حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
‍ ♻️افزایش چشمگیر مصرف سیگار در میان نوجوانان و دانش‌آموزان


✅ با افزایش چشمگیر مصرف سیگار در میان نوجوانان و دانش‌آموزان، بسیاری از آنها به راحتی به سیگار دسترسی دارند، حتی در حالی که فروش این محصولات به افراد زیر ۱۸ سال ممنوع است. وزارت آموزش و پرورش تنها به ممنوعیت مصرف دخانیات در مدارس اشاره کرده، اما به نظر می‌رسد که نیاز به رویکرد جامع‌تر و همکاری بین بخشی برای مقابله با این آسیب اجتماعی احساس می‌شود.


🔹سخنگوی وزارت آموزش و پرورش در واکنش به آمار افزایش دانش آموزان سیگاری گفته " مصرف دخانیات در مدارس ممنوع است".
اما مگر کسی گفته در خود مدرسه می‌کشند؟ صحبت از سیگار کشیدن بچه مدرسه‌ای‌هاست نه در درون که بیرون و پشت دیوار مدرسه.چند پسر دبیرستانی هنگام ظهر پس از تعطیل شدن، سری به سوپر مارکت نزدیک مدرسه می زنند؛ تا درحالی که خیلی هم اطلاعی از بد و خوب برندهای سیگار ندارند، هر کدام به حساب خود یک نخ سیگار بخرند تا دود کنند و البته یکی از آنها فندکی هم می خرد و مبلغش را برای فروشنده کارت به کارت می کند.

🔹هر روز در مسیر رفت و آمد خود شاهد دانش آموزانی ام که در حال پُک زدن به سیگار در مسیر مدرسه اند و یا دانش آموزانی که پشت دیوار مدرسه شان تند و تند سیگارشان را دود می کنند تا ته سیگارشان را خاموش کنند و وارد مدرسه شوند.حتما شما هم شاهد چنین صحنه هایی بوده اید. نوجوانی مرحله‌ای از زندگی است که با تغییراتی در سطوح فیزیکی، ذهنی و اجتماعی مشخص می‌شود و این جمعیت را مستعد رفتارهای پرخطر مانند مصرف دخانیات می‌کند.

🔹شروع سیگار کشیدن معمولاً در نوجوانی آغاز می شود؛ زمانی که استفاده از نیکوتین می تواند عواقب منفی بر رشد مغز داشته باشد و ممکن است خطر وابستگی به نیکوتین را افزایش دهد.اگرچه شیوع استعمال دخانیات در کشورهای توسعه یافته کاهش یافته، اما متاسفانه در ایران به طور قابل توجهی رو به افزایش است!

🔹گزارش های جهانی نشان می‌دهد مصرف دخانیات موجب ۸ میلیون مرگ سالانه در جهان می‌شود. ۱۰ درصد از مرگ و میر بزرگ سالان به مصرف دخانیات مربوط می شود و تا سال ۲۰۳۰، مصرف دخانیات جایگاه اول را با (۱۰ میلیون مرگ) برای کشتار مردم خواهد داشت که در این میان کشورهای در حال توسعه در صدرند.

🔹مصرف دخانیات به سرباری برای سلامت و اقتصاد تبدیل شده اما شیوع آن به ویژه در بین دانش آموزان نوجوان که سن آنها بین ۱۰ تا ۱۹ سال است و از رفتارهای پرخطر مانند مصرف دخانیات لذت می برند، بیشتر است.کشورهای آسیای جنوب شرقی بیشترین تعداد نوجوانان(۱۳ تا ۱۵ سال) را دارند که تنباکو مصرف می کنند. در کشورهای با درآمد کم و متوسط میزان مصرف دخانیات در بین نوجوانان ۱۳ تا ۱۵ ساله بیشتر از نوجوانان هم سن در کشورهای پردرآمد است.

🔹به گفته دبیرکل جمعیت مبارزه با استعمال دخانیات، استعمال سیگار و قلیان در دختران ۱۳ تا ۱۵ سال ۱۳۵ درصد رشد داشته است و ۱۶ درصد اعتیاد از سیگار و قلیان ایجاد می‌شود!از این رو، مصرف دخانیات توسط دانش آموزان نوجوان در ایران در مرحله هشدار دهنده ای دیده می شود.
وقتی از نوجوانان می پرسیم چرا سیگار مصرف می کنید؟ در می یابیم؛ برخی افراد برای پذیرفته شدن از سوی جامعه سیگار می کشند و برخی دیگر با این راه خود را رشد یافته تر و بزرگ تر جلوه می دهند و برخی برای تسکین خود به سیگار پناه برده اند.

🔹الگوهای یادگیری، پنجمین دلیل سیگارکشیدن است. خانواده و دوستان مهم ترین و مؤثرترین الگوهای یادگیری اند. بیشتر افراد، سیگارکشیدن را از نوجوانی شروع می کنند، زیرا می خواهند متناسب با نوجوانان هم سن خود رفتار کنند.بسیاری از دختران و پسرانی که سیگار کشیدن را شروع می کنند، دارای یک عضو خانواده یا دوست نزدیک هستند که سیگار مصرف می کند. افرادی که دوست و یا والدینی دارند که سیگار می کشند، بیشتر از کسانی که در میان وابستگان خود فرد سیگاری ندارند، تمایل به مصرف دخانیات دارند.

🔹برخی از نوجوانان می گویند "فقط می خواستند آن را امتحان کنند"، یا فکر می کردند، سیگار کشیدن "عالی" است.از آنجا که نوجوان در حال گذر از محیط امن درون به فضای پرتلاطم بیرون است؛ لاجرم عدم احساس پایگاه امن که لازم است از خانواده و جامعه گرفته شود، در چالش های زندگی، فرد را مستعد مصرف سیگار می کند و در واقع استعمال سیگار جانشین پایگاه امن او می شود/سلامت نیوز

@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
😭1
🌿تشکیل کمیته‌هایی در سازمان تامین اجتماعی برای کشف طلاق‌های صوری

مدیرکل مستمری‌های سازمان تامین اجتماعی:

🔸اصلی‌ترین دلایل وقوع طلاق صوری، استفاده از مزایای اقتصادی و بهره‌مندی‌های من غیر حق از مزایایی نظیر معافیت خدمت نظام وظیفه فرزند ذکور خانواده و استفاده از مزایای مستمری از صندوق‌های بازنشستگی به ویژه سازمان تأمین اجتماعی است.

🔸شاید نیت اولیه این گونه طلاق‌ها برای انتفاع اقتصادی خانواده‌ها و زوجین باشد، اما با بررسی‌ها و مراجعاتی که زوجین به سازمان داشته‌اند و تجربه زیسته خود در این خصوص گفته‌اند، استنباط می‌شود که در اوایل، این نوع طلاق‌ها با نیت‌های یاد شده پیش می‌رود، اما در بلندمدت به دلیل عدم التزام قانونی زوجین به همدیگر، پایه‌های همان زندگی مصلحتی هم عملا با شکست مواجه می‌شود و اگرچه قصد اولیه آنها طلاق صوری بوده، اما عملا به طلاق واقعی منتج شده و متضرر اصلی این گونه طلاق‌ها زوجه بوده که از ارث همسر دائم خود نیز به دلیل طلاق محروم می‌ماند.

🔸تاکنون قریب به ۱۳۰۰ پرونده (فرزند اناث بازمانده که علی رغم طلاق با همسر سابق خود زندگی می‌کنند) با شهود اعلام‌کننده طلاق به قصد تقلب نسبت به قانون بررسی شده که از این تعداد، ۹۰۰ مورد دستور قطع مستمری صادر شده که آراء صادره متعدد از شعب بدوی و تجدیدنظر دیوان عدالت اداری به سازمان نیز موید تأیید اقدامات بوده است./ایسنا

@swhriran
@hooreechannel 🌹
♻️چرا جامعه احساس خوشبختی ندارد؟!

بداخلاقی حاصل از رشوه و پارتی بازی و چشم پوشی بر قانون شکنی جایی برای خوشبختی و شادمانی نمی گذارد.( آدمی از اینکه همواره بر میل نفسانی خود چرخیده است از درون شرمگین است اگر چه بظاهر خود را آراسته و شاد نشان دهد)

مردم می دوند برای ثروتمند شدن، موفقیت، کسب دکترا  و دائم در اینستاگرام لحظات قشنگ خود را به اشتراک می گذارند اما احساس خوشبختی ندارند. 

جامعه فاقد اخلاق در نتیجه رذائل اخلاقی نمی تواند شاد و خوشبخت باشد.
جامعه ای که حاکمیت آن،مرگ را برای همسایه و طی چند دهه بر طبل رزم و مبارزه و شهادت کوبیده است و از تورم ابزاری برای گرداندن کشور بهره گرفته است اخلاق را فرسوده است. قطعا در آن جامعه اخلاق نوع دوستی ، وطن دوستی ، غیرت ملی و وجدان عمومی به کما می رود.

نابکاری هسته قدرت و اضمحلال اخلاق جامعه نتیجه ای جز بیماری های افسردگی ، خودخواهی ، منفعت طلبی و  تخریب زیستگاه آدمی ندارد.

جامعه ای هم که به بیماری های فوق دچار شده باشد نمی تواند روی خوشبختی را ببیند.

وجدان عمومی در نتیجه گناهان و عدم برآوردن نیازهای اخلاقی شرمگین است.
 
✍ح_درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍4😭2
ده پرسش‌ خبرنگار کیهان از پیامبر اکرم

فرض کنید نشست خبری برگزار شود و پیامبر اکرم، تشریف بیاورند و از سرتاسر جهان، خبرنگاران و اصحاب رسانه برای پرسش‌و گفتگو بیایند. فکر می‌کنید خبرنگار کیهان غیر پرسش‌های زیر را مطرح کند:

۱. هر چند نسبت به شخص شما اظهار ارادت می‌کنیم، ولی برخی از روابط خانوادگی شما جای ابهام دارد؛ واقعا چرا با دختر ابوسفیان، بزرگترین دشمن اسلام و مسلمانان، ازدواج کردید؟ و با دختر برخی از افراد معلوم‌الحال که ما علاقه‌ای به آنان نداریم! و بدتر! از همه این‌‌ها، چرا با یک دختر یهودی، صفیه، که پدرش از یهودیان صهیونیست و ستیزه‌جو بود، پیمان ازدواج بستید؟!

۲️. رای ما قابل هضم نیست که در صلحنامه حدیبیه به همه شرایط ذلت‌بار! مشرکان تن دادید، حتی لقب «رسول‌ الله» را از پیش نام خود برداشتید تا با چند طایفه مشرک صلح کنید؟!
اگر مسلمانان همواره می‌جنگیدند و همه به فیض شهادت می‌رسیدند، بهتر از پذیرش چنین صلحنامه‌ای نبود!؟

۳️. چرا افرادی را که با اصول و ارز‌ش‌های ما زاویه دارند، و بر مدار شریعت نیستند، در حکومت خود به کار گرفته‌اید؟ امثال خالد بن‌ولید، با آن جنایات و مسلمان‌کُشی‌اش در نبرد احد، در حکومت شما، مورد نظر قرار گرفته و گاه‌وبی‌گاه به او پست و ماموریت هم می‌دهید؟! واقعا چرا؟!

۴. از خالدبن‌ولید هم چشم بپوشیم، از قاتل سیدالشهداء، حمزه چگونه می‌توانیم چشم بپوشیم؟! حمزه ، عمو، برادرِ هم‌شیر و دوست صمیمی شما بود. حمزه در جنگی که ابوسفیان آتشش را برافروخت، به دستور هند همسر ابوسفیان، و به دست وحشی، برده هند، به شهادت رسید! خود شما دیدید که با پیکر آن شهید بزرگوار چه کرده بودند، و شما هر سه نفر، ابوسفیان و هند و وحشی را به یک اظهار اسلام بخشیدید و در جامعه اسلامی پذیرفتید؟! دست‌کم یک گزینشی، یک کارگروه تایید صلاحیت نگذاشتید تا مسلمان واقعی از ظاهری را تشخیص دهیم؟!

۵. چرا بازار مدینه را آزاد گذاشته‌اید؟! نکند شما هم به بازار آزاد و اقتصاد لیبرال اعتقاد دارید؟! چرا بر کالاها قیمت‌گذاری نمی‌کنید؟! چرا با دستورالعمل، بازار را کنترل نمی‌کنید؟! تجارت، صنعت، کشاورزی، آزاد؛ نه مجوّزی نیاز دارد، نه آیین‌نامه، نه دستورالعمل حاکمیتی؟!

۶.واقعا جای شرمساری است! شما تنها یک دختر دارید، و پسرعموی شما، علی، داماد شماست. حال این رزمنده که از بدر و احد و خندق زخم‌ها بر بدن دارد، باید برای تأمین معاش خودش، برود با یک شترِ آبکشی، مزارع یهودیان مدینه را آبرسانی کند تا چند درهمی به او مزد بدهند؟! یک مقام معاونت یا مشاورت برایش تعریف کنید و با حقوق مکفی از بیت‌المال تامینش کنید تا دیگر نیاز به کار روز‌مزد نداشته باشد؟!

۷. همگان را آزاد گذاشته‌اید که هر چه می‌خواهند در مدینه به شما بگویند؟! اوس، خزرج، یهودیان، مشرکان، هر گروه و دسته‌ای برای خودشان، شاعر دارند، رسانه دارند، خبر می‌آورند و خبررسانی دارند، هر کسی می‌‌آید و از شما سوال می‌کند و شما هم پاسخ می‌دهید؟! حتی به شما اعتراض هم می‌کنند بعدش هم آزادانه راست‌راست در کوچه و خیابان راه می‌روند؟! چرا هیچ وقت بر دهان اینها مشت نمی‌زنید؟
می‌گذاشتید چهارتا از این خبرنگارهایِ هم‌خط دشمن و شاعران فاسق را نفله کنیم، بقیه حساب کار دستشان می‌آمد! .

۸ .این عبدالله بن‌ابی را تا آخر
زندگی‌اش آزاد گذاشتید؟! نه حصر و نه حبس؟! طرف در نبرد احد، آن قدر کارشکنی کرد تا یک سوم رزمندگان را از میانه راه بازگرداند. بعد از فاجعه احد، خودش و همفکرانش چقدر مجاهدان و شهیدان را ریشخند کردند! نه او را محاکمه کردید، نه خانه و مزرعه و کسب‌وکارش را مصادره کردید؟!
چرا وقتی مُرد، رفتی بر پیکر او نماز میت خواندی و برایش طلب مغفرت کردی؟!

۹.این چه وضعی است در مسجد شما؟! یک میله‌ نبسته‌اند که شما و اصحاب والامرتبه شما را از عموم مردم جدا کنند؟!
یک صحرانشین عرب می‌آید و اسلام می‌آورد و همان ساعت در نماز جماعت زانوبه‌زانو اصحاب با سابقه می‌نشیند؟ مثل همه لباس می‌پوشید، با همه مردم حلقه‌وار می‌نشینید

۱۰.دیروز دیدم همسر شما عائشه در کوچه با مرد مسلمانی سخن می‌گفت! ام‌سلمه، دیگر همسرتان نیز همین طور؟!
سلمان به خانه دخترتان فاطمه می‌رود و با او سخن می‌گوید! زنان در کوچه و خیابان می‌آیند، به مسجد شما هم می‌‌آیند، هیچ پرده‌ای هم در مسجد میان مردان و زنان نزده‌اید! در مسجد شما اختلاط مرد و زن شده است! بعضی از این دخترها و زن‌ها یقه دشداشه‌شان باز است، خودتان هم می‌دانید که زیر دشداشه‌شان شلوار نمی‌پوشند؟! فقط گفته‌اید که خداوند رحمت کند زنانی که شلوار بپوشند و از خانه بیرون بیایند! همین؟

✍محمد سلطانی رنانی

@hooreechannel 🌹
👍9❤2👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این اگر تجزیه نیست پس چیست؟!

تجزیه فقط از دست دادن خاک نیست بلکه فروپاشی زیستی یک جامعه است.

مهاجرت نخبگان یعنی خالی شدن ژن نخبه از کشور طی ۴۰ سال گذشته

ضرری که هیچ گاه جبران نخواهد شد.

برای حال و روز این روزهای ایران باید گریست...

@hooreechannel 🌹
❤3👍3👎1😭1
دروغگوها همه جا هستند !

🌐 خدا پدر ماست. خدا مادر ماست. خدا قوم و خویش ماست. خدا همه چیز ماست. اما اگر دروغ بگوییم ما را دوست ندارد. ما را به بهشت نمی برد. می گوید هر راه خطایی که رفتید بگردید ؛ می پذیدم. انگار که نرفتید‌. اما دروغ بگویید آب مان توی یک جوب نمی رود. خاصه آن که این دروغ بزرگ باشد. این دروغ ملتی را هراسان کند. ملتی را بفریبد. اعتماد آنان را زمین بیاندازد. جمعیتی را بی دلیل نگران کند. آرمانی را کم ارزش و هدفی را به سمت پوچ بودن ببرد. گاهی حتی یک دروغ ساده و دم دستی هم می تواند آفتی بزرگ باشد و خطایی بزرگتر را تولید کند. دروغ ضعف است. دروغ ناتوانی ست. دروغ نتوانستن است. او که دروغ می گوید نداشته هایش را به رخ می کشد و از چیزی که نیست می گوید. ورنه دروغ هیچ دلیل و توضیح دیگری ندارد‌.

🌐 گفت بر دیوار جنوبی کاخ آپادانا این نوشته را حک کنید تا عالمیان‌ پس از ما بدانند که ما چه فرمان دادیم و بر کدام قول ایستادیم. که خود پیش از آن که بگوییم بر آن راسخ بودیم و همت کردیم. خدا این کشور را ؛ از دشمن ؛ از خشک سالی و از دروغ حفظ نماید. که دشمن تا حق و حقیقت بوده خودش را گم و گور نکرده. بوده و تا همیشه هم خواهد بود. خشکسالی هم از خساست آسمان است ؛ گرچه تدبیر و درایت و مدیریت که باشد آسمان را فراخ می کند و باران را به تن تشنه ی دشت می رساند. دروغ اما زاییده ی پندارها ؛ گفتارها و کردارهاست. دست ماست. ماییم که دروغ می سازیم. دروغ می گوییم. دروغ می بافیم. از حق و حقیقت فراری هستیم چون با منافع ما هم خوانی ندارد و در تضاد است. چون دروغ نگوییم رسوایمان می کند. آبرویمان را می برد.

🌐 جامعه و آدمها به مانند ستون های یک خانه اند. یکی بلرزد و فرو بریزد طاق پایین می آید. خانه خراب می شود. آدمهایش زخم بر می دارند. تا به آن جا که ممکن است بمیرند. دروغ اصلی ترین ستون جامعه است. وقتی باشد ؛ خانه سست است. امروز نریزد فردا می ریزد. هر که زیر این طاق باشد زخمی شدن اش ؛ و کشته شدن اش حتمی ست. گفت مى خواهم به مصاف تزوير بروم که بدترین آفت دین است. و گفت تزوير با لباس ديانت و تقوا به ميدان مى آيد. تزوير ؛ سكه اى دو روست كه بر يک رويش نام خدا و بر روى ديگرش نقش ابليس است و نکته آن جاست که عوام ها خدایش را می بینند ولی آنهایی که اهل معرفت اند ؛ ابليسش را.‌ و تا تزویر و دروغ در جامعه در هر کوچه و خیابان هویداست و تا حاکمان و مدیران بر آن مصرند و دروغ را بخشی از پروژه های فریب برای بقای خود می دانند ؛ روزگار بر همان پاشته ای خواهد چرخید که حالا دارد می چرخد.

✍جعفر بخشی بی نیاز

https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
آقای اژه‌ای! ما را در سیاه‌چالی از ظلم و تبعیض به اسارت گرفته‌اید

آقای اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه

ما، زنان دربند، از کنج ستم زندان قرچک برای شما می‌نویسیم؛ جایی که به جرم تفاوت در نظر سیاسی، نه‌تنها حقوق شهروندی‌مان، بلکه انسانیت‌مان پایمال شده است. جایی که درهای عدالت را با قفل‌های آهنینِ محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی به روی ما بسته و ما را در سیاه‌چالی از ظلم و تبعیض به اسارت گرفته‌اید. ما در زندان قرچک نیستیم؛ ما در کنج ستم، در گوشه‌ای طراحی‌شده برای محو کردنمان محبوس شده‌ایم.

شما تنها به این دلیل که باورمان با شما یکی نیست زندگی را از ما سلب کرده‌اید. وظیفه شما، به‌عنوان حاکمیت، فراهم آوردن حداقل شرایط زیستی برای ماست؛ وظیفه‌ای که نه‌تنها از عهده آن برنیامده‌اید، بلکه با بی‌کفایتی ما را به شرایطی صدچندان ظالمانه‌تر از زندان قرچک سپرده‌اید. حکومتی که سال‌ها کباده جنگ کشیده و هنوز هم می‌کشد، در شرایط جنگی حتی توانایی فراهم آوردن ابتدایی‌ترین امکانات و حقوق برای کسانی که به اسارت گرفته است را ندارد. ما را از دسترسی به کارگاه قرچک، از آب آشامیدنی، از برق و گاه حتی از غذا محروم کرده‌اید؛ این ستم سیستماتیک است. دیگر بحث بر سر این که ما زندانی سیاسی هستیم یا امنیتی، بی‌معناست، ما در این سیستم انسان به شمار نمی‌آییم.

شرایط اسفناک قرچک را ضرب در ده کنید، باز هم به عمق فلاکت ما در این کنج ستم نمی‌رسد. ما را نه در رده یک قاتل زنجیره‌ای، که کمتر از موجودات زنده می‌دانید؛ گویی از بمب و موشک نیز خطرناک‌تریم.

دو ماه است که در این کنج ستم و در بلاتکلیفی مطلق اسیر شده‌ایم. دو ماه است که وعده‌های پوچ آزادی یا انتقال به اوین، تا طنین تلخ «همین‌جا خواهید ماند»، زندگی ما را به تمسخر گرفته‌اید.
دو ماه است که صدای بمب و موشک در گوشمان می‌پیچد و ما را به آرزوی پایان این کابوس سیاه وا می‌دارد.

آقای اژه‌ای، شما به‌عنوان رئیس قوه قضاییه موظفید حداقل شرایط زیستی را برای ما فراهم کنید، نه این که ستم و تبعیضی چندبرابر زندانیان محروم از زندگی قرچک به ما تحمیل کنید؛ مایی که سرافرازی وطن‌مان همواره خواسته‌مان بوده، مایی که انسانیم.

این شرایط ضدبشری، این ظلم آشکار، شایسته هیچ جنبنده‌ای نیست. ما نه رحم می‌خواهیم و نه چشم‌انتظار وعده‌های بی‌سرانجام شما هستیم، محکومیت این ستم را فریاد می‌زنیم و پایان فوری اسارت در این سیاه‌چال ظلم را مطالبه می‌کنیم.

وضعیت ما باید بی‌درنگ تعیین تکلیف شود. این کابوس سیاه باید ویران شود. ما انسانیم و حق حیات و کرامت انسانی‌مان را با صدای بلند فریاد می‌زنیم.

🔹جمعی از زنان زندانی سیاسی زندان قرچک٭

@hooreechannel 🌹
😢2😭1
آقای اژه‌ای! ما را در سیاه‌چالی از ظلم و تبعیض به اسارت گرفته‌اید

آقای اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه

ما، زنان دربند، از کنج ستم زندان قرچک برای شما می‌نویسیم؛ جایی که به جرم تفاوت در نظر سیاسی، نه‌تنها حقوق شهروندی‌مان، بلکه انسانیت‌مان پایمال شده است. جایی که درهای عدالت را با قفل‌های آهنینِ محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی به روی ما بسته و ما را در سیاه‌چالی از ظلم و تبعیض به اسارت گرفته‌اید. ما در زندان قرچک نیستیم؛ ما در کنج ستم، در گوشه‌ای طراحی‌شده برای محو کردنمان محبوس شده‌ایم.

شما تنها به این دلیل که باورمان با شما یکی نیست زندگی را از ما سلب کرده‌اید. وظیفه شما، به‌عنوان حاکمیت، فراهم آوردن حداقل شرایط زیستی برای ماست؛ وظیفه‌ای که نه‌تنها از عهده آن برنیامده‌اید، بلکه با بی‌کفایتی ما را به شرایطی صدچندان ظالمانه‌تر از زندان قرچک سپرده‌اید. حکومتی که سال‌ها کباده جنگ کشیده و هنوز هم می‌کشد، در شرایط جنگی حتی توانایی فراهم آوردن ابتدایی‌ترین امکانات و حقوق برای کسانی که به اسارت گرفته است را ندارد. ما را از دسترسی به کارگاه قرچک، از آب آشامیدنی، از برق و گاه حتی از غذا محروم کرده‌اید؛ این ستم سیستماتیک است. دیگر بحث بر سر این که ما زندانی سیاسی هستیم یا امنیتی، بی‌معناست، ما در این سیستم انسان به شمار نمی‌آییم.

شرایط اسفناک قرچک را ضرب در ده کنید، باز هم به عمق فلاکت ما در این کنج ستم نمی‌رسد. ما را نه در رده یک قاتل زنجیره‌ای، که کمتر از موجودات زنده می‌دانید؛ گویی از بمب و موشک نیز خطرناک‌تریم.

دو ماه است که در این کنج ستم و در بلاتکلیفی مطلق اسیر شده‌ایم. دو ماه است که وعده‌های پوچ آزادی یا انتقال به اوین، تا طنین تلخ «همین‌جا خواهید ماند»، زندگی ما را به تمسخر گرفته‌اید.
دو ماه است که صدای بمب و موشک در گوشمان می‌پیچد و ما را به آرزوی پایان این کابوس سیاه وا می‌دارد.

آقای اژه‌ای، شما به‌عنوان رئیس قوه قضاییه موظفید حداقل شرایط زیستی را برای ما فراهم کنید، نه این که ستم و تبعیضی چندبرابر زندانیان محروم از زندگی قرچک به ما تحمیل کنید؛ مایی که سرافرازی وطن‌مان همواره خواسته‌مان بوده، مایی که انسانیم.

این شرایط ضدبشری، این ظلم آشکار، شایسته هیچ جنبنده‌ای نیست. ما نه رحم می‌خواهیم و نه چشم‌انتظار وعده‌های بی‌سرانجام شما هستیم، محکومیت این ستم را فریاد می‌زنیم و پایان فوری اسارت در این سیاه‌چال ظلم را مطالبه می‌کنیم.

وضعیت ما باید بی‌درنگ تعیین تکلیف شود. این کابوس سیاه باید ویران شود. ما انسانیم و حق حیات و کرامت انسانی‌مان را با صدای بلند فریاد می‌زنیم.

🔹جمعی از زنان زندانی سیاسی زندان قرچک٭

@hooreechannel 🌹
😭1
باراکا !

اولین نیروگاه هسته ای امارات که بزرگترین نیروگاه هسته ای در جهان عرب هم هست دیروز با تمام ظرفیت اسمی و برای تامین یک چهارم برق کل امارات به کار افتاد!

«باراکا» ، نیروگاهی با ۴ راکتور با ظرفیت اسمی ۵۶۰۰ مگاوات یا بطور دقیقتر سالانه ۴۰ تراوات ساعت که از دیروز ۲۵% برق امارات را تامین می کند.
همزمان امارات ساخت نیروگاه هسته ای دوم با چهار راکتور جدید را کلید زده که قرار است تا ۶ سال آینده ظرفیت برق هسته ای کشور را دو برابر کند!

حاصل عملکرد یک کنسرسیوم بین‌المللی از چهار شرکت مشهور کره ای و یک شرکت اماراتی که در کل، با بودجه ۲۰ میلیارد دلار و از سال ۲۰۱۰ آغاز و در چهار فاز به مرور تحویل و آخرین فاز آن که راکتور چهارم باشد دیروز وارد مدار شد.

تامین مالی این نیروگاه، ترکیبی از سرمایه گذاری صندوق ارزی امارات و وام بانکهای کره ای است.
شرکتهای کره ای نیز با سهامداری در این نیروگاه از درآمد فروش برق شریک هستند؛ احتمالا چیزی در حدود نیمی از این عدد از صندوق ارزی ابوظبی و تتمه آن با وام بانکهای کره ای و مشارکت شرکتهای کره ای از جمله هیوندای است.
با شناختی که از جامعه امارات دارم اطمینان می دهم بخش بزرگی از این جامعه اصلا از این خبر کوچکترین اطلاعی هم ندارد.

در ایران اما موضوع هسته ای حتی در بین کودکان دبستانی شناخته شده است و به نوعی این موضوع با زندگی، گذشته و آینده کشور و مردمان ما عجین شده است.
بی دلیل هم نیست؛ جان و مال جامعه سالهاست به این موضوع گره خورده است، از ۱۰.۰۰۰ برابر شدن نرخ دلار در این ۴ دهه و سقوط آزاد نیمی از جمعیت کشور به زیر فقر تا جنگی که واقعا به وقوع پیوست.

نگاهی بیاندازیم به هزینه های مالی:
نیروگاه ۱۰۰۰ مگاواتی بوشهر ۱۱ میلیارد دلار، سایت ۳۰۰ مگاواتی نیمه کاره کارون ۲ میلیارد دلار، پروژه نیمه کاره ۵ گیگاوات سیریک در هرمزگان ۲۰ میلیارد دلار، به جمع ۳۳ میلیارد دلار تا این لحظه خرج روی دست ما گذاشته که حاصلش ۷۰۰ مگاوات برق پایدار از بوشهر تا به امروز بوده است و اما هزینه های غیرمستقیم که زیانهای حاصل از تحریم به کشور بوده عددی بین ۹۰۰ میلیارد تا ۳.۱ تریلیون دلار برآورد می شود.

با این حساب تنها نیروگاه برق رسان ایران که نیروگاه بوشهر است با هزینه ای که اشاره شد و بیش از ۴۰ سال زمان، فعلا حدود ۱% از برق کشور را تامین می کند و تنها نیروگاه اتمی امارات با هزینه مستقیم ۴۰% و غیر مستقیم ۹۸% کمتر از ما موفق به تامین برق هسته ای ۶ برابر ظرفیت برق هسته ای ایران و ۲۵ برابر سهم برق کشورشان شده است!

راه را کجا اشتباه رفتیم؟

با ۳۳ میلیارد دلاری که ایران تاکنون برای پروژه هسته ای بودجه گذاشته اگر از همان ابتدا با مدل اجرایی باراکا عمل کرده بود تولید برق هسته‌ای ایران ۳۰ برابر تولید امروز بود و با سرمایه حداقل ۹۰۰ میلیارد دلاری سوخته و تلف شده با همین مدل اجرایی و با همین ساختار، تولید برق هسته ای ایران ۲۴۰ برابر تولید امروز بود.

مصرف کل برق ایران هم اکنون ۳۳۰ تراوات ساعت در سال و ۲۴۰ برابر برق هسته ای امروز، به معنای ۱۶۵۶ تراوات ساعت است ؛یعنی ۵ برابر کل مصرف برق ایران!!!

توجه کنید! یعنی اگر تمام هزینه ها با مدل باراکا انجام شده بود امروز کشور ایران نه تنها تمام برق مورد نیاز خود را بدون کوچکترین کسری و ناترازی، از انرژی هسته ای تامین می کرد بلکه ۴ برابر این میزان را بعنوان برق مازاد به کشورهای همسایه با نرخ جهانی می فروخت تا بتواند کمتر از ۱۰ سال بازگشت سرمایه نماید!

گمان نمی کنم هیچ عدد و رقمی تا این اندازه گویای فاجعه ای باشد که در طول این چند دهه رخ داده است.

✍حامد پاک طینت

@hooreechannel 🌹
😢3👍2❤1🔥1😭1
نامه ای برای امام رضا که درودها بر او باد!

امام رضای عزیز سلام!

با عرض تسلیت شهادت مظلومانه تان در بارگاه مامون، دور از وطن و خاندانتان، نکاتی را لازم به عرض می دانم!

امام رئوف! از کودکی شنیدیم شما آن قدر مهربان هستید که حتی ضامن یک آهو می شوید تا برود به بچه اش شیر دهد و برگردد و خودش را به شکارچی اش معرفی کند و شکارچی آن قدر عاشق مرامتان می شود که شکارش را به خاطر مهربانی شما رها می کند تا برود.
اما سالهاست کسانی دم از پیروی از شما می زنند و دهها مادر و پدر را به بهانه های واهی مخالفت با نظام به اسارت گرفته اند و فرزندانشان چشم انتظارشان هستند و حتی شما نیز نمی توانید ضامن رهایی آنها شوید!

یا غریب الغربا!
از نوجوانی با این جمله به شما سلام داده ام و همیشه فکر می کردم شما با اینهمه دم و دستگاه و زائر چرا باید غریب ترین باشید؟ حالا که می بینم میلیونها ایرانی به خاطر سیاستهای حاکمان اسلامی! از وطن رانده شده اند می فهمم غربت و بی وطنی یعنی چی! می توانی در جایی دور از وطن در کمال رفاه هم باشی، اما متعلق به آنجا نباشی، مثل شما در بارگاه مامون!

یا سلطان ارض طوس!
وقتی مامون خلیفه مقتدر عباسی از شما دعوت کرد به بارگاهش بروید و سپس سیاستمدارانه از شما دعوت کرد ولایتعهدی اش را بپذیرید و شما نیز مصلحت اندیشانه به آن گردن نهادید، نگفتید من  فرزند رسول خدا هستم و تا پای جان مقاومت کرده، به این خفت تن نمی دهم و با غاصبان حقمان همکاری نمی کنم، بلکه با درک شرایط زمان و مکان و با تاسی از شیوه پدرانتان که با خلفای زمانشان مدارا کردند و وارد نبردی نابرابر با آنها نشدند،(به جز جدتان حسین ع که با یاران معدودش، مجبور به رویارویی با لشکر عبیدالله شد و خود و‌ فرزندانش به شهادت رسیدند) پذیرفتید و در کاخ مامون سکونت گزیدید و در حد توانتان دین جدتان را به مردم معرفی کردید اما...
سالهاست حاکمانی بر کشور ایران فرمانروایی می کنند که ادعایشان پیروی از راه و روش پدرانتان است و به مردم القا کرده اند اهل بیت تا پای جان برای هدف خود جنگیدند و زیر بار ستم نرفتند. با این تفکر سالیان درازی است زیر لوای جنگ با استکبار جهانی و با توهم رسالت نجات بخشی محرومان دنیا، سرمایه هامان هدر رفت و هزاران هزار جوان نازنین ایرانی کشته و معلول شدند و هزاران بچه یتیم گشتند و زنان فراوانی بی سرپرست شدند و ظاهرا قرار است هنوز هم خونها ریخته شود و‌ جانها فدای رسالتی شود که حتی شما نیز ادعای آن را نداشتید و به زمان ظهور ارجاعش می دادید.
‌
امام عزیز، یاور ستمدیدگان!
در کتابها خوانده بودیم رهبر جامعه طبیب و دلسوز مردم است. به دنبال دردمندان جامعه است تا دردشان را درمان کند. نه تنها طبیب روح و روان مردم که طبیب جسم و جانشان نیز هست. جدتان می فرمود اگر فقر از دری وارد شود ایمان از در دیگر بیرون می رود. می گفت من و علی پدران این امتیم. و همانطور که پدر به خانواده اش مهربان است آن دو نیز (در مدت کوتاهی که رهبری مادی امت را نیز به عهده داشتند) همچون پدر مراقب زندگی زیردستانشان بودند و برای راحتی زندگیشان از هیچ کاری فروگذار نمی کردند.
اما نمی دانم چرا رهبران ما که شما را سرمشق خود معرفی کرده اند و هر سال در ایام شهادت شما و اربعین جدتان حسین ع پولهای کلانی را صرف  نمایش عزاداری بر شما می کنند، در بقیه ایام از مردم غافلند و مردمان زیادی در گوشه ‌و کنار این سرزمین محتاج نان شبشان هستند!

من فکر می کنم یک جای کار اشتباه است!
یا آنها که در این سرزمین و بخصوص در دیار شما طوس، قدرت را به دست دارند با شما بیگانه اند و چیزی از مرامتان نمی دانند، یا ما اشتباه می کنیم و بصیرت لازم برای شناخت دوست از دشمن را نداریم!

در پایان سلام مرا به خواهرتان معصومه که جانم به فدایش باد برسانید و‌ از قول من به ایشان بگویید در قم (که مثل مشهد شما هر روز صحن و سرایتان را گسترش می دهند) کسانی، حتی از ذریه شما هستند، که سر گرسنه بر بالین می گذارند و باور کنید می شناسم زنان و دخترانی که در این شهر، تن به بهای نان می دهند! خودتان کاری کنید، قبل از اینکه تتمه دین جدتان به تاراج دینداران پرهیاهوی دنیاطلب برود!

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹
👍5❤3👏1
‍ ♻️نام من هاروکی هست. ۹۸سال دارم و ایشون آمیکو تنها دوست باقیمانده من در این دنیا است. امشب فقط یک موسیقی گوش نمیکنید بلکه یک خاطره هم می‌شنوید. من فقط ۱۸ سالم بود وقتی آسمان ناپدید شد. در ۶ اوت ۱۹۴۵ ما در هیروشیما دانشجوی موسیقی بودیم. من ویولن میزدم و او پیانو. ما در کلاس با همدیگه مشغول تمرین یک آهنگ در مدرسه بودیم که قرار بود آنروز بعدازظهر در مدرسه اجرا کنیم. یک ملودی ساده که با هم نوشته بودیم. یک ملودی پاک که هیچ ارتباطی با جنگ نداشت. من هفته ها روی پیدا کردن جرئت برای اینکه به او بگم دوستت دارم کار کرده بودم ولی قبل از اینکه بتونم به او بگم آفتاب از آسمان افتاد. هیچ اعلان خطر یا صدائی نبود . فقط یک نور سفید آنقدر زیاد مثل اینکه احساس می‌کردیم حذف شدیم، زمان دیگه وجود نداشت .
یادم میاد وقتی چشم‌هایم را باز کردم نمی‌فهمیدم چی میبینم. فکر کردم مرده ام. همه کسانی را که می‌شناختم مرده بودند. ساعتها تا بیرون کشیدن در زیر آوار بودم. دستهایم سوخته و چشم چپ من کور شده بود. ویولن من تکه تکه و مثل هیزم شده بود. هیچوقت دوباره آمیکو را ندیدم و یا اینطور فکر کردم. من ۷۰ سال بعد در این باور بودم که او هم همراه دیگران مرده. هیچوقت ازدواج نکردم و دیگه ویولن نزدم. هر نت منو به یاد زندگی از دست رفته ای می‌انداخت از چیزی که نتونستم اونموقع بگم.
۷ سال قبل نامه ای از سازمان بازماندگان ژاپن رسید که می‌گفت یک نفر بنام امیکوساتو سئوال کرده که آیا من هنوز زنده هستم ؟ . من سه روز قبل از اینکه بتونم حتی زنگ بزنم گریه کردم. ما در سکوت ملاقات کردیم ، هیچ کلامی وجود نداشت که بتونه بیانگر شدت رنجی باشه که در ما بود.
او هم زنده مانده بود. با سوختگی در ستون فقرات و از دست دادن والدین و برادر خرد سالش. او هم فکر میکرد که من هم مرده ام. روی یک نیمکت نشستیم ، فقط دو پیر شکسته شده توسط تاریخ. من پرسیدم آیا آهنگ را یادت میاد. او لبخند کوچکی زد و گفت هیچوقت فراموش نکردم و ما شروع به نواختن کردیم . دهها سال به وسائل موسیقی خودمون دست نزده بودیم و دستهای ما مثل سابق حرکت نمی‌کردند ولی آهنگ مثل یک غوغا بعد از خشکسالی رسید.
ما امشب برای تحت تاثیر قرار دادن کسی اینجا نیامدیم. ما وقت زیادی برای ماندن روی زمین نداریم. آنچه را که خواهید شنید آهنگی هست که قرار بود ما ۸۰ سال پیش اجرا کنیم ، آهنگ دو بچه که هرگز نتوانستند خداحافظی کنند ، یک لالایی برای مردگان ، یک دعا برای صلح ، برای آنهائی که نتوانستند از زیر آوار بیرون بیان و برای نمونه های کوچکی از ما هست که هیچوقت نتونستند رشد کنند.  از شما که به ما اجازه دادید آخرین آهنگ خودمان را به اشتراک بگذاریم سپاسگزاریم.

@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
❤10👍1😢1😭1
ایران؛ اقلیمی با چهار فصل سخت! 

همه شنیده‌ایم که ایران اقلیمی چهار فصل است. اما تا همین چند سال پیش این فصل‌ها با تمام شدت و قدرت‌شان می‌آمدند و می‌رفتند و ما اصلا متوجه نمی‌شدیم. اما در سال‌های اخیر کاملا شیرفهم شده‌ایم که چهار فصل چیست، سختی‌های هر فصلی چیست و چگونه در هر فصلی باید پدرمان دربیاید:

1⃣ بهار سخت: سال را با کمبود برق نو کردیم. البته قرار بود تابستان امسال قطعی برق نداشته باشیم اما همان فروردین فهمیدیم که گرفتار بهار سختی شده‌ایم. نه برق داریم و نه آب. سدهای‌مان خالی است و مردم هم که دائما لامپ خانه‌های‌شان روشن است و آب می‌خورند.
فروردین و اردیبهشت را هر طوری بود گذراندیم تا این که به خرداد رسیدیم و جنگ شد! قدیمی‌ها یک چیزی می‌دانستند که می‌گفتند سالی که نکوست از بهار سختش پیداست!

2⃣ تابستان سخت: حالا که ما نه آبداریم و نه برق، چرا هوا هم لج کرده و این قدر گرم شده؟!
می‌گویند ابرهای‌مان را دشمنان می‌دزدند. بعید نیست خورشید را هم آن‌ها این قدر داغ کرده باشند. برنج ایرانی را هم که گران کرده‌اند! حالا این وسط صنایعی مثل پتروشیمی غر می‌زنند که چرا برق ما قطع می‌شود؟! تابستان سخت است، باید برای همه سخت باشد.
همین‌جوری که داریم به عمق استراتژیک سال می‌رسیم قطعی برق هم روزی چهار ساعت می‌شود. باید دشمن را ناکام کنیم!

3⃣ پاییز سخت: پاییز بلاتکلیف‌ترین فصل سخت سال است. در این فصل فقط تکلیف دانش‌آموزان روشن است والا اصلا معلوم نیست هوا گرم است یا سرد؟ باید برق را قطع کنند که کولرها از کار بیفتند، یا گاز را قطع کنند که بخاری‌ها خاموش شود؟
آب هم که در تابستان تمام شده و به پاییز نمی‌رسد.

4⃣ زمستان سخت: اولش قرار بود زمستان سخت برای اروپا باشد، اما پارسال و پیرارسال خودمان هم نفهمیدیم که چطور شد زمستان سخت هم به ما رسید!
قرار بود در غرب گاز نباشد و اروپایی‌های بدبخت از فضله گربه برای گرمایش استفاده کنند؛ اما ما دچار ناترازی گاز شدیم. گربه‌های‌مان هم که طبق یک سنت دیرین فضله‌های‌شان را چال می‌کنند و کمکی به ما نکردند!
خدایا چی می‌شود اگر زمستان سخت ما هم مثل زمستان سرد اروپایی‌ها شود؟!

✍محمدحسین روانبخش

@hooreechannel 🌹
👍2
بن‌بست طلایی:
وقتی همه راه‌ها بسته است پس چه باید کرد
!

باز هم صدا از قدرت حاکم رسمی آمد: دشمن در جنگ شکست خورد، حالا به میدان رسانه و سیاست خزیده است. مذاکره مستقیم ساده‌لوحی است. تغییر ساختار خیانت است. اتحاد تنها راه نجات است. همه صداهای متفاوت، نغمه‌های نفاق‌اند.

این روایت در ظاهر می‌خواهد امید بسازد، اما در حقیقت تصویر روشن‌تری به ما می‌دهد: همه درها بسته است. نه جنگ راه‌حل است، نه مذاکره، نه اصلاح ساختار، نه بازاندیشی سیاسی. جامعه مانده است در دایره‌ای طلسم‌شده، و پرسش بزرگ‌تر از همیشه بر زمین مانده است: پس چه باید کرد؟

این موضع تازه نیست. اگر به عقب برگردیم، در سال ۱۳۸۸ جنبش اعتراضی به تقلب انتخاباتی با برچسب «فتنه» سرکوب شد و راه اصلاح از صندوق رأی بسته شد. در ۱۳۹۶ اعتراضات اقتصادی، شعار «اصلاح‌طلب، اصولگرا – دیگه تمومه ماجرا» را بیرون داد؛ نشانه‌ای از بی‌اعتمادی مطلق به جناح‌های رسمی. در ۱۳۹۸، بنزین آتش زد، خون ریخت و دوباره اعتراض به بیکران سرکوب پیوست.
در ۱۴۰۱، خیزش «زن، زندگی، آزادی» دیگر نه اصلاح می‌خواست، نه فقط نان، بلکه شأن انسانی. پاسخ باز هم گلوله بود.

در همه این سال‌ها، یک منطق تکرار شد: هر مسیری که مردم برای تغییر امتحان کردند، «نفاق»، «فتنه» یا «ساده‌لوحی» نام گرفت.

در سیاست خارجی هم همین داستان است. مذاکره هسته‌ای شد، برجام آمد؛ بعد با یک امضا در واشنگتن پاره شد. راه دوباره به میز مذاکره بستن «توهم» خوانده شد. جنگ و درگیری مستقیم؟ نه امکانش هست، نه توانش، نه خواست عمومی‌اش. صلح منطقه‌ای؟ این هم سرابی بیش نیست. نتیجه؟ هر دم ممکن است جنگ بشود ، نه صلح داریم؛ نه توافق داریم، نه استقلال واقعی. فقط یک باتلاق مزمن که نامش «ایستادگی» گذاشته شده است.

این منطق رسمی را اگر بخواهیم به زبان ساده ترجمه کنیم، چنین است: نه مذاکره می‌کنیم، نه تغییر می‌دهیم. فقط ادامه می‌دهیم.» اما ادامه‌ی چه چیزی؟ ادامه‌ی تورم و فروپاشی معیشت؟ ادامه‌ی مهاجرت بی‌وقفه جوانان؟ ادامه‌ی نارضایتی‌های خفه‌شده؟
این همان «بن‌بست طلایی» است؛ وضعیتی که در آن همه مسیرها بسته‌اند، اما به‌جای پذیرش شکست، بسته بودن مسیر خودِ پیروزی نامیده می‌شود.

نشانه‌های فروپاشی اجتماعی همین حالا در کوچه و خیابان دیده می‌شود. کارگری که حقوقش کفاف اجاره خانه را نمی‌دهد، مادری که برای داروی فرزندش سرگردان است، جوانی که همه امیدش به بخت‌آزمایی و ویزا بسته شده، معلمی که شغل دوم و سوم گرفته تا زنده بماند، راننده‌ای که در تاکسی اینترنتی جان می‌کَند اما باز هم آخر ماه صفر است.

آمار رسمی می‌گوید نرخ ازدواج سقوط کرده، نرخ افسردگی بالا رفته، مصرف آرام‌بخش و مواد مخدر افزایش یافته، جرم‌های کوچک روزمره به سطحی از عادی بودن رسیده که دیگر حتی خبر هم نمی‌شود.

این‌ها همان نشانه‌های کلاسیک فروپاشی اجتماعی است؛ همان چیزهایی که شوروی در دهه هشتاد با آن دست‌وپنجه نرم می‌کرد: صف‌های طولانی برای کالاهای ضروری، بی‌اعتمادی مطلق به رسانه‌های رسمی، و موج مهاجرت نخبگان.
یا تجربه آفریقای جنوبی را به یاد بیاوریم.

دهه‌ها رژیم آپارتاید همین منطق را تکرار می‌کرد: نه تغییر، نه اصلاح، نه مذاکره با دشمنان داخلی. همه راه‌ها بسته بود. اما فشار اجتماعی، تحریم‌های بین‌المللی، و شکاف داخلی در نهایت آن نظام را به نقطه‌ای رساند که دیگر هیچ «بن‌بست طلایی» کار نمی‌کرد.
وقتی ماندلا از زندان آزاد شد، جهان فهمید که درها دیر یا زود، حتی اگر با چکش جامعه شکسته شوند، باز خواهند شد.

امروز ایران در موقعیتی شبیه به همان تقاطع تاریخی ایستاده است. جامعه خسته، فرسوده و بی‌اعتماد، دیگر گوش به هیچ وعده‌ای نمی‌دهد.
فاصله میان مردم و حاکمیت به شکافی ژرف تبدیل شده است. حتی وفاداران قدیمی، در خلوت خود می‌پرسند: تا کی؟ تا کی با تورم ۴۰درصدی، با سقوط ریال، با بی‌کاری و مهاجرت، با تحریم و انزوا، می‌توان این وضعیت را «مقاومت» نامید؟

هیچ جامعه‌ای در بن‌بست مطلق نمی‌ماند. تاریخ نشان داده است که از دل همین بن‌بست‌ها راه‌های تازه زاده می‌شوند – نه به انتخاب حاکم، بلکه به اراده جامعه.
شوروی فروپاشید چون دیگر کسی به شعارها باور نداشت. آفریقای جنوبی تغییر کرد چون مردم تصمیم گرفتند دیگر بازی تحقیر را ادامه ندهند.

ایران هم از این قاعده مستثنی نیست. وقتی هیچ دری باز نمی‌شود، جامعه خودش دیر یا زود در را باز می‌کند، حتی اگر به قیمت شکستن قفل‌ها باشد. و این پرسش، همچنان بی‌پاسخ اما زنده باقی می‌ماند: وقتی همه درها بسته است، چه کسی باید در را باز کند؟

✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👏6❤2
جنگ 12 روزه و پس از آتش‌‏بس موجب افزایش سقط جنین، زایمان زودرس، افسردگی، تصمیم به سقط جنین و انواع عوارض بارداری شده است

مادران ترس، مادران اضطراب

🖌
فاطمه رجبی | خبرنگار اجتماعی

🔹«
معده‌‏دردهایم از روزهای اول جنگ شروع شد. من قبل از بارداری هم معده‌‏درد عصبی داشتم اما بعد از بارداری، تشدید شده بود و جنگ شد قوز بالای قوز. ۳۲ هفته از بارداری‌‏ام می‌‏گذشت، کاملاًسنگین بودم و اضطراب اینکه اگر اتفاقی بیفتد من با این بدن سنگین چه کار خواهم کرد، رهایم نمی‌‏کرد. بالاخره شب آخر، یعنی همان شبی که صبح خیلی زود خبر دادند آتش‌‏بس شده، اتفاقی که نباید بیفتد، افتاد. ساعت دو صبح درحالی‏که تهران از شدت انفجار ‏می‌‏لرزید و معده‌‏درد امانم را بریده بود، کیسه‌‏آبم پاره شد. فهمیدم چه اتفاقی افتاده. روی زمین زانو زدم و شروع کردم جیغ ‏کشیدن که حالا نه، مامان جان حالا نه!»

🔹شهره، یکی از زنانی است که ۱۲ روز جنگ برای او با اضطراب‌‏ها و عواقب متفاوتی گذشته است. او که ماه هفتم بارداری را تازه تمام کرده بود، درست در شب آخر و در کوران بمباران تهران دچار زایمان زودرس می‌‏شود.

🔹آمار دقیقی درباره اینکه چند زن باردار دیگر تجربه او را داشته‌‏اند یا حتی با پایان بارداری و سقط جنین مواجه شده‌‏اند، وجود ندارد. وزارت بهداشت می‌‏گوید که آمار زایمان زودرس، همچنین سقط جنین را ثبت می‌‏کند اما این آمارها به این سرعت یعنی بعد از گذشت دوماه به‌‏شکل تجمیعی قابل استخراج نیستند، بنابراین نمی‌‏شود فهمید تعداد زنان مشابه شهره چندنفر است اما نشانه‌‏های دیگر و روایت متخصصان و زنان نشان می‌‏دهد که تعداد آنها اصلاً کم نبوده است.

🔹چندروز پیش هم سایت رویداد ۲۴ به‌‏نقل از معصومه حاتمی، روان‌شناس و مدیر موسسه بین‌‏المللی «سیمین روان» نوشت که میزان مراجعه به مراکز درمان روانی دست‌‏کم ۵۰ درصد بیشتر شده و یکی از عمده دلایل مراجعه زنان، موضوع سقط جنین بوده است.

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@hooreechannel 🌹
👏2😢2😭1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من در مقابل این دختر جوان چیزی برای گفتن ندارم.
🎥این ویدیو را ببینید و به حال نسل جوان و نوجوان آینده  ایران یک دل سیر اشک بریزید!

این دختر دانش‌آموز نگار پیوسته است، نگار یکی از سرمایه‌های ملی است. سرمایه‌ای که باید روی سر گذارده و حلوا حلوایش کنند، گوش کنید ببینید چه می‌گوید!!

همه چیز این ویدیو گریه‌آور است، از حرف‌ها تا آدم‌ها..

ببینید نگار خانوم پیوسته چگونه نظام آموزشی را حلاجی می کند.

ببینید شناخت او از سازوکار آموزشی و‌جذب نخبگان از دید او بر چه مداری قرار دارد.
ببینید چگونه راهکار می دهد ببینید چگونه ایران دوستی اش تا عمق وجودش ریشه دوانده ؛

✍ح_درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
😭4❤3
گاهی زود دیر می شود

برخی گمان می برند زمان می ایستد که آنها  توان تصمیم گرفتن و یا تصمیم درست گرفتن پیدا کنند. ولی ساده ترین نکته تاریخ و زمان را در نمی یابند. که زمان منتظر نمی ماند و فرصت ها باز نمی گردند.

در دام خیال‌پردازی ماندن و با اندیشه های کهنه  در رؤیای رسیدن به هدفی که نمی دانند چیست، بودن  و سرنوشت یک کشور و یک ملت را درهم می شکند.

سخنان تکراری.خطابه های شعاری، فریاد زدن های احساسی، تریبون های بی منطق، گره ای نگشوده و راهی نشان نمی دهند.
راندن خرد و درهم شکستن اندیشه شانس کشور را برای بودن هم از ما می گیرد .

اقای عراقچی از سخنان یکی از دولتمردان کشوری درمتطقه می گوید که به او گفته است «دیگر چیزی به نام امت اسلامی وجود ندارد» این سخن را در پاسخ او که خواستار کمک کشورهای اسلامی در برابر نسل‌کشی درغزه  شده گفته است.

اقای عراقچی اگر چه می گوید این سخن را قبول ندارد ولی واقعیت میدان همان است که شنیده است و تلاش برای  نپذیرفتن این امر تغییری در واقعیت نمی دهد.
این همه مسلمان و این همه ثروت کشورهای مسلمان نمی توانند مردم غزه را از گرسنگی نجات دهند.
شرم آور ولی واقعیتی است بسیار تلخ و دلهره آور است.

ما نمی توانیم با رؤیاپردازی واقعیت ها را نا دیده بگیریم. ما نمی توانیم با شعار فرصت های از دست رفته را بازگردانیم.
ما نمی توانیم با ایده های خیالپردازنه امروز و آینده کشوررا تا ناکجا آباد ببریم. منطق بین‌المللی و ساختار جهانی و قدرت حاکم بر دنیا با رؤیاپردازی و خیال‌بافی نسبتی ندارد.

برخی از غیرقانونی وغیراخلاقی بودن بازگشت تحریم ها توسط کشورهای اروپائی می گویند، مگر جهان، دنیای منطق وقانون است؟!
اگر قانون منطق هم برجهان حاکم بود ما هم می بایست درکنار پرسشگری پاسخگو هم باشیم.

اگر ما به شمارش دلایل دشمنی غرب با ایران می پردازیم به ناگزیر باید  سیاست های حاکم بر کشور در رابطه با امریکا و سایر کشورها و گروه ها را به بازاندیشی بنشینیم.

همان گونه که ما گمان می بریم حقیقت نزدما هست و بس، دیگران هم این اجازه را خواهند داشت که خود را منادی حقیقت بپندارند و مشی ما را برنتابند.
سازش و صلح و رابطه مناسب با همه کشورها نیاز اساسی کشور است. همه مشکلات راه حل هائی دارند. افتادن در دام دشمنی همیشگی با امریکا در راستای منافع ملی کشور نیست.
این سخن نه از روی احساس بلکه براساس شواهد و واقعیت های میدانی است.

این سخن برپایه درک کلی از شرایط منطقه و جهان است. در دنیای واقعی منافع کشورها با هم گره می خورد و مزیت های نسبی وافزایش بهره‌وری و رشد اقتصادی و بهبود کیفیت زندگی درکشورها نقش برجسته درتوان ملی دارد.

اگر زندگی مردم دستخوش أسیب و توان ملی دچار فرسایش شود دیگر ازشعار و پناه بردن به احساس و هیجان و باور هم کاری برنمی آید.
آیا این همه هزینه ونهاد وسازمان ومؤسسه های مذهبی به دین دار شدن مردم کمکی کرده است؟!

هرسخنی که بر زبان دست اندرکاران حکومت جاری می شود چون سیل و توفانی دردل جامعه جریان می یابد،
کار آمدی یک حکومت درکاستن از مشکلات و ازمیان برداشتن نارسائی ها و به پایان بردن دشمنی ها معنا پیدا می کند.
زیستن در دشمنی های پایدار تاب و توان را از کشور می گیرد. مگر می شود سود وزیان  سیاست های حاکمیتی را ارزیابی نکرده به تدوین برنامه های تازه وگزینش مسیرهای نو اندیشید؟!

اگر گمان برده شود که مشکلات ایران و امریکا حل نشدنی است، یعنی راهی برای سازش نیست و ستیز ادامه‌دار و دامنه دار است، پیامدهای این نگاه ونگرش چیست؟!
أیا روان جامعه به آرامش می رسد؟ آیا اقتصاد امنیت پیدا کرده و وارد مرحله پویائی می شود؟! آیا ترس از سرمایه‌گذاری های بنیادین ازمیان برداشته می شود؟! و آیا ریشه  مهاجرت گستردهً و فرار سرمایه های مادی و انسانی می خشکد؟! و هزاران پرسش دیگر.

ظاهربینی ها ریشه در واقعیت هائی دارد که نمی توان  ازآن چشم پوشید.
واقعیت هائی که فرصت های فراواتی برای رشد و توسعه را از کشور گرفته، و با این همه مزیت و امکانات خدادادی جامعه را به فقر و فلاکت کشیده است.

آنچه کشور را توان می بخشد و قدرت پایداری می دهد همبستگی ملی است و این همبستگی با میدان دادن به همه نگرش ها و اندیشه ها و توانائی ها معنا پیدا می کند.
خاموشی گزیدن به معنای پذیرش آنچه گفته می شود نیست. روح زخمی جامعه نیاز به تیمار  و مرهم دارد..

مردم سهمی از زندگی می خواهند و از زیستن درچالش ها و ترس های پایان ناپذیر خسته شده اند.

✍یدالله اسلامی
@hooreechannel 🌹
👍2
گسترش ازدواج مشارکتی در چین؛ جوانان چینی به ازدواج بدون عشق روی می‌آورند

به گزارش اقتصادآنلاین، اندیشکده چینی «ثینک چاینا» در گزارشی به دگرگونی مفهوم ازدواج در چین پرداخته است. این اندیشکده در گزارش خود آورده است: در آوریل امسال، فانگ چینگ، تهیه‌کننده ۳۳ ساله اهل پکن، اقدامی جسورانه انجام داد: او در شبکه اجتماعی ردنوت آگهی داد تا «همراه ازدواجی» پیدا کند؛ اما با این شرط که هیچ رابطه عاشقانه‌ای در کار نباشد. در متن او آمده بود: «دنبال شریک ازدواج هستم؛ هرکدام زندگی مستقل و حساب‌های مالی جدا، ولی در مناسبت‌ها و وظایف خانوادگی در کنار هم».


برخلاف انتظارش، نزدیک به صد نفر به این فراخوان پاسخ دادند. فانگ طی دو ماه با پنج نفر از آنها دیدار کرد و در نهایت فردی را انتخاب کرد که ارزش‌های مشابه داشت. او می‌گوید: «ما به هم احترام می‌گذاریم و یکدیگر را تحسین می‌کنیم، هرچند این لزوماً به عشق منجر نمی‌شود.»

در جامعه‌ای که ازدواج جایگاه پررنگی دارد، پدیده‌ای به نام «ازدواج مشارکتی» در حال گسترش است؛ ازدواجی که بیشتر بر اساس توافق و نیاز متقابل شکل می‌گیرد تا احساسات رمانتیک.

نقش خانواده و فشار نسل‌های پیشین
فانگ، که پیش‌تر نیازی به ازدواج نمی‌دید، تنها به خاطر پدربزرگ بیمار و سالخورده‌اش چنین تصمیمی گرفت. او که بزرگ‌کننده اصلی فانگ بوده، در جشنواره بهاری آرزو کرده بود نوه‌اش پیش از مرگ ازدواج کند. فانگ که دو رابطه جدی ناموفق را پشت سر گذاشته، حالا تصمیم گرفته با «شریک ازدواجی» خود طی یک سال آینده ازدواج کند.

او و شریکش حتی خانواده‌هایشان را به یکدیگر معرفی کرده‌اند. فانگ می‌گوید جز داستانی ساختگی درباره نحوه آشنایی، بقیه جزئیات حقیقت دارد. او داشتن فرزند را منتفی نمی‌داند، اما تأکید می‌کند مسئولیت اصلی بر دوش همسر آینده خواهد بود. به باور او، ازدواج بیشتر شبیه شراکت تجاری است: «ازدواج یعنی یافتن همکار زندگی و عمل به تعهدات قراردادی».

«ازدواج AA»؛ تقسیم برابر هزینه‌ها
شکل دیگری از ازدواج نوین، مدل «AA» است که بر تقسیم برابر هزینه‌ها استوار است. لو فانگ، کارمند ۳۲ ساله، همراه همسرش همه مخارج را دقیق تقسیم می‌کند: او هزینه پوشک و لباس فرزند را می‌پردازد و همسرش هزینه شیر خشک و تفریحات کودک را. حتی سیستمی از جریمه دارند؛ اگر یکی برای تفریح بیرون برود و دیگری از کودک مراقبت کند، باید ساعتی ۱۰۰ یوان جریمه بدهد.

به گفته لو، این روش یکی از بزرگ‌ترین منبع‌های اختلاف زناشویی یعنی پول را از بین می‌برد. منتقدان، این مدل را «محاسبه‌گرانه» می‌دانند، اما لو معتقد است همین توازن به عشق دوباره میان او و همسرش کمک کرده است.

«ازدواج دوطرفه»؛ میراث سیاست تک‌فرزندی
مدل دیگری که در چین رایج شده «ازدواج دوطرفه» است؛ شکلی که در استان‌های جیانگسو و ژجیانگ آغاز شد. در این مدل، هیچ‌کدام از خانواده‌ها جایگاه برتر ندارند، خبری از مهریه یا جهیزیه نیست و فرزندان به‌طور مساوی نام خانوادگی پدر و مادر را می‌گیرند.

شن دان‌لی، زن ۳۷ ساله اهل ژجیانگ، با همسرش دو فرزند دارد: پسر نام خانوادگی پدر (ژو) و دختر نام خانوادگی مادر (شن) را گرفته است. آنها با هر دو خانواده زندگی می‌کنند و هشت نفر از سه نسل در یک خانه زیر یک سقف به سر می‌برند. شن می‌گوید این مدل او را از حس «بیگانگی» در خانه همسر دور کرده و امنیت بیشتری داده است.


بازتعریف نقش زنان در ازدواج
کارشناسان حقوقی و جامعه‌شناسان معتقدند این اشکال تازه ازدواج نتیجه افزایش آگاهی فردی و قدرت چانه‌زنی زنان است. به گفته گویی فانگ‌فانگ، وکیل مستقر در شانگهای، ازدواج مشارکتی و دوطرفه به زنان اجازه می‌دهد صدای بیشتری در روابط داشته باشند.

ادامه در لینک زیر
https://B2n.ir/hr6512
@hooreechannel 🌹
👍2❤1👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 لحظه اعلام نتایج مدال‌های طلا و رتبه اول تیم المپیاد نجوم ایران

👈از امیررضا که برنده مدال المپیاد ریاضی و مدالهای متعدد در زمینه کامپیوتر است و سالی حداقل یک مدال می گیرد پرسیدم: چرا دانشجویانی مثل شما که فقط بر توانایی های خود تکیه می کنید و پله پله نردبان موفقیت را بالا می روید نسبت به تغییر وضعیت کنونی جامعه کاری نمی کنید؟
گفت آخر هیچ امیدی به تغییر نداریم! در سالیان گذشته هر زمان جوانان به میدان آمدند تا تغییری ایجاد کنند آنچنان با آنها برخورد شد و سر از زندان درآوردند و مجازات شدند که مایه عبرتی شد برای ما و نسل ما! تنها امید ما تلاش برای مدال آوری و رفتن از اینجاست! جایی که هم قدر خودمان و هم قدر تلاشهایمان را بدانند!
افتخار مدال آوری این جوانان (برندگان طلای نجوم) که نام ایران را بلند می کنند از آن خودشان و حاصل تلاش شبانه روزیشان است و از این پس هر کس تاجی بر سر این نخبگان ایرانی بگذارد تاجی بر سر خود و کشورش گذاشته، و شوربختانه کشورهای جهان اول برنده این مزایده اند!

@hooreechannel 🌹
❤4😭1
🎯 وقتی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم، در نهایت مأیوس خواهیم شد

🔴 اینستاگرام را باز می‌کنید و می‌بینید همکلاسی‌تان از یک دانشگاه سطح اول جهان پذیرش گرفته است. وقتی به چهرۀ خندان او خیره شده‌اید، چه احساسی به شما دست می‌دهد؟ شاید هیچ اهمیتی برایتان نداشته باشد؛ شاید فقط تعجب کنید و کنجکاو شوید که چطور این موفقیت را به دست آورده؛ شاید هم مجموعۀ درهمی از احساسات و افکار منفی درگیرتان کند. ممکن است به خودتان بگویید: «حقش نبود! من خیلی بهتر از او بودم!» یا تحقیرش کنید که به چه چیزهای بی‌ارزشی دلخوش کرده. این احساسات متنوع نشان‌دهندۀ پیچیدگی عملکرد ذهن ما هنگام «مقایسه خودمان با دیگران» است.

🔴 مغز ما دائماً در حال مقایسه است. بخشی از این مقایسه‌ها عینی است: اندازه، وزن یا جنس چیزها را با هم مقایسه می‌کنیم. اما مقایسه‌هایی که اهمیت خیلی بیشتری برایمان دارد، «مقایسه‌های اجتماعی» است.

🔴 در مقایسۀ اجتماعی خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم تا بفهمیم وضعیتمان در اجتماع چگونه است؟ آیا جایگاه، محبوبیت و منزلت داریم، یا در حاشیه‌ایم و کسی به ما توجهی نمی‌کند؟ پاسخی که به این دست سوالات می‌دهیم، بر زندگی روزمرۀ ما تأثیر عمیقی می‌گذارد. اگر خودمان را پیروز این مقایسه‌ها بدانیم، به صورت طبیعی حس خوشایندی به زندگی‌مان خواهیم داشت و ممکن است با بازنده‌ها احساس همدردی هم بکنیم. اما اگر خودمان را بازنده بیابیم، خشمگین و ناراحت خواهیم شد یا سرگشته و گیج می‌شویم که چرا کارمان به اینجا رسیده است؟

🔴 مقایسۀ اجتماعی به خودی خود بد نیست، چون از طریق مقایسه، با ضعف‌هایمان آشنا می‌شویم و انگیزه می‌گیریم که بهتر شویم. اما در سال‌های اخیر، شبکه‌های اجتماعی ما را در گرداب بی‌پایانی از مقایسه‌ها انداخته‌اند که روان‌شناسان را نگران کرده است.

🔴 ما همیشه خودمان را با اطرافیانمان مقایسه می‌کرده‌ایم، اما شبکه‌های اجتماعی به این مقایسه ابعاد جهانی داده‌اند. نمایش ایدئالی که سلبریتی‌های جهانی از زندگی‌شان نشان می‌دهند، باعث شده است هر روز با آدم‌هایی مواجه باشیم که در همۀ ابعاد از ما بهترند و هرگز به آن‌ها نمی‌رسیم. خشم و ناامیدی این مواجهه، موتور محرک سبک دیگری از مقایسه در شبکه‌های اجتماعی می‌شود: مقایسۀ نزولی با دیگرانی که بدتر از خودمان می‌دانیمشان. این حجم از نژادپرستی، تحقیر و تمسخری که در میم‌ها و ریل‌های اینستاگرام می‌بینید، تلاشی است برای تسکین درد مقایسۀ خودمان با بی‌نقص‌های پرزرق و برق.

🔴 واقعیت این است که درک و کنترل احساساتی که هنگام مقایسه در شبکه‌های اجتماعی تجربه می‌کنیم، بسیار سخت است. ما نمی‌دانیم چه چیزی در انتظارمان است و چه اتفاقی دارد برای سلامت و تعادل روانی‌مان می‌افتد.

🔴 کیرکگور، فیلسوف دانمارکی، می‌گفت مقایسۀ خودمان با دیگران در نهایت مأیوسمان خواهد کرد. از نظر او، یأس یعنی نوسان بین کنجکاوی مضطربانه برای دانستن نظر دیگران دربارۀ خودمان و ترس ازدست‌دادن چیزی که دیگران را خوشحال می‌کند. کیرکگور می‌گوید برای اجتناب از این یأس، باید واقعاً به خودمان اهمیت بدهیم. یعنی بپذیریم که ما در نهایت افرادی منحصربه‌فرد هستیم. با ضعف‌ها و قوت‌های خودمان و با امیدها و ارزش‌های خودمان. شاید راه‌حل تشویشِ برآمده از مقایسۀ اجتماعی چندان هم دور از دسترس نباشد: با خودمان مهربان باشیم و محدودیت‌هایمان را درک کنیم.

✍ وویْچِخ کافتانسکی، ترجمه محمدابراهیم باسط

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
۵ درصد بادامچیان؛
اکثریتی که هر روز در خیابان نفس می‌کشد
!

اینکه بادامچیان با خونسردی می‌گوید «رفع فیلترینگ و حجاب فقط خواسته ۵ درصد مردم است» دقیقاً لحظه‌ای است که شکاف میان واقعیت جامعه و ذهنیت حاکمان موتلفه برملا می‌شود.

مگر می‌توان میلیون‌ها زن و مردی را که در خیابان، دانشگاه، تاکسی، کافه، خانه و فضای مجازی زیر فشار فیلترینگ و اجبار خفه شده‌اند با یک برچسب «۵ درصدی» حذف کرد؟
این نه تحلیل است و نه حتی پروپاگاندا؛ این فقط لرزش کلمات از موضع ترس است.

ادعای «۴۰ میلیون زن محجبه» هم اگر کمی دقیق‌تر نگاه شود، طنزی تلخ است. آیا این پوشش از اختیار برآمده یا از اجبار؟
اگر فردا اجبار برداشته شود، آیا همین ۴۰ میلیون همچنان در همان صف خواهند ماند؟

تجربه آفریقای جنوبی نشان داد که «اکثریت‌سازی روی کاغذ» فرومی‌پاشد.
شوروی هم سال‌ها آمار وفاداری می‌نوشت، اما خیابان‌ها با یک خیزش همه را دروغگو کردند. عدد می‌تواند روی تابلوها بدرخشد، اما خیابان حقیقت را تحمیل می‌کند.

و اما شگفتی بزرگ‌تر: «زندانی سیاسی نداریم، همه امنیتی و قضایی‌اند.»
این دیگر نه انکار که اعتراف است. وقتی دانشجو، روزنامه‌نگار، معلم، فعال مدنی یا حتی یک کاربر شبکه اجتماعی به خاطر بیان عقیده بازداشت می‌شود و برچسب «امنیتی» می‌خورد، یعنی خودِ سیاست جرم‌انگاری شده است.

این همان واژگان وارونه‌ای است که در دیکتاتوری‌های قرن بیستم رایج بود: در عراق معترضان «وابسته» بودند، در شیلی «خرابکار»، در آفریقای جنوبی «تروریست». اسم‌ها عوض می‌شوند تا حقیقت دفن شود.

اما جامعه ایران دیگر با این وارونگی‌ها زندگی نمی‌کند. اینترنت فیلتر است، اما ذهن‌ها آزاد شده‌اند. حجاب اجباری پابرجاست، اما نسل جدید سبک خودش را انتخاب می‌کند. زندان‌ها پر است، اما کلمات همچنان از میله‌ها عبور می‌کنند.

آنچه بادامچیان «۵ درصد» می‌نامد، فردا می‌تواند همان نیرویی باشد که ستون‌های نظام را می‌لرزاند.
تاریخ نشان داده است: در اروپای شرقی ۱۹۸۹، در پایان آپارتاید آفریقای جنوبی، در شیلی پینوشه. اقلیت‌های به ظاهر کوچک، وقتی با حقیقت و زمان همراه می‌شوند، از هر ارتش و نهادی قدرتمندترند.

می‌شود در رسانه‌های رسمی گفت «۵ درصد». می‌شود با اعداد ساختگی دهان جامعه را بست. اما حقیقت دیر یا زود حساب خودش را جدا خواهد کرد. آن روز، جملات بادامچیان سندی خواهند بود از ترس و انکار یک ساختار فرسوده، نه نشانه اقتدار.

✍حمید آصفی

@hooreechannel 🌹
❤1