📢 ... #پوشۀ_شنیداری نشست نقد و بررسی کتاب «بفرمایید فلسفه»

با حضور: هومن پناهنده، امیرحسین خداپرست، میثم محمدامینی

سه‌شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵

برای تهیه DVD تصویری کلیه نشست‌ها و درس‌گفتارها و همایش‌ها مرکز فرهنگی شهرکتاب می‌توانید با شماره‌های ۸۸۷۲۳۳۱۶-۸۸۷۱۷۴۵۸-۸۸۷۱۹۲۳۲ تماس بگیرید.

@Bookcitycc

بفرمایید فلسفه (گفت وگو با بزرگ ترین فیلسوفان معاصر۱)، دیوید ادموندز و نایجل واربرتن، ترجمۀ میثم محمدامینی، نشر کرگدن، ۲۷۲ صفحه، ۵۰۰۰۰ تومان

#فلسفه
#نشر_کرگدن
@Bookcitycc

🔴 مسئولیت جمعی در برابر یک جنایت

✍️ محمدرضا جلائی‌پور

«۱۱ اردیبهشت ۹۹، جمعی ۵۷ نفره از شهروندان افغانستان (از جمله چند نوجوان و چند سالمند) از هریرود در ولایت هرات وارد خاک ایران می‌شوند. همه مهاجران غیررسمی در ایران بودند که بعد از شیوع کرونا موقتا به افغانستان رفته و حالا برای از سرگیری کار - عمدتا به عنوان کارگر ساختمانی - به ایران برمی‌گشتند. چند مرزبان ایران آن‌ها را بعد از عبور غیرقانونی‌شان از هریرود دستگیر می‌کنند و به پاسگاه مرزی می‌برند، صبح ۱۲ اردیبهشت برهنه‌شان می‌کنند‌، مورد توهین و ضرب و شتم با قنداق اسلحه و شلاق قرار می‌‌دهند، به کار اجباریِ کندن علف‌های هرزه وادار می‌کنند، ‌ظهر با مینی‌بوس آن‌ها را به کنار رودخانهٔ هریرود می‌برند و به آن‌ها دستور می‌دهند که یا از رودخانه‌ (که جریان آب شدیدی داشته) رد شوید یا به سمت شما تیراندازی می‌کنیم. بسیاری از این مهاجران شنا بلد نبوده‌اند اما از ترس تیر خوردن همه به رودخانه می‌پرند. چند تیر هوایی هم شلیک می‌شود. تنها ۱۲ نفر نجات پیدا می‌کنند ‌و قاعدتا ۴۵ نفر دیگر غرق شده و جان‌ باخته‌اند‌‌. تا روز جمعه ۱۸ جسد از غرق‌شدگان پیدا می‌شود. دکتر عارف جلیلی، سخنگوی بیمارستان هرات، می‌گوید علت مرگ همه غرق‌شدگی در آب رودخانه است.»

آن‌چه خواندید خلاصهٔ روایت رسانه‌های معتبر جهانی (از جمله نیویورک‌تایمز، فرانس‌۲۴ و بی‌بی‌سی) بر اساس شهادت تعدادی از نجات‌یافتگان است. اگر این روایت درست باشد یک جنایت تمام‌عیار رخ داده است. جزییات وحشتناکِ روایت و شواهدی که در تاییدش وجود دارد (از جمله شهادت نجات‌یافتگان) برای هر مخاطبِ حساس به ظلم و رنج تکان‌دهنده است. با این حال و علی‌رغم فشار دیپلماتیک شدید از سوی دولت افغانستان، دولت ایران صرفا به تکذیبیه‌هایی کلی اکتفا کرده است.

ماجرا چنان تکان‌دهنده است که باید پرسید: چرا با گذشت ۱۰ روز هنوز رئیس جمهور ایران در این زمینه پیام تسلیتی منتشر نکرده و نتایج بررسی و تفحص کمیتهٔ حقیقت‌یابی منتشر نشده؟ چرا هیچ نمایندهٔ مجلسی درخواست تحقیق و تفحص در این زمینه نداده‌؟ چرا جز یک توییت از مصطفی تاجزاده، هیچ سیاستمدار شاخصی - اعم از اصولگرا و اصلاح‌طلب - در این زمینه حتی در حد یک توییت یا مصاحبه یا نوشته واکنشی نشان نداده‌؟ چرا هیچ حزب اصلاح‌طلب یا اصولگرایی در این زمینه بیانیه‌ای منتشر نکرده‌؟ چرا هیچ رسانهٔ داخل ایران این خبر را تیتر یک نکرده و گزارش دقیق و مستقلی در این زمینه منتشر نکرده است؟

اگر حتی بخشی از این روایت مطابق با واقع باشد، برکناری و محاکمهٔ خاطیان و عذرخواهی رسمی دولت ایران ضروری است، اما کافی نیست. صرف نظر از این‌که جزئیات این ماجرای وحشتناک چه بوده است، نقض حقوق اساسی مهاجران قانونی و غیرقانونی افغانستانی در ایران مصادیق پرشماری داشته است. برای پیشگیری از اتفاقات ناگوار دیگر، هم تدوین و تصویب قانون جامع مهاجران ضروری است، هم پاره‌ای از اصلاحات نهادی و فرآیندی، و هم اصلاح فرهنگ عمومی رفتار با مهاجران در میان عموم شهروندان.

ضرب و شتم و توهین در بازداشتگاه‌ها‌، برخوردهای غیراخلاقی و غیرقانونی در اردوگاه‌هایی مثل سنگ‌سفید و عسکرآباد‌، محدودیت‌های تردد و سفر، بیگاری‌کشی، بازداشت‌ها و رد مرزهای غیرانسانی (از جمله شامل کودکان کار)، عدم امکان خرید اموال غیرمنقول و گشودن حساب بانکی، عدم امکان گرفتن تابعیت ایران بعد از ده‌ها سال سکونت در ایران، و استفاده از مهاجران به عنوان ابزار فشار سیاسی به افغانستان از نمونه‌های متعدد سوء رفتار دولت ایران با مهاجران افغانستانی است. رفتار تبعیض‌وتحقیرآمیز بسیاری از شهروندان ایران با این مهاجران هم زندگی عادی باکرامت و رضایتمندانه و رشد و شکوفایی این مهاجران در ایران را کم‌یاب یا دشوار کرده است (اگر تردید دارید این اپیزود پادکست رادیومرز را گوش کنید: https://t.me/radiomarz/30).

‌ایران ابتدا آغوش گرمی برای مهاجران جنگ‌زدهٔ افغانستانی گشود، حق تحصیل فرزندان مهاجران (حتی غیرقانونی) به رسمیت شناخته شده، انجمن «دیاران» برای کاهش تبعیض‌های حقوقی و حقیقی علیه مهاجران تلاش‌هایی داشته و بسیاری از ایرانیان میزبانان مهربانی برای مهاجران افغانستان بوده‌اند، اما کافی نیست و بسیاری از رفتارهای دولت و شهروندان ما با ۲.۵ میلیون مهاجر افغانستانی هنوز آکنده از تبعیض‌های ناروا است (آخرین نشانه‌اش هم فقدان واکنش عمومی به انتشار خبر چنین جنایتی). حتی مهاجر غیرقانونی هم حقوق اساسی انسانی‌ای دارد که متاسفانه بعضا توسط نهادهای حکمرانی و شهروندان ایران نقض می‌شود. توجه به حقوق و مسائل مهاجران از شاخص‌های سیاست‌ورزی عدالت‌خواهانه است و با مطالبه‌گری و آگاهی‌افزایی بیشتر باید کوشید توجه اصلاح‌جویان و عموم شهروندان ایران به حقوق چند میلیون مهاجرِ آسیب‌پذیر در ایران بیش از پیش و از چنین فجایعی پیشگیری شود.

@jalaeipour

یکی داستان است پر آبِ چشم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

اثر شنیدنی
موسیقی بی‌کلام

@textmusic5

🍃💙

🔴سكوت مدني بدتر از سكوت رسمي

🔘ماجراي تأسف‌بار غرق شدن تعدادی از مهاجران افغانستاني در رودخانه مرزی ایران را نبايد به سكوت برگزار كرد. اگر چه شخصا چند روزي صبر کردم تا واقعيت ماجرا از زبان مسئولين رسمي ايران روشن شود، ولي به ظاهر قصد چنين كاري را ندارند، البته در این باره مواضع رسمي اعلام شده مشكلي را حل نمي‌كند.

🔘براي اين موارد بايد هيأت‌هاي مشترك و حتي مستقل به ماجرا رسيدگي كرده و گزارش خود را عرضه كنند، ولي چه مي‌توان گفت كه در اينجا حتي يك گزارش رسانه‌اي مستقل نيز در باره اين موضوع ديده نشده است. گمان نمی‌کنم که اگر گزارشی هم تهیه شود منتشر شود.

🔘كشته شدن تعدادي از كارگران و مهاجران افغانستاني در رودخانه هريرود را از چند زاويه بايد مورد توجه قرار داد. ابتدا بايد بر اين نكته اشاره كرد كه احتمال وقوع اتفاقات اين‌چنيني در مرزهاي كشورها بيش از درون مرزها است. مرزها به نوعي نه فقط مرز جغرافيايي را تعيين مي‌كنند، بلكه محلي براي عبور مرزهاي اخلاقي و قانوني نيز هستند. به همين علت بايد مراقبت‌هاي بيشتري در اين موارد صورت گيرد.

🔘همان طور كه عبور از مرز ممنوع است، عبور از اخلاق و قانون نيز غير قابل قبول است. ولي پاسداران مرزهاي اخير چه كساني هستند؟ بدیهي است كه برخي از اين پاسداران، مأمورين رسمي هستند كه طبعاً در اين باره بايد پاسخگو باشند. اگر اين واقعه؛ همچنان كه مشهور است، رخ داده باشد، نشان‌دهنده آن است كه مرزهاي قانوني و اخلاقي در مرزهاي كشور به كلي رها شده هستند و چنين رویدادی فقط بخش برجسته و خبري شده آن خواهد بود.

🔘هنگامي كه سقوط هواپيماي اوكرايني رخ داد، بسیاری از ما دوست داشتيم كه ادعاها در باره اصابت موشك درست نباشد و در پي يافتن شواهد و دلايلي بوديم که نقص فني را توجيه كند. اين خواست نه براي تبريه كردن احتمالي مقصرين، بلكه يك خواست انساني و رواني بود. متأسفانه روشن شد كه ماجرا برخلاف خواست قلبي و انساني ما بوده است.

🔘اين بار هم دوست داريم كه حادثه چنان نباشد كه در رسانه‌هاي بين‌المللي و افغانستاني بازتاب يافته است. ولي چه كنيم كه مارگزيده از ريسمان سياه و سفيد مي‌ترسد و ویژگی اين مورد خاص بيش از ظاهر و ترسناکی یک ريسمان است.

🔘آنچه كه هدف اصلي من در اين يادداشت است، پرداختن به وجه سياسي و امنیتی و بین‌المللی این ماجرا نیست. بلكه بخش فرهنگي ـ سياسي آن هدف این نوشته است. هنگامي كه از مفهوم ايران سخن مي‌گوييم، فراتر از جغرافياي كنوني ايران، به يك مفهوم تاريخي و فرهنگي نيز توجه داريم. در اين چارچوب بسياري از كشورها و جوامع در ذيل اين چارچوب قرار مي‌گيرند و در نتيجه بايد نسبت به سرنوشت آنان بيش از جوامع ديگر حساس بود. و بدون شك افغانستان و تاجيكستان در خط مقدم اين مفهوم تمدني و تاريخي و فرهنگي از ايران هستند.

🔘 پرسش اساسی این است که اگر این اتفاق برای شهروندان ایرانی روی داده بود و مثلا پای کشوری مثل سوریه یا عربستان یا یکی از کشورهایی که افکار عمومی ما به آن حساس است، در میان بود، آن وقت ماجرا در افکار عمومی به چه صورتی در می‌آمد؟ به همین ترتیب اگر این اتفاق برای چند شهروند غربی روی می‌داد واکنش ما چگونه بود؟

🔘به نظر می رسد واکنش ها نسبت به این اتفاقات بر اساس نوعی قبیله‌گرایی و یا به تعبیر فنی تر خاص گرایانه است. این واکنش‌ها نشان می‌دهد ما به اصولی که جنبه های عام دارد، اعتقاد عمیق نداریم. از این نظر تفاوت چندانی هم میان حکومت و جامعه دیده نمی‌شود.

🔘در برابر هر اتفاق، بر اساس نسبتی که با هویت گروهی ما دارد، واکنش نشان می دهیم. از این زاویه، مشکل غالب ما خاص گرایی است. این خاص گرایی در جنبه های متفاوت زندگی ما دیده می شود. مثلا اگر شعار ایرانشهری دادیم و به عنصر ایرانی و زبان فارسی تاکید کردیم که هویت ما را در تقابل با پان‌عربیسم و پان‌‌های دیگر تعریف می‌کند، در این صورت چرا نسبت به این پدیده واکنش نشان ندادیم؟

🔘یا دیگرانی که برای هر اتفاق کوچک و بزرگی در ینگه دنیا حساسیت بخرج می‌دهند که ایرادی هم ندارد چرا به این ماجرا که می‌رسند سکوت می‌کنند؟ ظاهرا تا رسیدن به مرحله عام‌گرایی راه طولانی در پیش داریم.

نقدِ موزیکالِ مداحِ غیور بر تمدن غرب و مدرنیته و غیره.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

غرب و غربيان در ادبيات داستانی ايران
محمدرضا قانون‌پرور
ترجمه هومن پناهنده
چاپ اول ۱۳۹۹، نشر نامک
قطع رقعی، ۲۱۶صفحه، جلد شوميز
قيمت: ۳۲۵۰۰تومان
خرید اینترنتی:
toosbook.ir/p/غرب-و-غربیان/

📝📝📝 هشدار نامه‌ی سعید زیباکلام به رئیس قوه قضاییه

✅سعید زیباکلام، استاد اصولگرای دانشگاه تهران نامه‌ای سرگشاده خطاب به رییس قوه قضاییه نوشته است که به نقل از کانال تلگرامی او در پی می‌آید:

✅سلام و رحمت خدا بر جناب آقای ابراهیم رئیسی و با آرزوی عاقبت بخیری و خدمت.

رئیس قوه قضائیه، جناب آقای رئیسی!

✅در خبرها آمده که مسئولان و مقامات بخشداری لواسان همگی مجوز ساخت برجی ۲۰ طبقه را برخلاف تمام مقررات تصویب کرده‌اند. یعنی، کاخی دیگر با وجود رنج و فقر و عسرت اکثریتی از عموم مردم.

آقای رئیسی!

✅ملاحظه می‌کنید که کمتر روزی می‌گذرد که خبر غارت بیت‌المال و یا تضییع حقوق کارگران و سایر اقشار محروم دست‌کم در یکجا از کشور به گوش امثال بنده نرسد. و حال آنکه این بنده ظلوم جهول کفور نه شبکه‌ای اطلاعاتی در اختیار دارم و نه سازمان بازرسی کل کشور تحت امرم قرار دارد و نه عضو کمیسیون اصل نود هستم و نه سمتی در بازرسی بیت دارم. ببینید شما در آن جایگاه عالی چه می‌بینید و می‌شنوید و چه خبر دارید!

جناب رئیسی!

✅بنظر شما این حجم از فساد ذوسطوح و گسترده در تقریبا سراسر کشور امری تصادفی است و یا عوامل نفوذی سرویسهای جاسوسی مستکبران جنایتکار غربی سرمنشاء و محرک این همه مفاسد هستند؟

آقای رئیسی!

✅حقیقتا بر این پندارید که با بازدیدهای سرزده به دادگستری فلان شهر و گزارش رسانه‌ی حکومتیِ صداوسیما از اینکه شما در حال گوش‌دادن به پیرمرد یا پیرزنی هستید سرقت‌سالاری عمیق و نهادینه‌شده طی ۴۰ سال گذشته برچیده و یا دستکم کمی کاهش پیدا می‌کند؟

📌 متن کامل

@Kaleme
🆔@MostafaTajzadeh

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«چگونه در میهمانی‌ها به غریبه‌ها نزدیك شویم؟»

🔹به میهمانی یكی از دوستان‌تان رفته‌اید. ساعت یازده شب است. هوا هنوز گرم است. کمی آن‌طرف‌‌تر چند نفر سرخوشانه گپ می‌زنند. یكی‌شان ماجرایی را تعریف می‌كند؛ شاید دربارۀ سفرش با قطار یا تصادف جزئی دوچرخه‌اش. بقیه لابلای حرف‌های او می‌زنند زیر خنده یا شروع می‌كنند به تعریف ماجرای خودشان. جمع‌شان جذاب و بااعتماد‌به‌نفس به‌نظر می‌رسد، به‌خصوص راوی اصلی. اما شاید دیواری بلند و استوار یا خندقی پر از مارماهی شما را از آن جمع جدا کند. اصلا راه ندارد وارد جمع‌شان شوید و سلامی كنید. لبخند مخصوص‌تان را می‌زنید که لبخند ضعیف آدم بازنده است و خودتان را سرگرم قفسۀ كتاب نشان می‌دهید. ده دقیقه بعد میهمانی را ترك می‌كنید.

🔹 توصیه‌هایی كه برای این‌جور وقت‌ها می‌شود معمولا در این باره است كه چه‌طور باید سر صحبت را باز كنیم. اما بهتر است یك جور دیگر شروع كنیم: به چه فكر كنیم؟ كم‌رویی مزمن در واقع ناشی از حدس‌های ما دربارۀ دیگران و شخصیت‌شان است. اگرچه این‌طور به‌نظر نمی‌رسد، ولی وقتی كم‌رویی بهمان هجوم می‌آورد نشانگر ارزیابی‌ای معقول دربارۀ طبیعت و غرض‌های همنوعان‌مان است. كم‌رویی یك عدم ‌تعادل شیمیایی یا تكانه نیست:‌ یك فلسفه است؛ حتی اگر فلسفه‌ای به‌شدت غیرمفید باشد.

🔹فرض اساسی این فلسفه این است كه دیگران به خودشان متكی هستند، به همراهی كسی نیاز ندارند، در هیچ شرایطی احساس تنهایی نمی‌كنند، آن‌چه را باید بدانند می‌دانند، و هیچ‌یك از ضعف‌های ما، تردیدهایمان‌، آرزوها و سردرگمی‌های پنهان ما را ندارند؛ در واقع شكل بالغانۀ همان پیش‌فرض‌هایی كه كودك دربارۀ معلمش دارد: بزرگسالی جدی و كاردان كه ظاهرا هیچ‌وقت كم‌سن و سال، احمق، آسیب‌پذیر یا كشته‌مردۀ جنگ بالشی نبوده است.

🔹 باور نکردن این موضوع که بقیه هم مثل خودمان آدم‌اند، گرایش طبیعی ذهن است. از روی نشانه‌های ظاهری قضاوت می‌كنیم؛ و كم‌اند كسانی كه آن‌قدر احساس امنیت كنند كه بگذارند دیگران ضعف‌هایشان را ببینند. بنابراین خیال می‌كنیم بین ابرانسان-ماشین‌های آهنین‌جامه زندگی می‌كنیم نه موجودات شكننده و نامطمئنِ پرشده‌ از آب. باور نمی‌كنیم بیشترِ آنچه در ذهن‌مان می‌گذرد، به‌خصوص بی‌اعتمادی به خودمان، اضطراب و ملال، در ذهن آن غریبه‌ها هم هست.

🔹 یادمان می‌رود ما هم از آنچه واقعا هستیم چیز زیادی بروز نمی‌دهیم. ما هم پر از احساسات و دلبستگی‌هایی هستیم كه در‌نهایت ناخواسته پنهانشان می‌كنیم؛ احساسات و علایقی كه شاید دیگران در حالت عادی از ما انتظار ندارند؛ و این به‌راحتی باعث می‌شود غریبه ها در موردمان اشتباه قضاوت كنند یا ازمان بترسند.

🔹 اما طول می‌كشد تا ما این درك حیاتی و مهم را به یك استراتژی اجتماعی و یك شناخت مولد خودباوری تبدیل كنیم؛ این كه دیگران هم لازم است مثل خودمان حدی از صمیمیت، اشتیاق، كنجكاوی و غم در دل داشته باشند؛ یعنی همان چیزهایی كه دوستی‌های جدید بر مبنایشان شكل می‌گیرد. فردی كه در ظاهر ازدواجی موفق داشته است ممكن است در مسیر رابطه‌اش سختی‌های فراوان كشیده باشد؛ ورزشكاری پرخاشگر شاید به اضطراب و شرم مزمن مبتلاست؛ مدیرعاملی شاید خاطراتی شفاف‌ از درگیری‌هایش داشته باشد و فضایی زیاد از ذهنش را كسانی اشغال كرده باشند كه قرار است از كار بیكارشان كنند. شخص خیلی روشنفكری شاید -در درونش - آرزو داشته باشد دوستی جدید صبورانه او را تشویق به رقص كند (یا چرخ زدن‌های ناشیانه‌اش را نادیده بگیرد). اشتباهمان این است كه فكر می‌كنیم ظاهر آدم‌ها همۀ آن چیزی است كه هستند. اضطرابمان بر روی این واقعیت مهم سرپوش می‌گذارد كه همۀ ما خیلی دست‌یافتنی‌‌تر از آنچه به‌نظر می‌آییم هستیم.

🔹كلید خودباوری - و کلید ذهنیتی كه بتواند با موفقیت با غریبه‌ها ارتباط برقرار كند - این نیست كه سرسختانه بر شایستگی‌هایمان تاکید كنیم؛ خاستگاهش روشی دقیق‌تر و نه خیلی ترسناك است: مافی الضمیر افراد و به‌خصوص مشكلات شخصی‌شان را پیش خودتان تصور كنید.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3dU9wiB

محمدعلی حیدری از قول آیت الله بهجت:

مولوی پیش من آمد چون ولایت نداشت به او اعتناء نکردم| اگر کسی بدون ولایت أمیرالمؤمنین به لقاءالله برسد، ایمانش ناقص و اهل جهنم است | مولوی بدون ولایت به آن مقامات رسید و ایمانش ناقص بود.
@HaghighatZNU

▪️الهام از نقاشی‌های مشهور در دنیای سینما

لحظه‌هایی هست که داریم یه فیلم رو می‌بینیم و یه قاب، یه ترکیب‌بندیِ آشنا، چشم‌مون رو می‌گیره و ما رو به جهانی دیگه ارجاع می‌ده؛ لحظه‌هایی که سینما به هنر نقاشی ادای دین می‌کنه و نقاشی‌های مشهور رو بازسازی می‌کنه و معنایی تازه بهشون می‌بخشه.

توی این ویدئو که توسط Vugar Effendi ساخته شده چندتا از این ارجاع‌های دل‌نشین کنار هم قرار گرفته‌ن.


@hafdang
@Filmkootahh

هدایت علوی‌تبار از چالش‌های پژوهش در علوم انسانی می‌گوید:

ویتگنشتاین اگر در ایران استاد بود به دلیل رکود علمی اخراج می‌شد | نظام دانشگاهی کمیت‌گرایی را تشویق می‌کند | میان اساتید مسابقه رزومه‌نویسی راه افتاده است | نظام دانشگاهی ما دانشجویان را وادار می‌کند که هر چه زودتر دست به قلم شوند و بنویسند |
@HaghighatZNU
اولویت تألیف بر ترجمه یا برعکس بستگی به حوزه مورد بحث دارد. در زمینه اسلام‌شناسی یا ایران‌شناسی گرچه نباید از ترجمه آثار اسلام‌شناسان و ایران‌شناسان غربی غافل بود اما روشن است که در این حوزه اولویت با تألیف است. اما در زمینه غرب‌شناسی اگر می‌خواهیم متفکر یا مکتب غربی را که ناشناخته است معرفی کنیم ترجمه بر تألیف اولویت دارد.
@HaghighatZNU
یکی از مشکلات درباره ترجمه این است که برخی گمان می‌کنند ترجمه یک اثر به معنای پذیرش همه مطالب مندرج در آن است و به همین دلیل ترجمه را راهی برای ورود فرهنگ غربی به کشور و در واقع آن را نوعی غربزدگی می‌دانند. غلبه این نگرش در نظام آموزش عالی باعث شده است که سیاست‌گذاران در این عرصه با نظر منفی به ترجمه بنگرند و ارتقاء سطح علمی کشور را منوط به افزایش مقاله‌ها و کتاب‌های تألیفی بدانند.
@HaghighatZNU
برخی از نویسندگان به جای اینکه اثری را ترجمه کنند همان اثر را تالیف می‌کنند! به عبارت دیگر کتابی را که یکی از متفکران غربی نوشته است می‌خوانند و جاهایی را که فهمیده‌اند کنار هم قرار می‌دهند و آن را به نام خود و به عنوان اثری تألیفی منتشر می‌کنند، در حالی که این کار نوعی سرقت علمی است.
@HaghighatZNU
اشکالی ندارد که در علوم انسانی غربی دست به نگارش بزنیم اما این کار زمانی مقبول است که پیش‌تر از طریق ترجمه با حوزه مورد بحث به خوبی آشنا شده باشیم و بتوانیم آن را به خوبی تجزیه و تحلیل کنیم. متأسفانه برخی کسر شأن خود می‌دانند که به عنوان مترجم مطرح شوند. این افراد برای اینکه به عنوان نویسنده مطرح شوند به شیوه‌هایی که توضیح داده شد دست به اقتباس آثار می‌زنند و خود را متفکر وانمود می‌کنند.
@HaghighatZNU
پژوهشگر زمانی باید نتیجه پژوهش خود را منتشر کند که به پختگی رسیده و اطمینان حاصل کرده باشد که دیگر در آن تجدید نظر نخواهد کرد. متأسفانه نظام دانشگاهی ما دانشجویان را وادار می‌کند که هر چه زودتر دست به قلم شوند و بنویسند.
@HaghighatZNU
ویتگنشتاین در طول زندگی‌اش فقط یک رساله کوچک و یک مقاله چاپ کرد اما اکنون به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان قرن بیستم شناخته می‌شود. اگر او استاد یکی از دانشگاه‌های ما بود احتمالاً به علت رکود علمی اخراج می‌شد.
@HaghighatZNU
برخی افراد که نمی‌توانند آثار کیفی بنویسند می‌کوشند تا ضعف در کیفیت را با افزایش کمیت جبران کنند و به همین علت دست به تولید انبوه آثار زده و در واقع به «اسهال علمی» مبتلا شده‌اند. این افراد زیاد می‌نویسند اما در واقع هیچ چیز نمی‌نویسند. در پس این رفتار انگیزه‌های متعددی وجود دارد. هم ارتقاء شغلی هم شهرت‌طلبی هم نفع اقتصادی. متأسفانه نظام دانشگاهی به نحوی است که کمیت‌گرایی را تشویق می‌کند.

متن کامل این گفت‌وگو را می‌توانید این‌جا بخوانید.

بافتن کلاه شرعی !

چند سال قبل یکی از دوستان تعریف میکرد که به دلیل ضعیف بودن دخترش که حالا نه ساله شده و به سن تکلیف رسیده و روزه بر او واجب، در ماه مبارک رمضان هر روز او را به خارج از شهر می برد تا روزه او شکسته شود؛ گفتم: " خب اگر مطمئن هستی که دخترت به قدری ضعیف است که در صورت روزه داشتن خطری او را تهدید می کند نگذار روزه بگیرد؛ اما دوست محترم من نظرشان این بود که این راه شرعی تر و بهتر است؛ قانع نشدم ولی چیزی نگفتم. بعد از آن هم شاهد مواردی از این دست بودم؛ که به تشخیص پدرها و مخصوصا مادرها هر روز، یک روز درمیان یا دو روز درمیان این کار را برای دختران نه ساله یا به اصطلاح سال اولی انجام می دادند.
اما دیشب با مورد جدیدتری مواجه شدم؛ حین صحبت با یکی از آشناها که خانم دکتری مومن و متشرع است و به حول و قوًه ی الهی اوضاع مالی بسیار خوبی دارد، متوجه شدم که ایشان از اول ماه رمضان برای دو فرزند ۲۰ و ۱۶ ساله اش راننده گرفته که هر روز زحمت کشیده و آنها را به خارج از شهر ببرد تا تکلیف روزه از دوش آنها برداشته شود. از دلیلش پرسیدم؛ گفت: " بچه ها ضعیفن نمیتونن روزه بگیرن و اینکه با حلق و دهن خشک نمیتونن درس بخونن." با کمال تعجب گفتم: فرزندان شما که بچه نیستند؛ از لحاظ بدنی هم "چشمم کف پاشون" پر و پیمان هستند شاید به چند کیلو کاهش وزن هم نیاز داشته باشند. خانم دکتر ابتدا قصد داشت تا با دلایل پزشکی ناتوانی و ضعف فرزندانش را به من ثابت کند؛ اما وقتی فهمید قانع نشدم، گفت: راستش از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان بچه ها متاسفانه اعتقادی به نماز و روزه ندارند نماز را با هر مصیبتی است به زور من می خوانند اما زیر بار روزه گرفتن نمی روند من هم برای اینکه از نظر شرعی گناهی به گردن آنها نباشد؛ بین بد و بدتر، بد را انتخاب کردم. گفتم این کار که بدتر است؛ کلاه شرعی بافتن است و اگر این کار درست باشد پس تکلیف آدمهایی که پول و امکان انجام این کار را ندارند چه می شود؟ یعنی آنها باید در آتش جهنم بسوزند چون پول ندارند؟ و فرزندان شما به دلیل توانمند بودن شما از آتش جهنم نجات پیدا می کنند؟ خیلی بحث کردیم ولی فایده ای نداشت. در اخر هم خانم دکتر ناراحت شد و گفت من از مرجع تقلیدم پرسیدم و ایشان این پیشنهاد را دادند، من که عالم تر از ایشان نیستم. و اگر گناهی باشد به گردن من نیست.
#صفاییه‌نیوزقم_ثریا صادق نیا
اول خرداد ۱۳۹۹
👉 @safaeeye
👉 @safaeeye

🔴روند تغییر انجام فریضه روزه

اکنون که به اخرین روز ماه رمضان رسیده‌ایم بد نیست که روند نتایج چندین نظرسنجی انجام شده در سال‌های اخیر را با خودشان و نیز با نتایج پیش از انقلاب مقایسه کنیم.

🔘در پیمایش سال ۱۳۵۳ که از سوی آقایان مجید تهرانیان و علی اسدی انجام شد در بخش رفتار مذهبی، میزان تقید به فرائض دینی سوال شده است. از جمله پرسیده شده که کدامیک از فرایض خود را انجام می‌دهید؟(مورد روزه) ۷۹ درصد گفته‌اند همیشه و ۱۳ درصد گاهی و ۸ درصد هم هیچوقت یا واجب نیست را پاسخ داده‌اند.

🔘این نتایج برای مناطق شهری کشور به ترتیب ۷۱ و ۱۸ و ۱۱ درصد بوده است. و اگر رقم روزه‌گیران را برای تهران حدس بزنیم کمتر از ۶۵ همیشه و ۱۵ درصد گاهی نخواهد بود. نکته مهم این است که در ان زمان با توجه به فضای عمومی حکومت، اگر کسی می‌خواست پاسخ محتاطانه دهد باید می‌گفت روزه نمی‌گیرم حتی اگر می‌گرفت. در نتیجه ۶۵ درصد انجام دهنده همیشگی فریضه روزه، کف روزه‌گیران بوده است.

🔘 نتایج مشابه این پرسش از شهروندان تهرانی طی سال‌های اخیر نیز در دست است. یک پرسش یکسان از ۴ نظر سنجی ایسپا در ماه رمضان از سال ۹۴ تا کنون به شرح زیر است:
در روز پرسشگری ایا پاسخگو روزه بوده است یا خیر؟
سال ۹۴ برابر ۵۵ درصد
سال ۹۷ برابر ۴۱ درصد
سال ۹۸ برابر ۳۷ درصد
سال ۹۹ برابر ۴۰ درصد
(سالهای ۹۵ و ۹۶ انجام نشده)
اگر چه به نظر می‌رسد که درصد روزه‌داران در سال ۹۹ بیشتر شده؛ ولی به احتمال فراوان نباید چنین باشد. زیرا در سال ۹۹ پرسشگری تلفنی بوده و تجربه قبلی ایسپا نشان داده که استفاده از این شیوه پرسشگری در مورد سوالات خاص که گزینشی تلقی شوند حساسیت برانگیز است و موجب محافظه‌کاری در پاسخ‌ها می‌شود. بر اساس مطالعات مشابه قبلی و مقایسه میان نتایج دو روش تلفنی و حضوری، براورد می‌شود که پاسخگویان ۸ تا ۱۰ درصد بیش از واقعیت گفته‌اند. از این رو پاسخ سال ۹۹ را باید با احتیاط تلقی کرد و میان ۳۰ تا ۳۲ درصد درنظر گرفت.

🔘 از سوی دیگر فراموش نکنیم که پاسخ مردم در مورد اصل این پرسش بر خلاف پیش از انقلاب، حتی در شیوه پرسش‌گری حضوری نیز تا حدی محافظه‌کارانه است. ولی اهمیت در ارقام مطلق این چهار نظرسنجی نیست بلکه روند کاهشی ان مهم‌تر است. طی فقط ۵ سال اخیر از ۵۵ درصد به حداکثر ۳۵(با حداکثر احتیاط بسوی بالا) رسیده است. و این از رقم سال ۵۳ به مراتب کمتر است و مطلقا قابل مقایسه با سال‌های ۵۷ تا ۶۱ نیست. مطالعه من در باره نامگذاری کودکان نشان داد که نقطه اوج انقلاب سال ۶۱ است. و طبعا این درصدها قابل مقایسه با واقعیت روزه‌گرفتن در سال ۶۱ نیست.

🔘البته این روند کاهشی از همان دهه ۶۰ آغاز شد که در مجموع چندان غیر طبیعی هم نبود. هر شاخصی که به اوج برسد طبعا زمانی در مسیر افول قرار خواهد گرفت. ولی نکته جالب این است که بر خلاف ادعاهای رایج کاهش این شاخص‌ها در دوران اصلاحات نبود. شاید اگر دوران اصلاحات نبود فرآیند افول یک دهه زودتر آغاز شده بود. این را از روی تحولات نامگذاری کودکان تهرانی می‌توان دریافت. درصد انتخاب نام‌های اسلامی کودکان از ۷۶ تا ۸۳ تغییر چندانی نمی‌کند و حدود ۵۷ تا ۵۹ درصد است. شاخصی که در دهه قبلش روند کاهشی داشت و از حدود ۶۷ درصد به زیر ۵۵ درصد رسیده بود. ولی پس از سال ۸۳ این شاخص با افول جدی مواجه شده و در سال ۹۲ به رقم ۴۰ درصد می‌رسد که پایین‌ترین رقم در ۷۰ سال گذشته و طبعا نسبت به همه چند قرن گذشته هست.

🔘قابل ذکر است که از این داده‌ها نمی‌توان نتیجه گرفت که جامعه ایران لزوماً از مذهب دورتر شده است. زیرا فرض دیگری هم قابل آزمون است که تلقی و نوع مذهبی بودن آنان در حال تغییر است. همچنین می‌توان فرض کرد که معنا و دریافت آنان از روزه و دیگر فرایض، تغییر کرده است. بنابر این شاید این کاهش را بتوان بیشتر ناشی از روند کاهنده مقبولیت روایت رسمی از دین تلقی کرد.

یکی از بخش‌های مهم فرهنگ‌بان نقد کتاب است. مجید ملکان، پژوهشگر و مدرس ویرایش، نقدی بر «دست‌نامهٔ ویرایش» نوشته که در این شماره منتشر شده است.

https://t.me/farhangbaanmag

🌺◾️ #فسون_و_فسانه [۵]


#رسانه
بمثابه یک دستگاه #خرافه_سازی

#عبدالکریم_سروش

یکی از دستگاههای #خرافه_سازی در جهان جدید، #رسانه ها هستند. این در گذشته وجود نداشت و اگر داشت به این وسعت و بزرگی نبود.
#مد تنها معطوف به لباس و پوشش و آرایش ظاهر نیست. این #افکار هستند که "مد" میشوند و می آیند و میروند.

نسل من نسل خوشبختی بود. به این سبب که در دو دنیای کاملا متفاوت زیست. در دو #پارادایم_فکری متفاوت.
نسل من در دنیایی زیست که قبل از انقلاب بهمن 57 روشنفکری مترادف با #سوسیالیزم و مارکسیزم بود. این پارادایم بقدری غالب بود که کسی نمیتوانست بیرون از آن فکر کند. و منفورتر از واژه #لیبرالیزم وجود نداشت. و نام بردن از آزادی و دموکراسی مساوی بود با فریب بورژوازی.
و اینها همگی جزو بدیهیات آن دوران و پارادایم فکری بود.
اما دوران و دنیای کنونی دقیقا عکس آن پارادایم بدیهی شده قبلی است.
و حالا که این پارادایم تغییر کرده ما متوجه آن میشویم.
و تنها پس از گذشتن آن دوران است که ما متوجه میشویم در دوران فریب بوده ایم.
متاسفانه آدمیان بسیار دیر به این مطلب پی میبرند که بسیاری از اندیشه هایی که در جامعه جاریست جزو #مد ها است و این "مد" برافتادنیست و جاودانه نخواهد بود.
و این یکی دیگر از خرافه های مدرن امروزی است که در کنار #خرافه_علمی در حال ساختن و آفریدن #دغدغه جدید است.


#عبدالکریم_سروش
سخنرانی #فسون_فسانه ج1


#سروش
#رسانه #مد
#خرافه_سازی
#پارادایم_فکری


https://t.me/Soroush_Philosopher