‏هیچ «توّابی»‌ آن‌قدر قابل‌اعتماد نیست که سرنوشتت را به دستش بسپاری تاریخ ایران یک‌بار این اشتباه را کرده و هنوز دارد هزینه‌اش را می‌دهد فرقی ندارد تواب چه لباسی بپوشد:
مجاهد خلق باشد، اصلاح‌طلب باشد یا آخوند گریانی که نقش پشیمان را بازی می‌کند،مخرج مشترک همه‌شان این است: وقتی دوباره به قدرت برسند، همان جایی می‌ایستند که قبلاً ایستاده بودند.
تواب، یعنی کسی که زمانی در ساختن فاجعه شریک بوده؛پشیمانی‌اش اگر واقعی هم باشد، دلیل نمی‌شود دوباره به او اختیار بدهی.
پشیمانی شاید برای نجات خودش خوب باشد،
اما برای نجات یک ملت؟ ‎#هرگز

فاجعه ۵۷ یک‌بار رخ داد چون مردم سرنوشت‌شان را سپردند دست کسانی که:
یا تشنه قدرت بودند،
یا درک عمیقی از آزادی نداشتند،
یا خودشان اسیر ایدئولوژی و هیجان بودند.
همان‌ها که اول مظلوم، معترض، «دلسوز مردم» و «پشیمان از گذشته» ظاهر شدند،اما وقتی بر تخت قدرت نشستند،چهره واقعی‌شان را نشان دادند.
امروز اگر دوباره به «تواب سیاسی» اعتماد کنید
از هر جناح و هر فرقه داریم همان مسیر را تکرار می‌کنیم،فقط با چهره‌ای تازه و پرچمی جدید.
«راه پیشرفت ایران از دل تواب‌ها، فرقه‌ها، سیاست‌ورزان پشیمان و ایدئولوگ‌های گریه‌کن نمی‌گذرد»راهش از مردم می‌گذرد:از کنش‌گران مستقل،از جامعه‌ای هوشیار،از تجربه‌ای که تاوانش را داده‌ایم و از نسلی که دیگر فریب همان بازی‌های قدیمی را نمی‌خورد.
فاجعه ۵۷ را نباید تکرار کرد و اولین قدمش این است:قدرت را به هیچ‌کس ندهیم فقط چون می‌گوید«پشیمانم»
حق تعیین سرنوشت، حق مردم است،نه تواب‌ها.
‎#پسرعاقل_نوح