احتمالاتی درباره علل و آثار تاکید غیرطبیعی بر پوشش اختیاری در تهران
حجم ویدئوهایی که با تاکید بر پوشش اختیاری در تهران حال و هوای این روزهای پایتخت و شهروندانش را مرور میکند از حد گذشته است و این پرسش را برای من و احتمالا کسانی دیگر پدید آورده که این حجم محتوا واقعا خودجوش و بیهدف منتشر میشود؟
آنانی که در میان شبکههای اجتماعی و پیامرسانهای بینالمللی، مانند بیشتر دیگر هموطنان، اهل اینستاگرام هستند، حتما ویدئوهایی از حال و هوای این روزهای تهران دیدهاند. در این ویدئوها، دوربین در سطح شهر میگردد و اغلب زنان و دختران جوانی را نشان میدهد که روسری بر سر ندارند.
چنین ویدئوهایی را در انواع و اقسام صفحات میتوان سراغ گرفت؛ از ولاگهای شخصی تا صفحات گردشگری شهری و از صفحه شهروند گزارشگران تا صفحات انتشار محتواهای مذهبی. یکی تحسین کرده، دیگری ابراز تاسف. یکی از «پاییز قشنگ تهران» گفته، دیگری تاکید کرده این تصاویر «خارج» نیست. به عبارت دیگر ناشر فیلمها متفاوتند اما فرقی در پیام ارسالی نیست؛ پوشش، اختیاری شده است یا حداقل خبری از اجبار سابق نیست.
تا اینجای ماجرا، میتوان خوشبینانه تحلیل کرد که یک تحول اجتماعی، که موضوع کشمکشهای زیادی در ده سال اخیر بوده، توجه خیلیها را به خود جلب کرده و بنابراین عدهای ترغیب شدهاند که دربارهاش محتوا تولید کنند. اما به نظر میرسد تعداد ویدئوهایی که روی لباس و حجاب زنان متمرکز است، از میزان طبیعی مورد انتظار بسیار بیشتر است و هدفی فراتر از گزارش یک تحول فرهنگی اجتماعی را دنبال میکند.
این کنش با هر هدفی که صورت میگیرد، آثاری در پی خواهد داشت که غفلت از آن میتواند زمینه تنشهای اجتماعی آتی را فراهم کند.
انتشار این ویدئوها میتواند اقدامی هدفمند برای تحریک اقشار مذهبی جامعه باشد. به عبارت دیگر، به زعم عدهای در خارج از کشور، تنها پایگاه اجتماعی قابل اتکا برای حاکمیت امروز ایران، اقشار مذهبی هستند و آنان حتما به «از دست رفتن سنگر حجاب» واکنش نشان میدهند؛ این واکنش میتواند یک جلوه بیرونی داشته باشد که به تنش اجتماعی میانجامد و ایران را بیثبات میکند. میتواند جلوهای درونی داشته باشد و آن سرخورردگی مذهبیهاست. اینان ناامید میشوند و دیگر مثل سابق حاضر نیستند برای نظام به جانفشانی دست بزنند.
از منظری دیگر، تاکید بر پوشش اختیاری جاری در خیابانهای شهری چون تهران میتواند برای فعالسازی گسلهای درون نظام تدبیر و تصمیمگیری هم طرحریزی شده باشد؛ نمونههایی خفیف از واکنش نمایندگان مجلس سیزدهم را دیدهایم. خبرهای غیررسمی و پشت هم از تحرک عدهای از خواص حکایت دارد. ظاهرا نامهنگاریهایی با مضمون هشدار و انذار با برخی مراکز قدرت صورت گرفته و از «وضعیت ناهنجار خیابانها» ابراز نگرانی شده است.
در این سالها هم آموختهایم خلوت و جلوت سلبریتیهای سیاسی لزوما یکسان نیست و همان شخصی که مثلا از تمامشدن مساله حجاب در شبکههای اجتماعی میگوید، میتواند در جلسهای مهم حضار را به کنشگری اساسی برای مقابله با بیحجابی ترغیب کند!
به هر حال، واکنشها به کنش انتشار مداوم، مصرانه و هدفمند فیلمهای کوتاه از وضعیت پوشش دختران و زنان در خیابانهای تهران میتواند هم در سطح و هم در عمق گسترش یابد.
یک بزنگاه سیاسی مانند فرارسیدن موسم انتخابات شوراهای شهر هم میتواند به عرصهای برای آزاد شدن انرژی نهفته در اختلافات مبنایی جناحهای حاکم تبدیل شود و کشور را به یک بحران سیاسی فرو ببرد.
بنابراین در خوشبینانهترین تحلیل، اگر انتشار گسترده این دست ویدئوها را تنها و تنها ناشی از هیجانزدگی مردم عادی بابت حل مساله پیچیده پوشش بدانیم، باز هم میتواند به ضد خود تبدیل شود و با تحریک عدهای که سه دهه تلاش داشتهاند حجاب را به ماهیت جمهوری اسلامی گره بزنند، موجب پسروی در بخشی از مسیر طی شده شود یا هزینههای پیشروی را تصاعدی افزایش دهد. گرچه معتقدم این حجم از محتوا، با تاکیدات روشن و برجستهسازیهای هدفمند و ظاهر خوشحال و همراه، نمیتواند بیهدف و تنها از سر هیجانزدگی باشد.
✍علی نیلی
https://ensafnews.com/616306/
@hooreechannel 🌹
حجم ویدئوهایی که با تاکید بر پوشش اختیاری در تهران حال و هوای این روزهای پایتخت و شهروندانش را مرور میکند از حد گذشته است و این پرسش را برای من و احتمالا کسانی دیگر پدید آورده که این حجم محتوا واقعا خودجوش و بیهدف منتشر میشود؟
آنانی که در میان شبکههای اجتماعی و پیامرسانهای بینالمللی، مانند بیشتر دیگر هموطنان، اهل اینستاگرام هستند، حتما ویدئوهایی از حال و هوای این روزهای تهران دیدهاند. در این ویدئوها، دوربین در سطح شهر میگردد و اغلب زنان و دختران جوانی را نشان میدهد که روسری بر سر ندارند.
چنین ویدئوهایی را در انواع و اقسام صفحات میتوان سراغ گرفت؛ از ولاگهای شخصی تا صفحات گردشگری شهری و از صفحه شهروند گزارشگران تا صفحات انتشار محتواهای مذهبی. یکی تحسین کرده، دیگری ابراز تاسف. یکی از «پاییز قشنگ تهران» گفته، دیگری تاکید کرده این تصاویر «خارج» نیست. به عبارت دیگر ناشر فیلمها متفاوتند اما فرقی در پیام ارسالی نیست؛ پوشش، اختیاری شده است یا حداقل خبری از اجبار سابق نیست.
تا اینجای ماجرا، میتوان خوشبینانه تحلیل کرد که یک تحول اجتماعی، که موضوع کشمکشهای زیادی در ده سال اخیر بوده، توجه خیلیها را به خود جلب کرده و بنابراین عدهای ترغیب شدهاند که دربارهاش محتوا تولید کنند. اما به نظر میرسد تعداد ویدئوهایی که روی لباس و حجاب زنان متمرکز است، از میزان طبیعی مورد انتظار بسیار بیشتر است و هدفی فراتر از گزارش یک تحول فرهنگی اجتماعی را دنبال میکند.
این کنش با هر هدفی که صورت میگیرد، آثاری در پی خواهد داشت که غفلت از آن میتواند زمینه تنشهای اجتماعی آتی را فراهم کند.
انتشار این ویدئوها میتواند اقدامی هدفمند برای تحریک اقشار مذهبی جامعه باشد. به عبارت دیگر، به زعم عدهای در خارج از کشور، تنها پایگاه اجتماعی قابل اتکا برای حاکمیت امروز ایران، اقشار مذهبی هستند و آنان حتما به «از دست رفتن سنگر حجاب» واکنش نشان میدهند؛ این واکنش میتواند یک جلوه بیرونی داشته باشد که به تنش اجتماعی میانجامد و ایران را بیثبات میکند. میتواند جلوهای درونی داشته باشد و آن سرخورردگی مذهبیهاست. اینان ناامید میشوند و دیگر مثل سابق حاضر نیستند برای نظام به جانفشانی دست بزنند.
از منظری دیگر، تاکید بر پوشش اختیاری جاری در خیابانهای شهری چون تهران میتواند برای فعالسازی گسلهای درون نظام تدبیر و تصمیمگیری هم طرحریزی شده باشد؛ نمونههایی خفیف از واکنش نمایندگان مجلس سیزدهم را دیدهایم. خبرهای غیررسمی و پشت هم از تحرک عدهای از خواص حکایت دارد. ظاهرا نامهنگاریهایی با مضمون هشدار و انذار با برخی مراکز قدرت صورت گرفته و از «وضعیت ناهنجار خیابانها» ابراز نگرانی شده است.
در این سالها هم آموختهایم خلوت و جلوت سلبریتیهای سیاسی لزوما یکسان نیست و همان شخصی که مثلا از تمامشدن مساله حجاب در شبکههای اجتماعی میگوید، میتواند در جلسهای مهم حضار را به کنشگری اساسی برای مقابله با بیحجابی ترغیب کند!
به هر حال، واکنشها به کنش انتشار مداوم، مصرانه و هدفمند فیلمهای کوتاه از وضعیت پوشش دختران و زنان در خیابانهای تهران میتواند هم در سطح و هم در عمق گسترش یابد.
یک بزنگاه سیاسی مانند فرارسیدن موسم انتخابات شوراهای شهر هم میتواند به عرصهای برای آزاد شدن انرژی نهفته در اختلافات مبنایی جناحهای حاکم تبدیل شود و کشور را به یک بحران سیاسی فرو ببرد.
بنابراین در خوشبینانهترین تحلیل، اگر انتشار گسترده این دست ویدئوها را تنها و تنها ناشی از هیجانزدگی مردم عادی بابت حل مساله پیچیده پوشش بدانیم، باز هم میتواند به ضد خود تبدیل شود و با تحریک عدهای که سه دهه تلاش داشتهاند حجاب را به ماهیت جمهوری اسلامی گره بزنند، موجب پسروی در بخشی از مسیر طی شده شود یا هزینههای پیشروی را تصاعدی افزایش دهد. گرچه معتقدم این حجم از محتوا، با تاکیدات روشن و برجستهسازیهای هدفمند و ظاهر خوشحال و همراه، نمیتواند بیهدف و تنها از سر هیجانزدگی باشد.
✍علی نیلی
https://ensafnews.com/616306/
@hooreechannel 🌹
👍3❤1
داستان بهترین روستای گردشگری جهان، سانسور شد
روستای شفیعآباد کرمان، حالا یکی از بهترین روستاهای گردشگری جهان است.
اما پشت این عنوان جهانی، قصه شش زن است که سال ۹۲ با ۲۰ هزار تومان، صندوقی کوچک ساختند تا صنایع دستی تولید کنند و قناتهای خشکشده روستایشان را دوباره زنده کنند.
نامشان «گوجینو» بود؛ زنان بیادعا اما قدرتمند.
زنان گوجینو با پول سوزندوزیشان، ۸ قنات را احیا کردند، مردان روستا را همراه کردند و نام شفیعآباد را به جهان رساندند.
اما در جشن جهانیشدن روستا، هیچکس نامی از آنها نبرد. سانسور زنانی که روستایشان را جهانی کردند، زخمی است بر دل امید و تلاش...
✍آزاده مختاری
بلومبرگ فارسی
@hooreechannel 🌹
روستای شفیعآباد کرمان، حالا یکی از بهترین روستاهای گردشگری جهان است.
اما پشت این عنوان جهانی، قصه شش زن است که سال ۹۲ با ۲۰ هزار تومان، صندوقی کوچک ساختند تا صنایع دستی تولید کنند و قناتهای خشکشده روستایشان را دوباره زنده کنند.
نامشان «گوجینو» بود؛ زنان بیادعا اما قدرتمند.
زنان گوجینو با پول سوزندوزیشان، ۸ قنات را احیا کردند، مردان روستا را همراه کردند و نام شفیعآباد را به جهان رساندند.
اما در جشن جهانیشدن روستا، هیچکس نامی از آنها نبرد. سانسور زنانی که روستایشان را جهانی کردند، زخمی است بر دل امید و تلاش...
✍آزاده مختاری
بلومبرگ فارسی
@hooreechannel 🌹
👍8❤4
دو تصویر از زندگی در دو رژیم. دو تصویر با فاصله تقریبا ۵۰ سال! دو تصویر گویا از همزیستی زنان با پوششی متفاوت.
این دو تصویر در خود حرفها دارند برای بیننده. در پشت اولی تغییر فرهنگی از سنت به مدرنیته با ابزارهای فرهنگی همچون رادیو و تلویزیون و سینما و کتابخانه و دانشگاه است و دومی حاصل مبارزه ای مستمر با ابزارهای سرکوب از اسیدپاشی به صورت زنان تا زدن پونز و چوب و چماق بر سر زنان و تا کشتن و کور کردن و تجاوز در زندان و ...به جرم بی حجابی است.
تصویر دوم حامل دردها و زخمهایی عمیق به روح و روان مردم است. زخمهایی که هیچ گاه فراموش نخواهد شد و در حافظه تاریخ خواهد ماند. بازماندگانمان سالها بعد در کتابها خواهند خواند زنان این سرزمین به چه قیمتی حق انتخاب پوشش خود را به دست آوردند!
آیا نمیشد با همان ابزارهای فرهنگی که زنان و دختران را با پوششهای متفاوت در کنار هم دوستانه و با آرامش در سال ۵۲ گرد آورده بود، فرهنگ حجاب را آموزش میدادند و انتخابش را به خود مردم وامی گذاردند تا امروز جامعه حامل این زخم عمیق نباشد؟
اما گویی بقای انقلاب ۵۷ بدون زخم زدن به روح و روان مردم ممکن نیست! با ۸۰ هزار تازه نفس!
@hooreechannel 🌹
این دو تصویر در خود حرفها دارند برای بیننده. در پشت اولی تغییر فرهنگی از سنت به مدرنیته با ابزارهای فرهنگی همچون رادیو و تلویزیون و سینما و کتابخانه و دانشگاه است و دومی حاصل مبارزه ای مستمر با ابزارهای سرکوب از اسیدپاشی به صورت زنان تا زدن پونز و چوب و چماق بر سر زنان و تا کشتن و کور کردن و تجاوز در زندان و ...به جرم بی حجابی است.
تصویر دوم حامل دردها و زخمهایی عمیق به روح و روان مردم است. زخمهایی که هیچ گاه فراموش نخواهد شد و در حافظه تاریخ خواهد ماند. بازماندگانمان سالها بعد در کتابها خواهند خواند زنان این سرزمین به چه قیمتی حق انتخاب پوشش خود را به دست آوردند!
آیا نمیشد با همان ابزارهای فرهنگی که زنان و دختران را با پوششهای متفاوت در کنار هم دوستانه و با آرامش در سال ۵۲ گرد آورده بود، فرهنگ حجاب را آموزش میدادند و انتخابش را به خود مردم وامی گذاردند تا امروز جامعه حامل این زخم عمیق نباشد؟
اما گویی بقای انقلاب ۵۷ بدون زخم زدن به روح و روان مردم ممکن نیست! با ۸۰ هزار تازه نفس!
@hooreechannel 🌹
👍15😢2
🔴 «من هنوز زندهام»
🗒 به ظاهر این معمول است که در هر جامعهای وقتی خبرها، عکسها و ویدیوهایی که از روابط غیر اخلاقی، زندگی خصوصی، جشن تولد، عروسی، املاک، داراییها و سفرهای مقامات ارشد یا حتی دون پایه یک نظام سیاسی منتشر میشوند، بسته به جایگاه آن مقام، محتوای تولید شده، فرهنگ جامعه و دربرگیری اجتماعی آن سوژه، مورد توجه مخاطبان قرار گیرد و فضاهای رسانهای و مجازی را به درجات مختلفی به خود مشغول کند و حتی هیاهویی به پا شود و بعد از مدتی فروکش کند؛ اما در برخی جوامع، همین موجها، فراتر از هیاهوی رسانه ای، چنان تاثیر عمیق و ماندگار اجتماعی و فرهنگی بر جای میگذارد که باید مورد تامل ویژه قرار گیرند.
⬅️ به طور مشخص در جوامعی که خدا
زمینی میشود و از زبان سیاست و کرسیهای نظام سیاسی سخن میگوید و از سوی دیگر خبر اعدامها، بد اخلاقیها، برخوردهای قهری، رنج فزاینده طبقات محروم، تحقیر و تحلیل رفتن طبقات متوسط، فسادها، اختلاسها، رانتخواریها و زد و بندها اخبار عادی هفتگی و حتی روزانه در اذهان جمعی و افکار عمومی است، آن موجهای رسانهای که از مقامات این نظام سیاسی برپا میشود، در حال ویران کردن چیزی و بنا کردن چیز دیگریست و در آن جامعه است که نمیتوان به سادگی از آن گذشت.
⬅️ «الکساندر کوژو» مینویسد، آنگاه که خدا را به زمین بیاوریم تا از زبان سیاست و قدرت سخن بگوید، دقیقاً همان جا نقطه پایان الهیات قدسی و آغاز سکولاریسم است. چرا؟ چون از سویی خدا دیگر قدسی و آسمانی نیست و عرفی و زمینی شده و از سوی دیگر زبان قدرت، دیگر زبان اخلاقی یا رحمت دینی نیست و خدا یکسره خدای قاهر جبار منتقم ظاهر میشود که آشکارا کارگزارانش جان میگیرند و مال میاندوزند، ثروت و قدرت را همزمان در دست دارند و به راحتی با نام او هر استفاده و سوء استفادهای را مشروع میکنند.
⬅️ چه فرایندی آرام آرام طی میشود؟ قدسیسازی الهیات، مشروع شدن قدرت و ابزار شدن شرع، موجب میشود قدرتی زمینی جلوهای الهی به خود گیرد؛ ولی دستورها و مشروعیت ها دیگر نه برای تحقق اهداف تعالی بخش الهی که بر مبنای نظم و سلطه زمینی بر جامعه تحمیل شود. نتیجه آنکه الهیات مذهبی به الهیات سیاسی فرو کاسته میشود و سپس به آغوش سکولاریسم در میافتد.
⬅️ به طور قطع میتوان گفت که تاثیر عمیق و تاریخی تمام آنچه شرح آن در بخش اول رفت و به نظر رویدادی معمول در تمام جوامع است، در این جوامع چنان بر جامعه، فرهنگ، باورها، اخلاق و هنجارهای اجتماعی ماندگار خواهد شد که تحولی شگرف ایجاد خواهد کرد، بدون آنکه سوژههای انسانیِ آن رویدادها، خبرها، عکسها و ویدیوها بتوانند باور کنند در حال ایفای چه نقشی در سکولار شدن جامعه و چه بسا لائیسیته آن ایفا میکنند. آن زمان است که به طور حتم حداقل در چارچوب گفتمانی که مدعی آن هستند با خطاب قرار دادن «حرامزادهها»! افتخار نمی کردند که «من هنوز زندهام» و چه بسا آرزو می کردند هرگز زاده نمی شدند.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 به ظاهر این معمول است که در هر جامعهای وقتی خبرها، عکسها و ویدیوهایی که از روابط غیر اخلاقی، زندگی خصوصی، جشن تولد، عروسی، املاک، داراییها و سفرهای مقامات ارشد یا حتی دون پایه یک نظام سیاسی منتشر میشوند، بسته به جایگاه آن مقام، محتوای تولید شده، فرهنگ جامعه و دربرگیری اجتماعی آن سوژه، مورد توجه مخاطبان قرار گیرد و فضاهای رسانهای و مجازی را به درجات مختلفی به خود مشغول کند و حتی هیاهویی به پا شود و بعد از مدتی فروکش کند؛ اما در برخی جوامع، همین موجها، فراتر از هیاهوی رسانه ای، چنان تاثیر عمیق و ماندگار اجتماعی و فرهنگی بر جای میگذارد که باید مورد تامل ویژه قرار گیرند.
⬅️ به طور مشخص در جوامعی که خدا
زمینی میشود و از زبان سیاست و کرسیهای نظام سیاسی سخن میگوید و از سوی دیگر خبر اعدامها، بد اخلاقیها، برخوردهای قهری، رنج فزاینده طبقات محروم، تحقیر و تحلیل رفتن طبقات متوسط، فسادها، اختلاسها، رانتخواریها و زد و بندها اخبار عادی هفتگی و حتی روزانه در اذهان جمعی و افکار عمومی است، آن موجهای رسانهای که از مقامات این نظام سیاسی برپا میشود، در حال ویران کردن چیزی و بنا کردن چیز دیگریست و در آن جامعه است که نمیتوان به سادگی از آن گذشت.
⬅️ «الکساندر کوژو» مینویسد، آنگاه که خدا را به زمین بیاوریم تا از زبان سیاست و قدرت سخن بگوید، دقیقاً همان جا نقطه پایان الهیات قدسی و آغاز سکولاریسم است. چرا؟ چون از سویی خدا دیگر قدسی و آسمانی نیست و عرفی و زمینی شده و از سوی دیگر زبان قدرت، دیگر زبان اخلاقی یا رحمت دینی نیست و خدا یکسره خدای قاهر جبار منتقم ظاهر میشود که آشکارا کارگزارانش جان میگیرند و مال میاندوزند، ثروت و قدرت را همزمان در دست دارند و به راحتی با نام او هر استفاده و سوء استفادهای را مشروع میکنند.
⬅️ چه فرایندی آرام آرام طی میشود؟ قدسیسازی الهیات، مشروع شدن قدرت و ابزار شدن شرع، موجب میشود قدرتی زمینی جلوهای الهی به خود گیرد؛ ولی دستورها و مشروعیت ها دیگر نه برای تحقق اهداف تعالی بخش الهی که بر مبنای نظم و سلطه زمینی بر جامعه تحمیل شود. نتیجه آنکه الهیات مذهبی به الهیات سیاسی فرو کاسته میشود و سپس به آغوش سکولاریسم در میافتد.
⬅️ به طور قطع میتوان گفت که تاثیر عمیق و تاریخی تمام آنچه شرح آن در بخش اول رفت و به نظر رویدادی معمول در تمام جوامع است، در این جوامع چنان بر جامعه، فرهنگ، باورها، اخلاق و هنجارهای اجتماعی ماندگار خواهد شد که تحولی شگرف ایجاد خواهد کرد، بدون آنکه سوژههای انسانیِ آن رویدادها، خبرها، عکسها و ویدیوها بتوانند باور کنند در حال ایفای چه نقشی در سکولار شدن جامعه و چه بسا لائیسیته آن ایفا میکنند. آن زمان است که به طور حتم حداقل در چارچوب گفتمانی که مدعی آن هستند با خطاب قرار دادن «حرامزادهها»! افتخار نمی کردند که «من هنوز زندهام» و چه بسا آرزو می کردند هرگز زاده نمی شدند.
✍ مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍4
♻️ بفرمایید گاو آمده!
در یک مدرسه راهنمایی دخترانه چند سالی مدیر بودم. روزی چند دقیقه مانده به زنگ تفریح، مردی باظاهری آراسته وارد دفتر مدرسه شد.
گفت: «با خانم ناصری دبیر کلاس دوم کار دارم. میخواهم درباره درس و انضباط فرزندم از او سؤال کنم.»
از او خواستم خودش رامعرفی کند.
گفت: «من گاو هستم! خانم دبیر بنده را میشناسند! بفرمایید گاو آمده! ایشان متوجه میشوند چه کسی آمده!»
تعجب کردم و موضوع را به خانم ناصری، دبیر کلاس دوم گفتم. او هم تعجب کرد و گفت: «ممکن است این آقا اختلال روانی داشته باشد. یعنی چه گاو؟ من که چیزی نمیفهمم!»
ناچار از او خواستم پیش آن مرد برود. با اکراه پذیرفت و رفت. مرد آراسته، با احترام به خانم دبیر ما سلام داد و خودش را معرفی کرد:
«من گاو هستم!»
معلم جواب سلام داد و گفت:
«خواهش میکنم، ولی ...»
مرد ادامه داد:
«شما بنده را بخوبی میشناسید. من گاو هستم، پدر گوساله! همان دختر ۱۳ سالهای که شما دیروز در کلاس، او را به همین نام صدا زدید ...»
دبیر ما به لکنت افتاد و گفت:
«آخه، میدونید ...»
مرد گفت:
«بله، ممکن است واقعاً فرزندم مشکلی داشته باشد و من هم در این مورد به شما حق میدهم. ولی بهتر بود مشکل انضباطی او را با من نیز در میان میگذاشتید. قطعاً من هم میتوانستم اندکی به شما کمک کنم.»
خانم دبیر و پدر دانشآموز مدتی با هم گفتگو کردند ...
آن آقا در خاتمه کارتی را به خانم دبیر ما داد و رفت. وقتی او رفت، کارت را با هم خواندیم. روی آن نوشته شده بود: دکتر فلانی، عضو هیأت علمی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه.....
چند روز بعد از ایشان خواستم یک جلسه برای معلمان صحبت کنند. در کمال تواضع خواستهام را قبول کردند، سخنرانی دلپذیری داشتند ...
ایشان میگفت:
«خشونت آن گونه كه ما فکر می کنیم فقط محدود به خشونت فيزيكی بدنی نيست. عموماً ما درگيریهای فيزيكی یا تعرض جنسی را خشونت میدانیم. ولی واقعیت آنست که دامنه خشونت، حوزههای گستردهتری دارد از جمله خشونت زبانی.
وقتی توهین میکنیم،
قومی را مسخره میکنیم،
صاحبان یک عقیده را تحقیر میکنیم. وقتی تهمت یا برچسب میزنیم یا تهدید میکنیم،
همه اینها خشونت است؛
منتها خشونت زبانی. بدون خون و خونریزی است.
خشونت زبانی #از_درون میکُشد.
تا حالا هیچ کس را دیدهاید به دلیل اینکه مسخره شده و یا فحش خورده باشد به اورژانس مراجعه کند؟
یا به پلیس شکایت کند؟
قربانیان خشونت زبانی، اثری از جای زخم بر بدنشان یا مدرک دیگری ندارند.
خشونت ابتدا در ذهن شكل میگيرد،
بعد خود را در زبان نشان میدهد
و سپس زمینهساز خشونت فیزیکی میشود.
وقتی رهبر یک گروه سیاسی در جامعه، افراد طرف مقابل ر ااحمق، مغرض و فاسد معرفی میکند، ما به عنوان طرفداران او آمادگی لازم را پیدا میکنیم که در زمان مناسب با ماشین از روی آنها رد شویم.
چرا؟
چون دیگر آنها را شایسته زندگی نمیدانیم!
وقتی در یک ورزشگاه صد هزار نفری، طرفداران تیم مقابل را با دهها فحش آبدار و ناموسی مینوازیم، زمینه را برای زد و خورد بعد از بازی فراهم میکنیم.
وقتی دختر همسایه را قرتی خطاب میکنیم،
راننده کناری را یابو،
مشتری را گاو،
دانشآموز را خنگ
و فرد قانونمدار را اُسکُل،
و قانون را در کلام زیر پا میگذاریم، همه اینها خشونتهای زبانی است. یعنی آمادگی برای خشونت رفتاری در آینده؛ از تعرض جنسی بگیرید تا صدمه فیزیکی.»
اما چه باید کرد؟
اولین کار این است که #مهارت_گفتگو را بیاموزیم. فقدان مهارتهای گفتوگو باعث میشود افراد نتوانند آنچه که مدنظر دارند را به زبان روشن بیان کنند و ایده و احساس خود را در یک کلام خشن و تند تخلیه میکنند. تمرین گفتگو، تمرین تخلیه ذهن و قلب، به شیوهای غیرخشونتآمیز است.
دومین کار این است که به خودمان بارها و بارها یادآوری کنیم کشتن آدمها فقط به فرو کردن چاقو در سینه آنان نیست. دختر یا پسر، زن یا مردی شخصیتش تخریب شده، شرافتش لکهدار شده، عزت نفسش لگدمال شده، دیگر زندگی نرمال نخواهد داشت.
آنگاه یاد خواهم گرفت کلمه گاو را فقط و فقط برای خود گاو بکار ببرم ...
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
در یک مدرسه راهنمایی دخترانه چند سالی مدیر بودم. روزی چند دقیقه مانده به زنگ تفریح، مردی باظاهری آراسته وارد دفتر مدرسه شد.
گفت: «با خانم ناصری دبیر کلاس دوم کار دارم. میخواهم درباره درس و انضباط فرزندم از او سؤال کنم.»
از او خواستم خودش رامعرفی کند.
گفت: «من گاو هستم! خانم دبیر بنده را میشناسند! بفرمایید گاو آمده! ایشان متوجه میشوند چه کسی آمده!»
تعجب کردم و موضوع را به خانم ناصری، دبیر کلاس دوم گفتم. او هم تعجب کرد و گفت: «ممکن است این آقا اختلال روانی داشته باشد. یعنی چه گاو؟ من که چیزی نمیفهمم!»
ناچار از او خواستم پیش آن مرد برود. با اکراه پذیرفت و رفت. مرد آراسته، با احترام به خانم دبیر ما سلام داد و خودش را معرفی کرد:
«من گاو هستم!»
معلم جواب سلام داد و گفت:
«خواهش میکنم، ولی ...»
مرد ادامه داد:
«شما بنده را بخوبی میشناسید. من گاو هستم، پدر گوساله! همان دختر ۱۳ سالهای که شما دیروز در کلاس، او را به همین نام صدا زدید ...»
دبیر ما به لکنت افتاد و گفت:
«آخه، میدونید ...»
مرد گفت:
«بله، ممکن است واقعاً فرزندم مشکلی داشته باشد و من هم در این مورد به شما حق میدهم. ولی بهتر بود مشکل انضباطی او را با من نیز در میان میگذاشتید. قطعاً من هم میتوانستم اندکی به شما کمک کنم.»
خانم دبیر و پدر دانشآموز مدتی با هم گفتگو کردند ...
آن آقا در خاتمه کارتی را به خانم دبیر ما داد و رفت. وقتی او رفت، کارت را با هم خواندیم. روی آن نوشته شده بود: دکتر فلانی، عضو هیأت علمی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه.....
چند روز بعد از ایشان خواستم یک جلسه برای معلمان صحبت کنند. در کمال تواضع خواستهام را قبول کردند، سخنرانی دلپذیری داشتند ...
ایشان میگفت:
«خشونت آن گونه كه ما فکر می کنیم فقط محدود به خشونت فيزيكی بدنی نيست. عموماً ما درگيریهای فيزيكی یا تعرض جنسی را خشونت میدانیم. ولی واقعیت آنست که دامنه خشونت، حوزههای گستردهتری دارد از جمله خشونت زبانی.
وقتی توهین میکنیم،
قومی را مسخره میکنیم،
صاحبان یک عقیده را تحقیر میکنیم. وقتی تهمت یا برچسب میزنیم یا تهدید میکنیم،
همه اینها خشونت است؛
منتها خشونت زبانی. بدون خون و خونریزی است.
خشونت زبانی #از_درون میکُشد.
تا حالا هیچ کس را دیدهاید به دلیل اینکه مسخره شده و یا فحش خورده باشد به اورژانس مراجعه کند؟
یا به پلیس شکایت کند؟
قربانیان خشونت زبانی، اثری از جای زخم بر بدنشان یا مدرک دیگری ندارند.
خشونت ابتدا در ذهن شكل میگيرد،
بعد خود را در زبان نشان میدهد
و سپس زمینهساز خشونت فیزیکی میشود.
وقتی رهبر یک گروه سیاسی در جامعه، افراد طرف مقابل ر ااحمق، مغرض و فاسد معرفی میکند، ما به عنوان طرفداران او آمادگی لازم را پیدا میکنیم که در زمان مناسب با ماشین از روی آنها رد شویم.
چرا؟
چون دیگر آنها را شایسته زندگی نمیدانیم!
وقتی در یک ورزشگاه صد هزار نفری، طرفداران تیم مقابل را با دهها فحش آبدار و ناموسی مینوازیم، زمینه را برای زد و خورد بعد از بازی فراهم میکنیم.
وقتی دختر همسایه را قرتی خطاب میکنیم،
راننده کناری را یابو،
مشتری را گاو،
دانشآموز را خنگ
و فرد قانونمدار را اُسکُل،
و قانون را در کلام زیر پا میگذاریم، همه اینها خشونتهای زبانی است. یعنی آمادگی برای خشونت رفتاری در آینده؛ از تعرض جنسی بگیرید تا صدمه فیزیکی.»
اما چه باید کرد؟
اولین کار این است که #مهارت_گفتگو را بیاموزیم. فقدان مهارتهای گفتوگو باعث میشود افراد نتوانند آنچه که مدنظر دارند را به زبان روشن بیان کنند و ایده و احساس خود را در یک کلام خشن و تند تخلیه میکنند. تمرین گفتگو، تمرین تخلیه ذهن و قلب، به شیوهای غیرخشونتآمیز است.
دومین کار این است که به خودمان بارها و بارها یادآوری کنیم کشتن آدمها فقط به فرو کردن چاقو در سینه آنان نیست. دختر یا پسر، زن یا مردی شخصیتش تخریب شده، شرافتش لکهدار شده، عزت نفسش لگدمال شده، دیگر زندگی نرمال نخواهد داشت.
آنگاه یاد خواهم گرفت کلمه گاو را فقط و فقط برای خود گاو بکار ببرم ...
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤6👍6
اگر ازدواج نکنی قراردادت تمدید نمیشود. هفتهای یک استاد، دانشگاه شریف را ترک میکند!
کارن ابرینیا، دبیر کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران:
در ۵ سال گذشته از ۶ هزار استاد در رشتههای فنی مهندسی در دانشگاههای برتر، یک هزار و ۵۰۰ نفر مهاجرت کردند.
بعد از حوادث سال ۱۴۰۱ از استاد دانشگاه تهران خواسته بودند قرآن بخواند که ببینند بلد است یا نه، به یک استاد جوان هم گفته بودند اگر تا سال آینده ازدواج نکنی قراردادت را تمدید نمیکنیم.
طبق آمار رسمی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ حدود ۶۶ هزار دانشجو از ایران مهاجرت کردند، آمارهای غیررسمی هم مدعی است که حدود ۲۰۰ هزار دانشجو مهاجرت کردهاند.
ابراهیم آزادگان، استاد دانشگاه صنعتی شریف:
در سه سال اخیر نزدیک به ۷۰ نفر از اساتید دانشگاه را ترک کردند، این روزها هفتهای یک استاد دانشگاه را ترک میکند.
در شریف همچنان دانشجوها را برای حجاب به کمیته انضباطی میفرستند.
استاد ایرانی که از دانشگاه پرینستون دکتری فلسفه داشت را بهبهانه یک عکس که با چند دختر و پسر در آمریکا کافه رفته بود اجازه ندادند در شریف تدریس کند
@hooreechannel 🌹
کارن ابرینیا، دبیر کانون صنفی استادان دانشگاهی ایران:
در ۵ سال گذشته از ۶ هزار استاد در رشتههای فنی مهندسی در دانشگاههای برتر، یک هزار و ۵۰۰ نفر مهاجرت کردند.
بعد از حوادث سال ۱۴۰۱ از استاد دانشگاه تهران خواسته بودند قرآن بخواند که ببینند بلد است یا نه، به یک استاد جوان هم گفته بودند اگر تا سال آینده ازدواج نکنی قراردادت را تمدید نمیکنیم.
طبق آمار رسمی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ حدود ۶۶ هزار دانشجو از ایران مهاجرت کردند، آمارهای غیررسمی هم مدعی است که حدود ۲۰۰ هزار دانشجو مهاجرت کردهاند.
ابراهیم آزادگان، استاد دانشگاه صنعتی شریف:
در سه سال اخیر نزدیک به ۷۰ نفر از اساتید دانشگاه را ترک کردند، این روزها هفتهای یک استاد دانشگاه را ترک میکند.
در شریف همچنان دانشجوها را برای حجاب به کمیته انضباطی میفرستند.
استاد ایرانی که از دانشگاه پرینستون دکتری فلسفه داشت را بهبهانه یک عکس که با چند دختر و پسر در آمریکا کافه رفته بود اجازه ندادند در شریف تدریس کند
@hooreechannel 🌹
😭11❤1👎1🔥1
گاهی مرگ پایان کبوتر است
در هوای سرد آخر پاییز (۲۲ دسامبر ۱۸۴۹) در سن پترزبورگ چشمهای چند جوان روس را بسته و آماده اعدام هستند. سربازانی که در هوای سرد زیر شلاق بارش برف تفنگ بدست گرفتهاند، منتظرند تا نصیحتها و آمرزش طلبیدن کشیش وراج تمام شود و آنها ماشهها را بچکانند و پی کارشان بروند. اما پیکی از راه می رسد و دستور تزار روس را می آورد که: اعدام نکنید.
اعدام شوندگان از مرگ نجات پیدا می کنند و سربازان هم نفس راحتی می کشند و در نهایت زندانیان در معرض اعدام به حبس و تبعید محکوم میشوند. یکی از این اعدامیها فئودور داستایفسکی، نویسنده نابغه روسی است که اگر نبود واقعا جهان چیزی کم داشت.
داستایفسکی در زمان اعدام ۲۸ ساله بود. در جوانی چند کتاب ترجمه کرده و قصههایی نوشته بود و پایش به محافل ادبی باز شده بود. او و دوستانش شبانه حلقه هایی تشکیل داده و بعضا در بارهی ادبیات اعتراضی علیه دیکتاتوری و تزار مستبد روس گفتگو میکردند که دستگیر می شوند.
داستایفسکی پس از رهایی از اعدام ۳۰ سال زنده می ماند و شاهکارهایی مثل جنایت و مکافات، قمارباز، ابله، برادران کارامازوف و غیره را خلق می کند که هنوز هم هر رمان خوان حرفهای به احترامش میایستد و کلاه از سر برمیدارد.
اگر چه بعدها گفتند که تزار قصد ترساندن داشت و نمیخواست اعدام کند، ولی این جمع اهل قلم را تا دم هول مرگ بردند و بعد اعدام را متوقف کردند. هر چه بود بعدها داستایفسکی گفت: " به خاطر ندارم که در هیچ لحظه دیگری از عمرم به اندازه آن روز خوشحال بوده باشم"
داستایفسکی در سال ۱۸۸۱ در ۵۹ سالگی فوت می کند. ۹ سال بعد از مرگ داستایفسکی، رابرت استراد در آمریکا متولد شد. او در ۱۳ سالگی از منزل فرار کرد و به بزهکاری روی آورد و به مسیر جرم و انحراف افتاد. از مواد فروشی گرفته تا قوادی و... پرداخت.
او به خاطر قتلی که مرتکب شده بود به زندان میافتد در زندان هم نگهبان را میکشد و به اعدام محکوم میشود. مادرش جهت جلوگیری از اعدام دست به دامن مقامات آمریکا میشود و حتی به دیدار رئیس جمهور هم میرود تا فرزندش را از اعدام نجات دهد تا اینکه تلاشهای مادر کارساز می شود و با دستور رئیس جمهور آمریکا فرزند این مادر از مجازات اعدام رها و به حبس ابد محکوم شد. رابرت استراد ۵۴ سال در زندان ماند و در ۷۴ سالگی در همان زندان مرد.
رابرت استراد در زندان به پرندگان علامند شد و روی آنها شروع به مطالعه کرد. او متوجه برخی بیماریهای پرندگان و چگونگی درمان آنها شد. در نهایت با پشتکار مداوم مطالعه کرد و نوشت تا اینکه آثارش به محافل علمی و دانشگاهی راه یافت. او در حالی که در زندان آلکاتراز به حبس ابد محکوم بود اما به واسطهی آثارش به یک استاد دانشگاه تمام عیار تبدیل شد. آثار وی بعدها راهگشای درمان بسیاری از بیماریهای پرندگان شد.
داستان زندگی این دو نمونه متفاوت یعنی داستایفسکی روشنفکر اخلاقگرا و رابرت استراد مجرم و بزهکار، نشان میدهد نباید در اعدام افراد عجله کرد. بخصوص اعدامهایی که شاکی خصوصی ندارند و حکومتها تصمیم میگیرند و میتوانند مجازات جایگزین مثل زندان و تبعید را انتخاب کنند.
در تاریخ غمبار این سرزمین، همیشه هیجان جای عقل را گرفته و حکومتگران و تصمیمگیران ما در بزنگاههای تاریخی میتوانستند اعدام نکنند و سایر مجازات را جایگزین کنند تا از چرخه تولید خشونت بیهوده جلوگیری کنند. از شیخ فضل الله نوری گرفته تا دکتر حسین فاطمی، از مرتضی کیوان گرفته تا خسرو گلسرخی و از غلامرضا نیکپی ( شهردار تهران قبل از انقلاب ) گرفته تا محسن شکاری، و صدها و هزاران نفر دیگر.
سهراب سپهری در فرازی از اشعارش میگوید: و نترسیم از مرگ/ مرگ پایان کبوتر نیست.
اما واقعا در بارهی افرادی مثل داستایفسکی و استراد اگر اعدام میشدند پایان کبوتر بود. شاید همین تجربه گرانقدر بشری باعث شده تا بسیاری از کشورهای جهان قانون منع اعدام داشته باشند.
اعدام تنها مرگی است که می توان بخشید و جانی را نجات داد. بخصوص اگر مدعی اعدام حکومتگران باشند.
✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
در هوای سرد آخر پاییز (۲۲ دسامبر ۱۸۴۹) در سن پترزبورگ چشمهای چند جوان روس را بسته و آماده اعدام هستند. سربازانی که در هوای سرد زیر شلاق بارش برف تفنگ بدست گرفتهاند، منتظرند تا نصیحتها و آمرزش طلبیدن کشیش وراج تمام شود و آنها ماشهها را بچکانند و پی کارشان بروند. اما پیکی از راه می رسد و دستور تزار روس را می آورد که: اعدام نکنید.
اعدام شوندگان از مرگ نجات پیدا می کنند و سربازان هم نفس راحتی می کشند و در نهایت زندانیان در معرض اعدام به حبس و تبعید محکوم میشوند. یکی از این اعدامیها فئودور داستایفسکی، نویسنده نابغه روسی است که اگر نبود واقعا جهان چیزی کم داشت.
داستایفسکی در زمان اعدام ۲۸ ساله بود. در جوانی چند کتاب ترجمه کرده و قصههایی نوشته بود و پایش به محافل ادبی باز شده بود. او و دوستانش شبانه حلقه هایی تشکیل داده و بعضا در بارهی ادبیات اعتراضی علیه دیکتاتوری و تزار مستبد روس گفتگو میکردند که دستگیر می شوند.
داستایفسکی پس از رهایی از اعدام ۳۰ سال زنده می ماند و شاهکارهایی مثل جنایت و مکافات، قمارباز، ابله، برادران کارامازوف و غیره را خلق می کند که هنوز هم هر رمان خوان حرفهای به احترامش میایستد و کلاه از سر برمیدارد.
اگر چه بعدها گفتند که تزار قصد ترساندن داشت و نمیخواست اعدام کند، ولی این جمع اهل قلم را تا دم هول مرگ بردند و بعد اعدام را متوقف کردند. هر چه بود بعدها داستایفسکی گفت: " به خاطر ندارم که در هیچ لحظه دیگری از عمرم به اندازه آن روز خوشحال بوده باشم"
داستایفسکی در سال ۱۸۸۱ در ۵۹ سالگی فوت می کند. ۹ سال بعد از مرگ داستایفسکی، رابرت استراد در آمریکا متولد شد. او در ۱۳ سالگی از منزل فرار کرد و به بزهکاری روی آورد و به مسیر جرم و انحراف افتاد. از مواد فروشی گرفته تا قوادی و... پرداخت.
او به خاطر قتلی که مرتکب شده بود به زندان میافتد در زندان هم نگهبان را میکشد و به اعدام محکوم میشود. مادرش جهت جلوگیری از اعدام دست به دامن مقامات آمریکا میشود و حتی به دیدار رئیس جمهور هم میرود تا فرزندش را از اعدام نجات دهد تا اینکه تلاشهای مادر کارساز می شود و با دستور رئیس جمهور آمریکا فرزند این مادر از مجازات اعدام رها و به حبس ابد محکوم شد. رابرت استراد ۵۴ سال در زندان ماند و در ۷۴ سالگی در همان زندان مرد.
رابرت استراد در زندان به پرندگان علامند شد و روی آنها شروع به مطالعه کرد. او متوجه برخی بیماریهای پرندگان و چگونگی درمان آنها شد. در نهایت با پشتکار مداوم مطالعه کرد و نوشت تا اینکه آثارش به محافل علمی و دانشگاهی راه یافت. او در حالی که در زندان آلکاتراز به حبس ابد محکوم بود اما به واسطهی آثارش به یک استاد دانشگاه تمام عیار تبدیل شد. آثار وی بعدها راهگشای درمان بسیاری از بیماریهای پرندگان شد.
داستان زندگی این دو نمونه متفاوت یعنی داستایفسکی روشنفکر اخلاقگرا و رابرت استراد مجرم و بزهکار، نشان میدهد نباید در اعدام افراد عجله کرد. بخصوص اعدامهایی که شاکی خصوصی ندارند و حکومتها تصمیم میگیرند و میتوانند مجازات جایگزین مثل زندان و تبعید را انتخاب کنند.
در تاریخ غمبار این سرزمین، همیشه هیجان جای عقل را گرفته و حکومتگران و تصمیمگیران ما در بزنگاههای تاریخی میتوانستند اعدام نکنند و سایر مجازات را جایگزین کنند تا از چرخه تولید خشونت بیهوده جلوگیری کنند. از شیخ فضل الله نوری گرفته تا دکتر حسین فاطمی، از مرتضی کیوان گرفته تا خسرو گلسرخی و از غلامرضا نیکپی ( شهردار تهران قبل از انقلاب ) گرفته تا محسن شکاری، و صدها و هزاران نفر دیگر.
سهراب سپهری در فرازی از اشعارش میگوید: و نترسیم از مرگ/ مرگ پایان کبوتر نیست.
اما واقعا در بارهی افرادی مثل داستایفسکی و استراد اگر اعدام میشدند پایان کبوتر بود. شاید همین تجربه گرانقدر بشری باعث شده تا بسیاری از کشورهای جهان قانون منع اعدام داشته باشند.
اعدام تنها مرگی است که می توان بخشید و جانی را نجات داد. بخصوص اگر مدعی اعدام حکومتگران باشند.
✍سعید معدنی
@hooreechannel 🌹
❤8👍4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
♦️ دختران ما و دختران آنها
آنچه که زیر پوست مدارس ایران می گذرد ،هیچ شباهتی به ارزش های رسمی که در آپ تئوریزه و اجرا می شود ندارد.
در حالیکه دختران دانش آموز ما از هر فرصتی برای شادی و تقابل با هنجارهای رسمی استفاده می کنند ،سیستم آموزشی در توهمات ایدئولوژیک خود غرق است.
به نظر می آید آنها در سرزمین دیگری زندگی می کنند و میان دختران ما و دختران آنها فاصله ای به اندازه یک کشور است.
شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران بارها بدرستی بر مشکلات فزاینده ای که آموزش ایدئولوژیک در ساختار آموزشی ایران ایجاد می کند، اشاره کرده است و باور دارد که ادامه وضع موجود و عدم درک درست از نسل زد ،ساختار آموزش عمومی را کاملا ناکار آمد می سازد.
حال که مسئولان آموزشی در ایران همچنان در خواب غفلت بسر می برند ،این وظیفه معلمان و کادر مدارس است که با درک درست از هنجارهای نسل زد ،مانع از افزایش هر چه بیشتر این گسست نسلی در ایران شوند.
✍️ محمد حبیبی
#نه_به_آموزش_ایدئولوژیک
@tahkimmelat
@hooreechannel 🌹
آنچه که زیر پوست مدارس ایران می گذرد ،هیچ شباهتی به ارزش های رسمی که در آپ تئوریزه و اجرا می شود ندارد.
در حالیکه دختران دانش آموز ما از هر فرصتی برای شادی و تقابل با هنجارهای رسمی استفاده می کنند ،سیستم آموزشی در توهمات ایدئولوژیک خود غرق است.
به نظر می آید آنها در سرزمین دیگری زندگی می کنند و میان دختران ما و دختران آنها فاصله ای به اندازه یک کشور است.
شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران بارها بدرستی بر مشکلات فزاینده ای که آموزش ایدئولوژیک در ساختار آموزشی ایران ایجاد می کند، اشاره کرده است و باور دارد که ادامه وضع موجود و عدم درک درست از نسل زد ،ساختار آموزش عمومی را کاملا ناکار آمد می سازد.
حال که مسئولان آموزشی در ایران همچنان در خواب غفلت بسر می برند ،این وظیفه معلمان و کادر مدارس است که با درک درست از هنجارهای نسل زد ،مانع از افزایش هر چه بیشتر این گسست نسلی در ایران شوند.
✍️ محمد حبیبی
#نه_به_آموزش_ایدئولوژیک
@tahkimmelat
@hooreechannel 🌹
👍5
چگونه بحران اقلیمی ایران نادیده گرفته میشود/ کشوری فدای ایدئولوژی فرقه ولاییون
ایران و اسرائیل در ماه ژوئن (خرداد) وارد جنگی ۱۲ روزه شدند. هرچند همان ماه آتشبس اعلام شد، اما پوشش خبری رسانههای بینالمللی درباره ایران همچنان بر پیامدهای جنگ و تنشهای سیاسی خاورمیانه متمرکز است.
در همین حال، تهران ـ شهری با بیش از ۱۰ میلیون نفر جمعیت ـ با یکی از شدیدترین کمآبیهای چند دهه اخیر خود روبهروست. سدهای اطراف پایتخت در پایینترین سطح خود طی ۷۰ سال گذشته قرار دارند؛ سد کرج، یکی از منابع اصلی تأمین آب تهران، با ظرفیت ذخیره ۲۵ میلیون متر مکعب، اکنون ۸۶ درصد خالی است.
در مرکز کشور، شهر اصفهان به دلیل فرونشست زمین در حال فرو رفتن است؛ پدیدهای که خودروها و عابران را میبلعد. این فرونشست عمدتاً ناشی از برداشت بیرویه آبهای زیرزمینی برای کشاورزی است؛ در حالی که بیش از ۹۰ درصد آب مصرفی ایران در بخش کشاورزی استفاده میشود. بسیاری از دریاچههای شاخص کشور نیز به بسترهای خشک و نمکی بدل شدهاند.
در ماه سپتامبر (شهریور)، برخی مدارس و خیابانهای تهران به دلیل خطر فرو ریختن تخلیه شدند، اما با وجود چنین ابعاد فاجعهباری، پوشش رسانههای بینالمللی درباره این بحران زیستمحیطی به شکل نگرانکنندهای اندک بوده و بیشتر به رسانههای محلی یا فارسیزبان خارج از کشور محدود مانده است.
اوایل امسال، استانهای جنوبی ایران درگیر طوفانهای شن و گردوغبار گستردهای شدند که هزاران نفر را راهی بیمارستانها کرد و زیرساختها را مختل ساخت؛ اما باز هم این رویداد در رسانههای بینالمللی بازتاب چندانی نیافت.
همچنین تقریباً هیچ پوشش خبری جهانی درباره تأثیرات زیستمحیطی جنگ اخیر بر ایران وجود نداشت. در حالی که رسانههای داخلی گزارش دادند حملات موشکی اسرائیل به انبارهای نفت در نزدیکی تهران باعث انتشار ۴۷ هزار تُن گاز گلخانهای در جو شهر شده و آلودگی هوا را تشدید کرده است. طبق این گزارشها، سیستمهای آب سطحی و زیرزمینی، خاک و اکوسیستمهای منطقه نیز از نشت فاضلاب صنعتی، پساب شهری و آلودگیهای ناشی از صدا، لرزش، تشعشع و گرما آسیب دیدهاند؛ مسائلی که زندگی انسانها، حیوانات و گیاهان را تهدید میکند.
در ماههای گذشته، تمرکز رسانههای جهانی بر ایران عمدتاً بر برنامه هستهای، تنشهای دیپلماتیک، تحریمها، جاسوسی، امنیت سایبری و اظهارات مقامهای ایرانی درباره غنیسازی اورانیوم بوده است؛ در حالی که ایران با یک خشکسالی بزرگ و بحران آب مواجه است.
تحلیل مؤسسه رویترز در دانشگاه آکسفورد نشان میدهد که تحریریههای خبری خاورمیانه معمولاً تنها در زمان جنگ و درگیری به منطقه توجه دارند، و مسائل زیستمحیطی بلندمدت، هرچند تأثیری عمیق دارند، در اولویت پایینتری قرار میگیرند.
در داخل ایران نیز رسانهها بیشتر بر پوشش جنگ تمرکز کردهاند. در جریان درگیریها، رسانههای محافظهکار وابسته به حکومت مانند تسنیم، میزان و کیهان تقریباً تمام محتوای خود را به تحولات نظامی و روایتهای رسمی از «دفاع ملی» و «تهدید خارجی» اختصاص داده بودند. پس از پایان جنگ، برخی روزنامههای اصلاحطلب و رسانههای نزدیک به آزادیهای اجتماعی و سیاسی، از جمله خبرگزاری رسمی ایرنا، شروع به پرداختن به بحران آب و خشکسالی کردند. رسانههای محافظهکار نیز تا حدی به این موضوعات پرداختهاند، اما بسیار کمتر از رسانههای اصلاحطلبی چون پیامما و شرق.
امروز خاورمیانه با برخی از بدترین بحرانهای زیستمحیطی جهان روبهروست: از خشکسالی و سیلاب تا طوفانهای گردوغبار، که پیامدهای سنگینی برای زندگی و معیشت مردم دارند. در بسیاری از استانهای ایران، رودخانهها و تالابها خشکیدهاند، آلودگی هوا تشدید شده و قطعی برق، زندگی روزمره را مختل کرده است.
پرسش این است که جهان از این وضعیت چه میداند؟
پژوهش من درباره نحوه پوشش رسانهای تغییرات اقلیمی در خاورمیانه و شمال آفریقا، بهویژه در ایران، نشان میدهد که بحرانهای محیطزیستی کشور نتیجه دههها سوءمدیریت دولتی، سدسازی بیرویه و بهرهبرداری مفرط از منابع آب زیرزمینی برای کشاورزی است.
در معدود مواردی هم که رسانههای بینالمللی به بحران آب ایران پرداختهاند، معمولاً این گزارشها در چارچوب خبرهای جنگی یا تنشهای سیاسی مطرح شدهاند. در حالی که پرداختن به مسائل محیطزیستی نیز اهمیت حیاتی دارد، چرا که تغییرات اقلیمی منتظر آتشبس نمیماند و بیتوجهی به آن، نادیده گرفتن بحرانی است که همه را تحت تأثیر قرار میدهد.
🔰 این مقاله با مجوز Creative Commons از وبسایت The Conversation بازنشر شده است.
✍صنم ماحوزی
@hooreechannel 🌹
ایران و اسرائیل در ماه ژوئن (خرداد) وارد جنگی ۱۲ روزه شدند. هرچند همان ماه آتشبس اعلام شد، اما پوشش خبری رسانههای بینالمللی درباره ایران همچنان بر پیامدهای جنگ و تنشهای سیاسی خاورمیانه متمرکز است.
در همین حال، تهران ـ شهری با بیش از ۱۰ میلیون نفر جمعیت ـ با یکی از شدیدترین کمآبیهای چند دهه اخیر خود روبهروست. سدهای اطراف پایتخت در پایینترین سطح خود طی ۷۰ سال گذشته قرار دارند؛ سد کرج، یکی از منابع اصلی تأمین آب تهران، با ظرفیت ذخیره ۲۵ میلیون متر مکعب، اکنون ۸۶ درصد خالی است.
در مرکز کشور، شهر اصفهان به دلیل فرونشست زمین در حال فرو رفتن است؛ پدیدهای که خودروها و عابران را میبلعد. این فرونشست عمدتاً ناشی از برداشت بیرویه آبهای زیرزمینی برای کشاورزی است؛ در حالی که بیش از ۹۰ درصد آب مصرفی ایران در بخش کشاورزی استفاده میشود. بسیاری از دریاچههای شاخص کشور نیز به بسترهای خشک و نمکی بدل شدهاند.
در ماه سپتامبر (شهریور)، برخی مدارس و خیابانهای تهران به دلیل خطر فرو ریختن تخلیه شدند، اما با وجود چنین ابعاد فاجعهباری، پوشش رسانههای بینالمللی درباره این بحران زیستمحیطی به شکل نگرانکنندهای اندک بوده و بیشتر به رسانههای محلی یا فارسیزبان خارج از کشور محدود مانده است.
اوایل امسال، استانهای جنوبی ایران درگیر طوفانهای شن و گردوغبار گستردهای شدند که هزاران نفر را راهی بیمارستانها کرد و زیرساختها را مختل ساخت؛ اما باز هم این رویداد در رسانههای بینالمللی بازتاب چندانی نیافت.
همچنین تقریباً هیچ پوشش خبری جهانی درباره تأثیرات زیستمحیطی جنگ اخیر بر ایران وجود نداشت. در حالی که رسانههای داخلی گزارش دادند حملات موشکی اسرائیل به انبارهای نفت در نزدیکی تهران باعث انتشار ۴۷ هزار تُن گاز گلخانهای در جو شهر شده و آلودگی هوا را تشدید کرده است. طبق این گزارشها، سیستمهای آب سطحی و زیرزمینی، خاک و اکوسیستمهای منطقه نیز از نشت فاضلاب صنعتی، پساب شهری و آلودگیهای ناشی از صدا، لرزش، تشعشع و گرما آسیب دیدهاند؛ مسائلی که زندگی انسانها، حیوانات و گیاهان را تهدید میکند.
در ماههای گذشته، تمرکز رسانههای جهانی بر ایران عمدتاً بر برنامه هستهای، تنشهای دیپلماتیک، تحریمها، جاسوسی، امنیت سایبری و اظهارات مقامهای ایرانی درباره غنیسازی اورانیوم بوده است؛ در حالی که ایران با یک خشکسالی بزرگ و بحران آب مواجه است.
تحلیل مؤسسه رویترز در دانشگاه آکسفورد نشان میدهد که تحریریههای خبری خاورمیانه معمولاً تنها در زمان جنگ و درگیری به منطقه توجه دارند، و مسائل زیستمحیطی بلندمدت، هرچند تأثیری عمیق دارند، در اولویت پایینتری قرار میگیرند.
در داخل ایران نیز رسانهها بیشتر بر پوشش جنگ تمرکز کردهاند. در جریان درگیریها، رسانههای محافظهکار وابسته به حکومت مانند تسنیم، میزان و کیهان تقریباً تمام محتوای خود را به تحولات نظامی و روایتهای رسمی از «دفاع ملی» و «تهدید خارجی» اختصاص داده بودند. پس از پایان جنگ، برخی روزنامههای اصلاحطلب و رسانههای نزدیک به آزادیهای اجتماعی و سیاسی، از جمله خبرگزاری رسمی ایرنا، شروع به پرداختن به بحران آب و خشکسالی کردند. رسانههای محافظهکار نیز تا حدی به این موضوعات پرداختهاند، اما بسیار کمتر از رسانههای اصلاحطلبی چون پیامما و شرق.
امروز خاورمیانه با برخی از بدترین بحرانهای زیستمحیطی جهان روبهروست: از خشکسالی و سیلاب تا طوفانهای گردوغبار، که پیامدهای سنگینی برای زندگی و معیشت مردم دارند. در بسیاری از استانهای ایران، رودخانهها و تالابها خشکیدهاند، آلودگی هوا تشدید شده و قطعی برق، زندگی روزمره را مختل کرده است.
پرسش این است که جهان از این وضعیت چه میداند؟
پژوهش من درباره نحوه پوشش رسانهای تغییرات اقلیمی در خاورمیانه و شمال آفریقا، بهویژه در ایران، نشان میدهد که بحرانهای محیطزیستی کشور نتیجه دههها سوءمدیریت دولتی، سدسازی بیرویه و بهرهبرداری مفرط از منابع آب زیرزمینی برای کشاورزی است.
در معدود مواردی هم که رسانههای بینالمللی به بحران آب ایران پرداختهاند، معمولاً این گزارشها در چارچوب خبرهای جنگی یا تنشهای سیاسی مطرح شدهاند. در حالی که پرداختن به مسائل محیطزیستی نیز اهمیت حیاتی دارد، چرا که تغییرات اقلیمی منتظر آتشبس نمیماند و بیتوجهی به آن، نادیده گرفتن بحرانی است که همه را تحت تأثیر قرار میدهد.
🔰 این مقاله با مجوز Creative Commons از وبسایت The Conversation بازنشر شده است.
✍صنم ماحوزی
@hooreechannel 🌹
👍3
فساد سیستماتیک و فاصله طبقاتی
ایران پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اصلی ترین و شاید تنها کشوری در جهان است که شعار اصلیش حمایت از مستضعفین و فقرا نه فقط در کشور بلکه در سراسر جهان است.
اما حال چه اتفاقی رخ داده است که میلیونرهای [به دلار] ایرانی به بیش از دویست و پنجاه هزار نفر رسیده و از این لحاظ رتبه چهاردهم جهان را در اختیار دارد؟
چه اتفاقی افتاده کشور ایرانی که درآمد سرانه ناخالص داخلی آن جزء هشتاد کشور اول جهان هم نیست، تعداد ثروتمندانش روز به روز در حال رشد بوده و به رتبه چهاردهم جهان رسیده است؟
آیا جامعه ایران به دو بخش اکثریت قریب به اتفاق بی عرضه و بیکار و نادان و تنبل و تن پرور و اقلیت بسیار ناچیز نخبه و باهوش و زرنگ تقسیم شده است که اولی از همه جا رانده و مانده و دومی همه فرصت ها را به دست آورده است؟
آیا این جماعت کارتن خواب و زبالهگرد و کودکان کاری که روز به روز در حال افزایش است همه ضعیف و نادان و بی عرضه بوده و جوانانی و نوجوانانی که آنها هم روز به روز به تعدادشان افزوده می شود و خودروهای چند میلیاردی سوار شده و در ویلاها و خانه های دهها میلیارد تومانی زندگی می کنند، همه نخبه اقتصادی بوده اند!؟
با نگاهی به جامعه به راحتی می توان پی برد که مسئله چیزی بسیار فراتر از هوش و شم اقتصادی و تلاش فردی و مسائلی از این قبیل است.
در ایران معاصر به ویژه در دو دهه اخیر دولتهای مختلف خواسته یا ناخواسته [اعم از سازندگی و اعتدال و احمدی نژاد و رئیسی] تمام تلاش خود را برای بیشتر کردن شکاف اقتصادی به کار گرفتند. آنها شرایطی را ایجاد کردند که عده ای [عموما صاحب رانت و دلال] یک روز با ثبت نام و فروش سیمکارت، یک روز با فروش و صف خودرو، یک روز با صف سکه و طلا و دلار، یک روز ارز رانتی، یک روز انحصار واردات، یک روز رانت اطلاعاتی، یک روز دور زدن تحریم، یک روز با زمین و ملک، یک روز هم با واگذاری فلهای منابع دولت در بورس و...، به ثروت کلانی دست یافتند.
در تمام این واگذاری ها و سوداگری ها آن طبقه و قشری که ثروت کافی در اختیار داشت و می توانست با خرید این کالاها سرمایه خود را چندین برابر نماید، نه فقرا و کشاورزان و کارگران و زحمتکشان بلکه طبقه مرفه و دلال مسلکی و رانتخواری بود که بدون هیچگونه فعالیت اقتصادی قدرت ورود به تمام این حوزه ها را در اختیار داشت و می توانست در سایه الطاف دولتها سرمایه خود را چندین برابر نموده و با شرایطی تورمی افسار گسیخته به بیشتر شدن فاصله طبقاتی دامن بزند.
در این سالها، ایران تنها کشوری بود که هنگامی که نفت صد و چهل دلار به فروش می رفت، بنزین را لیتری چهارصد تومان عرضه می کرد و به اسم عدالت یارانه چهل و پنج هزار تومانی را به همه مردم کشور اعم از غنی و فقیر پرداخت کرد.
ایران تنها کشوری بود که قیمت کالاهای مصرفی در آن بیش از ده برابر شد، اما یارانه چهل و پنج هزار تومانیش تکانی نخورد.
ایران تنها کشوری است که سوبسید و یارانه مصرفی حوزه انرژی (گاز و بنرین و..) برای طبقات مرفه بیش از بیست برابر محرومترین اقشار جامعه در روستاهای خراسان جنوبی و کهکیلویه و بویر احمد و...، است.
ایران تنها کشوری بود که بزرگترین کلاه برداری بورس به نفع عده ای قلیل را با موفقیت به انجام رساند.
ایران تنها کشوری بود که دستمزد سالیانه کارگرانش کفاف خرید دو متر زمین و آپارتمان در شهر محل سکونتش را نمی کرد.
ایران تنها کشوری بود که بهشت دلالها و بساز بندازها و صاحبان سرمایه دلالی و رانتی بود که از قِبَل پول و ثروت عمدتا بادآورده تا می توانست قیمت ملک و خانه و خودرو و طلا و سکه و حتی لوازم مصرفی و نیارهای اولیه را بالا برد، به گونه ای که خرید خانه و خودرو و طلا و.. را برای بسیاری از روستاییان و کارگران و طبقات محروم به آرزویی دست نیافتنی بدل ساخت.
ایران تنها کشوری بود که «عرضه» خودرو کمتر از یک سوم میزان «تقاضا» بود و عده ای با سوار شدن بر همین موج و منع واردات خودرو از خارج، از هزاران میلیارد تومان رانت خرد و کلان منتفع شد.
ایران تنها کشوری بود که سود دلالی و واسطه گری دهها برابر تولید و ارائه خدمات اجتماعی بود.
این چنین رانتهایی که (به ویژه) در دو دهه گذشته به برخی از اقشار جامعه تعلق گرفته است، را میتوان فساد سیستماتیک یا دخالت سیستم حاکم به نفع اقلیتی از جامعه قلمداد کرد.
✍فرهاد قنبری
@hooreechannel 🌹
ایران پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اصلی ترین و شاید تنها کشوری در جهان است که شعار اصلیش حمایت از مستضعفین و فقرا نه فقط در کشور بلکه در سراسر جهان است.
اما حال چه اتفاقی رخ داده است که میلیونرهای [به دلار] ایرانی به بیش از دویست و پنجاه هزار نفر رسیده و از این لحاظ رتبه چهاردهم جهان را در اختیار دارد؟
چه اتفاقی افتاده کشور ایرانی که درآمد سرانه ناخالص داخلی آن جزء هشتاد کشور اول جهان هم نیست، تعداد ثروتمندانش روز به روز در حال رشد بوده و به رتبه چهاردهم جهان رسیده است؟
آیا جامعه ایران به دو بخش اکثریت قریب به اتفاق بی عرضه و بیکار و نادان و تنبل و تن پرور و اقلیت بسیار ناچیز نخبه و باهوش و زرنگ تقسیم شده است که اولی از همه جا رانده و مانده و دومی همه فرصت ها را به دست آورده است؟
آیا این جماعت کارتن خواب و زبالهگرد و کودکان کاری که روز به روز در حال افزایش است همه ضعیف و نادان و بی عرضه بوده و جوانانی و نوجوانانی که آنها هم روز به روز به تعدادشان افزوده می شود و خودروهای چند میلیاردی سوار شده و در ویلاها و خانه های دهها میلیارد تومانی زندگی می کنند، همه نخبه اقتصادی بوده اند!؟
با نگاهی به جامعه به راحتی می توان پی برد که مسئله چیزی بسیار فراتر از هوش و شم اقتصادی و تلاش فردی و مسائلی از این قبیل است.
در ایران معاصر به ویژه در دو دهه اخیر دولتهای مختلف خواسته یا ناخواسته [اعم از سازندگی و اعتدال و احمدی نژاد و رئیسی] تمام تلاش خود را برای بیشتر کردن شکاف اقتصادی به کار گرفتند. آنها شرایطی را ایجاد کردند که عده ای [عموما صاحب رانت و دلال] یک روز با ثبت نام و فروش سیمکارت، یک روز با فروش و صف خودرو، یک روز با صف سکه و طلا و دلار، یک روز ارز رانتی، یک روز انحصار واردات، یک روز رانت اطلاعاتی، یک روز دور زدن تحریم، یک روز با زمین و ملک، یک روز هم با واگذاری فلهای منابع دولت در بورس و...، به ثروت کلانی دست یافتند.
در تمام این واگذاری ها و سوداگری ها آن طبقه و قشری که ثروت کافی در اختیار داشت و می توانست با خرید این کالاها سرمایه خود را چندین برابر نماید، نه فقرا و کشاورزان و کارگران و زحمتکشان بلکه طبقه مرفه و دلال مسلکی و رانتخواری بود که بدون هیچگونه فعالیت اقتصادی قدرت ورود به تمام این حوزه ها را در اختیار داشت و می توانست در سایه الطاف دولتها سرمایه خود را چندین برابر نموده و با شرایطی تورمی افسار گسیخته به بیشتر شدن فاصله طبقاتی دامن بزند.
در این سالها، ایران تنها کشوری بود که هنگامی که نفت صد و چهل دلار به فروش می رفت، بنزین را لیتری چهارصد تومان عرضه می کرد و به اسم عدالت یارانه چهل و پنج هزار تومانی را به همه مردم کشور اعم از غنی و فقیر پرداخت کرد.
ایران تنها کشوری بود که قیمت کالاهای مصرفی در آن بیش از ده برابر شد، اما یارانه چهل و پنج هزار تومانیش تکانی نخورد.
ایران تنها کشوری است که سوبسید و یارانه مصرفی حوزه انرژی (گاز و بنرین و..) برای طبقات مرفه بیش از بیست برابر محرومترین اقشار جامعه در روستاهای خراسان جنوبی و کهکیلویه و بویر احمد و...، است.
ایران تنها کشوری بود که بزرگترین کلاه برداری بورس به نفع عده ای قلیل را با موفقیت به انجام رساند.
ایران تنها کشوری بود که دستمزد سالیانه کارگرانش کفاف خرید دو متر زمین و آپارتمان در شهر محل سکونتش را نمی کرد.
ایران تنها کشوری بود که بهشت دلالها و بساز بندازها و صاحبان سرمایه دلالی و رانتی بود که از قِبَل پول و ثروت عمدتا بادآورده تا می توانست قیمت ملک و خانه و خودرو و طلا و سکه و حتی لوازم مصرفی و نیارهای اولیه را بالا برد، به گونه ای که خرید خانه و خودرو و طلا و.. را برای بسیاری از روستاییان و کارگران و طبقات محروم به آرزویی دست نیافتنی بدل ساخت.
ایران تنها کشوری بود که «عرضه» خودرو کمتر از یک سوم میزان «تقاضا» بود و عده ای با سوار شدن بر همین موج و منع واردات خودرو از خارج، از هزاران میلیارد تومان رانت خرد و کلان منتفع شد.
ایران تنها کشوری بود که سود دلالی و واسطه گری دهها برابر تولید و ارائه خدمات اجتماعی بود.
این چنین رانتهایی که (به ویژه) در دو دهه گذشته به برخی از اقشار جامعه تعلق گرفته است، را میتوان فساد سیستماتیک یا دخالت سیستم حاکم به نفع اقلیتی از جامعه قلمداد کرد.
✍فرهاد قنبری
@hooreechannel 🌹
👍7❤2
سهم من از زندگی؛ درباره زنانِ خانهدارِ تماموقت
١. زن ایرانی همچنان در تعارض میان «زنِ خانه» و «زنِ مستقل» درگیر است. لایهای از عرف اجتماعی هنوز بهصورت محسوسی از زنان انتظار دارد که همسر و مادر نمونهای باشند. از آن زنانِ خانهدار ایثارگری که تمام زمان خود را در خانه میگذرانند و میشویند و میروبند و میپزند و تیمار میکنند و هیچ انتظاری از شوهر و فرزندان برای مشارکت در امور خانه ندارند. از سوی دیگر، شرایط اقتصادی بسیاری از زنان را وادار کرده که سهمی از بازار کار را مطالبه کنند و هنجارهای نوگرایانه دستکم یک مدرک کارشناسی را از آنان طلب دارد. دانشگاه رفتن و اشتغال نیز هر کدام یک انسان تماموقت میخواهد. زنِ خانهدارِ شاغلِ محصّل هم اگر بخواهد طبق «انتظار» عرف رفتار کند، نمیتواند بهاندازهی کافی برای همه اینها وقت و توان و تمرکز بگذارد.
٢. در این میان، عدهای تلاش میکنند با برجستهساختن اهمیت مادری و خانهداری، زنان را ترغیب کنند تا از تحصیلات و اشتغال و دیگر موارد به نفع خانهداری و فرزندآوری و فرزندپروری دست بکشند. این گروه تنها به ترویج و تشویق پایبند نیستند و علناً غیرخانهداربودن زنان را تقبیح و شماتت میکنند. هدفهایشان هم متفاوت است. برخی دغدغهی فرزندآوری و کاهش جمعیت دارند و احتمالاً گمان میکنند اگر زنان دیگر به دانشگاه نروند و سهمی از بازار کار نداشته باشند، مینشینند در خانه و بچههای زیاد میآورند. پیشفرضی که مغالطهای بیش نیست و احتمالاً دور و بر خودمان زنانِ خانهدارِ تماموقت بسیاری را میشناسیم که علاقهای به فرزندآوری ندارند.
٣. گروه دیگری دغدغه حجاب و اختلاط با نامحرم دارند و ماندن زنان در خانه را از این جهت امری مطلوب میدانند. پیشفرض این گروه هم این است که زنان نمیتوانند با رعایت حجاب و حریم عفت در فضاهای غیرزنانه حضور موثر داشته باشند. ادعایی که دستکم در امروزِ ایران نقض شده است و احتمالاً دور و بر خودمان زنان بسیاری را دیدهایم که با حجاب کامل در محیطهای عمومی مشغول فعالیت هستند.
۴. در نهایت، برخی از این جریان، با ارائه تفسیری خاص از قوامیت مردان، بهطور کل با پیشرفت و رشد اجتماعی زنان مخالفند. تفاوتی هم ندارد که علمی باشد یا اقتصادی و سیاسی و ورزشی. آنان ابایی ندارند از اینکه صریحاً بگویند پیشرفت زن تنها در چارچوب خانه معنا میپذیرد و زنان اصلاً نیازی به رشد و استقلال فکری و اجتماعی ندارند. چرا؟ چون اگر زن رشد کند، دیگر مرد نمیتواند مرد باشد و مردانگیاش از بین میرود. از نظر آنان مشارکت زنان در امور خارج از خانه و حتی مشارکت مردان در امور خانه! مخالف قوامیت یا به بیان بهتر، سلطه و سالاری مرد است. رد این ادعا را هم به مخاطبان واگذار میکنم.
۵. اما حالا فرض کنیم که بخواهیم به توصیه این گروه عمل کنیم. یعنی از فردا زنان در کمترین سن ممکن ازدواج کنند و تا آنجا که توان دارند، همّ خود را بر فرزندآوری و فرزندپروری و شوهرداری و خانهداری و ساختن یک زندگی آرام بگذارند و قید هرگونه حضور اجتماعی را بزنند. بعد چه خواهد شد؟ سهم زن از این زندگی آرامی که میسازد چه خواهد بود؟
۶. در این نگاه سنتی، زن جز مهریه و نفقه و اجرتالمثل و حضانت کودک تا چندسالگی، سهمی از زندگی ندارد. همه اذعان دارند که در عرف جامعهی ایرانی، مطالبه مهریه نوعی اعلان جنگ محسوب میشود و زنی که قصد جدایی ندارد نباید مهریهاش را مطالبه کند. نفقه هم که در بهترین حالت، کفاف خورد و خوراک را بدهد و اجرتالمثل هم - اگر کسی با رویه قضایی دادگاهها آشنا باشد - بهاندازهی پایه حقوق کارگر روزمزد هم نیست. خدای نکرده اگر مرد بمیرد، سهم زن از زندگیای که در ساختنش مشارکت داشته یکهشتم بیشتر نیست. همین!
٧. اینها همه در حالتیست که مرد بخواهد زن را بانوی خانهاش نگه دارد وگرنه اگر مرد طبق قانون، بانوی دیگر اختیار کند یا بخواهد مادر بچهها را طلاق دهد، زن هیچ سهمی از زندگیای که ساخته ندارد. این مادر خانهدار فوقالعاده، حتی نمیتواند در مورد تداوم زندگیاش تصمیم بگیرد. نه ولایتی بر بچههایش دارد و نه حق قابلتوجهی از مال و اموال. این زن باید چهکار کند؟ مروجان و مشوقان «زنِ فقطخانهدار» برای حقوق این مادرانِ تماموقت چه تمهیداتی اندیشیدهاند؟
٨. سخن در اینباره بسیار است. پیشتر درباره جایگاه حقوقی مادر در قانون نوشته بودم. بحث نیازهای عاطفی و روانی این زنان خود تأملی دیگر میطلبد. از سوی دیگر چالشهای جمع میان استقلال اجتماعی و مادری نیز همچنان پابرجاست که باید در جای خود مورد بررسی قرار گیرد. اما تا همینجا، میتوان قضاوت کرد که تشویق زنان به مادری تماموقت بدون ایجاد بسترهای حمایتی و وقتی قرار نیست سهمی از زندگیای که میسازند داشته باشند، عادلانه است یا نه؟
✍🏻 روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
١. زن ایرانی همچنان در تعارض میان «زنِ خانه» و «زنِ مستقل» درگیر است. لایهای از عرف اجتماعی هنوز بهصورت محسوسی از زنان انتظار دارد که همسر و مادر نمونهای باشند. از آن زنانِ خانهدار ایثارگری که تمام زمان خود را در خانه میگذرانند و میشویند و میروبند و میپزند و تیمار میکنند و هیچ انتظاری از شوهر و فرزندان برای مشارکت در امور خانه ندارند. از سوی دیگر، شرایط اقتصادی بسیاری از زنان را وادار کرده که سهمی از بازار کار را مطالبه کنند و هنجارهای نوگرایانه دستکم یک مدرک کارشناسی را از آنان طلب دارد. دانشگاه رفتن و اشتغال نیز هر کدام یک انسان تماموقت میخواهد. زنِ خانهدارِ شاغلِ محصّل هم اگر بخواهد طبق «انتظار» عرف رفتار کند، نمیتواند بهاندازهی کافی برای همه اینها وقت و توان و تمرکز بگذارد.
٢. در این میان، عدهای تلاش میکنند با برجستهساختن اهمیت مادری و خانهداری، زنان را ترغیب کنند تا از تحصیلات و اشتغال و دیگر موارد به نفع خانهداری و فرزندآوری و فرزندپروری دست بکشند. این گروه تنها به ترویج و تشویق پایبند نیستند و علناً غیرخانهداربودن زنان را تقبیح و شماتت میکنند. هدفهایشان هم متفاوت است. برخی دغدغهی فرزندآوری و کاهش جمعیت دارند و احتمالاً گمان میکنند اگر زنان دیگر به دانشگاه نروند و سهمی از بازار کار نداشته باشند، مینشینند در خانه و بچههای زیاد میآورند. پیشفرضی که مغالطهای بیش نیست و احتمالاً دور و بر خودمان زنانِ خانهدارِ تماموقت بسیاری را میشناسیم که علاقهای به فرزندآوری ندارند.
٣. گروه دیگری دغدغه حجاب و اختلاط با نامحرم دارند و ماندن زنان در خانه را از این جهت امری مطلوب میدانند. پیشفرض این گروه هم این است که زنان نمیتوانند با رعایت حجاب و حریم عفت در فضاهای غیرزنانه حضور موثر داشته باشند. ادعایی که دستکم در امروزِ ایران نقض شده است و احتمالاً دور و بر خودمان زنان بسیاری را دیدهایم که با حجاب کامل در محیطهای عمومی مشغول فعالیت هستند.
۴. در نهایت، برخی از این جریان، با ارائه تفسیری خاص از قوامیت مردان، بهطور کل با پیشرفت و رشد اجتماعی زنان مخالفند. تفاوتی هم ندارد که علمی باشد یا اقتصادی و سیاسی و ورزشی. آنان ابایی ندارند از اینکه صریحاً بگویند پیشرفت زن تنها در چارچوب خانه معنا میپذیرد و زنان اصلاً نیازی به رشد و استقلال فکری و اجتماعی ندارند. چرا؟ چون اگر زن رشد کند، دیگر مرد نمیتواند مرد باشد و مردانگیاش از بین میرود. از نظر آنان مشارکت زنان در امور خارج از خانه و حتی مشارکت مردان در امور خانه! مخالف قوامیت یا به بیان بهتر، سلطه و سالاری مرد است. رد این ادعا را هم به مخاطبان واگذار میکنم.
۵. اما حالا فرض کنیم که بخواهیم به توصیه این گروه عمل کنیم. یعنی از فردا زنان در کمترین سن ممکن ازدواج کنند و تا آنجا که توان دارند، همّ خود را بر فرزندآوری و فرزندپروری و شوهرداری و خانهداری و ساختن یک زندگی آرام بگذارند و قید هرگونه حضور اجتماعی را بزنند. بعد چه خواهد شد؟ سهم زن از این زندگی آرامی که میسازد چه خواهد بود؟
۶. در این نگاه سنتی، زن جز مهریه و نفقه و اجرتالمثل و حضانت کودک تا چندسالگی، سهمی از زندگی ندارد. همه اذعان دارند که در عرف جامعهی ایرانی، مطالبه مهریه نوعی اعلان جنگ محسوب میشود و زنی که قصد جدایی ندارد نباید مهریهاش را مطالبه کند. نفقه هم که در بهترین حالت، کفاف خورد و خوراک را بدهد و اجرتالمثل هم - اگر کسی با رویه قضایی دادگاهها آشنا باشد - بهاندازهی پایه حقوق کارگر روزمزد هم نیست. خدای نکرده اگر مرد بمیرد، سهم زن از زندگیای که در ساختنش مشارکت داشته یکهشتم بیشتر نیست. همین!
٧. اینها همه در حالتیست که مرد بخواهد زن را بانوی خانهاش نگه دارد وگرنه اگر مرد طبق قانون، بانوی دیگر اختیار کند یا بخواهد مادر بچهها را طلاق دهد، زن هیچ سهمی از زندگیای که ساخته ندارد. این مادر خانهدار فوقالعاده، حتی نمیتواند در مورد تداوم زندگیاش تصمیم بگیرد. نه ولایتی بر بچههایش دارد و نه حق قابلتوجهی از مال و اموال. این زن باید چهکار کند؟ مروجان و مشوقان «زنِ فقطخانهدار» برای حقوق این مادرانِ تماموقت چه تمهیداتی اندیشیدهاند؟
٨. سخن در اینباره بسیار است. پیشتر درباره جایگاه حقوقی مادر در قانون نوشته بودم. بحث نیازهای عاطفی و روانی این زنان خود تأملی دیگر میطلبد. از سوی دیگر چالشهای جمع میان استقلال اجتماعی و مادری نیز همچنان پابرجاست که باید در جای خود مورد بررسی قرار گیرد. اما تا همینجا، میتوان قضاوت کرد که تشویق زنان به مادری تماموقت بدون ایجاد بسترهای حمایتی و وقتی قرار نیست سهمی از زندگیای که میسازند داشته باشند، عادلانه است یا نه؟
✍🏻 روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
❤6
به پسرهایمان یاد بدهیم حرف بزنند. یاد بدهیم ناکامیشان را بریزند در قالب کلمات و کلمات را طوری بچینند که منظورشان را برسانند.
اغلب کتککاریهای زن و شوهری خشونت سیستماتیک و از پیش برنامهریزی شده نیست.
یعنی کم پیش می آید مردی درست لحظه تعطیل کردن کار، زمان زدن کارت خروج، لحظه پایین کشیدن کرکره دکان بگوید: خب برم زنم رو مفصل بزنم. الهی به امید تو!
غالبا لحظاتی پیش از اولین سیلی، مرد احساس سرخوردگی شدید میکند و چون آموزش ندیده حرف بزند، چون دانش بیان احساساتش را ندارد، سرخوردگیاش را قلنبه میکند توی مشتش و فرود میآورد روی بدن زن.
به دخترهایمان یاد بدهیم زهرآگین حرف نزنند.
دخترها جان و بازوی کتککاری ندارند. دخترها مشتهای قوی ندارند. وقتی احساس ناکامی میکنند، وقتی دردشان میآید اما ورِ منطق ذهنشان بیمار است، وقتی توانایی تنظیم هیجان و پیدا کردن کلمه ندارند، سرخوردگیشان را میکنند زهر، زبانشان را میکنند نیش و میگزند.
.
مرد نیش میخورد، کتک میزند؛ زن کتک میخورد، نیش میزند... دور باطل!
.
گرههایی که به جای دست به دندان گرفته میشوند و لقمههایی که چندین دور، دور سر میچرخند.
خشونت کلامی و خشونت بدنی هر دو به خاطر فقر مهارت در برقراری ارتباط است.
این مهارت اکتسابی است، میشود آموزش داد، می شود یاد گرفت.
.
کاش در طول ۱۲ سال آموزش باطلِ فرمولهای احمقانه، اتحاد و تجزیه، دلایل انقراض سلسلهها، مردی نزد رسول خدا آمد...، فرق جلگه و آبرفت، ذهب ذهبا ذهبوا، سفرهای خانواده هاشمی و... دو واحد هم "چگونه حرف بزنیم" در برنامه درسی بچهها قرار میدادند.
✍سودابه فرضی پور
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
اغلب کتککاریهای زن و شوهری خشونت سیستماتیک و از پیش برنامهریزی شده نیست.
یعنی کم پیش می آید مردی درست لحظه تعطیل کردن کار، زمان زدن کارت خروج، لحظه پایین کشیدن کرکره دکان بگوید: خب برم زنم رو مفصل بزنم. الهی به امید تو!
غالبا لحظاتی پیش از اولین سیلی، مرد احساس سرخوردگی شدید میکند و چون آموزش ندیده حرف بزند، چون دانش بیان احساساتش را ندارد، سرخوردگیاش را قلنبه میکند توی مشتش و فرود میآورد روی بدن زن.
به دخترهایمان یاد بدهیم زهرآگین حرف نزنند.
دخترها جان و بازوی کتککاری ندارند. دخترها مشتهای قوی ندارند. وقتی احساس ناکامی میکنند، وقتی دردشان میآید اما ورِ منطق ذهنشان بیمار است، وقتی توانایی تنظیم هیجان و پیدا کردن کلمه ندارند، سرخوردگیشان را میکنند زهر، زبانشان را میکنند نیش و میگزند.
.
مرد نیش میخورد، کتک میزند؛ زن کتک میخورد، نیش میزند... دور باطل!
.
گرههایی که به جای دست به دندان گرفته میشوند و لقمههایی که چندین دور، دور سر میچرخند.
خشونت کلامی و خشونت بدنی هر دو به خاطر فقر مهارت در برقراری ارتباط است.
این مهارت اکتسابی است، میشود آموزش داد، می شود یاد گرفت.
.
کاش در طول ۱۲ سال آموزش باطلِ فرمولهای احمقانه، اتحاد و تجزیه، دلایل انقراض سلسلهها، مردی نزد رسول خدا آمد...، فرق جلگه و آبرفت، ذهب ذهبا ذهبوا، سفرهای خانواده هاشمی و... دو واحد هم "چگونه حرف بزنیم" در برنامه درسی بچهها قرار میدادند.
✍سودابه فرضی پور
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍7❤4👏1🙏1
راهی برای درست شدن نیست!
دوستم در یکی از بلاد کفر و فساد (!) زندگی میکند. همان بلادی که بیش از چهار دهه است جمهوری اسلامی تلاش میکند مسلمانش نموده و به راه راست هدایتش کند.
چندی پیش یکی از فرزندانم لازم بود به حساب دانشگاهی در آنجا ۱۲۰ دلار واریز نماید، تا امکان پذیرشش را بررسی کنند.
از همان دوست بلاد کفرنشینم خواستم لطف کند و بهجای ما، ۱۲۰ دلار را واریز نماید، تا در اولین فرصت بهطریقی تامینش کنم.
دوستم با خوشرویی پذیرفت و پول را برای دانشگاه واریز نمود.
میدانستم ما در کشوری زندگی میکنیم که ممکن است یک ماه طول بکشد تا بخواهم از طریق واسطهها ۱۲۰ دلار را به دست آن دوستم برسانم، اما جالب است بدانید، یک سال گذشته و این کار هنوز انجام نشده!
صرفنظر از بزرگواری دوستم که میگوید نیازی به آن ۱۲۰ دلار ندارد و آن را بهحساب یک دعوت شام از ما گذاشته، مانع مهم دیگری که او ذکر میکند این است؛
"- اگر این ۱۲۰ دلار به حساب من واریز شود و منشأ آن نامعلوم باشد، هزار دردسر برایم درست میشود، من به دولت باید پاسخگو باشم، این ۱۲۰ دلار از کجا آمده، برای چه واریز شده، آیا قبلاً مالیاتش پرداخت شده، آیا بعداً مالیاتش را میدهم، چرا آمده، کجا میخواهد برود، و گر نه من میشوم یک خلافکار، یک متهم، یک قاچاقچی پول، برای ۱۲۰ دلار من باید پاسخگو باشم!"
و من اخبار معمولی (و نه پشت پرده) را در کشور اسلامی میخوانم، همان که قرار است انقلابش را به همه جهان صادر کند؛
بانک آینده پانصد هزار میلیارد تومان بدهی داشته که ضمن ادغام در بانک ملی، تمام بدهیهایش حذف شدند!
نه هزار میلیارد تومان
نه ده هزار میلیارد تومان
نه پنجاه هزار
پانصد هزار میلیارد تومان!!
فساد تار و پود مملکت اسلامی را گرفته.
نه کسی جرأت دارد بپرسد این همه پول کجا رفته.
نه کسی جرأت دارد بپرسد چرا اتفاق افتاده؟
نه کسی قرار است به مردم پاسخگو باشد!
میگویند حاکمیت بابت فیلتر شدن اینترنت ماهیانه صدها میلیارد تومان به شرکتهایی پرداخت میکند.
و هزارها میلیارد تومان شرکتهایی ( شاید از همان شرکتها) از طریق فروش ویپیان به جیب میزنند.
نه کسی حق دارد بپرسد چرا فیلتر میکنید.
نه حق داریم بپرسیم چرا فیلترشکن میفروشید!
نه حق داریم بپرسیم پولش کجا میرود...
سرداری که حقوق سی چهل سال کار، با تمام پاداشهایش، حداکثر بشود پنج یا ده میلیارد تومان، حال معاملههایش هزار میلیاردی است!
کسی حق ندارد بپرسد از کجا آورده؟
مالیاتش را داده؟ چه کارش میکند؟
چه میخرد، چه میفروشد!
خانههای لاکچری هستند که در خارج ایران به پول این مردم بدبخت خریداری میشوند.
میلیونها دلار که انباشته میشوند.
عروسیها که گرفته میشوند...
و ما مردمی که باید در صف گوشتهای یخزده فاسد وارداتی پاهایمان خسته شوند.
اجارهخانههایی که قدرت پرداختش را نداریم.
داروهایی که امکان خریدش نیست.
فرزندانی که هیچ امیدی به تشکیل زندگی ندارند.
و قیمتهایی که هر روز بالاتر میروند!
از سرداری پرسیده بودند این همه داراییتان برای چیست، پاسخ داده بود اینها برای امام زمان است و من تنها امانتدار او هستم...
ما این امام زمان را نمیخواهیم.
این اسلام را نمیخواهیم.
اصلأ این خدای شما را نخواهیم
به که باید بگوییم؟
سر تا پای نظام را فساد برداشته
هنوز دنبال آن هستید دنیا را آباد کنید؟
فساد را از آن کشورها بردارید!
مردمشان را خوشبخت کنید؟
مسلمانشان کنید؟
آنها را هم منتظر ظهور امام زمانتان کنید؟
تا شما امانتدار میلیاردها دلار برای او شوید!؟
امام زمان بیاید چه ببیند؟
مشتی مفتخور که به اسم انتظار ظهورش پانصد هزار میلیارد تومان ناپدید شده را، خاک برویش میریزند؟
انتظار دارند آن را کش ندهیم...
چند میلیارد دلار ضرر ناشی از یک قرارداد مشکوک را نبینیم. حق نداشته باشیم بپرسیم چه بوده؟
شما که خودتان مجسمه فساد و دروغید
نه! غرب کعبه آمال ما نیست.
اما هر چه باشد در فساد به گَردِ پای شما نمیرسد.
ما با چشم خود دیدیم سارکوزی مرد اول سابق فرانسه، چطور دستبند خورد و زندان رفت.
دیدیم در اسرائیل تظاهرات برعلیه نخست وزیر و بالاترین مقام آنجا آزادانه انجام شد.
دیدیم در آمریکا علیه ترامپ راهپیمایی میلیونی برگزار شد.
دیدیم وزیرها و نخست وزیران دربلاد کفر جرئت یک تخلف کوچک مالی هم ندارند.
سکوت ما را، تعبیر به ندیدن نکنید!
نه! شما امکان درست شدن ندارید.
نطفه شما با دروغ بسته شده.
خدایتان شما را مجاز به هر کاری کرده.
به اسم ترویج دینش، هر ظلمی برایتان مجاز شده!
همین که جوانها دیگر ذرهای قبولمان ندارند.
و شما هنوز وعده میدهید.
منتظر باشیم!!
شاید
شاید
شاید در آینده درست شوید!
شاید اصلاح شوید!!!
✍رحیم قمیشی
@hooreechannel 🌹
دوستم در یکی از بلاد کفر و فساد (!) زندگی میکند. همان بلادی که بیش از چهار دهه است جمهوری اسلامی تلاش میکند مسلمانش نموده و به راه راست هدایتش کند.
چندی پیش یکی از فرزندانم لازم بود به حساب دانشگاهی در آنجا ۱۲۰ دلار واریز نماید، تا امکان پذیرشش را بررسی کنند.
از همان دوست بلاد کفرنشینم خواستم لطف کند و بهجای ما، ۱۲۰ دلار را واریز نماید، تا در اولین فرصت بهطریقی تامینش کنم.
دوستم با خوشرویی پذیرفت و پول را برای دانشگاه واریز نمود.
میدانستم ما در کشوری زندگی میکنیم که ممکن است یک ماه طول بکشد تا بخواهم از طریق واسطهها ۱۲۰ دلار را به دست آن دوستم برسانم، اما جالب است بدانید، یک سال گذشته و این کار هنوز انجام نشده!
صرفنظر از بزرگواری دوستم که میگوید نیازی به آن ۱۲۰ دلار ندارد و آن را بهحساب یک دعوت شام از ما گذاشته، مانع مهم دیگری که او ذکر میکند این است؛
"- اگر این ۱۲۰ دلار به حساب من واریز شود و منشأ آن نامعلوم باشد، هزار دردسر برایم درست میشود، من به دولت باید پاسخگو باشم، این ۱۲۰ دلار از کجا آمده، برای چه واریز شده، آیا قبلاً مالیاتش پرداخت شده، آیا بعداً مالیاتش را میدهم، چرا آمده، کجا میخواهد برود، و گر نه من میشوم یک خلافکار، یک متهم، یک قاچاقچی پول، برای ۱۲۰ دلار من باید پاسخگو باشم!"
و من اخبار معمولی (و نه پشت پرده) را در کشور اسلامی میخوانم، همان که قرار است انقلابش را به همه جهان صادر کند؛
بانک آینده پانصد هزار میلیارد تومان بدهی داشته که ضمن ادغام در بانک ملی، تمام بدهیهایش حذف شدند!
نه هزار میلیارد تومان
نه ده هزار میلیارد تومان
نه پنجاه هزار
پانصد هزار میلیارد تومان!!
فساد تار و پود مملکت اسلامی را گرفته.
نه کسی جرأت دارد بپرسد این همه پول کجا رفته.
نه کسی جرأت دارد بپرسد چرا اتفاق افتاده؟
نه کسی قرار است به مردم پاسخگو باشد!
میگویند حاکمیت بابت فیلتر شدن اینترنت ماهیانه صدها میلیارد تومان به شرکتهایی پرداخت میکند.
و هزارها میلیارد تومان شرکتهایی ( شاید از همان شرکتها) از طریق فروش ویپیان به جیب میزنند.
نه کسی حق دارد بپرسد چرا فیلتر میکنید.
نه حق داریم بپرسیم چرا فیلترشکن میفروشید!
نه حق داریم بپرسیم پولش کجا میرود...
سرداری که حقوق سی چهل سال کار، با تمام پاداشهایش، حداکثر بشود پنج یا ده میلیارد تومان، حال معاملههایش هزار میلیاردی است!
کسی حق ندارد بپرسد از کجا آورده؟
مالیاتش را داده؟ چه کارش میکند؟
چه میخرد، چه میفروشد!
خانههای لاکچری هستند که در خارج ایران به پول این مردم بدبخت خریداری میشوند.
میلیونها دلار که انباشته میشوند.
عروسیها که گرفته میشوند...
و ما مردمی که باید در صف گوشتهای یخزده فاسد وارداتی پاهایمان خسته شوند.
اجارهخانههایی که قدرت پرداختش را نداریم.
داروهایی که امکان خریدش نیست.
فرزندانی که هیچ امیدی به تشکیل زندگی ندارند.
و قیمتهایی که هر روز بالاتر میروند!
از سرداری پرسیده بودند این همه داراییتان برای چیست، پاسخ داده بود اینها برای امام زمان است و من تنها امانتدار او هستم...
ما این امام زمان را نمیخواهیم.
این اسلام را نمیخواهیم.
اصلأ این خدای شما را نخواهیم
به که باید بگوییم؟
سر تا پای نظام را فساد برداشته
هنوز دنبال آن هستید دنیا را آباد کنید؟
فساد را از آن کشورها بردارید!
مردمشان را خوشبخت کنید؟
مسلمانشان کنید؟
آنها را هم منتظر ظهور امام زمانتان کنید؟
تا شما امانتدار میلیاردها دلار برای او شوید!؟
امام زمان بیاید چه ببیند؟
مشتی مفتخور که به اسم انتظار ظهورش پانصد هزار میلیارد تومان ناپدید شده را، خاک برویش میریزند؟
انتظار دارند آن را کش ندهیم...
چند میلیارد دلار ضرر ناشی از یک قرارداد مشکوک را نبینیم. حق نداشته باشیم بپرسیم چه بوده؟
شما که خودتان مجسمه فساد و دروغید
نه! غرب کعبه آمال ما نیست.
اما هر چه باشد در فساد به گَردِ پای شما نمیرسد.
ما با چشم خود دیدیم سارکوزی مرد اول سابق فرانسه، چطور دستبند خورد و زندان رفت.
دیدیم در اسرائیل تظاهرات برعلیه نخست وزیر و بالاترین مقام آنجا آزادانه انجام شد.
دیدیم در آمریکا علیه ترامپ راهپیمایی میلیونی برگزار شد.
دیدیم وزیرها و نخست وزیران دربلاد کفر جرئت یک تخلف کوچک مالی هم ندارند.
سکوت ما را، تعبیر به ندیدن نکنید!
نه! شما امکان درست شدن ندارید.
نطفه شما با دروغ بسته شده.
خدایتان شما را مجاز به هر کاری کرده.
به اسم ترویج دینش، هر ظلمی برایتان مجاز شده!
همین که جوانها دیگر ذرهای قبولمان ندارند.
و شما هنوز وعده میدهید.
منتظر باشیم!!
شاید
شاید
شاید در آینده درست شوید!
شاید اصلاح شوید!!!
✍رحیم قمیشی
@hooreechannel 🌹
👍8❤3😢1
«دختر خوب بودن»؛ بهایی به قیمت از دست دادن خود
خیلی از ما از کودکی با این پیام بزرگ شدیم
که «دختر خوب» یعنی همیشه لبخند بزنی، مؤدب باشی، مخالفت نکنی، نیازهای دیگران رو بر نیازهای خودت مقدم بدونی و مدام تأیید بگیری.
این تصویر به ظاهر بینقص، در نگاه اطرافیان تحسینبرانگیزه، اما در عمق وجود، گاهی چیزی جز خستگی، اضطراب و گمکردن خود واقعیمون به جا نمیذاره.
ریشههای فرهنگی و تربیتی
جامعه و خانواده اغلب به دخترها یاد میدن که ارزششون در «رضایت دیگران» تعریف میشه.
دختری که صداش بلند نباشه، مخالفت نکنه و همیشه یاریگر باشه، برچسب «مودب» و «دوستداشتنی» میگیره.
این الگو شاید در کوتاهمدت باعث پذیرش اجتماعی بشه، اما در بلندمدت به کمالگرایی افراطی، خشنودسازی دیگران (People Pleasing) و فرسودگی عاطفی منجر میشه.
پیامدهای «دختر خوب بودن»
از دست دادن اصالت:
وقتی مدام خودتو با خواستههای دیگران تطبیق بدی، کمکم فراموش میکنی واقعاً چی میخوای.
اضطراب و افسردگی:
سرکوب نیازها و احساسات درونی میتونه فشار روانی سنگینی ایجاد کنه.
فرسودگی و خستگی دائمی:
تلاش بیوقفه برای راضی نگهداشتن همه، انرژی روانی و جسمی رو تحلیل میبره.
وابستگی به تأیید بیرونی: هویت و ارزش خودت رو نه بر اساس باورهای شخصی، بلکه بر اساس نظر دیگران میسنجی.
راه رهایی کجاست؟
مرزبندی سالم:
یاد بگیر نه گفتن نشانه بیادبی نیست، بلکه یعنی برای خودت ارزش قائلی.
بازنگری در باورها:
تعریف «خوب بودن» رو از «دیگران چه میخوان» به «چه چیزی با ارزشهای من همخوانه» تغییر بده.
گفتن خواستهها و احساسات:
سکوت مداوم فقط فاصله بین تو و خودت رو بیشتر میکنه.
خوب بودنِ تازه:
خوب بودن به معنای فدا کردن خودت نیست؛ میتونه یعنی مسئولیتپذیر بودن، مهربانی همراه با احترام به خویشتن.
بازتعریف «خوب بودن»
«خوب بودن» قرار نیست نقابی باشه برای پنهان کردن ضعفها و نیازها. خوب بودن واقعی یعنی زندگی در هماهنگی با ارزشها و اصالت درونی، حتی اگر گاهی باعث رنجش یا نارضایتی دیگران بشه.
پس اگر حس میکنی در دام «دختر خوب بودن» افتادی، به یاد داشته باش که شجاعت واقعی در اینه که خودت باشی؛ با تمام ضعفها، خواستهها و مرزهات.
دختری که خودش رو زندگی میکنه، نهتنها خوبه، بلکه آزاد و اصیله.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
خیلی از ما از کودکی با این پیام بزرگ شدیم
که «دختر خوب» یعنی همیشه لبخند بزنی، مؤدب باشی، مخالفت نکنی، نیازهای دیگران رو بر نیازهای خودت مقدم بدونی و مدام تأیید بگیری.
این تصویر به ظاهر بینقص، در نگاه اطرافیان تحسینبرانگیزه، اما در عمق وجود، گاهی چیزی جز خستگی، اضطراب و گمکردن خود واقعیمون به جا نمیذاره.
ریشههای فرهنگی و تربیتی
جامعه و خانواده اغلب به دخترها یاد میدن که ارزششون در «رضایت دیگران» تعریف میشه.
دختری که صداش بلند نباشه، مخالفت نکنه و همیشه یاریگر باشه، برچسب «مودب» و «دوستداشتنی» میگیره.
این الگو شاید در کوتاهمدت باعث پذیرش اجتماعی بشه، اما در بلندمدت به کمالگرایی افراطی، خشنودسازی دیگران (People Pleasing) و فرسودگی عاطفی منجر میشه.
پیامدهای «دختر خوب بودن»
از دست دادن اصالت:
وقتی مدام خودتو با خواستههای دیگران تطبیق بدی، کمکم فراموش میکنی واقعاً چی میخوای.
اضطراب و افسردگی:
سرکوب نیازها و احساسات درونی میتونه فشار روانی سنگینی ایجاد کنه.
فرسودگی و خستگی دائمی:
تلاش بیوقفه برای راضی نگهداشتن همه، انرژی روانی و جسمی رو تحلیل میبره.
وابستگی به تأیید بیرونی: هویت و ارزش خودت رو نه بر اساس باورهای شخصی، بلکه بر اساس نظر دیگران میسنجی.
راه رهایی کجاست؟
مرزبندی سالم:
یاد بگیر نه گفتن نشانه بیادبی نیست، بلکه یعنی برای خودت ارزش قائلی.
بازنگری در باورها:
تعریف «خوب بودن» رو از «دیگران چه میخوان» به «چه چیزی با ارزشهای من همخوانه» تغییر بده.
گفتن خواستهها و احساسات:
سکوت مداوم فقط فاصله بین تو و خودت رو بیشتر میکنه.
خوب بودنِ تازه:
خوب بودن به معنای فدا کردن خودت نیست؛ میتونه یعنی مسئولیتپذیر بودن، مهربانی همراه با احترام به خویشتن.
بازتعریف «خوب بودن»
«خوب بودن» قرار نیست نقابی باشه برای پنهان کردن ضعفها و نیازها. خوب بودن واقعی یعنی زندگی در هماهنگی با ارزشها و اصالت درونی، حتی اگر گاهی باعث رنجش یا نارضایتی دیگران بشه.
پس اگر حس میکنی در دام «دختر خوب بودن» افتادی، به یاد داشته باش که شجاعت واقعی در اینه که خودت باشی؛ با تمام ضعفها، خواستهها و مرزهات.
دختری که خودش رو زندگی میکنه، نهتنها خوبه، بلکه آزاد و اصیله.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍6❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔺️شوهران کرایه ای
🔹️هفت صبح ، از بازار پنهان «شوهران کرایهای» پرده برداشت
🔹️وقتی قانون، خروج زنان را به «اذن مرد» گره میزند، در سایه همین تبصرهها، بازاری تازه شکل میگیرد؛ بازاری که در آن آزادی، با قیمتهای میلیونی خرید و فروش میشود.
🔹️در این بازار خاموش، زنانی که رؤیای تحصیل، درمان یا حتی زیارت دارند، ناچار میشوند تن به ازدواجهای صوری و صیغههای چندروزه دهند؛ تنها برای یک امضا، تنها برای گذشتن از مرز.
🔹️اینجا، ازدواج نه آغاز عشق، که بهای عبور از قفس است؛ بازاری غمانگیز که هر روز بزرگتر میشود و قربانیانش، زنانی هستند که برای رفتن، بهای سنگینی پرداخت میکنند/ هفتصبح
@hooreechannel 🌹
🔹️هفت صبح ، از بازار پنهان «شوهران کرایهای» پرده برداشت
🔹️وقتی قانون، خروج زنان را به «اذن مرد» گره میزند، در سایه همین تبصرهها، بازاری تازه شکل میگیرد؛ بازاری که در آن آزادی، با قیمتهای میلیونی خرید و فروش میشود.
🔹️در این بازار خاموش، زنانی که رؤیای تحصیل، درمان یا حتی زیارت دارند، ناچار میشوند تن به ازدواجهای صوری و صیغههای چندروزه دهند؛ تنها برای یک امضا، تنها برای گذشتن از مرز.
🔹️اینجا، ازدواج نه آغاز عشق، که بهای عبور از قفس است؛ بازاری غمانگیز که هر روز بزرگتر میشود و قربانیانش، زنانی هستند که برای رفتن، بهای سنگینی پرداخت میکنند/ هفتصبح
@hooreechannel 🌹
👍2❤1😢1
سخنی با حاکم خراسان!
بر اساس گزارش پزشکی قانونی، بعد از کرج و تهران، مشهد سومین شهر با بیشترین تعداد مسمومیت با الکل است./فارس
در این راستا، خطاب به جناب علمالهدی که برای خطبههای آخر هفته الان دربهدر دنبال مشکل و سوژه برای تاختن به فرهنگ و مدیریت کشورهای غربی است، بایستی یادآور شد:
جناب علمالهدی! اینکه مشهد با آن جایگاه و آن همه نهاد و بودجه فرهنگی و مذهبی، تحت زعامت و مدیریت تام شما، جز شهرهای با مصرف بالای مشروبات الکلی قرار گرفته، آیا نسبت به مدیریت خود نقدی، نصیحتی و راهکاری ندارید؟
جناب علمالهدی! لابد میدانید که همه مسائل مثل کنسرت و ورود بانوان به ورزشگاه نیست که با ندادن مجوز و بستن در ورزشگاه، مدعی نمود ارزشهای دینی و فرهنگی در این شهر باشید؟
چرا که تاثیر کار فرهنگی و مذهبی، بایستی در این مسایل بیشتر خود را نشان داده و حداقل انتظار هست با اینهمه تشکیلات و بودجه، بتوانید آن قشر مذهبی سابق را حفظ کنید. ولی وقتی خروجی کار به اینجا رسیده، خود گویاست که در تمام این سالها مسیر را اشتباه رفتهاید و بایستی امروز پاسخگو باشید.
چرا که امروز جایگاه شما در نقش یک واعظ صرف نیست که طبق روال بالای منبر خطابه کرده و دیگرانی چهارزانو نشسته و فقط گوش دهند. بلکه شما با این اختیارات وسیع سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، بایستی بسان همه مدیران و مسئولان پاسخگوی آن تصمیمات و عملکرد خود باشید.
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
بر اساس گزارش پزشکی قانونی، بعد از کرج و تهران، مشهد سومین شهر با بیشترین تعداد مسمومیت با الکل است./فارس
در این راستا، خطاب به جناب علمالهدی که برای خطبههای آخر هفته الان دربهدر دنبال مشکل و سوژه برای تاختن به فرهنگ و مدیریت کشورهای غربی است، بایستی یادآور شد:
جناب علمالهدی! اینکه مشهد با آن جایگاه و آن همه نهاد و بودجه فرهنگی و مذهبی، تحت زعامت و مدیریت تام شما، جز شهرهای با مصرف بالای مشروبات الکلی قرار گرفته، آیا نسبت به مدیریت خود نقدی، نصیحتی و راهکاری ندارید؟
جناب علمالهدی! لابد میدانید که همه مسائل مثل کنسرت و ورود بانوان به ورزشگاه نیست که با ندادن مجوز و بستن در ورزشگاه، مدعی نمود ارزشهای دینی و فرهنگی در این شهر باشید؟
چرا که تاثیر کار فرهنگی و مذهبی، بایستی در این مسایل بیشتر خود را نشان داده و حداقل انتظار هست با اینهمه تشکیلات و بودجه، بتوانید آن قشر مذهبی سابق را حفظ کنید. ولی وقتی خروجی کار به اینجا رسیده، خود گویاست که در تمام این سالها مسیر را اشتباه رفتهاید و بایستی امروز پاسخگو باشید.
چرا که امروز جایگاه شما در نقش یک واعظ صرف نیست که طبق روال بالای منبر خطابه کرده و دیگرانی چهارزانو نشسته و فقط گوش دهند. بلکه شما با این اختیارات وسیع سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، بایستی بسان همه مدیران و مسئولان پاسخگوی آن تصمیمات و عملکرد خود باشید.
✍حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
👍9
چرا زنان مستقل و تحصیلکرده هم در رابطهی خشونتآمیز میمانند؟
در سراسر دنیا، به ویژه در جوامع مردسالار و محافظهکار، زنان بسیاری در روابط خشونتآمیز با همسر یا شریک زندگی خود گرفتار ماندهاند. دلایل اصلی این گرفتاری چیست، و چه راههایی برای رهایی زنان از چرخهی خشونت در روابط عاشقانه یا زناشویی وجود دارد؟
🔴داشتن پول و حمایتهای اجتماعی و قانونی شرایط ضروری و اولیهای هستند که میتوانند به زنان برای ترک یک رابطهی خشونتآمیز جرأت و قدرت بدهند، اما این تمام ماجرا نیست.
«با هر جایزهای این امید برای زنِ خشونتدیده به وجود میآید که حتماً اوضاع درست خواهد شد. در واقع، هربار وقتی آخرِ این چرخه به معذرتخواهی و اقرار مرد به اشتباهاش ختم میشود، زن به صورت روانی و ناخودآگاه در رابطه باقی میماند تا این جایزه را بگیرد، و این امید را دارد که اگر مرد یک بار فهمید که اشتباه کرده، پس ممکن است یک روزی واقعاً بفهمد که رفتارش کلاً اشتباه بوده و دیگر آن را تکرار نکند.»
✅گاهی نیز زنان میخواهند آن قدر در رابطهی خشونتآمیز بمانند تا مرد آزارگر را تغییر دهند و او را متوجه کنند که چهطور مرتکب خشونت شده و به آنان آسیب زده است.
عادی شدن خشونت و طبیعی دانستن آن یکی دیگر از مواردی است که زنان آزاردیده را، با هر پیشینه و وضعیتی، در یک رابطهی آزاردهنده نگاه میدارد.
✍مریم حسینخواه
ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
در سراسر دنیا، به ویژه در جوامع مردسالار و محافظهکار، زنان بسیاری در روابط خشونتآمیز با همسر یا شریک زندگی خود گرفتار ماندهاند. دلایل اصلی این گرفتاری چیست، و چه راههایی برای رهایی زنان از چرخهی خشونت در روابط عاشقانه یا زناشویی وجود دارد؟
🔴داشتن پول و حمایتهای اجتماعی و قانونی شرایط ضروری و اولیهای هستند که میتوانند به زنان برای ترک یک رابطهی خشونتآمیز جرأت و قدرت بدهند، اما این تمام ماجرا نیست.
امید به بهبود شرایط، و تصمیمگیری بر اساس سیستم جایزهگیری در چرخهی خشونت، از دیگر دلایلی است که زنان را در یک رابطهی خشونتآمیز نگه میدارد.در اغلب موارد، مردان آزارگر، و به خصوص مردانی که آزارهای روانی اعمال میکنند یک دورهی ماه عسل دارند که در آن همه چیز خوب است. بعد از آن، مرد شروع به بهانهگیری و آزار دادن میکند و سپس حملهای که میتواند فیزیکی یا روانی باشد شروع میشود. بعد از آن، دوباره مرد معذرتخواهی میکند و گل و هدیه میدهد و ماه عسل دوباره تکرار میشود.
معذرتخواهی و هدیه دادن و این ماه عسلها یک جایزه است.
«با هر جایزهای این امید برای زنِ خشونتدیده به وجود میآید که حتماً اوضاع درست خواهد شد. در واقع، هربار وقتی آخرِ این چرخه به معذرتخواهی و اقرار مرد به اشتباهاش ختم میشود، زن به صورت روانی و ناخودآگاه در رابطه باقی میماند تا این جایزه را بگیرد، و این امید را دارد که اگر مرد یک بار فهمید که اشتباه کرده، پس ممکن است یک روزی واقعاً بفهمد که رفتارش کلاً اشتباه بوده و دیگر آن را تکرار نکند.»
✅گاهی نیز زنان میخواهند آن قدر در رابطهی خشونتآمیز بمانند تا مرد آزارگر را تغییر دهند و او را متوجه کنند که چهطور مرتکب خشونت شده و به آنان آسیب زده است.
عادی شدن خشونت و طبیعی دانستن آن یکی دیگر از مواردی است که زنان آزاردیده را، با هر پیشینه و وضعیتی، در یک رابطهی آزاردهنده نگاه میدارد.
اگر جامعه به جای آگاهی دادن دربارهی خشونت و به ویژه خشونتهای روانی، آنها را کوچک بشمارد، توجیه کند، یا از آنها چشمپوشی کند، فرد خشونتدیده نمیتواند عادی نبودن روابط خشونتآمیز و به خصوص خشونتهای روانی را به راحتی تشخیص دهد، و سختتر میتواند از چنین روابطی خارج شود.✒️نداشتن الگویی مناسب برای مواجهه با رفتار آزاردهنده از دیگر موانعی است که زنان را پشت خندق روابط خشونتآمیز نگه میدارد. خشونت خانگی، و به ویژه خشونتهای روانی که نمود بیرونی ندارند، در بسیاری از جوامع امری خصوصی به شمار میرود و زنان کمی هستند که دربارهی تجربهی خود از تحمل کردن خشونتها و نحوهی بیرون آمدن از چنبرهی آن علناً صحبت کنند.
✍مریم حسینخواه
ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
آسو
چرا زنان مستقل و تحصیلکرده هم در رابطهی خشونتآمیز میمانند؟
در سراسر دنیا، به ویژه در جوامع مردسالار و محافظهکار، زنان بسیاری در روابط خشونتآمیز با همسر یا شریک زندگی خود گرفتار ماندهاند. دلایل اصلی این گرفتاری چیست، و چه راههایی برای رهایی زنان از چرخهی خشونت در روابط عاشقانه یا زناشویی وجود دارد؟
👍6❤1
➖ همخانگی بدون سانسور: از شریک جنسی تا همدم سالمند
دربارهی همخانگی در ایران روایتهای بحثبرانگیزی وجود دارد. انگیزهی برخی پیدا کردنِ «شریک جنسی» است. عدهای هم «استقلال فردی خود» را میخواهند. بعضی این سبک زندگی را «یک بهانه و زمینه ساز فساد» و عدهای «یک فرصت» برای کاهش فشار اقتصادی و رهایی از محدودیتها میدانند.
مردم و کارشناسان در این باره نظرات متفاوتی دارند. گزارش انصاف نیوز از همخانگی در ایران و چالشهای آن را در ادامه بخوانید:
عکس و وُیس بفرست اوکی بود تماس میگیرم!
«مسعود» ۳۳ ساله، بهدنبال همخانه «خانمِ بی حاشیه، شاغل با صدا و سیمای دلخواهش!» است. او میگوید: از ازدواج و تعهد خوشش نمیآید. میخواهد مثل «دو تا دوست» و تا وقتی «اوکی» هستند، در رابطه باشند.
«غزاله لعلیانی»، دکتری تخصصی باکتریشناسی و بیماریهای عفونی، درخصوص خطراتِ روابط جنسی غیرمحافظتشده به انصاف نیوز گفت: ایدز، هپاتیت ب، HPV و تبخال تناسلی، از جمله بیماریهای مقاربتی هستند. از طریق زخمِ باز، وسایل شخصی آلوده و خالکوبی نیز خطر ابتلا وجود دارد.
خانم لعلیانی درباره ابتلای خاموش به برخی ویروسها هشدار میدهد: تبخال تناسلی در مبتلایان مرد و سوزاک در نیمی از زنان مبتلا، علائم خاصی ندارد و افراد با ابتلا به فرم شدیدترِ این بیماریها متوجه ابتلای خود و شریک جنسیشان میشوند.
در خانهی مادرم دست به سیاه و سفید نمیزدم
«مونا» بهخاطر کار و تحصیل به تهران آمده است. او میگوید در خانهی مادرش حتی غذا هم درست نمیکرده و کاری به چیزی نداشته است. او گفت: اما الان میتوانم یک زندگی را به تنهایی اداره کنم. زمان بُرد تا یاد بگیرم گلیمم را از آب بیرون بکشم، اما واقعا ارزشش را داشت!
دکتر مجتبی نیکپور، روانشناس، دربارهی تاثیر همخانگی بر کیفیت تعاملات فردی و حس مسئولیتپذیری افراد به انصاف نیوز گفت: همخانگی یک تمرین اجتماعی زیر یک سقف است. یادگیری حل تعارض، ارتباط موثر و کنترل هیجان، در موقعیتهای مختلفِ زندگی مثل کار و تحصیل، به انعطافپذیری و اجتماعی شدن ما کمک میکند.
همخانه شدن در تهران چقدر خرج بر میدارد؟
به نظر میآید تعداد نفرات همخانه، مشخصات خانه و لوکیشن و البته توافق افراد در تعیینِ قیمت نقش مهمی دارند.
مثلاً یک واحد ۸۰ متری در عبدل آباد که سه نفر خانم در آن ساکن هستند، ۷۰ میلیون پیش – ۱۰۰ هزار تومان اجاره و یک واحد ۹۰ متری در صادقیه با دو نفر همخانه صد میلیون پیش- ۹ میلیون اجاره آگهی گذاشته شده است.
شرایط ازدواج خراب شده، چشم و همچشمی هم زیاد است
یک خانم میانسال، تاخیر در ازدواج و چشموهمچشمی را ریشهی همخانگی میداند: «دوران ما پسر و دخترها خیلی زود ازدواج میکردند.» او ادامه داد: «پسرِ من درباره چی با من حرف بزنه؟ خوب با پدر و مادر محدودیت داره » او در آخر ابرویش را بالا انداخت و گفت: «در اینستاگرام هم میبیند دوستش از خانواده جدا شده، میگوید من از او چی کم دارم؟!»
«شجاعت» میوهی درختِ استقلال است
«صاحبخانهی پیرم میگفت من تنها هستم. باید هر روز بیایی و به من سر بزنی»، خانمی جوان این را گفت. او با عصبانیت ادامه داد: او فهمیده بود نمیتوانم «نه» بگویم و سوءاستفاده میکرد. اما بالاخره با قاطعیت در برابرش ایستادم.
دکتر نیکپور دربارهی اهمیت کنشگر بودن گفت: نباید از موضع ضعف وارد همخانگی شد. چون خیلی تحت تاثیر آن فصا قرار میگیریم و احساس ناتوانی میکنیم. باید تصمیمگیرنده باشیم. یعنی استراتژی شرایط محیط را خودمان بچینیم؛ با اعتراض، قانون و یا تغییر.
همدم ۲۳ میلیونی یا خانهی رایگان؟
نوعی از همخانگی هم با نگهداری از سالمند همراه است.
بنابر اعلام یک شرکت ارائهدهندهی خدماتِ «همدم سالمند»، پس از یک روز کاری و توافق، دو قرارداد ۲۳ میلیونی با شرکت و همدم بسته میشود.
«مریم» اما یک واحد رایگان به یک خانواده داده تا مراقب مادر شوهرش باشند، با او صحبت کنند و غذایش را بدهند. او میگوید: شوهرم خریدهای خانه را میکند و به او سر میزند. خودم هم راحت هستم!
ضرورتهای همخانگی
«مهدی» درباره تجربهی سفر و رفاقت با همخانههایش گفت: همخانههایم زیاد قهر میکردند و من آشتیشان میدادم. یک نفرشان وسواس داشت. همیشه حمام میرفت! او با خنده درباره شیطنتهای خود گفت: خب من فقط سیگاری بودم. آنها خوششان نمیآمد! ولی ناچارا تحمل میکردند.
دکتر نیکپور، روانشناس، درباره اهمیت داشتنِ سبک فکریِ مستقل و بلوغ پایه گفت: صفات مثبت و منفی ما زیرِ یک سقف پررنگتر میشود و ما صرف نظر از اینکه پدر و مادرهایمان چگونه انسانهایی بودند، باید تلاش کنیم تا آسیبهایی که در خانواده به آن دچار شدیم، با تلاش و بهتدریج به رفتار بالغانهتر منجر شود.
ردپایِ کرونا زیر سقف همخانگی
ادامه در لینک زیر:
https://ensafnews.com/616478/
@ensafnews
@hooreechannel 🌹
دربارهی همخانگی در ایران روایتهای بحثبرانگیزی وجود دارد. انگیزهی برخی پیدا کردنِ «شریک جنسی» است. عدهای هم «استقلال فردی خود» را میخواهند. بعضی این سبک زندگی را «یک بهانه و زمینه ساز فساد» و عدهای «یک فرصت» برای کاهش فشار اقتصادی و رهایی از محدودیتها میدانند.
مردم و کارشناسان در این باره نظرات متفاوتی دارند. گزارش انصاف نیوز از همخانگی در ایران و چالشهای آن را در ادامه بخوانید:
عکس و وُیس بفرست اوکی بود تماس میگیرم!
«مسعود» ۳۳ ساله، بهدنبال همخانه «خانمِ بی حاشیه، شاغل با صدا و سیمای دلخواهش!» است. او میگوید: از ازدواج و تعهد خوشش نمیآید. میخواهد مثل «دو تا دوست» و تا وقتی «اوکی» هستند، در رابطه باشند.
«غزاله لعلیانی»، دکتری تخصصی باکتریشناسی و بیماریهای عفونی، درخصوص خطراتِ روابط جنسی غیرمحافظتشده به انصاف نیوز گفت: ایدز، هپاتیت ب، HPV و تبخال تناسلی، از جمله بیماریهای مقاربتی هستند. از طریق زخمِ باز، وسایل شخصی آلوده و خالکوبی نیز خطر ابتلا وجود دارد.
خانم لعلیانی درباره ابتلای خاموش به برخی ویروسها هشدار میدهد: تبخال تناسلی در مبتلایان مرد و سوزاک در نیمی از زنان مبتلا، علائم خاصی ندارد و افراد با ابتلا به فرم شدیدترِ این بیماریها متوجه ابتلای خود و شریک جنسیشان میشوند.
در خانهی مادرم دست به سیاه و سفید نمیزدم
«مونا» بهخاطر کار و تحصیل به تهران آمده است. او میگوید در خانهی مادرش حتی غذا هم درست نمیکرده و کاری به چیزی نداشته است. او گفت: اما الان میتوانم یک زندگی را به تنهایی اداره کنم. زمان بُرد تا یاد بگیرم گلیمم را از آب بیرون بکشم، اما واقعا ارزشش را داشت!
دکتر مجتبی نیکپور، روانشناس، دربارهی تاثیر همخانگی بر کیفیت تعاملات فردی و حس مسئولیتپذیری افراد به انصاف نیوز گفت: همخانگی یک تمرین اجتماعی زیر یک سقف است. یادگیری حل تعارض، ارتباط موثر و کنترل هیجان، در موقعیتهای مختلفِ زندگی مثل کار و تحصیل، به انعطافپذیری و اجتماعی شدن ما کمک میکند.
همخانه شدن در تهران چقدر خرج بر میدارد؟
به نظر میآید تعداد نفرات همخانه، مشخصات خانه و لوکیشن و البته توافق افراد در تعیینِ قیمت نقش مهمی دارند.
مثلاً یک واحد ۸۰ متری در عبدل آباد که سه نفر خانم در آن ساکن هستند، ۷۰ میلیون پیش – ۱۰۰ هزار تومان اجاره و یک واحد ۹۰ متری در صادقیه با دو نفر همخانه صد میلیون پیش- ۹ میلیون اجاره آگهی گذاشته شده است.
شرایط ازدواج خراب شده، چشم و همچشمی هم زیاد است
یک خانم میانسال، تاخیر در ازدواج و چشموهمچشمی را ریشهی همخانگی میداند: «دوران ما پسر و دخترها خیلی زود ازدواج میکردند.» او ادامه داد: «پسرِ من درباره چی با من حرف بزنه؟ خوب با پدر و مادر محدودیت داره » او در آخر ابرویش را بالا انداخت و گفت: «در اینستاگرام هم میبیند دوستش از خانواده جدا شده، میگوید من از او چی کم دارم؟!»
«شجاعت» میوهی درختِ استقلال است
«صاحبخانهی پیرم میگفت من تنها هستم. باید هر روز بیایی و به من سر بزنی»، خانمی جوان این را گفت. او با عصبانیت ادامه داد: او فهمیده بود نمیتوانم «نه» بگویم و سوءاستفاده میکرد. اما بالاخره با قاطعیت در برابرش ایستادم.
دکتر نیکپور دربارهی اهمیت کنشگر بودن گفت: نباید از موضع ضعف وارد همخانگی شد. چون خیلی تحت تاثیر آن فصا قرار میگیریم و احساس ناتوانی میکنیم. باید تصمیمگیرنده باشیم. یعنی استراتژی شرایط محیط را خودمان بچینیم؛ با اعتراض، قانون و یا تغییر.
همدم ۲۳ میلیونی یا خانهی رایگان؟
نوعی از همخانگی هم با نگهداری از سالمند همراه است.
بنابر اعلام یک شرکت ارائهدهندهی خدماتِ «همدم سالمند»، پس از یک روز کاری و توافق، دو قرارداد ۲۳ میلیونی با شرکت و همدم بسته میشود.
«مریم» اما یک واحد رایگان به یک خانواده داده تا مراقب مادر شوهرش باشند، با او صحبت کنند و غذایش را بدهند. او میگوید: شوهرم خریدهای خانه را میکند و به او سر میزند. خودم هم راحت هستم!
ضرورتهای همخانگی
«مهدی» درباره تجربهی سفر و رفاقت با همخانههایش گفت: همخانههایم زیاد قهر میکردند و من آشتیشان میدادم. یک نفرشان وسواس داشت. همیشه حمام میرفت! او با خنده درباره شیطنتهای خود گفت: خب من فقط سیگاری بودم. آنها خوششان نمیآمد! ولی ناچارا تحمل میکردند.
دکتر نیکپور، روانشناس، درباره اهمیت داشتنِ سبک فکریِ مستقل و بلوغ پایه گفت: صفات مثبت و منفی ما زیرِ یک سقف پررنگتر میشود و ما صرف نظر از اینکه پدر و مادرهایمان چگونه انسانهایی بودند، باید تلاش کنیم تا آسیبهایی که در خانواده به آن دچار شدیم، با تلاش و بهتدریج به رفتار بالغانهتر منجر شود.
ردپایِ کرونا زیر سقف همخانگی
ادامه در لینک زیر:
https://ensafnews.com/616478/
@ensafnews
@hooreechannel 🌹
👍1
بنشینم و صبر پیش گیرم
درباره عکسی از موتور سوار زن و بچهاش
🖌امیر جدیدی | روزنامهنگار و عکاس
🔹ضربه آخر را یکی از بچههای تحریریه زد. از صبح کم کم ده نفر عکس زن و بچه موتور سوار را برایم فرستادهاند. چه فکری پیش خودتان کردید؟ من بی مایه که باشم؟
🔹اگر قرار بود حرفهای خبرنگار یک لا قبایی توسط متصدیان امور شنیده شود که گفتنیها را خیلی وقت پیش گفتیم. همین یک ماه پیش بود که در عکسنوشت و بعد از هشدار رئیس پلیس راهور خطاب به نمیدانم چه کسی نوشتیم شما را به جان عزیزتان قسم تا کار به جای باریک نکشیده دست بجنبانید.
🔹دست بجنبانید و شرایط صدور گواهینامه موتورسواری زنان را فراهم کنید. اگر از دیوار صدا در آمد از مسئولان هم. اصلا یک پله بالاتر چه حاجت به گفتن من و امثال من؟
🔹مگرغیر از این است که شش ماه دیگر از حجم زیاد «راکب نسوان» مجبور میشوید سر تسلیم به خواستهشان فرود بیاورید؟ حقیقتا پیش خودتان چه فکری میکنید؟ چرا عادت کردهاید که همه امور را به روز نامعلومی احاله دهید؟
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
درباره عکسی از موتور سوار زن و بچهاش
🖌امیر جدیدی | روزنامهنگار و عکاس
🔹ضربه آخر را یکی از بچههای تحریریه زد. از صبح کم کم ده نفر عکس زن و بچه موتور سوار را برایم فرستادهاند. چه فکری پیش خودتان کردید؟ من بی مایه که باشم؟
🔹اگر قرار بود حرفهای خبرنگار یک لا قبایی توسط متصدیان امور شنیده شود که گفتنیها را خیلی وقت پیش گفتیم. همین یک ماه پیش بود که در عکسنوشت و بعد از هشدار رئیس پلیس راهور خطاب به نمیدانم چه کسی نوشتیم شما را به جان عزیزتان قسم تا کار به جای باریک نکشیده دست بجنبانید.
🔹دست بجنبانید و شرایط صدور گواهینامه موتورسواری زنان را فراهم کنید. اگر از دیوار صدا در آمد از مسئولان هم. اصلا یک پله بالاتر چه حاجت به گفتن من و امثال من؟
🔹مگرغیر از این است که شش ماه دیگر از حجم زیاد «راکب نسوان» مجبور میشوید سر تسلیم به خواستهشان فرود بیاورید؟ حقیقتا پیش خودتان چه فکری میکنید؟ چرا عادت کردهاید که همه امور را به روز نامعلومی احاله دهید؟
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
👍5
مدیریت عصر مدرن با ذهنهای ساده
( افزایش جمعیتی که به کارمان نیامد)
در شبکه های اجتماعی فیلمی از دیدار آخرین پادشاه ایران محمدرضا پهلوی با روحانیون وجود دارد که احتمالا به دهه ۱۳۵۰ مربوط میشود. شاه در این دیدار میگوید: شاید جمعیت ایران در آینده به ۶۰ و حتی ۶۵ میلیون هم برسد و باید برای آن جمعیت فکری کرد.
در دهه ۱۳۵۰ شمسی که مقارن با دهه ۱۹۷۰ میلادی است، سیاست کنترل جمعیت، سیاستی جاری و تقریبا عادی و پذیرفته شده در نزد حکومت های کشورهای جهان سوم و در حال توسعه بود و رژیم پهلوی هم همین سیاست کنترل جمعیت را تشویق و پیگیری میکرد.
اما بعد از انقلاب ۱۳۵۷ انقلابیون مذهبیِ تازه به قدرت رسیده، اعلام کردند که سیاست کنترل جمعیت غربی و توطئه بوده، این پدر سوخته های غرب زده میخواستند بچه مسلمان کم شود تا میتوانید بچه دار شوید! لذا در دهه ۱۳۶۰ هجری شمسی نه تنها سیاست کنترل جمعیت پیگیری نشد، بلکه فروش وسایل پیشگیری از بارداری در داروخانهها ممنوع شده و اگر پزشکی اقدام به عمل جراحی زنان جهت جلوگیری از بارداری میکرد مجرم بوده و بعضاً پروانه طبابتش باطل میشد.
جمعیت از سال ۱۳۵۹ تا یک دهه، بیرویه افزایش پیدا کرد، طوری که جمعیت شناسان این دهه را دوره انفجار جمعیت (Baby Boom) در کل تاریخ ایران میدانند. هیچ کس به فکر مدیریت این جمعیت انبوه و آینده آن نبود. ذهنهای ساده درکی از پیچیدگیهای عصر مدرن نداشتند. آنها نمیدانستند که در جامعه در حال شهری شدن باید افزایش جمعیت به قاعده، حساب شده، بتدریج و متناسب با نیازها باشد. اما خب اینگونه نبود. بیشتر باور و احساسات سنتی و مذهبی بر درایت و دوراندیشی غلبه داشت.
خاطرم هست در دهه ۱۳۶۰ که دانشجو بودیم یکی از استادان در سر کلاس گفت آیتالله مشکینی امام جمعه قم در یک سخنرانی گفته است: شما فرزند به دنیا بیاورید بفرستید به کوچه و خیابان خودش بزرگ می شود، هر آنکس که دندان دهد نان دهد.
اما در عصر مدرن دندان فقط برای نان نیست. بلکه در عصر مدرن بدن انسان به بهداشت و تغذیه و مراقبت نیاز دارد و همچنین برای این جسمها و روانها دهها و بلکه صدها نیاز آموزشی و تربیتی و اقتصادی و اجتماعی مطرح است و برای کسی که مثلاً ۶ فرزند دارد این نیازها ضرب در شش میشود. اما در آن زمان این مسائل مهم نبودند، در نگاه و ذهن احساسی و ساده انقلابیون، مسئلهی مهم افزایش نفوس بود و مساله کیفیت زندگی چندان مهم نبود. .
این تفکرات ساده اندیشانه و سه برابر شدن جمعیت کشور، معضلات اجتماعی مثل بیکاری، سرخوردگی، مهاجرت ازکشور، نابودی محیط زیست، اعتراض ها و شورشهای خیابانی و دهها معضل دیگر را در پی داشت. جالب آنکه برخی ساده اندیشانه کاهش جمعیت در یکی دو دهه اخیر را که حاصل روند رو به رشد تحصیلات شهروندان و افزایش شهرنشینی بوده، توطئه بیگانگان میدانند!
بیایید کمی با آمار صحبت کنیم تا بدانیم کنترل جمعیت در زمان پهلوی، افزایش جمعیت در دهه ۱۳۶۰ و ۷۰ شمسی و کنترل جمعیت کنونی ربطی به دشمن ندارد بلکه حاصل طبیعی روند یک جامعه در حال مدرن شدن است.
حال ببینیم جمعیت برخی کشور های مرفه و پیشرفته صنعتی در این مدت ( از سال ۱۹۸۰ میلادی تا ۲۰۲۴ میلادی) چقدر بوده است. هوش مصنوعی این اطلاعات تقریبی را در اختیار ما گذاشته است:
رقم نخست تعداد جمعیت در سال ۱۹۸۰ بوده رقم دوم جمعیت در سال ۲۰۲۴ و رقم سوم تعداد نفراتی است که در این ۴۴ سال به جمعیت این کشور ها اضافه شده است:
ژاپن ~116.8 میلیون ~123.98 میلیون ≈ 7.18 میلیون نفر
آلمان ~78.29 میلیون ~83.25 میلیون ≈ 4.96 میلیون نفر
بریتانیا ~56.33 میلیون ~67.96 میلیون ≈ 11.63 میلیون نفر
ایتالیا ~56.33 میلیون ~58.70 میلیون ≈ 2.37 میلیون نفر
کانادا ~24.51 میلیون ~39.11 میلیون ≈ 14.60 میلیون نفر
در بازه زمانی فوق، حدود ۴۳ میلیون به جمعیت کشور ما اضافه شده است. ولی مثلاً به جمعیت آلمان کمتر از ۵ میلیون اضافه شده. همچنین مجموع افزایش جمعیت کل پنج کشور نامبرده، به مراتب بسیار کمتر از افزایش جمعیت ایران بوده است. جمعیتی را به کشورمان افزودیم که برایش هیچ برنامه ای نداشتیم و جز بیکاری و سرخوردگی اکثریت جمعیت جوان، عایدی برای ما نداشته است. به عبارتی این جمعیت در جهت توسعه و پیشرفت، هیچ به کارمان نیامد.
نیازی به گفتن نیست که مدیریت جامعه در عصر شهری شدن و مدرن پیچیده بوده و نیاز به اندیشیدن به پیامدهای هر اقدامی از سوی حکومت دارد. زیرا اگر اندیشه نکنید با بحران های دائمی همچون اعتراضات اقتصادی، صنفی، اجتماعی و سیاسی مواجه خواهید شد. وضعیتی که اکنون در آن قرار گرفته ایم.
✍سعید معدنی دوم مهر ماه ۱۴۰۴
@Saeed_Maadani
@hooreechannel 🌹
( افزایش جمعیتی که به کارمان نیامد)
در شبکه های اجتماعی فیلمی از دیدار آخرین پادشاه ایران محمدرضا پهلوی با روحانیون وجود دارد که احتمالا به دهه ۱۳۵۰ مربوط میشود. شاه در این دیدار میگوید: شاید جمعیت ایران در آینده به ۶۰ و حتی ۶۵ میلیون هم برسد و باید برای آن جمعیت فکری کرد.
در دهه ۱۳۵۰ شمسی که مقارن با دهه ۱۹۷۰ میلادی است، سیاست کنترل جمعیت، سیاستی جاری و تقریبا عادی و پذیرفته شده در نزد حکومت های کشورهای جهان سوم و در حال توسعه بود و رژیم پهلوی هم همین سیاست کنترل جمعیت را تشویق و پیگیری میکرد.
اما بعد از انقلاب ۱۳۵۷ انقلابیون مذهبیِ تازه به قدرت رسیده، اعلام کردند که سیاست کنترل جمعیت غربی و توطئه بوده، این پدر سوخته های غرب زده میخواستند بچه مسلمان کم شود تا میتوانید بچه دار شوید! لذا در دهه ۱۳۶۰ هجری شمسی نه تنها سیاست کنترل جمعیت پیگیری نشد، بلکه فروش وسایل پیشگیری از بارداری در داروخانهها ممنوع شده و اگر پزشکی اقدام به عمل جراحی زنان جهت جلوگیری از بارداری میکرد مجرم بوده و بعضاً پروانه طبابتش باطل میشد.
جمعیت از سال ۱۳۵۹ تا یک دهه، بیرویه افزایش پیدا کرد، طوری که جمعیت شناسان این دهه را دوره انفجار جمعیت (Baby Boom) در کل تاریخ ایران میدانند. هیچ کس به فکر مدیریت این جمعیت انبوه و آینده آن نبود. ذهنهای ساده درکی از پیچیدگیهای عصر مدرن نداشتند. آنها نمیدانستند که در جامعه در حال شهری شدن باید افزایش جمعیت به قاعده، حساب شده، بتدریج و متناسب با نیازها باشد. اما خب اینگونه نبود. بیشتر باور و احساسات سنتی و مذهبی بر درایت و دوراندیشی غلبه داشت.
خاطرم هست در دهه ۱۳۶۰ که دانشجو بودیم یکی از استادان در سر کلاس گفت آیتالله مشکینی امام جمعه قم در یک سخنرانی گفته است: شما فرزند به دنیا بیاورید بفرستید به کوچه و خیابان خودش بزرگ می شود، هر آنکس که دندان دهد نان دهد.
اما در عصر مدرن دندان فقط برای نان نیست. بلکه در عصر مدرن بدن انسان به بهداشت و تغذیه و مراقبت نیاز دارد و همچنین برای این جسمها و روانها دهها و بلکه صدها نیاز آموزشی و تربیتی و اقتصادی و اجتماعی مطرح است و برای کسی که مثلاً ۶ فرزند دارد این نیازها ضرب در شش میشود. اما در آن زمان این مسائل مهم نبودند، در نگاه و ذهن احساسی و ساده انقلابیون، مسئلهی مهم افزایش نفوس بود و مساله کیفیت زندگی چندان مهم نبود. .
این تفکرات ساده اندیشانه و سه برابر شدن جمعیت کشور، معضلات اجتماعی مثل بیکاری، سرخوردگی، مهاجرت ازکشور، نابودی محیط زیست، اعتراض ها و شورشهای خیابانی و دهها معضل دیگر را در پی داشت. جالب آنکه برخی ساده اندیشانه کاهش جمعیت در یکی دو دهه اخیر را که حاصل روند رو به رشد تحصیلات شهروندان و افزایش شهرنشینی بوده، توطئه بیگانگان میدانند!
بیایید کمی با آمار صحبت کنیم تا بدانیم کنترل جمعیت در زمان پهلوی، افزایش جمعیت در دهه ۱۳۶۰ و ۷۰ شمسی و کنترل جمعیت کنونی ربطی به دشمن ندارد بلکه حاصل طبیعی روند یک جامعه در حال مدرن شدن است.
حال ببینیم جمعیت برخی کشور های مرفه و پیشرفته صنعتی در این مدت ( از سال ۱۹۸۰ میلادی تا ۲۰۲۴ میلادی) چقدر بوده است. هوش مصنوعی این اطلاعات تقریبی را در اختیار ما گذاشته است:
رقم نخست تعداد جمعیت در سال ۱۹۸۰ بوده رقم دوم جمعیت در سال ۲۰۲۴ و رقم سوم تعداد نفراتی است که در این ۴۴ سال به جمعیت این کشور ها اضافه شده است:
ژاپن ~116.8 میلیون ~123.98 میلیون ≈ 7.18 میلیون نفر
آلمان ~78.29 میلیون ~83.25 میلیون ≈ 4.96 میلیون نفر
بریتانیا ~56.33 میلیون ~67.96 میلیون ≈ 11.63 میلیون نفر
ایتالیا ~56.33 میلیون ~58.70 میلیون ≈ 2.37 میلیون نفر
کانادا ~24.51 میلیون ~39.11 میلیون ≈ 14.60 میلیون نفر
در بازه زمانی فوق، حدود ۴۳ میلیون به جمعیت کشور ما اضافه شده است. ولی مثلاً به جمعیت آلمان کمتر از ۵ میلیون اضافه شده. همچنین مجموع افزایش جمعیت کل پنج کشور نامبرده، به مراتب بسیار کمتر از افزایش جمعیت ایران بوده است. جمعیتی را به کشورمان افزودیم که برایش هیچ برنامه ای نداشتیم و جز بیکاری و سرخوردگی اکثریت جمعیت جوان، عایدی برای ما نداشته است. به عبارتی این جمعیت در جهت توسعه و پیشرفت، هیچ به کارمان نیامد.
نیازی به گفتن نیست که مدیریت جامعه در عصر شهری شدن و مدرن پیچیده بوده و نیاز به اندیشیدن به پیامدهای هر اقدامی از سوی حکومت دارد. زیرا اگر اندیشه نکنید با بحران های دائمی همچون اعتراضات اقتصادی، صنفی، اجتماعی و سیاسی مواجه خواهید شد. وضعیتی که اکنون در آن قرار گرفته ایم.
✍سعید معدنی دوم مهر ماه ۱۴۰۴
@Saeed_Maadani
@hooreechannel 🌹
👍10❤3