دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خود می‌پرسم بهای دروغ‌ها چیست؟

@eudemonia

به نظرم ، در جمله‌ی بالا که ترجمه‌ی جمله‌ای انگلیسی است خوب است "دروغ‌ها" به "دروغ" و "خود" به "خودم" تبدیل شود و عبارت پایانی هم تغییر کند( کلّ ِ جمله هم خبری است و طبق قاعده باید به نقطه ختم شود اما من هم ترجیح می‌دهم که ، برای تاکید، خلاف قاعده عمل کنم و آن را با علامت سوال تمام کنم) :

دیرزمانی هراسم از بهایی بود که باید
برای حقیقت بپردازم؛ اما اکنون از خودم
می‌پرسم که دروغ را چه بهایی است؟

#هومن_پناهنده
@gashthaa

تف سربالا

نقد حاکمان چندان فایده‌بخش نیست؛ چون آنان تافته‌های جدابافته نیستند. وقتی رفتارها و گفتارهای آنان، بیش‌وکم همان رفتارها و گفتارهای رایج در میان مردم است، نقد حکومت تف سربالا است. ما از حکومت و حاکمان، مدارا و عدالت و انصاف و پایبندی به منافع ملی و رفتار دموکراتیک را گدایی می‌کنیم؛ غافل از آنکه هیچ حکومتی بهتر از مردم خود نیست. حکومت چرا باید اهل مدارا و انصاف باشد، وقتی بر مردمی حکم می‌راند که مدارا و انصاف و فداکاری را نمی‌شناسند؟ منافع ملی چیست که پاسداری از آن را تنها به حاکمان سپرده‌ایم؟ اگر دیپلماسی خارجی در دست حکومت است، بخشی از محیط زیست که در اختیار ما است. منافع ملی مگر تنها در دیپلماسی است؟ محیط زیست، جزء منافع و منابع ملی نیست؟ مردمی که جنگل‌ها و رودخانه‌ها را زباله‌دانی می‌کنند و زهر در کام طبیعت می‌ریزند، چرا خود را سزاوار حکومتی می‌دانند که پاسدار منافع ملی است؟ دولت‌مردان را طعن می‌زنیم که گرد منقل توهمات نشسته‌اند و نشئۀ سخنان خویش‌اند. بله؛ اما آنان چرا نشئگی را رها کنند و از خماری بترسند، وقتی صادرات ملت به دولت، ذغال خوب است؟ از مسئولان می‌خواهیم که به حریم خصوصی شهروندان احترام بگذارند؛ اما اگر دری را به سوی زندگی خصوصی کسی باز ببینیم، تا کنج خانه‌اش را شخم می‌زنیم. حقوق همسایۀ بی‌آزار را نمی‌شناسیم، اما توقع داریم که حکومت، حقوق زندانی و متهم را مراعات کند. مگر ما در خانه و مغازه و اداره و سفرهای خانوادگی و انتخاب غذا، دموکراسی را مراعات می‌کنیم که توقع داریم حکومتمان دموکراتیک باشد؟

بیشتر مردم ایران به موسیقی عشق می‌ورزند و صداوسیما هم موسیقی شاد و طرب‌آور کم پخش نمی‌کند؛ اما چرا آلات موسیقی را نشان نمی‌دهد؟ آیا دیدن تار و سنتور، منع شرعی دارد، اما شنیدن صدای آنها، مجاز است؟ نه! داستان نشان دادن آلات موسیقی در تلویزیون به لج و لج‌بازی افتاده است و این لج‌بازی‌ها، بازتابی از لج‌بازی مردم با یک‌دیگر در کوچه و بازار و خیابان است.

بله؛ حاکمان و سیاست‌های آنان بر فرهنگ جامعه اثر می‌گذارند؛ اما شیوه و شخصیت آنان را خوی و خصلت مردم می‌سازد. هر حکومتی، عصارۀ فضایل یا رذایل مردم خویش است. در جهان، کدام حکومت بهتر از مردم خود بوده است؟ در تاریخ، کدام مردم بدتر از حاکمان خویش‌ بوده‌اند؟ ما کی و کجا کوشیده‌ایم که باری از دوش دولت و حکومت برداریم و برای آن دل بسوزانیم که همین توقع را از حکومت‌ها داریم؟ تاریخ ایران، تاریخ براندازی حکومت‌ها و دولت‌ها است، نه اصلاح و یاری آنها. به همین دلیل حکومت‌ها در ایران هیچ‌گاه به مردم اعتماد نمی‌کنند و از تلگرام تا سایت لغت‌نامۀ دهخدا را می‌بندند.

از آنان نیستم که تأثیر ساختارهای سیاسی را بر فرهنگ ناچیز می‌شمارند. ساختارهای سیاسی بیش‌وکم بر منش و رویکردهای فرهنگی جامعه اثر می‌گذارند؛ اما در عصر حاضر، اگر ساختارهای سیاسی در کمتر از ۲۰ سال رو به بهبود و اصلاح نگذارند، عیب از فرهنگ عمومی است. ۲۰ سال کم است؟ بگو ۳۰ سال؛ بگو ۷۰ سال. از مشروطه تا امروز نتوانسته‌ایم نخستین گام را برداریم. گام نخست، دست‌یابی به مهارت در کار گروهی و بیرون آمدن از فردیت‌های پراکنده است، که آن نیز به‌شدت نیازمند تساهل و تسامح با دیگری است. چند دزد دریایی می‌توانند صد جزیرۀ پراکنده را یک‌یک غارت کنند، اما فوج دزدان دریایی نمی‌توانند بر شهری کوچک دست یازند. ما در شهر زندگی می‌کنیم؛ اما شهری نشده‌ایم تا کسی نتواند ما را از حقوق شهروندی محروم کند.

گیرم که تأثیر سیاست بر فرهنگ، بیش از تأثیر فرهنگ بر سیاست است؛ اما این تقدم به این معنا نیست که پس راه اصلاح فرهنگ، تنها از سیاست می‌گذرد. در مقام اصلاح و در درازمدت، فرهنگ بر سیاست مقدم است؛ حتی اگر در عمل و در کوتاه‌مدت، تأثیر سیاست بر فرهنگ آشکارتر باشد. در فرایند درازمدت اصلاحات، تأثیر فرهنگ عمومی بر سرنوشت کشور، بسیار بیش از تأثیر فلان‌الدوله و بهمان‌السلطنه است؛ اما متأسفانه فرهنگ عمومی کمتر از فلان و بهمان نقد می‌‌شود. پرسشی که ما همیشه باید پیش روی خود بگذاریم و به آن بیندیشیم، این است که ما را چه می‌زیبد و سزای ما چیست و ما چرا باید چیزی را بخواهیم که لایق آن نیستیم.
به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند
که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی

رضا بابایی
۹۷/۸/۳۰
@RezaBabaei43

همۀ درد در همین نقطه است!

یکی از مجریان شبکۀ افق صدا و سیمای جمهوری اسلامی گفته است که هر کس به ایدئولوژی حاکم اعتقاد ندارد "جمع کنه از ایران بره"!
در واقع سرمنشأ و ریشۀ همۀ مشکلات جاری در کشور، همین نوع باور است! از منظر آن مجری، ایران اساساً یک وطن یا میهن یا کشور برای تمام اتباع آن محسوب نمی‌شود، بلکه ملک طلق عده‌ای خاص است که عقاید ایدئولوژیک مشخصی دارند.
بر اساس این نگاه، نه حق شهروندی معنا و مفهوم پیدا می‌کند، نه برابری حقوقی اتباع محلی از اعراب دارد و نه مفهوم وطن به رسمیت شناخته می‌شود! بنابراین دیدگاه، آنها که با نگاه ایدئولوژیک حاکم فاصله دارند، پس به اندازۀ فاصله‌شان حقی هم ندارند، اما آنها که ایدئوئولوژی حاکم را پذیرفته‌اند، علاوه بر حقوق، بنا بر غلظت پذیرش‌شان، از سلسله مراتبی از مزایای گوناگون نیز باید برخوردار باشند! نقطۀ درد دقیقاً در همین جاست.
متأسفانه این باور مختص آن مجری نیست، طیف اصولگرایان هر کدام به مراتبی، همین عقیده را دارند اما به خلاف آن خانم مجری، جسارت و شجاعت بیان صریح عقیدۀ خود را ندارند.
درخواست من برای مناظره با حسین شریعتمداری به منظور بازشکافی همین موضوع بود، درخواستی که نه فقط او بلکه هیچکدام از اصولگرایان دیگر نیز پاسخی به آن ندادند و هرگز هم نخواهند داد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

⭕️'ادبیات تجاوز جنسی' در تریبون های حکومتی ایران

"خانمی که میای فراخوان می‌زنی، می‌دونی دست امثال عبدالمالک ریگی به تو و دخترت و کَس‌وکارت می‌رسید [چی می شد]؟ شاید هم خوشت می‌اومد، شاید هم دوست داشتی... "این اظهارات، اخیرا از یکی از شبکه های صداوسیما خطاب به رخشان بنی اعتماد کارگردان و فرزندش باران کوثری بازیگر سینمای ایران پخش شد.

گوینده، محمدصادق کوشکی یک استاد نزدیک به حکومت بود که دعوت خانم بنی اعتماد برای بزرگداشت عمومی جانباختگان سقوط هواپیمای اوکراینی را -که با فشار وزارت اطلاعات لغو هم شده بود- نمی پسندید.

✍🏼یادداشت حسین باستانی در باره استفاده از استعاره "تجاوز جنسی" در رسانه های رسمی برای حمله به منتقدان حکومت ایران را بخوانید🔽

https://bbc.in/2Tj72TU
@BBCPersian

Germany ,1945

Indoors is death by plague
Outdoors is death by cold.
So where are we to be?
The sow has shat on the food.
The sow's my mum. I said:
O mother mine, o mother mine
What are you doing to me?

Bertolt Brecht


آلمان ، ۱۹۴۵

درون ِ خانه مرگ از طاعون
سرمای مرگ‌زا در بیرون.
آخر به کجا برویم؟
در غذا ماده‌ خوک ریده است.
ماده‌ خوک مادر من است.گفتم:
مادر ای مادرِ من
چه می‌کنی با من؟
برتولت برشت


#هومن_پناهنده
@gashthaa

گاهی که کابوس می‌بینم،در اثنای آن، در مرز خواب وبیداری، به خودم می‌گویم که ای کاش در خواب باشم و هرچه زودتر بیدار شوم. تقریباً همیشه هم به آرزویم رسیده‌ام ؛ بیدار شده‌ام، نفس راحتی کشیده‌ام ، شکر ِ خدایی گفته‌ام و به سراغ کارهای عالم بیداری رفته‌ام.
اما این بار کابوسی سمج دست از سرم بر نمی‌دارد و تلاش رقت‌انگیزم برای بیدار شدن بی‌ثمر است. آه از کابوس ِ سمج ِ این بار :
کابوس ِ"هواپیمایی که هدف موشکی قرار می‌گیرد و مسافران ِ معصومش تکه‌تکه می‌شوند".

#هومن_پناهنده
@gashthaa‌

این بخشی از نامه‌ی جلال آل احمد به همسرش سیمین دانشور است که پنجشنبه‌ ۲۷ شهریور ۱۳۳۱ نوشته شده(آل‌احمد درین زمان ۲۹ ساله بود):

"تو این را تصدیق می‌کنی که من از سنّی که دارم بسیار پیرترم، ولی شاید علتش را ندانی.روزهایی که درین سال‌های ۲۳ تا ۳۰ من و امثال من گذرانده‌ایم هر روزش حاوی وقایع فشرده‌ی یکی دو سال ایّام عادی تاریخ بوده است." *


* نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد، کتاب دوم(بخش اول)،ص ۴۳.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

So many gods, so many creeds,
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.

Ella Wheeler Wilcox


این همه خدا،این همه دین و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
اما این جهانِ غمناک یگانه نیازش
هنرِ مهربان بودن است.

اِلا ویلر ویلکاکس
(نویسنده و شاعر آمریکایی)


#هومن_پناهنده

@gashthaa

کتاب «تاریخ بیهقی» در دستان "اشرف غنی" رئیس جمهور افغانستان که در مسیر اجلاس اقتصادی داووس مشغول مطالعه آن است./باشگاه خبرنگاران

asriran.com
@MyAsriran

❗️از لحاظ سطح تحقیق! @ehsanname

شد غلامی که آبِ جوی آرد
آبِ جوی آمد و غلام ببُرد

(از قرار معلوم،حجت‌الاسلام احمد سلطانی با ۱۰ رای از مجموع ۱۶ رای ،برای ۴ سال، رئیس هیئت بیلیارد و بولینگ و بوکس استان خراسان رضوی شد.)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

سلسله نشست های تفکر نقادانه
"تصویر و تفکر نقادانه "

با ارائه :
دکتر حسین شیخ رضایی

شنبه 5 بهمن ماه،ساعت 18

خیابان انقلاب،خیابان وصال،کوچه نایبی، پلاک 23، باشگاه اندیشه

@bashgahandishe

بر رعیّتِ ضعیف رحمت کن تا از دشمنِ قوی زحمت نبینی.
(سعدی،گلستان)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مجله گفتگو شماره ۸۱
گلوگاه‌های تعارض منافع در نظام آموزش و پرورش ایران

چو شاه را نبود آگهی ز حالِ سپاه
کجا سپاه ز قهرِ وی احتراز کنند
به قصدِ ظلم هزاران بهانه پیش آرند
به چنگِ فسق هزاران ترانه ساز کنند*

*عبدالرحمان جامی، بهارستان، به تصحیح اسماعیل
حاکمی،ص۴۶.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

چندی پیش در فرسته‌ای عنوان نوشته‌ای را ویرایش کرده بودم و در آن، از جمله، کلمه‌ی "سرگران‌مان" را به "سرگردان‌مان" تغییر دادم."سرگران" البته کلمه‌ای است فارسی و طبعاً معنی‌دار ،اما چون، به گمان من، در آن نوشته کلمه‌ی "سرگردان" تناسب بیشتری با محتوای بحث داشت،حدسم این بود که در حروف نگاری ِ عنوان خطایی رخ داده است. آقای صدیق قطبی،نویسنده‌ی آن عنوان، به من اطلاع دادند که مقصودشان همان "سرگران" بوده و در حروف نگاری خطایی صورت نگرفته است. از ایشان سپاس‌گزارم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

جاناتان سویفت، طنزنویس بزرگ ایرلندی و خالقِ سفرنامه‌ی گالیور(که شاهکاری است درطنز) مردی روحانی بود و از زیر و بم ِ دیانت آگاه؛ او درباره‌ی دین‌داری این نکته‌ی نغز را می‌گوید:

دین‌داری ِ ما صرفاً به قدری است که
ما را از هم متنفر کند، نه آن قدر که
سبب شود یکدیگر را دوست بداریم.*

دین‌داری نیز مانند بسیاری چیزهای دیگر مراتب دارد و چه بسا کار ِ آدم ِ دین‌دار در مراتب نازل ِ دین‌داری به خون‌آشامی بکشد. بر این اساس، بعضی چیزها،حتی اگر بپذیریم که در مراتب بالا واجدِ خیرند،در مراتب پایین،منشا‌ء شرّ و فاجعه‌بارند و طبعاً عدم‌شان به زِ وجود.


* We have just enough religion to
make us hate , but not enough
to make us love one another.


#هومن_پناهنده
@gashthaa