواند حدس بزند که مقصود نویسنده چیست. ولی ، به احتمال قریب به یقین، "سرگران‌مان" هم مقصود نویسنده نبوده و او می‌خواسته بنویسد "سرگردان‌مان" (که این مورد البته هم سهو است ،هم گمراه‌کننده ) . استفاده از ویرگول بعد از نهادِ جمله(در اینجا: "فروید") هم از کارهای عجیب این ایام است که یکی از دوستان فاضل ِ فرهنگ نویس ِ ما را پاک کُفری می‌کند. بر این اساس، عنوان فرسته ، پس از ویرایش، می‌شود:
وقتی فروید سرگردان‌مان می‌کند

قتل‌عام بیگناهان؛ 1567
پیتر #بروگل ارشد
مجموعه سلطنتی، لندن، انگلستان
@TheLouvre

قتل‌عام در خیوس
اوژن #دلاکروا
@TheLouvre

قتل‌عام بیگناهان؛ 1611
پیتر پل #روبنس
گالری هنر اونتاریو، تورنتو، کانادا
@TheLouvre

سوم ماه می 1808
فرانسیسکو #گویا
اثری مربوط به سال 1814
موزه دل پرادو، مادرید
@TheLouvre

In the dark times
Will there also be singing?
Yes,there will also be singing.
About the dark times.

در روزگار ٍ تیره و تار هم
آیا ترانه هست ؟
آری ترانه هست :
در وصفِ روزهای تیره و تار .

برتولت برشت

@razihirmandi

👈 محمد جعفر نعناکار، مدیرکل حقوقی سازمان فناوری اطلاعات: «#قطع_اینترنت در آشوب‌های اخیر قانونی بود.»
❌ نادرست!
بر خلاف این ادعا قطع سراسری اینترنت هم در تعارض با اصول قانون اساسی و قوانین داخلی و هم میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است.

بررسی کامل فکت‌نامه را به همراه منابع در لینک زیر بخوانید👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-12-02-iran-protests-internet-shutdown.html

در تلگرام بخوانید👇
https://telegra.ph/factnameh-iran-protests-internet-shutdown-2019-12-02

✅ @FactNameh

🔸خونسردی یک شهروند در میان غوغای اعتراض در شیلی از عکسهای فراگیر شده مجازی

گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف
من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست
سعدی
@sahandiranmehr

‍ 📝📝📝 تا جنینی کار خون آشامی است

✍️عرفان_نظرآهاری

✅جامعه ای جنینی هستیم که هر کدام بندِ نافِ تعصبی را گرفته ایم و خون می خوریم.
ما هشتاد میلیون قلوهای گرفتاریم در زهدانی تاریک و تنگ و بسته، غوطه وریم در کیسه آب و خون. درد می کشیم و نمی توانیم به دنیا بیاییم؛ نُه ماه که نه؛ نُه قرن است که منتظریم تا قابله ای پیدا شود و خنجری بیاورد و پهلوی این مادر را بدرّد و ما را نجات بدهد.

✅اما این “رستم زایی”ها ما را نجات نخواهد داد، ما جنین های ناقص، در همه تاریخ، یا مرده به دنیا آمدیم یا سِقط شدیم.

✅جهان، مامایی ندارد که بتواند به جراحی یا جادو، هشتاد میلیون قلوهای مشت گره کرده و خون آشام را به چشم برهم زدنی هم به دنیا بیاورد و هم به بالغانی اهل مدارا و مروّت بدل کند.

✅ما هر کدام باید رسیده شویم و در زایمانی طبیعی، چشم به جهانمان بگشاییم؛ زیرا بیرون از این رحم، دستگاهی برای تنفس مصنوعی و پرورش اندام ها برایمان نیست.

✅هر جنینی باید به مرحله ای برسد که دست از خون آشامی بردارد، هر جامعه ای نیز.
هر جنینی سرانجام باید نفس بکشد، شیر بنوشد، لبخند بزند؛ نوزادی کند، کودکی کند، نوجوانی کند، جوانی کند، بالغ شود؛ هر جامعه ای نیز.

✅این آبستنی قرن هاست که طول کشیده است؛ ما جنین های خشمگین و بی حوصله در زهدانِ جامعه با یکدیگر می جنگیم و همدیگر را می کشیم تا اندکی جا برای خود باز کنیم.

✅اما چاره این نیست، چاره این است که رشد کنیم، بزرگ شویم و به دنیا بیاییم.
چاره این است که دست از خون آشامی بشوییم.
چاره این است که از جنینی خویش بگذریم...

🕯@erfannazarahari
@MostafaTajzadeh

مولوی و باجناق من هم عقیده‌اند

فضای مجازی پر شده است از انتساب جعلی شعرها و نوشته‌ها به مشاهیر. این جعلیات از کجا می‌آیند و به کجا می‌روند؟
یعنی چه کسانی جعلیات را می‌سازند و مخاطبان و دوستداران این جعلیات چه کسانی هستند؟
جعلیات را دو گروه عمده، می‌سازند؛ نخست ویرانگران و سپس جویندگان شهرت.
ویرانگران، گروهی از فعالان فضای مجازی‌اند که به شکل سازماندهی شده، کارشان مخدوش کردن چهرۀ بزرگان قلم و اندیشه و مشاهیر محبوب است. گاهی با استهزاء و نسبت دادن جملات سخیف و گاهی با منسوب کردن سروده‌ها و نوشته‌های سست و سطحی به آنان.
ویرانگران می‌خواهند بگویند که شاعران بزرگ نیز ذهنیت عوامانه دارند و همان حرف‌های سطحی رایج در دورهمی‌های کارمندی و خانوادگی و کافه‌ای را در شعرشان بازگو کرده‌اند. مثلاً این بیت را ببینید:
دیگراندیشان هم آخر آدمند دین چرا گوید که مهدورالدمند؟
این را به مولوی نسبت داده‌اند. کلمات، اصطلاحات، نحو و نوع نگرش در این بیت کاملاً نشانگر آن است که چنین بیتی برساختۀ همین سالیان اخیر است.
ویرانگران در نهایت می‌خواهند مرز میان ژرف‌اندیشی و سطحی نگری مخدوش شود. مرز میان هنر و ابتذال به هم بریزد و از همه مهم‌تر فرق دوغ و دوشاب و دروغ و راست از میان برود.
حاصل این آشفتگی البته بسیار مطلوب اقتدارگرایان و سلطه جویان است. زیرا اهالی وادی سطحی نگری، ساده لوحی و ذهنیت عوامانه در برابر فضای دروغین تبلیغاتی و خبرهای مجعول و تحلیل‌های فریبنده، مقاومت نمی‌کنند و بسادگی تسلیم می‌شوند.
مشتریانِ این جعلیات، یعنی اهالی وادی سطحی نگری و ساده لوحی، جعلیات را می‌خوانند و با اشتیاق بازنشر می‌کنند، زیرا آن‌ها را مطابق ذوق و پسند خویش می‌انگارند و پشتوانۀ ذهنیات و توهمات‌شان. هم چنین بسیار خرسند می‌شوند هنگامی که حس می‌کنند بزرگان شعر و اندیشه نیز، چون آنان ودوستان‌شان می‌اندیشند. انگار احساس می‌کنند مولوی همان حرف‌های باجناق بزرگ‌شان را در مثنوی معنوی آورده است و یا مثلاً سیمین بهبهانی درست مثل عمۀ سالخوردۀ آریایی و کورش باز و عرب ستیزشان حرف می‌زند.
و اما جویندگان شهرت که به صورت فردی، جعلیات تولید می‌کنند، کسانی‌اند که شوق دیده شدن و لایک و بازدید کننده دارند. آن‌ها سروده‌های نازل و سطحی خود را که به تقلید مشاهیر و گاهی با استفاده از سطرها و کلمات آنان نوشته‌اند، به نام شاعران نامدار منتشر می‌کنند و پس از آن که سرودۀ جعلی‌شان در فضای مجازی پخش شد، به صحنه می‌آیند و خود را به عنوان صاحب اصلی اثر معرفی می‌کنند.
مشتری این جماعت نیز کسانی‌اند که خیلی دوست دارند خودشان را به عنوان دوستدار کتاب و مطالعه و علاقه‌مند شعر معرفی کنند. از مجریان صداو سیما گرفته تا بازیگران و خوانندگان مقیم فرش قرمز و مشتاق عکس گرفتن با دکور کتابخانه، از سیاسیون خالی‌بند مدعی فرهیختگی تا سخنرانان و مشاوران روان‌شناسی زرد و البته مشتریان و طرفداران و علاقه‌مندان این گروه‌های متظاهر و دل خوش داشته به رنگ و نیرنگ عکس‌ها و پوسترها و نقاب‌ها.
تا این جای ماجرا، گسترش جعلیات چندان نگران کننده نیست، زیرا سازندگان و مشتریان جعلیات، چندان اعتبار و مرجعیتی ندارند که موجب مخدوش شدن چهرۀ ادبیات شوند.
اما نگرانی از آن‌جا آغاز می‌شود که جعلیات، به کتاب‌های درسی و کمک درسی راه می‌یابد. در مراسم بزرگداشت شاعران برجسته به عنوان آثار ایشان عرضه می‌شود و از همه عجیب‌تر و نگران کننده‌تر این که در مجامع و مقالات دانشگاهی، و گروه‌های مجازی معلمان و مدرسان و استادان ادبیات، بازنشر می‌شود.
جعلیات، شاخه‌ای است از درخت ناپاک (شجرۀ خبیثۀ) دروغ و دروغ دست افزار و تکیه‌گاه سلطه‌جویی و استبداد است. بنابراین جعلیات، اهل قدرت را اعم از چپ و راست و دوست و دشمن، هرگز نگران نخواهد کرد که هیچ، حتی ممکن است بسیار مقبول خاطر و ملایم طبع‌شان باشد که به هر حال آشفتگی مرزهای راست و دروغ و فرهیختگی و ابتذال، زمینه‌ساز تداوم فریب و نیرنگ و سلطه‌گری است.


یادداشت دکتر اسماعیل امینی،عضو کمپین مبارزه با نشر جعلیات ادبی، در روزنامه اعتماد

@jaliyat
@jaliyat

📝📝📝هنوز منتظرانيم تا زگرمابه برون خرامی...!

✍️علی مرادی مراغه ای

✅کیمیاگری قدیم به دنبال یافتن اکسیری بود که ماهیت جسم را تغییر داده مس راطلا کند. چنین اکسیری وجود خارجی ندارد اما بنظر من،چیزی شبیه به آن وجود دارد و آن اکسیر همانا وجودِ دستهایِ نخبگان سیاسی هر جامعه است دست هایی که بانبوغ خود، بحرانها را به فرصتهای طلایی بدل میکنند برعکسِ کوتوله های سیاسی که فرصت ها را نیزبه بحران بدل میکنند!

📝هر دو کشور: "ژاپنِ میجی و ایرانِ امیر"، تقریبا هم زمان و شبیه هم بودند و با هم آغاز کردند اما میجی چهل سال فرصت پیدا کرد و امیر، کمتر از چهار سال...! پس نیشتری که در ۱۸۵۲م در حمام فین کاشان بر آن رگ نهاده شد نه رگِ امیر، که درواقع، رگِ نوسازی ایران بود بطوریکه چهل و پنج سال پس از کشتن امیر، میرزا رضا کرمانی قاتل شاه دراستنطاق خود، این تصویر مایوس کننده را از اوضاع و احوال ایران به دست میدهد: "قدرى پايتان را از خاك ايران بيرون بگذاريد در عراق عرب و بلاد قفقاز و عشق‌آباد و خاك روسيه هزار هزار رعيت بيچاره ايرانى ببينيد كه از وطن عزيز خود از دست تعدى و ظلم فرار كرده كثيف ترين كسب و شغلها را از ناچارى پيش گرفته‌ اند هرچه حمال و كناس و الاغى و مزدور در آن نقاط می بينيد همه ايرانى هستند. آخر، اين گله‌ هاى گوسفند شما مرتع لازم دارند كه چرا كنند تا شيرشان زياد شود كه هم به بچه ‌هاى خود بدهند هم شما بدوشيد، نه اين كه تا شير دارند بدوشيد، شير كه ندارد گوشت تنشان را بكلاشيد..." (تاریخ بیداری ایرانیان...ج۱.ص۸۲)

✅شبی که فرمان قتل امیرکبیر گرفته شد، سرسخت ترین دشمنانِ امیر و در واقع دشمنان ایران، شاه جوان را محاصر کرده حسابی مست اش ساختند و سپس، فرمان قتلش را گرفته به دست حاج علیخان دادند و او سحرگاه دهم ژانویه۱۸۵۲ عازم کاشان شد (خاطرات و خطرات...ص ۵۷)"... به دلاک دستور داد رگ های هر دو بازویش رابزند و دو کف دستش را روی زمین نهاد در حالی که خون از بازوانش فوران داشت. در این وقت میرغضب به امر فراشباشی با چکمه لگدی به میان دو کتف امیر نواخت، چون امیر درغلتید دستمالی را لوله کرد به حلق امیر فرو برد وگلویش رافشرد تاجان داد"(امیرکبیر و ایران، آدمیت...ص ۷۱۷)

✅پس ازقتل امیر، دربین مردم ایران ضرب المثل شدکه وقتی ميخواستند از كاری مُحال نام ببرند مي گفتند: "وقتي امير از گرمابه بيرون آید!" امروزه دیگر، کاری را که او همزمان با میجی، آغاز کرده بود و میخواست انجام دهد دیگر مانند بیرون آمدنش از گرمابه، به امری محال می ماند... البته پس از مرگش، دوره هایی وجود داشته که افراد متعددی ازدولتمردانِ ایرانی را به او تشبیه کرده اند اما دراین صورت، عجیب است که اینهمه امیرکبیر داشته ایم و وضعمان این است!... /تاریخ تحلیلی ایران

@SHENAKHT12
🆔 @MostafaTajzadeh

🎥پ.ن: یکی از سکانسهای سریال امیر کبیر را در لینک زیر ببینید👇

aparat.com/v/zMf42

📌متن کامل مقاله👇
linkp.ir/7mjA

روزی ما دوباره کبوتر‌هایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری است...

#اصلی
#شاملو

۲۱ آذر ، زادروز احمد شاملو گرامی باد.

#با_نشر_متون_اصلی_با_جعلیات_مقابله_کنیم
@jaliyat
@jaliyat

مجتبی عبدالله نژاد (۱۳۴۸-۱۳۹۶) مترجم و نویسنده ای خوب-خوانده و با ذوق بود ؛ از اندک مترجمان ِ خوب ِ نسل خود.
او در نوشته ی زیر ، بی آن که کلی گویی کند و در مدح یک اثر از الفاظ ِ مبهم ِ "درخشان" ، " رشک انگیز" و ... استفاده کند، بر یکی از وجوه ِ دو متن تمرکز می کند و با تحلیل ِ آن ، برتری ِ یکی را بر دیگری ، به طور مشخص ،نشان می دهد .

#هومن_پناهنده
@gashthaa

❑ شاملو عاشق صداها بود

شاملو در تاریخ ادبیات ایران یگانه است. هیچ کس دیگری را نمی‌توان با او قیاس کرد. چند نسل از بهترین فرزندان ایران با شعر شاملو بزرگ شدند. با شعر شاملو عاشق شدند. با شعر شاملو زندگی کردند. با شعر شاملو مردند. ولی شعر تنها دستاورد او نبود. ‌حتی بزرگ‌ترین دستاورد او نبود. آن‌قدر دستاوردهای بزرگ دیگری داشت که اگر هم روزی آن شعرها ‌فراموش شود باز چیزی از ارزش و اعتبار او کم نمی‌شود. در تاریخ ادبیات ایران جایگاهی دارد که ‌دست کسی به آن ‌نمی‌رسد. گاهی فکر می‌کنم طبیعت ‌چقدر سخاوتمند بود که شاملو را به ما داد. با خود ‌شاملو هم سخاوتمند بود. چیزی را از او دریغ نکرد. ‌اقبال عمومی، هوش و حافظۀ سرشار، استعداد وافر، ‌شم غریزی بی‌نظیر، دوستان یکرنگ، همسر عاشق. ‌صدای استثنایی، سیمای باشکوه... آن سیمای باشکوه ‌خودش می‌تواند موضوع یک بحث نشانه‌شناسی در ‌تاریخ اجتماعی ایران باشد.

یکی از استعدادهای جوراجوری که شاملو داشت و من در جای دیگری با تفصیل بیشتر از آن سخن گفته‌ام، شناخت او از صداها بود. من کس دیگری را ندیده‌ام که به اندازۀ شاملو از صداها شناخت داشته باشد. اصلاً شعر شاملو شعر صداست. بسامد لغاتی مثل غرش و غریو و غوغا و آواز و زمزمه و نجوا و بانگ و هیاهو و فریاد و فغان به‌قدری در شعرش بالاست که به یکی از خصوصیات سبکی شعر او تبدیل شده. شاملو عاشق صدا بود. شما کس دیگری را پیدا نمی‌کنید که این‌قدر در شعرش صدا وجود داشته باشد. این قدر در شعرش اسم صوت وجود داشته باشد و همۀ این اسم‌ها را هم بجا و درست به کار برده باشد. از اسم‌های رایج مثل همهمه و هلهله و غلغله و قهقهه و چهچهه گرفته تا اسم‌هایی که انگار بیشتر دستاورد خودش بود. خودش آنها را ساخته بود، مثل رپ‌رپۀ طبل و داردار شیپور و غشغشۀ مسلسل و له‌له باد و لاه‌لاه سوز زمستانی و هرّای دیوانگان و امثال اینها. شعر شاملو پر از این صداهاست.
در نثر هم همین طور. در ترجمۀ «دون آرام» به‌قدری از این صداها وجود دارد که خواننده شگفت‌زده می‌شود. از خودش می‌پرسد شاملو چطور این همه صدا را می‌شناخت. به عقیدۀ من دستاورد شاملو برای نثر فارسی خیلی مهم‌تر از دستاورد او برای شعر فارسی است. خدماتی که برای نثر فارسی انجام داده، خیلی مهمتر از کاری است که در شعر فارسی کرده. ترجمۀ «دون آرام» دائرة‌المعارفی از لغات و تعبیرات فارسی است که در هیچ جای دیگری وجود ندارد. آمار نگرفته‌ام. ولی تصور می‌کنم اگر مجموع لغاتی را که در ترجمۀ «دون آرام» شاملو وجود دارد، با ترجمۀ به‌آذین یا بیگدلی خمسه از همین کتاب مقایسه کنیم، شاملو چند برابر آنها در ترجمه خودش لغت فارسی دارد. من الان قصد ندارم در خصوص همۀ وجوه این کتاب حرف بزنم. تأکیدم بر صداهاست. شما صداهایی را که در کار شاملو وجود دارد با کار به‌آذین مقایسه کنید تا ببینید این مرد چه استعداد بی‌نظیری در زبان فارسی داشت. قرن‌ها خواهد گذشت و کس دیگری را مثل او پیدا نخواهیم کرد. خیلی از این اسم‌ها را خودش ساخته یا اگر از قبل در زبان عامۀ مردم وجود داشته، وارد کتاب‌ها و فرهنگ‌ها نشده. برعکس به‌آذین که هر جا در متن اصلی اسم صوت به کار رفته، یا به‌ جای آن «صدا» و «خش‌خش» و این طور چیزها گذاشته یا تعبیر دیگری به‌کار برده که به‌کلی ‌غلط است و نشان می‌دهد استعدادی در زبان فارسی نداشته. حالا من چند فقره را مثال می‌زنم:

خرّۀ اسب (که به‌آذین به جای آن «خرناس» آورده)
وزوز زنبور (که به‌آذین به جای آن «خرخر» آورده)
زق‌زق دستۀ سطل (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
لچّ‌ولچّ گل جاده که (به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
شرشر باران (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
خش‌خش برگ (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
چرقّ‌وچرقّ مال‌بند (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
ژیغ‌ژیغ چرخ‌های ماشین (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
تاپ‌تاپ پا (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
تق‌تق کفش (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
ماغ گاو (که به‌آذین به جای آن «خرناس» آورده)
غرش چرخ‌ها (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
جرنگ‌جرنگ سکه (که به‌آذین به جای آن «سروصدا» آورده)
جلینگ‌جلینگ زنگوله (که به‌آذین به جای آن «صدا« آورده)
ملچ‌وملچ دهان (که به‌آذین به جای آن «سروصدا» آورده)
غش‌غش خنده (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)

اینها را من فقط در بیست صفحه از کتاب پیدا کردم. ترجمۀ «دون آرام» پر از این صداهاست. شناخت این صداها یکی از استعدادهای مخصوص شاملو بود. قصد من این جا اشاره به استعداد شاملو در شناخت صداها بود.


‌
■ نویسنده: مجتبی عبدالله‌نژاد | وب‌سایت و کانال رسمی اینستاگرام احمد شاملو | صفحه‌ی رسمی اینستاگرام احمد شاملو:

@ShamlouHouse ■ www.shamlou.org ■ Instagram.com/shamlouhouse

بخشی از شعر "نوروز در زمستان" ، سروده‌ی احمد شاملو:

در معبرِ قتلِ عام
شمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه‌های بسته
به‌ناگاه
فراز خواهد شد.
دستانِ اشتیاق
از دریچه‌ها دراز خواهد شد.
لبانِ فراموشی
به خنده باز خواهد شد.
و بهار
در معبری از غریو
تا شهرِ خسته
پیش‌باز خواهد شد.

سالی
آری
بی‌گاهان
نوروز
چنین
آغاز خواهد شد.


#هومن_پناهنده
@gashthaa

فقیهان علیه قانون قیام کرده‌اند – وبسایت شخصی محمد مجتهد شبستری
http://mohammadmojtahedshabestari.com/%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%86%D8%AF/

محمد دادکان،رئیس سابق فدراسیون فوتبال

‍ 🔴گفتگو با برنامه عصرانه شبکه افق
دوشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۸