نرسیدن ها، انگار تمام تلاششون رو می کنن تا ما رو مطمئن کنن که "مال رسیدن نیستیم..."

اگه مطمئنی خونه درستی رو پیدا کردی، دیگه وظیفت فقط در زدنه. حس می کنی چی می گم؟

اگه خونه درست رو پیدا کردی، دیگه فقط در بزن... وظیفه تو دیگه در زدنه... باز کردن، دست ما نیست. گوش می کنی؟

اگه باز شد، رسیدی به چیزی که می خواستی... حالا باید ببینی حالِت بعد رسیدن چطوره. اگه خوبی که نوش جونت... اما اگه بدی، حالا فرصت بسیاار خوبیه که به جای در زدن، بری "در خونه درست رو زدن" رو یاد بگیری.

اگه باز نشد، حالا باید بررسی کنی ببینی آیا باید بیشتر بکوبی، ابزارا رو تیز کنی، یا انگار قراره خونه دیگه ای نصیبت بشه.

خلاصه تا به اندازه کافی نکوبی، هیچ چیز معلوم نمیشه.

آقای من! خانم من! رفیق! زندگی به ندرت تو در زدن های اول در رو باز می کنه.