Forwarded from موزه لوور | The Louvre
Forwarded from موزه لوور | The Louvre
Forwarded from موزه لوور | The Louvre
Forwarded from موزه لوور | The Louvre
Forwarded from رضى هيرمندىRazi Hirmandi
In the dark times
Will there also be singing?
Yes,there will also be singing.
About the dark times.
در روزگار ٍ تیره و تار هم
آیا ترانه هست ؟
آری ترانه هست :
در وصفِ روزهای تیره و تار .
برتولت برشت
@razihirmandi
Will there also be singing?
Yes,there will also be singing.
About the dark times.
در روزگار ٍ تیره و تار هم
آیا ترانه هست ؟
آری ترانه هست :
در وصفِ روزهای تیره و تار .
برتولت برشت
@razihirmandi
Forwarded from FactNameh | فکت‌نامه
👈 محمد جعفر نعناکار، مدیرکل حقوقی سازمان فناوری اطلاعات: «#قطع_اینترنت در آشوب‌های اخیر قانونی بود.»
❌ نادرست!
بر خلاف این ادعا قطع سراسری اینترنت هم در تعارض با اصول قانون اساسی و قوانین داخلی و هم میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است.
بررسی کامل فکت‌نامه را به همراه منابع در لینک زیر بخوانید👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-12-02-iran-protests-internet-shutdown.html
در تلگرام بخوانید👇
https://telegra.ph/factnameh-iran-protests-internet-shutdown-2019-12-02
✅ @FactNameh
❌ نادرست!
بر خلاف این ادعا قطع سراسری اینترنت هم در تعارض با اصول قانون اساسی و قوانین داخلی و هم میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است.
بررسی کامل فکت‌نامه را به همراه منابع در لینک زیر بخوانید👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-12-02-iran-protests-internet-shutdown.html
در تلگرام بخوانید👇
https://telegra.ph/factnameh-iran-protests-internet-shutdown-2019-12-02
✅ @FactNameh
Forwarded from سهند ایرانمهر
🔸خونسردی یک شهروند در میان غوغای اعتراض در شیلی از عکسهای فراگیر شده مجازی
گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف
من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست
سعدی
@sahandiranmehr
گو همه شهر به جنگم به درآیند و خلاف
من که در خلوت خاصم خبر از عامم نیست
سعدی
@sahandiranmehr
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📝📝📝 تا جنینی کار خون آشامی است
✍️عرفان_نظرآهاری
✅جامعه ای جنینی هستیم که هر کدام بندِ نافِ تعصبی را گرفته ایم و خون می خوریم.
ما هشتاد میلیون قلوهای گرفتاریم در زهدانی تاریک و تنگ و بسته، غوطه وریم در کیسه آب و خون. درد می کشیم و نمی توانیم به دنیا بیاییم؛ نُه ماه که نه؛ نُه قرن است که منتظریم تا قابله ای پیدا شود و خنجری بیاورد و پهلوی این مادر را بدرّد و ما را نجات بدهد.
✅اما این “رستم زایی”ها ما را نجات نخواهد داد، ما جنین های ناقص، در همه تاریخ، یا مرده به دنیا آمدیم یا سِقط شدیم.
✅جهان، مامایی ندارد که بتواند به جراحی یا جادو، هشتاد میلیون قلوهای مشت گره کرده و خون آشام را به چشم برهم زدنی هم به دنیا بیاورد و هم به بالغانی اهل مدارا و مروّت بدل کند.
✅ما هر کدام باید رسیده شویم و در زایمانی طبیعی، چشم به جهانمان بگشاییم؛ زیرا بیرون از این رحم، دستگاهی برای تنفس مصنوعی و پرورش اندام ها برایمان نیست.
✅هر جنینی باید به مرحله ای برسد که دست از خون آشامی بردارد، هر جامعه ای نیز.
هر جنینی سرانجام باید نفس بکشد، شیر بنوشد، لبخند بزند؛ نوزادی کند، کودکی کند، نوجوانی کند، جوانی کند، بالغ شود؛ هر جامعه ای نیز.
✅این آبستنی قرن هاست که طول کشیده است؛ ما جنین های خشمگین و بی حوصله در زهدانِ جامعه با یکدیگر می جنگیم و همدیگر را می کشیم تا اندکی جا برای خود باز کنیم.
✅اما چاره این نیست، چاره این است که رشد کنیم، بزرگ شویم و به دنیا بیاییم.
چاره این است که دست از خون آشامی بشوییم.
چاره این است که از جنینی خویش بگذریم...
🕯@erfannazarahari
@MostafaTajzadeh
✍️عرفان_نظرآهاری
✅جامعه ای جنینی هستیم که هر کدام بندِ نافِ تعصبی را گرفته ایم و خون می خوریم.
ما هشتاد میلیون قلوهای گرفتاریم در زهدانی تاریک و تنگ و بسته، غوطه وریم در کیسه آب و خون. درد می کشیم و نمی توانیم به دنیا بیاییم؛ نُه ماه که نه؛ نُه قرن است که منتظریم تا قابله ای پیدا شود و خنجری بیاورد و پهلوی این مادر را بدرّد و ما را نجات بدهد.
✅اما این “رستم زایی”ها ما را نجات نخواهد داد، ما جنین های ناقص، در همه تاریخ، یا مرده به دنیا آمدیم یا سِقط شدیم.
✅جهان، مامایی ندارد که بتواند به جراحی یا جادو، هشتاد میلیون قلوهای مشت گره کرده و خون آشام را به چشم برهم زدنی هم به دنیا بیاورد و هم به بالغانی اهل مدارا و مروّت بدل کند.
✅ما هر کدام باید رسیده شویم و در زایمانی طبیعی، چشم به جهانمان بگشاییم؛ زیرا بیرون از این رحم، دستگاهی برای تنفس مصنوعی و پرورش اندام ها برایمان نیست.
✅هر جنینی باید به مرحله ای برسد که دست از خون آشامی بردارد، هر جامعه ای نیز.
هر جنینی سرانجام باید نفس بکشد، شیر بنوشد، لبخند بزند؛ نوزادی کند، کودکی کند، نوجوانی کند، جوانی کند، بالغ شود؛ هر جامعه ای نیز.
✅این آبستنی قرن هاست که طول کشیده است؛ ما جنین های خشمگین و بی حوصله در زهدانِ جامعه با یکدیگر می جنگیم و همدیگر را می کشیم تا اندکی جا برای خود باز کنیم.
✅اما چاره این نیست، چاره این است که رشد کنیم، بزرگ شویم و به دنیا بیاییم.
چاره این است که دست از خون آشامی بشوییم.
چاره این است که از جنینی خویش بگذریم...
🕯@erfannazarahari
@MostafaTajzadeh
Forwarded from انجمن مبارزه با نشر جعلیات
مولوی و باجناق من هم عقیده‌اند
فضای مجازی پر شده است از انتساب جعلی شعرها و نوشته‌ها به مشاهیر. این جعلیات از کجا می‌آیند و به کجا می‌روند؟
یعنی چه کسانی جعلیات را می‌سازند و مخاطبان و دوستداران این جعلیات چه کسانی هستند؟
جعلیات را دو گروه عمده، می‌سازند؛ نخست ویرانگران و سپس جویندگان شهرت.
ویرانگران، گروهی از فعالان فضای مجازی‌اند که به شکل سازماندهی شده، کارشان مخدوش کردن چهرۀ بزرگان قلم و اندیشه و مشاهیر محبوب است. گاهی با استهزاء و نسبت دادن جملات سخیف و گاهی با منسوب کردن سروده‌ها و نوشته‌های سست و سطحی به آنان.
ویرانگران می‌خواهند بگویند که شاعران بزرگ نیز ذهنیت عوامانه دارند و همان حرف‌های سطحی رایج در دورهمی‌های کارمندی و خانوادگی و کافه‌ای را در شعرشان بازگو کرده‌اند. مثلاً این بیت را ببینید:
دیگراندیشان هم آخر آدمند دین چرا گوید که مهدورالدمند؟
این را به مولوی نسبت داده‌اند. کلمات، اصطلاحات، نحو و نوع نگرش در این بیت کاملاً نشانگر آن است که چنین بیتی برساختۀ همین سالیان اخیر است.
ویرانگران در نهایت می‌خواهند مرز میان ژرف‌اندیشی و سطحی نگری مخدوش شود. مرز میان هنر و ابتذال به هم بریزد و از همه مهمتر فرق دوغ و دوشاب و دروغ و راست از میان برود.
حاصل این آشفتگی البته بسیار مطلوب اقتدارگرایان و سلطه جویان است. زیرا اهالی وادی سطحی نگری، ساده لوحی و ذهنیت عوامانه در برابر فضای دروغین تبلیغاتی و خبرهای مجعول و تحلیل‌های فریبنده، مقاومت نمی‌کنند و بسادگی تسلیم می‌شوند.
مشتریانِ این جعلیات، یعنی اهالی وادی سطحی نگری و ساده لوحی، جعلیات را می‌خوانند و با اشتیاق بازنشر میکنند، زیرا آنها را مطابق ذوق و پسند خویش می‌انگارند و پشتوانۀ ذهنیات و توهمات‌شان. هم چنین بسیار خرسند می‌شوند هنگامی که حس میکنند بزرگان شعر و اندیشه نیز، چون آنان ودوستان‌شان می‌اندیشند. انگار احساس میکنند مولوی همان حرف‌های باجناق بزرگ‌شان را در مثنوی معنوی آورده است و یا مثلاً سیمین بهبهانی درست مثل عمۀ سالخوردۀ آریایی و کورش باز و عرب ستیزشان حرف می‌زند.
و اما جویندگان شهرت که به صورت فردی، جعلیات تولید میکنند، کسانی‌اند که شوق دیده شدن و لایک و بازدید کننده دارند. آنها سروده‌های نازل و سطحی خود را که به تقلید مشاهیر و گاهی با استفاده از سطرها و کلمات آنان نوشته‌اند، به نام شاعران نامدار منتشر میکنند و پس از آن که سرودۀ جعلی‌شان در فضای مجازی پخش شد، به صحنه می‌آیند و خود را به عنوان صاحب اصلی اثر معرفی میکنند.
مشتری این جماعت نیز کسانی‌اند که خیلی دوست دارند خودشان را به عنوان دوستدار کتاب و مطالعه و علاقه‌مند شعر معرفی کنند. از مجریان صداو سیما گرفته تا بازیگران و خوانندگان مقیم فرش قرمز و مشتاق عکس گرفتن با دکور کتابخانه، از سیاسیون خالی‌بند مدعی فرهیختگی تا سخنرانان و مشاوران روان‌شناسی زرد و البته مشتریان و طرفداران و علاقه‌مندان این گروه‌های متظاهر و دل خوش داشته به رنگ و نیرنگ عکس‌ها و پوسترها و نقاب‌ها.
تا این جای ماجرا، گسترش جعلیات چندان نگران کننده نیست، زیرا سازندگان و مشتریان جعلیات، چندان اعتبار و مرجعیتی ندارند که موجب مخدوش شدن چهرۀ ادبیات شوند.
اما نگرانی از آن‌جا آغاز می‌شود که جعلیات، به کتاب‌های درسی و کمک درسی راه می‌یابد. در مراسم بزرگداشت شاعران برجسته به عنوان آثار ایشان عرضه می‌شود و از همه عجیب‌تر و نگران کننده‌تر این که در مجامع و مقالات دانشگاهی، و گروه‌های مجازی معلمان و مدرسان و استادان ادبیات، بازنشر می‌شود.
جعلیات، شاخه‌ای است از درخت ناپاک (شجرۀ خبیثۀ) دروغ و دروغ دست افزار و تکیه‌گاه سلطه‌جویی و استبداد است. بنابراین جعلیات، اهل قدرت را اعم از چپ و راست و دوست و دشمن، هرگز نگران نخواهد کرد که هیچ، حتی ممکن است بسیار مقبول خاطر و ملایم طبع‌شان باشد که به هر حال آشفتگی مرزهای راست و دروغ و فرهیختگی و ابتذال، زمینه‌ساز تداوم فریب و نیرنگ و سلطه‌گری است.
یادداشت دکتر اسماعیل امینی،عضو کمپین مبارزه با نشر جعلیات ادبی، در روزنامه اعتماد
@jaliyat
@jaliyat
فضای مجازی پر شده است از انتساب جعلی شعرها و نوشته‌ها به مشاهیر. این جعلیات از کجا می‌آیند و به کجا می‌روند؟
یعنی چه کسانی جعلیات را می‌سازند و مخاطبان و دوستداران این جعلیات چه کسانی هستند؟
جعلیات را دو گروه عمده، می‌سازند؛ نخست ویرانگران و سپس جویندگان شهرت.
ویرانگران، گروهی از فعالان فضای مجازی‌اند که به شکل سازماندهی شده، کارشان مخدوش کردن چهرۀ بزرگان قلم و اندیشه و مشاهیر محبوب است. گاهی با استهزاء و نسبت دادن جملات سخیف و گاهی با منسوب کردن سروده‌ها و نوشته‌های سست و سطحی به آنان.
ویرانگران می‌خواهند بگویند که شاعران بزرگ نیز ذهنیت عوامانه دارند و همان حرف‌های سطحی رایج در دورهمی‌های کارمندی و خانوادگی و کافه‌ای را در شعرشان بازگو کرده‌اند. مثلاً این بیت را ببینید:
دیگراندیشان هم آخر آدمند دین چرا گوید که مهدورالدمند؟
این را به مولوی نسبت داده‌اند. کلمات، اصطلاحات، نحو و نوع نگرش در این بیت کاملاً نشانگر آن است که چنین بیتی برساختۀ همین سالیان اخیر است.
ویرانگران در نهایت می‌خواهند مرز میان ژرف‌اندیشی و سطحی نگری مخدوش شود. مرز میان هنر و ابتذال به هم بریزد و از همه مهمتر فرق دوغ و دوشاب و دروغ و راست از میان برود.
حاصل این آشفتگی البته بسیار مطلوب اقتدارگرایان و سلطه جویان است. زیرا اهالی وادی سطحی نگری، ساده لوحی و ذهنیت عوامانه در برابر فضای دروغین تبلیغاتی و خبرهای مجعول و تحلیل‌های فریبنده، مقاومت نمی‌کنند و بسادگی تسلیم می‌شوند.
مشتریانِ این جعلیات، یعنی اهالی وادی سطحی نگری و ساده لوحی، جعلیات را می‌خوانند و با اشتیاق بازنشر میکنند، زیرا آنها را مطابق ذوق و پسند خویش می‌انگارند و پشتوانۀ ذهنیات و توهمات‌شان. هم چنین بسیار خرسند می‌شوند هنگامی که حس میکنند بزرگان شعر و اندیشه نیز، چون آنان ودوستان‌شان می‌اندیشند. انگار احساس میکنند مولوی همان حرف‌های باجناق بزرگ‌شان را در مثنوی معنوی آورده است و یا مثلاً سیمین بهبهانی درست مثل عمۀ سالخوردۀ آریایی و کورش باز و عرب ستیزشان حرف می‌زند.
و اما جویندگان شهرت که به صورت فردی، جعلیات تولید میکنند، کسانی‌اند که شوق دیده شدن و لایک و بازدید کننده دارند. آنها سروده‌های نازل و سطحی خود را که به تقلید مشاهیر و گاهی با استفاده از سطرها و کلمات آنان نوشته‌اند، به نام شاعران نامدار منتشر میکنند و پس از آن که سرودۀ جعلی‌شان در فضای مجازی پخش شد، به صحنه می‌آیند و خود را به عنوان صاحب اصلی اثر معرفی میکنند.
مشتری این جماعت نیز کسانی‌اند که خیلی دوست دارند خودشان را به عنوان دوستدار کتاب و مطالعه و علاقه‌مند شعر معرفی کنند. از مجریان صداو سیما گرفته تا بازیگران و خوانندگان مقیم فرش قرمز و مشتاق عکس گرفتن با دکور کتابخانه، از سیاسیون خالی‌بند مدعی فرهیختگی تا سخنرانان و مشاوران روان‌شناسی زرد و البته مشتریان و طرفداران و علاقه‌مندان این گروه‌های متظاهر و دل خوش داشته به رنگ و نیرنگ عکس‌ها و پوسترها و نقاب‌ها.
تا این جای ماجرا، گسترش جعلیات چندان نگران کننده نیست، زیرا سازندگان و مشتریان جعلیات، چندان اعتبار و مرجعیتی ندارند که موجب مخدوش شدن چهرۀ ادبیات شوند.
اما نگرانی از آن‌جا آغاز می‌شود که جعلیات، به کتاب‌های درسی و کمک درسی راه می‌یابد. در مراسم بزرگداشت شاعران برجسته به عنوان آثار ایشان عرضه می‌شود و از همه عجیب‌تر و نگران کننده‌تر این که در مجامع و مقالات دانشگاهی، و گروه‌های مجازی معلمان و مدرسان و استادان ادبیات، بازنشر می‌شود.
جعلیات، شاخه‌ای است از درخت ناپاک (شجرۀ خبیثۀ) دروغ و دروغ دست افزار و تکیه‌گاه سلطه‌جویی و استبداد است. بنابراین جعلیات، اهل قدرت را اعم از چپ و راست و دوست و دشمن، هرگز نگران نخواهد کرد که هیچ، حتی ممکن است بسیار مقبول خاطر و ملایم طبع‌شان باشد که به هر حال آشفتگی مرزهای راست و دروغ و فرهیختگی و ابتذال، زمینه‌ساز تداوم فریب و نیرنگ و سلطه‌گری است.
یادداشت دکتر اسماعیل امینی،عضو کمپین مبارزه با نشر جعلیات ادبی، در روزنامه اعتماد
@jaliyat
@jaliyat
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📝📝📝هنوز منتظرانيم تا زگرمابه برون خرامی...!
✍️علی مرادی مراغه ای
✅کیمیاگری قدیم به دنبال یافتن اکسیری بود که ماهیت جسم را تغییر داده مس راطلا کند. چنین اکسیری وجود خارجی ندارد اما بنظر من،چیزی شبیه به آن وجود دارد و آن اکسیر همانا وجودِ دستهایِ نخبگان سیاسی هر جامعه است دست هایی که بانبوغ خود، بحرانها را به فرصتهای طلایی بدل میکنند برعکسِ کوتوله های سیاسی که فرصت ها را نیزبه بحران بدل میکنند!
📝هر دو کشور: "ژاپنِ میجی و ایرانِ امیر"، تقریبا هم زمان و شبیه هم بودند و با هم آغاز کردند اما میجی چهل سال فرصت پیدا کرد و امیر، کمتر از چهار سال...! پس نیشتری که در ۱۸۵۲م در حمام فین کاشان بر آن رگ نهاده شد نه رگِ امیر، که درواقع، رگِ نوسازی ایران بود بطوریکه چهل و پنج سال پس از کشتن امیر، میرزا رضا کرمانی قاتل شاه دراستنطاق خود، این تصویر مایوس کننده را از اوضاع و احوال ایران به دست میدهد: "قدرى پايتان را از خاك ايران بيرون بگذاريد در عراق عرب و بلاد قفقاز و عشق‌آباد و خاك روسيه هزار هزار رعيت بيچاره ايرانى ببينيد كه از وطن عزيز خود از دست تعدى و ظلم فرار كرده كثيف ترين كسب و شغلها را از ناچارى پيش گرفته اند هرچه حمال و كناس و الاغى و مزدور در آن نقاط می بينيد همه ايرانى هستند. آخر، اين گله هاى گوسفند شما مرتع لازم دارند كه چرا كنند تا شيرشان زياد شود كه هم به بچه هاى خود بدهند هم شما بدوشيد، نه اين كه تا شير دارند بدوشيد، شير كه ندارد گوشت تنشان را بكلاشيد..." (تاریخ بیداری ایرانیان...ج۱.ص۸۲)
✅شبی که فرمان قتل امیرکبیر گرفته شد، سرسخت ترین دشمنانِ امیر و در واقع دشمنان ایران، شاه جوان را محاصر کرده حسابی مست اش ساختند و سپس، فرمان قتلش را گرفته به دست حاج علیخان دادند و او سحرگاه دهم ژانویه۱۸۵۲ عازم کاشان شد (خاطرات و خطرات...ص ۵۷)"... به دلاک دستور داد رگ های هر دو بازویش رابزند و دو کف دستش را روی زمین نهاد در حالی که خون از بازوانش فوران داشت. در این وقت میرغضب به امر فراشباشی با چکمه لگدی به میان دو کتف امیر نواخت، چون امیر درغلتید دستمالی را لوله کرد به حلق امیر فرو برد وگلویش رافشرد تاجان داد"(امیرکبیر و ایران، آدمیت...ص ۷۱۷)
✅پس ازقتل امیر، دربین مردم ایران ضرب المثل شدکه وقتی ميخواستند از كاری مُحال نام ببرند مي گفتند: "وقتي امير از گرمابه بيرون آید!" امروزه دیگر، کاری را که او همزمان با میجی، آغاز کرده بود و میخواست انجام دهد دیگر مانند بیرون آمدنش از گرمابه، به امری محال می ماند... البته پس از مرگش، دوره هایی وجود داشته که افراد متعددی ازدولتمردانِ ایرانی را به او تشبیه کرده اند اما دراین صورت، عجیب است که اینهمه امیرکبیر داشته ایم و وضعمان این است!... /تاریخ تحلیلی ایران
@SHENAKHT12
🆔 @MostafaTajzadeh
🎥پ.ن: یکی از سکانسهای سریال امیر کبیر را در لینک زیر ببینید👇
aparat.com/v/zMf42
📌متن کامل مقاله👇
linkp.ir/7mjA
✍️علی مرادی مراغه ای
✅کیمیاگری قدیم به دنبال یافتن اکسیری بود که ماهیت جسم را تغییر داده مس راطلا کند. چنین اکسیری وجود خارجی ندارد اما بنظر من،چیزی شبیه به آن وجود دارد و آن اکسیر همانا وجودِ دستهایِ نخبگان سیاسی هر جامعه است دست هایی که بانبوغ خود، بحرانها را به فرصتهای طلایی بدل میکنند برعکسِ کوتوله های سیاسی که فرصت ها را نیزبه بحران بدل میکنند!
📝هر دو کشور: "ژاپنِ میجی و ایرانِ امیر"، تقریبا هم زمان و شبیه هم بودند و با هم آغاز کردند اما میجی چهل سال فرصت پیدا کرد و امیر، کمتر از چهار سال...! پس نیشتری که در ۱۸۵۲م در حمام فین کاشان بر آن رگ نهاده شد نه رگِ امیر، که درواقع، رگِ نوسازی ایران بود بطوریکه چهل و پنج سال پس از کشتن امیر، میرزا رضا کرمانی قاتل شاه دراستنطاق خود، این تصویر مایوس کننده را از اوضاع و احوال ایران به دست میدهد: "قدرى پايتان را از خاك ايران بيرون بگذاريد در عراق عرب و بلاد قفقاز و عشق‌آباد و خاك روسيه هزار هزار رعيت بيچاره ايرانى ببينيد كه از وطن عزيز خود از دست تعدى و ظلم فرار كرده كثيف ترين كسب و شغلها را از ناچارى پيش گرفته اند هرچه حمال و كناس و الاغى و مزدور در آن نقاط می بينيد همه ايرانى هستند. آخر، اين گله هاى گوسفند شما مرتع لازم دارند كه چرا كنند تا شيرشان زياد شود كه هم به بچه هاى خود بدهند هم شما بدوشيد، نه اين كه تا شير دارند بدوشيد، شير كه ندارد گوشت تنشان را بكلاشيد..." (تاریخ بیداری ایرانیان...ج۱.ص۸۲)
✅شبی که فرمان قتل امیرکبیر گرفته شد، سرسخت ترین دشمنانِ امیر و در واقع دشمنان ایران، شاه جوان را محاصر کرده حسابی مست اش ساختند و سپس، فرمان قتلش را گرفته به دست حاج علیخان دادند و او سحرگاه دهم ژانویه۱۸۵۲ عازم کاشان شد (خاطرات و خطرات...ص ۵۷)"... به دلاک دستور داد رگ های هر دو بازویش رابزند و دو کف دستش را روی زمین نهاد در حالی که خون از بازوانش فوران داشت. در این وقت میرغضب به امر فراشباشی با چکمه لگدی به میان دو کتف امیر نواخت، چون امیر درغلتید دستمالی را لوله کرد به حلق امیر فرو برد وگلویش رافشرد تاجان داد"(امیرکبیر و ایران، آدمیت...ص ۷۱۷)
✅پس ازقتل امیر، دربین مردم ایران ضرب المثل شدکه وقتی ميخواستند از كاری مُحال نام ببرند مي گفتند: "وقتي امير از گرمابه بيرون آید!" امروزه دیگر، کاری را که او همزمان با میجی، آغاز کرده بود و میخواست انجام دهد دیگر مانند بیرون آمدنش از گرمابه، به امری محال می ماند... البته پس از مرگش، دوره هایی وجود داشته که افراد متعددی ازدولتمردانِ ایرانی را به او تشبیه کرده اند اما دراین صورت، عجیب است که اینهمه امیرکبیر داشته ایم و وضعمان این است!... /تاریخ تحلیلی ایران
@SHENAKHT12
🆔 @MostafaTajzadeh
🎥پ.ن: یکی از سکانسهای سریال امیر کبیر را در لینک زیر ببینید👇
aparat.com/v/zMf42
📌متن کامل مقاله👇
linkp.ir/7mjA
آپارات - سرویس اشتراک ویدیو
بهترین سکانس سریال امیر کبیر
ایران به امیر کبیر نیاز دارد.
Forwarded from انجمن مبارزه با نشر جعلیات
روزی ما دوباره کبوتر‌هایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری است...
#اصلی
#شاملو
۲۱ آذر ، زادروز احمد شاملو گرامی باد.
#با_نشر_متون_اصلی_با_جعلیات_مقابله_کنیم
@jaliyat
@jaliyat
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت .
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری است...
#اصلی
#شاملو
۲۱ آذر ، زادروز احمد شاملو گرامی باد.
#با_نشر_متون_اصلی_با_جعلیات_مقابله_کنیم
@jaliyat
@jaliyat
مجتبی عبدالله نژاد (۱۳۴۸-۱۳۹۶) مترجم و نویسنده ای خوب-خوانده و با ذوق بود ؛ از اندک مترجمان ِ خوب ِ نسل خود.
او در نوشته ی زیر ، بی آن که کلی گویی کند و در مدح یک اثر از الفاظ ِ مبهم ِ "درخشان" ، " رشک انگیز" و ... استفاده کند، بر یکی از وجوه ِ دو متن تمرکز می کند و با تحلیل ِ آن ، برتری ِ یکی را بر دیگری ، به طور مشخص ،نشان می دهد .
#هومن_پناهنده
@gashthaa
او در نوشته ی زیر ، بی آن که کلی گویی کند و در مدح یک اثر از الفاظ ِ مبهم ِ "درخشان" ، " رشک انگیز" و ... استفاده کند، بر یکی از وجوه ِ دو متن تمرکز می کند و با تحلیل ِ آن ، برتری ِ یکی را بر دیگری ، به طور مشخص ،نشان می دهد .
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from احمد شاملو
❑ شاملو عاشق صداها بود
شاملو در تاریخ ادبیات ایران یگانه است. هیچ کس دیگری را نمی‌توان با او قیاس کرد. چند نسل از بهترین فرزندان ایران با شعر شاملو بزرگ شدند. با شعر شاملو عاشق شدند. با شعر شاملو زندگی کردند. با شعر شاملو مردند. ولی شعر تنها دستاورد او نبود. حتی بزرگ‌ترین دستاورد او نبود. آن‌قدر دستاوردهای بزرگ دیگری داشت که اگر هم روزی آن شعرها فراموش شود باز چیزی از ارزش و اعتبار او کم نمی‌شود. در تاریخ ادبیات ایران جایگاهی دارد که دست کسی به آن نمی‌رسد. گاهی فکر می‌کنم طبیعت چقدر سخاوتمند بود که شاملو را به ما داد. با خود شاملو هم سخاوتمند بود. چیزی را از او دریغ نکرد. اقبال عمومی، هوش و حافظۀ سرشار، استعداد وافر، شم غریزی بی‌نظیر، دوستان یکرنگ، همسر عاشق. صدای استثنایی، سیمای باشکوه... آن سیمای باشکوه خودش می‌تواند موضوع یک بحث نشانه‌شناسی در تاریخ اجتماعی ایران باشد.
یکی از استعدادهای جوراجوری که شاملو داشت و من در جای دیگری با تفصیل بیشتر از آن سخن گفته‌ام، شناخت او از صداها بود. من کس دیگری را ندیده‌ام که به اندازۀ شاملو از صداها شناخت داشته باشد. اصلاً شعر شاملو شعر صداست. بسامد لغاتی مثل غرش و غریو و غوغا و آواز و زمزمه و نجوا و بانگ و هیاهو و فریاد و فغان به‌قدری در شعرش بالاست که به یکی از خصوصیات سبکی شعر او تبدیل شده. شاملو عاشق صدا بود. شما کس دیگری را پیدا نمی‌کنید که این‌قدر در شعرش صدا وجود داشته باشد. این قدر در شعرش اسم صوت وجود داشته باشد و همۀ این اسم‌ها را هم بجا و درست به کار برده باشد. از اسم‌های رایج مثل همهمه و هلهله و غلغله و قهقهه و چهچهه گرفته تا اسم‌هایی که انگار بیشتر دستاورد خودش بود. خودش آنها را ساخته بود، مثل رپ‌رپۀ طبل و داردار شیپور و غشغشۀ مسلسل و له‌له باد و لاه‌لاه سوز زمستانی و هرّای دیوانگان و امثال اینها. شعر شاملو پر از این صداهاست.
در نثر هم همین طور. در ترجمۀ «دون آرام» به‌قدری از این صداها وجود دارد که خواننده شگفت‌زده می‌شود. از خودش می‌پرسد شاملو چطور این همه صدا را می‌شناخت. به عقیدۀ من دستاورد شاملو برای نثر فارسی خیلی مهمتر از دستاورد او برای شعر فارسی است. خدماتی که برای نثر فارسی انجام داده، خیلی مهمتر از کاری است که در شعر فارسی کرده. ترجمۀ «دون آرام» دائرة‌المعارفی از لغات و تعبیرات فارسی است که در هیچ جای دیگری وجود ندارد. آمار نگرفته‌ام. ولی تصور می‌کنم اگر مجموع لغاتی را که در ترجمۀ «دون آرام» شاملو وجود دارد، با ترجمۀ به‌آذین یا بیگدلی خمسه از همین کتاب مقایسه کنیم، شاملو چند برابر آنها در ترجمه خودش لغت فارسی دارد. من الان قصد ندارم در خصوص همۀ وجوه این کتاب حرف بزنم. تأکیدم بر صداهاست. شما صداهایی را که در کار شاملو وجود دارد با کار به‌آذین مقایسه کنید تا ببینید این مرد چه استعداد بی‌نظیری در زبان فارسی داشت. قرن‌ها خواهد گذشت و کس دیگری را مثل او پیدا نخواهیم کرد. خیلی از این اسم‌ها را خودش ساخته یا اگر از قبل در زبان عامۀ مردم وجود داشته، وارد کتاب‌ها و فرهنگ‌ها نشده. برعکس به‌آذین که هر جا در متن اصلی اسم صوت به کار رفته، یا به جای آن «صدا» و «خش‌خش» و این طور چیزها گذاشته یا تعبیر دیگری به‌کار برده که به‌کلی غلط است و نشان میدهد استعدادی در زبان فارسی نداشته. حالا من چند فقره را مثال می‌زنم:
خرّۀ اسب (که به‌آذین به جای آن «خرناس» آورده)
وزوز زنبور (که به‌آذین به جای آن «خرخر» آورده)
زق‌زق دستۀ سطل (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
لچّ‌ولچّ گل جاده که (به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
شرشر باران (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
خش‌خش برگ (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
چرقّ‌وچرقّ مال‌بند (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
ژیغ‌ژیغ چرخ‌های ماشین (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
تاپ‌تاپ پا (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
تق‌تق کفش (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
ماغ گاو (که به‌آذین به جای آن «خرناس» آورده)
غرش چرخ‌ها (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
جرنگ‌جرنگ سکه (که به‌آذین به جای آن «سروصدا» آورده)
جلینگ‌جلینگ زنگوله (که به‌آذین به جای آن «صدا« آورده)
ملچ‌وملچ دهان (که به‌آذین به جای آن «سروصدا» آورده)
غش‌غش خنده (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
اینها را من فقط در بیست صفحه از کتاب پیدا کردم. ترجمۀ «دون آرام» پر از این صداهاست. شناخت این صداها یکی از استعدادهای مخصوص شاملو بود. قصد من این جا اشاره به استعداد شاملو در شناخت صداها بود.
■ نویسنده: مجتبی عبدالله‌نژاد | وبسایت و کانال رسمی اینستاگرام احمد شاملو | صفحه‌ی رسمی اینستاگرام احمد شاملو:
@ShamlouHouse ■ www.shamlou.org ■ Instagram.com/shamlouhouse
شاملو در تاریخ ادبیات ایران یگانه است. هیچ کس دیگری را نمی‌توان با او قیاس کرد. چند نسل از بهترین فرزندان ایران با شعر شاملو بزرگ شدند. با شعر شاملو عاشق شدند. با شعر شاملو زندگی کردند. با شعر شاملو مردند. ولی شعر تنها دستاورد او نبود. حتی بزرگ‌ترین دستاورد او نبود. آن‌قدر دستاوردهای بزرگ دیگری داشت که اگر هم روزی آن شعرها فراموش شود باز چیزی از ارزش و اعتبار او کم نمی‌شود. در تاریخ ادبیات ایران جایگاهی دارد که دست کسی به آن نمی‌رسد. گاهی فکر می‌کنم طبیعت چقدر سخاوتمند بود که شاملو را به ما داد. با خود شاملو هم سخاوتمند بود. چیزی را از او دریغ نکرد. اقبال عمومی، هوش و حافظۀ سرشار، استعداد وافر، شم غریزی بی‌نظیر، دوستان یکرنگ، همسر عاشق. صدای استثنایی، سیمای باشکوه... آن سیمای باشکوه خودش می‌تواند موضوع یک بحث نشانه‌شناسی در تاریخ اجتماعی ایران باشد.
یکی از استعدادهای جوراجوری که شاملو داشت و من در جای دیگری با تفصیل بیشتر از آن سخن گفته‌ام، شناخت او از صداها بود. من کس دیگری را ندیده‌ام که به اندازۀ شاملو از صداها شناخت داشته باشد. اصلاً شعر شاملو شعر صداست. بسامد لغاتی مثل غرش و غریو و غوغا و آواز و زمزمه و نجوا و بانگ و هیاهو و فریاد و فغان به‌قدری در شعرش بالاست که به یکی از خصوصیات سبکی شعر او تبدیل شده. شاملو عاشق صدا بود. شما کس دیگری را پیدا نمی‌کنید که این‌قدر در شعرش صدا وجود داشته باشد. این قدر در شعرش اسم صوت وجود داشته باشد و همۀ این اسم‌ها را هم بجا و درست به کار برده باشد. از اسم‌های رایج مثل همهمه و هلهله و غلغله و قهقهه و چهچهه گرفته تا اسم‌هایی که انگار بیشتر دستاورد خودش بود. خودش آنها را ساخته بود، مثل رپ‌رپۀ طبل و داردار شیپور و غشغشۀ مسلسل و له‌له باد و لاه‌لاه سوز زمستانی و هرّای دیوانگان و امثال اینها. شعر شاملو پر از این صداهاست.
در نثر هم همین طور. در ترجمۀ «دون آرام» به‌قدری از این صداها وجود دارد که خواننده شگفت‌زده می‌شود. از خودش می‌پرسد شاملو چطور این همه صدا را می‌شناخت. به عقیدۀ من دستاورد شاملو برای نثر فارسی خیلی مهمتر از دستاورد او برای شعر فارسی است. خدماتی که برای نثر فارسی انجام داده، خیلی مهمتر از کاری است که در شعر فارسی کرده. ترجمۀ «دون آرام» دائرة‌المعارفی از لغات و تعبیرات فارسی است که در هیچ جای دیگری وجود ندارد. آمار نگرفته‌ام. ولی تصور می‌کنم اگر مجموع لغاتی را که در ترجمۀ «دون آرام» شاملو وجود دارد، با ترجمۀ به‌آذین یا بیگدلی خمسه از همین کتاب مقایسه کنیم، شاملو چند برابر آنها در ترجمه خودش لغت فارسی دارد. من الان قصد ندارم در خصوص همۀ وجوه این کتاب حرف بزنم. تأکیدم بر صداهاست. شما صداهایی را که در کار شاملو وجود دارد با کار به‌آذین مقایسه کنید تا ببینید این مرد چه استعداد بی‌نظیری در زبان فارسی داشت. قرن‌ها خواهد گذشت و کس دیگری را مثل او پیدا نخواهیم کرد. خیلی از این اسم‌ها را خودش ساخته یا اگر از قبل در زبان عامۀ مردم وجود داشته، وارد کتاب‌ها و فرهنگ‌ها نشده. برعکس به‌آذین که هر جا در متن اصلی اسم صوت به کار رفته، یا به جای آن «صدا» و «خش‌خش» و این طور چیزها گذاشته یا تعبیر دیگری به‌کار برده که به‌کلی غلط است و نشان میدهد استعدادی در زبان فارسی نداشته. حالا من چند فقره را مثال می‌زنم:
خرّۀ اسب (که به‌آذین به جای آن «خرناس» آورده)
وزوز زنبور (که به‌آذین به جای آن «خرخر» آورده)
زق‌زق دستۀ سطل (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
لچّ‌ولچّ گل جاده که (به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
شرشر باران (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
خش‌خش برگ (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
چرقّ‌وچرقّ مال‌بند (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
ژیغ‌ژیغ چرخ‌های ماشین (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
تاپ‌تاپ پا (که به‌آذین به جای آن «خش‌خش» آورده)
تق‌تق کفش (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
ماغ گاو (که به‌آذین به جای آن «خرناس» آورده)
غرش چرخ‌ها (که به‌آذین به جای آن «همهمه» آورده)
جرنگ‌جرنگ سکه (که به‌آذین به جای آن «سروصدا» آورده)
جلینگ‌جلینگ زنگوله (که به‌آذین به جای آن «صدا« آورده)
ملچ‌وملچ دهان (که به‌آذین به جای آن «سروصدا» آورده)
غش‌غش خنده (که به‌آذین به جای آن «صدا» آورده)
اینها را من فقط در بیست صفحه از کتاب پیدا کردم. ترجمۀ «دون آرام» پر از این صداهاست. شناخت این صداها یکی از استعدادهای مخصوص شاملو بود. قصد من این جا اشاره به استعداد شاملو در شناخت صداها بود.
■ نویسنده: مجتبی عبدالله‌نژاد | وبسایت و کانال رسمی اینستاگرام احمد شاملو | صفحه‌ی رسمی اینستاگرام احمد شاملو:
@ShamlouHouse ■ www.shamlou.org ■ Instagram.com/shamlouhouse
بخشی از شعر "نوروز در زمستان" ، سروده‌ی احمد شاملو:
در معبرِ قتلِ عام
شمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه‌های بسته
به‌ناگاه
فراز خواهد شد.
دستانِ اشتیاق
از دریچه‌ها دراز خواهد شد.
لبانِ فراموشی
به خنده باز خواهد شد.
و بهار
در معبری از غریو
تا شهرِ خسته
پیش‌باز خواهد شد.
سالی
آری
بی‌گاهان
نوروز
چنین
آغاز خواهد شد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
در معبرِ قتلِ عام
شمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه‌های بسته
به‌ناگاه
فراز خواهد شد.
دستانِ اشتیاق
از دریچه‌ها دراز خواهد شد.
لبانِ فراموشی
به خنده باز خواهد شد.
و بهار
در معبری از غریو
تا شهرِ خسته
پیش‌باز خواهد شد.
سالی
آری
بی‌گاهان
نوروز
چنین
آغاز خواهد شد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
فقیهان علیه قانون قیام کرده‌اند – وبسایت شخصی محمد مجتهد شبستری
http://mohammadmojtahedshabestari.com/%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%86%D8%AF/
http://mohammadmojtahedshabestari.com/%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%86%D8%AF/
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
محمد دادکان،رئیس سابق فدراسیون فوتبال
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴گفتگو با برنامه عصرانه شبکه افق
دوشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۸
دوشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۸
Telegram
attach 📎
چندی پیش یکی از دوستان ِ حاضر در کلاس "تفکر نقادانه"ام ، به مناسبت تعریفی که من از رایج‌ترین شکل مغالطه‌ی "مصادره به مطلوب" داده بودم فرسته‌ای گذاشت و سوالی کرد. من هم جوابی دادم. هم فرسته و سوال او و هم پاسخم را در زیر می‌آورم.
ضمناً منبع ِ این تعریف ِ مغالطه‌ی مذکور این کتاب است:
A Concise Introduction To LOGIC, 9th ed.
نوشته‌ی:
Patrick J. Hurley
#هومن_پناهنده
@gashthaa
ضمناً منبع ِ این تعریف ِ مغالطه‌ی مذکور این کتاب است:
A Concise Introduction To LOGIC, 9th ed.
نوشته‌ی:
Patrick J. Hurley
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from Mahnaz
سلام آقای پناهنده.
وقت بخیر.
بین بچه‌ها اختلاف نظر هست که این استدلال مصداق مصادره به مطلوب هست یا خیر؟ اگر فرصت کردید توضیح می‌دید لطفا؟
H
وقت بخیر.
بین بچه‌ها اختلاف نظر هست که این استدلال مصداق مصادره به مطلوب هست یا خیر؟ اگر فرصت کردید توضیح می‌دید لطفا؟
H
در استدلالی ۱) اگر مقدمه‌ای لازم ناگفته بماند(و مقصود از مقدمهی لازم آن است که اگر نباشد،استدلال مزبور به نتیجه اش منتهی نمی‌شود) و ۲)اگر مقدمهی ناگفته قابل مناقشه باشد به این معنی که حتی اگر پذیرفتنی(= درست) هم می‌بود، مخاطب ِ استدلال،پس از استدلال است که احیاناً آن را می‌پذیرد،باری در این صورت،رایج‌ترین شکل ِ مغالطه‌ی " مصادره به مطلوب" رخ میدهد. اظهار نکردن مقدمه‌ای لازم و(در عین حال) قابل مناقشه ترفندی است که با آن می‌توان از زیر بار اثبات گزاره‌ای که اثبات آن چندان هم آسان نیست شانه خالی کرد و چه بسا مخاطب را هم قانع ساخت که استدلال به نتیجه‌ی مطلوب رسیده است.
اکنون برویم به سراغ استدلال ِ اصلی پست ِ بالا. این استدلال را می‌توان در مرحله‌ی اول ،چنین بازسازی کرد:
مقدمهی الف) گفت‌وگو با گروهی سودمند است که
اراده‌ی معطوف به حل مشکل داشته
باشد.
نتیجه) هر صحبتی با این حکومت اتلاف وقت
است(یعنی سودمند نیست).
کمی دقت بر ما آشکار می‌کند که در این استدلال نیز، برای رسیدن به نتیجه‌ی مورد نظر ِ استدلال کننده، مقدمهی "الف" هرچند لازم است،اما کافی نیست و گزاره‌ای دیگر نیز باید به آن افزود. آن گزاره‌ی لازم که آن را مقدمهی "ب" می‌نامیم این است:
مقدمهی ب) این حکومت اراده‌ی معطوف به حل
مشکل ندارد.
بر این اساس، در مرحله‌ی دوم، با افزودن مقدمهی بیان نشده، استدلال مزبور را به این شکل بازسازی می‌کنیم:
مقدمهی الف) گفت‌وگو با گروهی سودمند است که
اراده‌ی معطوف به حل مشکل داشته
باشد.
مقدمهی ب ) این حکومت اراده‌ی معطوف به حل
مشکل ندارد.
نتیجه ) هر صحبتی با این حکومت اتلاف وقت
است(یعنی سودمند نیست).
چنانکه پیداست گزاره‌ی "ب" که در استدلال اصلی بیان نشده و وجودش برای رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب ِ استدلال‌کننده لازم است،قابل مناقشه نیز هست. و نه فقط قابل بحث و مناقشه است و به آسانی پذیرفتنی نیست، بلکه حتی می‌توان گفت که میزان پذیرفتنی بودنش بیش از نتیجه‌ای نیست که بناست با این مقدمه(همراه با مقدمهی "الف") اثبات شود(حال آن که اصل این است که مقدمه یا مقدمات ِ استدلال قوی‌تر از نتیجه باشد ؛ به بیانی دیگر،دلیل باید قوی‌تر از مدعا باشد).
البته نباید به راه خطا رفت و تصور کرد اشکال ِ استدلال ِ اصلی این است که گزاره‌ای ناپذیرفتنی یا نادرست را ناگفته گذاشته،زیرا ما نمی‌دانیم که گزاره‌ی"ب" لزوماً نادرست است ؛ درستی یا نادرستی ِ آن پس از بحث است که معلوم می‌شود . باری اشکال استدلال این است که در آن، پیش از بحث و تحقیق و اثبات، درستی گزاره‌ی "ب" (با ناگفته ماندنش) مسلّم شمرده شده است.
بر پایه‌ی همه‌ی آنچه تا اینجا گفتیم می‌توان نتیجه گرفت که استدلال مذکور در فرسته‌ی بالا مصداق ِ "مصادره به مطلوب" است.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
اکنون برویم به سراغ استدلال ِ اصلی پست ِ بالا. این استدلال را می‌توان در مرحله‌ی اول ،چنین بازسازی کرد:
مقدمهی الف) گفت‌وگو با گروهی سودمند است که
اراده‌ی معطوف به حل مشکل داشته
باشد.
نتیجه) هر صحبتی با این حکومت اتلاف وقت
است(یعنی سودمند نیست).
کمی دقت بر ما آشکار می‌کند که در این استدلال نیز، برای رسیدن به نتیجه‌ی مورد نظر ِ استدلال کننده، مقدمهی "الف" هرچند لازم است،اما کافی نیست و گزاره‌ای دیگر نیز باید به آن افزود. آن گزاره‌ی لازم که آن را مقدمهی "ب" می‌نامیم این است:
مقدمهی ب) این حکومت اراده‌ی معطوف به حل
مشکل ندارد.
بر این اساس، در مرحله‌ی دوم، با افزودن مقدمهی بیان نشده، استدلال مزبور را به این شکل بازسازی می‌کنیم:
مقدمهی الف) گفت‌وگو با گروهی سودمند است که
اراده‌ی معطوف به حل مشکل داشته
باشد.
مقدمهی ب ) این حکومت اراده‌ی معطوف به حل
مشکل ندارد.
نتیجه ) هر صحبتی با این حکومت اتلاف وقت
است(یعنی سودمند نیست).
چنانکه پیداست گزاره‌ی "ب" که در استدلال اصلی بیان نشده و وجودش برای رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب ِ استدلال‌کننده لازم است،قابل مناقشه نیز هست. و نه فقط قابل بحث و مناقشه است و به آسانی پذیرفتنی نیست، بلکه حتی می‌توان گفت که میزان پذیرفتنی بودنش بیش از نتیجه‌ای نیست که بناست با این مقدمه(همراه با مقدمهی "الف") اثبات شود(حال آن که اصل این است که مقدمه یا مقدمات ِ استدلال قوی‌تر از نتیجه باشد ؛ به بیانی دیگر،دلیل باید قوی‌تر از مدعا باشد).
البته نباید به راه خطا رفت و تصور کرد اشکال ِ استدلال ِ اصلی این است که گزاره‌ای ناپذیرفتنی یا نادرست را ناگفته گذاشته،زیرا ما نمی‌دانیم که گزاره‌ی"ب" لزوماً نادرست است ؛ درستی یا نادرستی ِ آن پس از بحث است که معلوم می‌شود . باری اشکال استدلال این است که در آن، پیش از بحث و تحقیق و اثبات، درستی گزاره‌ی "ب" (با ناگفته ماندنش) مسلّم شمرده شده است.
بر پایه‌ی همه‌ی آنچه تا اینجا گفتیم می‌توان نتیجه گرفت که استدلال مذکور در فرسته‌ی بالا مصداق ِ "مصادره به مطلوب" است.
#هومن_پناهنده
@gashthaa