🔴 نداشتن اضطراب سیاسی یک بیماری است

✍️ رضا شیرالی | روانپزشک

📍 جایی که باید ترسید، نترسیدن نشانه اختلال است، نشانه ناآگاهی و ناتوانی در درک خطر و اتخاذ تدبیر مناسب است. ترس و اضطراب، واکنش طبیعی به موقعیتی ترسناک و هراس‌آور است که سلامت و امنیت فرد را به خطر می‌اندازد.
📍 گاه با «انکار» به مقابله با خطر می‌رویم، شاید به این امید که با نادیده گرفتن و کم‌اهمیت شمردن خطر، عامل تهدیدکننده محو و ناپدید شود.
📍 شاید مشهورترین نمونه برخورد «انکارآمیز» با بحران را در تاریخ‌مان در انتهای سلطنت صفویه و در رفتار حاکمیت صفوی در برابر خطر هجوم محمود افغان بتوان یافت.
📍 حاکمیت موظف بود در کنار اتخاذ تدابیر لازم در برابر کرونا، جامعه را به مقدار مناسبی از خطر آگاه کند و سطح متناسبی از ترس و نگرانی را که لازمه اقدامات احتیاطی از طرف مردم بود، در آنها برانگیزد.
👇متن کامل را در اینجا بخوانید یا در موبایل خود روی کلمه instant view بزنید
https://b2n.ir/110710

@panjereh_iran

نوشته‌ی بالا👆 به صورت زیر کامل شده است،البته با تغییر عنوان .👇

🔴 کاهش اضطراب کرونا: آری یا خیر؟!

✍️ رضا شیرالی | روانپزشک

📍 جایی که باید ترسید، نترسیدن نشانه اختلال است، نشانه ناآگاهی و ناتوانی در درک خطر و اتخاذ تدبیر مناسب است. ترس و اضطراب، واکنش طبیعی به موقعیتی ترسناک و هراس‌آور است که سلامت و امنیت فرد را به خطر می‌اندازد.

📍 گاه با «انکار» به مقابله با خطر می‌رویم، شاید به این امید که با نادیده گرفتن و کم‌اهمیت شمردن خطر، عامل تهدیدکننده محو و ناپدید شود.

📍 شاید مشهورترین نمونه برخورد «انکارآمیز» با بحران را در تاریخ‌مان در انتهای سلطنت صفویه و در رفتار حاکمیت صفوی در برابر خطر هجوم محمود افغان بتوان یافت.

📍 حاکمیت موظف بود در کنار اتخاذ تدابیر لازم در برابر کرونا، جامعه را به مقدار مناسبی از خطر آگاه کند و سطح متناسبی از ترس و نگرانی را که لازمه اقدامات احتیاطی از طرف مردم بود، در آنها برانگیزد.

👇متن کامل را در اینجا بخوانید یا در موبایل خود روی کلمه instant view بزنید
https://b2n.ir/957742

@panjereh_iran

در باره‌ی دو فرسته‌ی بالا نکته‌ای به نظرم رسید:
گمان می‌کنم مهم‌ترین تفاوتِ دو نوشته تفاوتِ عنوان‌شان است. این تغییر که شاید ،از لحاظ ربطِ کمتر یا بیشترِ عنوان با محتوای نوشته،موجّه باشد از دیدگاه جذب خواننده ناموجّه است؛عنوان اول(="نداشتن اضطراب سیاسی یک بیماری است") نیرومند و جلب‌کننده است، و دومی(="کاهش اضطراب کرونا؛آری یا نه") بی‌رمق و سرد.به همین دلیل،چه بسا شمار خوانندگان نوشته‌ی اول از تعداد خوانندگان دومی بیشتر باشد.
این چند سطر را نوشتم تا مهارت انتخابِ عنوان را ،صرفاً از جهت جذابیت عنوان یعنی قدرت جلب خواننده‌ی بیشتر، گوشزد و بر نقش سرنوشت‌سازِ گزینشِ عنوانِ خوب تاکید‌ کنم و طبعاً مقصودم این نیست که اولی بر دومی از همه‌ی جهات(از جمله،چنان‌که گفتم،از لحاظ ربط آن با محتوای مطلب؛یا از دیدگاهِ درستی و انطباق آن با واقعیت) برتری دارد. البته قاعدتاً می‌‌شود عنوانی برگزید که هم فال باشد هم تماشا.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

بیا تا جهان را به بد نسپریم
به کوشش همه دست نیکی بریم
نباشد همی نیک و بد پایدار
همان به که نیکی بود یادگار

بنا بود از تارنمای نشریهٔ رود همزمان با جشن تولد یکسالگی‌اش رونمایی شود، اما شیوع کرونا مانع شد.
حال که تارنمای نشریهٔ رود برای نخستین بار در دسترس عموم قرار می‌گیرد، به‌منظورِ برداشتنِ ولو یک قدمِ کوچک در یاریِ آن‌دسته از هموطنان‌مان که صدمات بحران را شدیدتر از دیگران درک کرده‌‌اند، بر آن شدیم عواید حاصل از فروش نسخهٔ الکترونیک شماره‌های ۱ تا ۴ نشریهٔ رود را به کارگران فصلی که اکنون بیکار شده‌اند و به خانواده‌های کارگرانِ مبتلا به کرونا اختصاص دهیم.
ما را در برداشتنِ این گام کوچک یاری دهید.
www.roodbookreview.com

مطلع شدیم دوستانمان در نشریه حرفه‌هنرمند پویشی در حمایت از کارگران بیکارشده‌ی کارگاه‌های مرمتی کاشان به راه انداخته‌اند. بر آن شدیم عواید حاصل از فروش نسخه‌ی الکترونیک نشریه رود را به آن پویش اختصاص دهیم.
در قالب این پویش قرار است برای صد کارگر، عیدیِ ناقابلی به مبلغ ۵۰۰هزار تومان فراهم آید.
با مراجعه به سایت ما می‌توانید نسخه الکترونیک نشریه را تهیه کنید و در این پویش سهیم باشید.
www.roodbookreview.com

‍ 📝📝📝معیارهای نگاه سنجشگرانه در فضای مجازی

✍🏻حمیدرضا جلائی‌پور

✅چون حضور در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌‌های مجازی آزادتر و در دسترس‌تر از رسانه‌های کاغذی است، ما معمولا در هنگام اظهار نظر و اشتراک‌گذاری پست‌های خبری «وارسی» و «سنجش‌» کمتری انجام می‌دهیم-چون علی‌ا‌لاصول «سنجش» زحمت دارد. به همین دلیل ممکن است در فرایند این مشارکت‌ها در فضای مجازی هم «فریب بخوریم» و هم «فریب بدهیم» که هر دو آنها عملی ناواقع‌گرایانه و غیراخلاقی است.

✅هومن پناهنده نویسنده، مترجم و پژوهشگر در حوزه «اندیشه انتقادی» در سخنان ذیل 👇ضمن توضیح ویژگی‌های اندیشه انتقادی در زندگی روزمره، با ذکر مثال‌هایی به نقاط ضعف ما در هنگام کامنت‌ها و اشترک‌گذاری‌ها اشاره می‌کند. برای کاربران محترمی که در شبانه روز ساعتی را در فضای مجازی حضور دارند، گوش دادن به این سخنان سودمند است.
@hamidrezajalaeipoor
🆔@MostafaTajzadeh

بر سپهر مثنوی‌شناسی

#معرفی_کتاب
«مثنوی منثور س‍‍پهر»


✍🏼 بابک عباسی

مثنوی معنوی در نظر اول کتاب پیچیده‌ای نیست؛ داستان‌‌ها و حکایت‌هایی که درس‌های اخلاقی و عرفانی جابه‌جای آن پیداست، داستان‌هایی که به ‌قصه‌های کودکان می‌ماند و قهرمان‌هایش خرگوش و شیر و طوطی‌اند: «بود بازرگان و او را طوطیی/ در قفس محبوس زیبا طوطیی...». این سادگیِ در نظر اول، تاحدی است که در زمان خودِ مولانا کسانی مثنویِ او را کتابی سست و سطحی‌ می‌خواندند که اسرار بلند و نکات عمیق عرفانی ندارد: «این سخن سست است یعنی مثنوی، قصۀ پیغمبر است و پیروی/ نیست در وی ذکر و اسرار بلند، تا دوانند اولیا آن سو کمند...». اما کافی‌ست چند صفحه و حتی چند بیت از همین «کتاب داستان» را بخوانید تا ببینید فهمش واقعاً آسان نیست، و طُرفه آن‌که به دلیل همین داستانی‌ بودن، مثنوی پر است از رمز و تمثیل و استعاره و نیز ارجاع‌های فراوان به داستان‌های دیگر، ازجمله داستان‌های قرآنی. افزون بر این، کلمات دشوار و نامأنوس عربی و ترکی و حتی یونانی هم در آن کم نیست، کلماتی که امروزه کاربردی ندارند و معلوم نیست در زمان خود مولوی هم چندان پُرکاربرد بوده باشند. این‌ها و چیزهایی دیگر (مانند تداعی‌های ذهن سیّال و خیال موّاج مولانا در مثنوی) خواندن و فهمیدن این کتاب را دشوارِ آسان‌نما کرده است.

کتاب مثنوی منثور سپهر، نوشتۀ مهدی دادی‌زاده، قرار است پاره‌ای از این موانع را از پیش پای خواننده بردارد و درعین‌حال قصد ندارد این کار را به سبک شرح‌های تخصصی و پرطول و تفصیل - و گاه دشوارتر از خودِ متن ـ انجام بدهد.

نویسنده از اولین تجربه‌های مواجهه‌اش با مثنوی نوشته است؛ یعنی زمانی که در اواخر دهۀ چهل شمسی در جلسات مرحوم عبدالله واعظ، مدرس مثنوی و معلم معنوی تبریزی، شرکت می‌کرد: «هرچه بیشتر می‌خواندم کمتر می‌فهمیدم. چه بسیار واژه‌ها و جمله‌های دشواری که معنای آن‌ها را نمی‌دانستم و نکته‌های ادبی و عرفانی که برایم ناآشنا بودند. در روخوانی بعضی از بیت‌ها مشکل داشتم و ابیات عربی کلاً برایم نامفهوم بود. ناچار به جست‌‌وجوی کتابی آسان‌خوان برای فهم ابتدایی مثنوی پرداختم، اما سال‌های سال این جست‌وجو بی‌نتیجه ماند...»(ص۵). این سابقه در کنار دانش‌اندوزی و مؤانست با مثنوی در سال‌های پسین، مؤلف را بر آن داشته تا با رجوع به شرح و تفسیرهای قدما و معاصران، کتابی بنویسد و کار را برای نوآموزان مثنوی آسان کند. «تدوین متنی آسان‌خوان برای این کتاب که نثرش ساده و روان باشد و از به‌کاربردن لغات دشوار بپرهیزد و به‌جای کلمات قدیمی و نه‌چندان رایج، معادل‌های امروزین به‌کار برد، ضروری به نظر می‌رسید تا خوانندگانی که می‌خواهند وارد فضای مثنوی شوند در مراحل اولیه از آن استفاده نمایند»(ص۱۷).

دادی‌زاده تفاوت کار خود را با معدود کارهای مشابه دیگر این گونه توضیح داده است «هرچند نثرهایی چه بر کل مثنوی و چه بر داستان‌های آن نوشته شده است اما اغلب این نثرها یا متن را به همراه ندارند یا متن و نثر هر کدام جداگانه در یک قسمت از کتاب آمده است و دسترسی خوانندۀ نثر به متن و خوانندۀ متن به نثر، سهولت کافی ندارد».(ص۱۷) شیوۀ کتاب این‌گونه است که ابتدا بیتی از مثنوی می‌آید و در زیر آن معنای بیت با نثری ساده بیان می‌شود. در پانویس هر صفحه هم معنی لغات دشوار یا عبارات قرآنی مندرج در ابیات ذکر می‌شود.

صاحب مثنوی منثور مقدمه‌ای نیز بر کتاب نگاشته و با ذکر اشاراتی تعلیمی و تاریخی، مثنوی را به خوانندۀ مبتدی ـ و خوانندۀ مبتدی را به مثنوی! ـ معرفی کرده است. از مزایای کتاب، که نمی‌توان نادیده‌اش گرفت، مبنا قراردادن تصحیح جدید و مهم مثنوی استاد محمدعلی موحد است. یک ویژگی جالب تصحیح موحد آن است که جاهایی که مولوی از مسیر اصلی فاصله می‌گیرد و به مباحث دیگر گریز می‌زند، با خط فاصله مشخص شده است تا خواننده سررشتۀ کلام را از دست ندهد و بتواند سیر اصلی داستان‌ها را دنبال کند.

در حال حاضر، دفتر اول از این مجموعه منتشر شده است و نویسنده مشغول تحقیق و نگارش دفترهای بعدی است. برای ایشان طلب همّت می‌کنم و امیدوارم در کار مثنوی منثورشان منصور باشند.

مثنوی منثور سپهر،
نویسنده: مهدی دادی‌زاده،
ناشر: ناصرالدین،
چاپ اول ۱۳۹۸،
۵۸۸صفحه،
۶۰ هزار تومان

@eudemonia

https://bit.ly/2Ugne73

"مصدق" | اثر حسن کریم‌زاده

بیشتر ببینید:‏
@karimzadehstudio

درباره ترانه و جمله " ای سال برنگردی "

جنگ جهانی اول بزرگترین فاجعه انسانی یک قرن اخیر در ایران است که گویی از حافظه جمعی ایرانیان پاک شده است جنگ جهانی اول یکی از مرگبارترین رویدادهای تاریخ بشر است، شمار قربانیان آن حدود ده میلیون نظامی، هفت میلیون غیر نظامی و ۲۰ میلیون مجروح تخمین زده شده است.
اما این جنگ در سال آخر خود شاهد شیوع یکی از مرگبارترین همه‌گیری‌های تاریخ بود؛ آنفلوآنزای اسپانیایی که تقریبا سراسر دنیا را گرفت و شمار قربانیان آن را بیش از پنجاه میلیون نفر تخمین زده‌اند.

با اینکه در آن زمان میکروب به عنوان عامل بیماری‌های عفونی کشف شده بود اما تقریبا یک دهه بعد ویروس عامل این بیماری شناسایی شد. مقایسه تلفات جنگ تقریبا چهار ساله با جهانگیری آنفلوآنزای اسپانیایی که حدود سه سال طول کشید نشان می‌دهد آنفلوآنزای اسپانیایی چه کشتاری کرده است. آنفلوآنزای اسپانیایی پانصد میلیون نفر- یک سوم جمعیت دنیا را مبتلا کرد و تقریبا به اندازه قربانیان مستقیم جنگ کشته به جا گذاشت.

ایران نه‌تنها از این همه‌گیری مستثنی نبود بلکه یکی از بالاترین آمارهای مرگ بر اثر این بیماری را در دنیا داشت.
سر آرنولد ویلسون در کتاب پرشیا می‌نویسد: "با وجود اینکه بیماری‌های عفونی مثل طاعون خیارکی، وبا و گونه‌ای آنفلوآنزا بین ۱۹۱۸ و ۱۹۲۰ دنیا را درنوردیدند اما در پرشیا (ایران) همه‌گیر شدند و بیش از جنگ چهارساله جان انسانها را گرفتند. با این حال شواهد ناچیزی در پرشیا در این باره در دسترس است."

عباس میلانی در کتاب شاه می‌نویسد: "در آن روزها، وبا و آنفلوآنزا، اعتیاد و گرسنگی در مملکت بیداد می‌کرد. اسطقس بهداشتی جامعه در آن روزها سخت علیل و بیمار بود. به روایتی در دو دهه اول قرن بیستم ایران دستکم یک دهم و شاید چهل درصد جمعیت خود را در نتیجه انواع بیماری‌های واگیر، قحطی و جنگ از دست داد."

"در واقع سال ۱۹۱۹، یعنی سال تولد محمدرضا [شاه]، اوج رواج بیماری مرگ‌زایی بود که گرچه از آمریکا آغازیده بود، اما به آنفلوآنزای اسپانیایی شهرت دارد. می‌گویند مرگبارترین ویروس تاریخ بود و چه بسا چیزی حدود صد میلیون قربانی گرفت. به دیگر سخن حتی از طاعون کشنده‌تر بود. ابعاد دقیق کشتار این بیماری در ایران روشن نیست. اهل خبرت، اما، بر این باورند که قحطی، کثافت آب، اعتیاد و فقدان امکانات پزشکی دست به دست هم داد و این بیماری را در ایران حتی کشنده‌تر کرد."

جامع‌ترین تحقیق را درباره شیوع آنفلوآنزای اسپانیایی در ایران در طول جنگ جهانی اول را دکتر امیر اصلان افخمی انجام داده است. دکتر افخمی می‌نویسد برخلاف سایر نقاط دنیا که بیشتر قربانیان آنفلوآنزای اسپانیایی شهرنشینان بودند در ایران این بیماری در روستاها بیشتر قربانی گرفت. دکتر افخمی "شرایط اجتماعی" ایران را مهمترین دلیل برای تلفات زیاد آنفلوآنزای اسپانیایی در ایران می‌داند و به طور مشخص و مفصل به "قحطی، اعتیاد به تریاک، مالاریا و کم‌خونی (آنمی)" اشاره می‌کند.

جنگ و اشغال قوای خارجی، بیماری، خشکسالی، احتکار، دولت ناکارآمد و فاسد و توسعه‌نیافتگی در آن برهه جان میلیون‌ها ایرانی را گرفت. گد گیلبار مورخ و جمعیت شناس معروف شمار قربانیان را یک و نیم میلیون نفر تخمین زده است.
در آن زمان جمعیت ایران تقریبا ده یازده میلیون نفر و امید به زندگی کمتر از ۳۰ سال و میانگین سنی جمعیت در حدود ۲۵ سال بود و ۹۰ درصد جمعیت شاغل، به کشاورزی و فعالیت‌های وابسته به آن اشتغال داشت و بقیه به خرده‌فروشی و خدمات عمومی و خصوصی مشغول بودند.

ترانه ای که در آن زمان بین مردم رواج پیدا کرده بود و حتی در جنگ جهانی دوم در کوچه و بازار خوانده می شد :

گلدون و کوزه و گلاب‌پاش / دادیم به پنجا [یک چارک] خاشخاش
ای سال برنگردی / دوکونا رو تخته کردی / مردا را اخته کردی / زنا را شلخته کردی / ای سال برنگردی...

سالی که گذشت سال بد بود / سالی بد و بد / ز بد بدتر بود .

این شعر از خاطره جمعی ایرانی ها فراموش نشد و بعدها به همراه ترانه " حاجی فیروزم بله "به یک ترانه روحوضی مشهور هم تبدیل شد و توسط مرتضی احمدی هم اجرا شد و انگار هر سال برای ایرانیان سالی بد است که در ترانه نوروزی خود باید " ای سال برنگردی " را هم بخوانند . جمله " سال بر نگردی سال " بارها در ادبیات ما به کار رفته است ( مثل شعر شاهکار ضیا موحد به نام بر اب های مرده مروارید ) . از آنجا که سال 1398 سال سیاه کشتار ایرانیان به عناوین مختلف بود جدیدا توسط خاطره حکیمی به نام سال بد اجرا شد .

@muzicbaz کانال موزیک باز

@muzicbaz کانال موزیک باز

https://www.instagram.com/p/B96zOEMgP10/?igshid=14p4sgtummacj

#هومن_پناهنده
@gashthaa

در این سخنان آنگلا مرکل واقع‌بینی،راست‌گویی،اعتماد به نفس، جدیّت، حرمت نهادن به زندگان و مردگان،خطیر شمردن بلا، بالغ دانستن مردم ، پرهیز از لافِ گزاف، و وجودِ امید و احساس و عاطفه آشکار است.👇👇👇

🎙 صدر اعظم آلمان: کسانی که می‌میرند، عدد نیستند، انسانند، برای‌شان می‌جنگیم

آنگلا مرکل، صدراعظم قدرتمند آلمان دیروز دست به اقدام بی‌سابقه‌ای زد؛ او رودرو با مردم، مستقیم از قاب تلویزیون با تک‌تک آلمانی‌ها درباره‌ی بحران کرونا‌ با آن‌ها حرف زد، در یکی از تاثیرگذارترین و به‌ترین نطق‌های عصر ما. چکیده‌ی سخنرانی مرکل را بخوانید:

این بزرگ‌ترین چالش آلمان، نه از زمان اتحاد دوباره آلمان که از زمان جنگ جهانی دوم است .از آن زمان تاکنون هیچ چیز تا این حد، زندگی ما در کنار یک‌دیگر را تحت تاثیر قرار نداده ... تنها وقتی از پس این بحران برمی‌آییم که تمام شهروندان این را وظیفه خودشون بدانند؛ موضوع جدی‌ هست و شما هم جدیش بگیرید. تا وقتی درمان یا واکسنی وجود نداشته باشد، تنها یک کار می‌شود کرد: کند کردن روند شیوع و کش دادنش به چندین ماه تا بتوانیم زمان بخریم تا دارو و واکسن کشف شود و بیمارستان‌های مان آماده باشند.
حتی سیستم سلامت ما هم که یکی از بهترین‌ها در جهان‌ هست، اگر بیماران زیادی با وضعیت وخیم به‌ آن هجوم بیاورند، کم می‌آورد. کسانی که حال‌شان وخیم می‌شود، عدد و رقم نیستند، پدر یا پدربزرگ‌اند، مادر و مادربزرگ، همسر و انسانند. ما جامعه‌ای هستیم که زندگی تک‌تک انسان‌ها برای مان ارزش دارد.

به همه کسانی که در بیمارستان‌ها و سیستم بهداشت کار می‌کنند:
کاری که می‌کنید خیلی بزرگ است. از صمیم قلب تشکر می‌کنم. و حالا یک موضوع حیاتی‌ست: زندگی اجتماعی را تا جایی که می‌شود متوقف کنیم. دولت به کار خودش ادامه خواهد داد اما هر چیزی را که انسان‌ها و جامعه رو تهدید کند، باید کاهش بدهیم. محدودیت‌های کنونی در تاریخ جمهوری فدرال آلمان سابقه ندارند. برای کسی مثل من که آزادی سفر حقی بوده که براش سخت جنگیدم، چنین محدودیت‌هایی فقط در شرایط کاملا اضطراری توجیه‌پذیر هستند اما فعلا این محدویت‌ها برای حفظ جان انسان‌ها ضروری‌اند.

تضمین می‌دهم: دولت همه کار می‌کند تا تاثیر اقتصادی بحران را کاهش بدهد و فرصت‌های شغلی را حفظ کند. اقلام ضروری همیشه موجود خواهند بود. قفسه‌های خالی فروشگاه‌ها به سرعت پر می‌شوند. احتیاط در خرید خوب است، انبار کردن اما بی‌معنی و کاملن ضد هم‌بستگی‌ست. از کارکنان سوپرمارکت‌ها تشکر می‌کنم. آن‌ها سر کار می‌روند تا چرخ این مملکت به معنی دقیق کلمه بچرخد.

اما اقدامات دولت خنثی می‌شوند اگر ابزار اصلی علیه شیوع بیماری به کار گرفته نشود: این ابزار خود ما هستیم. وحشت نکنید، اما هرگز فکر نکنید که شما کاره‌ای نیستید. از هیچ‌کس نمی‌شود صرف‌نظر کرد. اپیدمی نشان می‌دهد که ما چقدر آسیب‌پذیر و چه‌قدر به هم‌دیگر وابسته‌ایم. همه برای کنترل این وضعیت نقش دارند. نفرین نشده‌ایم که واگیری سریع ویروس را منفعلانه تماشا کنیم. ابزاری علیه‌ش داریم: باید ملاحظه داشته باشیم و از هم فاصله بگیریم. می‌دانم سخت‌ است. می‌دانم که در زمانه‌ی سختی می‌خواهیم به هم نزدیک باشیم، از نظر فیزیکی هم نزدیک باشیم. اما در این لحظه درست برعکسش‌ درست است.

هیچ‌کس را تنها نذارید. باید به عنوان خانواده و به عنوان جامعه، راه دیگری (جز نزدیکی فیزیکی) پیدا کنیم برای با هم بودن، راه‌های خلاقانه که از پس ویروس بربیایند. باید راه‌هایی پیدا کنیم دوستی‌مان رو نشان بدهیم. یک بار دیگه شروع کنید به نامه نوشتن. پست که کار می‌کند.

از همه با جدیت تقاضا می‌کنم: از قوانینی که فقط برای مدت کوتاهی وضع شده‌اند پیروی کنید. دولت بررسی می‌کنه که چه چیزی را باید اصلاح کرد و چه اقدام دیگری ضروری‌ست. این وضعیت دینامیک‌ست و باید یاد بگیریم و با ابزارهای جدید واکنش نشان بدهیم. شایعه‌ها را باور نکنید. با یک وظیفه تاریخی مواجهیم که فقط در کنار هم دیگر از پسش بر خواهیم آمد.

مطمئنم از بحران عبور می‌کنیم. اما چند نفر از عزیزان‌مان رو از دست خواهیم داد؟ بخش زیادی از آن به خود ما بستگی دارد. می‌توانیم تصمیم بگیریم با هم هم‌کاری کنیم و محدودیت‌های کنونی را بپذیریم. به تک‌تک ما بستگی دارد. حتی با این که این تجربه بی‌سابقه‌ست، باید برمبنای دل و عقل‌مان رفتار کنیم.
مراقب خودتان باشید.

🔃 ترجمه‌ی امید رضایی

🔺منبع: کانال تلگرامی

درباره‌ی سپیدپوشان روسپید

#هومن_پناهنده
@gashthaa

اعتماد به سخن مسئولین و مقامات
این روز ها بسیار سخن از توجه نکردن خلایق به توصیه های ایمنی مقامات است در مورد اجتناب از مسافرت و حضور در مراکز تجمع. یک رخداد جالب بیادم افتاد. در یک شب ژانویه ۲۰۱۲ کشتی تفریحی کوستا کورکوردیا با حدود سیصد نفر سرنشین از شهروندان کشور های مختلف اروپا در سواحل ایتالیا به صخره ای خورد و شکاف برداشت. در زمان حادثه فاصله این کشتی تا ساحل۱۵۰ متر بود. اما حدود ۳۲ نفر از سر نشینان که عمدتاً از کشور های دیگر مانند انگلستان و آلمان بودند تلف شدند. دو پرسش قابل ملاحظه:
یکم، چرا این کشتی بزرگ تا این حد به ساحل نزدیک بود؟ پاسخ. چون منزل کاپیتان کشتی در ساحل بود و در آن شب در منزل او پارتی بر قرار بوده و کاپیتان به ساحل نزدیک شده تا برای مهمانان دست تکان دهد! این طنز نیست و جداً همینطور بود و در محاکمه کاپیتان مطرح شد.

درس اخلاقی اول، وقتی یک ناخدا کشتی را از یک طرف می برد الزاماً برای رفاه حال سر نشینان نیست، ممکن است برای پارتی منزل خودش باشد.

دوم، چرا در این فاصله نزدیک به ساحل این تعداد تلفات و چرا تلفات از غیر ایتالیایی ها؟ پاسخ. زمانی که کشتی به صخره برخورد کرد برخی مسافرین به عرشه آمدند، کاپیتان در بلند گو اعلام می کند که همه چیز تحت کنترل است و جای نگرانی نیست و مسافرین به کابین های خود مراجعه کنند. مسافرین غیر ایتالیایی که به اظهار نظر و صداقت مسئولین اعتماد داشتند به توصیه کاپیتان عمل کرده به کابین های خود می روند. مسافرین ایتالیایی که تجربه ایتالیایی داشتند به سرعت فهمیدند که باید صحبت کاپیتان را در جهت عکس تفسیر کنند. به سرعت از کابین های خود بیرون رفته بر روی عرشه آمدند. عده ای که بنیه داشتند خود را به آب زدند و تا ساحل شنا کردند و نجات یافتند بقیه هم توسط گروه های امداد نجات یافتند. آن ها که به صحبت مسئول مربوط اعتماد کردند آب داخل کشتی بالا آمد و داخل کابین ها خفه شدند.

درس اخلاقی دوم برای مردم، هر وقت مقامات فرمایش و توصیه کردند، فرمایشات و توصیه های قبلی آن ها را هم در ذهن مرور کنید.
درس اخلاقی برای مقامات، اگر حرف های مستحکم و قول های وزین قبلی شما درست در نیامد انتظار نداشته باشید مردم به کابین های زیر عرشه بروند ممکن است خود را به آب بزنند.
حال تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!!

@literature9
چرا باید «هملت» را خواند؟
دربارۀ نمایشنامۀ «هملت» نوشتۀ #ویلیام_شکسپیر

‍ ✔️به سخنی که هرگز زاده‌ نشد
✍️سهند ایرانمهر

🔸مرتضی جابریان این عکس را از چهره‌ یک‌پزشک‌انداخته است. دکتر نیلوفر نیسی. ماسک صورتی که او‌به شکل مداوم بر صورت داشته است، چهره او‌ را دگرگون کرده است.

🔸چشم‌ها به دوربین خیره‌اند. دهان نیمه‌باز، گویی سخنی در میانه‌ راه، دلمه بسته و از طنین خود بر تار حنجره، دست شسته.

🔸چند هفته پیش، دغدغه‌های آدمی در گیتی چه بود؟ اکنون چون کنگ خواب‌دیده مبهوت چه؟ نگاه‌ها چقدر سنگین‌تر شده‌اند، حرف‌ها چقدر عقیم‌تر، باد شوم‌آفت که بر ریه‌ها وزیده، اندام‌ها همه از وظیفه شان خالی می‌کنند. شانه‌ها دیگر شانه‌ای را گردن نمی‌گیرند، دستها از دست دیگری عاصی‌اند، صورت‌ها هم و حالا دیگر بار حرف را هم انگار چشم‌ها می‌کشند. طبیب همچنان به ما زل زده است، آن‌سخن چیست که نازاده، با این‌ چهره تکیده و گرده تسمه کشیده، صدگونه سخن گفته؟!

🔸نگاهت را از ما برگیر، تویی که بر تیغ‌زار درد، سماع می‌کنی ما پای هروله در قیامت داریم،
وْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ
پس زمانى كه آن صداى هولناك در آيد. روزى كه انسان از برادرش بگريزد و از مادر و پدرش و همسر و فرزندانش. در آن روز براى هر يك از آنان كار و گرفتارى است كه او را (از پرداختن به كار ديگران) بازدارد.

🔸نگاه طبیب، تمامی ندارد، رد بلا بر صورتش طعنه تیرآوران‌را ماند، چه می‌گوید؟! این‌سخن را چگونه می‌توان‌دریافت، چه کسی خواهد‌ دریافت، جز بیمار که هجای درد را می‌داند، تیزی نیزک سرفه بر سینه را می‌شناسد و در مکث خست‌بار تنفس، دل به کجاوه خسته و‌لنگ لنگان طبیب می‌بندد؟!

ای نازنین طبیب ز دردت‌گداختم
پیش آ،‌که نالهٔ من بیمار نازک است
بیدل دهلوی
@sahandiranmehr