همۀ درد در همین نقطه است!

یکی از مجریان شبکۀ افق صدا و سیمای جمهوری اسلامی گفته است که هر کس به ایدئولوژی حاکم اعتقاد ندارد "جمع کنه از ایران بره"!
در واقع سرمنشأ و ریشۀ همۀ مشکلات جاری در کشور، همین نوع باور است! از منظر آن مجری، ایران اساساً یک وطن یا میهن یا کشور برای تمام اتباع آن محسوب نمی‌شود، بلکه ملک طلق عده‌ای خاص است که عقاید ایدئولوژیک مشخصی دارند.
بر اساس این نگاه، نه حق شهروندی معنا و مفهوم پیدا می‌کند، نه برابری حقوقی اتباع محلی از اعراب دارد و نه مفهوم وطن به رسمیت شناخته می‌شود! بنابراین دیدگاه، آنها که با نگاه ایدئولوژیک حاکم فاصله دارند، پس به اندازۀ فاصله‌شان حقی هم ندارند، اما آنها که ایدئوئولوژی حاکم را پذیرفته‌اند، علاوه بر حقوق، بنا بر غلظت پذیرش‌شان، از سلسله مراتبی از مزایای گوناگون نیز باید برخوردار باشند! نقطۀ درد دقیقاً در همین جاست.
متأسفانه این باور مختص آن مجری نیست، طیف اصولگرایان هر کدام به مراتبی، همین عقیده را دارند اما به خلاف آن خانم مجری، جسارت و شجاعت بیان صریح عقیدۀ خود را ندارند.
درخواست من برای مناظره با حسین شریعتمداری به منظور بازشکافی همین موضوع بود، درخواستی که نه فقط او بلکه هیچکدام از اصولگرایان دیگر نیز پاسخی به آن ندادند و هرگز هم نخواهند داد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

⭕️'ادبیات تجاوز جنسی' در تریبون های حکومتی ایران

"خانمی که میای فراخوان می‌زنی، می‌دونی دست امثال عبدالمالک ریگی به تو و دخترت و کَس‌وکارت می‌رسید [چی می شد]؟ شاید هم خوشت می‌اومد، شاید هم دوست داشتی... "این اظهارات، اخیرا از یکی از شبکه های صداوسیما خطاب به رخشان بنی اعتماد کارگردان و فرزندش باران کوثری بازیگر سینمای ایران پخش شد.

گوینده، محمدصادق کوشکی یک استاد نزدیک به حکومت بود که دعوت خانم بنی اعتماد برای بزرگداشت عمومی جانباختگان سقوط هواپیمای اوکراینی را -که با فشار وزارت اطلاعات لغو هم شده بود- نمی پسندید.

✍🏼یادداشت حسین باستانی در باره استفاده از استعاره "تجاوز جنسی" در رسانه های رسمی برای حمله به منتقدان حکومت ایران را بخوانید🔽

https://bbc.in/2Tj72TU
@BBCPersian

Germany ,1945

Indoors is death by plague
Outdoors is death by cold.
So where are we to be?
The sow has shat on the food.
The sow's my mum. I said:
O mother mine, o mother mine
What are you doing to me?

Bertolt Brecht


آلمان ، ۱۹۴۵

درون ِ خانه مرگ از طاعون
سرمای مرگ‌زا در بیرون.
آخر به کجا برویم؟
در غذا ماده‌ خوک ریده است.
ماده‌ خوک مادر من است.گفتم:
مادر ای مادرِ من
چه می‌کنی با من؟
برتولت برشت


#هومن_پناهنده
@gashthaa

گاهی که کابوس می‌بینم،در اثنای آن، در مرز خواب وبیداری، به خودم می‌گویم که ای کاش در خواب باشم و هرچه زودتر بیدار شوم. تقریباً همیشه هم به آرزویم رسیده‌ام ؛ بیدار شده‌ام، نفس راحتی کشیده‌ام ، شکر ِ خدایی گفته‌ام و به سراغ کارهای عالم بیداری رفته‌ام.
اما این بار کابوسی سمج دست از سرم بر نمی‌دارد و تلاش رقت‌انگیزم برای بیدار شدن بی‌ثمر است. آه از کابوس ِ سمج ِ این بار :
کابوس ِ"هواپیمایی که هدف موشکی قرار می‌گیرد و مسافران ِ معصومش تکه‌تکه می‌شوند".

#هومن_پناهنده
@gashthaa‌

این بخشی از نامه‌ی جلال آل احمد به همسرش سیمین دانشور است که پنجشنبه‌ ۲۷ شهریور ۱۳۳۱ نوشته شده(آل‌احمد درین زمان ۲۹ ساله بود):

"تو این را تصدیق می‌کنی که من از سنّی که دارم بسیار پیرترم، ولی شاید علتش را ندانی.روزهایی که درین سال‌های ۲۳ تا ۳۰ من و امثال من گذرانده‌ایم هر روزش حاوی وقایع فشرده‌ی یکی دو سال ایّام عادی تاریخ بوده است." *


* نامه‌های سیمین دانشور و جلال آل احمد، کتاب دوم(بخش اول)،ص ۴۳.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

So many gods, so many creeds,
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.

Ella Wheeler Wilcox


این همه خدا،این همه دین و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
اما این جهانِ غمناک یگانه نیازش
هنرِ مهربان بودن است.

اِلا ویلر ویلکاکس
(نویسنده و شاعر آمریکایی)


#هومن_پناهنده

@gashthaa

کتاب «تاریخ بیهقی» در دستان "اشرف غنی" رئیس جمهور افغانستان که در مسیر اجلاس اقتصادی داووس مشغول مطالعه آن است./باشگاه خبرنگاران

asriran.com
@MyAsriran

❗️از لحاظ سطح تحقیق! @ehsanname

شد غلامی که آبِ جوی آرد
آبِ جوی آمد و غلام ببُرد

(از قرار معلوم،حجت‌الاسلام احمد سلطانی با ۱۰ رای از مجموع ۱۶ رای ،برای ۴ سال، رئیس هیئت بیلیارد و بولینگ و بوکس استان خراسان رضوی شد.)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

سلسله نشست های تفکر نقادانه
"تصویر و تفکر نقادانه "

با ارائه :
دکتر حسین شیخ رضایی

شنبه 5 بهمن ماه،ساعت 18

خیابان انقلاب،خیابان وصال،کوچه نایبی، پلاک 23، باشگاه اندیشه

@bashgahandishe

بر رعیّتِ ضعیف رحمت کن تا از دشمنِ قوی زحمت نبینی.
(سعدی،گلستان)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مجله گفتگو شماره ۸۱
گلوگاه‌های تعارض منافع در نظام آموزش و پرورش ایران

چو شاه را نبود آگهی ز حالِ سپاه
کجا سپاه ز قهرِ وی احتراز کنند
به قصدِ ظلم هزاران بهانه پیش آرند
به چنگِ فسق هزاران ترانه ساز کنند*

*عبدالرحمان جامی، بهارستان، به تصحیح اسماعیل
حاکمی،ص۴۶.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

چندی پیش در فرسته‌ای عنوان نوشته‌ای را ویرایش کرده بودم و در آن، از جمله، کلمه‌ی "سرگران‌مان" را به "سرگردان‌مان" تغییر دادم."سرگران" البته کلمه‌ای است فارسی و طبعاً معنی‌دار ،اما چون، به گمان من، در آن نوشته کلمه‌ی "سرگردان" تناسب بیشتری با محتوای بحث داشت،حدسم این بود که در حروف نگاری ِ عنوان خطایی رخ داده است. آقای صدیق قطبی،نویسنده‌ی آن عنوان، به من اطلاع دادند که مقصودشان همان "سرگران" بوده و در حروف نگاری خطایی صورت نگرفته است. از ایشان سپاس‌گزارم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

جاناتان سویفت، طنزنویس بزرگ ایرلندی و خالقِ سفرنامه‌ی گالیور(که شاهکاری است درطنز) مردی روحانی بود و از زیر و بم ِ دیانت آگاه؛ او درباره‌ی دین‌داری این نکته‌ی نغز را می‌گوید:

دین‌داری ِ ما صرفاً به قدری است که
ما را از هم متنفر کند، نه آن قدر که
سبب شود یکدیگر را دوست بداریم.*

دین‌داری نیز مانند بسیاری چیزهای دیگر مراتب دارد و چه بسا کار ِ آدم ِ دین‌دار در مراتب نازل ِ دین‌داری به خون‌آشامی بکشد. بر این اساس، بعضی چیزها،حتی اگر بپذیریم که در مراتب بالا واجدِ خیرند،در مراتب پایین،منشا‌ء شرّ و فاجعه‌بارند و طبعاً عدم‌شان به زِ وجود.


* We have just enough religion to
make us hate , but not enough
to make us love one another.


#هومن_پناهنده
@gashthaa

بخت خواب آلود ما...

✍ حمیدرضا عابدیان

برای کسانی که مایلند انقلاب بزرگ ۵۷ را به دقت واکاوی کنند، هیچ تفسیر و تاویلی نمی تواند جای اسنادی را که در همان روزها ثبت و ضبط شده اند، پرکند. این اسناد، بی هیچ واسطه ای ما را به عمق انقلاب پرتاب می کنند و به ما این امکان را می دهند تا هرم نفس های یک نسل عاصی را بر گونه هامان حس کنیم، رنج هاشان را بشناسیم و آمال و ایده هاشان را به دقت وارسی کنیم.

چنین اسنادی، به تنهایی کافی اند تا همه ی آنچه را که بدخواهان این مرز و بوم، طی این همه سال، علیه یکی از شورانگیزترین قیام های ملی ما رشته اند، پنبه کنند.

چنین اسنادی، به تنهایی قادرند تا علیرغم همه ی راهها و بیراهه هایی که حکومت برآمده از انقلاب پیموده است، از نسل انقلابی ۵۷ اعاده حیثیت کنند، نسلی که به ناروا، متهم به خواب زدگی، قدرناشناسی و ناسپاسی ست!

نامه ی زنده یاد مصطفی رحیمی به "امام خمینی" که در تاریخ دهم دی ماه ۱۳۵۷ نوشته شده است، یکی از این اسناد است. این نامه، آنقدر خواندنی و آنقدر درخشان است که انتخاب فرازهایی از آن برای معرفی، تقریبا غیر ممکن است.

رحیمی در این نامه، هم تصویری بشکوه از انقلاب ۵۷ و زمینه های آن بدست می دهد، هم به رهبری نبوغ آمیز آیت الله خمینی اذعان می کند، هم استقرار حکومت دینی را مبتنی بر شواهد تاریخی و ادله ی عقلی نقد می کند، هم آینده ی آن را پیش بینی می کند، هم به آسیب شناسی انقلاب و انقلابیون می پردازد و هم موقعیت خاص ایران و مداخله ی قدرت های خارجی برای جلوگیری از رشد و توسعه ی آن را از نظر دور نمی دارد.....

رحیمی امیدوار بود که انقلاب ۵۷ ، با امتزاج دموکراسی و سوسیالیسم و معنویت، راهی به آزادی و برابری و عرفان بگشاید.

نمی دانم که آیت الله خمینی این نامه را خوانده بوده است یا خیر، اما امیدوارم خلف او و همراهانش در این روزهای حرمان زده و در چهل و یکمین سالگشت انقلاب ۵۷ ، این نامه را که در نهایت ادب و انصاف و روشن بینی نوشته شده است، بخوانند.

امیدوارم نسل هایی که از پی آمده و انقلاب ۵۷ را، انقلاب مشتی جاهل و نادان می دانند که در طلب ارتجاع، دست از رشد و توسعه و ترقی کشیدند، حوصله کرده و این نامه را بخوانند.

امیدوارم کسانی که با صداقت قلبی و با خلوص نیت، در صفوف سه گانه ی "اصلاح طلبی" و "تحولخواهی" و "براندازی" نشسته اند، وقت بگذارند و این نامه ی مفصل را خوانده و هر کدام به سهم خویش، توشه ی خود را از آن بردارند.

انقلاب ۵۷ باید به سرچشمه های نخستین خود بازگردد. چنین باد.

@hamidrezaabedian


برای خواندن متن کامل نامه دکتر مصطفی رحیمی به آیت الله خمینی، لینک زیر را باز کرده و یا به INSTANT VIEW بروید.

https://telegra.ph/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D9%85-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-02-03

کلیپ انتخاباتی این کاندیدای نمایندگی مجلس در اثبات شایستگی‌های او سنگ تمام می‌گذارد و بیننده را درباره‌ی مجلس آینده واقعاً امیدوار می‌کند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

لای صد و پنجاه واحد درسی خشک دانشگاه، دو واحد ادبیات فارسی داشتیم که حکم باد کولر را داشت زیر آفتاب تموز. استادش ساخته شده بود برای تدریس ادبیات. دکتر قاضی. از این آدم‌هایی که ادبیات ناموسش بود و بابت زنده نگه داشتن نام فردوسی، حاضر بود خون هم بریزد. کلاسش روزهای دوشنبه عصر برگزار می‌شد. ترکیب دکتر قاضی و ادبیات و آفتاب کم‌رمق پائیز که از پنجره می‌افتاد کف کلاس، معجون غریبی بود. یک روز لای شعر‌هایی که می‌خواند، افسار بحث را کشید سمت نشانه‌های سجاوندی. نقطه و فاصله و ویرگول و الخ. از اهمیت‌شان گفت. از این‌که جملات و داستان‌ها، مفهوم‌شان را مدیون این موجودات ظریف و هوشمند هستند. بابت تنویر ذهن تاریک ما، یک مثال هم زد. گفت نشانه‌های سجاوندی مثل ثانیه‌های اثرگذار زندگی‌اند. اصلا خودِ زندگی‌اند. داستان زندگی، یک فرآیند بی‌معنی و بی‌رحم و پیش‌رونده‌ی خشک است. یک کتاب پر از کلمات و اتفاقات پشت سر هم. تنها چیزی که این داستان بی‌معنی و بی‌رحم را تبدیل به معنی می‌کند، همین ثانیه‌های اثرگذارند. همین نشانه‌های سجاوندی. لحظه‌های شادی و رنج‌ که مثل نقطه، جمله‌های مهیب زندگی را متوقف می‌کنند. آن‌هایی که مثل ویرگول سرعت رد شدن قطار زندگی را کم می‌کنند و فرصت مکث می‌دهند. آن‌هایی که مثل پرانتز، معنی مضاعف را در دل خودشان می‌گذارند.
این روزها زیاد یاد قاضی می‌افتم. یاد این می‌افتم که هیچ داستانی بدون نشانه‌های سجاوندی و توقف و مکث، ریتم و مهمتر از آن معنی ندارد. زندگی من هم مثل یکی از این بی‌نهایت داستان تکراری جهان است که نشانه‌ها می‌توانند آن را معنی‌دار کنند و به آن ریتم بدهند. ثانیه‌های شادی و رنج‌، چه بخواهم و چه نخواهم با من روبرو می‌شوند. حالا این تصمیم من است که ببینمشان یا نگاهشان نکنم. تصمیم من است که موقع خواندن جمله‌هایم، نشانه‌ها را ببینم یا سرد و بی‌روح از کنارشان رد بشوم. این روز‌ها زیاد یاد قاضی می‌افتم. از رنج‌ها و شادی‌ها به سرعت رد نمی‌شوم. رنج دیدن خون‌های بی‌گناه که با گلوله‌های گناه‌کار ریخته می‌شوند. شادی نوشتن داستان کوتاهی مِن‌باب رنجِ آدم‌ها. رنج قربانی نفرت بودن. شادی کوبیدن یک تابلوی منبت‌کاری شده به دیوار. رنج دوری. شادی رسیدن. رنج آگاهی. شادی آزادی. رنج تاریکی. شادی سحر. این‌ها نشانه‌های زندگی‌اند. تنها چیزهایی که باید روی آن‌ها مکث کرد. توقف کرد.دیدشان و هرگز فراموش‌شان نکرد. کارنامه‌ی زندگی من را همین نشانه‌ها تعریف می‌کند. همین لکه‌های سیاه و سفیدی که روی روح من ابدی می‌شوند. وگرنه روح بی‌رنگ، همان تعریف بی‌روحی‌ است.
قاضی و کلاسش، ویرگولی بود که به آن صد و پنجاه واحد درسی معنی داد. خودش، حرف‌هایش و آن آفتاب اریبی که از پنجره‌ی کلاس روی زمین ولو می‌شد. 
#فهیم_عطار
@fahimattar