نسل Z؛ بی‌آرمان یا وارث آرمان زندگی؟

کوروش کرمی‌فرد در خبرآنلاین نوشت:
🔹دیروز از طریق همسرم مطلع شدم که یکی از دوستان پسرم، در مسیر رفتن به سر کار متوجه می‌شود بچه‌گربه‌ای از ناحیه پا دچار حادثه شده است. بلافاصله گربه را به یک کلینیک دامپزشکی منتقل می‌کند. پس از رادیولوژی مشخص می‌شود که پای گربه شکسته و نیاز به عمل و نصب پلاتین دارد؛ هزینه‌ای بیش از ۲۰ میلیون تومان.

🔹به محض اینکه پسرم و بقیه دوستانشان از ماجرا مطلع می‌شوند، همگی آستین بالا می‌زنند و تصمیم می‌گیرند هزینه درمان را میان خودشان تقسیم کنند. دامپزشک نیز وقتی این همدلی و مهربانی بچه‌ها را می‌بیند، می‌پذیرد که ۵۰ درصد هزینه درمان را خودش تقبل کند.

🔹غرض از بیان این ماجرا، نه صرفاً نقل یک اتفاق شیرین، بلکه توجه به یک واقعیت مهم درباره نسل Z و نسل آلفاست. برخلاف نظریه‌پردازی‌های برخی شبه‌اندیشمندان که این نسل را «بی‌آرمان»، «بی‌اخلاق» و گرفتار فردگرایی می‌دانند، شاید مسئله این باشد که آن‌ها آرمان‌های خود را به زبان و قالب نسل‌های پیشین بیان نمی‌کنند.

🔹این نسل شاید کمتر درباره «نجات بشریت» سخن بگوید، اما وقتی با موجودی رنج‌دیده مواجه می‌شود، دست به کار می‌شود تا رنج او را کاهش دهد. شاید بزرگ‌ترین آرمان فراموش‌شده بسیاری از ایدئولوژی‌های کهن و نوین، همین باشد: زندگی.
🔹هم میهن

@hooreechannel 🌹

ابهام از آینده، و زیست غیرِ اخلاقانه

پرسش :

مدت‌هاست در هر جمع و گروهی این سوال طرح می‌شود که:
چرا در ایران اختلاس زیاد است؟
تهمت فراوان است؟
دروغ بی.شمار است؟
چرا زیرآب زنی در کار و خیانت در شغل و فساد در خانواده افزون شده است؟

چرا جوانان به مواد مخدر روی آورده‌اند؟
چرا رابطه‌های آنچنانی رواج یافته شد؟
چرا میزان تصادفات رانندگی زیاد شده؟
چرا دعواهای خانگی و خیابانی و چاقوکشی و قتل و جنایت و تجاوز روز به روز بیشتر می‌شود؟
چرا تحمل ایرانی‌ها کم شده.؟
چرا فحش زیاد شده ..؟

چرا هر کس که سفری به اروپا می‌کند می‌گوید انجا احترام دیده و در ایران بی‌احترامی ....؟
چرا و چرا؟؟

مگر از صبح تاشب نوای دین از صدا و سیما به گوش نمی‌رسد؟
مگر هر هفته در کل کشور نماز جمعه برگزار نمی‌شود؟
مگر این همه مداح و سخنران که شب و روز از خدا و پیغمبر می‌گویند کم است ؟
پس چرا مشکلات اخلاقی جامعه روز به روز اسفناک‌تر و فجیع‌تر می‌شود؟؟

به طورخلاصه چرا جامعه ایران از اخلاق دور شده است؟

مصطفی ملکیان:

پاسخ  این همه سوال فقط یک عبارت است:
ابهام از آینده .................!!

در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روان‌شناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند.

در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت.

در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰ گرم غذا می‌خورد.

پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود.

شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰ گرم به ۱۲۰۰ گرم افزایش یافت.

هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰ گرم به ۱۵۰۰ گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند.

دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند.

هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند.  امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد.

در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.

آینده‌ی مبهم و نامعلوم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاق و تحمل را در هر جامعه‌ای كاهش می‌دهد.

به طور مثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و.. كمتر است.

به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌كنند.

پس اخلاقی زیستن ارتباطی به نصیحت‌های اخلاقی و ازدیاد مجالس دینی ندارد.
اخلاقی زیستن نیاز به آرامش ذهنی و ثبات اقتصادی دارد.

به جای صرف هزینه‌های بسیار برای دعاهای مستحب و سخنرانی‌های خسته کننده و مداحی‌های سوزناک و خرج برای برپایی مجالس و همایش‌های بی‌اثر ؛ بهتر است این ثروت عمومی را به واجبات مردم مخصوصا ازدواج و شغل منتقل کنند.

جوانی که شغل دارد و ازدواج کرده ، با خوش‌بینی به آینده می‌نگرد و همین آرامش به او زندگی اخلاقی بهتری هدیه خواهد داد.

پس چه خوب خواهد بود که مستحبات را کم کنند و به واجبات برسند.

@hooreechannel 🌹

مشروعیت قانون و فاصله دولت و جامعه
️
✍️فتانه عبدالحسینی| مرداد ۱۴۰۵
«خانم، اگر حجابت را رعایت نکنی اجازه ورود نداری.» این جمله در ظاهر درباره حجاب است، اما در آستانه چهارمین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» معنایش فقط بازگشت محدودیت حجاب نیست؛ مسئله جابه‌جایی جغرافیای کنترل است.

@hooreechannel 🌹

🔻 جرم: راکب نسوان/ گزارش شبکه شرق از موتورسواری زنان

🔹«چطور می‌توانم تَرک یک مرد موتورسوار بنشینم، اما یک وجب جلوتر نه!» این گزارش روایتی از موتورسواری زنان در شهر است.

🔹نیروی انتظامی سفت‌و‌سخت ایستاده و با استناد به تبصره ماده ۲۰ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی که به گفته حقوق‌دانان محل بحث است، از صدور گواهی‌نامه برای زنان اجتناب می‌کند.

🔹اینها در حالی است که در ماده یک آیین‌نامه صدور انواع گواهی‌نامه رانندگی گفته شده هر‌کس بخواهد با هر نوع وسیله نقلیه موتوری زمینی رانندگی کند، باید ‌گواهی‌نامه رانندگی متناسب با آن وسیله را دارا باشد.

🔹در این قانون نه بحثی از ممنوعیت زنان مطرح است و نه حتی تأکیدی بر لفظ مردان وجود دارد.

✍مریم لطفی
@womenstudies
@hooreechannel 🌹

جایگاه ایران؛ قله آرمانی یا دره جهنمی؟یک گزارش جامع

آیا ایران بر یک قله آرمانی ایستاده؟ (آن‌گونه که برخی رسانه‌های داخلی می‌گویند) یا به یک دره جهنمی سقوط کرده (آن‌گونه که در برخی رسانه‌های خارجی گفته می‌شود)؟
برای پاسخ به چنین سوالی یک راه آن است که خود را با دیگر کشورهای جهان مقایسه کنیم. به همین خاطر از ۳۲ گزارش بین‌المللی و ۵۲ شاخص مقایسه‌ای استفاده کردیم تا بفهمیم که وضعیت ایران چگونه است؟ از شاخص توسعه انسانی گرفته تا شاخص گرسنگی؛ از شکنندگی دولت تا بهبود وضعیت جامعه؛ از شادکامی روانی تا آزادی اقتصادی بررسی شدند. (گزارش جامع ۵۲ شاخص پیوست شده است).
قبل از آنکه به نتایج این بررسی بپردازیم به چالشی که قطعاً بسیاری مطرح خواهند کرد، بپردازیم. آیا شاخص‌های جهان؛
◽️۱۰۰٪ واقعیت را بازتاب می‌دهند؟ خیر!
◽️منصفانه و غیرسوگیرانه هستند؟ خیر!
◽️با دیدگاه ما از هستی، انسان و سعادت همخوانی دارند؟ خیر!
◽️همه آن چیزی که مهم است مانند اخلاق، معنویت و انسانیت را به خوبی اندازه‌گیری می‌کنند؟ خیر!
پس با توجه به چهار نقص بالا آیا نباید شاخص‌های جهانی را کنار بگذاریم؟ قطعاً خیر! شش دلیل در گزارش آورده شده که کنار گذاشتن شاخص‌های جهانی هم غیرمنطقی است و هم فرار از واقعیت.  
 
نتایج بررسی؛ کجای جهان ایستاده‌ایم؟
آنچه از مجموع این شاخص‌ها و گزارش‌ها بدست می‌آید، آن است که ایران در ۶۳٪ موارد بدتر از میانگین جهان بوده و در ۳۷٪ شاخص‌ها در میانه جهان یا بالاتر از میانگین جهانی ایستاده است.
ایران در رقابت با دو قدرت منطقه‌ای (عربستان و ترکیه)، فقط در ‌یک مورد (۲٪) از شاخص‌های مورد بررسی توانسته است برتری هم‌زمان بر هر دو رقیب را کسب کند. ایران در ۷۱٪ از موارد، ضعیف‌تر از هر دو رقیب بوده و در  ۲۷٪ باقی‌مانده نیز توانسته با یکی از آن‌ها برابری کرده یا بر آن پیشی بگیرد.
 
اگر رتبه ایران را در مقایسه با کل کشورهای مورد بررسی به صورت یک نردبان ده پله‌ای در نظر بگیریم، آنگاه در شاخص‌های توسعه‌سنج (میوه‌های توسعه) مانند توسعه انسانی سازمان ملل، سرمایه انسانی بانک جهانی، کامیابی چندبعدی شورای آتلانتیک ما معمولاً در پله های ۵ الی ۷ از نردبان ۱۰ پله‌ای توسعه ایستاده‌ایم. اما بر اساس شاخص‌های توسعه‌ساز مانند آزادی اقتصادی و سیاسی در پله‌های صفر تا ۴! که این پارادوکس جذاب را در گزارش بیشتر توضیح داده‌ایم.
 
خب برگردیم به سوال: ایران بر قله آرمانی یا دره جهنمی؟
جواب آن است که بر اساس ۳۲ گزارش و ۵۲ شاخصی که ما بررسی کرده‌ایم نه قله آرمانی و نه دره جهنمی، هیچ کدام تأیید نمی‌شود. نه باید در دام سیاه‌نمایی افتاد و نه فریب سفیدنمایی را خورد؛ واقعیت، جایی میان این دو روایت است. بهترین توصیف برای موقعیت ایران چنین است: دامنه لغزان!
چرا دامنه؟ به خاطر آنکه بر اساس شاخص‌هایی که سنجش‌گر میزان توسعه‌یافتگی‌اند ما در میانه جهان ایستاده‌ایم.
و چرا لغزان؟ به خاطر آنکه در برخی شاخص‌ها که کم هم نیستند، یا در جا زده‌ایم، یا عقب‌گرد داشته‌ایم یا از رقابت با متوسط جهان یا رقبای منطقه‌ای جا مانده‌ایم. ایران در دامنه لغزان است هم به خاطر محدودیت‌های برون‌زا مانند تحریم و هم به خاطر انباشت بحران‌های برآمده از سیاست‌های غلط داخلی و این لغزندگی باعث شده که پیشرفت‌هایی که در برخی دهه‌ها داشته‌ایم را از دست بدهیم.

تجویز راهبردی
باید این دامنه لغزنده را به رسمیت بشناسیم. در صورتی که درها بر همین پاشنه بچرخد، سیاست‌ها همین بماند و مسیر کشورداری تغییر نکند؛ به خاطر لغزندگی، آنچه امروز داریم شاید رویای فردای ما باشد. باور نمی‌کنید؟ رشد اقتصادی، خانواده‌های زیر خط فقر و شاخص فلاکت الان را با ۱۳۸۰ که سال فوق‌العاده‌ای هم از نظر اقتصادی نبود مقایسه کنید! همین‌ها نشان می‌دهد که کار به جایی رسیده که ۱۳۸۰ برای ما یک رویا شده.

باید نگران بود یا امیدوار؟
جواب: هم‌زمان هم امیدواری هم نگرانی. چرا که بر اساس شاخص‌ها، در کنار ۸ نقطه نگران‌کننده (تنهایی و حاشیه‌نشینی جهان، آزادی سیاسی محدود، آزادی اقتصادی نامطلوب، کارآمدی حکمرانی رو به افول، تعصبات جنسیتی (در سیاست و اشتغال)، امنیت سرمایه‌گذاری بسیار پایین، حقوق مالکیت نامطلوب و مشروعیت پایین حکومت) ایران ۸ نقطه امیدوارکننده دارد (موقعیت جغرافیایی، سرمایه انسانی، کاهش چشمگیر نابرابری جنسیتی (در آموزش و سلامت)، مهارت‌های میان‌فرهنگی و انسجام اجتماعی بالا، ظرفیت بالای نوآوری، انواع قدرت (نرم، سخت و ترکیبی)، ذخایر طبیعی و جذابیت‌های گردشگری و اندازه جمعیت و بازار بزرگ).

ترکیب استراتژی‌های اهرم‌ساز (Leveraging) در کنار استراتژی‌های آزادساز (Unblocking) می‌تواند نجات‌بخش باشد. اولی برای نقاط امیدوارکننده و دومی برای نقاط نگران‌کننده.
 
✍️ مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
@hooreechannel 🌹

🎯 «سولومکسینگ»؛ گرایشی نوظهور در میان نسل زد

♦️وایرد، جیسن پارهام — «سُولومَکْسینگ» -که گاهی از آن با نام‌های سینگل‌مکسینگ، اَلُونْ‌مکسینگ یا بای‌مای‌سلف‌مکسینگ نیز یاد می‌شود- گرایشی نسبتاً نوظهور در میان جوانان است که بر اساس آن، افراد آگاهانه تصمیم می‌گیرند مجرد بمانند و استقلال شخصی خود را بر قرارهای عاشقانه و روابط عاطفی مقدم بدانند.

♦️بر اساس پژوهشی که مرکز پیو در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد، تقریباً نیمی از جمعیت بزرگسال ایالات متحده مجرد هستند. این گزارش تأکید می‌کند که «اگرچه سهم بزرگسالانِ بدون شریک عاطفی اندکی کاهش یافته و سهم افراد متأهل اندکی افزایش پیدا کرده است، اما این به آن معنا نیست که افراد بیشتری ازدواج می‌کنند.» در واقع، شمار بیشتری از بزرگسالان اساساً ازدواج را کنار می‌گذارند و حدود ۸۰ درصد خانواده‌های تک‌والد را مادران مجرد اداره می‌کنند.

♦️مجرد‌ماندن برای نسل زد نوعی داغ‌ننگ نیست. برخی از آنان زندگی مجردی را ارج می‌نهند و زمانی را که با خود می‌گذرانند گرامی می‌شمارند. پژوهشی جدید نشان می‌دهد که نزدیک به نیمی از بزرگسالان ۱۸ تا ۳۴ساله می‌گویند مجرد بودن برایشان آرامش‌بخش‌تر از رابطه داشتن است. همچنین، ۴۲ درصد از پاسخ‌دهندگان گفته‌اند که رابطۀ عاطفی با اهداف شخصی، ثبات مالی یا رشد فردی‌شان تداخل ایجاد می‌کند. سولومکسینگ در ماه‌های اخیر در تیک‌تاک به‌شدت فراگیر شده است؛ نسل زد در این شبکۀ اجتماعی، برای بیان نارضایتی خود از افزایش هزینۀ قرارهای عاشقانه به این مفهوم روی آورد.


🔗 وایرد | ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ | Gen Z Singles Are Trying to Make ‘Solomaxxing’ Aspirational

🔗 جیسن پارهام؛ خبرنگار وایرد

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

پسران و مردان جوان، آرام و بی‌سروصدا از آموزش عالی در ایران حذف و بی هیچ توجهی زیر چرخ‌دنده‌های بی‌رحم زندگی له می‌شوند...

اینجا رئیس سازمان سنجش می‌گوید که در مجموع ۶۵ درصد شرکت‌کنندگان در کنکور امسال را دختران و تنها ۳۵ درصد آن را پسران تشکیل می‌دهند و می‌گوید این درصد در سال ۱۴۰۰ برای دختران ۶۰ و برای پسران ۴۰ بود.

@hooreechannel 🌹

برای شناختن یه آدم، فقط نبین با تو چطور رفتار می‌کنه؛
ببین با آدم‌هایی که هیچ سودی براش ندارن چطوره.
ببین وقتی عصبانیه چقدر خودش رو کنترل می‌کنه، با حیوان‌ها چطور برخورد می‌کنه، چه آدم‌هایی رو برای دوستی انتخاب کرده و درباره بقیه چطور حرف می‌زنه.

خانواده‌ای که توش بزرگ شده، هدف‌هاش، اولویت‌هاش، طرز فکرش و حتی رفتارش توی موقعیت‌های ساده، همه مهمن.
آدم‌ها بیشتر از حرف‌های قشنگ، خودشون رو توی همین جزئیات نشون می‌دن.

گاهی چیزی که در نگاه اول «یه نکته کوچیک» به نظر میاد، بعداً تبدیل می‌شه به مهم‌ترین بخش شخصیت یک آدم.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

هم‌نشینی همانندی می‌آورد

دارن هاردی، در کتاب اثر مرکب، درباره‌ی این نکته‌ی مهم که مجاورت به مشابهت می‌انجامد، چنین می‌گوید:

آدم‌هایی که از روی عادت با آنها در ارتباط هستید، «گروهِ مرجعِ» شما نامیده می‌شوند. طبق پژوهشی که روان‌شناس اجتماعی هاروارد، دکتر دیوید مک‌کلند، انجام داد، «گروهِ مرجعِ» شما در حدود نود و پنج درصد از موفّقیت یا شکستتان را در زندگی تعیین می‌کند.

بیشتر وقتتان را با چه کسانی می‌گذرانید؟ چه آدم‌هایی را بیشتر تحسین می‌کنید؟ آیا این دو گروه دقیقاً یکسان هستند؟ اگر نه، چرا؟

جیم ران به من یاد داد که ما به میانگین پنج آدمی تبدیل می‌شویم که بیشتر وقتمان را با آنها سپری می‌کنیم. ران می‌گوید: ما می‌توانیم با بررسی آدم‌های اطرافمان کیفیتِ سلامتی، نگرش و درآمدمان را بگوییم. آدم‌هایی که وقتمان را با آنها می‌گذرانیم، تعیین می‌کنند که کدام گفت‌وگوها توجّه‌مان را جلب کنند و مرتب در معرض کدام نگرش‌ها و عقیده‌ها باشیم. در نهایت شروع می‌کنیم به خوردن چیزی که آنها می‌خورند، مثل آنها صحبت می‌کنیم، چیزی را مطالعه می‌کنیم که آنها مطالعه می‌کنند، مثل آنها فکر می‌کنیم، چیزی را تماشا می‌کنیم که آنها می‌بینند، مثل آنها با مردم رفتار می‌کنیم و حتّی مثل آنها لباس می‌پوشیم.

جالب این‌جاست که در اغلب موارد کاملاً از شباهت‌های بین خودمان و آن پنج نفر اطرافمان آگاه نیستیم. چرا آگاه نیستیم؟ چون ارتباط‌هایتان شما را به زور در مسیری هل نمی‌دهند؛ آنها شما را به تدریج و آهسته در طول زمان عوض می‌کنند. اثر آنها خیلی جزئی و ظریف است، درست مثل وقتی که سوار بر یک تیوب روی آب دریا شناور هستید و احساس می‌کنید در جای ثابتی شناورید، تا وقتی به خودتان می‌آیید و می‌فهمید که جریان آرام آب شما را نیم مایل از ساحل دور کرده است.

نفوذ و اثری که دوستانتان روی شما دارند، جزئی و ظریف است و می‌تواند مثبت یا منفی باشد؛ ولی در هر صورت تأثیر آن فوق العاده قوی است. مراقب باشید! شما نمی‌توانید وقتتان را با آدم‌های منفی بگذرانید و انتظار داشته باشید که زندگی مثبتی داشته باشید. بنابراین میانگین درآمد، سلامتی، یا نگرش‌های پنج نفری که بیشتر وقتتان را با آنها سپری می‌کنید، چیست؟

آیا جواب این سؤال، شما را می‌ترساند؟ اگر این طور است بهترین راه برای افزایش پتانسیلتان در هر ویژگی مورد نظرتان سپری کردن بیشتر وقتتان با آدم‌هایی است که حالا آن ویژگی‌ها و صفات را دارند. آن موقع است که می‌بینید قدرتِ تأثیرات، جای این که علیه‌تان عمل کند، در خدمتتان عمل می‌کند. رفتارها و نگرش‌هایی که به آنها کمک کرده است تا به موفّقیتِ تحسین‌برانگیز از نظر شما دست یابند، به بخشی از رویّۀ روزمره‌تان تبدیل می‌شود. وقت کافی با آنها بگذرانید تا به احتمال زیاد پیامدهای موفّقیت‌آمیز مشابهی را در زندگی‌تان تجربه کنید.

نام پنج نفری که بیشتر وقتتان را با آنها هستید، یادداشت کنید. ویژگی‌های اصلی مثبت و منفی آنها را هم یادداشت کنید. مهمّ نیست چه کسانی هستند. می‌توانند همسر، برادر، همسایه یا دستیارتان باشد. حالا از آنها میانگین بگیرید. میانگین سلامتی و وضعیت مالیشان چگونه است؟ میانگین کیفیت روابطشان چه طور به نظر می‌رسد؟ همان طور که نتایجتان را بررسی می‌کنید، از خودتان بپرسید: «آیا این فهرست برای من خوب است؟ آیا این همان جایی است که می‌خواهم به آن برسم»؟

حالا وقت ارزیابی و اولویت‌بندی دوبارۀ آدم‌هایی است که وقتتان را با آنها سپری می‌کنید. این روابط می‌توانند پرورشتان دهند، شما را مشتاق چیزی کنند یا به دردسر بیندازندتان.

✅ اثر مرکّب؛ آغاز جهشی در زندگی، موفّقیت و درآمد شما، از دارن هاردی، ترجمۀ لطیف احمدپور و میلاد حیدری. ویراستۀ حسین یاغچی. تهران: نگاه نوین. ۱۳۹۵، چاپ پنجاهم. صص ۱۷۵ - ۱۷۰.

♦️ با این‌که متن ترجمه روان است، مقداری آن را تغییر دادم. کسانی که می‌خواهند به این نوشته ارجاع دهند، به متن اصلی مراجعه کنند.

✍ ایرج شهبازی، ۳۱ مردادماه ۱۴۰۵

 @sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

چگونه زنان بیش‌ترین هزینه‌ی بحران اقتصادی و‌ جنگ‌ را می‌دهند؟

جنگ با تخریب زیرساخت‌ها، جابه‌جایی گسترده‌ی جمعیت، فروپاشی فعالیت‌های اقتصادی، اختلال در نظام‌های آموزشی و بهداشتی و گسست شبکه‌های اجتماعی، بازار کار را به‌طور بنیادین دگرگون می‌کند. هرچند پیامدهای جنگ تمامی اقشار جامعه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما آثار اقتصادی آن برای زنان ابعاد عمیق‌تر و ماندگارتری دارد؛ زیرا زنان نه‌تنها در هر دو بخش رسمی و غیررسمی بازار کار با کاهش فرصت‌های شغلی، درآمد و امنیت اقتصادی مواجه می‌شوند، بلکه هم‌زمان بار سنگین‌تری از مسئولیت‌های مراقبتی و بازتولید اجتماعی را بر دوش می‌کشند؛ مسئولیت‌هایی که برای بقای خانواده و استمرار حیات جامعه در دوران جنگ و پس از آن حیاتی هستند.

این زنان با چالش‌هایی هم‌چون فقر، خشونت مبتنی بر جنسیت، آوارگی، تبعیض، اختلال در آموزش و دسترسی محدود به فرصت‌های شغلی و منابع درآمدی روبه‌رو هستند.

✅علاوه بر بیکاری، کاهش دستمزدها، تاخیر در پرداخت حقوق، افزایش قراردادهای موقت و ناامنی شغلی، وضعیت اقتصادی زنان را بیش از پیش شکننده می‌کند. بخش‌هایی مانند آموزش، بهداشت، خدمات اجتماعی، خرده‌فروشی، گردشگری و خدمات عمومی که زنان سهم بالایی از نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند، معمولاً از نخستین بخش‌هایی هستند که در اثر جنگ دچار رکود یا تعطیلی می‌شوند. تخریب زیرساخت‌های حمل‌ونقل، ناامن شدن مسیرهای رفت‌وآمد، قطع برق و ارتباطات و افزایش خطرات امنیتی نیز حضور زنان در محیط‌های کاری را دشوارتر می‌کند. در کنار این عوامل، مهاجرت اجباری نیروهای متخصص زن، از جمله پزشکان، پرستاران، استادان دانشگاه، پژوهشگران و کارآفرینان، پدیده‌ی «فرار مغزها» را تشدید کرده و ظرفیت علمی، حرفه‌ای و مدیریتی کشورها را برای سال‌ها تضعیف می‌کند.

سازمان بین‌المللی کار (ILO) در گزارش سال ۲۰۲۳ تاکید می‌کند که «بحران‌ها نابرابری‌های جنسیتی موجود در بازار کار را تشدید کرده و زنان را بیش از پیش به سوی اشتغال‌های ناامن سوق می‌دهند». بانک جهانی برآورد می‌کند که درگیری‌های نظامی می‌توانند در بلندمدت بیش از ۲۰ درصد از تولید ناخالص داخلی کشورها را کاهش دهند و روند بازگشت زنان به بازار کار معمولاً بسیار کندتر از مردان است.

✒️نهاد زنان سازمان ملل متحد (UN Women) در این زمینه تاکید می‌کند:

«معیشت زنان معمولاً نخستین بخشی است که در بحران‌ها آسیب می‌بیند و آخرین بخشی است که بهبود می‌یابد».

در کنار از دست رفتن فرصت‌های شغلی، یکی از مهم‌ترین اما کم‌تر دیده‌شده‌ترین پیامدهای جنگ، افزایش چشمگیر کارهای مراقبتی بدون مزد است؛ بخشی از اقتصاد که اغلب در آمارهای رسمی و سیاست‌گذاری‌های اقتصادی نادیده گرفته می‌شود. با گسترش جنگ، زنان مسئولیت مراقبت از مجروحان، سالمندان، افراد دارای معلولیت، کودکان آسیب‌دیده و افراد مبتلا به آسیب‌های روانی ناشی از جنگ را بر عهده می‌گیرند. آنان هم‌زمان وظیفه‌ی تامین آب، غذا، دارو، سوخت، مدیریت خانواده در شرایط کمبود منابع، حفظ سلامت اعضای خانواده و حتی مشارکت در بازسازی خانه‌ها و جوامع آسیب‌دیده را نیز بر دوش دارند. بر اساس گزارش نهاد زنان سازمان ملل، زنان و دختران بیش از سه-‌چهارم کار مراقبتی بدون مزد جهان را انجام می‌دهند و جنگ، این بارِ مراقبتی را به شکل چشمگیری افزایش می‌دهد.

🌸نانسی فولبر (Nancy Folbre)، با اشاره به اهمیت این فعالیت‌ها می‌گوید: «کار مراقبتی، قلب نامرئی هر اقتصاد است». با وجود این، ارزش اقتصادی این فعالیت‌ها در برنامه‌های بازسازی پس از جنگ، بودجه‌های ملی و سیاست‌های توسعه‌ای به‌ندرت محاسبه یا جبران می‌شود؛ در حالی که بدون این کار نامرئی، بقای خانواده و استمرار جامعه در دوران بحران امکان‌پذیر نیست.

⏺️زنان در مقایسه با مردان پس از جنگ نیز به دلیل ساختارهای استوار پدر-مرد سالاری،  دسترسی کم‌تری به اعتبارات مالی، مالکیت زمین و دارایی، منابع تولیدی و فرصت‌های سرمایه‌گذاری دارند و همین نابرابری‌های ساختاری روند بازیابی اقتصادی آنان را دشوارتر و طولانی‌تر می‌کند.

✍الهه امانی
📎ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

🎥نتیجه تحقیق بر روی کتابهای دبستان دهه شصت از زبان دکتر ژاله شادی طلب
بچه های آن روز مدارس، مدیران امروز ایران هستند!

@hooreechannel 🌹

♻️ "خوش بودن افراد به خوشی دیگران وابسته است."


▫️ زیست اخلاقی می گوید که اصلا خوشی دیگران، شرط خوشی توست. تو نمی توانی بدون خوشی دیگران، خوش باشی. وقتی دیگران را خوش می بینی، خود تو هم خوش می شوی و هنگامی که دیگران را خوش می کنی، در اصل، خودت را خوش کرده ای. پدیده های اجتماعی به سه قسم قابل تقسیم اند برخی از اینها چنان اند که می توانند مال تو باشند و بقیه افرادی که در ارتباط با تو هستند، بی بهره از آنها باشند مثلا شما می توانی شهرت داشته باشی ولی هیچکدام از اعضای خانواده ات، دوستانت و همکارانت شهرت نداشته باشند ثروت هم همینطور است.

▫️ قسم دوم آنهایی هستند که تو موقعی می توانی آنها را داشته باشی که دیگران نیز داشته باشند یعنی بحث بر سر همه یا هیچ است مثل آزادی، عدالت. در یک جامعه نمی شود یک بیماری واگیردار وجود داشته باشد ولی تو مصون باقی بمانی قسم سوم نیز آنهایی هستند که محل شک اند که آیا جزو دسته اول اند یا جزو دسته دوم مثل خوشی. آیا شما می توانی در جمعی که همه ناخوش اند، خوش باشی؟ آیا خوشی جزو دسته اول است یا جزو دسته دوم؟

▫️ دیدگاهی هست که معتقد است خوشی را نمی توان داشت مگر آنکه دیگران هم از آن بهره مند باشند. تو نمی توانی در جامعه ای که دستخوش رنج، فقر و جهل و ... هستند، خوش باشی. این دیدگاه می گوید تو باید اخلاقی زندگی کنی چون از این طریق است که می توانی باعث خوشی دیگران باشی و بشوی. به هر میزان که با دیگران اخلاقی رفتار می کنی، به همان میزان، یک مقدار فتیلۀ خوشی دیگران را بالا کشیده ای و به همین میزان خود تو هم از خوشی برخوردار می شوی.

👈  این دیدگاه دو تا پیش فرض دارد:

➖الف) خوشی از آن دسته اموری است که نمی توان به تنهایی داشت.

➖ب) اگر بخواهی به هر میزان که در توان تو هست، خوشی دیگران را بالا ببری، به همان میزان اخلاقی رفتار باید بکنی و از طریق اخلاقی عمل کردن است که خوشی دیگران بالا می رود.

🔸نقد:
این دیدگاه که خوشی تو به خوشی دیگران وابسته است، به نظر می رسد که به خود انسانها بستگی دارد و یک قاعدۀ کلی نیست زیرا کسانی هستند که ناخوشی دیگران در آنها اثری ندارد.حال به لحاظ آماری جمعیت و تعداد کدام طرف بیشتر است؟به نظر می رسد اکثریت انسانها از ناخوشی دیگران، ناخوش هستند ولی اقلیتی وجود دارند که کک آنها نمی گزد که بقیه در چه وضعیتی باشند.

▫️ارسطو معتقد است که همه ی انسانها دو ویژگی دارند که آنها را از صف حیوانات جدا می کند یعنی انسان موجودی است عقلانی-اجتماعی (یعنی اجتماعی بودن جزو سرشت انسانهاست و چون اینجوری است، از ناخوشی دیگران، ناخوش می شود: کتاب سیاست و اخلاق نیکوماخوس)اما تحقیقات روان شناسان جدید سخن ارسطو را نقض می کنند.

▫️ پیش فرض دوم آنها این است که "برای بالاتر بردن فتیله ی خوشی دیگران، باید اخلاقی زندگی کنیم".  آیا این پیش فرض درست است یا خیر؟ به نظر می رسد درست است ولی بعنوان شرط لازم، نه شرط کافی. یعنی اگر من واقعا با شما اخلاقی رفتار کنم این اخلاقی رفتار کردن، خوشی شما را افزایش می دهد ولی خوشی زندگی شما فقط به این اخلاقی رفتار کردن من بستگی ندارد و به عوامل دیگری نیز بستگی دارد.


▪️سخنرانی استاد مصطفی ملکیان تحت عنوان چرا باید اخلاقی زیست

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍ رشد در کنار خواهر و برادر برای کودکان به‌مراتب بهتر است

هم‌اکنون در بیشتر کشورهای اتحادیۀ اروپا خانواده‌های تک‌فرزندی به رایج‌ترین شکل خانواده تبدیل شده‌اند و احتمالاً به‌زودی این الگو در آمریکا نیز به روند استاندارد تبدیل خواهد شد.

♦️امروزه فرزندپروری دشوارتر شده، زیرا والدین مدرن دیگر از حمایت‌ها و کارکردهای طبیعیِ خانواده‌های پرجمعیت بهره‌ای نمی‌برند. در خانواده‌های بزرگ، بچه‌ها معمولاً اتاق مشترک دارند، یاد می‌گیرند اختلافات کوچک را خودشان حل‌وفصل کنند و فرزندان بزرگ‌تر به‌طور طبیعی مسئولیت مراقبت از کوچک‌ترها را بر عهده می‌گیرند.

♦️من به‌عنوان اقتصاددان در دورانی تحصیل کردم که همه خانواده‌های کوچک را ترجیح می‌دادند. منطقِ رایج ساده بود: داشتن فرزند کمتر یعنی امکان سرمایه‌گذاری بیشتر روی هر فرزند؛ یعنی ترجیح کیفیت بر کمیت. این دیدگاه به فرهنگ عمومی راه یافت و به باوری همگانی تبدیل شد. والدین امروزی نیز این منطق را کاملاً پذیرفته‌اند و مدام می‌گویند می‌خواهند بهترین امکانات را برای فرزند خود فراهم کنند. پس از سال‌ها گفت‌وگو با خانواده‌های بزرگ به این نتیجه رسیده‌ام که این محاسبات ناقص است. بخش مهمی از ویژگی‌های شخصیتیِ کودکان به دست والدین پرورش نمی‌یابد؛ مهم نیست والدین چقدر ثروتمند یا فداکار باشند، این ویژگی‌ها تنها از مسیرِ رشد در کنار خواهر و برادر شکل می‌گیرند.

♦️در این مصاحبه‌ها دریافتم که در خانواده‌های بزرگ رشد و تربیت اخلاقی، مانند گرمایی که موتور خودرو تولید می‌کند، به‌عنوان یک محصولِ جانبی و طبیعی به دست می‌آید. اما در خانواده‌های کوچک، والدین مجبورند این‌جور تجربه‌ها برای پرورش شخصیت بچه‌ها را از طریق کلاس‌های تابستانی، باشگاه‌های ورزشی و فعالیت‌های فوق‌برنامه فراهم کنند، تجاربی که روزگاری در خانواده‌های بزرگ به‌شکل طبیعی و رایگان شکل می‌گرفت.

♦️نمی‌خواهم برای آدم‌ها نسخه بپیچم که باید چند فرزند داشته باشند، اما پیشنهاد می‌کنم والدین در تصمیم خود برای بستن پروندۀ فرزندآوری تجدیدنظر کنند. بر اساس گفت‌وگو با مادران مختلف دریافته‌ام که حضورِ انسان‌های بیشتر هرگز برای یک خانواده، یک کشور یا خودِ فرزندان مشکلی ایجاد نمی‌کند؛ وقتی صحبت از انسان‌هاست، خودِ کمیت نوعی کیفیت است.

🔗 نیویورک تایمز | ۲۹ ژوئن ۲۰۲۶ | Life Is Better With Siblings

🔗 کاترین روث پاکالوک؛ اقتصاددان و استاد دانشگاه

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

.
مردها به مردها احتیاج دارند...


چندی پیش یکی از اقوام با من تماس گرفت و گفت:
«بیا همدیگر را ببینیم.»
در یک رستوران قرار گذاشتیم.
او در ذهن من همیشه مردی مقتدر بود.
تکیه‌گاه خانواده.
خانه، ماشین، شغل، اعتبار...
تقریباً همه نشانه‌هایی را داشت که ما معمولاً از یک مرد موفق در ذهنمان می‌سازیم.
هنوز چند دقیقه از دیدارمان نگذشته بود که شروع کرد از خودش گفتن.
از کتک‌های گاه‌وبیگاه پدرش.
از این‌که هیچ‌وقت نزد مادر جدی گرفته نشد.
از احساس حقارتی که سال‌ها به خاطر پیشینه خانوادگی با خودش حمل کرده بود.
بعد آرام‌آرام رسید به زندگی مشترکش.
گفت هر کاری می‌کند، باز هم احساس می‌کند برای همسرش کافی نیست.
از توقع بچه‌ها گفت.
از خستگی کار.
از این‌که دیگر صبح‌ها با شوق از خواب بیدار نمی‌شود.
ساعت‌ها فقط حرف زد.
من هم گوش می‌دادم.
اما در درونم اتفاق دیگری می‌افتاد.
هرچه بیشتر از خودش می‌گفت، تصویر آن مرد قدرتمند در ذهنم آرام‌آرام فرو می‌ریخت.
با خودم می‌گفتم:
«چه‌قدر درمانده...»
بعد، بی‌آنکه از من چیزی خواسته باشد، شروع کردم از تجربه‌ها و آموخته‌هایم گفتن.
او فقط گوش می‌داد.
نه سؤال می‌پرسید،
نه مخالفت می‌کرد،
فقط گوش می‌داد.
نزدیک ساعت یک شب از هم جدا شدیم.
وقتی سوار ماشین شدم، ناگهان تمام گفت‌وگوی آن شب از جلوی چشمم گذشت.
از خودم پرسیدم:
او چرا همه اقتدارش را پیش من فرو ریخت؟
چه چیزی می‌خواست؟
همان‌جا بود که انگار آیینه‌ای مقابلم قرار گرفت.
دیدم خود من هم سال‌هاست نقش آدم مقتدر را بازی می‌کنم.
بی‌وقفه کار می‌کنم،
استراحت را عقب‌ماندن می‌دانم،
به دستاوردهایم افتخار نمی‌کنم و آن‌ها را به شانس نسبت می‌دهم،
و خیلی وقت‌ها جرئت نمی‌کنم ضعف‌هایم را به زبان بیاورم.
بعد فهمیدم...
او اصلاً دنبال راه‌حل نیامده بود.
او آمده بود کسی فقط دردش را ببیند.
ابراز ضعف یک مرد، در بسیاری از مواقع، درخواست کمک نیست.
اعلام امنیت است.
یعنی:
«آن‌قدر به تو اعتماد دارم که دیگر مجبور نیستم نقش مرد شکست‌ناپذیر را بازی کنم.»
همان لحظه به او زنگ زدم.
گفتم:
«اگر فرصت داری، فردا دوباره همدیگر را ببینیم.»
روز بعد، قبل از هر حرفی، او را در آغوش گرفتم.
اشکم بی‌اختیار جاری شد.
این بار دیگر از او چیزی نپرسیدم.
از ترس‌های خودم گفتم.
از ضعف‌های خودم.
از این‌که دیشب چطور در ذهنم او را قضاوت کرده بودم.
وقتی از هم جدا شدیم، فقط یک جمله گفت:
«سبک شدم... باز هم همدیگر را ببینیم.»
آن روز فهمیدم مردها بیش از آنکه به راه‌حل احتیاج داشته باشند، به حضور احتیاج دارند.
به مرد دیگری که بتوانند بی‌ترس از قضاوت، کنار او فروبریزند.
شاید یکی از بزرگ‌ترین فقرهای مردان امروز همین باشد؛
این‌که جایی ندارند تا بدون بازی کردن نقش «مردِ قوی»، فقط خودشان باشند.

شاید مردان، بیش از هر چیز، به مردانی نیاز دارند که در حضورشان مجبور نباشند مرد باشند.

✍یاسر رضایی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

♻️ ما ابزار نیستم،

در نقد نگاه ابزارانگارانه‌

✔️ نکته اول:
یکی از خطاهای استراتژیک نظام سیاسی این است که در کلام رهبران و گفتار حاکمان، گاهی به صراحت و مستقیم و گاهی به نحو ضمنی و غیرمستقیم تکرار شد این است که تو ای شهروند، مهم نیستی. مهم، حفظ نظام سیاسی، ارزش‌ها و اهداف است. آن چه اهمیت دارد، ارزش‌ها و آرمان‌ها و نیز ساختار سیاسی است که باید بماند و تقویت شود.

به سخن دیگر، شهروندان چنین می‌شنوند که گویی آنان را برای نظام میخواهند، نه نظام برای آنها. آنچه مرکزیت و محوریت دارد، ایده‌ها و آرمان‌ها و ارزش‌های حاکمان است. نظام مخدوم است و آنان، خادم همیشگی آن به شمار می‌آیند.

این اشتباه بزرگ را می‌توان "خطای ابزارانگاری" نام نهاد. به این معنا که شهروندان از کلام سیاسی مسلط و تکرار شونده، این پیام را دریافت می‌کنند که: تو ای شهروند، ابزاری هستی برای استحکام نظام و استقرار ارزش‌هایی که ما به آن‌ها معتقدیم. تو ای شهروند، ارزش ذاتی نداری، بلکه ارزش تو به مفید بودن تو برای استقرار نظام سیاسی است. تو، وسیله‌‌ هستی، هدف چیز دیگری است.
معنای توسعه‌یافته‌ی این ایده که "تو مهم نیستی"، این است که دردها و رنج‌های تو، سرنوشت تو، مصایب و مشکلات تو، غم‌ها و اضطراب‌های تو، شکسته شدن‌های زیر بار زندگی تو، تنگناها و ترس‌های تو، همگی، ارزش درجه‌ی دومی محسوب می‌شوند. به نحوی که اگر این‌ها در تعارض با نظام و ارزش‌هایش قرار گیرد، این‌ها هستند که نادیده گرفته می‌شوند.

✅ نگاه ابزارانگارانه، رویکردی است که آدمی را از مقام و رتبه‌ی "شخص" به "شیئی" تقلیل می‌دهد. "انسان" را به "ابزار" فرو می‌کاهد. و این رویکرد است که در عمیق‌ترین و بعضا پنهان‌ترین لایه‌ی روان ایرانی، او را آزار می‌دهد. رویکردی که پایه‌ای‌ترین علت برانگیختن سوتفاهمی بنیادین است و منشا شکل‌گیری خشم و کین و نفرت می‌گردد.

"دیگری" را ابزار خود دیدن و در نتیجه، به رسمیت نشناختن احترام و کرامت ذاتی او، زخمی است که التیام نمی‌یابد.

بسیاری از واکنش‌های آرام و یا بعضا خشونت‌بار جامعه را در چندین دهه‌ی گذشته، در همین چهارچوب می‌توان تبیین کرد. واکنش‌ها را عمدتا می‌توان جریانی معکوس در برابر گفتار رسمی فهم نمود. به این معنا که جامعه می‌خواهد به حاکمان بگوید:
"اینک این من، مرا به رسمیت بشناس".
"مرا ابزار نبین، من هدف هستم".
"من، شیئی نیستم، شخص‌ام".

✔️ نکته دوم:
همه‌ی آنان که دارای آرمان‌ و ارزش‌ متعالی هستند، تمامی کسانی که حاضرند حتی جان‌شان را در پای چیزی که آن را ارزش بنیادین تلقی می‌کنند، قربانی نمایند، اینان به اختیار و از سر ارادت چنین می‌کنند. مانند آن کسی که برای حفظ کشور، دین‌، خانواده و یا ارزش‌های انتزاعی مانند شرافت، عدالت و آزادی جهد و تلاش می‌کند و از آرامش و آسایش خویش و اگر نیاز شد از کل زندگی خود هم می‌گذرد، او با "خود" و نه "دیگری" وارد چنین داد و ستدی می‌شود و چیزی را بر دیگری تحمیل نمی‌کند.

سخن بر سر این نیست که آدمی فاقد آرمان و ارزش شود و خود را محور عالم و قطب ارزش‌ها تلقی کند. اتفاقا داشتن آرزویی والا و آرمانی بلند، نشانه‌ی بزرگی و شرافت آدمی است، به نحوی که اگر لازم شد در پای ارزش‌هایش، حاضر باشد خود را فدا کند.  بلکه همه‌ی سخن بر سر این است که "من" حق ندارم "دیگری" را قربانی اهداف و ارزش‌های خودم بکنم. به ویژه نظام سیاسی، حق ندارد ملتی را در اسارت ارزش‌هایش نگه دارد و آنان را ابزاری برای تحقق آرمان‌هایش تلقی نماید.در غیر این صورت، گسست و شکاف میان دولت و ملت، هیچ‌گاه ترمیم نخواهد شد. گسستی فعال که گاه و بی‌گاه، همچون آتشفشان، زبانه می‌کشد و فوران می‌کند.خاموش می‌شود و دوباره سر برمی‌آورد.

✅  به قول کانت:"با انسان‌ها چنان رفتار کن که گویی خود، هدف هستند، نه صرفا وسیله‌ای برای مقاصد دیگر"
این اصل اخلاقی می‌تواند سنگ بنای رابطه‌ی سالم میان آدمیان باشد.

✍ علی زمانیان

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

🔴 بحث محدودسازی مهریه دوباره پرسش‌ها درباره حقوق زنان در خانواده را پیش کشید

بازخوانی توازن حقوقی برهم‌خورده در قانون خانواده

📌آوش: بحث درباره جایگزینی مهریه با حقوق برابر، به‌ویژه حق طلاق، بار دیگر به یکی از موضوعات مهم حقوقی و اجتماعی تبدیل شده است. موافقان برابری حقوقی معتقدند زندگی مشترک باید بر پایه شراکت و امنیت متقابل بنا شود، در حالی که منتقدان اعطای حق طلاق به زنان را تهدیدی برای ثبات خانواده می‌دانند و مهریه را ابزاری جبرانی در برابر اختیار قانونی مرد برای طلاق تلقی می‌کنند.

📌در قانون مدنی ایران، اختیار طلاق اساساً در دست مرد است و زن برای پایان دادن به ازدواج معمولاً باید عسر و حرج یا شروط مندرج در عقدنامه را اثبات کند؛ مسیری که می‌تواند طولانی و دشوار باشد. در چنین شرایطی، برخی زنان برای جدایی ناچار به بخشش تمام یا بخشی از مهریه می‌شوند.
📌پرستو سرمدی، پژوهشگر و فعال حوزه زنان:
نابرابری حقوقی در خانواده صرفاً مسئله‌ای روی کاغذ نیست و می‌تواند در روابط واقعی به ابزار اعمال قدرت و کنترل تبدیل شود. اگر قرار است مهریه محدود شود، باید هم‌زمان حق طلاق زنان، حقوق مالی پس از جدایی و سهم آنان از اموال حاصل از زندگی مشترک نیز مورد بازنگری قرار گیرد.

📌اعطای حق طلاق به زنان به معنای سلب این حق از مردان نیست؛ بلکه انحصار را از میان می‌برد و امکان تصمیم‌گیری برابر را ایجاد می‌کند. تقسیم عادلانه اموال متناسب با مشارکت اقتصادی و غیر اقتصادی زوجین، از جمله کار خانگی و مراقبت از فرزندان، ضروری است.

📌در نهایت، منتقدان وضعیت موجود معتقدند حفظ خانواده با اجبار و نابرابری حقوقی ممکن نیست و اصلاح قانون باید به سمت شراکت برابر، امنیت اقتصادی و حق خروج عادلانه از ازدواج حرکت کند.

https://avash.ir/n/V22
@hooreechannel 🌹

🎥 ۴۲ هزار میلیارد تومان برای قانونی که جمعیت را جوان نکرد/ «قانون جوانی جمعیت» چه دستاوردی داشت؟

جمعیت جوان نشد، غربالگری حذف شد.

در سال گذشته به ‌ازای هر مرگ، نزدیک به ۲ تولد ثبت شده است؛ این یعنی نسبت تولد به مرگ به حدود ۱.۷ رسیده که پایین‌ترین میزان در ۷۰ سال گذشته است. هرچند این آمار به ‌تنهایی به معنای کاهش فوری جمعیت نیست، اما نشان می‌دهد فاصله ورودی و خروجی جمعیت به شکل محسوسی کوچک شده است./آوش

@hooreechannel 🌹

قدرت را به دیگران منتقل کنیم


دیروز دختر یازده‌ساله‌ام گفت:
«هماهنگ کرده‌ام که بتوانی مسابقه والیبالم را ببینی.»
مسابقه که شروع شد، در بهت ماندم.
تقریباً بهترین بازیکن زمین بود.
قدرت، اعتمادبه‌نفس و تسلطش، مرا غافلگیر کرده بود.

در راه بازگشت از او پرسیدم:
«تو که فقط یک سال است والیبال را شروع کرده‌ای و این‌قدر خوب بازی می‌کنی، چرا وقتی با من بازی می‌کنی، در همان سطح ابتدایی می‌مانی؟»
لبخندی زد و گفت:
«چون تو پدرمی.»
گفتم:
«چه ربطی دارد؟»
گفت:
«من می‌خواهم با هم بازی کنیم، نه اینکه ببرمت. می‌دانم پایت آسیب دیده؛ نمی‌خواهم مجبور شوی بدوی.»
سکوت کردم.

ناگهان یاد سال‌هایی افتادم که خودش کودک بود.
آن روزها، عمداً به او می‌باختم تا لذت بردن را تجربه کند.
تا بداند پیروزی چه مزه‌ای دارد.
و امروز...
بی‌آنکه با او درباره‌اش حرفی زده باشم، همان کار را برای من می‌کرد.
آن لحظه فهمیدم که سال‌هاست مرا می‌بیند.
توانایی‌هایم را...
محدودیت‌هایم را...
و حتی ضعف‌هایم را...
و در سکوت، مراقب آن‌هاست.
همان‌طور که من روزی مراقب او بودم.
چه قدر مضحک است که منبعد بخواهم برای او نقش همه چیز دان را بازی کنم و
مجوز عبور از خود را به او ندهم
و او را در حین عبور بدرقه و حمایت نکنم.

آن روز، معنای دیگری از پدر بودن را فهمیدم.
پدر بودن، فقط دست فرزند را گرفتن نیست.
روزی هم باید دستت را آرام‌آرام از دوچرخه رها کنی...
از کنار زمین کنار بروی...
و با لبخند تماشا کنی که او، بی‌نیاز از تو، محکم‌تر و زیباتر از تو بازی می‌کند.
اگر هنوز اصرار داشته باشی همیشه قوی‌ترین آدم میدان باشی، رشد عزیزانت دیر یا زود متوقف خواهد شد.

اما اگر بتوانی از قدرتت عبور کنی، قدرت در وجود آنان ادامه پیدا می‌کند.

قدرت، وقتی در ما متوقف بماند، به سلطه تبدیل می‌شود؛ اما وقتی به دیگری منتقل شود، به میراث.

✍سهیل رضایی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

آثار عقیده به بی‌معنایی زندگی

1️⃣ ملال، بی‌تفاوتی و زندگی نباتی
نخستین اثر بی‌معنا دانستن زندگی، این است که زندگی به‌تدریج حالتی نباتی پیدا می‌کند.
انسان دیگر چیزی را تحسین نمی‌کند، به چیزی علاقه‌ی عمیقی ندارد و همه‌چیز برایش یکنواخت و ملال‌آور می‌شود.
تنها وقتی زندگی معنادار باشد، انسان می‌تواند چیزی را بستاید، به چیزی دل ببندد و میان امور مختلف تفاوت قائل شود.
در چنین وضعیتی، زندگی به تکرار مکررات تبدیل می‌شود.

فرض کنید فردی از تهران به سمت مشهد حرکت می‌کند. هر بار که در پمپ‌بنزین توقف می‌کند، می‌گوید: «بنزین می‌زنم تا به مشهد برسم.» این کار معنا دارد، چون مقصدی وجود دارد.
اما اگر کسی بگوید: «بنزین می‌زنم تا به پمپ‌بنزین بعدی برسم، و به پمپ‌بنزین بعدی می‌روم تا دوباره بنزین بزنم و به پمپ‌بنزین بعدی برسم»، این چرخه دیگر هدفی ندارد و تنها تکرار است.
به همین ترتیب، وقتی زندگی فاقد معنا باشد، فعالیت‌های انسان نیز به تکرارهایی بی‌هدف تبدیل می‌شوند؛ درست مانند گیاهی که هر سال میوه می‌دهد، بی‌آنکه خود بداند چرا.

2️⃣ نهیلیسم، خشم و سرخوردگی
دومین پیامد بی‌معنا دانستن زندگی، نهیلیسم (پوچ‌انگاری) است.
نهیلیسم یعنی انسان هرگونه معنایی را برای زندگی انکار کند و حتی کسانی را که برای زندگی معنا قائل‌اند، به استهزا بگیرد.
روان‌شناسان اخلاق معتقدند چنین افرادی معمولاً دچار:
خشم درونی،
احساس دائمی سرخوردگی،
و نوعی بی‌اعتنایی نسبت به امور زندگی
می‌شوند.

در نگاه آنان، هیچ چیز اهمیت واقعی ندارد؛ بنابراین تفاوت چندانی میان رخدادهای مختلف احساس نمی‌کنند و حساسیت و دلبستگی خود را نسبت به زندگی از دست می‌دهند.

3️⃣ کاهش توان روانی برای مقابله با مشکلات
سومین اثر بی‌معنا دانستن زندگی، کاهش توان روانی انسان است.
معنا برای ذهن و روان، همان نقشی را دارد که غذا برای جسم.
همان‌گونه که اگر چند روز به بدن غذا نرسد، جسم ناتوان می‌شود، اگر زندگی برای انسان بی‌معنا باشد، ذهن و روان او نیز دچار ضعف و بی‌رمقی خواهد شد.
در نتیجه، انسان توان کمتری برای رویارویی با مشکلات و سختی‌های زندگی پیدا می‌کند.

تحمل رنج یعنی پس از آنکه رنجی بر انسان وارد شد، بتواند آن را در درون خود تحمل و هضم کند.
مقابله با مشکلات یعنی پیش از آنکه آسیب یا ظلمی بر انسان وارد شود، توان ایستادگی و مقاومت در برابر آن را داشته باشد.

به اعتقاد روان‌شناسان اخلاق، معناداری زندگی هر دو توان را در انسان تقویت می‌کند، اما بی‌معنایی، هر دو را تضعیف خواهد کرد.

✍مصطفی ملکیان
@hooreechannel 🌹

حقّ بستنِ در

در بیشتر خانه‌ها یک اتاق هست که درِ آن بسته می‌ماند: اتاق کار پدر. بچه‌ها یاد می‌گیرند که پشت آن در نروند، یا اگر رفتند، آرام بروند و زود برگردند.
کسی این قانون را جایی ننوشته؛ همه فقط می‌دانند. اما در همان خانه، اگر مادر هم پشت میزی بنشیند تا کاری فکری انجام دهد، معمولاً چنین دری برایش وجود ندارد. حتی اگر دری هم داشته باشد، انگار همیشه نیمه‌باز است: کسی هست که هر چند دقیقه صدایش می‌زند، از او چیزی می‌خواهد، یا فقط مطمئن می‌شود که هنوز آنجاست.
شاید بتوان گفت این تفاوت، چیزی بیش از یک عادت خانگی است؛ نشانه‌ی یک تقسیم نانوشته درباره‌ی اینکه چه کسی حق دارد از دسترس بیرون باشد.

جامعه‌شناس فرانسوی مونیک هیکو، در سال ۱۹۸۴، برای بخشی از این پدیده اصطلاحی به کار برد: «بار ذهنی». منظور از بار ذهنی، آن بخش نامرئی از کار خانه است که کمتر دیده می‌شود؛ نه شستن ظرف یا جارو کشیدن، بلکه به‌خاطر سپردن اینکه کی باید ظرف‌ها شسته شوند، کی نوبت دکتر بچه است، کی یخچال خالی شده. این کار، برخلاف کارهای فیزیکی خانه، تعطیلی ندارد؛ حتی وقتی دست‌ها آزادند، ذهن هنوز مشغول است. و در بسیاری از خانواده‌ها، این بار همچنان بیشتر روی دوش زنان است، حتی وقتی هر دو نفر شغلی تمام‌وقت و فکری دارند.

بار ذهنی درست همان چیزی است که در را نامرئی می‌کند. مرد می‌تواند وارد اتاقش شود و در را ببندد، چون می‌داند کسی هست که به آن بخش نامرئی از زندگی خانه رسیدگی می‌کند. زن، حتی پشت در بسته، هنوز آن بار را با خودش می‌برد؛ گوشی‌اش را کنار دستش می‌گذارد، چون احتمالاً کسی زنگ می‌زند. حتی اگر کسی صدایش نکند، بخشی از ذهنش آماده‌ی شنیدن صداست.

آلیس مونرو در داستان «دفتر کار» صحنه‌ای می‌سازد که همین تفاوت را روشن می‌کند. راوی داستان می‌خواهد توضیح دهد چرا نمی‌تواند در خانه بنویسد، و برای شوهرش مثالی می‌آورد: مردی که کارش را به خانه می‌آورد، خانه به‌طور طبیعی حول او سامان می‌گیرد؛ کسی از او توقع ندارد به تلفن جواب بدهد یا دنبال وسیله‌ای گم‌شده بگردد.
او به‌سادگی می‌تواند در اتاقش را ببندد، و وقتی کسی می‌خواهد وارد شود، در می‌زند و منتظر می‌ماند تا او اجازه بدهد. اما وقتی راوی همین تصویر را برای خودش تصور می‌کند - مادری پشت در بسته - چیزی در آن تصور نمی‌گنجد. برای زن چنین مرزی وجود ندارد؛ کسی برای ورود به فضای او در نمی‌زند و منتظر اجازه نمی‌ماند، چون از ابتدا فضایی که تنها به او تعلق داشته باشد، به رسمیت شناخته نشده است.

این‌جا شاید بتوان یک نکته را روشن‌تر کرد: مسئله فقط این نیست که زن‌ها کمتر بخواهند در را ببندند. در بسیاری از موارد، آن‌ها به همان اندازه‌ی مردان، یا حتی بیشتر، به خلوت نیاز دارند.
مسئله این است که خواستنشان به همان آسانی به رسمیت شناخته نمی‌شود. وقتی مردی می‌گوید سرش شلوغ است، اطرافیانش این را دلیلی کافی می‌دانند. وقتی زنی همین را می‌گوید، اغلب باید توضیح بدهد، جبران کند، یا احساس گناه کند.

این الگو را می‌شود در مقیاس کوچک‌تری هم دید. فرض کنیم زن و مردی، هر دو، شب‌ها بعد از خواباندن بچه‌ها یک ساعت وقت آزاد دارند. مرد احتمالاً همان یک ساعت را صرف کاری می‌کند که برایش مهم است؛ خواندن، نوشتن، فکر کردن.
زن، در همان یک ساعت، بیشتر وقت را صرف مرتب کردن چیزهایی می‌کند که فردا لازم است: لباس‌ها، ظرف‌ها، وسایل مدرسه. حتی وقتی هر دو زمان برابر دارند، یکی آن را برای خودش خرج می‌کند و دیگری برای دیگران.

شاید نتوان گفت این وضعیت نتیجه‌ی تصمیمی آگاهانه از سوی کسی است. بیشتر به نظر می‌رسد نتیجه‌ی عادتی قدیمی باشد که هیچ‌کس آن را انتخاب نکرده، اما همه در آن سهیم‌اند: خانواده که بی‌آنکه بخواهد، این تقسیم را بازتولید می‌کند؛ جامعه‌ای که هنوز راحت‌تر می‌پذیرد مردی غایب باشد تا زنی؛ و حتی خودِ زن، که گاهی بستن در را، بدون آنکه کسی از او خواسته باشد، به تعویق می‌اندازد.

آنچه از این مثال‌های کوچک زندگی روزمره بیرون می‌آید شاید این باشد: «حق بستن در»، به همان اندازه که به میل شخصی مربوط است، به این هم مربوط است که اطرافیان چقدر آماده‌اند غیبت ما را بپذیرند. و این آمادگی، دست‌کم در بسیاری از خانه‌ها، هنوز به‌طور نابرابر و غیرمنصفانه تقسیم شده است.

حالا، تازه می‌فهمم چرا نویسندگان زن به‌ندرت در ابتدای کتاب‌هایشان از همسرشان تقدیر و تشکر کرده‌اند!

✍فردین علیخواه
@hooreechannel 🌹