🔻نگاهی به جایگاه شرکت تراشه‌ساز اسرائیلی در اقتصاد و زنجیره تامین شرکتهای نیمه هادی
#پژوهش_اختصاصی
🔸ارزش سهام شرکت تاور در پی ورود این شرکت به حوزه هوش‌مصنوعی افزایش چشمگیری داشت.
📈شرکت نیمه هادی تاور (Tower Semiconductor)، به عنوان یکی از بازیگران کلیدی در صنعت ساخت تراشه‌های نیمه‌هادی، اخیراً شاهد افزایش قابل‌توجه در ارزش بازار خود بوده است. بر اساس داده‌های بازار سهام در مارس ۲۰۲۶، سرمایه بازار این شرکت به ۱۸.۴ میلیارد دلار رسیده است. این رشد مالی، تاور را از نظر ارزش‌گذاری در بازار وال‌استریت ، پس از شرکتهای البیت سیستمز (Elbit Systems) و تیوا (Teva)، در جایگاه سومین شرکت ارزشمند اسرائیلی قرار داده و از رقیب دیرینه خود، چک‌پوینت (Check Point Software)، پیشی گرفته است.
◼️سهام این شرکت که به صورت دوگانه در بورس اوراق بهادار تل‌آویو و شاخص نزدک (NASDAQ) در ایالات متحده معامله می‌شود، طی هفته اخیر، رشدی معادل ۳۱.۲ درصد را تجربه کرده است. از سهام‌دارن اصلی تاور می‌توان به نهادهای مالی بزرگ اسرائیلی نظیر میگدال (Migdal)، منورا میوتاخیم (Menora Mivtachim) و فونیکس (Phoenix) اشاره کرد که این امر نشان‌دهنده تاثیر مستقیم افزایش ارزش سهام این شرکت در اقتصاد رژیم صهیونیستی است.
📈ارزش‌گذاری مجدد سهام تاور، واکنشی مستقیم به دو اعلامیه استراتژیک این شرکت در حوزه فناوری‌های عمیق بوده است:
انعقاد تفاهم‌نامه همکاری با شرکت اوریول (Oriole) جهت توسعه سوئیچینگ نوری فوق‌سریع که برای ارتقای پهنای باند و کاهش تأخیر در شبکه‌های عصبی و زیرساختهای هوش مصنوعی حیاتی است و معرفی ساختار جدید برای مدیریت انرژی جهت استفاده هوش مصنوعی.
◼️تحلیل‌های بازار نشان می‌دهد که تاور سمیکانداکتور فراتر از یک تولیدکننده مستقل، به عنوان یک حلقه حیاتی در زنجیره تأمین شرکتهای بزرگ فناوری جهانی و ایالات متحده عمل می‌کند. انویدیا، سامسونگ، پاناسونیک و اینتل در زمرۀ بزرگترین شرکتهایی قرار دارند که از تاور به عنوان یکی از حلقه‌های اصلی زنجیرۀ تأمین خود بهره می‌برند.
💲براساس برآوردهای ارائه‌شده توسط شرکت تاور، بازار هدف برای فناوری‌های مدیریت توان و بهینه‌سازی انرژی در هوش مصنوعی، در حال حاضر ارزشی معادل ۲.۵ میلیارد دلار دارد. پیش‌بینی‌های اقتصادی نشان می‌دهد که تقاضا برای این فناوری‌ها تا سال ۲۰۳۱ به بیش از ۴.۷ میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. به همین دلیل است که تحلیلگران مالی باور دارند ارزش سهام تاور در بلندمدت به رشد خود ادامه می‌دهد و این شرکت بیشتر در زنجیره تولید سخت‌افزارهای شرکتهای آمریکایی ادغام خواهد شد. مگر این که ...
#اندیشکده_قرار
@gharar_tt
#پژوهش_اختصاصی
🔸ارزش سهام شرکت تاور در پی ورود این شرکت به حوزه هوش‌مصنوعی افزایش چشمگیری داشت.
📈شرکت نیمه هادی تاور (Tower Semiconductor)، به عنوان یکی از بازیگران کلیدی در صنعت ساخت تراشه‌های نیمه‌هادی، اخیراً شاهد افزایش قابل‌توجه در ارزش بازار خود بوده است. بر اساس داده‌های بازار سهام در مارس ۲۰۲۶، سرمایه بازار این شرکت به ۱۸.۴ میلیارد دلار رسیده است. این رشد مالی، تاور را از نظر ارزش‌گذاری در بازار وال‌استریت ، پس از شرکتهای البیت سیستمز (Elbit Systems) و تیوا (Teva)، در جایگاه سومین شرکت ارزشمند اسرائیلی قرار داده و از رقیب دیرینه خود، چک‌پوینت (Check Point Software)، پیشی گرفته است.
◼️سهام این شرکت که به صورت دوگانه در بورس اوراق بهادار تل‌آویو و شاخص نزدک (NASDAQ) در ایالات متحده معامله می‌شود، طی هفته اخیر، رشدی معادل ۳۱.۲ درصد را تجربه کرده است. از سهام‌دارن اصلی تاور می‌توان به نهادهای مالی بزرگ اسرائیلی نظیر میگدال (Migdal)، منورا میوتاخیم (Menora Mivtachim) و فونیکس (Phoenix) اشاره کرد که این امر نشان‌دهنده تاثیر مستقیم افزایش ارزش سهام این شرکت در اقتصاد رژیم صهیونیستی است.
📈ارزش‌گذاری مجدد سهام تاور، واکنشی مستقیم به دو اعلامیه استراتژیک این شرکت در حوزه فناوری‌های عمیق بوده است:
انعقاد تفاهم‌نامه همکاری با شرکت اوریول (Oriole) جهت توسعه سوئیچینگ نوری فوق‌سریع که برای ارتقای پهنای باند و کاهش تأخیر در شبکه‌های عصبی و زیرساختهای هوش مصنوعی حیاتی است و معرفی ساختار جدید برای مدیریت انرژی جهت استفاده هوش مصنوعی.
◼️تحلیل‌های بازار نشان می‌دهد که تاور سمیکانداکتور فراتر از یک تولیدکننده مستقل، به عنوان یک حلقه حیاتی در زنجیره تأمین شرکتهای بزرگ فناوری جهانی و ایالات متحده عمل می‌کند. انویدیا، سامسونگ، پاناسونیک و اینتل در زمرۀ بزرگترین شرکتهایی قرار دارند که از تاور به عنوان یکی از حلقه‌های اصلی زنجیرۀ تأمین خود بهره می‌برند.
💲براساس برآوردهای ارائه‌شده توسط شرکت تاور، بازار هدف برای فناوری‌های مدیریت توان و بهینه‌سازی انرژی در هوش مصنوعی، در حال حاضر ارزشی معادل ۲.۵ میلیارد دلار دارد. پیش‌بینی‌های اقتصادی نشان می‌دهد که تقاضا برای این فناوری‌ها تا سال ۲۰۳۱ به بیش از ۴.۷ میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. به همین دلیل است که تحلیلگران مالی باور دارند ارزش سهام تاور در بلندمدت به رشد خود ادامه می‌دهد و این شرکت بیشتر در زنجیره تولید سخت‌افزارهای شرکتهای آمریکایی ادغام خواهد شد. مگر این که ...
#اندیشکده_قرار
@gharar_tt
🔻چگونه برنامه پهپادی شکست‌خورده بریتانیا به میلیون‌ها دلار سود برای شرکت تسلیحاتی اسرائیلی تبدیل شد؟
#پایش
◼️در تابستان ۲۰۱۸، یک پهپاد ارتش بریتانیا از نوع واچ‌کیپر دبلیوکی۴۵۰ (Watchkeeper WK450) نزدیک مدرسه‌ای در ولز سقوط کرد. این سومین سقوط از مجموع پنج سقوط بود که در نهایت حدود ۱۰ درصد از ناوگان را غیرقابل استفاده کرد. بسیاری از پهپادهای باقی‌مانده نیز به دلیل عملکرد ضعیف در شرایط جوی نامساعد، در انبارها خاک خوردند.
💲برنامه توسعه و تولید پهبادهای واچ‌کیپر که ارزش اولیه آن بیش از ۷۷۰ میلیون پوند بود، در سال ۲۰۰۵ توسط وزارت دفاع بریتانیا به شرکت فرانسوی تالس (Thales) و شرکت اسرائیلی البیت سیستمز واگذار شد. این دو شرکت یک شرکت سرمایه‌گذاری مشترک در شهر لستر (Leicester) به نام یو-تک‌اس (U-TacS) ایجاد کردند.
اما در نهایت، این پهپادها عملکرد بسیار ضعیفی از خود نشان دادند. تا سال ۲۰۲۴، برنامه واچ‌کیپر بیش از ۱.۵ میلیارد پوند از پول مالیات‌دهندگان بریتانیا را هدر داد بدون اینکه به اهداف اصلی خود دست یابد.
◼️به گزارش خبرگزاری مستقل دیکلسیفاید انگلستان (Declassified UK) با وجود این شکست، برنامه واچ‌کیپر برای صنعت تسلیحات اسرائیل بسیار سودآور بوده است. یو-تک‌اس نسخه صادراتی این پهپاد به نام واچ‌کیپر ایکس را توسعه داد و قراردادی بزرگ برای فروش آن به رومانی، عضو ناتو، امضا کرد.
◼️اسناد حمل‌ونقل نشان می‌دهد که یو-تک‌اس در ۱۸ ماه گذشته ده‌ها قطعه پهپاد از جمله موتورها را به البیت در اراضی اشغالی فرستاده است. سیستم‌های راداری پیشرفته نیز توسط تالس به فلسطین اشغالی صادر شده‌اند. بر اساس مقررات بریتانیا، این قطعات باید به رومانی بازصادر می‌شدند، اما به نظر می‌رسد در اسرائیل باقی مانده‌اند. چرا که البیت طبق قراردادی که با رومانی ثبت کرده بود به دلیل وضعیت اضطراری در جنگ غزه تعهدات خود را انجام نداد.
◼️این افشاگری‌ها سؤالات جدی درباره قانونی بودن صادرات پهپادهای بریتانیا به رژیم صهیونیستی ایجاد کرده است. از طرفی کارشناسان نگران مورد استفاده قرار گرفتن این قطعات علیه فلسطینیان هستند. التبیت، تالس و یو-تک‌اس به درخواست‌ها برای پاسخگویی جوابی ندادند.
#اندیشکده_قرار
@gharar_tt
#پایش
◼️در تابستان ۲۰۱۸، یک پهپاد ارتش بریتانیا از نوع واچ‌کیپر دبلیوکی۴۵۰ (Watchkeeper WK450) نزدیک مدرسه‌ای در ولز سقوط کرد. این سومین سقوط از مجموع پنج سقوط بود که در نهایت حدود ۱۰ درصد از ناوگان را غیرقابل استفاده کرد. بسیاری از پهپادهای باقی‌مانده نیز به دلیل عملکرد ضعیف در شرایط جوی نامساعد، در انبارها خاک خوردند.
💲برنامه توسعه و تولید پهبادهای واچ‌کیپر که ارزش اولیه آن بیش از ۷۷۰ میلیون پوند بود، در سال ۲۰۰۵ توسط وزارت دفاع بریتانیا به شرکت فرانسوی تالس (Thales) و شرکت اسرائیلی البیت سیستمز واگذار شد. این دو شرکت یک شرکت سرمایه‌گذاری مشترک در شهر لستر (Leicester) به نام یو-تک‌اس (U-TacS) ایجاد کردند.
اما در نهایت، این پهپادها عملکرد بسیار ضعیفی از خود نشان دادند. تا سال ۲۰۲۴، برنامه واچ‌کیپر بیش از ۱.۵ میلیارد پوند از پول مالیات‌دهندگان بریتانیا را هدر داد بدون اینکه به اهداف اصلی خود دست یابد.
◼️به گزارش خبرگزاری مستقل دیکلسیفاید انگلستان (Declassified UK) با وجود این شکست، برنامه واچ‌کیپر برای صنعت تسلیحات اسرائیل بسیار سودآور بوده است. یو-تک‌اس نسخه صادراتی این پهپاد به نام واچ‌کیپر ایکس را توسعه داد و قراردادی بزرگ برای فروش آن به رومانی، عضو ناتو، امضا کرد.
◼️اسناد حمل‌ونقل نشان می‌دهد که یو-تک‌اس در ۱۸ ماه گذشته ده‌ها قطعه پهپاد از جمله موتورها را به البیت در اراضی اشغالی فرستاده است. سیستم‌های راداری پیشرفته نیز توسط تالس به فلسطین اشغالی صادر شده‌اند. بر اساس مقررات بریتانیا، این قطعات باید به رومانی بازصادر می‌شدند، اما به نظر می‌رسد در اسرائیل باقی مانده‌اند. چرا که البیت طبق قراردادی که با رومانی ثبت کرده بود به دلیل وضعیت اضطراری در جنگ غزه تعهدات خود را انجام نداد.
◼️این افشاگری‌ها سؤالات جدی درباره قانونی بودن صادرات پهپادهای بریتانیا به رژیم صهیونیستی ایجاد کرده است. از طرفی کارشناسان نگران مورد استفاده قرار گرفتن این قطعات علیه فلسطینیان هستند. التبیت، تالس و یو-تک‌اس به درخواست‌ها برای پاسخگویی جوابی ندادند.
#اندیشکده_قرار
@gharar_tt
🔻چرا اوراکل از جنگ با ایران حمایت می‌کند؟
#پژوهش_اختصاصی
🔹 شرکت اوراکل غول فناوری آمریکایی است که آشکارا از جنگ با ایران حمایت کرده و مالک جنجالی آن لری الیسون از حامیان معروف صهیونیسم در آمریکا به حساب می‌آید.
🔹اوراکل در سالهای اخیر استراتژی خود را بر فروش محصولات ویژه در حوزه دیتاسنتر و هوش مصنوعی به دولت‌ها متمرکز کرده و الیسون با حمایت‌های مالی و سیاسی بلندمدت از اسرائیل، همواره وفاداری خود به منافع استراتژیک واشنگتن و تل‌آویو را نشان داده است.
🔹برخلاف گوگل و مایکروسافت که به‌خاطر سرمایه‌گذاری‌های کلان در زیرساختهای ابری خاورمیانه، از بی‌ثباتی منطقه‌ای ضرر می‌کنند، اوراکل به‌دلیل ماهیت متمرکزتر عملیات ابری‌اش و تمرکز بر قراردادهای دولتی نظامی، کمتر در معرض آسیب مستقیم حملات فیزیکی قرار دارد. در واقع، اوراکل نه‌تنها از جنگ ضرر نکرد، بلکه با امضای قرارداد ۸۸ میلیون دلاری با نیروی هوایی آمریکا در فوریه ۲۰۲۶ برای ارائه خدمات ابری طبقه‌بندی‌شده، و با بهره‌گیری از دیتاسنترهای منطقه‌ای‌اش به‌عنوان گره‌های استراتژیک پردازش اطلاعات نظامی، از تشدید تنش‌ها سود برد.
🔹 این شرکت زیرساخت پردازشی ایمن برای تحلیل داده‌های ماهواره‌ای، شناسایی اهداف و اجرای عملیات هوش مصنوعی را فراهم می‌کند و در نتیجه، تداوم درگیری‌ها به‌معنای تداوم تقاضا برای خدمات آن است. لری الیسون حامی پروپاقرص اسرائیل، به تازگی نیز کنترل تیک‌تاک را به دست گرفت و احتمالا به‌زودی مالک برادران وارنر نیز خواهد شد.
🔹 اوراکل را باید حلقه مهم تامین فناوری‌های نظامی و ساختار آفندی اسرائیل و آمریکا به شمار آورد. حامی مهم جنگ‌طلبان اما حالا باید نگران تبعات غیرمنتظره جنگ برای خودش باشد. در شرایط جنگی و وقتی از سامانه‌های اوراکل برای ترور و جنایت جنگی استفاده می‌شود، خود این شرکت به هدفی مشروع برای مقابله تبدیل شده است.
▪️برش‌هایی از مقاله شرکتهای فناوری آمریکایی و جنگ رمضان
#اندیشکده_قرار
@gharar_tt
#پژوهش_اختصاصی
🔹 شرکت اوراکل غول فناوری آمریکایی است که آشکارا از جنگ با ایران حمایت کرده و مالک جنجالی آن لری الیسون از حامیان معروف صهیونیسم در آمریکا به حساب می‌آید.
🔹اوراکل در سالهای اخیر استراتژی خود را بر فروش محصولات ویژه در حوزه دیتاسنتر و هوش مصنوعی به دولت‌ها متمرکز کرده و الیسون با حمایت‌های مالی و سیاسی بلندمدت از اسرائیل، همواره وفاداری خود به منافع استراتژیک واشنگتن و تل‌آویو را نشان داده است.
🔹برخلاف گوگل و مایکروسافت که به‌خاطر سرمایه‌گذاری‌های کلان در زیرساختهای ابری خاورمیانه، از بی‌ثباتی منطقه‌ای ضرر می‌کنند، اوراکل به‌دلیل ماهیت متمرکزتر عملیات ابری‌اش و تمرکز بر قراردادهای دولتی نظامی، کمتر در معرض آسیب مستقیم حملات فیزیکی قرار دارد. در واقع، اوراکل نه‌تنها از جنگ ضرر نکرد، بلکه با امضای قرارداد ۸۸ میلیون دلاری با نیروی هوایی آمریکا در فوریه ۲۰۲۶ برای ارائه خدمات ابری طبقه‌بندی‌شده، و با بهره‌گیری از دیتاسنترهای منطقه‌ای‌اش به‌عنوان گره‌های استراتژیک پردازش اطلاعات نظامی، از تشدید تنش‌ها سود برد.
🔹 این شرکت زیرساخت پردازشی ایمن برای تحلیل داده‌های ماهواره‌ای، شناسایی اهداف و اجرای عملیات هوش مصنوعی را فراهم می‌کند و در نتیجه، تداوم درگیری‌ها به‌معنای تداوم تقاضا برای خدمات آن است. لری الیسون حامی پروپاقرص اسرائیل، به تازگی نیز کنترل تیک‌تاک را به دست گرفت و احتمالا به‌زودی مالک برادران وارنر نیز خواهد شد.
🔹 اوراکل را باید حلقه مهم تامین فناوری‌های نظامی و ساختار آفندی اسرائیل و آمریکا به شمار آورد. حامی مهم جنگ‌طلبان اما حالا باید نگران تبعات غیرمنتظره جنگ برای خودش باشد. در شرایط جنگی و وقتی از سامانه‌های اوراکل برای ترور و جنایت جنگی استفاده می‌شود، خود این شرکت به هدفی مشروع برای مقابله تبدیل شده است.
▪️برش‌هایی از مقاله شرکتهای فناوری آمریکایی و جنگ رمضان
#اندیشکده_قرار
@gharar_tt
اندیشکده قرار
🔻چرا اوراکل از جنگ با ایران حمایت می‌کند؟ #پژوهش_اختصاصی 🔹 شرکت اوراکل غول فناوری آمریکایی است که آشکارا از جنگ با ایران حمایت کرده و مالک جنجالی آن لری الیسون از حامیان معروف صهیونیسم در آمریکا به حساب می‌آید. 🔹اوراکل در سالهای اخیر استراتژی خود را…
🔻نگاهی به آخرین وضعیت شرکت اوراکل
#پایش
🔸 پیمانکار هوش مصنوعی پنتاگون 10 هزار نیروی کار خود را با ارسال یک ایمیل اخراج کرد.
👥 براساس گزارش گاردین در اول آوریل ۲۰۲۶، شرکت اوراکل (Oracle Corporation) موج جدیدی از تعدیل نیرو را آغاز کرد که براساس آن هزاران نفر از نیروی کار ۱۶۲ هزار نفری این شرکت در معرض از دست دادن شغل خود قرار دارند. تا این تاریخ حدود 10 هزار نفر تعدیل نیرو شده‌اند. کارشناسان و تحلیلگران صنعت تکنولوژی معتقدند این جابه‌جایی بزرگ نیروی انسانی، برای آزادسازی منابع مالی جهت سرمایه‌گذاری‌های کلان در زیرساختهای هوش مصنوعی و مراکز داده است؛ اقدامی که با وجود هزینه‌های سنگین، پیامی صریح به سرمایه‌گذاران درباره عزم این شرکت برای رقابت مستقیم با غول‌هایی چون آمازون و گوگل مخابره می‌کند.
👁️🗨️ این شرکت بخش راهبردی و رو به رشد خود را به تأمین نیازهای نهادهای دولتی و نظامی ایالات متحده اختصاص داده است. اوراکل از طریق پلتفرم «اوراکل گاورنمنت کلود» و قراردادهای چندمیلیارد دلاری با پنتاگون، وزارت امنیت داخلی و آژانس‌های اطلاعاتی آمریکا، زیرساختهای ابری رمزنگاری‌شده، سامانه‌های مدیریت داده‌های حساس و راهکارهای هوش‌مصنوعی عملیاتی را ارائه می‌دهد. این تمرکز بر اکوسیستم دفاعی-امنیتی، هم‌راستا با سیاست‌های واشنگتن برای بومی‌سازی فناوری‌های حیاتی، کاهش وابستگی به ارائه‌دهندگان خارجی و تقویت برتری دیجیتال در نبردهای آینده شکل گرفته است.
👤 لری الیسون، بنیانگذار و رئیس هیئت‌مدیره اوراکل، از حامیان مالی دیرینه و مشاوران نزدیک دونالد ترامپ محسوب می‌شود. الیسون پیشتر نیز در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ نقش فعالی در شکل‌گیری سیاست‌های فناوری دفاعی و ابری ایفا کرد و با بازگشت ترامپ به کاخ سفید در سال ۲۰۲۵، تعاملات دوجانبه در حوزه‌های هوش مصنوعی نظامی، امنیت سایبری و اولویت‌دهی به قراردادهای دولتی تشدید شد.
🔥 در 14 فروردین 1405، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اعلام کرد که در واکنش به ترور دکتر کمال خرازی، رئیس شورای راهبردی روابط خارجی ایران، زیرساختهای مرکز داده‌ها و رایانش این شرکت در امارت را هدف قرار داده است. این ادعا از سوی منابع اماراتی رد شد اما اخباری مبنی بر اصابت ترکش‌های انفجار به ساختمان اوراکل در شهر اینترنت دبی منتشر شد. طبق گزارش خبرگزاری فارس در 15 فروردین، این ساختمان مجددا مورد اصابت قرار گرفته است.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
#پایش
🔸 پیمانکار هوش مصنوعی پنتاگون 10 هزار نیروی کار خود را با ارسال یک ایمیل اخراج کرد.
👥 براساس گزارش گاردین در اول آوریل ۲۰۲۶، شرکت اوراکل (Oracle Corporation) موج جدیدی از تعدیل نیرو را آغاز کرد که براساس آن هزاران نفر از نیروی کار ۱۶۲ هزار نفری این شرکت در معرض از دست دادن شغل خود قرار دارند. تا این تاریخ حدود 10 هزار نفر تعدیل نیرو شده‌اند. کارشناسان و تحلیلگران صنعت تکنولوژی معتقدند این جابه‌جایی بزرگ نیروی انسانی، برای آزادسازی منابع مالی جهت سرمایه‌گذاری‌های کلان در زیرساختهای هوش مصنوعی و مراکز داده است؛ اقدامی که با وجود هزینه‌های سنگین، پیامی صریح به سرمایه‌گذاران درباره عزم این شرکت برای رقابت مستقیم با غول‌هایی چون آمازون و گوگل مخابره می‌کند.
👁️🗨️ این شرکت بخش راهبردی و رو به رشد خود را به تأمین نیازهای نهادهای دولتی و نظامی ایالات متحده اختصاص داده است. اوراکل از طریق پلتفرم «اوراکل گاورنمنت کلود» و قراردادهای چندمیلیارد دلاری با پنتاگون، وزارت امنیت داخلی و آژانس‌های اطلاعاتی آمریکا، زیرساختهای ابری رمزنگاری‌شده، سامانه‌های مدیریت داده‌های حساس و راهکارهای هوش‌مصنوعی عملیاتی را ارائه می‌دهد. این تمرکز بر اکوسیستم دفاعی-امنیتی، هم‌راستا با سیاست‌های واشنگتن برای بومی‌سازی فناوری‌های حیاتی، کاهش وابستگی به ارائه‌دهندگان خارجی و تقویت برتری دیجیتال در نبردهای آینده شکل گرفته است.
👤 لری الیسون، بنیانگذار و رئیس هیئت‌مدیره اوراکل، از حامیان مالی دیرینه و مشاوران نزدیک دونالد ترامپ محسوب می‌شود. الیسون پیشتر نیز در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ نقش فعالی در شکل‌گیری سیاست‌های فناوری دفاعی و ابری ایفا کرد و با بازگشت ترامپ به کاخ سفید در سال ۲۰۲۵، تعاملات دوجانبه در حوزه‌های هوش مصنوعی نظامی، امنیت سایبری و اولویت‌دهی به قراردادهای دولتی تشدید شد.
🔥 در 14 فروردین 1405، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اعلام کرد که در واکنش به ترور دکتر کمال خرازی، رئیس شورای راهبردی روابط خارجی ایران، زیرساختهای مرکز داده‌ها و رایانش این شرکت در امارت را هدف قرار داده است. این ادعا از سوی منابع اماراتی رد شد اما اخباری مبنی بر اصابت ترکش‌های انفجار به ساختمان اوراکل در شهر اینترنت دبی منتشر شد. طبق گزارش خبرگزاری فارس در 15 فروردین، این ساختمان مجددا مورد اصابت قرار گرفته است.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
❤1
🔻چرا ایران باید پالانتیر و اوراکل را از چرخه تأمین جنگ فناورانه خارج کند؟ ضرورت بازنگری در آموزه جنگ فناورانه ایران و اتخاذ رویکرد فعالانه
⚪ پاکسازی همسایگی ایران از زیرساختهای فناوری آمریکا، تکمیل‌کننده راهبرد بازدارندگی ملی است.
#خلاصه_سیاستی
🔸در شرایطی که حمله‌های اخیر به پالایشگاه‌های داخلی و تهدیدهای آمریکا، نشان‌دهنده تلاش دشمن برای تحمیل میدان نبرد در حوزه «انرژی» است، تداوم واکنش‌های مشابه و تدافعی در این زمین بازی، خطای راهبردی بزرگی محسوب می‌شود. با نگاهی ساختاری به کانون قدرت ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، آشکار است که پاسخ به تهدیدات فعلی، نه در تقلید از الگوی جنگ‌های متعارف، بلکه در انتقال تمرکز راهبردی به «شریان‌های اقتصادی» و «زیرساختهای دیجیتال» نهفته است.
🔹در مواجهه با رژیم صهیونیستی ، معادله باید بر مبنای «آسیب ساختاری و بلندمدت» به زیست‌بوم اقتصادی و فناورانه آن طراحی شود. این رژیم به‌شدت به پایداری شبکه برق و انرژی وابسته است و هرگونه اختلال در این شریان‌ها، مستقیماً بر کل اقتصاد فناورانه (موتور محرک اقتصادی آن) تاثیر مهم دارد.
علاوه بر تخریب جدی نیروگاه‌های حیاتی، راهبرد سه وجهی آسیب به صنعت تراشه رژیم صهیونیستی، مختل کردن زیرساخت ارتباط دیجیتال (به ویژه کابلهای زیردریایی)، و مهمتر از همه هدف قرار دادن دیتاسنترهای غول‌های فناوری آمریکایی در اراضی اشغالی، به‌ویژه پروژه‌های راهبردی نظیر «نیمبوس» (گوگل و آمازون) و زیرساختهای اوراکل، اولویت عملیاتی ویژه‌ای دارد. این دیتاسنترها نه تنها قلب تپنده اقتصاد دیجیتال رژیم‌اند، بلکه ستون فقرات سامانه‌های اطلاعاتی-نظامی آن را تشکیل می‌دهند.
🔹در این زمینه نکته مهم پرهیز از هرگونه دستاوردسازی زودتر از موعد خواهد بود. نباید با از کار انداختن موقت زیرساختهای رژیم صهیونیستی دستاوردسازی کنیم؛ بلکه باید از این فرصت برای ایجاد آسیبی بلندمدت و ساختاری به این ساختار شکننده استفاده کنیم. همچنین بازیگر اصلی زیست‌بوم فناوری و اقتصاد رژیم صهیونیستی، شرکتهای آمریکایی هستند. هرگونه حمله به تاسیسات مهم شرکتهای آمریکایی در اراضی اشغالی یک تیر و دو نشان برای ما خواهد بود. تبدیل اسرائیل به پروژه‌ای ورشکسته و کاملا زیان‌ده برای شرکتهای فناوری آمریکایی هدف مهم مقاومت در این حوزه است.
🔹اما در *جبهه منطقه و زیرساختهای آمریکایی* ، هدف‌گذاری باید معطوف به «حداکثرسازی فشار بر اقتصاد ایالات متحده» باشد. در این حوزه باید توجه کرد تنگه هرمز به جز نفت و انرژی، گذرگاه مهم کابلهای زیردریایی فیبر نوری نیز هست که شریان اصلی ترافیک داده‌های بین‌قاره‌ای از آنجا عبور می‌کنند. مهمتر از تنگه هرمز، تنگه باب‌المندب است که می‌تواند گزینه تهدید بعدی مقاومت باشد.
🔹فراتر از این مسئله، ایران همان‌گونه که با بازتعریف نظم تنگه هرمز، معادله‌ای نوین در برابر جهان قرار داده، باید «خروج زیرساختهای فناورانه آمریکایی از خاک کشورهای منطقه» را به یک دکترین راهبردی و خط قرمز تبدیل کند. فارغ از اثرگذاری آنها بر جنگ فعلی، ما به‌هیچ‌وجه نباید به وضعیت پیش از جنگ برگردیم که پول نفت کشورهای عربی، برای گسترش زیرساختهای این شرکتهای آمریکایی در منطقه صرف می‌شد.
حتی در دوران پس از آتش‌بس احتمالی، ادامه فعالیت مراکز هوش مصنوعی و دیتاسنترهای آمریکایی (به‌خصوص شرکتهایی مانند انویدیا، اوراکل، مایکروسافت و گوگل) در همسایگی ایران، باید به‌مثابه تداوم حضور ساختار پشتیبانی قوای متخاصم تلقی شده و نباید پذیرفته شود. از این‌رو، هرگونه همکاری منطقه‌ای حول محور امنیت تنگه هرمز، باید مشروط به توافق بر سر اخراج این شرکت‌ها از زیست‌بوم فناوری منطقه باشد.
🔹نکته محوری و تعیین‌کننده در این گذار، «در دست داشتن ابتکار عمل» است. جمهوری اسلامی باید از موضع واکنش‌گرایی و تدافعی خارج شود؛ * تنظیم معادله‌ای مانند «حمله به یک زیرساخت فناوری در ازای هر ترور»، نه‌تنها کنشی دفاعی و دیرهنگام است، بلکه ابتکار راهبردی را به دشمن بازمی‌گرداند* . این شرکتهای فناوری آمریکایی تنها در «ترور» فرزندان ایران نقش ندارند، بلکه اساساً زنجیره ارزش ساختار نظامی ارتش آمریکا و اسرائیل به آنها گره خورده است و تک تک حملات به خاک ایران با مشارکت این شرکتهای فناوری انجام می‌شود.
🔸پیش از آنکه شرکتهای فناوری - نظامی نظیر پالانتیر و اوراکل، جنگ را به معدن طلای درآمدزایی خود تبدیل کنند، معادله سودآوری آنان را برهم بزنیم. اگر ایران امروز این خط مقدم فناورانه را مدیریت نکند، این شرکت‌ها با تزریق سرمایه‌های کلان، نسل جدیدی از سامانه‌های تهاجمی و نفوذگر را علیه امنیت ملی ایران توسعه خواهند داد.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
⚪ پاکسازی همسایگی ایران از زیرساختهای فناوری آمریکا، تکمیل‌کننده راهبرد بازدارندگی ملی است.
#خلاصه_سیاستی
🔸در شرایطی که حمله‌های اخیر به پالایشگاه‌های داخلی و تهدیدهای آمریکا، نشان‌دهنده تلاش دشمن برای تحمیل میدان نبرد در حوزه «انرژی» است، تداوم واکنش‌های مشابه و تدافعی در این زمین بازی، خطای راهبردی بزرگی محسوب می‌شود. با نگاهی ساختاری به کانون قدرت ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، آشکار است که پاسخ به تهدیدات فعلی، نه در تقلید از الگوی جنگ‌های متعارف، بلکه در انتقال تمرکز راهبردی به «شریان‌های اقتصادی» و «زیرساختهای دیجیتال» نهفته است.
🔹در مواجهه با رژیم صهیونیستی ، معادله باید بر مبنای «آسیب ساختاری و بلندمدت» به زیست‌بوم اقتصادی و فناورانه آن طراحی شود. این رژیم به‌شدت به پایداری شبکه برق و انرژی وابسته است و هرگونه اختلال در این شریان‌ها، مستقیماً بر کل اقتصاد فناورانه (موتور محرک اقتصادی آن) تاثیر مهم دارد.
علاوه بر تخریب جدی نیروگاه‌های حیاتی، راهبرد سه وجهی آسیب به صنعت تراشه رژیم صهیونیستی، مختل کردن زیرساخت ارتباط دیجیتال (به ویژه کابلهای زیردریایی)، و مهمتر از همه هدف قرار دادن دیتاسنترهای غول‌های فناوری آمریکایی در اراضی اشغالی، به‌ویژه پروژه‌های راهبردی نظیر «نیمبوس» (گوگل و آمازون) و زیرساختهای اوراکل، اولویت عملیاتی ویژه‌ای دارد. این دیتاسنترها نه تنها قلب تپنده اقتصاد دیجیتال رژیم‌اند، بلکه ستون فقرات سامانه‌های اطلاعاتی-نظامی آن را تشکیل می‌دهند.
🔹در این زمینه نکته مهم پرهیز از هرگونه دستاوردسازی زودتر از موعد خواهد بود. نباید با از کار انداختن موقت زیرساختهای رژیم صهیونیستی دستاوردسازی کنیم؛ بلکه باید از این فرصت برای ایجاد آسیبی بلندمدت و ساختاری به این ساختار شکننده استفاده کنیم. همچنین بازیگر اصلی زیست‌بوم فناوری و اقتصاد رژیم صهیونیستی، شرکتهای آمریکایی هستند. هرگونه حمله به تاسیسات مهم شرکتهای آمریکایی در اراضی اشغالی یک تیر و دو نشان برای ما خواهد بود. تبدیل اسرائیل به پروژه‌ای ورشکسته و کاملا زیان‌ده برای شرکتهای فناوری آمریکایی هدف مهم مقاومت در این حوزه است.
🔹اما در *جبهه منطقه و زیرساختهای آمریکایی* ، هدف‌گذاری باید معطوف به «حداکثرسازی فشار بر اقتصاد ایالات متحده» باشد. در این حوزه باید توجه کرد تنگه هرمز به جز نفت و انرژی، گذرگاه مهم کابلهای زیردریایی فیبر نوری نیز هست که شریان اصلی ترافیک داده‌های بین‌قاره‌ای از آنجا عبور می‌کنند. مهمتر از تنگه هرمز، تنگه باب‌المندب است که می‌تواند گزینه تهدید بعدی مقاومت باشد.
🔹فراتر از این مسئله، ایران همان‌گونه که با بازتعریف نظم تنگه هرمز، معادله‌ای نوین در برابر جهان قرار داده، باید «خروج زیرساختهای فناورانه آمریکایی از خاک کشورهای منطقه» را به یک دکترین راهبردی و خط قرمز تبدیل کند. فارغ از اثرگذاری آنها بر جنگ فعلی، ما به‌هیچ‌وجه نباید به وضعیت پیش از جنگ برگردیم که پول نفت کشورهای عربی، برای گسترش زیرساختهای این شرکتهای آمریکایی در منطقه صرف می‌شد.
حتی در دوران پس از آتش‌بس احتمالی، ادامه فعالیت مراکز هوش مصنوعی و دیتاسنترهای آمریکایی (به‌خصوص شرکتهایی مانند انویدیا، اوراکل، مایکروسافت و گوگل) در همسایگی ایران، باید به‌مثابه تداوم حضور ساختار پشتیبانی قوای متخاصم تلقی شده و نباید پذیرفته شود. از این‌رو، هرگونه همکاری منطقه‌ای حول محور امنیت تنگه هرمز، باید مشروط به توافق بر سر اخراج این شرکت‌ها از زیست‌بوم فناوری منطقه باشد.
🔹نکته محوری و تعیین‌کننده در این گذار، «در دست داشتن ابتکار عمل» است. جمهوری اسلامی باید از موضع واکنش‌گرایی و تدافعی خارج شود؛ * تنظیم معادله‌ای مانند «حمله به یک زیرساخت فناوری در ازای هر ترور»، نه‌تنها کنشی دفاعی و دیرهنگام است، بلکه ابتکار راهبردی را به دشمن بازمی‌گرداند* . این شرکتهای فناوری آمریکایی تنها در «ترور» فرزندان ایران نقش ندارند، بلکه اساساً زنجیره ارزش ساختار نظامی ارتش آمریکا و اسرائیل به آنها گره خورده است و تک تک حملات به خاک ایران با مشارکت این شرکتهای فناوری انجام می‌شود.
🔸پیش از آنکه شرکتهای فناوری - نظامی نظیر پالانتیر و اوراکل، جنگ را به معدن طلای درآمدزایی خود تبدیل کنند، معادله سودآوری آنان را برهم بزنیم. اگر ایران امروز این خط مقدم فناورانه را مدیریت نکند، این شرکت‌ها با تزریق سرمایه‌های کلان، نسل جدیدی از سامانه‌های تهاجمی و نفوذگر را علیه امنیت ملی ایران توسعه خواهند داد.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
🔥1
🔻 نقش عملیات‌های سایبری و فناوری در جنگ رمضان به گزارش فوربز
#پایش
▪️در مقاله نشریه فوربز به ادغام کامل حوزه فناوری و سایبری با حوزه نظامی در جنگ اخیر میان ایران با آمریکا و اسرائیل تاکید شده است. طبق این مقاله، از شروع جنگ رمضان، فعالیت‌های سایبری در هماهنگی کامل با اقدامات فیزیکی در تمام طرف‌ها پیش رفته است. شبکه‌ها، هویت‌های دیجیتال، زیرساختهای ابری و حتی دستگاه‌های مصرفی، به امتداد میدان نبرد تبدیل شده‌اند. نتیجه، شکل جدیدی از درگیری است که در آن اثرات فیزیکی و دیجیتال غیرقابل تفکیک هستند.
▪️هر یک از طرفین با روش‌های متفاوتی از قابلیت‌های سایبری بهره می‌برند، اما اهداف مشابهی دارند: بهبود دقت هدف‌یابی، اختلال در سیستم‌های حریف، شکل‌دهی به روایت‌ها و اعمال فشار فراتر از میدان نبرد. زیرساختهای فناوری و تجاری به‌طور فزاینده‌ای بخشی از این معادله هستند، چه به‌عنوان اهداف عمدی و چه به‌عنوان نقاط اهرمی. این الگو در جنگ روسیه و اوکراین قابل مشاهده بود اما آنچه اکنون متفاوت است، سطح یکپارچگی، سرعت اجرا و نقش در حال گسترش سیستم‌های وابسته به فناوری در نحوه اعمال فشار است.
⭕مهمترین تغییر این است که قابلیت‌های سایبری اکنون مستقیماً بر نتایج میدان نبرد تأثیر می‌گذارند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی از زیرساخت دوربین‌های مداربسته ایران برای پشتیبانی از هدف‌یابی و ارزیابی پس از حمله بهره برداری کرده است. هر دستگاه متصل به اینترنت به یک منبع بالقوه اطلاعاتی تبدیل شده است. دوربین‌ها، دستگاه‌های موبایل و سیستم‌های اینترنت اشیاء (IoT) دیگر زیرساختهای منفعل نیستند؛ آنها دارایی‌های عملیاتی هستند.
❌از طرفی، خودِ قابلیت سایبری نیز به یک هدف فیزیکی تبدیل شده است. طبق گزارش‌ها، حملات آمریکا منجر به شهادت برخی از مقامات ارشد سایبری ایران شده است. این موضوع بازتاب‌دهنده یک تغییر گسترده‌تر است که در آن سایبر نه‌تنها امکان‌دهنده نبرد است، بلکه خود بخشی از چیزی است که بر سر آن جنگیده می‌شود.
▪️از طرفی فعالیت‌هایی شامل انتشار بدافزارهای مخرب، سرقت اطلاعات و کمپین‌های افشای اطلاعات شخصی است افزایش داشته است. بسیاری از این اقدامات با هدف ترساندن افراد و ایجاد اثرات ثانویه در سازمان‌ها و زنجیره‌های تأمین طراحی شده‌اند.
⭕شاید قابل‌توجه‌ترین تشدید درگیری، هدف قرار دادن فیزیکی زیرساختهای دیجیتال باشد. هدف قرار دادن زیرساختهای فناوری توسط پهبادهای ایرانی که از ارائه‌دهندگان بزرگی مانند آمازون وب سرویسز پشتیبانی می‌کردند، نقطه عطفی را رقم زدند. مراکز داده که مدت‌ها به‌عنوان دارایی‌های انتزاعی یا دور دست تلقی می‌شدند، اکنون به‌عنوان گره‌های فیزیکی در محیط درگیری شناخته می‌شوند.
⭕در مجموع می‌توان تغییرات گسترده در مورد نقش فناوری و سایبر را جنگ رمضان این گونه تعریف کرد:
۱. سایبر مستقیماً امکان هدف‌یابی و ارزیابی خسارت نبرد را فراهم می‌کند.
۲. سیستم‌های فناوری به‌عنوان اهرم فشار برای اجبار استفاده می‌شوند، نه صرفاً اختلال اتفاقی.
۳. زیرساختهای دیجیتال فیزیکی، از جمله محیط‌های ابری، اکنون بخشی از مجموعه اهداف فیزیکی هستند.
مطالعه گزارش کامل
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
#پایش
▪️در مقاله نشریه فوربز به ادغام کامل حوزه فناوری و سایبری با حوزه نظامی در جنگ اخیر میان ایران با آمریکا و اسرائیل تاکید شده است. طبق این مقاله، از شروع جنگ رمضان، فعالیت‌های سایبری در هماهنگی کامل با اقدامات فیزیکی در تمام طرف‌ها پیش رفته است. شبکه‌ها، هویت‌های دیجیتال، زیرساختهای ابری و حتی دستگاه‌های مصرفی، به امتداد میدان نبرد تبدیل شده‌اند. نتیجه، شکل جدیدی از درگیری است که در آن اثرات فیزیکی و دیجیتال غیرقابل تفکیک هستند.
▪️هر یک از طرفین با روش‌های متفاوتی از قابلیت‌های سایبری بهره می‌برند، اما اهداف مشابهی دارند: بهبود دقت هدف‌یابی، اختلال در سیستم‌های حریف، شکل‌دهی به روایت‌ها و اعمال فشار فراتر از میدان نبرد. زیرساختهای فناوری و تجاری به‌طور فزاینده‌ای بخشی از این معادله هستند، چه به‌عنوان اهداف عمدی و چه به‌عنوان نقاط اهرمی. این الگو در جنگ روسیه و اوکراین قابل مشاهده بود اما آنچه اکنون متفاوت است، سطح یکپارچگی، سرعت اجرا و نقش در حال گسترش سیستم‌های وابسته به فناوری در نحوه اعمال فشار است.
⭕مهمترین تغییر این است که قابلیت‌های سایبری اکنون مستقیماً بر نتایج میدان نبرد تأثیر می‌گذارند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی از زیرساخت دوربین‌های مداربسته ایران برای پشتیبانی از هدف‌یابی و ارزیابی پس از حمله بهره برداری کرده است. هر دستگاه متصل به اینترنت به یک منبع بالقوه اطلاعاتی تبدیل شده است. دوربین‌ها، دستگاه‌های موبایل و سیستم‌های اینترنت اشیاء (IoT) دیگر زیرساختهای منفعل نیستند؛ آنها دارایی‌های عملیاتی هستند.
❌از طرفی، خودِ قابلیت سایبری نیز به یک هدف فیزیکی تبدیل شده است. طبق گزارش‌ها، حملات آمریکا منجر به شهادت برخی از مقامات ارشد سایبری ایران شده است. این موضوع بازتاب‌دهنده یک تغییر گسترده‌تر است که در آن سایبر نه‌تنها امکان‌دهنده نبرد است، بلکه خود بخشی از چیزی است که بر سر آن جنگیده می‌شود.
▪️از طرفی فعالیت‌هایی شامل انتشار بدافزارهای مخرب، سرقت اطلاعات و کمپین‌های افشای اطلاعات شخصی است افزایش داشته است. بسیاری از این اقدامات با هدف ترساندن افراد و ایجاد اثرات ثانویه در سازمان‌ها و زنجیره‌های تأمین طراحی شده‌اند.
⭕شاید قابل‌توجه‌ترین تشدید درگیری، هدف قرار دادن فیزیکی زیرساختهای دیجیتال باشد. هدف قرار دادن زیرساختهای فناوری توسط پهبادهای ایرانی که از ارائه‌دهندگان بزرگی مانند آمازون وب سرویسز پشتیبانی می‌کردند، نقطه عطفی را رقم زدند. مراکز داده که مدت‌ها به‌عنوان دارایی‌های انتزاعی یا دور دست تلقی می‌شدند، اکنون به‌عنوان گره‌های فیزیکی در محیط درگیری شناخته می‌شوند.
⭕در مجموع می‌توان تغییرات گسترده در مورد نقش فناوری و سایبر را جنگ رمضان این گونه تعریف کرد:
۱. سایبر مستقیماً امکان هدف‌یابی و ارزیابی خسارت نبرد را فراهم می‌کند.
۲. سیستم‌های فناوری به‌عنوان اهرم فشار برای اجبار استفاده می‌شوند، نه صرفاً اختلال اتفاقی.
۳. زیرساختهای دیجیتال فیزیکی، از جمله محیط‌های ابری، اکنون بخشی از مجموعه اهداف فیزیکی هستند.
مطالعه گزارش کامل
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
🔻 چرا اتکا به استارلینک برای اهداف نظامی و اطلاعاتی ایران راهبرد پرخطری است؟
#خلاصه_سیاستی
🌐وابستگی زیرساختهای ارتباطی حیاتی، به‌ویژه در حوزه‌های نظامی و اطلاعاتی، به فناوری‌هایی که کنترل، مدیریت و سیاست‌گذاری آنها در اختیار کشور دیگری قرار دارد، همواره با ریسک‌های راهبردی جدی همراه است. تجربه اخیر روسیه در قطع دسترسی گسترده کاربران روسی به اینترنت ماهواره‌ای استارلینک، نمونه‌ای عینی از این آسیب‌پذیری است. نیروهای روسی در سالهای اخیر با هدف بهینه‌سازی مکان‌یابی و هدف‌گیری پرتابه‌های نظامی از اینترنت استارلینک استفاده می‌کردند؛ استارلینک به نیروهای روسی این قابلیت را می‌داد که حملات موثرتر و دقیق‌تری با پهپادهای خود انجام دهند. به‌طور مثال کارشناسان معتقدند حمله به قطاری در خارکیف در دو ماه پیش، با استفاده از پهپادهای گران 2 (نسخه ارتقایافته شاهد 136) مجهز به ترمینالهای استارلینک صورت گرفت.
❌اما از اول فوریه 2026 شرکت اسپیس‌ایکس (متعلق به ایلان ماسک، مالک ماهواره‌های استارلینک) دسترسی تمام ترمینالهای اینترنت ماهواره‌ای در روسیه را بست (به جز لیست سفیدی که توسط دولت اوکراین ارائه شده بود و جهت فعالیت در داخل خاک روسیه از اینترنت ماهواره‌ای استفاده می‌کنند). در پی این اقدام کاهش قابل توجهی در حملات موفق پهپادی روسیه به اوکراین صورت گرفت. این مسئله ابتدا باعث آشفتگی نیروهای روسی شد و در چند هفته حملات پهپادی آنها تا 50 درصد کاهش داشت. سپس روسیه در 24 مارچ اقدام به پرتاب ماهواره در مدار پایین جهت رقابت با شبکه ماهواره‌های استارلینک کرد. اداره 1440 روسیه اقدام به پرتاب 16 ماهواره مدار پایین کرد تا بتواند در زمینه اینترنت ماهواره‌ای با استارلینک رقابت کند.
⚠️در کشور ما نیز بعضی نهادها، ارگان‌ها و نیروها برای حل مشکلات کوتاه‌مدت و چالشهای لحظه‌ای خود اقدام به استفاده از اینترنت ماهواره‌ای استارلینک برای نیروهای خود کرده‌اند. اقدامی که شاید به برطرف شدن مشکلات فعلی کمک کند اما چالشهای بسیار مهمی برای حفظ امنیت در آینده نزدیک به همراه خواهد داشت.
۱. عدم کنترل عملیاتی و حق قطع دسترسی یک‌جانبه
مالک و ارائه‌دهنده این سرویس، مطابق با قوانین داخلی کشور مبدأ و تحت تأثیر فشارهای سیاسی یا امنیتی، می‌تواند هر لحظه دسترسی را محدود، کند یا قطع کند. در عملیات‌های حساس نظامی یا اطلاعاتی، حتی یک اختلال کوتاه‌مدت می‌تواند به از دست رفتن هماهنگی، تأخیر در تصمیم‌گیری و شکست مأموریت منجر شود.
۲. آسیب‌پذیری اطلاعاتی و امکان ردیابی
استفاده از شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی، به‌ویژه در حالت متحرک یا در مناطق عملیاتی، امکان جمع‌آوری الگوهای ترافیک ارتباطی، موقعیت‌یابی تقریبی و استنباط ساختار فرماندهی را برای طرف مقابل فراهم می‌کند. این موضوع در حوزه‌های اطلاعاتی و ضدجاسوسی، ریسک نفوذ و پایش خارجی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.
۳. وابستگی راهبردی و تضعیف خوداتکایی
تبدیل یک ابزار خارجی به بخش حیاتی از زیرساخت ارتباطی، در بلندمدت انگیزه و سرمایه‌گذاری برای توسعه سامانه‌های بومی را کاهش داده و کشور را در برابر تصمیمات یک‌جانبه خارجی آسیب‌پذیر می‌کند. تجربه روسیه نشان داد که اتکای عملیاتی به شبکه‌های غیربومی، حتی در کوتاه‌مدت، می‌تواند هزینه‌های راهبردی سنگینی بر توان دفاعی تحمیل کند.
▪️زیرساختهای حیاتی ارتباطی نباید به فناوری‌هایی گره بخورند که مالکیت و حاکمیت عملیاتی آنها در اختیار بازیگران خارجی است. برای ایران، راهکار پایدار طراحی معماری ارتباطی امن، رمزنگاری‌شده و مستقل، همراه با توسعه پروتکل‌های جایگزین و شبکه‌های بومی مقاوم در برابر قطع دسترسی است. تنها در این چارچوب می‌توان از تکرار سناریوهای مشابه جلوگیری کرد و استقلال عملیاتی نهادهای دفاعی و اطلاعاتی را در شرایط بحرانی تضمین نمود.
🇨🇳جایگزین چینی گزینه مناسب کوتاه‌مدت
در شرایطی که وابستگی به زیرساختهای ارتباطی تحت کنترل کشورهای غربی ریسک‌های امنیتی و راهبردی جدی برای ایران ایجاد می‌کند، همکاری با چین در حوزه اینترنت ماهواره‌ای می‌تواند گزینه‌ای منطقی و همسو با منافع ملی باشد. چین با توسعه دو منظومه بزرگ «کیانفان» (تجاری) و «گووانگ» (دولتی)، در حال ایجاد زیرساختی مستقل و رقیب استارلینک است که تاکنون در کشورهایی مانند برزیل، مالزی، مغولستان و قزاقستان آزمایش‌های موفقی داشته است.
✔️مزیت کلیدی این همکاری برای ایران، علاوه بر اشتراکات سیاسی و عدم وابستگی به بلوک غرب، امکان مذاکره برای دسترسی به فناوری، انتقال دانش فنی و حتی مشارکت در توسعه زیرساختهای بومی است.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
#خلاصه_سیاستی
🌐وابستگی زیرساختهای ارتباطی حیاتی، به‌ویژه در حوزه‌های نظامی و اطلاعاتی، به فناوری‌هایی که کنترل، مدیریت و سیاست‌گذاری آنها در اختیار کشور دیگری قرار دارد، همواره با ریسک‌های راهبردی جدی همراه است. تجربه اخیر روسیه در قطع دسترسی گسترده کاربران روسی به اینترنت ماهواره‌ای استارلینک، نمونه‌ای عینی از این آسیب‌پذیری است. نیروهای روسی در سالهای اخیر با هدف بهینه‌سازی مکان‌یابی و هدف‌گیری پرتابه‌های نظامی از اینترنت استارلینک استفاده می‌کردند؛ استارلینک به نیروهای روسی این قابلیت را می‌داد که حملات موثرتر و دقیق‌تری با پهپادهای خود انجام دهند. به‌طور مثال کارشناسان معتقدند حمله به قطاری در خارکیف در دو ماه پیش، با استفاده از پهپادهای گران 2 (نسخه ارتقایافته شاهد 136) مجهز به ترمینالهای استارلینک صورت گرفت.
❌اما از اول فوریه 2026 شرکت اسپیس‌ایکس (متعلق به ایلان ماسک، مالک ماهواره‌های استارلینک) دسترسی تمام ترمینالهای اینترنت ماهواره‌ای در روسیه را بست (به جز لیست سفیدی که توسط دولت اوکراین ارائه شده بود و جهت فعالیت در داخل خاک روسیه از اینترنت ماهواره‌ای استفاده می‌کنند). در پی این اقدام کاهش قابل توجهی در حملات موفق پهپادی روسیه به اوکراین صورت گرفت. این مسئله ابتدا باعث آشفتگی نیروهای روسی شد و در چند هفته حملات پهپادی آنها تا 50 درصد کاهش داشت. سپس روسیه در 24 مارچ اقدام به پرتاب ماهواره در مدار پایین جهت رقابت با شبکه ماهواره‌های استارلینک کرد. اداره 1440 روسیه اقدام به پرتاب 16 ماهواره مدار پایین کرد تا بتواند در زمینه اینترنت ماهواره‌ای با استارلینک رقابت کند.
⚠️در کشور ما نیز بعضی نهادها، ارگان‌ها و نیروها برای حل مشکلات کوتاه‌مدت و چالشهای لحظه‌ای خود اقدام به استفاده از اینترنت ماهواره‌ای استارلینک برای نیروهای خود کرده‌اند. اقدامی که شاید به برطرف شدن مشکلات فعلی کمک کند اما چالشهای بسیار مهمی برای حفظ امنیت در آینده نزدیک به همراه خواهد داشت.
۱. عدم کنترل عملیاتی و حق قطع دسترسی یک‌جانبه
مالک و ارائه‌دهنده این سرویس، مطابق با قوانین داخلی کشور مبدأ و تحت تأثیر فشارهای سیاسی یا امنیتی، می‌تواند هر لحظه دسترسی را محدود، کند یا قطع کند. در عملیات‌های حساس نظامی یا اطلاعاتی، حتی یک اختلال کوتاه‌مدت می‌تواند به از دست رفتن هماهنگی، تأخیر در تصمیم‌گیری و شکست مأموریت منجر شود.
۲. آسیب‌پذیری اطلاعاتی و امکان ردیابی
استفاده از شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی، به‌ویژه در حالت متحرک یا در مناطق عملیاتی، امکان جمع‌آوری الگوهای ترافیک ارتباطی، موقعیت‌یابی تقریبی و استنباط ساختار فرماندهی را برای طرف مقابل فراهم می‌کند. این موضوع در حوزه‌های اطلاعاتی و ضدجاسوسی، ریسک نفوذ و پایش خارجی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.
۳. وابستگی راهبردی و تضعیف خوداتکایی
تبدیل یک ابزار خارجی به بخش حیاتی از زیرساخت ارتباطی، در بلندمدت انگیزه و سرمایه‌گذاری برای توسعه سامانه‌های بومی را کاهش داده و کشور را در برابر تصمیمات یک‌جانبه خارجی آسیب‌پذیر می‌کند. تجربه روسیه نشان داد که اتکای عملیاتی به شبکه‌های غیربومی، حتی در کوتاه‌مدت، می‌تواند هزینه‌های راهبردی سنگینی بر توان دفاعی تحمیل کند.
▪️زیرساختهای حیاتی ارتباطی نباید به فناوری‌هایی گره بخورند که مالکیت و حاکمیت عملیاتی آنها در اختیار بازیگران خارجی است. برای ایران، راهکار پایدار طراحی معماری ارتباطی امن، رمزنگاری‌شده و مستقل، همراه با توسعه پروتکل‌های جایگزین و شبکه‌های بومی مقاوم در برابر قطع دسترسی است. تنها در این چارچوب می‌توان از تکرار سناریوهای مشابه جلوگیری کرد و استقلال عملیاتی نهادهای دفاعی و اطلاعاتی را در شرایط بحرانی تضمین نمود.
🇨🇳جایگزین چینی گزینه مناسب کوتاه‌مدت
در شرایطی که وابستگی به زیرساختهای ارتباطی تحت کنترل کشورهای غربی ریسک‌های امنیتی و راهبردی جدی برای ایران ایجاد می‌کند، همکاری با چین در حوزه اینترنت ماهواره‌ای می‌تواند گزینه‌ای منطقی و همسو با منافع ملی باشد. چین با توسعه دو منظومه بزرگ «کیانفان» (تجاری) و «گووانگ» (دولتی)، در حال ایجاد زیرساختی مستقل و رقیب استارلینک است که تاکنون در کشورهایی مانند برزیل، مالزی، مغولستان و قزاقستان آزمایش‌های موفقی داشته است.
✔️مزیت کلیدی این همکاری برای ایران، علاوه بر اشتراکات سیاسی و عدم وابستگی به بلوک غرب، امکان مذاکره برای دسترسی به فناوری، انتقال دانش فنی و حتی مشارکت در توسعه زیرساختهای بومی است.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
🔻معامله بزرگ شرکت تسلیحاتی اسرائیلی در بحبوحه جنگ
#پایش
🔸 یونان پیام واضحی به ترکیه می‌فرستد.
💲شرکت تسلیحاتی اسرائیلی البیت سیستمز (Elbit Systems)از امضای قراردادی بزرگ به ارزش ۲.۳ میلیارد شِکِل (معادل ۶۵۰ میلیون یورو) برای فروش سامانه‌های توپخانه‌ای پیشرفته PULS به ارتش یونان خبر داد. این معامله که در شرایط حساس منطقه‌ای و در زمان تنش‌های جهانی امضا شده، یکی از بزرگترین قراردادهای تسلیحاتی اسرائیل با یک کشور اروپایی در سالهای اخیر محسوب می‌شود.
🚀 سامانه PULS یک پلتفرم چندمنظوره برای پرتاب موشک و راکت با بردهای عملیاتی مختلف است که قابلیت استفاده در مأموریت‌های دفاعی و تهاجمی را دارد. البیت سیستمز به‌عنوان پیمانکار اصلی این پروژه، مسئولیت تأمین لانچرهای PULS و همچنین بسته جامع مهمات، شامل راکت‌های هدایت‌شونده با دقت بالا را بر عهده خواهد داشت.
🔸اجرای این قرارداد در بازه زمانی چهارساله برنامه‌ریزی شده و پس از اتمام مرحله تحویل، دوره‌ای ده‌ساله برای پشتیبانی فنی، نگهداری و آموزش نیروهای یونانی در نظر گرفته شده است. این معامله فراتر از یک خرید ساده تسلیحاتی است و شامل همکاری‌های صنعتی دوجانبه، انتقال فناوری و تولید بخشی از اجزای سامانه در کارخانه‌های صنایع دفاعی یونان خواهد بود.
📍پیش‌بینی می‌شود این سامانه‌ها در مناطق استراتژیک یونان، به‌ویژه در مرزهای شمال شرقی این کشور با ترکیه و همچنین در جزایر حساس دریای اژه مستقر شوند.
🔹این قرارداد در حالی امضا می‌شود که روابط امنیتی و نظامی میان اسرائیل و یونان در سالهای اخیر شتاب قابل‌توجهی گرفته است و در حوزه‌های مختلفی از جمله دفاع هوایی، هوش مصنوعی نظامی و آموزش نیروهای ویژه همکاری‌های گسترده‌ای داشته‌اند. کارشناسان معتقدند این معامله نه‌تنها توان بازدارندگی یونان را در برابر تهدیدات منطقه‌ای تقویت می‌کند، بلکه پیامی استراتژیک به بازیگران منطقه شرق مدیترانه ارسال می‌نماید.
🔸لازم به ذکر است که این معامله به‌طور کامل و ۱۰۰ درصد تحت مدیریت و اجرای شرکت البت سیستمز انجام می‌شود و برخلاف برخی پروژه‌های مشترک اروپایی مانند EuroPuls که با مشارکت شرکت آلمانی KNDS پیش می‌رود، هیچ شریک ثالثی در آن دخیل نیست.
#اندیشکده_قرار
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
#پایش
🔸 یونان پیام واضحی به ترکیه می‌فرستد.
💲شرکت تسلیحاتی اسرائیلی البیت سیستمز (Elbit Systems)از امضای قراردادی بزرگ به ارزش ۲.۳ میلیارد شِکِل (معادل ۶۵۰ میلیون یورو) برای فروش سامانه‌های توپخانه‌ای پیشرفته PULS به ارتش یونان خبر داد. این معامله که در شرایط حساس منطقه‌ای و در زمان تنش‌های جهانی امضا شده، یکی از بزرگترین قراردادهای تسلیحاتی اسرائیل با یک کشور اروپایی در سالهای اخیر محسوب می‌شود.
🚀 سامانه PULS یک پلتفرم چندمنظوره برای پرتاب موشک و راکت با بردهای عملیاتی مختلف است که قابلیت استفاده در مأموریت‌های دفاعی و تهاجمی را دارد. البیت سیستمز به‌عنوان پیمانکار اصلی این پروژه، مسئولیت تأمین لانچرهای PULS و همچنین بسته جامع مهمات، شامل راکت‌های هدایت‌شونده با دقت بالا را بر عهده خواهد داشت.
🔸اجرای این قرارداد در بازه زمانی چهارساله برنامه‌ریزی شده و پس از اتمام مرحله تحویل، دوره‌ای ده‌ساله برای پشتیبانی فنی، نگهداری و آموزش نیروهای یونانی در نظر گرفته شده است. این معامله فراتر از یک خرید ساده تسلیحاتی است و شامل همکاری‌های صنعتی دوجانبه، انتقال فناوری و تولید بخشی از اجزای سامانه در کارخانه‌های صنایع دفاعی یونان خواهد بود.
📍پیش‌بینی می‌شود این سامانه‌ها در مناطق استراتژیک یونان، به‌ویژه در مرزهای شمال شرقی این کشور با ترکیه و همچنین در جزایر حساس دریای اژه مستقر شوند.
🔹این قرارداد در حالی امضا می‌شود که روابط امنیتی و نظامی میان اسرائیل و یونان در سالهای اخیر شتاب قابل‌توجهی گرفته است و در حوزه‌های مختلفی از جمله دفاع هوایی، هوش مصنوعی نظامی و آموزش نیروهای ویژه همکاری‌های گسترده‌ای داشته‌اند. کارشناسان معتقدند این معامله نه‌تنها توان بازدارندگی یونان را در برابر تهدیدات منطقه‌ای تقویت می‌کند، بلکه پیامی استراتژیک به بازیگران منطقه شرق مدیترانه ارسال می‌نماید.
🔸لازم به ذکر است که این معامله به‌طور کامل و ۱۰۰ درصد تحت مدیریت و اجرای شرکت البت سیستمز انجام می‌شود و برخلاف برخی پروژه‌های مشترک اروپایی مانند EuroPuls که با مشارکت شرکت آلمانی KNDS پیش می‌رود، هیچ شریک ثالثی در آن دخیل نیست.
#اندیشکده_قرار
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
🔻وضعیت بورس اسرائیل پس از یک ماه جنگ چگونه است؟
#پایش #اقتصاد
🔸فرار از دلار، پناه به شِکِل
📈در ماهی که بازارهای جهانی یکی از بدترین ماه‌های خود را تجربه کردند، سرمایه‌گذاران اسرائیلی با تزریق ۴.۳۵ میلیارد دلار به صندوق‌های پولی شِکِلی، به دنبال حفظ سرمایه خود در برابر طوفان بودند.
🔸به گزارش شرکت سرمایه‌گذاری میتاو (Meitav)، ماه مارس ۲۰۲۶ در حالی به پایان رسید که صنعت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک رژیم صهیونیستی شاهد یک مدیریت ریسک گسترده بود. در شرایطی که تنش‌های جهانی بازارها را به شدت تحت تأثیر قرار داده بود، سرمایه‌گذاران مسیرهای سرمایه‌گذاری خود را تغییر دادند.
📉آمارها نشان می‌دهد که در این ماه پرتلاطم، حدود ۱.۱ میلیارد شِکِل از صندوق‌های سهام خارجی خارج شد. این در حالی است که شاخص داکس آلمان ۱۰.۳٪ و نیکی ژاپن ۱۳.۲٪ سقوط کردند و وال استریت نیز کاهش حدود ۵٪ را تجربه کرد. در مقابل، سرمایه‌گذاران با تزریق ۴.۳۵ میلیارد دلار به صندوق‌های پولی شِکِلی (یک میلیارد شِکِل بیشتر از ماه قبل)، به دنبال امنیت و بهره بالا بودند.
🔹نکته جالب توجه، جذب ۶۲۵ میلیون شِکِلی صندوق‌های شاخصی سهام اسرائیل است. این در حالی است که شاخص تل‌آویو ۳۵ (شاخص اصلی بورس اسرائیل متشکل از ۳۵ شرکت بزرگ) تنها ۷٪ کاهش یافت و عملکردی به مراتب بهتر از بازارهای جهانی داشت. این موضوع نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران، بازار داخلی را در این شرایط پرتنش، گزینه‌ای مطمئن‌تر ارزیابی کرده‌اند. از طرفی برای اولین بار پس از سال‌ها، اوراق قرضه دولتی با جذب ۸۵۵ میلیون شِکِل، پیشتاز جذب سرمایه در صنعت فعال شد.
🔸صنعت غیرفعال (Passive) با بازخرید ۱.۵ میلیارد شِکِلی، بیش از ۲ میلیارد شِکِل خروج سرمایه داشته و بیشترین ضربه را متحمل شد. تا پایان مارس ۲۰۲۶، مجموع دارایی‌های تحت مدیریت صنعت صندوق‌ها به ۷۸۰.۱ میلیارد شِکِل رسید که نسبت به فوریه کاهش داشته، اما این کاهش عمدتاً ناشی از افت ارزش بازارها بوده و خروج سرمایه تاثیر کمتری بر آن داشته است.
💲در کل می‌توان این برداشت را داشت که سرمایه‌گذاران اسرائیلی به این نتیجه رسیدند که ریسک ژئوپلیتیک منطقه، بیشتر گریبان‌گیر اقتصادهای بزرگ جهانی و زنجیره تأمین آنها می‌شود تا اقتصاد داخلی رژیم صهیونیستی. از این رو، به جای خروج کامل از بازار، استراتژی "فروش جهانی، خرید داخلی" را پیش گرفتند تا هم از نوسان دلار و یورو در امان بمانند و هم از ثبات نسبی شرکتهای بومی بهره‌مند شوند.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
#پایش #اقتصاد
🔸فرار از دلار، پناه به شِکِل
📈در ماهی که بازارهای جهانی یکی از بدترین ماه‌های خود را تجربه کردند، سرمایه‌گذاران اسرائیلی با تزریق ۴.۳۵ میلیارد دلار به صندوق‌های پولی شِکِلی، به دنبال حفظ سرمایه خود در برابر طوفان بودند.
🔸به گزارش شرکت سرمایه‌گذاری میتاو (Meitav)، ماه مارس ۲۰۲۶ در حالی به پایان رسید که صنعت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک رژیم صهیونیستی شاهد یک مدیریت ریسک گسترده بود. در شرایطی که تنش‌های جهانی بازارها را به شدت تحت تأثیر قرار داده بود، سرمایه‌گذاران مسیرهای سرمایه‌گذاری خود را تغییر دادند.
📉آمارها نشان می‌دهد که در این ماه پرتلاطم، حدود ۱.۱ میلیارد شِکِل از صندوق‌های سهام خارجی خارج شد. این در حالی است که شاخص داکس آلمان ۱۰.۳٪ و نیکی ژاپن ۱۳.۲٪ سقوط کردند و وال استریت نیز کاهش حدود ۵٪ را تجربه کرد. در مقابل، سرمایه‌گذاران با تزریق ۴.۳۵ میلیارد دلار به صندوق‌های پولی شِکِلی (یک میلیارد شِکِل بیشتر از ماه قبل)، به دنبال امنیت و بهره بالا بودند.
🔹نکته جالب توجه، جذب ۶۲۵ میلیون شِکِلی صندوق‌های شاخصی سهام اسرائیل است. این در حالی است که شاخص تل‌آویو ۳۵ (شاخص اصلی بورس اسرائیل متشکل از ۳۵ شرکت بزرگ) تنها ۷٪ کاهش یافت و عملکردی به مراتب بهتر از بازارهای جهانی داشت. این موضوع نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران، بازار داخلی را در این شرایط پرتنش، گزینه‌ای مطمئن‌تر ارزیابی کرده‌اند. از طرفی برای اولین بار پس از سال‌ها، اوراق قرضه دولتی با جذب ۸۵۵ میلیون شِکِل، پیشتاز جذب سرمایه در صنعت فعال شد.
🔸صنعت غیرفعال (Passive) با بازخرید ۱.۵ میلیارد شِکِلی، بیش از ۲ میلیارد شِکِل خروج سرمایه داشته و بیشترین ضربه را متحمل شد. تا پایان مارس ۲۰۲۶، مجموع دارایی‌های تحت مدیریت صنعت صندوق‌ها به ۷۸۰.۱ میلیارد شِکِل رسید که نسبت به فوریه کاهش داشته، اما این کاهش عمدتاً ناشی از افت ارزش بازارها بوده و خروج سرمایه تاثیر کمتری بر آن داشته است.
💲در کل می‌توان این برداشت را داشت که سرمایه‌گذاران اسرائیلی به این نتیجه رسیدند که ریسک ژئوپلیتیک منطقه، بیشتر گریبان‌گیر اقتصادهای بزرگ جهانی و زنجیره تأمین آنها می‌شود تا اقتصاد داخلی رژیم صهیونیستی. از این رو، به جای خروج کامل از بازار، استراتژی "فروش جهانی، خرید داخلی" را پیش گرفتند تا هم از نوسان دلار و یورو در امان بمانند و هم از ثبات نسبی شرکتهای بومی بهره‌مند شوند.
اندیشکده قرار | پیام‌رسان بله
@gharar_tt
🔻 نگاهی به فعالیت نظامی-امنیتی «اوراکل» و زیرساختهای آن در خاورمیانه
#پژوهش_اختصاصی
🌐شرکت اوراکل (Oracle) یکی از بزرگترین شرکتهای جهان در حوزه نرم‌افزارهای سازمانی و رایانش ابری است که دفتر مرکزی آن در تگزاس قرار دارد. ارزش شرکت اوراکل در بازارهای سهام تا مارس ۲۰۲۶ تقریباً ۴۰۱.۶۶ میلیارد دلار بوده که از این لحاظ در رتبه بیست و ششم شرکتهای جهان قرار دارد.
☠️مدیران اوراکل به صورت ویژه‌ای طرفدار اسرائیل تلقی می‌شوند. «سافرا کاتز» (Safra Catz) مدیرعامل این شرکت که در اسرائیل متولد و در ایالات متحده بزرگ شده است، در سال 2025 گفت «از دست دادن مشتریان برای ما مهم نیست و حمایت از اسرائیل اولویت اول اوراکل است» همچنین «لری الیسون» (Larry Ellison) بنیانگذار و رئیس اوراکل، از نزدیکان نتانیاهو محسوب می‌شود و طبق گزارش‌ها، پیش از نخست‌وزیری نتانیاهو به او سمت مدیریت شرکت را پیشنهاد داده بود.
💣اوراکل یکی از مهمترین ارائه‌دهندگان خدمات ابری نظامی به آمریکا و رژیم صهیونیستی است. در دسامبر 2022 پنتاگون با اوراکل، آمازون، گوگل و مایکروسافت قراردادی تحت عنوان «قابلیت ابری مشترک جنگی» (Joint Warfighting Cloud Capability (JWCC)) منعقد کرد که اوراکل را به یکی از چهار ارائه‌دهنده خدمات ابری مورد تأیید وزارت جنگ ایالات متحده در تمام سطوح طبقه‌بندی‌شده تبدیل کرد. اوراکل مراکز داده اختصاصی پنتاگون را در شیکاگو، فینیکس و ویرجینیا اداره می‌کند. همچنین وزارت جنگ ایالات متحده در ژانویه 2026 قراردادی ۸۸ میلیون دلاری به این شرکت اعطا کرده است تا نرم‌افزار محاسبات ابری خود را با نیروی هوایی ایالات متحده ادغام کند.
🤝اوراکل با رژیم صهیونیستی نیز همکاری‌های گسترده‌ای داشته و از پروژه‌های نظامی و اطلاعاتی رژیم پشتیبانی می‌کند. این همکاری‌ها صرفاً به ارائه خدمات ابری محدود نبوده و شامل طرح‌های محرمانه‌ای می‌شود که بعضا افشا شده است؛ مانند «پروژه منتا» (Project Menta) که اوراکل برای «نیروی هوایی اسرائیل» اجرا کرده است. همچنین کارمندان اوراکل در مورد مشارکت این شرکت در یک طرح رسانه‌ای به نام «کلمات آهنین» (Words of Iron) که با هدف تقویت روایت اسرائیل در رسانه‌های اجتماعی انجام می‌شود، ابراز نگرانی کرده‌اند.
⭕از سوی دیگر حضور اوراکل در خاورمیانه تمایزات قابل توجهی با سایر ارائه‌دهندگان خدمات ابری دارد. توضیح اینکه دولت‌ها برای تضمین حاکمیت دیجیتال، تقاضا دارند که برخی از خدمات دولتی و داده‌های حساس به صورت فیزیکی در داخل مرزهایشان پردازش شود، در نتیجه ارائه‌دهندگان مراکز داده در صورت تمایل به فعالیت در این بازار پرسود، گزینه‌های جغرافیایی محدودی دارند؛ اوراکل یکی از شاخص‌ترین شرکتهای فعال در این زمینه است. برای مثال اوراکل نمی‌تواند حجم کار ابری مستقل عربستان سعودی را به ویرجینیا منتقل کند. این محدودیت مکانی، درآمد را به حداکثر می‌رساند، اما همچنین میزان آسیب‌پذیری را نیز افزایش می‌دهد.
💠در مجموع نقش‌آفرینی اوراکل به عنوان ارائه‌دهنده خدمات ابری نظامی به آمریکا و رژیم صهیونیستی، همزمان با سرمایه‌گذاری‌های شاخص در کشورهای خلیج فارس، آن را در تقاطع فوق‌العاده‌ای از فرصت‌های تجاری و فاجعه ژئوپلیتیک قرار داده است. اوراکل علاوه بر دفاتری در دبی، ابوظبی، ریاض، عمّان، دوحه و کویت، پنج مرکز داده فعال در خاورمیانه دارد.
گزارش کامل را در سایت قرار مطالعه کنید.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پژوهش_اختصاصی
🌐شرکت اوراکل (Oracle) یکی از بزرگترین شرکتهای جهان در حوزه نرم‌افزارهای سازمانی و رایانش ابری است که دفتر مرکزی آن در تگزاس قرار دارد. ارزش شرکت اوراکل در بازارهای سهام تا مارس ۲۰۲۶ تقریباً ۴۰۱.۶۶ میلیارد دلار بوده که از این لحاظ در رتبه بیست و ششم شرکتهای جهان قرار دارد.
☠️مدیران اوراکل به صورت ویژه‌ای طرفدار اسرائیل تلقی می‌شوند. «سافرا کاتز» (Safra Catz) مدیرعامل این شرکت که در اسرائیل متولد و در ایالات متحده بزرگ شده است، در سال 2025 گفت «از دست دادن مشتریان برای ما مهم نیست و حمایت از اسرائیل اولویت اول اوراکل است» همچنین «لری الیسون» (Larry Ellison) بنیانگذار و رئیس اوراکل، از نزدیکان نتانیاهو محسوب می‌شود و طبق گزارش‌ها، پیش از نخست‌وزیری نتانیاهو به او سمت مدیریت شرکت را پیشنهاد داده بود.
💣اوراکل یکی از مهمترین ارائه‌دهندگان خدمات ابری نظامی به آمریکا و رژیم صهیونیستی است. در دسامبر 2022 پنتاگون با اوراکل، آمازون، گوگل و مایکروسافت قراردادی تحت عنوان «قابلیت ابری مشترک جنگی» (Joint Warfighting Cloud Capability (JWCC)) منعقد کرد که اوراکل را به یکی از چهار ارائه‌دهنده خدمات ابری مورد تأیید وزارت جنگ ایالات متحده در تمام سطوح طبقه‌بندی‌شده تبدیل کرد. اوراکل مراکز داده اختصاصی پنتاگون را در شیکاگو، فینیکس و ویرجینیا اداره می‌کند. همچنین وزارت جنگ ایالات متحده در ژانویه 2026 قراردادی ۸۸ میلیون دلاری به این شرکت اعطا کرده است تا نرم‌افزار محاسبات ابری خود را با نیروی هوایی ایالات متحده ادغام کند.
🤝اوراکل با رژیم صهیونیستی نیز همکاری‌های گسترده‌ای داشته و از پروژه‌های نظامی و اطلاعاتی رژیم پشتیبانی می‌کند. این همکاری‌ها صرفاً به ارائه خدمات ابری محدود نبوده و شامل طرح‌های محرمانه‌ای می‌شود که بعضا افشا شده است؛ مانند «پروژه منتا» (Project Menta) که اوراکل برای «نیروی هوایی اسرائیل» اجرا کرده است. همچنین کارمندان اوراکل در مورد مشارکت این شرکت در یک طرح رسانه‌ای به نام «کلمات آهنین» (Words of Iron) که با هدف تقویت روایت اسرائیل در رسانه‌های اجتماعی انجام می‌شود، ابراز نگرانی کرده‌اند.
⭕از سوی دیگر حضور اوراکل در خاورمیانه تمایزات قابل توجهی با سایر ارائه‌دهندگان خدمات ابری دارد. توضیح اینکه دولت‌ها برای تضمین حاکمیت دیجیتال، تقاضا دارند که برخی از خدمات دولتی و داده‌های حساس به صورت فیزیکی در داخل مرزهایشان پردازش شود، در نتیجه ارائه‌دهندگان مراکز داده در صورت تمایل به فعالیت در این بازار پرسود، گزینه‌های جغرافیایی محدودی دارند؛ اوراکل یکی از شاخص‌ترین شرکتهای فعال در این زمینه است. برای مثال اوراکل نمی‌تواند حجم کار ابری مستقل عربستان سعودی را به ویرجینیا منتقل کند. این محدودیت مکانی، درآمد را به حداکثر می‌رساند، اما همچنین میزان آسیب‌پذیری را نیز افزایش می‌دهد.
💠در مجموع نقش‌آفرینی اوراکل به عنوان ارائه‌دهنده خدمات ابری نظامی به آمریکا و رژیم صهیونیستی، همزمان با سرمایه‌گذاری‌های شاخص در کشورهای خلیج فارس، آن را در تقاطع فوق‌العاده‌ای از فرصت‌های تجاری و فاجعه ژئوپلیتیک قرار داده است. اوراکل علاوه بر دفاتری در دبی، ابوظبی، ریاض، عمّان، دوحه و کویت، پنج مرکز داده فعال در خاورمیانه دارد.
گزارش کامل را در سایت قرار مطالعه کنید.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
🔻مروری بر مطالب منتشر شده اندیشکده قرار در چهل روز ابتدایی از جنگ رمضان
🔹با ابتدای جنگ رمضان، مجموعه اندیشکده قرار با تمام توان کوشید خود را در خدمت میدان و نیازهای آن قرار دهد. در ادامه گلچینی از مهمترین پژوهش‌ها و تحلیل‌های راهبردی منتشرشده در این مدت، به ترتیب زمانی ارائه شده است.
▪️این جنگ اراده‌هاست؛ بازبینی در «صبر راهبردی» چطور می‌تواند دوران «نه جنگ نه صلح» را به پایان برساند
▪️نگاهی به زیرساختهای انرژی رژیم صهیونی (مهمترین پالایشگاه‌ها و شرکتهای نفتی)
▪️نگاهی به زیرساختهای انرژی رژیم صهیونیستی با تاکید بر شبکه برق و نیروگاه‌ها
▪️محور «جرسی-طنجه-حیفا»: انتقال بیش از هزار تن محموله نظامی به اسرائیل هر هفته از یک انبار در شهر جرسی
▪️شرکت هوش مصنوعی آنتروپیک مستقیما در حملات آمریکا به ایران نقش داشته است
▪️چرا از کار انداختن دیتاسنترهای آمازون می‌تواند بازدارندگی ایجاد کند؟
▪️نگاهی به وابستگی ساختاری زیست‌بوم فناوری رژیم صهیونیستی به شرکتهای آمریکایی
▪️چرا حمله به مرکز فناوری گاو-یام یا سایبر اسپارک بئرالسبع اهمیت دارد؟
▪️نگاهی تحلیلی به روابط نظامی بحرین و رژیم صهیونیستی
▪️نوسانات ژئوپلیتیکی و شکنندگی ساختاری سلطنت آل خلیفه؛ تحلیل راهبردی ثبات رژیم بحرین در بحبوحه جنگ منطقه‌ای
▪️نگاهی به اهمیت راهبردی اینتل در زنجیره تأمین فناوری و امنیت آمریکا و متحدان آن
▪️نگاهی به وضعیت زیرساختهای انرژی اسرائیل و آمادگی آنها برای جنگ فرسایشی
▪️مروری بر رخدادهای مرتبط با حمله پهپادی به مراکز داده «آمازون» در امارات و بحرین
▪️اختلال فعالیت‌های بزرگترین شرکت مدیریت دارایی جهان پس از حمله به آمازون
▪️چرا بدون آسیب وارد کردن به منافع آمریکا نمی‌توان با اسرائیل مقابله کرد؟
▪️خط لوله «باکو- تفلیس - جیحان» پاشنه آشیل اقتصاد اسرائیل؛ چرا ترکیه و آذربایجان باید برای حفظ منافع خود شریان‌های اقتصادی اسرائیل را قطع کنند؟
▪️از کار انداختن کابلهای زیر دریایی چطور ساختار نظامی و اقتصادی آمریکا را زمین‌گیر خواهد کرد؟
▪️نقش زیرساختهای گوگل و آمازون در توان نظامی رژیم صهیونیستی؛ چرا «پروژه نیمبوس» می‌تواند به نقطه‌ضعف راهبردی اسرائیل تبدیل شود؟
▪️بسته شدن تنگه هرمز چه پیامدهای برای صنعت تراشه خواهد داشت؟
▪️شرکتهای فناوری آمریکایی و جنگ رمضان
▪️تأملی درباب پاسخ مناسب به حملات دشمن صهیونی-آمریکایی به تأسیسات نفت و گاز ایران
▪️وابستگی روزافزون پنتاگون به شرکتهای فناوری آمریکایی؛ مجوز پنتاگون به غول‌های فناوری آمریکایی برای استفاده از داده‌های فوق محرمانه جهت آموزش مدل‌های هوش مصنوعی
▪️هوش مصنوعی برای ترور؛ آشنایی با سامانه Maven شرکت پالانتیر
▪️حمایت مدیرعامل انویدیا از جنگ‌افروزی علیه ایران: انویدیا یک طرف جنگ است!
▪️تاملی بر چالشهای فناوری مکان‌یابی براساس تصویر (ژئولوکیشن) و راه‌های مقابله با نشت اطلاعات از طریق تصاویر در بحبوحه جنگ رمضان
▪️گاردین: «هوش مصنوعی مقصر بمباران مدرسه در ایران شناخته شد، اما حقیقت نگران‌کننده‌تر است»؛ بازخوانی تحلیلی یک فاجعه انسانی در سایه روایت‌های فناورانه
▪️تاسیسات هسته‌ای رژیم صهیونی، یکی از چالش‌برانگیزترین گزینه‌ها در بانک اهداف ایران
▪️چرا دانشگاه تخنیون را می‌توان به عنوان هدفی راهبردی قلمداد کرد؟
▪️بررسی زیرساختهای مرتبط با هوش مصنوعی نظامی «مِیوِن» در سطح منطقه؛ پاسخی به پرسش «از کجا ضربه می‌خوریم؟»
▪️پیامدهای جنگ رمضان برای صنعت فناوری پیشرفته رژیم صهیونسیتی
▪️نگاهی به جایگاه شرکت تراشه‌ساز اسرائیلی تاور در اقتصاد و زنجیره تامین شرکتهای نیمه هادی
▪️چرا اوراکل از جنگ با ایران حمایت می‌کند؟
▪️نگاهی به آخرین وضعیت شرکت اوراکل؛ پیمانکار هوش مصنوعی پنتاگون 10 هزار نیروی کار خود را با ارسال یک ایمیل اخراج کرد.
▪️چرا ایران باید پالانتیر و اوراکل را از چرخه تأمین جنگ فناورانه خارج کند؟ ضرورت بازنگری در آموزه جنگ فناورانه ایران و اتخاذ رویکرد فعالانه؛ پاکسازی همسایگی ایران از زیرساختهای فناوری آمریکا، تکمیل‌کننده راهبرد بازدارندگی ملی است.
▪️چرا اتکا به استارلینک برای اهداف نظامی و اطلاعاتی ایران راهبرد پرخطری است؟
▪️وضعیت بورس اسرائیل پس از یک ماه جنگ چگونه است؟ فرار از دلار، پناه به شِکِل
▪️نگاهی به فعالیت نظامی-امنیتی «اوراکل» و زیرساختهای آن در خاورمیانه
🔻این جنگ ادامه دارد...
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
🔹با ابتدای جنگ رمضان، مجموعه اندیشکده قرار با تمام توان کوشید خود را در خدمت میدان و نیازهای آن قرار دهد. در ادامه گلچینی از مهمترین پژوهش‌ها و تحلیل‌های راهبردی منتشرشده در این مدت، به ترتیب زمانی ارائه شده است.
▪️این جنگ اراده‌هاست؛ بازبینی در «صبر راهبردی» چطور می‌تواند دوران «نه جنگ نه صلح» را به پایان برساند
▪️نگاهی به زیرساختهای انرژی رژیم صهیونی (مهمترین پالایشگاه‌ها و شرکتهای نفتی)
▪️نگاهی به زیرساختهای انرژی رژیم صهیونیستی با تاکید بر شبکه برق و نیروگاه‌ها
▪️محور «جرسی-طنجه-حیفا»: انتقال بیش از هزار تن محموله نظامی به اسرائیل هر هفته از یک انبار در شهر جرسی
▪️شرکت هوش مصنوعی آنتروپیک مستقیما در حملات آمریکا به ایران نقش داشته است
▪️چرا از کار انداختن دیتاسنترهای آمازون می‌تواند بازدارندگی ایجاد کند؟
▪️نگاهی به وابستگی ساختاری زیست‌بوم فناوری رژیم صهیونیستی به شرکتهای آمریکایی
▪️چرا حمله به مرکز فناوری گاو-یام یا سایبر اسپارک بئرالسبع اهمیت دارد؟
▪️نگاهی تحلیلی به روابط نظامی بحرین و رژیم صهیونیستی
▪️نوسانات ژئوپلیتیکی و شکنندگی ساختاری سلطنت آل خلیفه؛ تحلیل راهبردی ثبات رژیم بحرین در بحبوحه جنگ منطقه‌ای
▪️نگاهی به اهمیت راهبردی اینتل در زنجیره تأمین فناوری و امنیت آمریکا و متحدان آن
▪️نگاهی به وضعیت زیرساختهای انرژی اسرائیل و آمادگی آنها برای جنگ فرسایشی
▪️مروری بر رخدادهای مرتبط با حمله پهپادی به مراکز داده «آمازون» در امارات و بحرین
▪️اختلال فعالیت‌های بزرگترین شرکت مدیریت دارایی جهان پس از حمله به آمازون
▪️چرا بدون آسیب وارد کردن به منافع آمریکا نمی‌توان با اسرائیل مقابله کرد؟
▪️خط لوله «باکو- تفلیس - جیحان» پاشنه آشیل اقتصاد اسرائیل؛ چرا ترکیه و آذربایجان باید برای حفظ منافع خود شریان‌های اقتصادی اسرائیل را قطع کنند؟
▪️از کار انداختن کابلهای زیر دریایی چطور ساختار نظامی و اقتصادی آمریکا را زمین‌گیر خواهد کرد؟
▪️نقش زیرساختهای گوگل و آمازون در توان نظامی رژیم صهیونیستی؛ چرا «پروژه نیمبوس» می‌تواند به نقطه‌ضعف راهبردی اسرائیل تبدیل شود؟
▪️بسته شدن تنگه هرمز چه پیامدهای برای صنعت تراشه خواهد داشت؟
▪️شرکتهای فناوری آمریکایی و جنگ رمضان
▪️تأملی درباب پاسخ مناسب به حملات دشمن صهیونی-آمریکایی به تأسیسات نفت و گاز ایران
▪️وابستگی روزافزون پنتاگون به شرکتهای فناوری آمریکایی؛ مجوز پنتاگون به غول‌های فناوری آمریکایی برای استفاده از داده‌های فوق محرمانه جهت آموزش مدل‌های هوش مصنوعی
▪️هوش مصنوعی برای ترور؛ آشنایی با سامانه Maven شرکت پالانتیر
▪️حمایت مدیرعامل انویدیا از جنگ‌افروزی علیه ایران: انویدیا یک طرف جنگ است!
▪️تاملی بر چالشهای فناوری مکان‌یابی براساس تصویر (ژئولوکیشن) و راه‌های مقابله با نشت اطلاعات از طریق تصاویر در بحبوحه جنگ رمضان
▪️گاردین: «هوش مصنوعی مقصر بمباران مدرسه در ایران شناخته شد، اما حقیقت نگران‌کننده‌تر است»؛ بازخوانی تحلیلی یک فاجعه انسانی در سایه روایت‌های فناورانه
▪️تاسیسات هسته‌ای رژیم صهیونی، یکی از چالش‌برانگیزترین گزینه‌ها در بانک اهداف ایران
▪️چرا دانشگاه تخنیون را می‌توان به عنوان هدفی راهبردی قلمداد کرد؟
▪️بررسی زیرساختهای مرتبط با هوش مصنوعی نظامی «مِیوِن» در سطح منطقه؛ پاسخی به پرسش «از کجا ضربه می‌خوریم؟»
▪️پیامدهای جنگ رمضان برای صنعت فناوری پیشرفته رژیم صهیونسیتی
▪️نگاهی به جایگاه شرکت تراشه‌ساز اسرائیلی تاور در اقتصاد و زنجیره تامین شرکتهای نیمه هادی
▪️چرا اوراکل از جنگ با ایران حمایت می‌کند؟
▪️نگاهی به آخرین وضعیت شرکت اوراکل؛ پیمانکار هوش مصنوعی پنتاگون 10 هزار نیروی کار خود را با ارسال یک ایمیل اخراج کرد.
▪️چرا ایران باید پالانتیر و اوراکل را از چرخه تأمین جنگ فناورانه خارج کند؟ ضرورت بازنگری در آموزه جنگ فناورانه ایران و اتخاذ رویکرد فعالانه؛ پاکسازی همسایگی ایران از زیرساختهای فناوری آمریکا، تکمیل‌کننده راهبرد بازدارندگی ملی است.
▪️چرا اتکا به استارلینک برای اهداف نظامی و اطلاعاتی ایران راهبرد پرخطری است؟
▪️وضعیت بورس اسرائیل پس از یک ماه جنگ چگونه است؟ فرار از دلار، پناه به شِکِل
▪️نگاهی به فعالیت نظامی-امنیتی «اوراکل» و زیرساختهای آن در خاورمیانه
🔻این جنگ ادامه دارد...
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
🔥1
🔻شمال و جنوب در تیررس:
نقشه آسیب‌پذیری صنعت نیمه‌هادی اسرائیل
#پژوهش_اختصاصی
▪️صنعت نیمه‌هادی در اسرائیل یکی از ستون‌های حیاتی اقتصاد و قدرت راهبردی این رژیم به شمار می‌رود؛ صنعتی که فراتر از یک بخش اقتصادی، به‌عنوان زیرساختی کلیدی برای فناوری‌های پیشرفته، توان نظامی و جایگاه ژئوپلیتیکی آن عمل می‌کند. تراشه‌ها در واقع «مغز» تمامی سامانه‌های مدرن از ارتباطات و رایانش ابری تا تسلیحات هوشمند هستند و نقش تعیین‌کننده‌ای در آینده اقتصاد دیجیتال و موازنه‌های نظامی دارند.
▪️رژیم صهیونیستی با وجود جمعیتی کمتر از ۱۰ میلیون نفر، توانسته به جایگاهی برجسته در این صنعت دست یابد. وجود بیش از ۲۵۰ شرکت فعال، نزدیک به ۵۰ هزار نیروی متخصص، صادرات سالانه بیش از ۱۰ میلیارد دلار و کسب جایگاه دوم جهان از نظر تعداد استارتاپ‌های حوزه تراشه، نشان‌دهنده عمق و پویایی این اکوسیستم است. علاوه بر این، صنعت نیمه‌هادی سهم قابل توجهی از اشتغال فناوری را نیز به خود اختصاص داده و بخش مهمی از صادرات پیشرفته این رژیم را تشکیل می‌دهد.
▪️با این‌حال، این تصویر قدرتمند، آسیب‌پذیری‌های عمیقی را نیز در خود پنهان کرده است. مهمترین این آسیب‌پذیری‌ها به تمرکز جغرافیایی زیرساخت‌ها و تأسیسات حیاتی بازمی‌گردد؛ تمرکزی که در شرایط جنگ منطقه‌ای می‌تواند به یک نقطه ضعف تعیین‌کننده تبدیل شود. در چنین شرایطی، هدف قرار دادن چند نقطه کلیدی می‌تواند بخش قابل‌توجهی از ظرفیت تولید و حتی تحقیق و توسعه را مختل کند.
▪️در این میان، شرکتهایی که دارای زیرساختهای فیزیکی حیاتی مانند کارخانه‌های تولید هستند، بیشترین میزان آسیب‌پذیری را دارند.
✅️ در رأس این فهرست، شرکت Intel قرار دارد. این شرکت با حدود ۹۳۰۰ کارمند مستقیم در اسرائیل، یکی از بزرگترین کارفرمایان بخش خصوصی به‌شمار می‌رود و نقش مهمی در اقتصاد این رژیم ایفا می‌کند. کارخانه Fab 28 در «کریات گات» که در فاصله‌ای حدود ۴۰ کیلومتری از نوار غزه قرار دارد، یکی از مهمترین مراکز تولیدی اینتل است. صادرات این شرکت از اسرائیل حدود ۹ میلیارد دلار برآورد می‌شود که معادل نزدیک به ۵ درصد کل صادرات این رژیم است.
✅️ پس از آن، Tower Semiconductor به‌عنوان تنها تولیدکننده سفارشی در داخل اسرائیل، جایگاهی بسیار حساس دارد. این شرکت با ارزش بازار حدود ۲۲ میلیارد دلار، نقش کلیدی در تولید تراشه‌های تخصصی برای کاربردهای صنعتی و دفاعی ایفا می‌کند. تأسیسات اصلی آن در «میگدال هائمک» در شمال سرزمین‌های اشغالی قرار دارد؛ منطقه‌ای که به‌دلیل نزدیکی به جبهه‌های بالقوه درگیری، در معرض تهدیدات امنیتی است. نبود جایگزین داخلی برای این شرکت، اهمیت و در عین حال آسیب‌پذیری آن را دوچندان کرده است.
▪️در مجموع، یک ضربه موفق به زیرساختهای نیمه‌هادی اسرائیل می‌تواند پیامدهایی فراتر از سطح ملی داشته باشد و حتی اکوسیستم فناوری غرب را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز جغرافیایی تأسیسات کلیدی، به‌ویژه در شمال و جنوب، این صنعت را در برابر تهدیدات فیزیکی و اختلالات لجستیکی به‌شدت آسیب‌پذیر کرده و آن را به یکی از مهمترین نقاط حساس راهبردی این رژیم تبدیل کرده است.
برای درک ابعاد کامل این موضوع و جزئیات بیشتر، گزارش کامل را مطالعه کنید.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
نقشه آسیب‌پذیری صنعت نیمه‌هادی اسرائیل
#پژوهش_اختصاصی
▪️صنعت نیمه‌هادی در اسرائیل یکی از ستون‌های حیاتی اقتصاد و قدرت راهبردی این رژیم به شمار می‌رود؛ صنعتی که فراتر از یک بخش اقتصادی، به‌عنوان زیرساختی کلیدی برای فناوری‌های پیشرفته، توان نظامی و جایگاه ژئوپلیتیکی آن عمل می‌کند. تراشه‌ها در واقع «مغز» تمامی سامانه‌های مدرن از ارتباطات و رایانش ابری تا تسلیحات هوشمند هستند و نقش تعیین‌کننده‌ای در آینده اقتصاد دیجیتال و موازنه‌های نظامی دارند.
▪️رژیم صهیونیستی با وجود جمعیتی کمتر از ۱۰ میلیون نفر، توانسته به جایگاهی برجسته در این صنعت دست یابد. وجود بیش از ۲۵۰ شرکت فعال، نزدیک به ۵۰ هزار نیروی متخصص، صادرات سالانه بیش از ۱۰ میلیارد دلار و کسب جایگاه دوم جهان از نظر تعداد استارتاپ‌های حوزه تراشه، نشان‌دهنده عمق و پویایی این اکوسیستم است. علاوه بر این، صنعت نیمه‌هادی سهم قابل توجهی از اشتغال فناوری را نیز به خود اختصاص داده و بخش مهمی از صادرات پیشرفته این رژیم را تشکیل می‌دهد.
▪️با این‌حال، این تصویر قدرتمند، آسیب‌پذیری‌های عمیقی را نیز در خود پنهان کرده است. مهمترین این آسیب‌پذیری‌ها به تمرکز جغرافیایی زیرساخت‌ها و تأسیسات حیاتی بازمی‌گردد؛ تمرکزی که در شرایط جنگ منطقه‌ای می‌تواند به یک نقطه ضعف تعیین‌کننده تبدیل شود. در چنین شرایطی، هدف قرار دادن چند نقطه کلیدی می‌تواند بخش قابل‌توجهی از ظرفیت تولید و حتی تحقیق و توسعه را مختل کند.
▪️در این میان، شرکتهایی که دارای زیرساختهای فیزیکی حیاتی مانند کارخانه‌های تولید هستند، بیشترین میزان آسیب‌پذیری را دارند.
✅️ در رأس این فهرست، شرکت Intel قرار دارد. این شرکت با حدود ۹۳۰۰ کارمند مستقیم در اسرائیل، یکی از بزرگترین کارفرمایان بخش خصوصی به‌شمار می‌رود و نقش مهمی در اقتصاد این رژیم ایفا می‌کند. کارخانه Fab 28 در «کریات گات» که در فاصله‌ای حدود ۴۰ کیلومتری از نوار غزه قرار دارد، یکی از مهمترین مراکز تولیدی اینتل است. صادرات این شرکت از اسرائیل حدود ۹ میلیارد دلار برآورد می‌شود که معادل نزدیک به ۵ درصد کل صادرات این رژیم است.
✅️ پس از آن، Tower Semiconductor به‌عنوان تنها تولیدکننده سفارشی در داخل اسرائیل، جایگاهی بسیار حساس دارد. این شرکت با ارزش بازار حدود ۲۲ میلیارد دلار، نقش کلیدی در تولید تراشه‌های تخصصی برای کاربردهای صنعتی و دفاعی ایفا می‌کند. تأسیسات اصلی آن در «میگدال هائمک» در شمال سرزمین‌های اشغالی قرار دارد؛ منطقه‌ای که به‌دلیل نزدیکی به جبهه‌های بالقوه درگیری، در معرض تهدیدات امنیتی است. نبود جایگزین داخلی برای این شرکت، اهمیت و در عین حال آسیب‌پذیری آن را دوچندان کرده است.
▪️در مجموع، یک ضربه موفق به زیرساختهای نیمه‌هادی اسرائیل می‌تواند پیامدهایی فراتر از سطح ملی داشته باشد و حتی اکوسیستم فناوری غرب را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز جغرافیایی تأسیسات کلیدی، به‌ویژه در شمال و جنوب، این صنعت را در برابر تهدیدات فیزیکی و اختلالات لجستیکی به‌شدت آسیب‌پذیر کرده و آن را به یکی از مهمترین نقاط حساس راهبردی این رژیم تبدیل کرده است.
برای درک ابعاد کامل این موضوع و جزئیات بیشتر، گزارش کامل را مطالعه کنید.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
👍2
🔻آسیب‌پذیرترین حلقه: چرا جنگ منطقه‌ای صنعت نیمه‌هادی اسرائیل را از کار می‌اندازد؟
#پژوهش_اختصاصی
🟢 صنعت نیمه‌هادی اسرائیل را باید در چارچوب یک شبکه پیچیده و فراملی از تأمین، حمل‌ونقل و وابستگی‌های متقابل تحلیل کرد؛ شبکه‌ای که در شرایط عادی کارآمد و سودآور است، اما در سناریوی بروز یک جنگ گسترده منطقه‌ای می‌تواند به نقطه ضعف راهبردی تبدیل شود.
▪️برخلاف تصور رایج از «خودکفایی فناورانه»، این صنعت در لایه‌های لجستیک و تأمین مواد اولیه به شدت شکننده و وابسته به محیط پیرامونی است. شرایطی که در آن همزمان صادرات هلیوم قطر قطع شده و فرودگاه بن‌گوریون در وضعیت نیمه‌تعطیل قرار دارد، به‌معنای ورود صنعت نیمه‌هادی اسرائیل به یک وضعیت بحرانی ساختاری است؛ وضعیتی که در آن، اختلال نه در یک حلقه، بلکه در چندین گلوگاه همزمان رخ داده و امکان جایگزینی سریع عملاً از بین می‌رود.
▫️نخستین سطح آسیب‌پذیری به گلوگاه‌های لجستیک هوایی و دریایی بازمی‌گردد. فرودگاه بن‌گوریون عملاً به‌عنوان دروازه اصلی ورود تجهیزات حساس، قطعات یدکی و حتی نیروهای متخصص خارجی عمل می‌کند. بسیاری از تجهیزات پیشرفته، به‌ویژه ماشین‌های لیتوگرافی ساخت شرکت ASML، نیازمند حضور مهندسان خارجی برای نصب، راه‌اندازی و تعمیرات دوره‌ای هستند. در صورت بسته شدن یا محدود شدن حریم هوایی این چرخه حیاتی متوقف می‌شود و خطوط تولید عملاً از کار می‌افتند.
▪️در بعد دریایی نیز وضعیت مشابهی وجود دارد. بخش عمده‌ای از مواد اولیه موردنیاز، از جمله ویفرهای سیلیکونی، گازهای صنعتی و مواد شیمیایی از طریق مسیرهای دریایی و از مبادی آسیایی و آفریقایی وارد می‌شوند. تنگه‌های راهبردی مانند هرمز و باب‌المندب، شریان‌های اصلی این زنجیره هستند. در شرایط تشدید تنش، افزایش ریسک در این آبراه‌ها به‌سرعت هزینه‌های بیمه را بالا برده و شرکتهای کشتیرانی را به تغییر مسیر پوادار می‌کند؛ مسیری که می‌تواند تا حدود ۳۰ روز به زمان حمل اضافه کند. برای صنعتی که به تحویل به‌موقع و زنجیره تأمین دقیق وابسته است، چنین تأخیری می‌تواند به اختلال عملیاتی منجر شود.
▫️لایه دوم آسیب‌پذیری به وابستگی حیاتی به مواد اولیه وارداتی مربوط می‌شود. یکی از نقاط شکننده کلیدی، تأمین هلیوم است. بخش اعظمی از هلیوم مصرفی صنعت نیمه‌هادی اسرائیل به‌طور غیرمستقیم از قطر تأمین می‌شود. هلیوم مایع در خنک‌سازی تجهیزات حساس، به‌ویژه در فرآیندهای مرتبط با لیتوگرافی و کنترل دما، نقشی غیرقابل جایگزین دارد. نبود ذخایر استراتژیک کافی در داخل اسرائیل، این وابستگی را به یک «نقطه فشار ژئوپلیتیکی» تبدیل کرده است؛ به‌گونه‌ای که هرگونه اختلال در جریان تأمین می‌تواند به توقف خطوط تولید بینجامد.
▪️علاوه بر هلیوم، ویفرهای سیلیکونی و گازهای خاص صنعتی نیز از خارج تأمین می‌شوند. ویفرها عمدتاً از کشورهایی مانند آلمان، ژاپن و تایوان وارد می‌شوند؛ کشورهایی که در شرایط بحران ممکن است اولویت‌های داخلی یا راهبردی خود را بر صادرات ترجیح دهند. همچنین گازهای ویژه‌ای مانند NF3 و WF6 که در فرآیندهای لایه‌نشانی و اچینگ استفاده می‌شوند، عمدتاً از آمریکا و ژاپن تأمین شده و فاقد جایگزین داخلی هستند. این وابستگی‌ها در شرایط اختلال جهانی، می‌توانند به‌صورت همزمان چند حلقه از زنجیره تولید را دچار وقفه کنند.
▪️آنچه در این وضعیت مشاهده می‌شود، نه صرفاً یک اختلال مقطعی، بلکه نوعی «فروپاشی همزمان گلوگاه‌ها» است. ترکیب بسته شدن مسیرهای دریایی، محدودیت حمل‌ونقل هوایی و قطع منابع کلیدی باعث می‌شود صنعت نیمه‌هادی اسرائیل با یک بحران چندلایه مواجه شود؛ بحرانی که در آن، حتی در صورت حفظ بخشی از ظرفیت تولید داخلی، امکان تداوم پایدار فعالیت‌ها به‌شدت محدود می‌شود.
▪️در چنین شرایطی، زنجیره تأمین دیگر به‌عنوان یک مزیت رقابتی عمل نمی‌کند، بلکه به یک عامل تعیین‌کننده در تاب‌آوری یا فروپاشی تبدیل می‌شود. از این منظر، صنعت نیمه‌هادی اسرائیل نشان می‌دهد که در غیاب دسترسی پایدار به مسیرهای لجستیکی و منابع خارجی، برتری فناورانه به‌تنهایی قادر به تضمین استمرار تولید نیست.
برای بررسی جزئی‌تر ساختار این وابستگی‌ها، بازیگران کلیدی و سناریوهای محتمل، مطالعه گزارش کامل در سایت اندیشکده توصیه می‌شود.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پژوهش_اختصاصی
🟢 صنعت نیمه‌هادی اسرائیل را باید در چارچوب یک شبکه پیچیده و فراملی از تأمین، حمل‌ونقل و وابستگی‌های متقابل تحلیل کرد؛ شبکه‌ای که در شرایط عادی کارآمد و سودآور است، اما در سناریوی بروز یک جنگ گسترده منطقه‌ای می‌تواند به نقطه ضعف راهبردی تبدیل شود.
▪️برخلاف تصور رایج از «خودکفایی فناورانه»، این صنعت در لایه‌های لجستیک و تأمین مواد اولیه به شدت شکننده و وابسته به محیط پیرامونی است. شرایطی که در آن همزمان صادرات هلیوم قطر قطع شده و فرودگاه بن‌گوریون در وضعیت نیمه‌تعطیل قرار دارد، به‌معنای ورود صنعت نیمه‌هادی اسرائیل به یک وضعیت بحرانی ساختاری است؛ وضعیتی که در آن، اختلال نه در یک حلقه، بلکه در چندین گلوگاه همزمان رخ داده و امکان جایگزینی سریع عملاً از بین می‌رود.
▫️نخستین سطح آسیب‌پذیری به گلوگاه‌های لجستیک هوایی و دریایی بازمی‌گردد. فرودگاه بن‌گوریون عملاً به‌عنوان دروازه اصلی ورود تجهیزات حساس، قطعات یدکی و حتی نیروهای متخصص خارجی عمل می‌کند. بسیاری از تجهیزات پیشرفته، به‌ویژه ماشین‌های لیتوگرافی ساخت شرکت ASML، نیازمند حضور مهندسان خارجی برای نصب، راه‌اندازی و تعمیرات دوره‌ای هستند. در صورت بسته شدن یا محدود شدن حریم هوایی این چرخه حیاتی متوقف می‌شود و خطوط تولید عملاً از کار می‌افتند.
▪️در بعد دریایی نیز وضعیت مشابهی وجود دارد. بخش عمده‌ای از مواد اولیه موردنیاز، از جمله ویفرهای سیلیکونی، گازهای صنعتی و مواد شیمیایی از طریق مسیرهای دریایی و از مبادی آسیایی و آفریقایی وارد می‌شوند. تنگه‌های راهبردی مانند هرمز و باب‌المندب، شریان‌های اصلی این زنجیره هستند. در شرایط تشدید تنش، افزایش ریسک در این آبراه‌ها به‌سرعت هزینه‌های بیمه را بالا برده و شرکتهای کشتیرانی را به تغییر مسیر پوادار می‌کند؛ مسیری که می‌تواند تا حدود ۳۰ روز به زمان حمل اضافه کند. برای صنعتی که به تحویل به‌موقع و زنجیره تأمین دقیق وابسته است، چنین تأخیری می‌تواند به اختلال عملیاتی منجر شود.
▫️لایه دوم آسیب‌پذیری به وابستگی حیاتی به مواد اولیه وارداتی مربوط می‌شود. یکی از نقاط شکننده کلیدی، تأمین هلیوم است. بخش اعظمی از هلیوم مصرفی صنعت نیمه‌هادی اسرائیل به‌طور غیرمستقیم از قطر تأمین می‌شود. هلیوم مایع در خنک‌سازی تجهیزات حساس، به‌ویژه در فرآیندهای مرتبط با لیتوگرافی و کنترل دما، نقشی غیرقابل جایگزین دارد. نبود ذخایر استراتژیک کافی در داخل اسرائیل، این وابستگی را به یک «نقطه فشار ژئوپلیتیکی» تبدیل کرده است؛ به‌گونه‌ای که هرگونه اختلال در جریان تأمین می‌تواند به توقف خطوط تولید بینجامد.
▪️علاوه بر هلیوم، ویفرهای سیلیکونی و گازهای خاص صنعتی نیز از خارج تأمین می‌شوند. ویفرها عمدتاً از کشورهایی مانند آلمان، ژاپن و تایوان وارد می‌شوند؛ کشورهایی که در شرایط بحران ممکن است اولویت‌های داخلی یا راهبردی خود را بر صادرات ترجیح دهند. همچنین گازهای ویژه‌ای مانند NF3 و WF6 که در فرآیندهای لایه‌نشانی و اچینگ استفاده می‌شوند، عمدتاً از آمریکا و ژاپن تأمین شده و فاقد جایگزین داخلی هستند. این وابستگی‌ها در شرایط اختلال جهانی، می‌توانند به‌صورت همزمان چند حلقه از زنجیره تولید را دچار وقفه کنند.
▪️آنچه در این وضعیت مشاهده می‌شود، نه صرفاً یک اختلال مقطعی، بلکه نوعی «فروپاشی همزمان گلوگاه‌ها» است. ترکیب بسته شدن مسیرهای دریایی، محدودیت حمل‌ونقل هوایی و قطع منابع کلیدی باعث می‌شود صنعت نیمه‌هادی اسرائیل با یک بحران چندلایه مواجه شود؛ بحرانی که در آن، حتی در صورت حفظ بخشی از ظرفیت تولید داخلی، امکان تداوم پایدار فعالیت‌ها به‌شدت محدود می‌شود.
▪️در چنین شرایطی، زنجیره تأمین دیگر به‌عنوان یک مزیت رقابتی عمل نمی‌کند، بلکه به یک عامل تعیین‌کننده در تاب‌آوری یا فروپاشی تبدیل می‌شود. از این منظر، صنعت نیمه‌هادی اسرائیل نشان می‌دهد که در غیاب دسترسی پایدار به مسیرهای لجستیکی و منابع خارجی، برتری فناورانه به‌تنهایی قادر به تضمین استمرار تولید نیست.
برای بررسی جزئی‌تر ساختار این وابستگی‌ها، بازیگران کلیدی و سناریوهای محتمل، مطالعه گزارش کامل در سایت اندیشکده توصیه می‌شود.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
👍2
🔻تراشه‌ها در خط مقدم امنیت
رشد Tower و بازتعریف اهمیت صنعت نیمه‌هادی
#پایش
📈 رشد چشمگیر سهام شرکت Tower Semiconductor در هفته اخیر علیرغم وضعیت امنیتی پیچیده توجه بازارهای مالی و تحلیلگران حوزه فناوری را به خود جلب کرده است؛ به‌گونه‌ای که ارزش بازار این شرکت برای نخستین‌بار از مرز ۲۰ میلیارد دلار عبور کرده و به حدود ۲۲ میلیارد دلار رسیده است.
▪️این جهش که با افزایش قابل‌توجه قیمت سهام در بازه‌های کوتاه‌مدت و رشد چند صددرصدی در یک سال گذشته همراه بوده، نشان‌دهنده بازتفسیر جایگاه این شرکت در اکوسیستم جهانی نیمه‌هادی است.
▪️در گذشته، Tower به‌عنوان یک تولیدکننده تخصصی و نسبتاً کم‌حاشیه شناخته می‌شد، اما اکنون در کانون‌توجه سرمایه‌گذاران قرار گرفته است؛ به‌ویژه به دلیل نقش آن در حوزه‌هایی که مستقیماً با زیرساختهای هوش مصنوعی و پردازش داده مرتبط هستند. یکی از مهمترین محورهای فعالیت این شرکت، توسعه فناوری فوتونیک سیلیکونی است؛ فناوری‌ای که امکان انتقال داده با استفاده از نور را فراهم می‌کند و نسبت به زیرساختهای سنتی مبتنی‌بر مس، سرعت بالاتر و مصرف انرژی کمتری دارد. این ویژگی‌ها در شرایطی که حجم داده‌ها و نیازهای پردازشی سامانه‌های هوش مصنوعی به‌طور تصاعدی در حال افزایش است، اهمیت راهبردی پیدا می‌کند.
✅️ اهمیت واقعی محصولات Tower را باید در پیوند آن با امنیت ملی و زیرساختهای حیاتی جست‌وجو کرد. تراشه‌ها و فناوری‌های تولیدی این شرکت در مراکز داده، شبکه‌های ارتباطی پیشرفته و سامانه‌های پردازشی حساس مورد استفاده قرار می‌گیرند؛ زیرساخت‌هایی که عملکرد آنها برای تداوم عملیات نظامی، ارتباطات امن و پردازش اطلاعات حیاتی ضروری است. در این چارچوب، کیفیت، پایداری و امنیت سخت‌افزارهای نیمه‌هادی به یک مؤلفه کلیدی در تضمین تاب‌آوری سامانه‌های راهبردی تبدیل شده است.
▪️وابستگی روزافزون سامانه‌های امنیتی و دفاعی به زیرساختهای نیمه‌هادی نشان می‌دهد که شرکتهایی مانند Tower عملاً در لایه‌ای فعالیت می‌کنند که به‌طور غیرمستقیم با امنیت ملی گره خورده است. هرگونه اختلال در زنجیره تأمین یا زیرساخت تولید این نوع تراشه‌ها می‌تواند اثرات زنجیره‌ای بر عملکرد سیستم‌های پیشرفته داشته باشد. این موضوع در شرایط تنش‌های منطقه‌ای، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ جایی که ریسک‌های ژئوپلیتیکی می‌توانند بر تصمیمات سرمایه‌گذاری، محل استقرار تولید و حتی جهت‌گیری فناوری شرکت‌ها اثرگذار باشند.
▪️در عین‌حال، بازار سرمایه جهانی نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران علیرغم این ریسک‌ها، بیش از پیش بر تقاضای ساختاری ناشی از رشد هوش مصنوعی و نیاز به زیرساختهای پردازشی متمرکز شده‌اند. در این میان، فوتونیک سیلیکونی و تراشه‌های پیشرفته به‌عنوان حلقه‌های کلیدی این زنجیره، نقش تعیین‌کننده‌ای در آینده فناوری و امنیت ایفا خواهند کرد.
▪️رشد ارزش Tower Semiconductor را می‌توان بازتابی از افزایش اهمیت راهبردی صنعت نیمه‌هادی دانست؛ صنعتی که در تقاطع اقتصاد، فناوری و امنیت قرار گرفته و به یکی از ارکان اصلی قدرت در رقابت‌های ژئوپلیتیکی تبدیل شده است.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
رشد Tower و بازتعریف اهمیت صنعت نیمه‌هادی
#پایش
📈 رشد چشمگیر سهام شرکت Tower Semiconductor در هفته اخیر علیرغم وضعیت امنیتی پیچیده توجه بازارهای مالی و تحلیلگران حوزه فناوری را به خود جلب کرده است؛ به‌گونه‌ای که ارزش بازار این شرکت برای نخستین‌بار از مرز ۲۰ میلیارد دلار عبور کرده و به حدود ۲۲ میلیارد دلار رسیده است.
▪️این جهش که با افزایش قابل‌توجه قیمت سهام در بازه‌های کوتاه‌مدت و رشد چند صددرصدی در یک سال گذشته همراه بوده، نشان‌دهنده بازتفسیر جایگاه این شرکت در اکوسیستم جهانی نیمه‌هادی است.
▪️در گذشته، Tower به‌عنوان یک تولیدکننده تخصصی و نسبتاً کم‌حاشیه شناخته می‌شد، اما اکنون در کانون‌توجه سرمایه‌گذاران قرار گرفته است؛ به‌ویژه به دلیل نقش آن در حوزه‌هایی که مستقیماً با زیرساختهای هوش مصنوعی و پردازش داده مرتبط هستند. یکی از مهمترین محورهای فعالیت این شرکت، توسعه فناوری فوتونیک سیلیکونی است؛ فناوری‌ای که امکان انتقال داده با استفاده از نور را فراهم می‌کند و نسبت به زیرساختهای سنتی مبتنی‌بر مس، سرعت بالاتر و مصرف انرژی کمتری دارد. این ویژگی‌ها در شرایطی که حجم داده‌ها و نیازهای پردازشی سامانه‌های هوش مصنوعی به‌طور تصاعدی در حال افزایش است، اهمیت راهبردی پیدا می‌کند.
✅️ اهمیت واقعی محصولات Tower را باید در پیوند آن با امنیت ملی و زیرساختهای حیاتی جست‌وجو کرد. تراشه‌ها و فناوری‌های تولیدی این شرکت در مراکز داده، شبکه‌های ارتباطی پیشرفته و سامانه‌های پردازشی حساس مورد استفاده قرار می‌گیرند؛ زیرساخت‌هایی که عملکرد آنها برای تداوم عملیات نظامی، ارتباطات امن و پردازش اطلاعات حیاتی ضروری است. در این چارچوب، کیفیت، پایداری و امنیت سخت‌افزارهای نیمه‌هادی به یک مؤلفه کلیدی در تضمین تاب‌آوری سامانه‌های راهبردی تبدیل شده است.
▪️وابستگی روزافزون سامانه‌های امنیتی و دفاعی به زیرساختهای نیمه‌هادی نشان می‌دهد که شرکتهایی مانند Tower عملاً در لایه‌ای فعالیت می‌کنند که به‌طور غیرمستقیم با امنیت ملی گره خورده است. هرگونه اختلال در زنجیره تأمین یا زیرساخت تولید این نوع تراشه‌ها می‌تواند اثرات زنجیره‌ای بر عملکرد سیستم‌های پیشرفته داشته باشد. این موضوع در شرایط تنش‌های منطقه‌ای، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ جایی که ریسک‌های ژئوپلیتیکی می‌توانند بر تصمیمات سرمایه‌گذاری، محل استقرار تولید و حتی جهت‌گیری فناوری شرکت‌ها اثرگذار باشند.
▪️در عین‌حال، بازار سرمایه جهانی نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاران علیرغم این ریسک‌ها، بیش از پیش بر تقاضای ساختاری ناشی از رشد هوش مصنوعی و نیاز به زیرساختهای پردازشی متمرکز شده‌اند. در این میان، فوتونیک سیلیکونی و تراشه‌های پیشرفته به‌عنوان حلقه‌های کلیدی این زنجیره، نقش تعیین‌کننده‌ای در آینده فناوری و امنیت ایفا خواهند کرد.
▪️رشد ارزش Tower Semiconductor را می‌توان بازتابی از افزایش اهمیت راهبردی صنعت نیمه‌هادی دانست؛ صنعتی که در تقاطع اقتصاد، فناوری و امنیت قرار گرفته و به یکی از ارکان اصلی قدرت در رقابت‌های ژئوپلیتیکی تبدیل شده است.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
🔻ضربه به آینده: جنگ چگونه چرخه سرمایه‌گذاری در اکوسیستم نوآوری اسرائیل را مختل کرد
#پایش
🟢 گزارش اخیر «سازمان نوآوری اسرائیل» که در هفته چهارم جنگ منتشر شد، تصویری متفاوت از روایت‌های رسمی درباره تاب‌آوری اقتصاد فناوری این رژیم ارائه می‌دهد. برخلاف تأکید رسانه‌های عبری بر تداوم فعالیت‌ها، داده‌ها نشان می‌دهد که جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل به‌تدریج در حال ایجاد یک فرسایش چندلایه در اکوسیستم نوآوری است؛ فرسایشی که نه از مسیر تخریب مستقیم، بلکه از درون ساختار این زیست‌بوم عمل می‌کند.
🔸️ نخستین نشانه این وضعیت، اختلال گسترده در نیروی انسانی است. حدود ۴۸ درصد شرکت‌ها بیش از یک‌چهارم کارکنان خود را به دلایل مختلف مانند فراخوان نیروهای ذخیره تا محدودیت‌های امنیتی و اختلالات اجتماعی از دست داده‌اند و تنها ۱۱ درصد بدون غیبت بوده‌اند. این یعنی بحران، صرفاً در سطح میدان جنگ نیست، بلکه به عمق زندگی روزمره و ساختار تولید دانش نفوذ کرده است. در اقتصادی که سرمایه اصلی آن نیروی انسانی متخصص است، این سطح از غیبت به‌معنای اختلال مستقیم در تولید فناوری است.
🔸️ اما اگر این را نخستین ضربه بدانیم، ضربه راهبردی‌تر در حوزه سرمایه‌گذاری وارد شده است. ۷۱ درصد شرکت‌ها اعلام کرده‌اند که جنگ بر فرآیند جذب سرمایه اثر گذاشته و بخشی از آنها ناچار به لغو کامل این فرآیند شده‌اند. این مسئله به‌ویژه برای استارتاپ‌های کوچک و مناطق نزدیک به کانون‌های تنش شدیدتر است. در واقع، ریسک ژئوپلیتیکی اکنون به‌طور مستقیم در تصمیمات سرمایه‌گذاران عمدتاً آمریکایی وارد شده است. نتیجه، نه فقط خروج سرمایه، بلکه شکل‌گیری وضعیتی از «تعلیق سرمایه» است؛ جایی که تصمیم‌ها به تعویق می‌افتد و آینده شرکت‌ها در ابهام باقی می‌ماند.
🔸️ پیامد مستقیم این وضعیت، کند شدن موتور نوآوری است. ۴۲ درصد شرکت‌ها از تأخیر جدی در توسعه و ۲۲ درصد از تعویق قابل‌توجه در عرضه محصولات خبر داده‌اند؛ رقمی که در شرکتهای کوچک به بیش از ۵۰ درصد می‌رسد. این یعنی جنگ، بیش از آنکه شرکتهای بزرگ را هدف قرار دهد، در حال تضعیف لایه‌های اولیه و شکننده نوآوری است، جایی که فناوری‌های آینده شکل می‌گیرند.
🔸️ در سطح زیرساختی نیز آسیب‌پذیری لجستیکی به‌وضوح آشکار شده است. محدودیت پروازهای بین‌المللی بر ۳۵ درصد شرکت‌ها اثر جدی گذاشته و ۲۰ درصد را با اختلال در واردات مواد اولیه مواجه کرده است؛ حتی بخشی از شرکت‌ها از توقف زنجیره تأمین خبر داده‌اند. این ارقام نشان می‌دهد که در صورت تشدید تنش در کریدورهای هوایی، اقتصاد دانش‌بنیان اسرائیل می‌تواند در مدت کوتاهی با اختلال جدی مواجه شود.
🔸️ چشم‌انداز پیش‌رو نیز چندان امیدوارکننده نیست. ۱۸ درصد شرکت‌ها احتمال کوچک‌سازی و ۱۲ درصد خطر تعطیلی را مطرح کرده‌اند. همزمان، ۳۱ درصد در حال بررسی انتقال فعالیت به خارج هستند نشانه‌ای روشن از آغاز مهاجرت سرمایه و نخبگان در بستر نااطمینانی. این روند، اگر تداوم یابد، می‌تواند به تخلیه تدریجی ظرفیت راهبردی این اکوسیستم منجر شود.
🔸️ در نهایت جنگ جاری، بیش از آنکه با تخریب فیزیکی عمل کند، از طریق اختلال در نیروی انسانی، تعلیق سرمایه، تضعیف زنجیره تأمین و افزایش ریسک ساختاری در حال فرسایش اکوسیستم نوآوری اسرائیل است. در چنین شرایطی، حتی اگر در میدان نظامی برتری‌هایی حاصل شود، در میدان فرسایشیِ اقتصاد فناوری، یکی از مهمترین پایه‌های قدرت ملی این رژیم در معرض آسیب جدی قرار گرفته است.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پایش
🟢 گزارش اخیر «سازمان نوآوری اسرائیل» که در هفته چهارم جنگ منتشر شد، تصویری متفاوت از روایت‌های رسمی درباره تاب‌آوری اقتصاد فناوری این رژیم ارائه می‌دهد. برخلاف تأکید رسانه‌های عبری بر تداوم فعالیت‌ها، داده‌ها نشان می‌دهد که جنگ ایران، آمریکا و اسرائیل به‌تدریج در حال ایجاد یک فرسایش چندلایه در اکوسیستم نوآوری است؛ فرسایشی که نه از مسیر تخریب مستقیم، بلکه از درون ساختار این زیست‌بوم عمل می‌کند.
🔸️ نخستین نشانه این وضعیت، اختلال گسترده در نیروی انسانی است. حدود ۴۸ درصد شرکت‌ها بیش از یک‌چهارم کارکنان خود را به دلایل مختلف مانند فراخوان نیروهای ذخیره تا محدودیت‌های امنیتی و اختلالات اجتماعی از دست داده‌اند و تنها ۱۱ درصد بدون غیبت بوده‌اند. این یعنی بحران، صرفاً در سطح میدان جنگ نیست، بلکه به عمق زندگی روزمره و ساختار تولید دانش نفوذ کرده است. در اقتصادی که سرمایه اصلی آن نیروی انسانی متخصص است، این سطح از غیبت به‌معنای اختلال مستقیم در تولید فناوری است.
🔸️ اما اگر این را نخستین ضربه بدانیم، ضربه راهبردی‌تر در حوزه سرمایه‌گذاری وارد شده است. ۷۱ درصد شرکت‌ها اعلام کرده‌اند که جنگ بر فرآیند جذب سرمایه اثر گذاشته و بخشی از آنها ناچار به لغو کامل این فرآیند شده‌اند. این مسئله به‌ویژه برای استارتاپ‌های کوچک و مناطق نزدیک به کانون‌های تنش شدیدتر است. در واقع، ریسک ژئوپلیتیکی اکنون به‌طور مستقیم در تصمیمات سرمایه‌گذاران عمدتاً آمریکایی وارد شده است. نتیجه، نه فقط خروج سرمایه، بلکه شکل‌گیری وضعیتی از «تعلیق سرمایه» است؛ جایی که تصمیم‌ها به تعویق می‌افتد و آینده شرکت‌ها در ابهام باقی می‌ماند.
🔸️ پیامد مستقیم این وضعیت، کند شدن موتور نوآوری است. ۴۲ درصد شرکت‌ها از تأخیر جدی در توسعه و ۲۲ درصد از تعویق قابل‌توجه در عرضه محصولات خبر داده‌اند؛ رقمی که در شرکتهای کوچک به بیش از ۵۰ درصد می‌رسد. این یعنی جنگ، بیش از آنکه شرکتهای بزرگ را هدف قرار دهد، در حال تضعیف لایه‌های اولیه و شکننده نوآوری است، جایی که فناوری‌های آینده شکل می‌گیرند.
🔸️ در سطح زیرساختی نیز آسیب‌پذیری لجستیکی به‌وضوح آشکار شده است. محدودیت پروازهای بین‌المللی بر ۳۵ درصد شرکت‌ها اثر جدی گذاشته و ۲۰ درصد را با اختلال در واردات مواد اولیه مواجه کرده است؛ حتی بخشی از شرکت‌ها از توقف زنجیره تأمین خبر داده‌اند. این ارقام نشان می‌دهد که در صورت تشدید تنش در کریدورهای هوایی، اقتصاد دانش‌بنیان اسرائیل می‌تواند در مدت کوتاهی با اختلال جدی مواجه شود.
🔸️ چشم‌انداز پیش‌رو نیز چندان امیدوارکننده نیست. ۱۸ درصد شرکت‌ها احتمال کوچک‌سازی و ۱۲ درصد خطر تعطیلی را مطرح کرده‌اند. همزمان، ۳۱ درصد در حال بررسی انتقال فعالیت به خارج هستند نشانه‌ای روشن از آغاز مهاجرت سرمایه و نخبگان در بستر نااطمینانی. این روند، اگر تداوم یابد، می‌تواند به تخلیه تدریجی ظرفیت راهبردی این اکوسیستم منجر شود.
🔸️ در نهایت جنگ جاری، بیش از آنکه با تخریب فیزیکی عمل کند، از طریق اختلال در نیروی انسانی، تعلیق سرمایه، تضعیف زنجیره تأمین و افزایش ریسک ساختاری در حال فرسایش اکوسیستم نوآوری اسرائیل است. در چنین شرایطی، حتی اگر در میدان نظامی برتری‌هایی حاصل شود، در میدان فرسایشیِ اقتصاد فناوری، یکی از مهمترین پایه‌های قدرت ملی این رژیم در معرض آسیب جدی قرار گرفته است.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
❤1
🔻سیسکو در آستانه خرید استارتاپ امنیت سایبری اسرائیلی «استریکس»؛ نشانه‌ای از تغییر نظم هویتی در عصر هوش مصنوعی
#پایش
🔹️ به گزارش خبرگزاری عبری کالکالیست، شرکت Cisco در مراحل نهایی مذاکره برای خرید استارتاپ اسرائیلی Astrix Security قرار دارد. این معامله که ارزش آن بین ۲۵۰ تا ۳۵۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود، حکایت از تحولی بنیادین در نگرش به امنیت عامل‌های هوشمند دارد.
🔹️ استریکس که در سال ۲۰۲۱ توسط آلون جکسون (Alon Jackson) و ایدن گور (Idan Gour) دو تن از فارغ‌التحصیلان یگان ۸۲۰۰ ارتش اسرائیل تأسیس شد، بر روی شکاف امنیتی مهمی تمرکز دارد: «هویت‌های غیرانسانی».
🔹️ در عصری که عامل‌های خودمختار هوش مصنوعی و ربات‌های نرم‌افزاری دسترسی‌های گسترده‌ای به سیستم‌های سازمانی پیدا می‌کنند، ابزارهای سنتی مدیریت دسترسی دیگر کارآمد نیستند. پلتفرم Astrix دیدگاه جامعی بر رفتار این هویت‌های ماشینی ارائه داده و از دسترسی‌های بیش‌ازحد یا مخرب جلوگیری می‌کند.
🔹️ نکته حائز اهمیت، سرمایه‌گذاری قبلی صندوق مشترک Menlo Ventures و شرکت Anthropic (توسعه‌دهنده Claude) در این استارتاپ است که نشان‌دهنده همگرایی امنیت و توسعه مدل‌های زبانی بزرگ است. استریکس پیشتر در دور سری B خود ۴۵ میلیون دلار جذب کرده بود و مشتریانی نظیر Workday، NetApp و Priceline را در کارنامه دارد.
🔹️ این خرید تأیید می‌کند که آینده حملات سایبری نه صرفاً از طریق هویت‌های انسانی، بلکه از رهگذر سوءاستفاده از عامل‌های هوش مصنوعی و کلیدهای برنامه‌نویسی (API) خواهد بود. غفلت سازمان‌ها از مدیریت «هویت‌های غیرانسانی» به منزله بازگذاشتن درب پشتی به روی خرابکاران سایبری است.
🔹️ همچنین این معامله نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی با وجود چالشهای ژئوپلیتیک، همچنان به‌عنوان یکی از قطب‌های نوآوری در شاخه «امنیت عامل‌های هوشمند» باقی مانده است. سیسکو با این خرید عملاً در حال بومی‌سازی فناوری مقابله با تهدیدات نسل جدید AI است.
🔹️ با گسترش استفاده از APIها و ربات‌های خودکار در زیرساختهای حساس کشور، ضرورت تدوین چارچوب «مدیریت هویت ماشین» بیش از پیش احساس می‌شود. تجربه استریکس نشان می‌دهد که امنیت در عصر هوش مصنوعی دیگر محدود به انسان نیست؛ بلکه نظارت‌بر رفتار عامل‌های دیجیتال به یک الزام راهبردی تبدیل شده است.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پایش
🔹️ به گزارش خبرگزاری عبری کالکالیست، شرکت Cisco در مراحل نهایی مذاکره برای خرید استارتاپ اسرائیلی Astrix Security قرار دارد. این معامله که ارزش آن بین ۲۵۰ تا ۳۵۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود، حکایت از تحولی بنیادین در نگرش به امنیت عامل‌های هوشمند دارد.
🔹️ استریکس که در سال ۲۰۲۱ توسط آلون جکسون (Alon Jackson) و ایدن گور (Idan Gour) دو تن از فارغ‌التحصیلان یگان ۸۲۰۰ ارتش اسرائیل تأسیس شد، بر روی شکاف امنیتی مهمی تمرکز دارد: «هویت‌های غیرانسانی».
🔹️ در عصری که عامل‌های خودمختار هوش مصنوعی و ربات‌های نرم‌افزاری دسترسی‌های گسترده‌ای به سیستم‌های سازمانی پیدا می‌کنند، ابزارهای سنتی مدیریت دسترسی دیگر کارآمد نیستند. پلتفرم Astrix دیدگاه جامعی بر رفتار این هویت‌های ماشینی ارائه داده و از دسترسی‌های بیش‌ازحد یا مخرب جلوگیری می‌کند.
🔹️ نکته حائز اهمیت، سرمایه‌گذاری قبلی صندوق مشترک Menlo Ventures و شرکت Anthropic (توسعه‌دهنده Claude) در این استارتاپ است که نشان‌دهنده همگرایی امنیت و توسعه مدل‌های زبانی بزرگ است. استریکس پیشتر در دور سری B خود ۴۵ میلیون دلار جذب کرده بود و مشتریانی نظیر Workday، NetApp و Priceline را در کارنامه دارد.
🔹️ این خرید تأیید می‌کند که آینده حملات سایبری نه صرفاً از طریق هویت‌های انسانی، بلکه از رهگذر سوءاستفاده از عامل‌های هوش مصنوعی و کلیدهای برنامه‌نویسی (API) خواهد بود. غفلت سازمان‌ها از مدیریت «هویت‌های غیرانسانی» به منزله بازگذاشتن درب پشتی به روی خرابکاران سایبری است.
🔹️ همچنین این معامله نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی با وجود چالشهای ژئوپلیتیک، همچنان به‌عنوان یکی از قطب‌های نوآوری در شاخه «امنیت عامل‌های هوشمند» باقی مانده است. سیسکو با این خرید عملاً در حال بومی‌سازی فناوری مقابله با تهدیدات نسل جدید AI است.
🔹️ با گسترش استفاده از APIها و ربات‌های خودکار در زیرساختهای حساس کشور، ضرورت تدوین چارچوب «مدیریت هویت ماشین» بیش از پیش احساس می‌شود. تجربه استریکس نشان می‌دهد که امنیت در عصر هوش مصنوعی دیگر محدود به انسان نیست؛ بلکه نظارت‌بر رفتار عامل‌های دیجیتال به یک الزام راهبردی تبدیل شده است.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
👍1
🔻همکاری تسلیحاتی بلگراد-تل‌آویو؛ بازآرایی زنجیره تامین نظامی اسرئیل در قلب اروپا
#پایش
▫️ همکاری جدید صربستان با شرکت تسلیحاتی اسرائیلی «البیت سیستمز» برای تولید پهپاد، نشانه‌ای معنادار از گسترش زنجیره تأمین نظامی اسرائیل به خارج از محیط پرتنش خاورمیانه و نفوذ فزاینده آن در اروپا است.
▫️ براساس افشای مشترک پایگاه خبری BIRN و هاآرتص، بلگراد در آستانه راه‌اندازی کارخانه‌ای مشترک با مشارکت شرکت دولتی SDPR صربستان (متولی واردات و صادرات تجهیزات دفاعی) و البیت سیستمز قرار دارد. البیت سیستمز با در اختیار داشتن ۵۱ درصد سهام، نقش مسلط در این پروژه را ایفا خواهد کرد.
▫️ اسناد منتشرشده نشان می‌دهد این پروژه فراتر از یک همکاری صنعتی ساده، بر انتقال فناوری و مشارکت مستقیم مهندسان صربستانی (از جمله شرکت هوافضای UTVA) در فرآیند طراحی و تولید متمرکز است.
▫️ طبق جزئیات فنی، این کارخانه دو نوع پهپاد تولید خواهد کرد: نخست، یک پهپاد عمودپرواز (Rotary-Wing) برای مأموریت‌های کوتاه‌برد که توان حمل محموله‌های سنگین مهمات را داشته و برای پشتیبانی نزدیک در محیط‌های شهری و پیچیده طراحی شده است؛ و دوم، یک پهپاد پیشرفته دوربرد با سقف پرواز حدود ۶۰۰۰ متر و سطح بالاتری از خودمختاری عملیاتی. منابع صنعتی تأکید کرده‌اند که این مدل از نمونه بومی «پگاسوس» صربستان پیشرفته‌تر بوده و در واقع «تاج پروژه» و نقطه اصلی انتقال دانش فنی محسوب می‌شود.
▫️ این همکاری در امتداد تعمیق روابط دفاعی دو طرف است: صادرات تسلیحاتی صربستان به اسرائیل از ۲۰۲۳ تاکنون ۴۲ برابر شده و به ۱۱۴ میلیون یورو رسیده است. در مقابل، البیت قراردادهایی به ارزش میلیاردها دلار برای فروش سامانه‌های توپخانه، موشک‌های دوربرد و جنگ الکترونیک به بلگراد منعقد کرده است.
▫️ از منظر راهبردی، اسرائیل به دنبال برون‌سپاری بخشی از تولیدات نظامی خود به خارج از منطقه‌ای است که به‌طور مزمن درگیر تنش و جنگ است؛ در حالی‌که صربستان با هدف ارتقای ظرفیت صنعتی-نظامی و دسترسی به فناوری‌های پیشرفته وارد این همکاری شده است. برخی تحلیلگران نیز این نزدیکی را در چارچوب تلاش بلگراد برای تقویت روابط غیرمستقیم با ایالات متحده ارزیابی می‌کنند.
▫️ با این‌حال، البیت سیستمز در گزارش‌های بین‌المللی، از جمله گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل، به‌عنوان یکی از شرکتهای فعال در تأمین سامانه‌های مورد استفاده در عملیات نظامی غزه معرفی شده است.
▫️ با وجود فشارهای سیاسی و لغو برخی قراردادها در اروپا، درآمد سالانه البیت در ۲۰۲۵ به ۷.۹ میلیارد دلار رسید که ۱۶.۳ درصد رشد نسبت به سال قبل را نشان می‌دهد. پروژه مشترک صربستان و البیت نمونه‌ای از بازآرایی جغرافیای تولید تسلیحات است؛ جایی که انتقال فناوری، ملاحظات ژئوپلیتیکی و تجربه میدانی جنگ، شبکه‌ای فراملی از تولید ابزارهای پیشرفته نظامی را شکل می‌دهد.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پایش
▫️ همکاری جدید صربستان با شرکت تسلیحاتی اسرائیلی «البیت سیستمز» برای تولید پهپاد، نشانه‌ای معنادار از گسترش زنجیره تأمین نظامی اسرائیل به خارج از محیط پرتنش خاورمیانه و نفوذ فزاینده آن در اروپا است.
▫️ براساس افشای مشترک پایگاه خبری BIRN و هاآرتص، بلگراد در آستانه راه‌اندازی کارخانه‌ای مشترک با مشارکت شرکت دولتی SDPR صربستان (متولی واردات و صادرات تجهیزات دفاعی) و البیت سیستمز قرار دارد. البیت سیستمز با در اختیار داشتن ۵۱ درصد سهام، نقش مسلط در این پروژه را ایفا خواهد کرد.
▫️ اسناد منتشرشده نشان می‌دهد این پروژه فراتر از یک همکاری صنعتی ساده، بر انتقال فناوری و مشارکت مستقیم مهندسان صربستانی (از جمله شرکت هوافضای UTVA) در فرآیند طراحی و تولید متمرکز است.
▫️ طبق جزئیات فنی، این کارخانه دو نوع پهپاد تولید خواهد کرد: نخست، یک پهپاد عمودپرواز (Rotary-Wing) برای مأموریت‌های کوتاه‌برد که توان حمل محموله‌های سنگین مهمات را داشته و برای پشتیبانی نزدیک در محیط‌های شهری و پیچیده طراحی شده است؛ و دوم، یک پهپاد پیشرفته دوربرد با سقف پرواز حدود ۶۰۰۰ متر و سطح بالاتری از خودمختاری عملیاتی. منابع صنعتی تأکید کرده‌اند که این مدل از نمونه بومی «پگاسوس» صربستان پیشرفته‌تر بوده و در واقع «تاج پروژه» و نقطه اصلی انتقال دانش فنی محسوب می‌شود.
▫️ این همکاری در امتداد تعمیق روابط دفاعی دو طرف است: صادرات تسلیحاتی صربستان به اسرائیل از ۲۰۲۳ تاکنون ۴۲ برابر شده و به ۱۱۴ میلیون یورو رسیده است. در مقابل، البیت قراردادهایی به ارزش میلیاردها دلار برای فروش سامانه‌های توپخانه، موشک‌های دوربرد و جنگ الکترونیک به بلگراد منعقد کرده است.
▫️ از منظر راهبردی، اسرائیل به دنبال برون‌سپاری بخشی از تولیدات نظامی خود به خارج از منطقه‌ای است که به‌طور مزمن درگیر تنش و جنگ است؛ در حالی‌که صربستان با هدف ارتقای ظرفیت صنعتی-نظامی و دسترسی به فناوری‌های پیشرفته وارد این همکاری شده است. برخی تحلیلگران نیز این نزدیکی را در چارچوب تلاش بلگراد برای تقویت روابط غیرمستقیم با ایالات متحده ارزیابی می‌کنند.
▫️ با این‌حال، البیت سیستمز در گزارش‌های بین‌المللی، از جمله گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل، به‌عنوان یکی از شرکتهای فعال در تأمین سامانه‌های مورد استفاده در عملیات نظامی غزه معرفی شده است.
▫️ با وجود فشارهای سیاسی و لغو برخی قراردادها در اروپا، درآمد سالانه البیت در ۲۰۲۵ به ۷.۹ میلیارد دلار رسید که ۱۶.۳ درصد رشد نسبت به سال قبل را نشان می‌دهد. پروژه مشترک صربستان و البیت نمونه‌ای از بازآرایی جغرافیای تولید تسلیحات است؛ جایی که انتقال فناوری، ملاحظات ژئوپلیتیکی و تجربه میدانی جنگ، شبکه‌ای فراملی از تولید ابزارهای پیشرفته نظامی را شکل می‌دهد.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
❤1
🔻واکاوی اتحاد نظامی و آکادمیک مراکش و رژیم صهیونیستی
#پژوهش_اختصاصی
🔸️ توافقنامه ابراهیم در دسامبر ۲۰۲۰ میان مراکش، ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، فراتر از یک عادی‌سازی دیپلماتیک صرف، نقطه آغاز شکل‌گیری یک نظم امنیتی نوظهور در شمال آفریقا بود. در ازای این عادی‌سازی، واشنگتن حاکمیت مراکش بر صحرای غربی را به رسمیت شناخت؛ امتیازی که زمینه‌ساز تعمیق سریع روابط رباط و تل‌آویو شد. با این‌حال، آنچه امروز در این مناسبات مشاهده می‌شود، عبور تدریجی از «صلح سرد» و حرکت به سمت یک اتحاد راهبردی چندلایه است که دو ستون اصلی آن را همکاری‌های نظامی پیشرفته و پیوندهای عمیق دانشگاهی-فناورانه تشکیل می‌دهد.
▫️ در این میان، همکاری‌های نظامی را می‌توان «هسته سخت» این روابط دانست. مراکش در سالهای اخیر به یکی از مهمترین خریداران تسلیحات رژیم صهیونیستی در جهان عرب تبدیل شده است. بر اساس داده‌های SIPRI، حدود ۱۱ درصد واردات دفاعی مراکش از اسرائیل تأمین می‌شود و مجموع قراردادهای نظامی دو طرف از زمان عادی‌سازی تاکنون به حدود ۲ میلیارد دلار رسیده است. خرید سامانه دفاع موشکی Barak MX به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار، سامانه‌های راکتی PULS و توپخانه‌های Atmos 2000 نشان‌دهنده همگرایی ساختاری ارتش مراکش با استانداردهای تسلیحاتی صهیونیستی است.
▫️ نکته کلیدی در این روند، صرفاً خرید تسلیحات نیست، بلکه انتقال فناوری و حرکت به سمت بومی‌سازی تولید است. شرکتهایی مانند BlueBird Aero Systems در حال ایجاد خطوط تولید پهپاد در خاک مراکش هستند؛ اقدامی که وابستگی دفاعی را به سطحی عمیق‌تر از وابستگی صنعتی ارتقا می‌دهد.ت همچنین قرارداد یک میلیارد دلاری برای خرید ماهواره جاسوسی Ofek 13، علاوه بر تقویت توان اطلاعاتی مراکش در رقابت منطقه‌ای با الجزایر، این کشور را در زیرساختهای فضایی نیز به فناوری صهیونیستی پیوند می‌زند. مشارکت افسران اسرائیلی در رزمایش‌های بزرگی مانند African Lion نیز عملاً به سطحی از همکاری عملیاتی انجامیده که پیشتر در روابط عربی-اسرائیلی کم‌سابقه بوده است.
▫️ در کنار حوزه نظامی، همکاری در امنیت سایبری نیز به یکی از محورهای حساس این اتحاد تبدیل شده است. گزارش‌های متعدد از استفاده مراکش از نرم‌افزار جاسوسی پگاسوس (تولید NSO اسرائیل) علیه برخی فعالان و روزنامه‌نگاران حکایت دارد؛ موضوعی که نشان می‌دهد همکاری امنیتی دو طرف از سطح دولت‌ها فراتر رفته و به حوزه کنترل اجتماعی نیز تسری یافته است.
▫️ در مقابل، مراکش برخلاف بسیاری از کشورهای عضو توافقنامه ابراهیم، مسیر ادغام با رژیم صهیونیستی را از طریق نهادهای علمی و دانشگاهی نیز دنبال کرده است. دانشگاه پلی‌تکنیک محمد ششم (UM6P) به محور اصلی این روند تبدیل شده و از طریق بازوی سرمایه‌گذاری خود، در استارتاپ‌های صهیونیستی فعال در حوزه‌های کشاورزی، بیوتکنولوژی و انرژی مشارکت می‌کند. این پیوند علمی- اقتصادی، عملاً زیرساختی برای همگرایی فناورانه بلندمدت ایجاد کرده است.
▫️ در سطح فرهنگی و آکادمیک نیز، رباط تلاش کرده با بازسازی کنیسه‌ها، گنجاندن تاریخ یهودیان در نظام آموزشی و ایجاد کرسی مطالعات مراکش در دانشگاه قدس، بستر اجتماعی عادی‌سازی روابط را تقویت کند.
▫️ همچنین تفاهم‌نامه‌های میان دانشگاه بن‌گوریون و مؤسسات علمی مراکش، فراتر از همکاری‌های آموزشی، بخشی از یک «دیپلماسی علمی» هدفمند محسوب می‌شود؛ دیپلماسی‌ای که به دنبال شکل‌دهی به نسل جدیدی از نخبگان مراکشی است که پیوندهای فناورانه با رژیم صهیونیستی را در چارچوب منافع ملی تعریف می‌کنند.
🔹️ در مجموع، اتحاد مراکش و رژیم صهیونیستی را می‌توان نمونه‌ای از مدل نوین نفوذ ساختاری دانست؛ الگویی که در آن نظامی‌گری، توسعه علمی و امنیت اطلاعاتی در هم تنیده شده‌اند. این همگرایی چندلایه، موازنه قدرت در شمال آفریقا را دگرگون کرده و چالشهای جدیدی را برای جریان‌های ضدصهیونیستی ایجاد کرده است.
▫️ در چنین شرایطی، رصد دقیق لایه‌های نخبگانی و دانشگاهی این همکاری‌ها، برای درک مسیر آینده نفوذ رژیم صهیونیستی در قاره آفریقا اهمیت تعیین‌کننده‌ای خواهد داشت.
برای مطالعه گزارش کامل و جزئیات این همکاری کلیک کنید.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پژوهش_اختصاصی
🔸️ توافقنامه ابراهیم در دسامبر ۲۰۲۰ میان مراکش، ایالات متحده و رژیم صهیونیستی، فراتر از یک عادی‌سازی دیپلماتیک صرف، نقطه آغاز شکل‌گیری یک نظم امنیتی نوظهور در شمال آفریقا بود. در ازای این عادی‌سازی، واشنگتن حاکمیت مراکش بر صحرای غربی را به رسمیت شناخت؛ امتیازی که زمینه‌ساز تعمیق سریع روابط رباط و تل‌آویو شد. با این‌حال، آنچه امروز در این مناسبات مشاهده می‌شود، عبور تدریجی از «صلح سرد» و حرکت به سمت یک اتحاد راهبردی چندلایه است که دو ستون اصلی آن را همکاری‌های نظامی پیشرفته و پیوندهای عمیق دانشگاهی-فناورانه تشکیل می‌دهد.
▫️ در این میان، همکاری‌های نظامی را می‌توان «هسته سخت» این روابط دانست. مراکش در سالهای اخیر به یکی از مهمترین خریداران تسلیحات رژیم صهیونیستی در جهان عرب تبدیل شده است. بر اساس داده‌های SIPRI، حدود ۱۱ درصد واردات دفاعی مراکش از اسرائیل تأمین می‌شود و مجموع قراردادهای نظامی دو طرف از زمان عادی‌سازی تاکنون به حدود ۲ میلیارد دلار رسیده است. خرید سامانه دفاع موشکی Barak MX به ارزش ۵۰۰ میلیون دلار، سامانه‌های راکتی PULS و توپخانه‌های Atmos 2000 نشان‌دهنده همگرایی ساختاری ارتش مراکش با استانداردهای تسلیحاتی صهیونیستی است.
▫️ نکته کلیدی در این روند، صرفاً خرید تسلیحات نیست، بلکه انتقال فناوری و حرکت به سمت بومی‌سازی تولید است. شرکتهایی مانند BlueBird Aero Systems در حال ایجاد خطوط تولید پهپاد در خاک مراکش هستند؛ اقدامی که وابستگی دفاعی را به سطحی عمیق‌تر از وابستگی صنعتی ارتقا می‌دهد.ت همچنین قرارداد یک میلیارد دلاری برای خرید ماهواره جاسوسی Ofek 13، علاوه بر تقویت توان اطلاعاتی مراکش در رقابت منطقه‌ای با الجزایر، این کشور را در زیرساختهای فضایی نیز به فناوری صهیونیستی پیوند می‌زند. مشارکت افسران اسرائیلی در رزمایش‌های بزرگی مانند African Lion نیز عملاً به سطحی از همکاری عملیاتی انجامیده که پیشتر در روابط عربی-اسرائیلی کم‌سابقه بوده است.
▫️ در کنار حوزه نظامی، همکاری در امنیت سایبری نیز به یکی از محورهای حساس این اتحاد تبدیل شده است. گزارش‌های متعدد از استفاده مراکش از نرم‌افزار جاسوسی پگاسوس (تولید NSO اسرائیل) علیه برخی فعالان و روزنامه‌نگاران حکایت دارد؛ موضوعی که نشان می‌دهد همکاری امنیتی دو طرف از سطح دولت‌ها فراتر رفته و به حوزه کنترل اجتماعی نیز تسری یافته است.
▫️ در مقابل، مراکش برخلاف بسیاری از کشورهای عضو توافقنامه ابراهیم، مسیر ادغام با رژیم صهیونیستی را از طریق نهادهای علمی و دانشگاهی نیز دنبال کرده است. دانشگاه پلی‌تکنیک محمد ششم (UM6P) به محور اصلی این روند تبدیل شده و از طریق بازوی سرمایه‌گذاری خود، در استارتاپ‌های صهیونیستی فعال در حوزه‌های کشاورزی، بیوتکنولوژی و انرژی مشارکت می‌کند. این پیوند علمی- اقتصادی، عملاً زیرساختی برای همگرایی فناورانه بلندمدت ایجاد کرده است.
▫️ در سطح فرهنگی و آکادمیک نیز، رباط تلاش کرده با بازسازی کنیسه‌ها، گنجاندن تاریخ یهودیان در نظام آموزشی و ایجاد کرسی مطالعات مراکش در دانشگاه قدس، بستر اجتماعی عادی‌سازی روابط را تقویت کند.
▫️ همچنین تفاهم‌نامه‌های میان دانشگاه بن‌گوریون و مؤسسات علمی مراکش، فراتر از همکاری‌های آموزشی، بخشی از یک «دیپلماسی علمی» هدفمند محسوب می‌شود؛ دیپلماسی‌ای که به دنبال شکل‌دهی به نسل جدیدی از نخبگان مراکشی است که پیوندهای فناورانه با رژیم صهیونیستی را در چارچوب منافع ملی تعریف می‌کنند.
🔹️ در مجموع، اتحاد مراکش و رژیم صهیونیستی را می‌توان نمونه‌ای از مدل نوین نفوذ ساختاری دانست؛ الگویی که در آن نظامی‌گری، توسعه علمی و امنیت اطلاعاتی در هم تنیده شده‌اند. این همگرایی چندلایه، موازنه قدرت در شمال آفریقا را دگرگون کرده و چالشهای جدیدی را برای جریان‌های ضدصهیونیستی ایجاد کرده است.
▫️ در چنین شرایطی، رصد دقیق لایه‌های نخبگانی و دانشگاهی این همکاری‌ها، برای درک مسیر آینده نفوذ رژیم صهیونیستی در قاره آفریقا اهمیت تعیین‌کننده‌ای خواهد داشت.
برای مطالعه گزارش کامل و جزئیات این همکاری کلیک کنید.
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
👍2
🔻 کاسبان جنگ: پسران ترامپ یازده روز قبل از آغاز حملات به ایران حداقل یک و نیم میلیارد دلار در شرکت اسرائیلی «Xtend» سرمایه‌گذاری کردند.
#پژوهش_اختصاصی
💲«اریک ترامپ»، پسر دونالد ترامپ، در تاریخ ۱۷ فوریه ۱.۵ میلیارد دلار در شرکت اسرائیلی تولیدکننده پهپاد «Xtend» سرمایه‌گذاری کرد. هدف این سرمایه‌گذاری عرضه سهام «Xtend» در بورس نزدک از طریق ادغام این شرکت در هلدینگ آمریکایی «JFB Construction» بوده که اعلام شده تا نیمه سال 2026 محقق خواهد شد. در بیانیه شرکت «JFB Construction» اعلام شده که شرکت «Unusual Machines» سازنده پهپاد آمریکایی که پسر دیگر ترامپ، «دونالد ترامپ جونیور» سهامدار آن بوده و از سال 2024 به عنوان مشاور در آن استخدام شده نیز در این ادغام سرمایه‌گذاری می‌کند.
🔸حدود سه هفته بعد از مورد «Xtend» رسانه‌ها خبر دادند که پسران ترامپ در حال ادغام شرکت پهپادی «Powerus» در هلدینگ خودشان به نام «Aureus Greenway» هستند. «Powerus» در حال پیگیری عقد قرارداد 1.1 میلیارد دلاری با پنتاگون است. هلدینگ «Aureus Greenway» که پیش از این در زمینه ورزش گلف و معاملات املاک و مستقلات فعالیت می‌کرد، با این ادغام قرار است به «Powerus Corporation» تغییر نام دهد و به نظر می‌رسد مسیر متفاوتی را در پیش بگیرد.
▪️در سالهای اخیر پهپادها به یکی از اقلام پرفروش پنتاگون تبدیل شده‌اند و نقش محوری در میدان نبرد ایفا می‌کنند. با سرمایه‌گذاری میلیاردی پسران ترامپ در شرکتهای پهپادی در آستانه درگیری با ایران انتقادات زیادی درباره منافع شخصی ترامپ و نزدیکانش در جنگ ایران مطرح شده است. اما انتقادات از «Xtend» سابقه طولانی‌تری دارد.
👤 شرکت «Xtend» در سال 2018 توسط «آویو شاپیرا» (Aviv Shapira) افسر نیروی هوایی رژیم صهیونیستی و کارمند سابق شرکت «البیت» و «تالس»، تأسیس شد ، اما رشد سریع این شرکت پس از مشارکت در نسل‌کشی غزه و به طور خاص مشارکت ادعایی آن در قتل شهید یحیی سنوار آغاز شد. در این رابطه شاپیرا در مصاحبه با پایگاه گلوبز ازعان می‌کند: «قبل از جنگ جذب سرمایه سخت بود، اما با جنگ ناگهان همه درها باز شد.»
⭕ اساساً سنگ بنای بازاریابی «Xtend» -مانند دیگر شرکتهای نظامی-امنیتی صهیونیستی- استفاده از برچسب «combat-proven» یا «اثبات‌شده در میدان نبرد» است و به عبارت دیگر روی خون مردم مستضعف غرب آسیا موج‌سواری می‌کند. بر همین اساس اندکی پس از قتل یحیی سنوار «Xtend» توانست برندسازی گسترده‌ای انجام دهد؛ جذب 40 میلیون دلار سرمایه از وزارت جنگ، قرارداد برای تامین 5 هزار پهپاد پیشرفته برای ارتش اسرائیلی و وضع قرارداد با دولت آمریکا به ارزش 8.8 میلیون دلار از جمله موفقیت‌های تجاری این شرکت پس از قتل عام غزه است.
🔸در جولای 2025 «Xtend» دفتر و خط تولید خود را در فلوریدای آمریکا افتتاح کرد و اندکی بعد در «برنامه برتری پهپادیِ» (Drone Dominance Program) وزارت جنگ ترامپ یکی از 25 تأمین‌کننده ارتش آمریکا شد.
❗در مارس 2026 در میانه جنگ رمضان «Xtend» یک قرارداد 8 میلیون دلاری برای تحویل 5000 پهپاد به «یکی از کشورهای خاورمیانه» منعقد کرد که تا 25 میلیون دلار و 15 هزار پهپاد قابل گسترش است.
🌐 شرکت «Xtend» غیر از تأسیسات خود در فلسطین اشغالی و آمریکا، در انگلیس، لتونی و سنگاپور هم فعالیت دارد.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
#پژوهش_اختصاصی
💲«اریک ترامپ»، پسر دونالد ترامپ، در تاریخ ۱۷ فوریه ۱.۵ میلیارد دلار در شرکت اسرائیلی تولیدکننده پهپاد «Xtend» سرمایه‌گذاری کرد. هدف این سرمایه‌گذاری عرضه سهام «Xtend» در بورس نزدک از طریق ادغام این شرکت در هلدینگ آمریکایی «JFB Construction» بوده که اعلام شده تا نیمه سال 2026 محقق خواهد شد. در بیانیه شرکت «JFB Construction» اعلام شده که شرکت «Unusual Machines» سازنده پهپاد آمریکایی که پسر دیگر ترامپ، «دونالد ترامپ جونیور» سهامدار آن بوده و از سال 2024 به عنوان مشاور در آن استخدام شده نیز در این ادغام سرمایه‌گذاری می‌کند.
🔸حدود سه هفته بعد از مورد «Xtend» رسانه‌ها خبر دادند که پسران ترامپ در حال ادغام شرکت پهپادی «Powerus» در هلدینگ خودشان به نام «Aureus Greenway» هستند. «Powerus» در حال پیگیری عقد قرارداد 1.1 میلیارد دلاری با پنتاگون است. هلدینگ «Aureus Greenway» که پیش از این در زمینه ورزش گلف و معاملات املاک و مستقلات فعالیت می‌کرد، با این ادغام قرار است به «Powerus Corporation» تغییر نام دهد و به نظر می‌رسد مسیر متفاوتی را در پیش بگیرد.
▪️در سالهای اخیر پهپادها به یکی از اقلام پرفروش پنتاگون تبدیل شده‌اند و نقش محوری در میدان نبرد ایفا می‌کنند. با سرمایه‌گذاری میلیاردی پسران ترامپ در شرکتهای پهپادی در آستانه درگیری با ایران انتقادات زیادی درباره منافع شخصی ترامپ و نزدیکانش در جنگ ایران مطرح شده است. اما انتقادات از «Xtend» سابقه طولانی‌تری دارد.
👤 شرکت «Xtend» در سال 2018 توسط «آویو شاپیرا» (Aviv Shapira) افسر نیروی هوایی رژیم صهیونیستی و کارمند سابق شرکت «البیت» و «تالس»، تأسیس شد ، اما رشد سریع این شرکت پس از مشارکت در نسل‌کشی غزه و به طور خاص مشارکت ادعایی آن در قتل شهید یحیی سنوار آغاز شد. در این رابطه شاپیرا در مصاحبه با پایگاه گلوبز ازعان می‌کند: «قبل از جنگ جذب سرمایه سخت بود، اما با جنگ ناگهان همه درها باز شد.»
⭕ اساساً سنگ بنای بازاریابی «Xtend» -مانند دیگر شرکتهای نظامی-امنیتی صهیونیستی- استفاده از برچسب «combat-proven» یا «اثبات‌شده در میدان نبرد» است و به عبارت دیگر روی خون مردم مستضعف غرب آسیا موج‌سواری می‌کند. بر همین اساس اندکی پس از قتل یحیی سنوار «Xtend» توانست برندسازی گسترده‌ای انجام دهد؛ جذب 40 میلیون دلار سرمایه از وزارت جنگ، قرارداد برای تامین 5 هزار پهپاد پیشرفته برای ارتش اسرائیلی و وضع قرارداد با دولت آمریکا به ارزش 8.8 میلیون دلار از جمله موفقیت‌های تجاری این شرکت پس از قتل عام غزه است.
🔸در جولای 2025 «Xtend» دفتر و خط تولید خود را در فلوریدای آمریکا افتتاح کرد و اندکی بعد در «برنامه برتری پهپادیِ» (Drone Dominance Program) وزارت جنگ ترامپ یکی از 25 تأمین‌کننده ارتش آمریکا شد.
❗در مارس 2026 در میانه جنگ رمضان «Xtend» یک قرارداد 8 میلیون دلاری برای تحویل 5000 پهپاد به «یکی از کشورهای خاورمیانه» منعقد کرد که تا 25 میلیون دلار و 15 هزار پهپاد قابل گسترش است.
🌐 شرکت «Xtend» غیر از تأسیسات خود در فلسطین اشغالی و آمریکا، در انگلیس، لتونی و سنگاپور هم فعالیت دارد.
مطالعه در سایت اندیشکده قرار
#اندیشکده_قرار
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
👍2
🔻 چرا حفظ حاکمیت ایران بر تنگه هرمز قابل مذاکره نیست؟
حاکمیت بر تنگه هرمز بسیار فراتر از گرفتن عوارض و درآمدزایی، شاهراه ثبات و توسعه پایدار ایران در جهان پرآشوب کنونی است.
#خلاصه_سیاستی
(بخش یک از دو)
🔸 جهان و شاید مهمتر از آن، «خود ما» باید بپذیریم که دیگر وضعیت ایران به قبل از جنگ باز نمی‌گردد. دشمنان ما می‌خواستند نظم نوینی بر منطقه حکم‌فرما کنند و اکنون در دل این بزرگترین تهدید وجودی، یگانه فرصت ژئوپولتیک توسعۀ ایران قرار گرفته است. با فروپاشی ساختارهای سیاسی و نهادهای بین المللی، در جهان امروز غیر از قدرت سخت نظامی، تنها حضور فعالانه و پایدار در اقتصاد جهانی است که مرجعیت دارد. برای ایران که سال‌ها تحت شدیدترین تحریم‌ها و جنگ اقتصادی قرار گرفته است، حاکمیت بر تنگه هرمز تنها دارایی امروز ایران در آشفته بازار اقتصاد جهانی است که می‌تواند ضامن بقا، استقلال و توسعه کشور ما در یک گذار سخت تاریخی باشد. تنگه هرمز نقطه‌ای است که جغرافیا، اقتصاد، فناوری و امنیت به یکدیگر گره خورده است.
🔹 روزانه حدود ۲۱ میلیون بشکه نفت خام و میعانات گازی از تنگه هرمز عبور می‌کند که نزدیک به ۲۰ درصد تقاضای جهانی را پوشش می‌دهد. اما وابستگی زنجیره‌های تأمین جهانی به این گذرگاه، تنها در حوزه انرژی نیست. حدود یک‌سوم محموله‌های جهانی کودهای شیمیایی و نیمی از تجارت گوگرد نیز از مسیر تنگه هرمز عبور می‌کند؛ رقمی که مستقیماً بر امنیت غذایی نیم‌کره شمالی اثر می‌گذارد. همزمان، زیرساختهای دیجیتال جهان نیز به این تنگه وابسته‌اند: بیش از ۹۰ درصد ترافیک اینترنت جهانی از طریق کابلهای فیبر نوری زیردریایی منتقل می‌شود که بخشی از شبکه‌های اصلی آن در بستر خلیج فارس متمرکز است. افزون بر این، حدود یک‌سوم هلیوم تصفیه‌شده جهان، که برای خنک‌سازی تجهیزات صنعت نیمه‌رساناها حیاتی است، از طریق همین آبراه صادر می‌شود.
🔹 اما نباید با تقلیل دادن اهمیت تنگه هرمز به این اعداد، لایه‌های پنهان قدرت در معادلات جهانی را نادیده گرفت. ارزش راهبردی تنگه هرمز «توان تنظیمی» آن است. کنترل تنگه هرمز می‌تواند این آبراه را به ابزاری برای بازتعریف موازنه در جنگ اقتصادی و خنثی‌سازی تحریم‌های فراسرزمینی تبدیل کند. کنترل عملیاتی بر تنگه، به‌معنای نفوذ در شریان‌های انرژی، اقتصاد دیجیتال، کشاورزی و صنایع پیشرفته است. با تثبیت تسلط بر تنگه هرمز (ولو عوارضی نیز گرفته نشود) ایران جایگه ویژه‌ای در معادلات اقتصادی جهانی پیدا می‌کند و از کشوری که در جنگ‌های جهانی، موضوع مذاکره قدرت‌های بزرگ بود، به کشوری بدل خواهد شد که در مناسبات قدرت‌های جهان نقش ایفا می‌کند. کنترل تنگه هرمز شاید در کوتاه مدت خسارات عدیده‌ای به ایران وارد کند، اما موازنه قدرت و در نتیجه امنیت پایدار ایران و توسعه فردای کشور تا اندازه زیادی به آن وابسته است. بنابراین اگر قرار باشد ایران روزی با ایالات متحده به آتش بس پایدار برسد، آن روز زمانی خواهد بود که حاکمیت ایران بر تنگه هرمز پذیرفته شده و نوعی از موازنه قدرت ایجاد شده باشد.
🔸 پرونده تنگه هرمز را نباید حتی با پرونده‌های دیگر مانند برنامه هسته‌ای یا توان موشکی مقایسه کرد؛ برنامه‌های هسته‌ای و موشکی ممکن است از منظر «حقوق فروپاشیده بین‌الملل» مورد مناقشه قرار بگیرد، اما تنگه هرمز بخشی از قلمرو جغرافیایی و حاکمیت سرزمینی ایران است. این آبراه در آب‌های بین‌المللی قرار ندارد؛ بلکه در محدوده ۱۲ مایل دریایی آب‌های سرزمینی ایران و عمان واقع شده و عرض حداقلی آن در باریک‌ترین نقطه، تنها ۲۱ مایل دریایی است. این واقعیت، امکان وجود گذرگاه مستقل از حاکمیت ساحلی را منتفی می‌سازد. از سوی دیگر وقتی کشوری سال‌ها با تحریم‌های اقتصادی روبروست که هیچ پایه حقوقی ندارد، طبیعتاً حق دارد برای به دست آوردن حاکمیت اقتصادی خود دست به اقدام متقابل بزند. وقایع سالهای اخیر در صحنه بین‌المللی هر ذهن بیدار و چشم بینایی را بر این واقعیت واقف کرده است که ادغام شدن ایران در بازارهای جهانی عاقبت خوشی برای این کشور نخواهد داشت؛ در چنین شرایطی کنترل تنگه هرمز می‌تواند ابزار به دست آوردن حاکمیت اقتصادی ایران باشد؛ حاکمیتی که با تحریم‌های اولیه و ثانویه در سالهای اخیر ضربه جدی دیده است و تسلیم شدن دربرابر خواسته‌های ایالات متحده تنها به فروپاشی کامل این حاکمیت و به هرج‌ومرج اقتصادی منجر خواهد شد.
مطالعه متن کامل
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
حاکمیت بر تنگه هرمز بسیار فراتر از گرفتن عوارض و درآمدزایی، شاهراه ثبات و توسعه پایدار ایران در جهان پرآشوب کنونی است.
#خلاصه_سیاستی
(بخش یک از دو)
🔸 جهان و شاید مهمتر از آن، «خود ما» باید بپذیریم که دیگر وضعیت ایران به قبل از جنگ باز نمی‌گردد. دشمنان ما می‌خواستند نظم نوینی بر منطقه حکم‌فرما کنند و اکنون در دل این بزرگترین تهدید وجودی، یگانه فرصت ژئوپولتیک توسعۀ ایران قرار گرفته است. با فروپاشی ساختارهای سیاسی و نهادهای بین المللی، در جهان امروز غیر از قدرت سخت نظامی، تنها حضور فعالانه و پایدار در اقتصاد جهانی است که مرجعیت دارد. برای ایران که سال‌ها تحت شدیدترین تحریم‌ها و جنگ اقتصادی قرار گرفته است، حاکمیت بر تنگه هرمز تنها دارایی امروز ایران در آشفته بازار اقتصاد جهانی است که می‌تواند ضامن بقا، استقلال و توسعه کشور ما در یک گذار سخت تاریخی باشد. تنگه هرمز نقطه‌ای است که جغرافیا، اقتصاد، فناوری و امنیت به یکدیگر گره خورده است.
🔹 روزانه حدود ۲۱ میلیون بشکه نفت خام و میعانات گازی از تنگه هرمز عبور می‌کند که نزدیک به ۲۰ درصد تقاضای جهانی را پوشش می‌دهد. اما وابستگی زنجیره‌های تأمین جهانی به این گذرگاه، تنها در حوزه انرژی نیست. حدود یک‌سوم محموله‌های جهانی کودهای شیمیایی و نیمی از تجارت گوگرد نیز از مسیر تنگه هرمز عبور می‌کند؛ رقمی که مستقیماً بر امنیت غذایی نیم‌کره شمالی اثر می‌گذارد. همزمان، زیرساختهای دیجیتال جهان نیز به این تنگه وابسته‌اند: بیش از ۹۰ درصد ترافیک اینترنت جهانی از طریق کابلهای فیبر نوری زیردریایی منتقل می‌شود که بخشی از شبکه‌های اصلی آن در بستر خلیج فارس متمرکز است. افزون بر این، حدود یک‌سوم هلیوم تصفیه‌شده جهان، که برای خنک‌سازی تجهیزات صنعت نیمه‌رساناها حیاتی است، از طریق همین آبراه صادر می‌شود.
🔹 اما نباید با تقلیل دادن اهمیت تنگه هرمز به این اعداد، لایه‌های پنهان قدرت در معادلات جهانی را نادیده گرفت. ارزش راهبردی تنگه هرمز «توان تنظیمی» آن است. کنترل تنگه هرمز می‌تواند این آبراه را به ابزاری برای بازتعریف موازنه در جنگ اقتصادی و خنثی‌سازی تحریم‌های فراسرزمینی تبدیل کند. کنترل عملیاتی بر تنگه، به‌معنای نفوذ در شریان‌های انرژی، اقتصاد دیجیتال، کشاورزی و صنایع پیشرفته است. با تثبیت تسلط بر تنگه هرمز (ولو عوارضی نیز گرفته نشود) ایران جایگه ویژه‌ای در معادلات اقتصادی جهانی پیدا می‌کند و از کشوری که در جنگ‌های جهانی، موضوع مذاکره قدرت‌های بزرگ بود، به کشوری بدل خواهد شد که در مناسبات قدرت‌های جهان نقش ایفا می‌کند. کنترل تنگه هرمز شاید در کوتاه مدت خسارات عدیده‌ای به ایران وارد کند، اما موازنه قدرت و در نتیجه امنیت پایدار ایران و توسعه فردای کشور تا اندازه زیادی به آن وابسته است. بنابراین اگر قرار باشد ایران روزی با ایالات متحده به آتش بس پایدار برسد، آن روز زمانی خواهد بود که حاکمیت ایران بر تنگه هرمز پذیرفته شده و نوعی از موازنه قدرت ایجاد شده باشد.
🔸 پرونده تنگه هرمز را نباید حتی با پرونده‌های دیگر مانند برنامه هسته‌ای یا توان موشکی مقایسه کرد؛ برنامه‌های هسته‌ای و موشکی ممکن است از منظر «حقوق فروپاشیده بین‌الملل» مورد مناقشه قرار بگیرد، اما تنگه هرمز بخشی از قلمرو جغرافیایی و حاکمیت سرزمینی ایران است. این آبراه در آب‌های بین‌المللی قرار ندارد؛ بلکه در محدوده ۱۲ مایل دریایی آب‌های سرزمینی ایران و عمان واقع شده و عرض حداقلی آن در باریک‌ترین نقطه، تنها ۲۱ مایل دریایی است. این واقعیت، امکان وجود گذرگاه مستقل از حاکمیت ساحلی را منتفی می‌سازد. از سوی دیگر وقتی کشوری سال‌ها با تحریم‌های اقتصادی روبروست که هیچ پایه حقوقی ندارد، طبیعتاً حق دارد برای به دست آوردن حاکمیت اقتصادی خود دست به اقدام متقابل بزند. وقایع سالهای اخیر در صحنه بین‌المللی هر ذهن بیدار و چشم بینایی را بر این واقعیت واقف کرده است که ادغام شدن ایران در بازارهای جهانی عاقبت خوشی برای این کشور نخواهد داشت؛ در چنین شرایطی کنترل تنگه هرمز می‌تواند ابزار به دست آوردن حاکمیت اقتصادی ایران باشد؛ حاکمیتی که با تحریم‌های اولیه و ثانویه در سالهای اخیر ضربه جدی دیده است و تسلیم شدن دربرابر خواسته‌های ایالات متحده تنها به فروپاشی کامل این حاکمیت و به هرج‌ومرج اقتصادی منجر خواهد شد.
مطالعه متن کامل
وب‌سایت | بله | ایتا
@gharar_tt
👍1