حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
حوالی هفتاد سال بعد، شخص دیگری در خانه‌ای که برای داشتنش همه کار کردی و همه سختی‌ای به جان خریدی زندگی می‌کند
و خیلی خوش اقبال اگر باشی، آن شخص، فرزند یایکی از نوادگان تو خواهدبود.

ماشینی که برای داشتنش جنگیدی، اوراق شده، وسایلی که باحرص از آنها مراقبت کردی، کنج انبار خاک می‌خورند، مدرکی که برای گرفتنش آرامش را از خودت دریغ کردی، میان کاغذ باطله‌هاست
و چیزی جز یک قاب عکس و خاطره‌ ازتو باقی نمانده.

چرا حرص می‌خوری برای چیزی که باخودت نخواهی‌برد؟
خانه داشته‌باش، اما نه به قیمت از دست دادن سلامتیت
ماشین داشته‌باش، اما نه به قیمت سخت گرفتن به خودت خانواده‌ یافرزندانت

مدرک داشته باش، اما قبل از آن درک داشته باش، شعور داشته‌ باش و ازخودت انسانیت و انصاف به جابگذار.

جوری باش که سال‌ها بعد، از تو خاطره‌ی خوبی تعریف کنند.

موقتی بودن دنیا را بپذیر و زندگی کن و اولویتت حفظ آرامش و دلخوشی‌هات باشد نه حفظ اموالت، اموالی که برای تو نیست، فقط مدتی در تملک توست، آن‌هم برای راحتی‌ات.

چرا خودت را ناراحت می‌کنی برای چیزی که برای راحتی توست؟
چرا رنج می‌کشی برای بیشتر داشتن و بیشتر نگه داشتن؟

چرا جمع می‌کنی و استفاده نمی‌کنی؟ چرا داری و خوشبخت نیستی؟ چرا به حال خوب و دلخوشی‌های ساده و سلامتیت فکرنمی‌کنی؟!

چرا خودت و داشته‌هات را با دیگران و داشته‌هاشان مقایسه می‌کنی؟ چرا آرامشت را پای حسرت و افسوس و حرص می‌بازی، چرا زندگی‌ات را به ورطه‌ی رقابت و مقایسه انداخته‌ای؟

اندوه برای موضوعی که چندان مهم نیست و ثروتی که قرار نیست تورا خوشبخت کند و نگران اتفاق بدی که احتمالا نخواهد افتاد بودن، احمقانه است.

تو داری عمر و سلامتی‌ات را به چه قیمت می‌بازی؟

الان هفتاد سال بعد از این است، تمام ثروت و اندوخته‌هات در دست کسانی‌ست که برای داشتن آن نجنگیده‌اند، اما خوب بلدند چطور با آن‌ خوشبخت باشند
درحالی که توفقط می‌خواستی داشته باشی، اماخوشبختی فقط در داشتن نیست، در بلدبودن است. چه بسیار آدم‌هایی که ندارند و خوشبخت ترینند.

آدمی باید خوشبخت بودن و آرامش داشتن را بلدباشد، آدمی باید بی‌خیالی و خوش گذراندن را بلدباشد. آدمی باید تاهست، خوب باشد.
وگرنه داراترین هم که باشی، حرص و اندوه، از پا درت خواهد آورد.

آدمی بدون آرامش و انسانیت و شعور، هیچ چیز ندارد.
پس آرام باش و به احتمالات و نداشته‌ها فکر نکن
حوالی هفتاد سال بعد از این، من و تو نیستیم و دنیا دردست آدم‌های دیگری‌ست

✍نرگس صرافیان طوفان

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍2
Forwarded from حوری
♨️تنور داغ(۷)

♨️در طول ده سال زندگی با کاظم 10 بچه آوردم. هر سال یکی! چهار تایشان هر کدام به علتی مردند. یک دختر آوردم. زمستان بود. زیر کرسی خوابیده بودیم. از بس روز خسته می شدم، شب مثل جنازه می افتادم. دست هایش را بسته بودم. از بس تقلا کرد دستش را باز کند از کنار من سر خورد. توی آتش چاله کرسی افتاد. پایش سوخت و عفونت کرد. هر چه دوا درمان کردیم افاقه نکرد و مرد!

♨️ امروز که می زاییدم فردا باید به صحرا می رفتم. استراحت برایم معنی نداشت! می رفتم و قنداق بچه را هم با خود می بردم. جایی در کنار زمین می گذاشتم و به کشت و کارم می رسیدم. یک بار که برای شیر دادنش آمدم، شغالی بالای سر بچه دیدم! اگر دیرتر رسیده بودم، بچه را با خود برده بود!

♨️مهری خانم زن ارباب، زن تر و تمیزی بود. ساکن تهران بودند. هرسال تابستان با ارباب و بچه هایش به ده می آمدند. با آمدنشان چراغ خانه اربابی روشن می شد. برادر مهری خانم گماشته شاه بود. مهری خانم مرا که می دید، می گفت: «باید برای شاه نامه بنویسم و بگویم در ده ما چه شیرزنی زندگی می کنه! زنی که صبح به صبح، بچه به کول، سر زمین می ره و کار می کنه!» حتما نمی دانست توی این مملکت ارباب و رعیتی، خیلی ها مثل من هستند!

♨️یک کار ما رعیت این بود که محصول سالانه ارباب و خانواده اش را آماده کنیم. پوست کندن چند خروار گندم، رشته بریدن و خشک کردن، پاک کردن حبوبات، خشک کردن میوه و رب و شیره پختن و آبغوره و سرکه و...
ارباب باقرآباد از ارباب ابراهیم آباد بهتر بود. با رعیت بیشتر مدارا می کرد اما کارشان مثل هم بود، زیاد و سخت!

♨️رفته بودم ابراهیم آباد دیدن خواهرم. حامله بودم. همان شب دردم گرفت. خواهرم گفت: «یک وقت اینجا نزایی که من نمی تانم جمعت کنم!» اتفاقا زاییدم. یک تکه لباس نداشتم تن بچه کنم. فردای آن روز، بچه بغل برگشتم خانه! ده تا زاییدم، نه سیسمونی داشتم، نه پرستار و نه قابله و نه نازکش. تازه شوهرم به هر بهانه ای کتکم هم می زد.

♨️یک شب تازه از سر زمین برگشته بودم. یک خروار گندم را از کاه جدا کرده، کیسه کرده و آورده بودم. کاظم دید و گفت: «خوب تمیز نکرده ای، کاه داره!» اجاق روشن بود. چوب نیمسوزی از زیر اجاق بیرون کشید و به جانم افتاد. حسابی کوبیدم. فردای آن روز قهر کردم و سر زمین نرفتم. برای اولین بار تو روش ایستادم. گفتم: «من دیگه نمی رُم! خودت برو، اگه بهتر کار می کنی!» کوتاه آمد و رفت شهر. اما مگر می شد کار نکرد. باز هم رفتم صحرا!
از این طرف مرا می زد، از آن طرف پز من را می داد! به مردم می گفت: «زن من تکه! همه کار بلده! هیچ زنی توی باقر آباد مثل او نیست!»...

@hooreechannel 🌹
👍2😢1
۳۸ درصد کودکان ایران، زیر خط فقر

🔻بررسی عوامل گسترش فقر چندبُعدی و تاثیر آن بر آینده کودکانی که در خانواده‌های نابرخوردار متولد می‌شوند


🔹اختلاف طبقاتی که هر روز بیشتر می‌شود، عدالت را هدف گرفته و محرومیت‌های بیشتری را سبب می‌شود که درنهایت می‌تواند سازنده اعتراض‌های اجتماعی باشد. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که با ادامه روند فعلی، در سال‌های آینده شاهد افزایش ۱۰ میلیونی جمعیت حاشیه‌نشین خواهیم بود.

🔹به‌باور کمال اطهاری، پژوهشگر اقتصاد و توسعه، خروج از این وضعیت نیازمند پیوند میان گروه‌های اجتماعی مختلف، کاهش نابرابری‌های جنسیتی، افزایش اشتغال و در یک کلام، شکل‌گیری «دولت رفاه توسعه‌بخش» است؛ دولتی که برای محقق‌شدن، نیازمند خروج از انزوا و مقابله با رانت است و به گفته او، گام برداشتن در این مسیر تا امروز از سوی دولت‌ها با غفلت روبه‌رو شده است.

🔹مهتاب حاجی‌محمدی، عضو انجمن علمی مطالعات صلح ایران، فقر کودکان را وابسته به عوامل متعددی مانند رشد پایین اقتصادی و نابرابری توزیع درآمد، نبود بهداشت و درمان کافی، نابرابری جنسیتی، عوامل جمعیتی، تحصیلات والدین، مهاجرت‌، فرسایش خانوار، بیماری‌های مزمن و معلولیت‌های کودکان، فشار روانی و افزایش اختلالات رفتاری در آنها می‌داند که درنهایت به انزوا، محرومیت و انواع خشونت می‌انجامد: «اگر این موارد را در خانواده‌ها بسنجیم کودکانی را می‌بینیم که مورد خشونت والدین در همین خانواده‌ها قرار می‌گیرند. برخی به‌دلیل خانواده محروم از مدرسه جا می‌مانند یا به‌دلیل فقر فرهنگی و اقتصادی و کمبود سرمایه‌های اقتصادی موثر، در سنین پایین دختران مجبور به ازدواج می‌شوند و در برخی موارد مانند کالا خریدوفروش می‌شوند.»

🔹اطهاری معتقد است، روند تخصیص‌بودجه‌به‌آموزش عمومی‌در ایران کاهش‌یافته ‌و درنتیجه افزایش‌تعداد دانش‌‌آموزان، سرانه‌بودجه‌برای‌هر دانش‌‌آموز به‌‌طور قابل‌‌توجهی‌کم‌شده است‌. کاهش‌بودجه‌دولتی‌هم‌زمان با کاهش‌هزینه‌آموزش خانوار منجر به‌گسترش نابرابری‌‌های‌آموزشی‌و تشدید فقر آموزشی‌شده است: «مطالعات دفتر رفاه اجتماعی وزارت کار نشان می‌دهد، درصد بالایی‌از کودکان ما در خانوارهایی‌زندگی‌می‌‌کنند که‌دچار فقر پولی‌(٣٨ درصد از کودکان زیر خط‌‌فقر) هستند.»

🔹نتایج یک پژوهش نشان می‌‏دهد، درمجموع حدود ۲۳ میلیون نفر (معادل ۵/۶ میلیون خانوار) در فضاهایی زندگی می‌‏کنند که می‏توان آن‏ها را «تله‌‏های فضایی فقر شهری» نامید: «سکونتگاه‌‏های غیررسمی به‌‏دلیل شهروندزدایی رخ می‌‏دهد و ساکنان آنها دچار فقر متراکم یا «تله‌‏های سخت فضایی فقر» می‌‏شوند. آنها حدود هشت میلیون نفر جمعیت دارند و جمعیت ساکن در بافت‌‏های فرسوده نیز حدود پنج میلیون نفر تخمین زده می‌‏شود.»

🔹بدترین رتبه جهانی اقتصاد ایران مربوط به شاخص سنجه محیط توانمندساز است که رتبه ایران در این شاخص ۱۴۷ در میان ۱۵۴ کشور است. اطهاری در این باره می‌گوید: «این امر ناشی از وضعیت نامناسب در زیرسنجه‌‏هایی مانند حاکمیت، حاکمیت قانون، مقابله با فساد، حمایت اجتماعی، برابری جنسیتی و عملکرد محیط‌‏زیست است که نشان‌‏دهنده چشم‌‏اندازی نامطلوب برای آینده است.» 

🔹او با انتقاد از اینکه هیچ تشکلی برای اعتراض به سکونتگاه‌‏های غیررسمی وجود ندارد، می‌‏گوید: «مسئولان با خصوصی‌‏سازی بودجه آموزش را کاهش می‌‏دهند و با تراکم‌‏فروشی و افزایش قیمت مسکن، روند حاشیه‌‏نشینی شهروندان را افزایش می‌‏دهند.»

🖌نسیم سلطان‌‏بیگی | خبرنگار گروه جامعه

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@hooreechannel 🌹
مدافعان گمنام خونین‌شهر؛
گزارشی درباره زنان مدافع خرمشهر پس از حمله عراق و روزگار زنان ایثارگر، ۴۵ سال پس از شروع جنگ


 در جنگ ایران و عراق، ۱۶ هزار و ۳۶۶ زن، خودشان ایثارگر بوده‏اند، ۷ هزار و ۳۰۰ نفر شهید و ۸ هزار و ۹۰۰ زن هم جانباز شده‏اند.

عصر سی‏ویکم شهریورماه ۱۳۵۹، دوشنبه روزی بود که شهر تکان خورد. گلوله‏باران بود شهر. عکاسخانه‏ها داشتند عکس روز اول مدرسه بچه‏ها را آماده می‌‏کردند که صدای خمپاره و توپ، خرمشهر را تکان داد. نوشین ۱۶ ساله، همین‏که آمد عکس جدیدش را از عکاس‏باشی خیابان فردوسی خرمشهر بگیرد تا برای شروع سوم دبیرستان به مدرسه ببرد، دستهایش لرزید.

نوشین نجار، یک نفر از «دسته دختران» آن روز نمی‌‌‏دانست این اولین‏روز از یک‏سال و شش‏ماه و دوروز از روزهای اسارت خرمشهر است و هم، نخستین روز از ۳۴ روز مقاومت شهری که از روزی که خاک بر سر شد و سرهای نخل‏ها از تن‏شان جدا شدند، نامش را جدید گذاشتند؛ شهر خون، خونین‏شهر.

هنوز نبرد اول خرمشهر تازه بود و شهر، توی بهت و دغدغه، دل‏دل می‌‏کرد که نوشین نجار، یک‏زن از ۲۰ زن مدافع که بعدها نام‏شان را «دسته دختران» گذاشتند، خودش را از عکاسخانه هراسان به خانه رساند و با چشم برهم‏زدنی به گروه زنانه‏ای پیوست که قرار بود شهر را تا روز آخر مقاومت، وداع نگویند؛ به «کبری عارف‏زاده»، «شهلا طالب‏زاده»، «مریم ترکی‏زاده»، «فاطمه بانویی»، «اقدس دیمی‌‏»، «صالحه وطن‏خواه»، «نرگس بندری»، «فریبا موحد»، «فریبا کریمی‌‏»، «فاطمه نجارپور»، «کبری نقدی‏زاده»، «فاطمه دنیاپور»، «زهره حسینی»، «شهلا حاجی‏شاه»، «شهناز حاجی‏شاه»، «سهام طاقتی»،«زهرا محمودی»، «ربابه حورثی»، «سکینه حورثی»، «مژده امباشی» و چند زن دیگر.

زن‏ها تنها گروهی بودند که توی شهر محافظت، مراقبت و جا‏به‏جایی مهمات را به‏عهده گرفتند. تنها نگاهبانان صفر تا صد مهمات که با دو دست لاغر سبز جوان‏شان، فشنگ‏های ژ 3، توپ 106، خمپاره‏های 60 و 120، آر‏.پی‏.جی و... را از ماشین‏ها پایین می‌‌‏آوردند، پنهان می‌‏کردند و بعد تحویل«برادران» رزمنده می‌‏دادند.

حکایت آنچه بر زنان مدافع خرمشهر گذشت، سال‏ها بعد در فیلمی به‏نام «دسته دختران» ثبت شد؛ فیلمی به کارگردانی منیر قیدی که انتقادها به دنبال داشت و به دل آنها ننشست. زنان رزمنده خرمشهر می‏گویند قبل از این فیلم، با آنها هیچ صحبتی نشد، از خاطره‏ها و واقعیت‏هایی که از سر گذراندند استفاده نشد و آنچه در این فیلم آمده، روایتی مخدوش است؛ کاملاً شبیه بیشتر روایت‏هایی که در 45 سال گذشته درباره رزمندگان جنگ ایران و عراق با مسائل دیگر گره خورد و البته فراموش‏شدگانی همیشگی داشت؛ زنان رزمنده.

در کمتر فیلم، داستان، سریال و بزرگداشتی از این زنان حرف به میان آمد و نه‏تنها زنان رزمنده که از مصائب همسران، مادران، دختران شهدا و دیگر ایثارگران هم کمتر پژوهش و بررسی‏ای انجام شد.

... «زنان ایرانی و جنسیت در جنگ ایران و عراق»، تنها کتابی است که مشخصاً درباره نقش زنان در جنگ ایران و عراق نوشته شده است.
محمد فرزانه، استاد تاریخ ایران در دانشگاه نورث‌ایسترن آمریکا، در این کتاب نوشته است:  «زنان در جنگ، نقش‌های مهمی داشته‌اند؛ از راننده، پرستار، دکتر و جراح تا مدافع انبار مهمات و محافظ فرماندهانِ عراقیِ اسیر. چون نمی‌شد آنها را به‌دست هرکسی بسپارند و ستون پنجم همه‌جا نفوذ کرده بود.
زنان چشم وگوش بودند و حتی ستون پنجم را شناسایی و معرفی می‌کردند. کارهای دیگر؛ دفاع از اجساد شهدا، تبلیغات، محافظت از انبار مهمات و حتی خلبان پروازهای اطلاعاتی، عکاس جنگ، راننده رزمی (برای رزمنده‌ها و هلال احمر)، رزمنده جنگجو، فرمانده، مربی آموزش نظامی، تبلیغات، مامور اطلاعاتی و ضداطلاعات، مسئول کفن و دفن، انباردار تسلیحات، نگهبان گورستان، خبرنگار، امدادگر، تدارکات‌چی و کارمند دفتری بود. برای این مشاغل، جنگ شاید در همان سال‌ها تمام شد، اما برای مادران، خواهران، دختران و همسران رزمندگان، شهدا، معلولان جنگی و مفقودان، جنگ هنوز ادامه دارد و تمام نشده است.» 

جنگ برای نوشین، ربابه، کبری، شهلا، زهره، مژده و همه آن 20 دختر خرمشهری هم هنوز تمام نشده؛ برای دخترانی با موهایی کوتاه، اعضای دسته دختران.

✍الناز محمدی

متن کامل
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
‍ خدا رحمت کند دخترخاله مومنی را. با اینکه مادر سه شهید و یک جانباز بود اما چنان روحیه ای داشت که هر کس ساعتی با او همنشین می شد تمام غصه های دنیا از دلش بیرون می رفت. وقتی از خاطرات بچه های شهید و شیطنت هایشان می گفت می فهمیدی شهدا هم مثل همه مردم بودند. با همه خطاها و خوبیها، نه تافته ای جدا بافته و نظرکرده!

در یکی از دورهمی های فامیلی که دخترخاله اصرار به برگزار کردنش داشت تا فامیل از حال هم باخبر باشند و در رفع مشکلات هم کوشا، با خنده می گفت، با عده ای از خانواده شهدا رفته بودیم مجلس بزرگداشتی در یک روستا. خانم امام جمعه هم حضور داشت. برایمان سخنرانی کرد و‌از جهنم گفت و عذاب هایش. از اینکه در قیامت ملائکه عذاب از مایع جوشان زقوم که تمام امعا و احشا را می سوزاند در حلق جهنمیان می ریزند و با گرز آتشین بر سرشان می زنند و ...
من که از توصیف جهنم به این شکل و شمایل حسابی ترسیده بودم بعد از جلسه به خانم امام جمعه گفتم، قربانت شوم! آخر این مادران شهدا و این جمع مگر چه گناهی کرده اند که ملائکه عذاب باید با ملاقه در حلقشان زقوم بریزند! کمی هم از بهشت می گفتید و حورالعینش و جام شیر و شرابش! مردیم از این همه خشونت!

با شنیدن خبر تصویرگری قبر و قیامت و جهنم در فومن، لابد برای همین قشر مذهبی و خانواده شهدا (چون جوانان و دیگر مردم عادی که به یمن بیزاری از هر چه دین و دینداری و مظاهر آن به خاطر عملکرد درخشان دینداران به این مکانها نمی روند!) می خواهند مردم را متوجه دنیای پس از مرگ و مواقف عذاب قیامت به خاطر انجام گناهان، آن هم با مجوز مراجع در قم! کنند و تکلیف خود را در هشدار به بندگان خدا انجام دهند تا در قیامت شرمنده خداوند نباشند!

این همه احساس تکلیف در هدایت بندگان خدا از جیب مردم و رفع تکلیف برای امور واجب دیگر، واقعا قابل تقدیر است!  اما کاش یک بار هم که شده صحنه های قیامت و پس از مرگ را برای آنان که حاضر به ترک میز خدمت (قدرت!) تا دم مرگ نیستند و دزدی و چپاول و ضایع کردن حقوق مردم نزد آنها هیچ عقابی ندارد که حتی جایزه هم دارد! نمایش می دادند، شاید کمی به خود می آمدند و دست از سر این مردم بینوا که دارند در دینی ترین حکومت دنیا! جهنم را با گوشت و پوست خود لمس می کنند، برمی داشتند!

✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍2
♨️تنور داغ؛ خاطرات زهرا خانم نانوا (۸)

♨️غروب یک روز تابستان بود. صبح تا غروب توی باغ کار کرده بودم. یک چادرشب علف درو کرده بودم برای مالها. کاظم هم بود، با پسر برادرشوهرم. گفتم: «حداقل این چارشو علف را به خانه ببر.» خواستم روی دوشش بگذارم که از دستم افتاد. خنده ام گرفته بود. عصبانی شد. علف درو (داس) را گرفت و دنبالم کرد. می گفت: «چرا خندیدی؟ جلو این پسر!» دیدم اگر فرار نکنم، با این عصبانیت حتما مرا می کشد. باغ بغلی باغ برادرش بود. سریع از دیوار بالا رفتم و پریدم توی باغشان. برادرش گفت: «چه خبر شده؟» گفتم: «کاظم افتاده دنبالم، می خوا منه بکشه!» بیل را گرفت و به دفاع از من، جلوی برادرش ایستاد.

♨️برادرها و خواهرهای کاظم حامی من بودند. برادرشان را می شناختند. می دیدند که من صبح تا شب جان می کنم و او بیکار و بیعار می گردد. کاظم که برادرش را بیل به دست دید، عقب نشینی کرد و رفت.

♨️البته از حق نگذریم، کاظم اخلاق های خوب هم داشت! مثلا هیچ وقت حرف بد از دهانش بیرون نمی آمد. اگر می دید کسی حرف زشت و بخصوص ناموسی می زند، حسابی از خجالتش درمی آمد. روزی شنید شوهر خواهرم به خواهرم حرف زشتی زده است. طنابی برداشت. او را سر چاه برد. طناب را به پاهایش بست و داخل چاه آویزانش کرد! بیچاره به غلط کردن افتاده بود!

♨️روزی همسایه مان خمیر کرده بود. نانوایش نیامد. مرا صدا زد و گفت: «زن کاظم! میتانی بیِی نان ما ره بپزی؟ خمیر رو دستُم مانده!» دلم سوخت. رفتم و پختم. آمدم خانه. کاظم از شهر برگشته بود. گفت: «کُجِه بودی؟» دیدم نمی توانم دروغ بگویم! گفتم: «همسایه خمیرش وسط راه مانده بود. از من خواست براش بپزم. رفته بودم اونجا». ناراحت شد، اما این بار کتکم نزد! فقط گفت: «تا من زنده ام نباید برا مردم کار کنی! یک روزی میا که از این سر شهر تا اون سر شهر برا مردم نان بپزی!» انگار خبر داشت عمرش کوتاه است!

♨️کاظم مرد بود. غیرت داشت. آن موقع فکر می کرد مردانگی یعنی همین. اینکه زنت را دوست داشته باشی ولی او را گاه و بی گاه کتک هم بزنی! اما هیچ وقت فحش نمی داد. از این کار بدش می آمد. نمی دانم! شاید اگر در شهر به دنیا آمده بود و سواد داشت، یا اگر چند سالی دیرتر به دنیا آمده بود، اخلاقش خیلی فرق می کرد. اصلا شاید کاره ای می شد؛ جنمش را داشت!...

@hooreechannel  🌹
❤1
  ایران ۲۳ سال معطل هسته‌ای

امسال دقیقا ۲۳ سال است که ایران گرفتار تنش هسته ای و پدیده ای تحت عنوان مذاکره است! یعنی جوانی که امروز از یک رشته مهندسی یا کارشناسی فارغ التحصیل شده تمام طول زندگی خود را در عالم برزخ بالاخره می شود یا نمی شود گذارنده است!

خودمان را با حرفهای عوام فریبانه گول نزنیم که مملکت در این ۲۳ سال کار خود را انجام می داده است و معطل نماند. با عدد و رقم صحبت کردن را تبدیل به یک فرهنگ کنیم. گزارش‌های رسمی نشان می دهد ایران حداقل ۳۰۰ میلیارد دلار درآمد نفتی را در این مدت از دست داده است،

فقط در سالی که گذشت حدود ۳۰ میلیارد دلار و همچنین زیانی بالغ بر ۱۰۰ میلیارد دلار از عدم سرمایه گذاری خارجی در کشور اتفاق افتاده است، بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار از دارایی های ایران در خارج از کشور بلوکه و غیرقابل استفاده شد و محدودیت در استفاده از سیستم مالی جهانی مبادلات بین المللی برای تجار ایرانی را مختل کرد، رانت حاصل از دونرخی کردن ارز که یکی از دستاوردهای تحریم بود با سالی ۲۰ میلیارد دلار برای واردات و همچنین زیان حاصل از صادرات با نرخ غیرواقعی هم به سالی ۲۰ میلیارد دلار رسید، جمع زیان برآورد شده بالغ بر ۸۰۰ میلیارد دلار است. تورم سر به فلک کشید، نرخ دلار و هزینه زندگی مردم در این ۲۳ سال، ۱۰۰ برابر شد و نیمی از مردم ایران به زیر خط فقط سقوط کردند.

با این پول، ایران ما می توانست توسعه گازی کشور در پارس جنوبی را از ۲۴ فاز به ۳۲۰ فاز و ۴۰ شبکه مستقل برساند، میتوانست ۸۰۰ واحد یک گیگاواتی برق نیروگاه سیکل ترکیبی و ۵۳۰.۰۰۰ مگاوات برق خورشیدی و رفع کامل هدررفت شبکه برق کشور را انجام می داد، می توانست ۲۷۰ پالایشگاه برای خودکفایی بنزین و ۱۶۰ میلیون خودروی برقی در کشور تولید یا وارد کند، می توانست ۱۶۰ مسیر انتقال آب از خلیج فارس به داخل کشور بسازد، می توانست ۴۰۰ میلیون هکتار از زمین های کشاورزی را آبیاری قطره ای کند، می توانست ۸۰۰ واحد شیرین سازی آب دریا بخرد. بله با این پول ما بزرگترین معضل کشور که ناترازی در برق و آب و گاز و بنزین است و تا پنج سال آینده غیرقابل رفع خواهد شد، نداشتیم.

می‌توانست ۸۰۰ خط مترو یا ۹۰۰ هزار اتوبوس هیبریدی به سیستم حمل و نقل کشور بیافزاید، می توانست ۸۰۰۰ فروند هواپیما بخرد و ۴۰۰ فرودگاه در سطح کشور بسازد، می توانست ۱۶.۰۰۰ کیلومتر خط آهن قطار سریع السیر و ۸۰.۰۰۰ کیلومتر اتوبان در این مملکت بسازد، می توانست ۱۶۰۰ بیمارستان مجهز و ۸۰۰.۰۰۰ مدرسه و ۲۰ میلیون واحد مسکن برای مردم ایران بسازد. همه این پروژه های ملی با این بودجه عملیاتی بود.

این بهایی است که پرداخت شده است. یک روز در خلوت خودمان محاسبه کنیم که ارزشش را داشت یا نداشت. همین امروز اگر تمام تحریم ها برداشته شود، ۷ سال طول خواهد کشید تا این خسارتها جبران شود آنهم به شرط آنکه تحت یک مدیریت سیستماتیک و علمی عمل کنیم. مشکل اما اینجاست که همه خسارتها قابل جبران نیست. فرار مغزها و مهاجرت نخبگانی که در این ۲۳ سال از کشور رفتند را چگونه جبران کنیم؟

فرصت های از دست رفته در بازارهای منطقه ای و بین المللی که توسط دیگر کشورها تسخیر شده است را چگونه جبران کنیم؟ تغییرات منفی و فسادی که در ساختار اقتصادی ایران ریشه دوانده را چگونه بسوزانیم؟ و از همه مهمتر، عمرمان، ۲۳ سال زمان و عمر تلف شده را چگونه جبران کنیم؟

شاید اگر این متن را همه ما بیش از یک بار می خواندیم، بخصوص مسئولین محترمی که امروز مسئولیت ادامه مذاکرات ۲۳ ساله را به عهده گرفته اند و آنهایی که خط مشی مذاکرات را تعیین می کنند چاره ای دیگر می اندیشیدند.

✍حامد پاک طینت
@sokhanranihaa
@hooreechannel  🌹
ملت را در آماده‌باش دائم قرار ندهید!

قالیباف: دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی به صورت مکتوب به ما ابلاغ کرده که فعلا قانون حجاب ابلاغ نشود.

کاری که مقامات و مسئولان جمهوری اسلامی برای بی‌اعتباری این نظام کرده‌اند و می‌کنند برای نابودی هر نظام دیگری کفایت می‌کرد. حتی اقدامات به ظاهر عاقلانه‌شان هم حتما با ضرر و زیان همراه باشد وگرنه امکان ندارد که گامی بردارند که بی عیب و زیان باشد.
لایحه سراسر زیان‌بار حجاب و عفاف را که آبروی دین را قبل از دولت می برد در مجلسی که نماینده حدود ۵ درصد ملت است تصویب می کنند و بعد خودشان هم از کار نادرست خود وحشت می‌کنند.
عاقل ترهایی هم پیدا می‌شوند که به نهادی که قرار بود در راس امور باشد دستور می‌دهند که آن‌چه را تصویب کرده است فعلا ابلاغ نکند. معنای این کار آن است که اجازه دهید تا زمانی مناسب‌تر فرا رسد.

ظاهراً این اقدام عاقلانه است اما مشکلی که ایجاد می‌کند آن است که ملت را برای زمان نامحدودی بین بیم و امید آویزان نگه می‌دارد تا هر لحظه آماده باشد تا شب حمله فرا برسد.
گاه به صرفه است که چنان قانونی که قرار است حجاب را به مدد کیفر و پایش پایدار در جامعه بگستراند اکنون ابلاغ شود تا همه تکلیف خود را بدانند و معلوم شود که طرفین با هم چند چندند نه این که در انتظار شرایطی مناسب فعلا از ابلاغ آن خودداری شود.

استخوان لای زخم گذاردن روش خوبی برای مقابله با ملت نیست. در مقابل ملت تنها باید خم شد و تعظیم کرد و قانونی تصویب کرد که با خواست قاطبه ملت تعارض نداشته باشد. قانون حجاب شما زنان محجبه را تشویق به ترک حجاب می‌کند و حرمت آنان را در عرصه اجتماعی می‌شکند.

مصوبه‌ای از این دست را باید به دست فراموشی سپرد و نه توقیف موقت!

✍مجید مرادی
@hooreechannel  🌹
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#طبیعت_سطل_زباله_ما_نیست
🔺این ویدئو را کامل ببینید ، بسیار جالبه
🔻در طبیعت چیزی بغیر از عکس نیندازیم و در طبیعت چیزی به جز رد پا به جا نگذاریم !!!

@ENVIRONMENT_LOVERS
@hooreechannel 🌹
❤4👍1😱1
♨️تنور داغ؛ خاطرات زهرا خانم نانوا (۹)

♨️ده سال بود ازدواج کرده بودیم. از ده بچه ای که زاییده بودم چهار تایشان هر کدام به علتی مرده بودند. پای یکی از بچه ها عیب و ایراد داشت. از همان موقع تولد کج بود. روزی کاظم از شهر که آمد، گفت: «یکی از دوستام ماشین داره. داره میره تهران. می خوام رضا را ببرمش تهران. شاید دکتر بتانه پاشه عمل کنه و درست بشه! امروز می رم و فردا برمی گردم.»

♨️خوشحال شدم و گفتم: «باشه، ببرش.» فردای آن روز با ماشین دوستش به سمت تهران به راه افتادند. اما انگار اجل سر راه تهران منتظرشان بود! نرسیده به تهران، ماشین چپ کرد. بچه ناقص از شیشه به بیرون پرتاب شد و زنده ماند! کاظم و دوستش درجا مردند! همان بچه تقدیرش این بود که در بزرگسالی یک بار دیگر تصادف کند و دستش هم فلج شود! اتفاقا این پسر از همه بچه هایم دلسوزتره!

♨️۲۵ سالم بود که بیوه شدم. با  ۶ بچه قد و نیم قد که بزرگترینشان ۹ ساله و کوچکترینشان ۹ ماهه بودند. روزی که کاظم می رفت، هیچی در خانه نداشتیم. بهش گفتم آذوقه بگیر و برو. گفت: «سفر قندهار که نمیرم! زود برمی گردم!» رفت و دیگر برنگشت!

♨️تازه دفنش کرده بودیم. سر خاک نشسته بودم و گریه می کردم. مرد خانه و سایه سرم رفته بود. هرچند از دستش خیلی کتک می خوردم، اما دوستش داشتم. پدر بچه هایم بود. خوبی هایی هم داشت.
همین طور که گریه می کردم، صدای پدر شوهر یا همان دایی ام را شنیدم که می گفت: «راشو زهرا راشو! الان وقت گریه نیست. کسی نیست این شش تا بچه ره نان بده! راشو فکر خودته وردار!»

♨️همانجا بود که فهمیدم از این به بعد تنها هستم، خیلی تنها! فقط خودم هستم و شش بچه بی پدر که باید هم مادرشان باشم و هم پدر! محکم روی پاهایم ایستادم و با بچه هایم به سمت خانه رفتم! نشستم زیر کرسی. سرم را زیر کرسی کردم و نالیدم. به خدا گفتم: «تو منه به این روز انداختی! خودت هم کمک کن من زیر دست اینا نشم!» انگار خدا شنید! به من قوت بیشتری داد. با امید به خودش، شروع کردم.

♨️روز قبل از رفتن، کاظم زمینی را در محله پایین شهر با برادرم معامله کرده بود. فقط زبانی، بدون رد وبدل کردن هیچ پولی. برادرم گفت: «این زمین دگه مال تویه! کم کم پولش ره جور کن و  بده!» دیدم با ماندن در روستا کارم به جایی نمی رسد. به شهر آمدم. یک اتاق در گوشه ای از آن زمین ساختم. خودم کمک می کردم و به بنا آجر می دادم تا ساخته شد، با یک مستراح گوشه زمین!

♨️خانه که آماده شد، بار و بندیلم را جمع کردم و با بچه ها به شهر آمدیم. با ۶ سر عائله و چند تا بز و میش و مرغ و خروس. همه دارایی ما همین بود. در ده سال زندگی، با دست خودم چند تا لحاف و تشک و بالش درست کرده بودم. با چند تکه ظرف و ظروف و یک پلاس پنبه ای که هنوز هم یادگاری نگهش داشته ام.

♨️ در همان یک سر اتاق، با شش بچه قد و نیم قد ساکن شدیم. مرد خانه پسر بزرگم بود. نه سال داشت اما از عهده خیلی کارها برمی آمد. گوسفندها و بزها و مرغ و خروسها را کنار حیاط جا دادیم. تنها ممر درآمدمان! قدرتی خدا بزمان هر سال سه قلو می زایید و میشمان دو تا دو تا! خدا اگر دری را ببندد، در دیگری را باز می کند!...

@hooreechannel  🌹
❤3
بحران غزه و واقعیت عریان منطقه!

در پی تحمیل قحطی و گرسنگی کشنده به دو میلیون نفر در باریکه غزه از جمله صدها هزار کودک و نوزاد و جان دادن تعدادی از آن‌ها وضعیت انسانی این منطقه از فاجعه فراتر رفته و نه تنها هر وجدان بیداری را شرمسار می‌کند، بلکه پرده از یک واقعیت در سطح منطقه بر می‌دارد و چهره‌ای بدون روتوش از خاورمیانه به نمایش می‌گذارد.

این که کشورهای منطقه با این همه دبدبه و کبکبه عاجز از فرستادن یک قرص نان بیات برای نجات جان کودکان هستند و همه چشم به دهان ترامپ دوخته‌اند به این امید که حرفی بزند و فشاری آورد که غذایی به غزه برسد، همین خود راوی این واقعیت تلخ در منطقه است که حتی در انسانی‌ترین و ابتدایی‌ترین مساله کوچک‌ترین همکاری مشترک میان کشورهای منطقه به ویژه مصر، ترکیه، ایران، عربستان و.... شکل نمی‌گیرد! چون آمریکا و اسرائیل اجازه نمی‌دهند يا دستکم بر خلاف خواست و اراده آن‌هاست.

پس تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل درباره امکان همکاری در حوزه‌های کلان و سختی چون امنیت منطقه‌ای و....

در حالی که اساسا خواسته غزه این نیست که ارتش‌ها مداخله کنند و با اسرائیل بجنگند، یا موشک بفرستند! هرگز! چنین جنگی هم نه به صلاح منطقه است نه هیچ کشوری.

در حال حاضر هم عمق فاجعه تا بدانجا رسیده است که مطالبه مردم غزه دیگر این نیست که بمباران‌ها متوقف شوند، بلکه به گفته مادری به ستوه آمده از این همه جنایت لسان حالشان این است که بمباران کنید و بکشید؛ اما با گرسنگی دادن، کودکانمان را در برابر دیدگانمان زجرکش نکنید.

این واقعیت عریان منطقه ما به دور از هر گونه شعار و وهم‌‎فروشی است.

✍صابر گل عنبری
@hooreechannel 🌹
👍4❤2😢2👎1
‍ 🔺خانم استاندار حجابت را رعایت کن!

حسین علا اولین سفیر ایران در آمریکا در سال 1922 در واشنگتن هر جا که می رفت با زبانی آکنده از مطایبه و طنز به مستمعان خود می گفت:
وقت آن رسیده که بدانیم ایران چیزی بیش از گربه و قالی است!
صد سال پس از آن سخن نغز، گویی چرخ زمان به عقب برگشته است. کیهان و فارس و ...هر جا که می روند می گویند ایران چیزی جز چادر و حجاب اجباری نیست.
نمونەاش انتقاد فارس از کشف حجاب استاندار حلبچه در رستورانی در دربند در تهران است.
دیدار خانم ناصح و دیگر استانداران اقلیم کردستان از ایران در چارچوب شکوفایی روابط اقتصادی و سیاسی طرفین در دو سال اخیر صورت می گیرد.
در حالیکه کشورهای منطقه نظیر ترکیه، امارات و عربستان برای حضور در بازار اقلیم کزدستان، جذابیت های اقتصادی خود را با پیوست های فرهنگی تلفیق می کنند، مرغ سیاست خارجی تندروها در ایران همچنان یک پا دارد:
ترجیح حجاب بر اقتصاد و ایدئولوژی بر عمل گرایی و کلیشه بر اندیشه!
نام حلبچه که خانم ناصح استاندار آنست، احتمالا بیش از هر نامی با تاریخ معاصر ایران گره خورده است.
حلبچه که در اواخر جنگ به تصرف نیروهای ایرانی درآمد، نمود بیش ترین پیشروی ایران در خاک عراق در طول هشت سال جنگ بود.
صدام در یک انتقام جویی سبعانه آن را بمباران شیمیایی کرد.
ایران در رسانه ای کردن این جنایت کم نگذاشت و نام حلبچه جهانی شد.
این شهر به تازگی نوزدهمین استان عراق شده، جالب این جاست که صدام این عنوان را به کویت داده بود.
طرفه آنکه بمباران حلبچه و اشغال کویت دو رخدادی بودند که زوال دیکتاتوری در عراق را تسریع کردند.
احتمالا هیچ کشوری در دنیا به اندازەی ایران امروز استاد هدر دادن فرصت ها نمی باشد.
بجای سخن گفتن از پیوند دیرین ایران و حلبچه و استفاده از ظرفیت های گوناگون آن، حواشی کوچک را بزرگ کردن کار هر کسی نیست!

✍صلاح الدین خدیو
@sharname1
@hooreechannel 🌹
👍4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 پهلوان رسول خادم:

🔴از ده دوازده سال پیش ، چون پول عمل آب مروارید چشمش رو نداشت، نابینا شد.

🔴الان سالهاست تنها در این خونه زندگی میکنه!!!

🔴خودش دست به دیوار میگیره و از اون پله های چوبی صعب العبور میاد پایین ، تا بتوونه بره دستشویی. خونه اش هم در شُرُف فرو ریختنه! یعنی نمیشه تعمیرش کرد

🔴البته همسایه ها و دخترش گاهی بهش سر میزنن و کمکش میکنن ولی از همه مهمتر اینه که با همه ی تنگدستی و کهولت و نابینایی، از همه بی نیازه. وقتی ازش خواستیم بگه چی میخواد واسش تهیه کنیم، هیچی نخواست جز سلامتی واسه ما!

🔴این روزها، از این پیرزنها و پیرمردهای سالمند و بی پناه و فراموش شده، در روستاهای ما زیاد پیدا میشن، اونها رو ببینیم و در حد توانمون کنارشون باشیم…

#یکدیگر_را_ببینیم
#سالمندان_بی_پناه

@iran_times
@hooreechannel 🌹
😭6❤1
♨️تنور داغ؛ خاطرات زهرا خانم نانوا(۱۰)

♨️شهر کوچک بود و دهان به دهان خبر رسید، زنی از باقرآباد آمده. نانوای خوبی است. طولی نکشید مشتری هایم زیاد شدند. خانه اعیان و اشراف می رفتم. خانه های دیگر هم نانوایی می کردم، حتی روستاها. از شرق تا غرب شهر، از ده ملا تا حجاجی! همانطور که کاظم گفته بود! معروف شده بودم به زهرا نانوا!

هر روز صبح بچه ها را به امید خدا ول می کردم و می رفتم سر تنور! الحمدلله بچه های سربراهی داشتم. بزرگترها مراقب کوچکترها بودند. گاهی وقتها هم خواهر و مادرم به امرشان می رسیدند! بعدها که مادر و پدرم هم به شهر آمدند، مادرم مواظب بچه ها بود. برای دو تا بچه ای که مدرسه نرفته بودند، معلم گرفتم. خانمی می آمد خانه و درسشان می داد تا خودشان را به مدرسه رساندند.

♨️آن روزها مزد نانوا فقط نان بود. ده تا نان برای صاحبخانه می پختم، یکی برای خودم برمی داشتم. مزد یک روز نانوایی ۲۰-۳۰ تایی نان می شد. به اندازه خورد و خوراکمان به خانه می بردم و بقیه نانها را می فروختم. یا صاحبخانه از من می خرید، یا در و همسایه ها. با پول نانوایی روزگار را می گذراندم. شیر گوسفند و تخم مرغ ها هم کمک حالمان بود. پول خانه را کم کم به برادرم دادم و خانه به اسم من شد.

♨️هنوز کنار حیاطمان طویله بود. یکی از همسایه ها رفت شهربانی. شکایت کرد که از بوی مرغ و گوسفندها در عذابیم. مرا خواستند. رفتم اتاق رئیس! گفت: «این آقا از شما شکایت کرده که از بوی گوسفندای شما در زحمتن!» گفتم: «خب! شما بگین من چکنم! این حیوانا کمک زندگی منن. سایه سری ندارم. نانوایی می کنم تا شکم بچه هام ره سیر کنم. نمی تانم اینا ره بفروشم.» گفت: «حرف آخرت همینه؟» گفتم: «آری!» بیچاره مستاصل مانده بود. نمی دانست چه بکند! بالاخره همسایه کوتاه آمد. سال بعد رفت و دوباره شکایت کرد. دوباره شهربانی مرا خواست. رفتم. گفتند باید اینها را بفروشی! باز هم گفتم نمیشه! گفتند جایی بهت می دهیم گوسفندانت را ببری! گفتم باید نزدیک خانه من باشن! باز هم حریف من نشدند. یک سال بعد که درآمدم از نانوایی بیشتر شد، خودم فروختمشان!

♨️یک روز خانه خان ابراهیم نان می پختم. من را که شناخت گفت: " یک سال محصول پدرت کم بود. خواستم کتکش بزنم. از دستم در رفت! تا شهر دنبالش کردم تا گیرش آوردم و حسابی زدمش!"
به خان گفتم: " اون روز پدرم زیر دست تو بود امروز تو زیر دست منی! دکاًّ دکا! خدا جای حق نشسته!"

♨️تقریبا هر روز می رفتم سر تنور. زمستان و تابستان. گرما و سرما، فرقی نمی کرد. آن روزها بیشتر خانه ها تنور داشتند. شاید یکی دو تا نانوایی توی شهر بیشتر نبود. ماهی یکبار مردم نان می پختند. از روستاها هم دنبالم می آمدند و مرا برای پخت نان می بردند. بعدها که خانه را تکمیل کردیم، توی زیرزمین یک تنور ساختم.

♨️ این اواخر مردم به آماده خوری عادت کرده بودند. برای مردم ریخت و پاش و بگیر و ببند روز تنور سخت شده بود. زن های جدید هم که دیگر این زحمت ها را به خود نمی دهند. کم کم خانه ها آپارتمانی شد و آنهایی که تنور داشتند هم آن را خراب کردند. ولی قدرتی خدا من همچنان مثل سنگ، سخت و سرپا بودم! توی خانه برای مردم نان می پختم. سفارش نان می دادند. آرد می گرفتم و نان می پختم. می آمدند و می بردند...

@hooreechannel  🌹
❤1👍1
حوزه‌های علمیه: از تحریم میکروفون تا هوش مصنوعی!

این روزها در گوشه و کنار حوزه‌های علمیه سخن از هوش مصنوعی است. جلسه‌های مختلف و همایش‌های رنگارنگ برگزار می‌شود تا بلکه حوزه بتواند از زیر و بم این هیولای عصر ارتباطات سر در بیاورد.

ته همه‌ی این همایش‌ها و گفتگوها یک چیز است: ترس!
حوزویان می‌خواهند بدانند "چطور می‌شود هوش مصنوعی را رام کرد."

این گونه‌ی از نگرانی اولین بار نیست که برای مرجعیت‌های دینی و فرهنگی پدید می‌آید. با ورود به عصر روشنگری، نهادهای مذهبی به هر پدیده‌ی نوظهوری با بدبینی نگاه می‌کردند.
از پیدایش علوم انسانی بگیر تا صنعت چاپ و اینترنت. با این همه، پس از مدتی کِش و قوس، نهادهای دینی با یافته‌های جدید کنار می‌آمدند و گاه هم‌دلی می‌کردند.
نمونه‌اش مسیری‌ست که حوزه‌‌های علمیه‌ای از ترس و تحریم میکروفون تا برگزاری درس‌های آنلاین و مجازی پیمودند.

حوزه‌ای که یک روز با بلندگو مشکل داشت، امروزه سایت و خبرگزاری دارد. ماجرای هوش مصنوعی نیز چیزی شبیه همین ماجراهاست؛ مدتی ترس و انکار، و پس از آن خویشی و بهره‌برداری.

ترسِ امروز از هوش مصنوعی، چندی بعد جای خودش را به یک هم‌کاری خواهد داد. حوزویان الگوریتم‌های هوش مصنوعی را یاد خواهند گرفت و از ارتباط انسان_ماشین بهره خواهند جست. درست همان‌طور که وقتی اینترنت وارد کشور شد، ابتدا با ترس و تردید نگاهش کردند، ولی بعد با ایجاد مرکز تحقیقات کامپیوتری به استقبالش رفتند و اینترنتِ Dial-up را با کارت‌های اعتباری به خانه‌های طلاب کشاندند.

من به این ترس احترام می‌گذارم. فکر می‌کنم این ترس سبب می‌شود تا حوزه‌های علمیه در خود و نسبت‌شان با جهان ارتباطات بازاندیشی کنند. این بازاندیشی زمینه‌ی رشد خواهد شد. همان‌گونه که بلندگو، تب لوله‌کشی، و اینترنت شد.

البته یقین دارم حوزه‌های علمیه باید در اندیشه‌ی نوعی دیگر از آتوریته باشد. هوش مصنوعی، به همان میزان که خلاقیت فرهنگی و اخلاقی انسان‌ها را بالا می‌برد، اقتدار مرجعیِت‌های سنتی را به چالش می‌کشد.

✍مهراب صادق نیا
@hooreechannel 🌹
👎1
عبورِ "این نسل" و روی گردانی "آن نسل"

در آغاز بگویم که منظور از "این نسل" نسل دهۀ هفتاد به بعد است که عموما به عنوان "نسل زد"  شناخته می شوند و منظور از "آن نسل" نیز نسل دهه های چهل، پنجاه و شصت است که تحت عنوان"نسل وای " شناخته می شوند.

اگرچه این تقسیم بندی مطابق با مطالعات نسلی ممکن است چندان دقیق نباشد اما کم و بیش معنا را می رساند.
نسل های ماقبل دهۀ چهل یعنی نسل های دهه های سی و بیست را فرض گرفته ام که با همان منش و سبک سنتی روزگاران خود را می گذرانند و لذا آنان را مشمول تغییرات فکری و رفتاری ندانستم.

فرض اصلی نوشتار حاضر این است که نسل دهۀ هفتاد به بعد از بسیاری از آرمان ها و نمادهای ملی و دینی و آیینی و قومی به طور کامل عبور کرده اند و بیش از همه آرمان زندگی را دنبال می کنند و با جهان پیوند یافته اند و چونان شهروندی جهانی زیست می کنند.
این نسل به هیچ وجه دغدغۀ دین و آیین و قومیت و ملیت را ندارد و فقط می خواهد زندگی کند آن گونه که خود می خواهد و می پسندد!!
ممکن است برخی بر این روند و رویه ای که این نسل در پیش گرفته است خُرده بگیرند و بگویند این روندی سهل انگارانه و مسئولیت ناپذیری است اما واقعیت چیز دیگری است.

این نسل نه تاریخ ایران را می خواند و نه تاریخ اسلام را و نه دیوان شاعران کلاسیک را و نه شاعران معاصر را. نه شخصیت های ملی را به درستی می شناسد و نه شخصیت های دینی را. بارها با دانشجویان مربوط به این نسل در کلاس های درس و بیرون از کلاس درس دربارۀ این امور صحبت کردم اما آنان اصلا نمی د انستند و در واقع نمی خواستند بدانند که چه می گویم!!!

"آن نسل" هم کم و بیش از آن آرمان های ملی و دینی ای که داشته است دست شسته و از آنان روی گردان شده و تو گویی که به تنظیمات کارخانه بازگشته و حالا می گوید به من بگویید که زندگی خوب چیست و اساساً چرا من زندگی اَم را بر سر آرمان هایی گذاشته ام که نتایج چندانی برایم نداشته است!! 
گروهی از "آن نسل" که گرایشات مثلا چپ گرایانه داشته اند  امروز به شدت پشیمان اند و تمام شوربختی زندگی خود را دویدن به دنبال چنین آرمان هایی می دانند(با درست و غلط بودن چنین نگاهی فعلا کاری ندارم بلکه در حال توصیف وضعیت هستم).
آن شور و تعصب و جزم اندیشی و سخت گیری های عجیب و غریبی که در دهه های پنجاه و شصت و حتی تا دهۀ هفتاد نیز داشته است را به طور کامل کنار گذاشته و به زندگی بازگشته و می گوید هزاران دریغ و درد که نوجوانی و جوانی اَم بر سرِ امور بیهوده ای گذشت که سر سوزنی در خوشبختی و کیفیت زندگی اَم تأثیری نداشته است!!!

"آن نسل" حالا اگر نگوییم به طور کامل اما به طور قابل توجهی از بسیاری از اموری که در دهه های پیشین با شور و هیجانی وصف‌ناشدنی دنبال می کرد را به کناری نهاده و از آنان روی گردان شده و با خود می گوید فقط دچار هیجانات و بلکه نادانی و حماقت بوده است!!!

حالا می توان گفت به غیر از افراد نسل دهه های بیست و سی که درصد کمی از شهروندان جامعه را تشکیل می دهند و در جهان سنتی و پیشامدرن زندگی می کنند باقی مانده نسل ها زیست جهان شان کم و بیش تغییر یافته و با سیاستگذاری ها و برنامه های فعلی نظام حکمرانی به هیچ وجه نمی توان پاسخگوی چنین تغییرات و تحولات بزرگ و عمیق و وسیعی بود.   برای مثال آموزش ایدئولوژیک چه در قالب رسمیِ آن  که در مدارس و دانشگاه ها و چه در قالب غیر رسمیِ آن  که در صدا و سیما و مراکز فرهنگی توسط نظام حکمرانی  ارائه می شود  دیگر هیچ اهمیتی برای نسل های اشاره شده ندارد و نوعی آب در هاون کوفتن و صد البته هدر دادن سرمایه های کشور است!!

چه "این نسل" و چه "آن نسل" دیگر هر آنچه که توسط نظام حکمرانی ارائه می شود  را نه می بیند و نه می شنود و به طور کامل از همه چیز یا عبور کرده و یا روی گردان شده است!! لذا گاه و وقتِ آن فرا رسیده که فکری دیگر کرد و رأی دیگری .

سخن در این زمینه بسیار است اما به عنوان حُسن ختام از قول  حافظ: کجاست فکر حکیمی و رأی برهمنی؟!!

✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🕷 آیا آرایش افراطی در زنان و مردان مکانیسم دفاعی ناخودآگاه جبران محسوب می گردد؟

آرایش افراطی می تواند ناشی از چند عامل باشد:

سرپوش بر احساس های حقارت قدیمی که تحمل آن برای فرد امکان پذیر نمی باشد.

فرار از تعارضات و تنش‌های درونی: در اینجا آرایش افراطی نوعی خاصیت تسکین دهندگی دارد.

رهایی موقتی از علائم مرضی نظیر افسردگی، وسواس‌های فکری و عملی، زخمهای روانی.

تلاش برای دیده شدن در جهت سرکوب احساسهای تلخ و دردناک برخاسته از طرد و دیده نشدن.

انتقال این پیام به دیگران که من ارزش دیده شدن دارم، پس مرا ببینید.

آرایش افراطی می تواند ناشی از کارکرد و فعال شدن اوهام ناخودآگاهی باشد که جایگزین رفتارهای نرمال شده اند.

میل به متفاوت بودن از دیگرانی که فرد از آنها خشمگین و عصبانی است.

پنهان ساختن چهره و بدن واقعی خود تا از شرمندگی حاصل از نارضایتی خود بکاهد.

با توجه به علل فوق، پرداختن به آرایش افراطی می تواند بعنوان تظاهری از مکانیسم دفاعی جبران به حساب آید، چرا که نوعی تلاش و مقاومت برای گریز از وضعیت موجود فرد تلقی می گردد.

✍دکتر محمد رضا ابراهیمی

https://t.me/ravn100
@hooreechannel 🌹
♨️تنور داغ؛ خاطرات زهرا خانم نانوا (قسمت پایانی)

♨️پسرها همه ازدواج کرده و سر زندگی خود رفته بودند. خدا را شکر، کار و کاسبی شان خوب بود. نمی خواستم سربارشان باشم. هنوز سر پا بودم و می توانستم نان خودم را دربیاورم. پس نان می پختم و گذران زندگی می کردم.

♨️چشمهایم دیگر کم سو شده بود. 50 سال سرت را داخل تنور آتش کنی، دیگر چشمی برایت نمی ماند! رفتم دکتر! گفت آب مروارید آورده ای. عمل کردم.  بعد از عمل دیگر اجازه نانوایی نداد. اجبارا بازنشست شدم!

♨️عادت نداشتم دست نگاه کن دیگران باشم. از بچگی کار کرده بودم. هر لقمه نانی که تا حالا خورده بودم، حاصل دسترنج خودم بود. دست رنجی که هم سخت بود و هم شیرین. هرچند زندگی سختی داشتم اما خدا را شکر، راضی بودم. همین که در تمام زندگی محتاج کسی نشدم خدا را شکر می کردم.

♨️پس از انقلاب سفید شاه و از بین رفتن ارباب رعیتی، تکه زمینی به  پدر شوهرم رسیده بود. خواهر و برادرهای کاظم همگی گفتند، این زمین حق توست. خیلی روی آن کار کرده ای! آن را به من دادند. وقتی دیگر نتوانستم نانوایی کنم، به پسرها گفتم: «هر کدامتان می تانه، آن را برداره و روش کار کنه. در عوض خرجی من ره بده! من نمی تانُم دست نگاه کن شما باشم که کی و چه کسی یک لقمه نان بِرا من بیاره!» یکی از آنها قبول کرد. الان روی همان زمین کشاورزی می کند. هر چند هر روز با نوه های ارباب سر این زمین دعوا و درگیری دارند. انگار آنها هنوز خودشان را صاحب این تکه زمین می دانند.

♨️از حاج زهرا پرسیدم: هیچ کدام از پسرهایت به پدرشان نرفته اند؟ گفت: «نه! هیچ کدام! همه شان مثل خودم کاری و زحمتکشن، پُزی نیستن!»  پرسیدم: دست بزن چی؟ ندارن؟ گفت: «مگه جرات دارن! همه زندگیشان به اسم زنشانه! همه اختیارشان دست زناشانه!» پرسیدم: اینطور بهتره یا مثل شما. همه اش کار کنی و زحمت بکشی، آخرش هم کتک بخوری؟ با اطمینان گفت: «مثل من! مرد باید مرد باشه و زن هم زن! وقتی می بینُم نوه هام دست به سیاه و سفید نمی زنن و پدر مادرشان این همه نازشانه می کشن ویرُم درمیا! چه معنی داره دختری که فردا باید بره یه زندگی ره اداره کنه، اینطور تنبل و بیکاره باشه؟!»

♨️و من به حاج زهرای نانوا حق می دهم که نتواند این تغییر شدید نسل خودش و نسل امروز را هضم کند. نسل امروزی نسل سرعت و شتاب است. شتاب تغییر. تغییری به اندازه صد نسل قدیم شاید هم بیشتر. نسل امروز هم حاج زهرا را نمی فهمد، همانطور که او نمی تواند آنان را درک کند!

♨️نقطه شروع این تغییر، پس از انقلاب سفید بود. بعد از ملغی شدن سیستم ارباب و رعیتی. تغییر از آنجا شروع شد. در زمانه ما به اوج خود رسیده است. در آینده بیشتر هم می شود. جامعه ما متاسفانه آماده این تغییرات وسیع نبود و هنوز هم نیست. به اجبار تاریخ و کم کاری وعدم درک زمانه از طرف آنان که باید فضا را آماده تغییرات کنند تا خودشان و مردم غافلگیر نشوند، ناگزیر چند نسل قربانی می شوند تا رفته رفته با تغییرات و مقتضیات آن هماهنگ شده و خود را با شرایط جدید تطبیق دهند.

♨️وقتی خاطرات حاج زهرا را برایش خواندم رضایت را در چهره و لبخندش دیدم. رضایت از ترسیم رنج هایش در گذر زمان بر روی کاغذ! رضایت از اینکه خاطراتش می ماند و قصه ای می شود برای کسانی که به دنبال ردپای زنان این سرزمین در گذشته هستند. رضایت از ماندن و ماندگاری، پس از رفتنی ناگزیر.

✍فرشته مزینانی
@hooreechannel  🌹
👍6
تعلیقِ زندگیِ  ایرانیان 

رنجِ  زیستن در شرایطِ  بُغرنج اقتصادی و اجتماعی در جامعۀ ایران و بدتر از آن رنجِ ناشی از  تبعات و پیامدهای ناگوار مربوط به  آن تا آن میزان شده است که حالا بتوان سخن از "تعلیقِ  زندگیِ ایرانیان" بر زبان آورد.

زندگی ایرانیان از آن رو در تعلیق قرار گرفته است که  لای چرخ دنده های سیاست و اقتصاد هر روز بی کیفیّت‌تر و از میزان رضایت و خشنودی مردمان جامعه کاسته می شود.
به عبارت دیگر، زندگی برای کسر قابل توجهی از زنان و مردان جامعه لطف چندانی نداشته و به گفتۀ معروف دیگر چنگی به دل نمی زند!! 
اکنون جامعه به لحاظ اقتصادی در شرایطی قرار گرفته که تورّم و گرانی چنان تُرک تازی می کنند که حالا حتی  طبقۀ متوسط جامعه هم از پسِ مخارج و هزینه های زندگی شان بر نمی آیند و رفته رفته به طبقۀ  پایین سقوط می کنند.
بی ثباتی قیمت کالاها چنان سردرگمی و بلاتکلیفی برای شهروندان ایجاد کرده که تمام برنامه های زندگی‌شان را دچار اختلال اساسی نموده است، افزایش خط فقر و به تَبَعِ  آن افزایش  تعداد فقرا و محرومین جامعه کار را به جایی رسانده که اکنون  سخن از شاخص فلاکت(درکنار هم قرار گرفتن نرخ تورم با نرخ بیکاری) می رود.

برکنار از مشکلات عجیب و دردآور اقتصادی که به برخی از آن ها اشارت رفت مشکلات و مسائل اجتماعی  فراوان نیز در چنین شرایطی خودنمایی می کنند که می توان به مواردی چون: نابرابری اجتماعی گسترده، شکاف طبقاتی غیر قابل تصوّر، فرسایش سرمایۀ اجتماعی و اعتماد اجتماعی، کاهش مشارکت اجتماعی، افزایش ناامیدی اجتماعی در میان افراد و گروه های اجتماعی مختلف به ویژه جوانان، افزایش خشونت های اجتماعی و سایر موارد مشابه که برشمردن تمامی آن ها فهرست بلند بالایی خواهد شد و جز افزودن بر درد و رنج آدمی نتیجۀ دیگری به دنبال نخواهد داشت.

در چنین شرایط بغرنج اقتصادی و اجتماعی زیستن برای ایرانیان چنان طاقت فرسا، شکننده و دردآور شده است که تو گویی زندگی متوقّف شده و به تعلیق درآمده است.

تعلیقِ زندگیِ ایرانیان از آن جهت روی داده است که نشانه های مثبت، با کیفیت و سازندۀ زیستنِ خوب، خوش و ارزشمند کاملا به محاق رفته و بالعکس نشانه های منفی، ناخوش و  بی ارزش بسط و گسترش یافته است.

عموم ایرانیان حالا زیستنی بی‌کیفیت، ناخوش و بی معنا را تجربه می کنند و تو گویی که فقط زنده اند و گذران روزها، هفته ها و ماه ها را می بینند!!! 

نشانه های تعلیق زندگی در میان ایرانیان را می توان در موارد زیر برشمرد: افزایش میل به مهاجرت از کشور در گروه های سنی مختلف به ویژه جوانان، افزایش بی انگیزگی در بین گروه های اجتماعی ای چون دانش آموزان، دانشجویان، کارکنان، کارگران، کارآفرینان، صنعت کاران و  کشاورزان، بی رغبتی برای  مشارکت در امور همسایگی، محله ای، سازمانی و سایر موارد مشابه، بی کیفیت شدن زندگی به لحاظ مادی و معنوی، افزایش قابل توجه بیماری های  روانی مانند استرس و اضطراب، کاهش محسوس رضایت از زندگی، کاهش قابل توجه شادی و نشاط اجتماعی، بی‌رغبتیِ  تمام عیار برای مطالعه و پژوهش  نه تنها در بین مردمان عادی جامعه بلکه حتی در بین دانشجویان و پژوهشگران و استادان، کم رنگ شدن اخلاق در جامعه، تضعیف باورها و ارزش های دینی و ملّی، بی‌کیفیت شدن روابط اجتماعی مبتنی بر اخلاق و انسانیت و خلاصه از دست رفتن بسیاری از نشانه های مثبت و سازندۀ  یک زندگی سرشار از کیفیت و معنا.

✍محمدباقر تاج الدین

@hooreechannel 🌹
👍2👌1
انقلاب شلوار!

فکر نکنید فقط روسری مشکل اجتماعی شده، تاریخ پر است از موارد عجیب تر از جمله انقلاب پاپوش در رم باستان در حدود قرن چهارم میلادی و عصر امپراتور هونوریوس (Honorius)

موضوع از این قرار بود که در رم باستان، شلوار (یا شلوارهای بلند) نماد قبایل «بربر» مانند گال‌ها و ژرمن‌ها بود که رومی‌ها آن‌ها را غیرمتمدن و وحشی میدانستند. و همینطور نماد ایرانیان اسب سوار که شلوار به پاداشتند و نماد دشمنان رم بودند. نپوشیدن شلوار و به جای آن استفاده از لباس سنتی رومی‌ها، یعنی تونیک و توگا(شنل)، نشانه هویت و جایگاه اجتماعی رومیان، به‌ویژه اشراف، بود. با گسترش امپراتوری و استقرار سربازان در مناطق سردتر، شلوار به دلایل عملی میان نظامیان رایج شد و به تدریج از طریق نظامیان در میان مردم عادی نیز ظاهر گردید. که این امر موجب نگرانی اشراف محافظه‌کار شد. امپراتوران مختلف قوانینی برای ممنوعیت شلوار وضع کردند و متخلفان را مجازات می‌کردند تا فرهنگ رومی حفظ شود و مرز میان رومیان و بیگانگان مشخص بماند و با تهاجم فرهنگی غیر قابل قبول و شرم آور که همانا پوشیدن پاپوش بود مقابله شود.

این ممنوعیت وتلاش سخت‌گیرانه، باعث شکاف اجتماعی شد: اشراف و سنت‌گرایان از آن حمایت می‌کردند، اما سربازان، طبقات پایین و ساکنان مناطق سردتر آن را غیرعملی و نشانه بیگانگی حکومت از واقعیت‌های جامعه می‌دانستند. اختلاف بر سر شلوار نمادی از نگرانی‌های عمیق‌تر درباره هویت رومی، چندفرهنگی شدن و نفوذ آداب و رسوم بیگانه بود.

هرچند این اختلاف به تنهایی باعث سقوط امپراتوری روم نشد، اما نشانه‌ای از ناتوانی حکومت در تطبیق با جامعه متنوع و تحول سلیقه و شیوه زندگی مردم به دلیل ارتباط با فرهنگهای دیگر بود. عامل گسست نیز کشش و کوشش بین طبقه حکومت‌گر و مردم و مقاومت حکومت در برابر تغییرات و مقاومت مردم در برابر زورگویی حکومت بود. کشش و کوششی  که در نهایت به تضعیف و فروپاشی امپراتوری رم انجامیدند.

✍محمد طبیبیان
@hooreechannel 🌹