۴۲۰ هزار نفر نمره منفی؛ نتیجه آموزش چوپانی..!!!
باید ساعتها نشست و به حال و روز این مملکت گریه کرد ..
✍ احمد بابایی ، ( معلم بازنشسته)..
در خبرها آمده :
از بین ۴۵۰ هزار داوطلب کنکور _۱۴۰۴ _۱۴۰۳، حدود ۴۲۰ هزار نفر نمره منفی گرفتهاند...
یعنی نسلی که ۱۲ سال در مدارس درس خوانده، حالا حتی نتوانسته چند سوال درست پاسخ دهد...
اما این فاجعه، تصادفی نیست..!!
این، نتیجه همان نگاهی است که این روزها از زبان وزیر آموزش و پرورش شنیدیم...
وزیری که در جمع معلمان نمونه سراسر کشور گفت :
«شأن معلم، مثل چوپان است..!!
باید حواسش باشد کدام دانشآموز جدا شده، کجا رفته، چرا نیامده... مثل چوپانی که دنبال گوسفند گمشدهاش میگردد!»
وقتی بالاترین مقام آموزش، معلم را چوپان میبیند و دانشآموز را گوسفند، معلوم است که خروجی این سیستم، نمره مثبت نخواهد بود!
دردناکتر این است که در آن جلسه، از صدها معلم نمونه سراسر کشور، _حتی یک نفر هم جرأت نکرد بگوید:
«آقای وزیر، معلم راهنماست، نه چوپان دانشآموز انسان است، نه گوسفند!»
وقتی معلمِ نمونه هم زبانش بسته است، چطور دانشآموزش یاد بگیرد که بپرسد، فکر کند، پاسخ دهد؟
وقتی وزیر آموزش و پرورش مملکت می گوید :
«مهمترین وظیفه ما در آموزش و پرورش، نماز خوان کردن بچه ها و فرهنگ ایثار و فداکاری و شهادت در فضای تعلیم و تربیت است »
و باز جناب وزیر معتقد است که :
« اگر میخواهیم جامعه سعادتمندی داشته باشیم بنا بر سیاست های نظام مقدس ، راهی نداریم جز اقامه نماز و اقامه فرهنگ ایثار و شهادت...»
دیگر نباید توقع آموختن علم و دانش به فرزندان این مملکت در این وزارتخانه را داشت ..
هیچ کس مشکلی با این اهداف جناب وزیر ندارد ؛
بلکه مشکل با تناسب کارکرد نهاد آموزش و پرورش با این اهداف است..
دیندار کردن مردم جزو وظایف و کارکردهای روحانیت و نهاد دین است و نه وظیفه دولت و نهادهای دیگر...
به علاوه این کارکرد بیش از آنکه آموزشی باشد، تربیتی است.
مگر آموزش و پرورش نیرو یا ساختار مناسب را برای این هدف دارد؟
پس روحانیت در جامعه چه کار باید بکند؟؟
مثل اینکه بگوییم ورزشگاه برای تربیت اخلاقی تماشاگران است!!
جناب وزیر مردم فرزندان خود را برای دیندار شدن و نمازخوان شدن به مدرسه نمیفرستند،
بلکه بچه های خود را برای باسواد شدن و آموختن علم و دانش های بشری به مدرسه می فرستند
آن وزارتخانه وظایف دیگری دارد.
وظیفه نمازخوان و دیندار کردن جامعه برعهده مسجد و روحانیت و خانواده است..
به همین علت است که شکست خورده اید و این افتضاح بزرگ پیش آمده ..
در پیش از انقلاب نهاد اصلی متولی دینداری یعنی روحانیت و مسجد وظیفه خود را انجام میدادند و جامعه هم دیندار میشد..
حالا متأسفانه نهاد روحانیت به کارهای دیگری مشغول شده است بار خود را میخواهند بیندازند روی دوش نهاد آموزش و رسانه های رسمی و این پاسخ نمیدهد
۴۲۰ هزار نمره منفی، فقط یک آمار نیست؛
این آینه تمامنمای آموزش ماست:
جایی که معلمش از اعتراض میترسد و دانشآموزش از پاسخ دادن...
تا وقتی این نگاه عوض نشود..!!
تا وقتی شأن معلم، اندیشه و روشنگری نباشد..!!
باید هر سال منتظر همین آمارها باشیم...
شاید بدتر!..
📚https://t.me/+F_UAApSmgJM5Njk0
@hooreechannel 🌹
باید ساعتها نشست و به حال و روز این مملکت گریه کرد ..
✍ احمد بابایی ، ( معلم بازنشسته)..
در خبرها آمده :
از بین ۴۵۰ هزار داوطلب کنکور _۱۴۰۴ _۱۴۰۳، حدود ۴۲۰ هزار نفر نمره منفی گرفتهاند...
یعنی نسلی که ۱۲ سال در مدارس درس خوانده، حالا حتی نتوانسته چند سوال درست پاسخ دهد...
اما این فاجعه، تصادفی نیست..!!
این، نتیجه همان نگاهی است که این روزها از زبان وزیر آموزش و پرورش شنیدیم...
وزیری که در جمع معلمان نمونه سراسر کشور گفت :
«شأن معلم، مثل چوپان است..!!
باید حواسش باشد کدام دانشآموز جدا شده، کجا رفته، چرا نیامده... مثل چوپانی که دنبال گوسفند گمشدهاش میگردد!»
وقتی بالاترین مقام آموزش، معلم را چوپان میبیند و دانشآموز را گوسفند، معلوم است که خروجی این سیستم، نمره مثبت نخواهد بود!
دردناکتر این است که در آن جلسه، از صدها معلم نمونه سراسر کشور، _حتی یک نفر هم جرأت نکرد بگوید:
«آقای وزیر، معلم راهنماست، نه چوپان دانشآموز انسان است، نه گوسفند!»
وقتی معلمِ نمونه هم زبانش بسته است، چطور دانشآموزش یاد بگیرد که بپرسد، فکر کند، پاسخ دهد؟
وقتی وزیر آموزش و پرورش مملکت می گوید :
«مهمترین وظیفه ما در آموزش و پرورش، نماز خوان کردن بچه ها و فرهنگ ایثار و فداکاری و شهادت در فضای تعلیم و تربیت است »
و باز جناب وزیر معتقد است که :
« اگر میخواهیم جامعه سعادتمندی داشته باشیم بنا بر سیاست های نظام مقدس ، راهی نداریم جز اقامه نماز و اقامه فرهنگ ایثار و شهادت...»
دیگر نباید توقع آموختن علم و دانش به فرزندان این مملکت در این وزارتخانه را داشت ..
هیچ کس مشکلی با این اهداف جناب وزیر ندارد ؛
بلکه مشکل با تناسب کارکرد نهاد آموزش و پرورش با این اهداف است..
دیندار کردن مردم جزو وظایف و کارکردهای روحانیت و نهاد دین است و نه وظیفه دولت و نهادهای دیگر...
به علاوه این کارکرد بیش از آنکه آموزشی باشد، تربیتی است.
مگر آموزش و پرورش نیرو یا ساختار مناسب را برای این هدف دارد؟
پس روحانیت در جامعه چه کار باید بکند؟؟
مثل اینکه بگوییم ورزشگاه برای تربیت اخلاقی تماشاگران است!!
جناب وزیر مردم فرزندان خود را برای دیندار شدن و نمازخوان شدن به مدرسه نمیفرستند،
بلکه بچه های خود را برای باسواد شدن و آموختن علم و دانش های بشری به مدرسه می فرستند
آن وزارتخانه وظایف دیگری دارد.
وظیفه نمازخوان و دیندار کردن جامعه برعهده مسجد و روحانیت و خانواده است..
به همین علت است که شکست خورده اید و این افتضاح بزرگ پیش آمده ..
در پیش از انقلاب نهاد اصلی متولی دینداری یعنی روحانیت و مسجد وظیفه خود را انجام میدادند و جامعه هم دیندار میشد..
حالا متأسفانه نهاد روحانیت به کارهای دیگری مشغول شده است بار خود را میخواهند بیندازند روی دوش نهاد آموزش و رسانه های رسمی و این پاسخ نمیدهد
۴۲۰ هزار نمره منفی، فقط یک آمار نیست؛
این آینه تمامنمای آموزش ماست:
جایی که معلمش از اعتراض میترسد و دانشآموزش از پاسخ دادن...
تا وقتی این نگاه عوض نشود..!!
تا وقتی شأن معلم، اندیشه و روشنگری نباشد..!!
باید هر سال منتظر همین آمارها باشیم...
شاید بدتر!..
📚https://t.me/+F_UAApSmgJM5Njk0
@hooreechannel 🌹
👍1
خاک بر سر شدیم!
امروز از اصفهان به تهران می آمدم .از حوالی کاشان تا اواسط جاده قم به تهران چنان خاک وگردی آسمان را فراگرفته بود که نور خورشید نمی توانست بزمین برسد.
پیش خود گفتم اگر یک کسی بما یا به مسولان ما بگوید خاک برسرت، غوغا می شود که چه اهانت بزرگی بما یا مسولان ما شده است ولی الان در عمل می بینیم که واقعا خاک برسر شده ایم ولی هیچ کس ککش هم نمی گزد که مطرح کند چرا ملت ما این همه خاک برسر شده اند.
و هیچ کس هم نه توضیح و توجیه دارد و نه عذر خواهی و نه طرح و برنامه و پیشنهادی که چه باید کرد.
بلی ما خاک برسر شده ایم، بدبختی بزرگتر این است که خاک برسر بودن را هم پذیرفته ایم و برای ما دارد عادی می شود.
پس اگر کسی بگوید ملت ایران خاک برسر شده اند نباید به غیرت ما بر بخورد چون واقعیت دارد.
✍عباس نصر
@ journalistsir
@hooreechannel 🌹
امروز از اصفهان به تهران می آمدم .از حوالی کاشان تا اواسط جاده قم به تهران چنان خاک وگردی آسمان را فراگرفته بود که نور خورشید نمی توانست بزمین برسد.
پیش خود گفتم اگر یک کسی بما یا به مسولان ما بگوید خاک برسرت، غوغا می شود که چه اهانت بزرگی بما یا مسولان ما شده است ولی الان در عمل می بینیم که واقعا خاک برسر شده ایم ولی هیچ کس ککش هم نمی گزد که مطرح کند چرا ملت ما این همه خاک برسر شده اند.
و هیچ کس هم نه توضیح و توجیه دارد و نه عذر خواهی و نه طرح و برنامه و پیشنهادی که چه باید کرد.
بلی ما خاک برسر شده ایم، بدبختی بزرگتر این است که خاک برسر بودن را هم پذیرفته ایم و برای ما دارد عادی می شود.
پس اگر کسی بگوید ملت ایران خاک برسر شده اند نباید به غیرت ما بر بخورد چون واقعیت دارد.
✍عباس نصر
@ journalistsir
@hooreechannel 🌹
👍6❤1😭1
خرافه های شگفت مذهبی
در همه قرون وسطی، این باور که اشیای خاصی، مانند تکه ای از لباس پاپ و روحانیون بلند پایه، استخوان یک حواری، خرده های چوب صلیب مسیح، آب دهان پاپ و کاردینال ها و اسقف ها، دستمال و شال گردن پاپ و... دارای قدرت ماورایی برای شفا، درمان، دفع بلا، جلب خوش شانسی و حتی پیروزی بر دشمن در جنگ است، چنان توسط روحانیان رایج شده بود که خلاف آمدش و خلاف انگاریش گناه و بلکه جرم محسوب می شد.
روحانیون مدعی بودند که آب مقدس می تواند بیماری ها را درمان کند و خانه را برکت می دهد. خرده چوب هایی را با اعلام این که بخشی از صلیب مسیح بوده است، به بهای گزاف می فروختند. کار به جایی رسید که وزن این خرده چوب ها، به دهها تن و صدها برابر وزن و حجم صلیب رسید.
ولی این کارها تنها بخش بسیار کوچکی از ترویج خرافه بود. کار خرافه سازی به جایی رسید که روحانیون برای جلب نظر مردم به محاکمه حیوانات اقدام کردند. کشیش ها در این دادگاه ها نقش قاضی یا حتی شاهد را بر عهده داشتند.
در برخی موارد کشیش ها دستور به طرد، تبعید و اعدام حیوانات رای می دادند. مثلا در 1474، در بازل سوییس، خروسی را به اتهام عمل جنسی با مرغ یا تخم گذاری، که آن را شیطانی می دانستند، محاکمه و محکوم به اعدام کردند. این محاکمات اغلب با استناد به متون مذهبی و با حضور روحانیون در نقش شاهد انجام می شد.
همچنین روحانیون پیامی با تفاسیر آخرالزمانی و پیش بینی های نادرست بر اساس متونی که مقدس می پنداشتند، باعث ترس و وحشت در میان مردم می شدند. هر از چندگاهی مدعی ظهور مسیح موعود در آینده نزدیک شده و حتی روز و ساعت آن را تعیین می کردند. چنان که در آستانه سال 1000 میلادی، بسیاری از کشیش ها و روحانیون عالیرتبه، پیش بینی کردند که مسیح ظهور کرده و جهان به پایان خواهد رسید. این پیش بینی باعث وحشت گسترده ای شد و بسیاری از مردم اموال خود را به کلیسا در جهت طلب آمرزش بخشیدند.
روحانیان هم چنین معتقد بودند که قدرت اخراج اجنه و شیطان(Exorcism) را دارند.
به طور کلی کشیش ها مروجان خرافات در جامعه قرون وسطی بوده و از آنها برای تقویت قدرت و کنترل دستگاه کلیسایی بر مردم استفاده می کردند.
تا بعد
✍یدالله_کریمی_پور
@karimipour_k
@hooreechannel 🌹
در همه قرون وسطی، این باور که اشیای خاصی، مانند تکه ای از لباس پاپ و روحانیون بلند پایه، استخوان یک حواری، خرده های چوب صلیب مسیح، آب دهان پاپ و کاردینال ها و اسقف ها، دستمال و شال گردن پاپ و... دارای قدرت ماورایی برای شفا، درمان، دفع بلا، جلب خوش شانسی و حتی پیروزی بر دشمن در جنگ است، چنان توسط روحانیان رایج شده بود که خلاف آمدش و خلاف انگاریش گناه و بلکه جرم محسوب می شد.
روحانیون مدعی بودند که آب مقدس می تواند بیماری ها را درمان کند و خانه را برکت می دهد. خرده چوب هایی را با اعلام این که بخشی از صلیب مسیح بوده است، به بهای گزاف می فروختند. کار به جایی رسید که وزن این خرده چوب ها، به دهها تن و صدها برابر وزن و حجم صلیب رسید.
ولی این کارها تنها بخش بسیار کوچکی از ترویج خرافه بود. کار خرافه سازی به جایی رسید که روحانیون برای جلب نظر مردم به محاکمه حیوانات اقدام کردند. کشیش ها در این دادگاه ها نقش قاضی یا حتی شاهد را بر عهده داشتند.
در برخی موارد کشیش ها دستور به طرد، تبعید و اعدام حیوانات رای می دادند. مثلا در 1474، در بازل سوییس، خروسی را به اتهام عمل جنسی با مرغ یا تخم گذاری، که آن را شیطانی می دانستند، محاکمه و محکوم به اعدام کردند. این محاکمات اغلب با استناد به متون مذهبی و با حضور روحانیون در نقش شاهد انجام می شد.
همچنین روحانیون پیامی با تفاسیر آخرالزمانی و پیش بینی های نادرست بر اساس متونی که مقدس می پنداشتند، باعث ترس و وحشت در میان مردم می شدند. هر از چندگاهی مدعی ظهور مسیح موعود در آینده نزدیک شده و حتی روز و ساعت آن را تعیین می کردند. چنان که در آستانه سال 1000 میلادی، بسیاری از کشیش ها و روحانیون عالیرتبه، پیش بینی کردند که مسیح ظهور کرده و جهان به پایان خواهد رسید. این پیش بینی باعث وحشت گسترده ای شد و بسیاری از مردم اموال خود را به کلیسا در جهت طلب آمرزش بخشیدند.
روحانیان هم چنین معتقد بودند که قدرت اخراج اجنه و شیطان(Exorcism) را دارند.
به طور کلی کشیش ها مروجان خرافات در جامعه قرون وسطی بوده و از آنها برای تقویت قدرت و کنترل دستگاه کلیسایی بر مردم استفاده می کردند.
تا بعد
✍یدالله_کریمی_پور
@karimipour_k
@hooreechannel 🌹
😱1
❤️خشونت خانگی حین جنگ افزایش مییابد
🔊راهکارهای نجاتبخش برای شهروندان
جنگْ خشونت در فضاهای خصوصی را شدت میبخشد، دینامیک روابط در خانواده را تغییر میدهد، ریشههای خشونت خانگی و علتهای منجر به آن را تشدید میکند و همزمان سازوکارهای بازدارنده در برابر خشونت خانگی را سُست میکند.
احساس ناامنی جسمی و روانی، از دست رفتن منابع مالی و ناامنی اقتصادی، ترک خانه و جستوجوی سرپناه و کاهش یا برچیده شدن انواع حمایتهای اجتماعی ساختارهای سطح تنش در خانواده را بالا میبرد و زنان را محیط خانواده بیشازپیش آسیبپذیر میکند.
✒️بر اساس پژوهشی در سال ۲۰۱۳ دربارهی ارتباط میان خشونت خانگی با شرایط جنگی در میانمار، احتمال خشونت خانگی برای زنانی که در مناطق تحت درگیری هستند حدود شِش برابر بیشتر از زنان در مناطق فارغ از درگیری نظامی است.
در شرایط جنگی، محدودیت در دسترسی به منابع حمایتی مانند پلیس، پناهگاه، مشاور یا شبکههای حمایتی موجب میشود زنانِ تحت خشونت راهی برای خروج از چرخهی خشونت نداشته باشند.
افزون بر این، هیبت خوفناک جنگ و تمرکز نهادهای امدادرسان بر نجات افراد در برابر خطر مرگ، نجات زنان از انواع شکلهای خشونت را از اولویت خارج و به امری کماهمیتتر از معمول تبدیل میکند. این نادیدهانگاری، سلامت روانی و جسمی و حتی حیات زنان نجاتیافته از جنگ را تهدید میکند و پس از پایان درگیری به بحرانی دامنهدار تبدیل میشود.
🌸نسبت به خشونت خانگی هوشیار باشید و نشانهها را نادیده نگیرید
نسبت به نشانههای آزار جسمی و روانی در زنان اطرافتان هوشیار باشید. نشانههایی از جمله رفتار و گفتار سرکوبگرانه، تحقیرآمیز یا کنترلگرانه؛ حسادت و اتهامزنیهای بیاساس؛ سرزنش قربانی و ایجاد فضایی که گویی عملکرد قربانی عامل وقوع خشونت است؛ توهین و تهدید؛ دستکاری عاطفی و تهدید به ترک کردن فرد؛ خودزنی یا آسیب رساندن به اشیا و محیط پیرامون؛ محدود کردنِ روابط اجتماعی فرد به بهانهی وجود خطر؛ وجود زخم و کبودی بدون دلیل مشخص؛ اصرار فرد به پوشاندن بخشهایی از بدن؛ اضطراب و بیقراری فرد در حضور همسر یا شریک عاطفیاش؛ همراهی و حضور دائم مرد در کنار زن؛ غیبت ناگهانی از جمع؛ تلاش برای عادی جلوه دادن یا مخفی کردن رفتارهای خشونتبار همسر یا شریک عاطفی.
🌸مانع انزوای زنان شوید
یکی از پیامدهای رایج جنگ افزایش فشار مردان برای هرچه بیشتر منزوی کردن زنان است. تماس منظم با زنانی را که احتمال میدهید تحت خشونت یا آزار باشند، حفظ کنید و در انجام وظایف و مسئولیتهایی مانند مراقبت از کودکان یا پخت و پز به آنها کمک کنید. این کمکها فشار و اضطراب آنها را کاهش میدهند و بهترین روش برای جلوگیری از هرچه منزویتر شدن آنهاست.
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
🔊راهکارهای نجاتبخش برای شهروندان
جنگْ خشونت در فضاهای خصوصی را شدت میبخشد، دینامیک روابط در خانواده را تغییر میدهد، ریشههای خشونت خانگی و علتهای منجر به آن را تشدید میکند و همزمان سازوکارهای بازدارنده در برابر خشونت خانگی را سُست میکند.
احساس ناامنی جسمی و روانی، از دست رفتن منابع مالی و ناامنی اقتصادی، ترک خانه و جستوجوی سرپناه و کاهش یا برچیده شدن انواع حمایتهای اجتماعی ساختارهای سطح تنش در خانواده را بالا میبرد و زنان را محیط خانواده بیشازپیش آسیبپذیر میکند.
مردان با تجربههای خشم، استیصال و ناتوانی، ممکن است بیشتر از قبل به اعمال سلطه یا خشونت رو بیاورند.
✒️بر اساس پژوهشی در سال ۲۰۱۳ دربارهی ارتباط میان خشونت خانگی با شرایط جنگی در میانمار، احتمال خشونت خانگی برای زنانی که در مناطق تحت درگیری هستند حدود شِش برابر بیشتر از زنان در مناطق فارغ از درگیری نظامی است.
در شرایط جنگی، محدودیت در دسترسی به منابع حمایتی مانند پلیس، پناهگاه، مشاور یا شبکههای حمایتی موجب میشود زنانِ تحت خشونت راهی برای خروج از چرخهی خشونت نداشته باشند.
افزون بر این، هیبت خوفناک جنگ و تمرکز نهادهای امدادرسان بر نجات افراد در برابر خطر مرگ، نجات زنان از انواع شکلهای خشونت را از اولویت خارج و به امری کماهمیتتر از معمول تبدیل میکند. این نادیدهانگاری، سلامت روانی و جسمی و حتی حیات زنان نجاتیافته از جنگ را تهدید میکند و پس از پایان درگیری به بحرانی دامنهدار تبدیل میشود.
بررسی پژوهشهای معدودی که پدیدهی خشونت خانگی در جغرافیای تحت درگیری نظامی را بررسی کرده است نشان میدهد که تغییرات اجتماعی و پیامدهای روانی ناشی از درگیری و جنگ به عادیسازی و تداوم خشونت خانگی منجر میشوند.🌸نقش تکتک ما در پیشگیری از خشونت خانگی یا کاهش آن هنگام درگیریهای نظامی
🌸نسبت به خشونت خانگی هوشیار باشید و نشانهها را نادیده نگیرید
نسبت به نشانههای آزار جسمی و روانی در زنان اطرافتان هوشیار باشید. نشانههایی از جمله رفتار و گفتار سرکوبگرانه، تحقیرآمیز یا کنترلگرانه؛ حسادت و اتهامزنیهای بیاساس؛ سرزنش قربانی و ایجاد فضایی که گویی عملکرد قربانی عامل وقوع خشونت است؛ توهین و تهدید؛ دستکاری عاطفی و تهدید به ترک کردن فرد؛ خودزنی یا آسیب رساندن به اشیا و محیط پیرامون؛ محدود کردنِ روابط اجتماعی فرد به بهانهی وجود خطر؛ وجود زخم و کبودی بدون دلیل مشخص؛ اصرار فرد به پوشاندن بخشهایی از بدن؛ اضطراب و بیقراری فرد در حضور همسر یا شریک عاطفیاش؛ همراهی و حضور دائم مرد در کنار زن؛ غیبت ناگهانی از جمع؛ تلاش برای عادی جلوه دادن یا مخفی کردن رفتارهای خشونتبار همسر یا شریک عاطفی.
🌸مانع انزوای زنان شوید
یکی از پیامدهای رایج جنگ افزایش فشار مردان برای هرچه بیشتر منزوی کردن زنان است. تماس منظم با زنانی را که احتمال میدهید تحت خشونت یا آزار باشند، حفظ کنید و در انجام وظایف و مسئولیتهایی مانند مراقبت از کودکان یا پخت و پز به آنها کمک کنید. این کمکها فشار و اضطراب آنها را کاهش میدهند و بهترین روش برای جلوگیری از هرچه منزویتر شدن آنهاست.
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
🔻۱۰ میلیون کسبوکار آنلاین قربانی شدند
گزارشی درباره تاثیر اختلال اینترنت از ابتدای جنگ ۱۲ روزه در گفتوگو با مردم و معاون وزیر ارتباطات
🖌نسیم سلطانبیگی | خبرنگار گروه جامعه
🔹جنگ به آتش بس رسید اما اختلال در مکان یابی و دسترسی به اینترنت هنوز هم پابرجاست. اختلالی که بدل به ناکامیهای پیدرپی و کوچک شده و امیرحسین جلالیندوشن، روانپزشک به «هم میهن» میگوید، همین ناکامیهای کوچک اما مکرر، تداوم ناامنی است و میتواند روند بازسازی روانی را با اختلال مواجه کند. به گفته او جامعه در وضعیت فعلی، بلاتکلیف، معلق و آویزان شده است.
🔹احسان چیتساز، معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به «هممیهن» میگوید از نظر فنی و براساس دادههای آنها، اختلالها کمکی به تامین امنیت نمیکند و قربانیان این اختلالها ۱۰ میلیون کسبوکار آنلاین و میلیونها کاربر اینترنت در کشورند.
🔹اعظم راننده و در اپلیکیشن اسنپ مشغول بهکار است. او به «هممیهن» میگوید، چند روز پیش بین ساعت ۶ عصر تا هشتونیم شب اپلیکیشن کار نمیکرد و نمیتوانست هیچ سفری را قبول کند: «انگار مسافری نبود. جیپیاس هم که مدام پرواز میکند و من و شما را جاهای عجیبی نشان میدهد.»
🔹او میگوید، جنگ مردم را به جنون کشیده است: «دیروز مسافری را از منطقه اوین سوار کردم که میگفت، لحظهای که اوین را زدند داشته از زیرپل رد میشده. تعداد زیادی کشته را دیده و از آن زمان بهبعد هرکس طرف او میرود، جیغ میکشد.» مسافر اعظم برایش گفته، سرهای متلاشیشده دو سرباز را دیده بود. اعظم میگوید، گوشهای مسافرش از صدای انفجار هنوز هم سوت میکشید.
🔹کاهش سرعت اینترنت، از دست رفتن آنتندهی تلفنهای همراه و اختلال در اینترنتهای ثابت، تجربهای روزمره برای شهروندانی است که یک جنگ ۱۲ روزه را پشتسر گذاشتند. این در حالی است که روانشناسان بارها اعلام کردند، جریان آزاد اطلاعات یکی از راهکارهای مهم برای بازسازی شهروندان در دوران پس از جنگ است.
🔹احسان چیتساز، معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در پاسخ به سوالی درباره تصمیم دولت درباره کندی و اختلال در اینترنت در این روزها به «هممیهن» میگوید: «ما با یک دوگانه مواجهیم؛ از یک سو امنیت سایبری و زیرساختی کشور اهمیت دارد، و از سوی دیگر حق مردم برای دسترسی آزاد، ارتباطات جهانی و اقتصاد دیجیتال پویا. متأسفانه فیلترینگ گسترده و اختلال ساختاری بر اینترنت نهتنها بخشی از کسبوکارها را نابود کرده، بلکه موجب بیاعتمادی اجتماعی، ناامیدی، و افت سرمایه اجتماعی شده است.»
🔹آنچه این روزها بیش از هر دلیل و برهان دیگری با صدای بلند فریاد زده میشود این است که اختلالها دلایل امنیتی دارند. اما چیتساز بر این باور است که از نظر فنی و براساس دادههای آنها، اختلالها کمکی به تامین امنیت نمیکند: «تجربه دولت سیزدهم در سال ۱۴۰۱ نشان داد که با وجود تلاش برای محدودسازی اینترنت، نهتنها کنترل حاصل نشد، بلکه زیرساخت کشور آلوده شد، گوشیها زامبی شدند و کنترل آن از دست صاحبان تلفن همراه خارج شد و در اختیار سایرین قرار گرفت، حملات داخلی DDos به سامانهها افزایش یافت و اعتماد عمومی خدشهدار شد.»
🔹امیرحسین جلالیندوشن، روانپزشک بر این باور است که بخشی از فرآیند بازسازی روانی بعد از یک بحران، از طریق امنشدن محیط اتفاق میافتد: «پیش از هر کاری برای فردی که تروما برای او اتفاق افتاده، باید او را در یک محیط امن قرار دهیم. زمانی که بهطور مکرر اختلال اینترنت رخ میدهد درحقیقت در ذهن مردم وضعیت آتشبس شکننده را میسازد، تداوم ناامنی را به ذهن میآورد و در روند بازسازی روانی اختلال ایجاد میکند.»
🔹پارازیت در سیستمهای GPS در بخشهای نظامی، روشی برای مختل کردن عملکرد پهپادهاست و تاثیری روی جتهای جنگنده و انواع دیگر جنگافزارها ندارد. برای مثال روسیه در مناطق جنگی مشترکاش با اوکراین از این پارازیتها استفاده میکند تا اوکراین نتواند عملیاتهای نظامی با پهپادهای کوچک انجام دهد. این اطلاعات نشان میدهد که تصمیم پارازیتاندازی در ایران با هدف جلوگیری از حملات ریزپرندهها رخ میدهد، مانند آنچه در روسیه استفاده میشود. اما تفاوت اینجاست که روسیه در مناطق جنگی که مرزهای مشترکاش با اوکراین است از این پارازیتاندازیها استفاده میکند و به همین دلیل شهروندان روسیه با چالشهای جدی مواجه نمیشوند اما در ایران، ورود ریزپرندهها به داخل کشور سببشده این استراتژی در وسط شهرها انجام شود.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
گزارشی درباره تاثیر اختلال اینترنت از ابتدای جنگ ۱۲ روزه در گفتوگو با مردم و معاون وزیر ارتباطات
🖌نسیم سلطانبیگی | خبرنگار گروه جامعه
🔹جنگ به آتش بس رسید اما اختلال در مکان یابی و دسترسی به اینترنت هنوز هم پابرجاست. اختلالی که بدل به ناکامیهای پیدرپی و کوچک شده و امیرحسین جلالیندوشن، روانپزشک به «هم میهن» میگوید، همین ناکامیهای کوچک اما مکرر، تداوم ناامنی است و میتواند روند بازسازی روانی را با اختلال مواجه کند. به گفته او جامعه در وضعیت فعلی، بلاتکلیف، معلق و آویزان شده است.
🔹احسان چیتساز، معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به «هممیهن» میگوید از نظر فنی و براساس دادههای آنها، اختلالها کمکی به تامین امنیت نمیکند و قربانیان این اختلالها ۱۰ میلیون کسبوکار آنلاین و میلیونها کاربر اینترنت در کشورند.
🔹اعظم راننده و در اپلیکیشن اسنپ مشغول بهکار است. او به «هممیهن» میگوید، چند روز پیش بین ساعت ۶ عصر تا هشتونیم شب اپلیکیشن کار نمیکرد و نمیتوانست هیچ سفری را قبول کند: «انگار مسافری نبود. جیپیاس هم که مدام پرواز میکند و من و شما را جاهای عجیبی نشان میدهد.»
🔹او میگوید، جنگ مردم را به جنون کشیده است: «دیروز مسافری را از منطقه اوین سوار کردم که میگفت، لحظهای که اوین را زدند داشته از زیرپل رد میشده. تعداد زیادی کشته را دیده و از آن زمان بهبعد هرکس طرف او میرود، جیغ میکشد.» مسافر اعظم برایش گفته، سرهای متلاشیشده دو سرباز را دیده بود. اعظم میگوید، گوشهای مسافرش از صدای انفجار هنوز هم سوت میکشید.
🔹کاهش سرعت اینترنت، از دست رفتن آنتندهی تلفنهای همراه و اختلال در اینترنتهای ثابت، تجربهای روزمره برای شهروندانی است که یک جنگ ۱۲ روزه را پشتسر گذاشتند. این در حالی است که روانشناسان بارها اعلام کردند، جریان آزاد اطلاعات یکی از راهکارهای مهم برای بازسازی شهروندان در دوران پس از جنگ است.
🔹احسان چیتساز، معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در پاسخ به سوالی درباره تصمیم دولت درباره کندی و اختلال در اینترنت در این روزها به «هممیهن» میگوید: «ما با یک دوگانه مواجهیم؛ از یک سو امنیت سایبری و زیرساختی کشور اهمیت دارد، و از سوی دیگر حق مردم برای دسترسی آزاد، ارتباطات جهانی و اقتصاد دیجیتال پویا. متأسفانه فیلترینگ گسترده و اختلال ساختاری بر اینترنت نهتنها بخشی از کسبوکارها را نابود کرده، بلکه موجب بیاعتمادی اجتماعی، ناامیدی، و افت سرمایه اجتماعی شده است.»
🔹آنچه این روزها بیش از هر دلیل و برهان دیگری با صدای بلند فریاد زده میشود این است که اختلالها دلایل امنیتی دارند. اما چیتساز بر این باور است که از نظر فنی و براساس دادههای آنها، اختلالها کمکی به تامین امنیت نمیکند: «تجربه دولت سیزدهم در سال ۱۴۰۱ نشان داد که با وجود تلاش برای محدودسازی اینترنت، نهتنها کنترل حاصل نشد، بلکه زیرساخت کشور آلوده شد، گوشیها زامبی شدند و کنترل آن از دست صاحبان تلفن همراه خارج شد و در اختیار سایرین قرار گرفت، حملات داخلی DDos به سامانهها افزایش یافت و اعتماد عمومی خدشهدار شد.»
🔹امیرحسین جلالیندوشن، روانپزشک بر این باور است که بخشی از فرآیند بازسازی روانی بعد از یک بحران، از طریق امنشدن محیط اتفاق میافتد: «پیش از هر کاری برای فردی که تروما برای او اتفاق افتاده، باید او را در یک محیط امن قرار دهیم. زمانی که بهطور مکرر اختلال اینترنت رخ میدهد درحقیقت در ذهن مردم وضعیت آتشبس شکننده را میسازد، تداوم ناامنی را به ذهن میآورد و در روند بازسازی روانی اختلال ایجاد میکند.»
🔹پارازیت در سیستمهای GPS در بخشهای نظامی، روشی برای مختل کردن عملکرد پهپادهاست و تاثیری روی جتهای جنگنده و انواع دیگر جنگافزارها ندارد. برای مثال روسیه در مناطق جنگی مشترکاش با اوکراین از این پارازیتها استفاده میکند تا اوکراین نتواند عملیاتهای نظامی با پهپادهای کوچک انجام دهد. این اطلاعات نشان میدهد که تصمیم پارازیتاندازی در ایران با هدف جلوگیری از حملات ریزپرندهها رخ میدهد، مانند آنچه در روسیه استفاده میشود. اما تفاوت اینجاست که روسیه در مناطق جنگی که مرزهای مشترکاش با اوکراین است از این پارازیتاندازیها استفاده میکند و به همین دلیل شهروندان روسیه با چالشهای جدی مواجه نمیشوند اما در ایران، ورود ریزپرندهها به داخل کشور سببشده این استراتژی در وسط شهرها انجام شود.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
❤1
با این آقایان وحدت ملی محقق نمیشود
اگر کسی بگوید در پی تجاوز رژیم صهیونیستی هسته سخت نظام از ده پانزده میلیون به نود میلیون افزایش پیدا کرده یعنی هیچ درکی از انسجام و وحدت ملی ندارد و مدام در پی این است که هر اتفاقی را به حساب دفاع از وضع موجود بنویسد. اندکی فهم و درایت کافی است تا آدمی دریابد اتفاقا آن چه تا کنون مانع انسجام و وحدت بوده تعابیری هم چون «هسته سخت نظام» است. تعابیری که به شدت تفرقه و تشتت برانگیز است و مردم را به گروه ها و دسته های متخاصم تبدیل میکند.
مشکل این جاست که ما خود را معیار حق و باطل فرض کردهایم. چون فلان مخالفت و یا اعتراض مردمی خلاف رای و نظر ماست پس بهتر است آن را به دشمن نسبت دهیم و معترضان را چه قلیل باشند و چه کثیر، ملعبه دست استکبار جهانی بخوانیم و خیال خودمان را راحت کنیم.
آنهایی از رفتار نجیبانه و شرافتمندانهی این مردم در این دوازده روز حیرت کردند که گمان میکردند فقط هسته سخت نظام مدافع ایران است و بقیه حاضر نیستند هیچ هزینهای برای دفاع از این آب و خاک بپردازند و با همین توجیه بود که در سالهای اخیر تئوری اهریمنی و بنیان کنِ یکدست کردن بالا تا پایین مملکت را اجرایی کردند.
آن چه توانست خالص سازی را با یک بحران جدی روبرو کند همین جنگ دوازده روزه بود. خالص سازان که فکر میکردند بازهم میتوانند در پرتو نارضایتی عدهای از مردم و منتسب کردن آن به دشمنان خارجی و بخشی از فعالان سیاسیِ داخلی، خالص سازی را جدیتر از قبل دنبال کنند و برای هسته سخت نظام اعتبار بیشتری بخرند به شدت غافلگیر شدند.
حالا آن چه میتواند نجات بخش باشد ایران است و ابوالقاسم فردوسی و آرش کمانگیر و محمد نوری و تورج نگهبان و محمد سریر و محمد رضا لطفی و هوشنگ ابتهاج و محمد رضا شجریان بد است؟
ابدا. نه تنها بد نیست که شاید نسخه شفابخش و معجزه گر همین باشد اما بهشرطها و شروطها. اول آن که تعارف را باید کنار گذاشت. نمی شود هم چنان از مصباح یزدی به عنوان علامه و تئوریسین انقلاب و نظام جمهوری اسلامی یاد کرد و آن وقت از این شعارها هم سر داد.
آقای یزدی صراحتا شعار ایران برای همه ایرانیان را خلاف شرع میدانست و ایرانی گرایی را به بهائیان نسبت میداد. اگر آقای مصباح میشنید که ایران سرای امید است و دفاع از ایران هیچ تناقضی با اسلام خواهی ندارد چه واکنشی نشان میداد؟
غرض این که انسجام و وحدت ملی شوخی نیست و اگر از تبعات جنگ، به دست آمدن این انسجام بوده و بهای آن از دست دادنِ صدها عزیز در خون خفته و میلیاردها دلار خسارت مادی و انبوهی از بیکاری و افسردگی و اخلال در بازار و اقتصاد و اجتماع و فرهنگ، باید آن را سخت پاس داشت و مراقبت نمود و دانست که این همه میتواند با جهالت چند مدیر خودخواه صدا و سیما و یا تعدادی از حرف مفت زنهای حرفهای به باد رود.
به همین سادگی. همین الان چرا باید تریبون صدا و سیما چند شب متوالی در اختیار فردی قرار بگیرد که شخصیت حقیقیاش با اتهامات فراوانی روبروست و شخصیت حقوقی اش با ابهامات بسیار مواجه.
چرا باید حرف های نسنجیده او و رجزهای مضحکش تا کاخ سفید راه پیدا کند و امنیت ملی این سرزمین را به بازی بگیرد؟
چرا باید مردان دیپلماسی این سرزمین مدام دست و دلشان بلرزد مبادا پیش از آن که تیر دشمن نابکار قلب آنها را نشانه رود خنجر برادری بر گردههای اعتماد آنان فرود آید؟
انسجام و وحدت ملی یعنی همهی مردم این سرزمین را به رسمیت شناختن. یعنی در انتخابات، نمایندگان گفتمان های کلان سیاسی را شرکت دادن.
یعنی آزادی را حرمت نگاه داشتن. یعنی به رسانهها و بچههای مستعد این سرزمین اجازهی فعالیت دادن تا عرصه بر شبکههای بیرونی تنگ آید.
یعنی به مردم احترام گذاشتن و آزادی های فردی و جمعی آنان را به بهانههای مختلف محدود نکردن. یعنی به رای و نظر مردم هرچه باشد گردن نهادن.
یعنی منافع مردم را به منافع فردی و حزبی و ایدئولوژیک ترجیح دادن. یعنی ایران را از صمیم جان دوست داشتن و از دوقطبی های مضحک و احمقانه پرهیز کردن.
برای پایداری انسجام و وحدت ملی باید میدان را از چاپلوسان و بیمغزان تهی کرد و کار را به کاردانهایی سپرد که اغلب آنها به مدد همین خالص سازان یا گوشه عزلت گزیدهاند و یا ترجیح دادهاند استخوان در گلو و خار در چشم زخم خوردنهای بیشمار سرزمینشان را از دور دست به تماشا بنشینند.
ایران اگر قرار است حقیقتا سرای امید باشد باید یک خانه تکانی اساسی در آن رخ دهد. خیلی اساسی.
✍سید عبدالجواد موسوی
@hooreechannel 🌹
اگر کسی بگوید در پی تجاوز رژیم صهیونیستی هسته سخت نظام از ده پانزده میلیون به نود میلیون افزایش پیدا کرده یعنی هیچ درکی از انسجام و وحدت ملی ندارد و مدام در پی این است که هر اتفاقی را به حساب دفاع از وضع موجود بنویسد. اندکی فهم و درایت کافی است تا آدمی دریابد اتفاقا آن چه تا کنون مانع انسجام و وحدت بوده تعابیری هم چون «هسته سخت نظام» است. تعابیری که به شدت تفرقه و تشتت برانگیز است و مردم را به گروه ها و دسته های متخاصم تبدیل میکند.
مشکل این جاست که ما خود را معیار حق و باطل فرض کردهایم. چون فلان مخالفت و یا اعتراض مردمی خلاف رای و نظر ماست پس بهتر است آن را به دشمن نسبت دهیم و معترضان را چه قلیل باشند و چه کثیر، ملعبه دست استکبار جهانی بخوانیم و خیال خودمان را راحت کنیم.
آنهایی از رفتار نجیبانه و شرافتمندانهی این مردم در این دوازده روز حیرت کردند که گمان میکردند فقط هسته سخت نظام مدافع ایران است و بقیه حاضر نیستند هیچ هزینهای برای دفاع از این آب و خاک بپردازند و با همین توجیه بود که در سالهای اخیر تئوری اهریمنی و بنیان کنِ یکدست کردن بالا تا پایین مملکت را اجرایی کردند.
آن چه توانست خالص سازی را با یک بحران جدی روبرو کند همین جنگ دوازده روزه بود. خالص سازان که فکر میکردند بازهم میتوانند در پرتو نارضایتی عدهای از مردم و منتسب کردن آن به دشمنان خارجی و بخشی از فعالان سیاسیِ داخلی، خالص سازی را جدیتر از قبل دنبال کنند و برای هسته سخت نظام اعتبار بیشتری بخرند به شدت غافلگیر شدند.
حالا آن چه میتواند نجات بخش باشد ایران است و ابوالقاسم فردوسی و آرش کمانگیر و محمد نوری و تورج نگهبان و محمد سریر و محمد رضا لطفی و هوشنگ ابتهاج و محمد رضا شجریان بد است؟
ابدا. نه تنها بد نیست که شاید نسخه شفابخش و معجزه گر همین باشد اما بهشرطها و شروطها. اول آن که تعارف را باید کنار گذاشت. نمی شود هم چنان از مصباح یزدی به عنوان علامه و تئوریسین انقلاب و نظام جمهوری اسلامی یاد کرد و آن وقت از این شعارها هم سر داد.
آقای یزدی صراحتا شعار ایران برای همه ایرانیان را خلاف شرع میدانست و ایرانی گرایی را به بهائیان نسبت میداد. اگر آقای مصباح میشنید که ایران سرای امید است و دفاع از ایران هیچ تناقضی با اسلام خواهی ندارد چه واکنشی نشان میداد؟
غرض این که انسجام و وحدت ملی شوخی نیست و اگر از تبعات جنگ، به دست آمدن این انسجام بوده و بهای آن از دست دادنِ صدها عزیز در خون خفته و میلیاردها دلار خسارت مادی و انبوهی از بیکاری و افسردگی و اخلال در بازار و اقتصاد و اجتماع و فرهنگ، باید آن را سخت پاس داشت و مراقبت نمود و دانست که این همه میتواند با جهالت چند مدیر خودخواه صدا و سیما و یا تعدادی از حرف مفت زنهای حرفهای به باد رود.
به همین سادگی. همین الان چرا باید تریبون صدا و سیما چند شب متوالی در اختیار فردی قرار بگیرد که شخصیت حقیقیاش با اتهامات فراوانی روبروست و شخصیت حقوقی اش با ابهامات بسیار مواجه.
چرا باید حرف های نسنجیده او و رجزهای مضحکش تا کاخ سفید راه پیدا کند و امنیت ملی این سرزمین را به بازی بگیرد؟
چرا باید مردان دیپلماسی این سرزمین مدام دست و دلشان بلرزد مبادا پیش از آن که تیر دشمن نابکار قلب آنها را نشانه رود خنجر برادری بر گردههای اعتماد آنان فرود آید؟
انسجام و وحدت ملی یعنی همهی مردم این سرزمین را به رسمیت شناختن. یعنی در انتخابات، نمایندگان گفتمان های کلان سیاسی را شرکت دادن.
یعنی آزادی را حرمت نگاه داشتن. یعنی به رسانهها و بچههای مستعد این سرزمین اجازهی فعالیت دادن تا عرصه بر شبکههای بیرونی تنگ آید.
یعنی به مردم احترام گذاشتن و آزادی های فردی و جمعی آنان را به بهانههای مختلف محدود نکردن. یعنی به رای و نظر مردم هرچه باشد گردن نهادن.
یعنی منافع مردم را به منافع فردی و حزبی و ایدئولوژیک ترجیح دادن. یعنی ایران را از صمیم جان دوست داشتن و از دوقطبی های مضحک و احمقانه پرهیز کردن.
برای پایداری انسجام و وحدت ملی باید میدان را از چاپلوسان و بیمغزان تهی کرد و کار را به کاردانهایی سپرد که اغلب آنها به مدد همین خالص سازان یا گوشه عزلت گزیدهاند و یا ترجیح دادهاند استخوان در گلو و خار در چشم زخم خوردنهای بیشمار سرزمینشان را از دور دست به تماشا بنشینند.
ایران اگر قرار است حقیقتا سرای امید باشد باید یک خانه تکانی اساسی در آن رخ دهد. خیلی اساسی.
✍سید عبدالجواد موسوی
@hooreechannel 🌹
❤1
دست کم چهل زن در سه ماه نخست سال جاری به قتل رسیدند
نام زنان مدام در اخبار حوادث تکرار میشود. یکی برای به دنیا آوردن فرزند دختر کشته میشود و دیگری برای ارتباط با مادر طلاق گرفتهاش. دختری در تاکسی اینترنتی کاردآجین و زنی کنار سفره ناهار سر بریده میشود...آنان بیپناه هستند، در تمام مختصات جامعه!
فهرست قربانیان در حال بلندتر شدن است. در حالی که حافظه عمومی دیگر فرصت و توان هضم این حجم از مرگ را ندارد. زنانی که روزگاری همسر، مادر یا دختر بودند، حالا به نامهایی در ستون حوادث تقلیل یافتهاند؛ بیصدا، بیدفاع، بیپناه. آنچه روی میدهد، فقط جنایت نیست؛ فاجعهایست ساختاری، ادامهدار و مزمن که در بافت قوانین، رویکردهای قضایی و نگاه سیاسی ریشه دوانده است. در میانه این تراژدیهای زنجیرهای، الهه حسیننژاد تنها یکی از هزاران بود.
در واپسین لحظات زندگیاش، در مسیر بازگشت به خانه، سوار خودرویی شد که هر روز میشد؛ اما آن شب، جادهای که باید به خانه میرسید، به قتلگاه بدل شد.
الهه قربانی کسی شد که میتوانست متوقف شود، اگر ساختار قانونگذاری، ضابطین و دستگاه عدالت، به جای تأخیر، پیشگیری میکردند. این جنایت قابل پیشبینی بود. در پرونده آن مرد، هشدارها وجود داشت. اما برای زنانی که در ایران زندگی میکنند، هشدارها بیاثرند، چون قانون آنگونه که باید، حامی آنان نیست.
نه پلیس، نه دادگاه، نه لایحهای که بتواند از پیش، خطری را مهار کند. سالیان است که قوانین مربوط به امنیت زنان، نهتنها ناکارآمد مانده، بلکه با بیمیلی سیستماتیک نیز مواجه است. لایحهی حمایت از زنان در برابر خشونت، که با هزار وعده و تعلل، به دست دولت و مجلس رسید، ناگهان بدون سر و صدا پس گرفته شد؛ آنهم فقط به این دلیل که در آن، واژه «خشونت» آمده بود. زنان ایران، در سرزمینی زندگی میکنند که خشونت نه استثنا، که قاعده شده و بدتر آنکه این قاعده، از سوی ساختار رسمی تغذیه میشود. گویی چشم سیاستگذارانی که میتوانند برای نیمی از جمعیت کشور سپر بسازند، سالهاست به عمد بر زمین دوخته شده است.
این وضعیت، تصادفی و فردی نیست. این، چهره عریان جامعهایست که با خشونت علیه زنان، همزیستی کرده، با آن معامله کرده و در نهایت، از آن سود برده است. وقتی زنی در تاکسی، خانه، محل کار و خیابان امنیت ندارد، آن جامعه هیچ ادعایی برای قانونمداری نمیتواند داشته باشد. در سال ۲۰۲۴، بهطور میانگین هر دو روز یک زن در ایران توسط اعضای خانواده خود کشته شده است. طبق گزارش روزنامه اعتماد در سال ۱۴۰۳ دستکم ۱۳۷ زن و دختر به دست مردان نزدیک خود کشته شدند.
بر اساس برخی آمار منتشرشده استانهای خوزستان، کردستان، کرمان، کرمانشاه، ایلام، لرستان، سیستان و بلوچستان، فارس، آذربایجان شرقی و اردبیل بیشترین آمار قتلهای ناموسی را در ایران دارند. در بازه زمانی ۱ فروردین ۱۴۰۴ تا ۱۹ خرداد ۱۴۰۴، دست کم چهل زن تحت عنوان قتلهای ناموسی کشته شدند. در فاصله ۴ تا ۲۰ فروردین ۱۴۰۴، یعنی حدود ۲.۵ هفته، حداقل ۱۳ زن و دختر در شهرها و روستاهای مختلف ایران قربانی قتل های جنسیتی شدند. اغلب این قتلها توسط نزدیکترین افراد به قربانیان همسر، پدر، برادر یا دیگر اعضای خانواده رخ داده و در برخی موارد، انگیزههایی نظیر تعصبهای جنسیتی، اختلافات خانوادگی یا سوءظنهای ناموسی مطرح شدهاند.
این موارد هولناک که چند نمونه عمومی شده از زنکشی طی سه ماه اخیر هستند، یک پیام دارند: کاستیهای نظاممند قانونی به مجرمان اجازه میدهد بدون مجازات به اعمال خود ادامه دهند. بهویژه، ماده ۶۱۲ قانون مجازات اغلب از مجرمان بهخصوص پدران، برادران و همسران در برابر مجازاتهای سنگین محافظت میکند و چرخهای از بیعدالتی را تداوم میبخشد. ناتوانی مداوم در اجرای قوانین حمایتی قوی، نهتنها جان بیشمار زن را به خطر میاندازد، بلکه فرهنگی را تقویت میکند که در آن قتلهای ناموسی و زن کشی همچنان بدون کنترل باقی میمانند. این یک هشدار نیست؛ سند شکست است. سندی برای ثبت در بایگانی تاریخ معاصر، که چه تعداد زن، قربانی بیتصمیمی حاکمان، ضعف قانوننویسان، و بیتفاوتی ساختارهای قدرت شدند.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
نقشهٔ زن: سرزمینی بیپناه در مدارِ خطر!
نام زنان مدام در اخبار حوادث تکرار میشود. یکی برای به دنیا آوردن فرزند دختر کشته میشود و دیگری برای ارتباط با مادر طلاق گرفتهاش. دختری در تاکسی اینترنتی کاردآجین و زنی کنار سفره ناهار سر بریده میشود...آنان بیپناه هستند، در تمام مختصات جامعه!
فهرست قربانیان در حال بلندتر شدن است. در حالی که حافظه عمومی دیگر فرصت و توان هضم این حجم از مرگ را ندارد. زنانی که روزگاری همسر، مادر یا دختر بودند، حالا به نامهایی در ستون حوادث تقلیل یافتهاند؛ بیصدا، بیدفاع، بیپناه. آنچه روی میدهد، فقط جنایت نیست؛ فاجعهایست ساختاری، ادامهدار و مزمن که در بافت قوانین، رویکردهای قضایی و نگاه سیاسی ریشه دوانده است. در میانه این تراژدیهای زنجیرهای، الهه حسیننژاد تنها یکی از هزاران بود.
در واپسین لحظات زندگیاش، در مسیر بازگشت به خانه، سوار خودرویی شد که هر روز میشد؛ اما آن شب، جادهای که باید به خانه میرسید، به قتلگاه بدل شد.
الهه قربانی کسی شد که میتوانست متوقف شود، اگر ساختار قانونگذاری، ضابطین و دستگاه عدالت، به جای تأخیر، پیشگیری میکردند. این جنایت قابل پیشبینی بود. در پرونده آن مرد، هشدارها وجود داشت. اما برای زنانی که در ایران زندگی میکنند، هشدارها بیاثرند، چون قانون آنگونه که باید، حامی آنان نیست.
نه پلیس، نه دادگاه، نه لایحهای که بتواند از پیش، خطری را مهار کند. سالیان است که قوانین مربوط به امنیت زنان، نهتنها ناکارآمد مانده، بلکه با بیمیلی سیستماتیک نیز مواجه است. لایحهی حمایت از زنان در برابر خشونت، که با هزار وعده و تعلل، به دست دولت و مجلس رسید، ناگهان بدون سر و صدا پس گرفته شد؛ آنهم فقط به این دلیل که در آن، واژه «خشونت» آمده بود. زنان ایران، در سرزمینی زندگی میکنند که خشونت نه استثنا، که قاعده شده و بدتر آنکه این قاعده، از سوی ساختار رسمی تغذیه میشود. گویی چشم سیاستگذارانی که میتوانند برای نیمی از جمعیت کشور سپر بسازند، سالهاست به عمد بر زمین دوخته شده است.
این وضعیت، تصادفی و فردی نیست. این، چهره عریان جامعهایست که با خشونت علیه زنان، همزیستی کرده، با آن معامله کرده و در نهایت، از آن سود برده است. وقتی زنی در تاکسی، خانه، محل کار و خیابان امنیت ندارد، آن جامعه هیچ ادعایی برای قانونمداری نمیتواند داشته باشد. در سال ۲۰۲۴، بهطور میانگین هر دو روز یک زن در ایران توسط اعضای خانواده خود کشته شده است. طبق گزارش روزنامه اعتماد در سال ۱۴۰۳ دستکم ۱۳۷ زن و دختر به دست مردان نزدیک خود کشته شدند.
بر اساس برخی آمار منتشرشده استانهای خوزستان، کردستان، کرمان، کرمانشاه، ایلام، لرستان، سیستان و بلوچستان، فارس، آذربایجان شرقی و اردبیل بیشترین آمار قتلهای ناموسی را در ایران دارند. در بازه زمانی ۱ فروردین ۱۴۰۴ تا ۱۹ خرداد ۱۴۰۴، دست کم چهل زن تحت عنوان قتلهای ناموسی کشته شدند. در فاصله ۴ تا ۲۰ فروردین ۱۴۰۴، یعنی حدود ۲.۵ هفته، حداقل ۱۳ زن و دختر در شهرها و روستاهای مختلف ایران قربانی قتل های جنسیتی شدند. اغلب این قتلها توسط نزدیکترین افراد به قربانیان همسر، پدر، برادر یا دیگر اعضای خانواده رخ داده و در برخی موارد، انگیزههایی نظیر تعصبهای جنسیتی، اختلافات خانوادگی یا سوءظنهای ناموسی مطرح شدهاند.
این موارد هولناک که چند نمونه عمومی شده از زنکشی طی سه ماه اخیر هستند، یک پیام دارند: کاستیهای نظاممند قانونی به مجرمان اجازه میدهد بدون مجازات به اعمال خود ادامه دهند. بهویژه، ماده ۶۱۲ قانون مجازات اغلب از مجرمان بهخصوص پدران، برادران و همسران در برابر مجازاتهای سنگین محافظت میکند و چرخهای از بیعدالتی را تداوم میبخشد. ناتوانی مداوم در اجرای قوانین حمایتی قوی، نهتنها جان بیشمار زن را به خطر میاندازد، بلکه فرهنگی را تقویت میکند که در آن قتلهای ناموسی و زن کشی همچنان بدون کنترل باقی میمانند. این یک هشدار نیست؛ سند شکست است. سندی برای ثبت در بایگانی تاریخ معاصر، که چه تعداد زن، قربانی بیتصمیمی حاکمان، ضعف قانوننویسان، و بیتفاوتی ساختارهای قدرت شدند.
@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
❤4😱1😢1
🩸حسادت
حسادت یه حس کاملاً طبیعیه که همهمون گاهی تجربهش میکنیم، ولی اگه کنترل نشه، میتونه حسابی به خودمون و رابطههامون ضربه بزنه. تو روانشناسی، حسادت معمولاً از مقایسه خودمون با دیگران، ترس از دست دادن چیزی (مثل توجه، عشق یا موفقیت) یا احساس ناامنی میاد. حالا بریم سراغ چند راهکار عملی که کمک میکنه جلوی حسادت رو بگیریم یا دستکم کمرنگش کنیم:
1. خودتو بشناس و بپذیر: اول ببین حسادتت از کجا میاد. مثلاً حس میکنی یکی دیگه داره چیزی رو که تو میخوای، به دست میاره؟ یا میترسی یکی جای تو رو بگیره؟ ریشه حسادت رو پیدا کن. یه دفترچه بردار، بنویس چی تو رو اذیت میکنه. اینجوری انگار داری یه گپ دوستانه با خودت میزنی.
2. مقایسه رو بذار کنار: خودتو با بقیه مقایسه نکن. تو یه مسیر منحصربهفرد داری. به جای اینکه چشم بدی به موفقیت یا زندگی یکی دیگه، روی هدفها و پیشرفت خودت تمرکز کن. مثلاً به خودت بگو: «من دارم راه خودمو میرم، نیازی نیست با فلانی مسابقه بدم.»
3. اعتمادبهنفست رو تقویت کن: حسادت گاهی از این میاد که فکر میکنیم به اندازه کافی خوب نیستیم. یه لیست از چیزایی که تو خودت دوست داری یا بهشون افتخار میکنی بنویس. حتی اگه کوچیکن، مثل «من قهوه درست کردنم حرف نداره» یا «همیشه به دوستم گوش میدم». اینا بهت یادآوری میکنه تو هم کلی ارزش داری.
4. با حسادتت دوست شو: به جای اینکه از حسادت فرار کنی، یه لحظه بشین و باهاش گپ بزن (البته توی ذهنت!). مثلاً بپرس: «چرا الان حسودیم شده؟ چی کم دارم؟» اینجوری به جای اینکه حسادتت کنترلت کنه، تو کنترلش میکنی.
5. حرف بزن، ولی درست: اگه حسادتت به یه نفر خاصه (مثلاً تو رابطه عاطفی یا دوستی)، باهاشون صادقانه حرف بزن، ولی نه با لحن سرزنش. مثلاً به جای «تو همیشه فلانی رو ترجیح میدی»، بگو: «من گاهی حس میکنم به اندازه کافی دیده نمیشم، میشه در موردش حرف بزنیم؟»
6. تمرکز روی داشتههات: حسادت معمولاً باعث میشه چیزایی که نداریم رو ببینیم، نه چیزایی که داریم. یه تمرین ساده: هر روز سه تا چیزی که بابتشون شاکری بنویس. مثلاً «خانوادم که هوامو دارن»، «کارم که بهم حس خوب میده» یا حتی «امروز یه قهوه خوشمزه خوردم». این کار ذهنت رو از حسادت دور میکنه.
7. مدیتیشن و آروم کردن ذهن: حسادت گاهی مثل یه هیولای پر سر و صدا تو سرت میچرخه. یه چند دقیقه تو روز نفس عمیق بکش، چشماتو ببند و به خودت بگو: «من کافیم، لازم نیست با کسی رقابت کنم.» اپلیکیشنهای مدیتیشن مثل Calm یا حتی یه موسیقی آروم هم میتونه کمک کنه.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
حسادت یه حس کاملاً طبیعیه که همهمون گاهی تجربهش میکنیم، ولی اگه کنترل نشه، میتونه حسابی به خودمون و رابطههامون ضربه بزنه. تو روانشناسی، حسادت معمولاً از مقایسه خودمون با دیگران، ترس از دست دادن چیزی (مثل توجه، عشق یا موفقیت) یا احساس ناامنی میاد. حالا بریم سراغ چند راهکار عملی که کمک میکنه جلوی حسادت رو بگیریم یا دستکم کمرنگش کنیم:
1. خودتو بشناس و بپذیر: اول ببین حسادتت از کجا میاد. مثلاً حس میکنی یکی دیگه داره چیزی رو که تو میخوای، به دست میاره؟ یا میترسی یکی جای تو رو بگیره؟ ریشه حسادت رو پیدا کن. یه دفترچه بردار، بنویس چی تو رو اذیت میکنه. اینجوری انگار داری یه گپ دوستانه با خودت میزنی.
2. مقایسه رو بذار کنار: خودتو با بقیه مقایسه نکن. تو یه مسیر منحصربهفرد داری. به جای اینکه چشم بدی به موفقیت یا زندگی یکی دیگه، روی هدفها و پیشرفت خودت تمرکز کن. مثلاً به خودت بگو: «من دارم راه خودمو میرم، نیازی نیست با فلانی مسابقه بدم.»
3. اعتمادبهنفست رو تقویت کن: حسادت گاهی از این میاد که فکر میکنیم به اندازه کافی خوب نیستیم. یه لیست از چیزایی که تو خودت دوست داری یا بهشون افتخار میکنی بنویس. حتی اگه کوچیکن، مثل «من قهوه درست کردنم حرف نداره» یا «همیشه به دوستم گوش میدم». اینا بهت یادآوری میکنه تو هم کلی ارزش داری.
4. با حسادتت دوست شو: به جای اینکه از حسادت فرار کنی، یه لحظه بشین و باهاش گپ بزن (البته توی ذهنت!). مثلاً بپرس: «چرا الان حسودیم شده؟ چی کم دارم؟» اینجوری به جای اینکه حسادتت کنترلت کنه، تو کنترلش میکنی.
5. حرف بزن، ولی درست: اگه حسادتت به یه نفر خاصه (مثلاً تو رابطه عاطفی یا دوستی)، باهاشون صادقانه حرف بزن، ولی نه با لحن سرزنش. مثلاً به جای «تو همیشه فلانی رو ترجیح میدی»، بگو: «من گاهی حس میکنم به اندازه کافی دیده نمیشم، میشه در موردش حرف بزنیم؟»
6. تمرکز روی داشتههات: حسادت معمولاً باعث میشه چیزایی که نداریم رو ببینیم، نه چیزایی که داریم. یه تمرین ساده: هر روز سه تا چیزی که بابتشون شاکری بنویس. مثلاً «خانوادم که هوامو دارن»، «کارم که بهم حس خوب میده» یا حتی «امروز یه قهوه خوشمزه خوردم». این کار ذهنت رو از حسادت دور میکنه.
7. مدیتیشن و آروم کردن ذهن: حسادت گاهی مثل یه هیولای پر سر و صدا تو سرت میچرخه. یه چند دقیقه تو روز نفس عمیق بکش، چشماتو ببند و به خودت بگو: «من کافیم، لازم نیست با کسی رقابت کنم.» اپلیکیشنهای مدیتیشن مثل Calm یا حتی یه موسیقی آروم هم میتونه کمک کنه.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤1
سقوط طبقۀ متوسط این گونه روی می دهد
در سال های گذشته بارها از بدتر شدن اوضاع طبقۀ متوسط گفته شد و حالا هم از سقوط این طبقه به طبقۀ پایین جامعه.
در تعریفی سهل گیرانه و نه چندان دقیق طبقۀ متوسط گروه هایی چون معلمان، استادان، کارمندان، مدیران رده های پایین و میانی، بخشی از پزشکان، پرستاران ، کارگران ردۀ متوسط به بالا و برخی گروه های مشابه را در بر می گیرد که دارای تحصیلات و درآمد و شغل مناسبی هستند.
اگر وضعیت اقتصادی در درجۀ نخست پایدار و رو به رشد باقی بماند این طبقه نیز رفته رفته وضعیت بهتری و مطلوب تری را تجربه خواهد کرد و بالعکس اگر رشد اقتصادی متوقف یا معکوس شود این طبقه نیز رفته رفته دچار رکود و بدتر شدن وضعیت اَش شده و در نهایت به طبقۀ پایین جامعه سقوط می کند.
حال پرسش این است که این سقوط چگونه روی می دهد؟
در پاسخ می توان موارد زیر را مطرح کرد:
1.کاهش درآمد؛ در اثر کاهش درآمد دیگر امکان برطرف نمودن بسیاری از نیازهای متناسب با این طبقه نیز وجود نخواهد داشت و هر روز یکی از آن نیازها از زندگی طبقۀ مورد نظر حذف خواهد شد و رفته رفته فقط به نیازهای ضروری و پایه ای بسنده می شود.
برای مثال خرید کتاب، رفتن به سفر، رفتن به کنسرت موسیقی، رفتن به تاتر و سینما، رفتن به باشگاه ورزشی ، رفتن به رستوران، و بسیاری از نیازهای این چنینی که متناسب با شأن و جایگاه این طبقه است امکان پذیر نمی شود.
2.کاهش قدرت خرید؛ در اثر کاهش درآمد قدرت خرید این طبقه نیز به شدت کاهش می یابد به گونه ای که امکان خرید انواع نیازهای این طبقه مانند خرید پوشاک مناسب، خرید لوازم خانگی، خرید مواد غذایی استاندارد، خرید خودرو، خرید دوچرخه و بسیاری کالاهای دیگر از بین می رود.
3.از دست رفتن پایگاه اجتماعی؛ در اثر کاهش درآمد و به تبعِ آن کاهش قدرت خرید این احتمال که پایگاه اجتماعی طبقۀ متوسط هم از دست برود بسیار زیاد است چرا که از دست رفتن پایگاه اقتصادی این طبقه به مثابه از دست رفتن پایگاه اجتماعی نیز خواهد بود و بازیابی چنین پایگاهی دیگر دشوار خواهد شد.
4.توقف توسعۀ انسانی و اجتماعی؛ در اثر مواردی که گفته شد امکان توقف توسعۀ انسانی و اجتماعی نه تنها این طبقه بلکه کل جامعه نیز دور از انتظار نیست چرا که طبقۀ متوسط موتور محرّکۀ توسعۀ جامعه است و در فقدان این طبقه چگونه می توان انتظار داشت که چنین توسعه ای به سرانجام برسد؟
در فقدان معلم و استاد و پزشک و کارمند و مدیر توانمند و کارآمد بسیاری از سازمان های جامعه از مدرسه و دانشگاه گرفته تا بیمارستان و کارخانه و انواع سازمان های دیگر همگی دچار ناکارآمدی اساسی شده و چنین وضع نگران کننده ای سبب توقف توسعۀ انسانی و اجتماعی نیز خواهد شد.
5.طبقۀ متوسطی که امکان سفر نداشته باشد، امکان رفتن به باشگاه ورزشی نداشته باشد، نتواند کتاب های مناسب بخرد، نتواند به کنسرت و سینما و تاتر برود، نتواند خو.دروی استاندارد سوار شود، نتواند آموزش های لازم را ببیند، نتواند پوشاک مناسب با شأن خود بپوشد، نتواند هزینه های خانوادۀ خود را به درستی پوشش بدهد، نتواند نیازهای اساسی فرزندان خود را برآورده سازد، نتواند پس انداز مناسبی داشته باشد، نتواند برای بهداشت و درمان و در نتیجه سلامت جسمی روانی خود و اعضای خانوادۀ خودش اقدام درخوری انجام دهد و نتواند مسکن مناسبی تهیه کند آیا به معنای سقوط به طبقۀ پایین جامعه نیست؟
شوربختانه این که چنین وضع اسف باری هر سال و بلکه هر روز بدتر و اسف بارتر نیز می شود!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
در سال های گذشته بارها از بدتر شدن اوضاع طبقۀ متوسط گفته شد و حالا هم از سقوط این طبقه به طبقۀ پایین جامعه.
در تعریفی سهل گیرانه و نه چندان دقیق طبقۀ متوسط گروه هایی چون معلمان، استادان، کارمندان، مدیران رده های پایین و میانی، بخشی از پزشکان، پرستاران ، کارگران ردۀ متوسط به بالا و برخی گروه های مشابه را در بر می گیرد که دارای تحصیلات و درآمد و شغل مناسبی هستند.
اگر وضعیت اقتصادی در درجۀ نخست پایدار و رو به رشد باقی بماند این طبقه نیز رفته رفته وضعیت بهتری و مطلوب تری را تجربه خواهد کرد و بالعکس اگر رشد اقتصادی متوقف یا معکوس شود این طبقه نیز رفته رفته دچار رکود و بدتر شدن وضعیت اَش شده و در نهایت به طبقۀ پایین جامعه سقوط می کند.
حال پرسش این است که این سقوط چگونه روی می دهد؟
در پاسخ می توان موارد زیر را مطرح کرد:
1.کاهش درآمد؛ در اثر کاهش درآمد دیگر امکان برطرف نمودن بسیاری از نیازهای متناسب با این طبقه نیز وجود نخواهد داشت و هر روز یکی از آن نیازها از زندگی طبقۀ مورد نظر حذف خواهد شد و رفته رفته فقط به نیازهای ضروری و پایه ای بسنده می شود.
برای مثال خرید کتاب، رفتن به سفر، رفتن به کنسرت موسیقی، رفتن به تاتر و سینما، رفتن به باشگاه ورزشی ، رفتن به رستوران، و بسیاری از نیازهای این چنینی که متناسب با شأن و جایگاه این طبقه است امکان پذیر نمی شود.
2.کاهش قدرت خرید؛ در اثر کاهش درآمد قدرت خرید این طبقه نیز به شدت کاهش می یابد به گونه ای که امکان خرید انواع نیازهای این طبقه مانند خرید پوشاک مناسب، خرید لوازم خانگی، خرید مواد غذایی استاندارد، خرید خودرو، خرید دوچرخه و بسیاری کالاهای دیگر از بین می رود.
3.از دست رفتن پایگاه اجتماعی؛ در اثر کاهش درآمد و به تبعِ آن کاهش قدرت خرید این احتمال که پایگاه اجتماعی طبقۀ متوسط هم از دست برود بسیار زیاد است چرا که از دست رفتن پایگاه اقتصادی این طبقه به مثابه از دست رفتن پایگاه اجتماعی نیز خواهد بود و بازیابی چنین پایگاهی دیگر دشوار خواهد شد.
4.توقف توسعۀ انسانی و اجتماعی؛ در اثر مواردی که گفته شد امکان توقف توسعۀ انسانی و اجتماعی نه تنها این طبقه بلکه کل جامعه نیز دور از انتظار نیست چرا که طبقۀ متوسط موتور محرّکۀ توسعۀ جامعه است و در فقدان این طبقه چگونه می توان انتظار داشت که چنین توسعه ای به سرانجام برسد؟
در فقدان معلم و استاد و پزشک و کارمند و مدیر توانمند و کارآمد بسیاری از سازمان های جامعه از مدرسه و دانشگاه گرفته تا بیمارستان و کارخانه و انواع سازمان های دیگر همگی دچار ناکارآمدی اساسی شده و چنین وضع نگران کننده ای سبب توقف توسعۀ انسانی و اجتماعی نیز خواهد شد.
5.طبقۀ متوسطی که امکان سفر نداشته باشد، امکان رفتن به باشگاه ورزشی نداشته باشد، نتواند کتاب های مناسب بخرد، نتواند به کنسرت و سینما و تاتر برود، نتواند خو.دروی استاندارد سوار شود، نتواند آموزش های لازم را ببیند، نتواند پوشاک مناسب با شأن خود بپوشد، نتواند هزینه های خانوادۀ خود را به درستی پوشش بدهد، نتواند نیازهای اساسی فرزندان خود را برآورده سازد، نتواند پس انداز مناسبی داشته باشد، نتواند برای بهداشت و درمان و در نتیجه سلامت جسمی روانی خود و اعضای خانوادۀ خودش اقدام درخوری انجام دهد و نتواند مسکن مناسبی تهیه کند آیا به معنای سقوط به طبقۀ پایین جامعه نیست؟
شوربختانه این که چنین وضع اسف باری هر سال و بلکه هر روز بدتر و اسف بارتر نیز می شود!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
❤1
🎯 میخواهی نویسندۀ بزرگی شوی؟ بچهدار نشو!
🔴 مایکل شیبن، نویسندۀ آمریکایی و برندۀ کلکسیون مفصلی از جایزههای مهم، از جمله جایزۀ پولیتزر، به یاد میآورد که دهها سال پیش، در آستانۀ چاپ اولین رمانش، در یک مهمانی فرصتی برای گفتگو با یکی از بزرگترین نویسندگان آن زمان را به دست آورد. نویسندۀ سالخورده، بیمقدمه، نزدیک او آمد و با صدایی که رگههای هشدار در آن نمایان بود گفت: «میخواهم نصیحتی به تو بکنم». و بعد اضافه کرد که نصیحتش کوتاه اما دردناک خواهد بود: «بچهدار نشو، همین». لبخندش محو شد و تأکید کرد: «کل قاعده همین است».
🔴 شیبن در آن روزها مشغول برنامهریزی برای برپایی جشن ازدواجش بود و با نامزدش دربارۀ نام و تعداد بچههایشان به شوخی حرف میزنند. اما آن نصیحت ناگهان چشمانداز پیش رو را تاریک کرد. نویسندۀ سالخوره فهرستی از نویسندگان موفق بدون بچه را ردیف کرد: پو، اوکانر، چخوف، بکت، وولف، و کلی اسم دیگر.
🔴 هشدارها جدی و تأملبرانگیز بود: «خیلی زود مشغول رمانهای بعدی میشوی، هر کدام از قبلی سختتر خواهد بود.» مرد بزرگ ادامه داد «بگذار اینجور بگویم»، و سپس منطق بیرحمانهاش را رو کرد: نوشتن یکجور تمرین است، هر چه بیشتر بنویسی، نویسندۀ بهتری میشوی و زمان عامل اصلی این کار است. اما فرزندان، سارقان رسوای زماناند. کتابها گرسنهاند، و اگر زیادی یک جا بمانی، هر چیز و هر کس که در اطرافت باشد را مصرف میکنند، پس جمعبندی کنیم: «یا میتوانی کتابهای عالی بنویسی، یا بچه داشته باشی؛ به خودت بستگی دارد».
🔴 شیبن تلاش کرد مثالهای نقضی بیاورد. اولین کسی که به خاطرش رسید، چان چیور بود. نویسندهای با سه فرزند. اما بلافاصله یادش آمد که چیور عملاً زندگی بچههایش را سیاه کرده بود و خاطراتی که از آنها به جا مانده، تصویری از پدری میخواره، شرمسار و بیتوجه ارائه میکرد که بچههایش دوستش نداشتند.
🔴 توماس مان چطور؟ نویسندهای بسیار بزرگ و صاحب فرزند. نویسندۀ سالخوره سریع جواب داد: «توماس مان ساعتها خودش را در اتاقش محبوس میکرد، هر روز! بچههایش به هیچوجه اجازه نداشتند مزاحمش بشوند، وگرنه دمار از روزگارشان در میآورد، آیا این همان پدری است که میخواهی بشوی؟». جواب شیبن قطعاً نه بود. او میخواست پدری باشد که هر وقت فرزندانش به او نیاز داشتند، در کنارشان باشد. میخواست در لحظه لحظۀ زندگی آنها حاضر باشد و تابهحال هرگز به این فکر نکرده بود که این با بلندپروزایاش برای نوشتن ناسازگار است.
🔴 علیرغم این هشدار شبین ازدواج کرد، جدا شد، دوباره ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. در کنار فرزندانش چهارده کتاب نوشت و به نویسندهای سرشناس تبدیل شد. اگر فرزند نداشت موفقتر میشد؟ خودش میگوید: شاید. شاید به جای چهاردهتا، هجدهتا کتاب مینوشتم، ولی در نهایت، آیا میارزید؟
🔴 شیبن مینویسد: «کتابهایم، زمانی که نوشته میشوند، دیگر هیچ شگفتیای برایم ندارند، هیچ رازی در خود ندارند، بر خلاف فرزندانم. کتابهایم بههیچوجه ضعفها، شکستها و نقصهای شخصیتی مرا جبران نمیکنند، بر خلاف فرزندانم. از همۀ اینها گذشته، کتابهایم مرا درمقابل دوست نمیدارند، برخلاف فرزندانم. بههرحال، صد سال پس از این، من هرگز نخواهم فهمید که آیا کتابهایم میپوسند و فراموش میشوند یا نه. مشکل همین جاست. در آخر، همۀ سرمایههای خود را وقف آیندگان میکنید و هیچوقت آنقدر زنده نمیمانید که از آن لذت ببرید.
✍ مایکل شیبن ترجمه عرفانه محبی
📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://B2n.ir/bk9739
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 مایکل شیبن، نویسندۀ آمریکایی و برندۀ کلکسیون مفصلی از جایزههای مهم، از جمله جایزۀ پولیتزر، به یاد میآورد که دهها سال پیش، در آستانۀ چاپ اولین رمانش، در یک مهمانی فرصتی برای گفتگو با یکی از بزرگترین نویسندگان آن زمان را به دست آورد. نویسندۀ سالخورده، بیمقدمه، نزدیک او آمد و با صدایی که رگههای هشدار در آن نمایان بود گفت: «میخواهم نصیحتی به تو بکنم». و بعد اضافه کرد که نصیحتش کوتاه اما دردناک خواهد بود: «بچهدار نشو، همین». لبخندش محو شد و تأکید کرد: «کل قاعده همین است».
🔴 شیبن در آن روزها مشغول برنامهریزی برای برپایی جشن ازدواجش بود و با نامزدش دربارۀ نام و تعداد بچههایشان به شوخی حرف میزنند. اما آن نصیحت ناگهان چشمانداز پیش رو را تاریک کرد. نویسندۀ سالخوره فهرستی از نویسندگان موفق بدون بچه را ردیف کرد: پو، اوکانر، چخوف، بکت، وولف، و کلی اسم دیگر.
🔴 هشدارها جدی و تأملبرانگیز بود: «خیلی زود مشغول رمانهای بعدی میشوی، هر کدام از قبلی سختتر خواهد بود.» مرد بزرگ ادامه داد «بگذار اینجور بگویم»، و سپس منطق بیرحمانهاش را رو کرد: نوشتن یکجور تمرین است، هر چه بیشتر بنویسی، نویسندۀ بهتری میشوی و زمان عامل اصلی این کار است. اما فرزندان، سارقان رسوای زماناند. کتابها گرسنهاند، و اگر زیادی یک جا بمانی، هر چیز و هر کس که در اطرافت باشد را مصرف میکنند، پس جمعبندی کنیم: «یا میتوانی کتابهای عالی بنویسی، یا بچه داشته باشی؛ به خودت بستگی دارد».
🔴 شیبن تلاش کرد مثالهای نقضی بیاورد. اولین کسی که به خاطرش رسید، چان چیور بود. نویسندهای با سه فرزند. اما بلافاصله یادش آمد که چیور عملاً زندگی بچههایش را سیاه کرده بود و خاطراتی که از آنها به جا مانده، تصویری از پدری میخواره، شرمسار و بیتوجه ارائه میکرد که بچههایش دوستش نداشتند.
🔴 توماس مان چطور؟ نویسندهای بسیار بزرگ و صاحب فرزند. نویسندۀ سالخوره سریع جواب داد: «توماس مان ساعتها خودش را در اتاقش محبوس میکرد، هر روز! بچههایش به هیچوجه اجازه نداشتند مزاحمش بشوند، وگرنه دمار از روزگارشان در میآورد، آیا این همان پدری است که میخواهی بشوی؟». جواب شیبن قطعاً نه بود. او میخواست پدری باشد که هر وقت فرزندانش به او نیاز داشتند، در کنارشان باشد. میخواست در لحظه لحظۀ زندگی آنها حاضر باشد و تابهحال هرگز به این فکر نکرده بود که این با بلندپروزایاش برای نوشتن ناسازگار است.
🔴 علیرغم این هشدار شبین ازدواج کرد، جدا شد، دوباره ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. در کنار فرزندانش چهارده کتاب نوشت و به نویسندهای سرشناس تبدیل شد. اگر فرزند نداشت موفقتر میشد؟ خودش میگوید: شاید. شاید به جای چهاردهتا، هجدهتا کتاب مینوشتم، ولی در نهایت، آیا میارزید؟
🔴 شیبن مینویسد: «کتابهایم، زمانی که نوشته میشوند، دیگر هیچ شگفتیای برایم ندارند، هیچ رازی در خود ندارند، بر خلاف فرزندانم. کتابهایم بههیچوجه ضعفها، شکستها و نقصهای شخصیتی مرا جبران نمیکنند، بر خلاف فرزندانم. از همۀ اینها گذشته، کتابهایم مرا درمقابل دوست نمیدارند، برخلاف فرزندانم. بههرحال، صد سال پس از این، من هرگز نخواهم فهمید که آیا کتابهایم میپوسند و فراموش میشوند یا نه. مشکل همین جاست. در آخر، همۀ سرمایههای خود را وقف آیندگان میکنید و هیچوقت آنقدر زنده نمیمانید که از آن لذت ببرید.
✍ مایکل شیبن ترجمه عرفانه محبی
📌 ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://B2n.ir/bk9739
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
ترجمان
اگر میخواهی نویسندۀ خوبی شوی، بچهدار نشو
مایکل شیبن، جی.کیو — تابستانِ قبل از انتشار اولین رمانم، در یک مهمانی ادبی، با نویسندهای که میستودمش در تراس خانۀ میزبانمان، در امتداد رودخانۀ تراکی، تنها شدم. آدمهای زیادی با جام و بطریهایی در دست در رفتوآمد بودند، اما احساس کردم که توجه نویسنده، نمیدانم…
آن زن آمد
(تئاترِ: آیا خدا به اندازۀ مادران، مهربان نیست؟)
این تئاتر برای پیامبر به نمایش درآمد
زن تنور را برای نان بیفروخت
طفلش در کنار او نشسته بود
او از دور دید یا شنید که رسولخدا با همراهانش دارند میآیند
طرحی در ذهنش نقش بست
سراغ تنور رفت و آن را شعلهور ساخت
همینکه نزدیک شدند پرسید رسولخدا کدامتان است؟
گفتند: او
زن با رعایت آداب، هوشمندانه پرسید:
مادران به طفل و فرزندشان مهربانترند یا پروردگار به بندگانش؟
پیامبر بگفت: پروردگار به آفریدگانش (حتی از مادر به فرزند) مهربانتر است
زن ،در حالیکه طفل و تنورِ شعلهور در دیدرسشان بود (در تعریض به وعدۀ آتش جهنم) پیامبر را چنین به چالش کشید:
اما هیچ مادری فرزندش را درون تنورِ آتش نمیاندازد!!!
و پیامبر گریست .. و بسیار گریست
به گونهای که چهرهاش از اشک خیس شد
پس از لَختی که از اشک ریختن باز ایستاد در پاسخ به اشکال هوشمندانه و طراحی دقیق صحنهای که زن شکل داده بود، گفت:
خدا هم بندگانش را دچار عذاب آتش نخواهد کرد
راویان اما آوردهاند که پیامبر در ادامۀ آن پاسخ، قیدی افزود: مگر کسانی که تن به توحید ندهند
اما تئاتری که آن زن به نمایش درآورد چنان تأثیر بر ذهن پیامبر گرامی نهاد که گویا باید قیدِ قید را نیز میزد
چگونه؟
رسول گرامی با یارانش در حال گذر بودند
کودکی در مسیر سرگرم بازی بود
مادرش که از اسیران بود
از بیم آنکه آن گروه، کودک را نبینند و زیر دست و پا بیفتد
سراسیمه سمت فرزند دوید و
فریادِ بچهم بچهم سر داد
بیدرنگ او را در آغوش بگرفت و پستان در دهانش نهاد
پیامبر که صحنه در برابر دیدگانش روی داده بود (و شاید متأثر از سکانس پیشین) رو به همراهان کرد و گفت:
آیا حتی احتمال میدهید که این مادر با وجودی که توانش را هم دارد، کودکش را درون آتش بیندازد!!!؟
پاسخ دادند: معلومه که نه
سپس پیامبر گرامی باقیماندۀ دِین خود به آن زن بصیر و هوشمند و انسانی و کارگردان را ادا کرد و چنین گفت:
سوگند به خودِ خدا که او به آفریدگانش از مادر به فرزندش مهربانتر است
و یعنی کسی را سالها درون تنور آتش عذاب نمیکند
آخرت ≠ جهنم
✍امیر ترکاشوند، ۱۴۰۴/۰۴/۲۵
https://t.me/baznegari/1597
@hooreechannel 🌹
(تئاترِ: آیا خدا به اندازۀ مادران، مهربان نیست؟)
این تئاتر برای پیامبر به نمایش درآمد
زن تنور را برای نان بیفروخت
طفلش در کنار او نشسته بود
او از دور دید یا شنید که رسولخدا با همراهانش دارند میآیند
طرحی در ذهنش نقش بست
سراغ تنور رفت و آن را شعلهور ساخت
همینکه نزدیک شدند پرسید رسولخدا کدامتان است؟
گفتند: او
زن با رعایت آداب، هوشمندانه پرسید:
مادران به طفل و فرزندشان مهربانترند یا پروردگار به بندگانش؟
پیامبر بگفت: پروردگار به آفریدگانش (حتی از مادر به فرزند) مهربانتر است
زن ،در حالیکه طفل و تنورِ شعلهور در دیدرسشان بود (در تعریض به وعدۀ آتش جهنم) پیامبر را چنین به چالش کشید:
اما هیچ مادری فرزندش را درون تنورِ آتش نمیاندازد!!!
و پیامبر گریست .. و بسیار گریست
به گونهای که چهرهاش از اشک خیس شد
پس از لَختی که از اشک ریختن باز ایستاد در پاسخ به اشکال هوشمندانه و طراحی دقیق صحنهای که زن شکل داده بود، گفت:
خدا هم بندگانش را دچار عذاب آتش نخواهد کرد
راویان اما آوردهاند که پیامبر در ادامۀ آن پاسخ، قیدی افزود: مگر کسانی که تن به توحید ندهند
اما تئاتری که آن زن به نمایش درآورد چنان تأثیر بر ذهن پیامبر گرامی نهاد که گویا باید قیدِ قید را نیز میزد
چگونه؟
رسول گرامی با یارانش در حال گذر بودند
کودکی در مسیر سرگرم بازی بود
مادرش که از اسیران بود
از بیم آنکه آن گروه، کودک را نبینند و زیر دست و پا بیفتد
سراسیمه سمت فرزند دوید و
فریادِ بچهم بچهم سر داد
بیدرنگ او را در آغوش بگرفت و پستان در دهانش نهاد
پیامبر که صحنه در برابر دیدگانش روی داده بود (و شاید متأثر از سکانس پیشین) رو به همراهان کرد و گفت:
آیا حتی احتمال میدهید که این مادر با وجودی که توانش را هم دارد، کودکش را درون آتش بیندازد!!!؟
پاسخ دادند: معلومه که نه
سپس پیامبر گرامی باقیماندۀ دِین خود به آن زن بصیر و هوشمند و انسانی و کارگردان را ادا کرد و چنین گفت:
سوگند به خودِ خدا که او به آفریدگانش از مادر به فرزندش مهربانتر است
و یعنی کسی را سالها درون تنور آتش عذاب نمیکند
آخرت ≠ جهنم
✍امیر ترکاشوند، ۱۴۰۴/۰۴/۲۵
https://t.me/baznegari/1597
@hooreechannel 🌹
👍2
قربانیان تنبلی مقدس: مرثیهای بر بیمیلی به مطالعه در ایران
در مقام یک دانشجوی رنجکشیده در ساحت اندیشه و یک دردمند در پهنه واژه، با اندوهی خشمآلود و خشمی اندوهناک باید بگویم: جامعه ایرانی امروز در برابر اندیشیدن و مطالعه، سرافکنده است. ملتی که قرنها بر قلههای شعر و حکمت تکیه میزد و خرقه عارفان و قلم ادیبان را مایه افتخار میدانست، اکنون حتی از خواندن یک متن دوپاراگرافی گریزان است؛ چون «وقتگیر» است، چون «حوصله ندارد»، چون ذهنش در اسارت هلهله خبرهای فوری و شایعات زرد و ویدئوهای دوثانیهای است.
این زخم، زخم کوچکی نیست. فراموشی کتاب، تنبلی فکری و بیمیلی به خواندن، یک جامعه را بیدفاع میکند. امروز مردم ما در میدان سیاست و اقتصاد و فرهنگ، عریان و بیسپر ایستادهاند. چرا؟ چون حاضر نیستند پنج دقیقه بنشینند و بخوانند، بفهمند، بیندیشند. من بارها دیدهام که حتی اهل دانشگاه، حتی اهل قلم، حتی آنان که خود را اهل «روشنفکری» میخوانند، از مواجهه با متنی جدی میگریزند. چه رسد به مردمانی که با خواندن دو جمله، چشمهایشان سنگین میشود و انگشتشان بر دکمه بستن صفحه میلغزد.
این همان بیماری است که سقراط هزاران سال پیش هشدار داد: ذهنهایی که نمیخوانند، گوشهایی که نمیشنوند و دهانهایی که بیپایه سخن میگویند. امروز ما جماعتی هستیم که میخواهیم بدون دانستن، نظر بدهیم؛ بدون خواندن، داوری کنیم؛ بدون اندیشیدن، شعار بسازیم. چقدر تهوعآور است که در شبکههای اجتماعی، کسی از شما میخواهد درباره «دموکراسی» یا «عدالت» یا «ایران» بنویسید، اما وقتی او را به خواندن دوصفحه مقاله دعوت میکنید، با بیشرمی میگوید: «حوصله ندارم. خلاصهاش را بگو!»
این تنبلی فقط یک ضعف شخصی نیست، یک فاجعه جمعی است. جامعهای که با متن بیگانه شود، با عقل بیگانه شده است. جامعهای که با اندیشه بیگانه شود، با آزادی بیگانه خواهد شد. مردم ما امروز قربانیان مقدسیاند که گور خود را با بیاعتنایی به مطالعه میکَنند.
این شتابِ کور، این بیحوصلگی مهوع، این میل به لقمههای آماده، نشانه یک انحطاط است. انحطاطی که زودتر از آنچه تصور میکنیم، ما را از درون تهی خواهد کرد. امروز در خیابانها، مردمانی را میبینم که برای ساعتها در صف سلبریتی و کنسرت میایستند اما جرأت و توان آن را ندارند که نیم ساعت، فقط نیم ساعت، چشمشان را به سطرهای کتابی بدوزند.
بیایید اعتراف کنیم: ما جاهلان شتابزدهای هستیم. ما قربانیان تنبلی مقدسیم. ما غبارنشینانی هستیم که به شنیدن سخنان قصار اکتفا میکنیم و از هر متنی که ذرهای ما را به فکر وادارد، میگریزیم. و همین گریختن، همین خستگی پیش از خواندن، همین طفره رفتن از اندیشه، دیر یا زود، فاتحه ما را خواهد خواند.
این هشدار است؛ فریاد است؛ فریادی از دل سوخته یک شیفته کتاب و اندیشه
اگر نخوانید، نابود میشوید. اگر نخوانید، دیگران برایتان خواهند نوشت؛ دیگران برایتان خواهند اندیشید؛ و شما فقط ابزارِ بازی خواهید بود.
بخوانید. بخوانید. بخوانید.
وگرنه… نابود شوید!
✍قربان عباسی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
در مقام یک دانشجوی رنجکشیده در ساحت اندیشه و یک دردمند در پهنه واژه، با اندوهی خشمآلود و خشمی اندوهناک باید بگویم: جامعه ایرانی امروز در برابر اندیشیدن و مطالعه، سرافکنده است. ملتی که قرنها بر قلههای شعر و حکمت تکیه میزد و خرقه عارفان و قلم ادیبان را مایه افتخار میدانست، اکنون حتی از خواندن یک متن دوپاراگرافی گریزان است؛ چون «وقتگیر» است، چون «حوصله ندارد»، چون ذهنش در اسارت هلهله خبرهای فوری و شایعات زرد و ویدئوهای دوثانیهای است.
این زخم، زخم کوچکی نیست. فراموشی کتاب، تنبلی فکری و بیمیلی به خواندن، یک جامعه را بیدفاع میکند. امروز مردم ما در میدان سیاست و اقتصاد و فرهنگ، عریان و بیسپر ایستادهاند. چرا؟ چون حاضر نیستند پنج دقیقه بنشینند و بخوانند، بفهمند، بیندیشند. من بارها دیدهام که حتی اهل دانشگاه، حتی اهل قلم، حتی آنان که خود را اهل «روشنفکری» میخوانند، از مواجهه با متنی جدی میگریزند. چه رسد به مردمانی که با خواندن دو جمله، چشمهایشان سنگین میشود و انگشتشان بر دکمه بستن صفحه میلغزد.
این همان بیماری است که سقراط هزاران سال پیش هشدار داد: ذهنهایی که نمیخوانند، گوشهایی که نمیشنوند و دهانهایی که بیپایه سخن میگویند. امروز ما جماعتی هستیم که میخواهیم بدون دانستن، نظر بدهیم؛ بدون خواندن، داوری کنیم؛ بدون اندیشیدن، شعار بسازیم. چقدر تهوعآور است که در شبکههای اجتماعی، کسی از شما میخواهد درباره «دموکراسی» یا «عدالت» یا «ایران» بنویسید، اما وقتی او را به خواندن دوصفحه مقاله دعوت میکنید، با بیشرمی میگوید: «حوصله ندارم. خلاصهاش را بگو!»
این تنبلی فقط یک ضعف شخصی نیست، یک فاجعه جمعی است. جامعهای که با متن بیگانه شود، با عقل بیگانه شده است. جامعهای که با اندیشه بیگانه شود، با آزادی بیگانه خواهد شد. مردم ما امروز قربانیان مقدسیاند که گور خود را با بیاعتنایی به مطالعه میکَنند.
این شتابِ کور، این بیحوصلگی مهوع، این میل به لقمههای آماده، نشانه یک انحطاط است. انحطاطی که زودتر از آنچه تصور میکنیم، ما را از درون تهی خواهد کرد. امروز در خیابانها، مردمانی را میبینم که برای ساعتها در صف سلبریتی و کنسرت میایستند اما جرأت و توان آن را ندارند که نیم ساعت، فقط نیم ساعت، چشمشان را به سطرهای کتابی بدوزند.
بیایید اعتراف کنیم: ما جاهلان شتابزدهای هستیم. ما قربانیان تنبلی مقدسیم. ما غبارنشینانی هستیم که به شنیدن سخنان قصار اکتفا میکنیم و از هر متنی که ذرهای ما را به فکر وادارد، میگریزیم. و همین گریختن، همین خستگی پیش از خواندن، همین طفره رفتن از اندیشه، دیر یا زود، فاتحه ما را خواهد خواند.
این هشدار است؛ فریاد است؛ فریادی از دل سوخته یک شیفته کتاب و اندیشه
اگر نخوانید، نابود میشوید. اگر نخوانید، دیگران برایتان خواهند نوشت؛ دیگران برایتان خواهند اندیشید؛ و شما فقط ابزارِ بازی خواهید بود.
بخوانید. بخوانید. بخوانید.
وگرنه… نابود شوید!
✍قربان عباسی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👏1
🔴 قربانیان خشونت
📍گفتوگو با مریم باقی درباره زمینههای زیرپا گذاشتن حقوق بیدفاعان
📌خشونت بهعنوان یکی از چالشهای اساسی جوامع معاصر، نهتنها در ایران بلکه در سراسر جهان، ابعاد گستردهای دارد که فراتر از نمودهای فیزیکی آن است. این پدیده، که ریشه در عوامل اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و قانونی دارد، افراد بیدفاع مانند زنان، کودکان، سالمندان و اقلیتها را بیش از دیگران در معرض آسیب قرار میدهد. در ایران، جامعهای که در گذشته بر پایه هنجارهای سنتی و مذهبی استوار بود، اکنون شاهد تحولات سریع اجتماعی و تضعیف ارزشها و سنتهاست. این وضع که در اصطلاح جامعهشناختی به آن «آنومی» یا بیهنجاری گفته میشود، به دلیل فقدان هنجارهای جایگزین پذیرفتهشده، فضایی را ایجاد میکند که خشونت در انواع و ابعاد مختلف آن (کلامی، روانی /اقتصادی و اجتماعی) گسترش مییابد. خلأهای قانونی، همانند تاخیر در تصویب لوایح مرتبط با منع خشونت علیه زنان و ضعف نهادهای حمایتی، به تشدید چالشها دامن زدهاند. در کنار این مسائل، محرومیتهای اقتصادی و نابرابریهای اجتماعی بهعنوان زمینهساز اصلی بروز جرم و خشونت (بهویژه در مناطق محروم) نقش مهمی ایفا میکند. خشونتگران اغلب قربانیانی را هدف قرار میدهند که به دلیل فقدان حمایتهای کافی، آسانتر در دسترساند. این وضع ضرورت بازنگری در رویکردهای فرهنگی، آموزشی و قانونی را برجسته میکند. فرهنگسازی، آموزش مهارتهایی نظیر گفتوگو و کنترل خشم، تقویت نهادهای مدنی و رسانهها و رفع محرومیتهای اقتصادی از راهکارهایی هستند که میتوانند به پیشگیری از خشونت و ایجاد جامعهای عاری از زور و اجبار کمک کند. در گفتوگو با خانم مریم باقی به این پرسش پاسخ میدهیم که زمینههای اقتصادی و اجتماعی زیر پا گذاشتن حقوق بیدفاعان چیست؟
👈🏻 ادامه مطلب را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📍گفتوگو با مریم باقی درباره زمینههای زیرپا گذاشتن حقوق بیدفاعان
📌خشونت بهعنوان یکی از چالشهای اساسی جوامع معاصر، نهتنها در ایران بلکه در سراسر جهان، ابعاد گستردهای دارد که فراتر از نمودهای فیزیکی آن است. این پدیده، که ریشه در عوامل اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و قانونی دارد، افراد بیدفاع مانند زنان، کودکان، سالمندان و اقلیتها را بیش از دیگران در معرض آسیب قرار میدهد. در ایران، جامعهای که در گذشته بر پایه هنجارهای سنتی و مذهبی استوار بود، اکنون شاهد تحولات سریع اجتماعی و تضعیف ارزشها و سنتهاست. این وضع که در اصطلاح جامعهشناختی به آن «آنومی» یا بیهنجاری گفته میشود، به دلیل فقدان هنجارهای جایگزین پذیرفتهشده، فضایی را ایجاد میکند که خشونت در انواع و ابعاد مختلف آن (کلامی، روانی /اقتصادی و اجتماعی) گسترش مییابد. خلأهای قانونی، همانند تاخیر در تصویب لوایح مرتبط با منع خشونت علیه زنان و ضعف نهادهای حمایتی، به تشدید چالشها دامن زدهاند. در کنار این مسائل، محرومیتهای اقتصادی و نابرابریهای اجتماعی بهعنوان زمینهساز اصلی بروز جرم و خشونت (بهویژه در مناطق محروم) نقش مهمی ایفا میکند. خشونتگران اغلب قربانیانی را هدف قرار میدهند که به دلیل فقدان حمایتهای کافی، آسانتر در دسترساند. این وضع ضرورت بازنگری در رویکردهای فرهنگی، آموزشی و قانونی را برجسته میکند. فرهنگسازی، آموزش مهارتهایی نظیر گفتوگو و کنترل خشم، تقویت نهادهای مدنی و رسانهها و رفع محرومیتهای اقتصادی از راهکارهایی هستند که میتوانند به پیشگیری از خشونت و ایجاد جامعهای عاری از زور و اجبار کمک کند. در گفتوگو با خانم مریم باقی به این پرسش پاسخ میدهیم که زمینههای اقتصادی و اجتماعی زیر پا گذاشتن حقوق بیدفاعان چیست؟
👈🏻 ادامه مطلب را در Instant View بخوانید.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
❤1
🔴معاون وزیر ارتباطات: حتی یک اپلیکیشن آشپزی هم میتواند عامل جاسوسی باشد
🔴وقتی ۸۰ درصد مردم از فیلترشکن استفاده میکنند، یعنی این ابزار درست کار نکرده است .
🔴با فیلترشکنها موبایل مردم را به زامبیهایی تبدیل کردهایم که برای حملات DDoS استفاده میشوند.
@WARS_NEWS
@hooreechannel 🌹
🔴وقتی ۸۰ درصد مردم از فیلترشکن استفاده میکنند، یعنی این ابزار درست کار نکرده است .
🔴با فیلترشکنها موبایل مردم را به زامبیهایی تبدیل کردهایم که برای حملات DDoS استفاده میشوند.
@WARS_NEWS
@hooreechannel 🌹
♻️می رویم تا مهربان تر شویم.
آدمهای امروز میخواهند که همدیگر را دوست بدارند کارها می کنند و رفتار ها انجام می دهند .
می خواهند که از خشونت کناره بگیرند به فضولی و سرک کشیدن و قساوت ...پشت پا می زنند .
آدمهای امروز زندگی را دوست دارند زندگی هم بدون مهر و مهربانی بی معناست .
انسانهای امروز به خشونت و جنگ و خونریزی پیشینیان خود پشت پا زده اند.
هر گاه که تاریخ را ورق می زنیم آدمی از این همه قساوت و بی رحمی پیشینیان خود شرمگین می شود .
آتش زدن هم نوع ، پوست کندن هم نوع ، خوردن هم نوع ،. در آوردن چشم و بریدن دست و پا ، انداختن در کوره آدم سوزی ... همه و همه نقاط سیاه تاریخ نوع بشر تا چند دهه پیش بوده است و بیشترین کشتار مربوط به قرن بیستم با دو جنگ جهانی اول و دوم زیر پرچم فاشیسم و نازیسم و اینک صهیونیسم به اوج خود رسیده است .
و انسان امروز خسته از این همه قساوت در پی آرامش و مهرورزی و دوری از خشونت می گردد .
آموزههایش بوی مهربانی و لطافت می دهد .
و آموخته هایش با مهربانی به کرسی می نشیند .
انسان امروز آموخته است دین و ایدیولوژی خود را برپایه آدمیت بنا کند .
ایدیولوژی های نوظهور چون داعشیسم و طالبانیسم و صهیونیسم... نیز چند صباحی خون ریختند و خون می آشامند.
اما در برابر میل انسان امروز کمر خم کرده زور آخر خود را می زند انسان امروز آموخته است دور ایدیولوژی را خط بکشد خودش را دوست داشته باشد و دیگران را نیز ؛
پایه ایدیولوژی بر محور خودخواهی و خودشیفتگی خودپسندی می چرخد و این با خرد جمعی سازگار نیست .
و انسان امروز درصدد گسستن تمام زنجیرهای ذهنی است تا با ذهنی باز و خردمندانه هم زیستی را تحت لوای انسانیت تجربه کند و سبز بودن وسبز اندیشیدن و سبز شدن را به خود و همنوعانش هدیه کند .
گاهی ژن پست فطرتی و خشونت در نهاد برخی با گفتارهای شنیع و رفتارهایی که حتی خارج از خوی حیوانی است بروز می کند . اما این نیز دوام ندارد .
انسان امروز خسته از رویکردهای پیشینیان می خواهد که زندگی مهربانانه را در جهان به نمایش در آورد وخود را با محیطزیست ، کوه ها و جنگلها رودها و دریاچه ها همسرا سازد
می رویم تا مرزهای عقیدتی و ایدیولوژی ، جغرافیایی ، تاریخی و زبانی را در نوردیم و یکه و تنها حول محور خرد انسانی بگردیم .
وچه می دانم شاید هم ژن خشونت را به هوش مصنوعی منتقل کنیم که یا رهایی ابدی می یابیم و یا به دست هوش مصنوعی ریشه خود را می کنیم .
ارمغان این روزهای ما برای یکدیگر مهر باشد و مهربانی ، خنده باشد و تبسم ، دستگیری باشد و توکل ،
دین این سالهای من انسانیت باشد و دیگر هیچ ؛
✍ح-درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
آدمهای امروز میخواهند که همدیگر را دوست بدارند کارها می کنند و رفتار ها انجام می دهند .
می خواهند که از خشونت کناره بگیرند به فضولی و سرک کشیدن و قساوت ...پشت پا می زنند .
آدمهای امروز زندگی را دوست دارند زندگی هم بدون مهر و مهربانی بی معناست .
انسانهای امروز به خشونت و جنگ و خونریزی پیشینیان خود پشت پا زده اند.
هر گاه که تاریخ را ورق می زنیم آدمی از این همه قساوت و بی رحمی پیشینیان خود شرمگین می شود .
آتش زدن هم نوع ، پوست کندن هم نوع ، خوردن هم نوع ،. در آوردن چشم و بریدن دست و پا ، انداختن در کوره آدم سوزی ... همه و همه نقاط سیاه تاریخ نوع بشر تا چند دهه پیش بوده است و بیشترین کشتار مربوط به قرن بیستم با دو جنگ جهانی اول و دوم زیر پرچم فاشیسم و نازیسم و اینک صهیونیسم به اوج خود رسیده است .
و انسان امروز خسته از این همه قساوت در پی آرامش و مهرورزی و دوری از خشونت می گردد .
آموزههایش بوی مهربانی و لطافت می دهد .
و آموخته هایش با مهربانی به کرسی می نشیند .
انسان امروز آموخته است دین و ایدیولوژی خود را برپایه آدمیت بنا کند .
ایدیولوژی های نوظهور چون داعشیسم و طالبانیسم و صهیونیسم... نیز چند صباحی خون ریختند و خون می آشامند.
اما در برابر میل انسان امروز کمر خم کرده زور آخر خود را می زند انسان امروز آموخته است دور ایدیولوژی را خط بکشد خودش را دوست داشته باشد و دیگران را نیز ؛
پایه ایدیولوژی بر محور خودخواهی و خودشیفتگی خودپسندی می چرخد و این با خرد جمعی سازگار نیست .
و انسان امروز درصدد گسستن تمام زنجیرهای ذهنی است تا با ذهنی باز و خردمندانه هم زیستی را تحت لوای انسانیت تجربه کند و سبز بودن وسبز اندیشیدن و سبز شدن را به خود و همنوعانش هدیه کند .
گاهی ژن پست فطرتی و خشونت در نهاد برخی با گفتارهای شنیع و رفتارهایی که حتی خارج از خوی حیوانی است بروز می کند . اما این نیز دوام ندارد .
انسان امروز خسته از رویکردهای پیشینیان می خواهد که زندگی مهربانانه را در جهان به نمایش در آورد وخود را با محیطزیست ، کوه ها و جنگلها رودها و دریاچه ها همسرا سازد
می رویم تا مرزهای عقیدتی و ایدیولوژی ، جغرافیایی ، تاریخی و زبانی را در نوردیم و یکه و تنها حول محور خرد انسانی بگردیم .
وچه می دانم شاید هم ژن خشونت را به هوش مصنوعی منتقل کنیم که یا رهایی ابدی می یابیم و یا به دست هوش مصنوعی ریشه خود را می کنیم .
ارمغان این روزهای ما برای یکدیگر مهر باشد و مهربانی ، خنده باشد و تبسم ، دستگیری باشد و توکل ،
دین این سالهای من انسانیت باشد و دیگر هیچ ؛
✍ح-درویشی
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👏1
ابران نیازمند یک رسانۀ ملی است
روزهای دشوار وضعیت جنگی را میگذرانیم. روزهایی که بیمها بر امیدها فزونی گرفتهاند و جز با همراهی ملتی واحد نمی توان از سرانجامهای ناگوار گریخت.
به حکم قانون اساسی ملت یک کل واحد است.
اصل پنجاه و ششم قانون اساسی حق حاکمیت را از آن خدا میداند که بیواسطه به ملت عطا شده است.
طبق اصول نوزدهم و بیستم قانون اساسی ملت ایران از هر قوم و قبیله از حقوق مساوی برخورداند و چیزی سبب امتیاز گروهی بر گروه دیگر نیست و تبعیض بین ملت ممنوع است.
ملت ایران نیز خود را در آینۀ قانون اساسی و تاریخ طولانی و فرهنگ غنی خود یک ملت واحد میبیند. اما آیا نظام سیاسی و خصوصاً بخش هایی از آن هم با همین نگاه به ملت مینگرد؟
کاش میشد قاطعانه به این پرسش پاسخ مثبت داد .
طبق سابقه ای نه چندان کوتاه جریانهای خاصی ملت ایران را شعبه شعبه کرده و خیلی از بخش های ملت را از شمول مفهوم ملت بیرون گذاشته و خیلی از حقوق آنها را نادیده میگیرد. و بخشی کوچک را بر بقیه مقدم میدارد.
به خلاف قانون اساسی تفکری تنگ که فقط برای خود حق حاکمیتی سلطهوار قائل است، دیگران را منکوب و مطرود می می کند.
حتی پس از تجاوز جنایتبار اسرائیل به ایران رویه این گروه تغییری نکرده است. حال آنکه حمایت ملی برای افزایش هرچه بیشتر توان نظام سیاسی برای مقابلۀ با بحرانها ضرورتی حیاتی است.
آدمی از چیزی که متعلق به خود می داند حفاظت و دفاع می کنند. ملت بی تردید سرزمین ایران را از آن خود می داند.
اما این پرسش را بی پرده باید به میان انداخت که همین ملت تا چه اندازه نظام سیاسی را متعلق به خود میداند و نظام سیاسی چقدر خود را متعلق به ملت می شناسد؟
پاسخ دقیق به این پرسش نیازمند تحقیقات میدانی و خصوصاً نظرسنجی های علمی و مستقل است. اما برخی نشانه ها و شواهد میتوانند به کشف پاسخ کمک کنند.
در شرایطی که کشور در وضعیت جنگی قرار دارد و ز هر طرف تیر فتنه می بارد، عده ای از استیضاح رئیس جمهور حرف می زنند که البته با اقدام درست شورای عالی امنیت ملی عقیم ماند و متوقف شد.کسانی که به ملت و امنیت ملی کمترین اعتقادی داشته باشند، بی هیچ شکی در چنین اوضاع وخیمی دنبال چنین حرفهایی نمیروند تا از آب گل آلود بخواهند ماهی قدرت صید کنند.
در ایران که رسانۀ تلویزیون، منحصراً در اختیار نظام سیاسی است، تلویزیون که باید زبان و نمایشگر ملت باشد، می شود زبان و نمایشگر نظام سیاسی . ملت سیاست و فرهنگ دستگاه عظیم نظام سیاسی را از دریچۀ تلویزیون می بیند و می شنود. نسبت نظام سیاسی با خود و نسبت خود با نظام سیاسی را بر اساس آنچه تلویزیون می کند تعریف می کند.
همه گفته اند و می گویند و حتی مدیران ارشد صدا و سیما هم اذعان دارند که این تلویزیون مردم را تفکیک می کند و مصرانه می شود زبان آنها که هم مسلک مدیران این رسانه اند.
آقای رئیس جمهور در نامه ای که خطاب به ایرانیان خارج از کشور نوشته است می گوید:
"امنیت ملی ما، هم با اقتدار نظامی و هم با پیوند دلها و وحدت اجتماعی تضمین میشود."
این وحدت اجتماعی کجا باید خود را نشان دهد؟ غیر از این است که باید حقوق ملت رعایت شود و از جمله حق تساوی حقوق ملت و حق عدم تبعیض باید واقعاً رعایت شوند؟ آیا زبان نظام سیاسی که همان تلویزیون باشد این حقوق را رعایت میکند؟
جز یک گروه اقلیت، کدام یک از بخش های مختلف ظرفیتهای سیاسی ایران که از وحدت آنها گفته شده است در تلویزیون جا دارند؟ این رسانۀ ملی است یا ارگان حزبی؟
در پی تجاوز جنایتبار اسرائیل به ایران شخصیتهای بزرگی به صراحت و شدت این تجاوز را محکوم کردند. تلویزیون نام کدامیک را برد؟ مگر این دسته بخشی از ظرفیتهای سیاسی مملکت نیستند که با وحدت اجتماعی به امنیت ملی یاری رسانند؟
فعلاً در آتش بس به سر میبریم ولی همه می دانند که حکایت همچنان باقی است.
برای بقای میهن و نظام سیاسی اجازه نباید داد ملت را که مورد تأکید رهبری و رئیس جمهور است، چنین گروه گروه کنند و اقلیتی کوچک را باقی بگذارند.
وحدت اجتماعی به عنوان پشتوانه ای قدرتمند برای میهن و نظام مستلزم رفتار و زبانی دیگر است که فعلاً شنیده نمی شود.
شخصاً به صداقت آقای پزشکیان اطمینان دارم. ولی آقای رئیس جمهور بر پایۀ عهدی که با مردم دارد و سوگندی که خورده است در چارچوب اختیارات قانونی و ارتباطات سیاسی خود ابتکاراتی داشته باشد و با تصمیمات و رفتاری در شأن رئیس جمهور قاطع و مؤثر عمل کندکه به گفتۀ سعدی " به عمل کار برآید به سخندانی نیست".
✍کامبیز نوروزی
@hooreechannel 🌹
روزهای دشوار وضعیت جنگی را میگذرانیم. روزهایی که بیمها بر امیدها فزونی گرفتهاند و جز با همراهی ملتی واحد نمی توان از سرانجامهای ناگوار گریخت.
به حکم قانون اساسی ملت یک کل واحد است.
اصل پنجاه و ششم قانون اساسی حق حاکمیت را از آن خدا میداند که بیواسطه به ملت عطا شده است.
طبق اصول نوزدهم و بیستم قانون اساسی ملت ایران از هر قوم و قبیله از حقوق مساوی برخورداند و چیزی سبب امتیاز گروهی بر گروه دیگر نیست و تبعیض بین ملت ممنوع است.
ملت ایران نیز خود را در آینۀ قانون اساسی و تاریخ طولانی و فرهنگ غنی خود یک ملت واحد میبیند. اما آیا نظام سیاسی و خصوصاً بخش هایی از آن هم با همین نگاه به ملت مینگرد؟
کاش میشد قاطعانه به این پرسش پاسخ مثبت داد .
طبق سابقه ای نه چندان کوتاه جریانهای خاصی ملت ایران را شعبه شعبه کرده و خیلی از بخش های ملت را از شمول مفهوم ملت بیرون گذاشته و خیلی از حقوق آنها را نادیده میگیرد. و بخشی کوچک را بر بقیه مقدم میدارد.
به خلاف قانون اساسی تفکری تنگ که فقط برای خود حق حاکمیتی سلطهوار قائل است، دیگران را منکوب و مطرود می می کند.
حتی پس از تجاوز جنایتبار اسرائیل به ایران رویه این گروه تغییری نکرده است. حال آنکه حمایت ملی برای افزایش هرچه بیشتر توان نظام سیاسی برای مقابلۀ با بحرانها ضرورتی حیاتی است.
آدمی از چیزی که متعلق به خود می داند حفاظت و دفاع می کنند. ملت بی تردید سرزمین ایران را از آن خود می داند.
اما این پرسش را بی پرده باید به میان انداخت که همین ملت تا چه اندازه نظام سیاسی را متعلق به خود میداند و نظام سیاسی چقدر خود را متعلق به ملت می شناسد؟
پاسخ دقیق به این پرسش نیازمند تحقیقات میدانی و خصوصاً نظرسنجی های علمی و مستقل است. اما برخی نشانه ها و شواهد میتوانند به کشف پاسخ کمک کنند.
در شرایطی که کشور در وضعیت جنگی قرار دارد و ز هر طرف تیر فتنه می بارد، عده ای از استیضاح رئیس جمهور حرف می زنند که البته با اقدام درست شورای عالی امنیت ملی عقیم ماند و متوقف شد.کسانی که به ملت و امنیت ملی کمترین اعتقادی داشته باشند، بی هیچ شکی در چنین اوضاع وخیمی دنبال چنین حرفهایی نمیروند تا از آب گل آلود بخواهند ماهی قدرت صید کنند.
در ایران که رسانۀ تلویزیون، منحصراً در اختیار نظام سیاسی است، تلویزیون که باید زبان و نمایشگر ملت باشد، می شود زبان و نمایشگر نظام سیاسی . ملت سیاست و فرهنگ دستگاه عظیم نظام سیاسی را از دریچۀ تلویزیون می بیند و می شنود. نسبت نظام سیاسی با خود و نسبت خود با نظام سیاسی را بر اساس آنچه تلویزیون می کند تعریف می کند.
همه گفته اند و می گویند و حتی مدیران ارشد صدا و سیما هم اذعان دارند که این تلویزیون مردم را تفکیک می کند و مصرانه می شود زبان آنها که هم مسلک مدیران این رسانه اند.
آقای رئیس جمهور در نامه ای که خطاب به ایرانیان خارج از کشور نوشته است می گوید:
"امنیت ملی ما، هم با اقتدار نظامی و هم با پیوند دلها و وحدت اجتماعی تضمین میشود."
این وحدت اجتماعی کجا باید خود را نشان دهد؟ غیر از این است که باید حقوق ملت رعایت شود و از جمله حق تساوی حقوق ملت و حق عدم تبعیض باید واقعاً رعایت شوند؟ آیا زبان نظام سیاسی که همان تلویزیون باشد این حقوق را رعایت میکند؟
جز یک گروه اقلیت، کدام یک از بخش های مختلف ظرفیتهای سیاسی ایران که از وحدت آنها گفته شده است در تلویزیون جا دارند؟ این رسانۀ ملی است یا ارگان حزبی؟
در پی تجاوز جنایتبار اسرائیل به ایران شخصیتهای بزرگی به صراحت و شدت این تجاوز را محکوم کردند. تلویزیون نام کدامیک را برد؟ مگر این دسته بخشی از ظرفیتهای سیاسی مملکت نیستند که با وحدت اجتماعی به امنیت ملی یاری رسانند؟
فعلاً در آتش بس به سر میبریم ولی همه می دانند که حکایت همچنان باقی است.
برای بقای میهن و نظام سیاسی اجازه نباید داد ملت را که مورد تأکید رهبری و رئیس جمهور است، چنین گروه گروه کنند و اقلیتی کوچک را باقی بگذارند.
وحدت اجتماعی به عنوان پشتوانه ای قدرتمند برای میهن و نظام مستلزم رفتار و زبانی دیگر است که فعلاً شنیده نمی شود.
شخصاً به صداقت آقای پزشکیان اطمینان دارم. ولی آقای رئیس جمهور بر پایۀ عهدی که با مردم دارد و سوگندی که خورده است در چارچوب اختیارات قانونی و ارتباطات سیاسی خود ابتکاراتی داشته باشد و با تصمیمات و رفتاری در شأن رئیس جمهور قاطع و مؤثر عمل کندکه به گفتۀ سعدی " به عمل کار برآید به سخندانی نیست".
✍کامبیز نوروزی
@hooreechannel 🌹
شکستن سقف شیشهای
تحلیلگران میگویند که ۱۳۶ سال زمان برای پُرکردن شکاف جنسیتی دیجیتال لازم است
🖌نویسنده: کارمن انه | مترجم: محسن محمودی
🔹«خانمها، حواستان باشد که کفش بپوشید. همهجا پُر از خردهشیشه است.» این جمله اکنون به یک شعار معروف تبدیل شده است، اما فراتر از لحظات امیدبخش تاریخی که سقف شیشهای (استعاره از موانع نامرئی پیشرفت زنان) به کف شیشهای (یعنی ازبینرفتن موانع و هموارشدن راه) تبدیل شده، سالهای اخیر برای برابری جنسیتی، دوران دشواری بوده است.
🔹در طول همهگیری، زنان بهشکل نامتناسبی آسیب دیدند؛ آنها اغلب سرپرست اصلی خانواده بودند، بار مسئولیتهای خانگی و آموزش در خانه را بر دوش میکشیدند و درنتیجه مجبور به وقفه شغلی یا ترک کامل کار شدند.
🔹پیامدهای تغییرات اقلیمی نیز در سالهای اخیر بدتر شده و زنان بهطور قابلتوجهی از آن متأثر شدند؛ بهویژه در کشورهای در حال توسعه که بیشتر مسئولیت تأمین غذا و مراقبت از خانوادههایشان برعهده آنهاست.
🔹این عوامل و موارد دیگر دستبهدست هم دادهاند تا بسیاری از زنان را از نیروی کار خارج کرده و شکاف برابری جنسیتی را عمیقتر کنند، طوریکه پیشبینی میشود برای پُر کردن این شکاف، به دستکم ۱۳۶ سال زمان نیاز باشد. ناگفته پیداست که این مدت انتظار، در صورتی است که شکاف جنسیتی در وضعیت فعلی باقی بماند و وخیمتر نشود.
🔹فناوری دیجیتال ـ که اکنون در قلب کسبوکارها و جامعه قرار دارد ـ میتواند با فراهمکردن امکان فعالیت از راه دور و انعطافپذیر، دموکراتیزهکردن دسترسی به آموزش و حتی کمک به دولتها برای کاهش تأثیر تغییرات اقلیمی بر مردم، نقش مهمی در پُر کردن این شکاف ایفا کند.
🔹بااینحال، زنان همچنان در بخش فناوری سهم کمی دارند و فقط ۱۷ درصد از کارکنان اروپایی در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات را تشکیل میدهند. تا سال ۲۰۲۶ نیز، بیش از نیمی از مشاغلی که قرار است با فناوری جایگزین شوند، متعلق به زنان خواهد بود.
🔹برای معکوسکردن این روند، باید آموزش در اولویت قرار گیرد. ما نمیتوانیم گذشته را تغییر دهیم، اما زنان میتوانند برای آینده آماده شوند؛ آیندهای که بازار کار آن تحت سلطه مشاغل علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) خواهد بود.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
تحلیلگران میگویند که ۱۳۶ سال زمان برای پُرکردن شکاف جنسیتی دیجیتال لازم است
🖌نویسنده: کارمن انه | مترجم: محسن محمودی
🔹«خانمها، حواستان باشد که کفش بپوشید. همهجا پُر از خردهشیشه است.» این جمله اکنون به یک شعار معروف تبدیل شده است، اما فراتر از لحظات امیدبخش تاریخی که سقف شیشهای (استعاره از موانع نامرئی پیشرفت زنان) به کف شیشهای (یعنی ازبینرفتن موانع و هموارشدن راه) تبدیل شده، سالهای اخیر برای برابری جنسیتی، دوران دشواری بوده است.
🔹در طول همهگیری، زنان بهشکل نامتناسبی آسیب دیدند؛ آنها اغلب سرپرست اصلی خانواده بودند، بار مسئولیتهای خانگی و آموزش در خانه را بر دوش میکشیدند و درنتیجه مجبور به وقفه شغلی یا ترک کامل کار شدند.
🔹پیامدهای تغییرات اقلیمی نیز در سالهای اخیر بدتر شده و زنان بهطور قابلتوجهی از آن متأثر شدند؛ بهویژه در کشورهای در حال توسعه که بیشتر مسئولیت تأمین غذا و مراقبت از خانوادههایشان برعهده آنهاست.
🔹این عوامل و موارد دیگر دستبهدست هم دادهاند تا بسیاری از زنان را از نیروی کار خارج کرده و شکاف برابری جنسیتی را عمیقتر کنند، طوریکه پیشبینی میشود برای پُر کردن این شکاف، به دستکم ۱۳۶ سال زمان نیاز باشد. ناگفته پیداست که این مدت انتظار، در صورتی است که شکاف جنسیتی در وضعیت فعلی باقی بماند و وخیمتر نشود.
🔹فناوری دیجیتال ـ که اکنون در قلب کسبوکارها و جامعه قرار دارد ـ میتواند با فراهمکردن امکان فعالیت از راه دور و انعطافپذیر، دموکراتیزهکردن دسترسی به آموزش و حتی کمک به دولتها برای کاهش تأثیر تغییرات اقلیمی بر مردم، نقش مهمی در پُر کردن این شکاف ایفا کند.
🔹بااینحال، زنان همچنان در بخش فناوری سهم کمی دارند و فقط ۱۷ درصد از کارکنان اروپایی در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات را تشکیل میدهند. تا سال ۲۰۲۶ نیز، بیش از نیمی از مشاغلی که قرار است با فناوری جایگزین شوند، متعلق به زنان خواهد بود.
🔹برای معکوسکردن این روند، باید آموزش در اولویت قرار گیرد. ما نمیتوانیم گذشته را تغییر دهیم، اما زنان میتوانند برای آینده آماده شوند؛ آیندهای که بازار کار آن تحت سلطه مشاغل علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) خواهد بود.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
🌎 اینترنت طبقاتی !
🌐 ساده اش می شود این که دسترسی کاربران مختلف به اینترنت بر اساس طبقه بندی خاصی از جامعه محدود یا آزاد شود. برای مثال افرادی مانند پزشکان ؛ خبرنگاران ؛ اساتید دانشگاه ؛ مدیران شرکتها یا اعضای نهادهای حاکمیتی به راحتی میتوانند به اینترنت بدون فیلتر یا نیمه فیلتر دسترسی کامل داشته باشند و هر چه می خواهند در این فضا چرخ بزنند و کیف اش را ببرند. از آن طرف اما عموم مردم همچنان با محدودیت های گسترده و فیلترینگ شدید مواجه اند و تنها می توانند در اینترنت گل و گیاه تماشا کنند و آشپزی یاد بگیرند.
🌐 ما البته مدتهاست این واژه ی طبقاتی شدن را در جامعه درک کرده ایم و خیلی با آن بیگانه نیستیم. وام هایی که دیگران میلیاردی بدون تضمین و برگشت پول از بانک ها گرفتند و ما افراد عادی برای ۵ میلیونِ آن توی بروکراسی اداری بانک گیر کردیم. یا موقعیت های شغلی که خیلی ها آن را با رانت بدون هیچ گونه تخصص و سابقه ای صرفا با یک معرفِ گردن کُلفت غصب کردند و ما همچنان اندر خم کوچه ماندیم تا نهایتا سر از اسنپ درآوریم.
🌐 حالا هم اینترنت طبقاتی یادمان آورد که غریبه ترین آدمها در ایران همین مردم عادی اند. همین مردمی که به گمانِ اینها انسجام وحدت داشتند و نقشه های دشمنان را نقش بر آب کردند. همین مردمی که اینترنت حق شان بود اما حالا به هزار و یک دلیل دیگر حق شان نیست. حقی که با همین اقدام نقض شد تا حقوق شهروندی به صورت عیان باطل شود. بشود تبعیض آشکار بین غنی و ندار تا تفاوت ها همچنان در جامعه رخ نمایی کرده و به گروهی خاص اجازه دهد تا این رانتِ بزرگ را به دست گرفته و این حق مسلم را فقط از آنِ خود کند. عجیب است که آشتی حاکمیت با این مردم برای بهره مندی از حقوق اولیه ی شهروندی ؛ فقط شعار بود و حالا هم فقط شعار است.
✍ جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
🌐 ساده اش می شود این که دسترسی کاربران مختلف به اینترنت بر اساس طبقه بندی خاصی از جامعه محدود یا آزاد شود. برای مثال افرادی مانند پزشکان ؛ خبرنگاران ؛ اساتید دانشگاه ؛ مدیران شرکتها یا اعضای نهادهای حاکمیتی به راحتی میتوانند به اینترنت بدون فیلتر یا نیمه فیلتر دسترسی کامل داشته باشند و هر چه می خواهند در این فضا چرخ بزنند و کیف اش را ببرند. از آن طرف اما عموم مردم همچنان با محدودیت های گسترده و فیلترینگ شدید مواجه اند و تنها می توانند در اینترنت گل و گیاه تماشا کنند و آشپزی یاد بگیرند.
🌐 ما البته مدتهاست این واژه ی طبقاتی شدن را در جامعه درک کرده ایم و خیلی با آن بیگانه نیستیم. وام هایی که دیگران میلیاردی بدون تضمین و برگشت پول از بانک ها گرفتند و ما افراد عادی برای ۵ میلیونِ آن توی بروکراسی اداری بانک گیر کردیم. یا موقعیت های شغلی که خیلی ها آن را با رانت بدون هیچ گونه تخصص و سابقه ای صرفا با یک معرفِ گردن کُلفت غصب کردند و ما همچنان اندر خم کوچه ماندیم تا نهایتا سر از اسنپ درآوریم.
🌐 حالا هم اینترنت طبقاتی یادمان آورد که غریبه ترین آدمها در ایران همین مردم عادی اند. همین مردمی که به گمانِ اینها انسجام وحدت داشتند و نقشه های دشمنان را نقش بر آب کردند. همین مردمی که اینترنت حق شان بود اما حالا به هزار و یک دلیل دیگر حق شان نیست. حقی که با همین اقدام نقض شد تا حقوق شهروندی به صورت عیان باطل شود. بشود تبعیض آشکار بین غنی و ندار تا تفاوت ها همچنان در جامعه رخ نمایی کرده و به گروهی خاص اجازه دهد تا این رانتِ بزرگ را به دست گرفته و این حق مسلم را فقط از آنِ خود کند. عجیب است که آشتی حاکمیت با این مردم برای بهره مندی از حقوق اولیه ی شهروندی ؛ فقط شعار بود و حالا هم فقط شعار است.
✍ جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
👍1
زیلوخوری
سرمقاله هممیهن
۲۸ تیر ۱۴۰۴
🔹برخی بهدرستی رانت را به مواد مخدر تشبیه میکنند. عملکرد مصرف موادمخدر این گونه است که در کنار ترشحات ضددرد مغز مینشیند و درد را بسیار کم میکند. ولی عملکرد مغز را هم در تولید این مواد مختل میکند. لذا فرد برای کاهش درد به مصرف این مواد معتاد و وابسته میشود و به مرور هم باید مقدار مصرف را بالا ببرد تا درد نکشد.
🔹رانت در جامعه چنین نقشی دارد و نمونه روشن آن تندروها هستند که از سال۱۳۸۴ با سوار شدن بر رانت درآمدهای نفت، سپس حضور بدون صلاحیت در مدیریتهای دولتی، بهرهمندیهای ناشی از فساد و تحریم در اقتصاد و در ادامه رانتهای رسانهای یک زندگی سراسر رانتی برای خود درست کردند. در آخرین مراحل این رفتار به جاهای باریک هم کشیده شده است. چون کفگیر بقیه رانتها به ته دیگ خورده است.
🔹ماجرای بازگشت آقای صدیقی به نمازجمعه را فقط از این حیث میتوان دید که آنان حتی به خودشان هم رحم نمیکنند. از حدود ۱۵ماه پیش که ماجرای فرزند و عروس و شخص آقای صدیقی در پرونده مشهور به باغ ازگل مطرح شد، تقریباً واضح بود که حداقل رفتار در برابر وی این است که نهتنها دیگر به نمازجمعه نیاید، بلکه از حوزه علمیه نیز خلعید شود. چون یا خودش هم در ماجرا بوده که باید مثل فرزند و عروسش محکوم شود یا بر فرض که نبوده، باید به لحاظ صلاحیتی از این حوزه برکنار شود. گرچه در همان ایام مجبور به عذرخواهی شد و حرفهای متناقض هم زد که از نظر جامعه خلاف حقیقت محسوب میشود؛ ولی در نهایت تعجب دیدیم که دوباره به نمازجمعه بازگشت. نمازی که مرحوم طالقانی اولین امامجمعه آن بود، اکنون کسی میخواهد مردم را به تقوا توصیه کند که خودش بیش از همگان نیازمند به چنین توصیهای است.
🔹در واقع، این راهی است که تندروها آمدهاند و ادامه میدهند. آنان اصطلاحاً دچار زیلوخوری شدهاند. هر چه دم دستشان باشد را میخورند. زیلوخوری به معنی پرخوری افراطی و بدون کنترل در مدت کوتاه است. این رفتار به دلایل گوناگون از جمله استرس، اضطراب، یا بهعنوان یک مکانیسم مقابلهای برای احساسات منفی نزد معتادان رخ میدهد.
🔹آنان کارشان به جایی رسیده که انتقاد از صدیقی را ناشی از انگیزه حمله به روحانیون انقلابی میدانند. همین جمله کافی است که عمق فاجعه نیروهای رانتی را بفهمیم. ۴۰۰۰متر به قیمت دههزار میلیارد تومان داشته جابجا میشده و پسر و عروسش که آنجا همهکاره بودهاند، محکوم شدهاند و خودش هم حرفهای متناقض زده و یک سیلی هم برای انقلاب نخورده و حالا چنین فردی نماد روحانیت انقلابی شده است. این انقلاب نیست؛ ارتجاع محض است. انقلابی که پوستین وارونه فساد به تن آن شده و عبور از مردم در دستور کارش، قرار داشته باشد؛ همان بهتر که در برابرش ضدانقلابی بود.
🔹شاید تبرئه آقای صدیقی دور از انتظار نبود؛ چون محکومیت امامجمعه معنای تندی دارد. ولی بازگرداندن آن پس از شرایط بهوجود آمده، مطلقاً قابلتصور نبود؛ حتی برای بدبینترین افراد هم متصور نبود و نیست. چون چنین اقدامی نافی عقل سلیم است؛ عقلی که به دلیل مصرف بالای رانت بهکلی زائل شده است.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
سرمقاله هممیهن
۲۸ تیر ۱۴۰۴
🔹برخی بهدرستی رانت را به مواد مخدر تشبیه میکنند. عملکرد مصرف موادمخدر این گونه است که در کنار ترشحات ضددرد مغز مینشیند و درد را بسیار کم میکند. ولی عملکرد مغز را هم در تولید این مواد مختل میکند. لذا فرد برای کاهش درد به مصرف این مواد معتاد و وابسته میشود و به مرور هم باید مقدار مصرف را بالا ببرد تا درد نکشد.
🔹رانت در جامعه چنین نقشی دارد و نمونه روشن آن تندروها هستند که از سال۱۳۸۴ با سوار شدن بر رانت درآمدهای نفت، سپس حضور بدون صلاحیت در مدیریتهای دولتی، بهرهمندیهای ناشی از فساد و تحریم در اقتصاد و در ادامه رانتهای رسانهای یک زندگی سراسر رانتی برای خود درست کردند. در آخرین مراحل این رفتار به جاهای باریک هم کشیده شده است. چون کفگیر بقیه رانتها به ته دیگ خورده است.
🔹ماجرای بازگشت آقای صدیقی به نمازجمعه را فقط از این حیث میتوان دید که آنان حتی به خودشان هم رحم نمیکنند. از حدود ۱۵ماه پیش که ماجرای فرزند و عروس و شخص آقای صدیقی در پرونده مشهور به باغ ازگل مطرح شد، تقریباً واضح بود که حداقل رفتار در برابر وی این است که نهتنها دیگر به نمازجمعه نیاید، بلکه از حوزه علمیه نیز خلعید شود. چون یا خودش هم در ماجرا بوده که باید مثل فرزند و عروسش محکوم شود یا بر فرض که نبوده، باید به لحاظ صلاحیتی از این حوزه برکنار شود. گرچه در همان ایام مجبور به عذرخواهی شد و حرفهای متناقض هم زد که از نظر جامعه خلاف حقیقت محسوب میشود؛ ولی در نهایت تعجب دیدیم که دوباره به نمازجمعه بازگشت. نمازی که مرحوم طالقانی اولین امامجمعه آن بود، اکنون کسی میخواهد مردم را به تقوا توصیه کند که خودش بیش از همگان نیازمند به چنین توصیهای است.
🔹در واقع، این راهی است که تندروها آمدهاند و ادامه میدهند. آنان اصطلاحاً دچار زیلوخوری شدهاند. هر چه دم دستشان باشد را میخورند. زیلوخوری به معنی پرخوری افراطی و بدون کنترل در مدت کوتاه است. این رفتار به دلایل گوناگون از جمله استرس، اضطراب، یا بهعنوان یک مکانیسم مقابلهای برای احساسات منفی نزد معتادان رخ میدهد.
🔹آنان کارشان به جایی رسیده که انتقاد از صدیقی را ناشی از انگیزه حمله به روحانیون انقلابی میدانند. همین جمله کافی است که عمق فاجعه نیروهای رانتی را بفهمیم. ۴۰۰۰متر به قیمت دههزار میلیارد تومان داشته جابجا میشده و پسر و عروسش که آنجا همهکاره بودهاند، محکوم شدهاند و خودش هم حرفهای متناقض زده و یک سیلی هم برای انقلاب نخورده و حالا چنین فردی نماد روحانیت انقلابی شده است. این انقلاب نیست؛ ارتجاع محض است. انقلابی که پوستین وارونه فساد به تن آن شده و عبور از مردم در دستور کارش، قرار داشته باشد؛ همان بهتر که در برابرش ضدانقلابی بود.
🔹شاید تبرئه آقای صدیقی دور از انتظار نبود؛ چون محکومیت امامجمعه معنای تندی دارد. ولی بازگرداندن آن پس از شرایط بهوجود آمده، مطلقاً قابلتصور نبود؛ حتی برای بدبینترین افراد هم متصور نبود و نیست. چون چنین اقدامی نافی عقل سلیم است؛ عقلی که به دلیل مصرف بالای رانت بهکلی زائل شده است.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
👍3❤1
بین ما و شما، یک تاریخ بیاعتمادی است
🌸سوال اینجاست: سهم مردان آگاه امروز برای کاهش این بیاعتمادی چیست؟
دستکم از قیام تنباکو—و شاید پیشتر—زنان در میدانِ مبارزه حضور داشتهاند. در این جنبش که بین سالهای ۱۲۶۸ تا ۱۲۷۱ خورشیدی رخ داد، زنان نهتنها مصرف تنباکو را تحریم کردند، بلکه در سازماندهی مقاومت و اعتراضات خیابانی نیز نقش کلیدی داشتند.
زنان در جنبش مشروطه هم، در خیابان و انواع روشهای مبارزه فعال بودند، اما از نتیجه پیروزی سهمی نبردند و به مطبخها برگردانده شدند. در انقلاب ۵۷ هم، دوشادوش مردان ایستادند، اما پس از پیروزی، صدایشان خاموش شد، حضورشان به حاشیه رفت، و سهمشان از قدرت، به سکوت و خانهنشینی تقلیل یافت. با چنین سابقهای، چگونه انتظار میرود که زنان، در مسیر سایر مبارزات، باز هم بدون تردید و بیپرسش، دوشادوش مردان حرکت کنند؟
✅ساختاری که در آن، زن-کوییر نه تنها حذف میشود، بلکه وقتی اعتراض میکند، با طعنه، با سکوت، با تحقیر مواجه میشود.
مردانی که خود را دغدغهمند میدانند، اما از نقد فمینیستی گریزاناند. نه فقط آنهایی که زنستیزند و ابایی از آن ندارند، بلکه مردانی هم که نه از مردسالاری درونی شدهشان باخبرند نه میخواهند باخبر شوند! چرا که هنوز اسیر برچسبهای مردانگی هژمونیک ماندهاند.
مردانی که نظریههای فمینیستی را نخواندهاند، حقوق زنان را نمیشناسند، و در برابر تجربههای زیستهی زنان، نه فروتنی دارند، نه اشتیاق به یادگیری.
مردانی که خودشان را اساتید تفکر نقاد میدانند، دایم در حال آموزش جامعهاند، دعوت به پادیادگیری (unlearning) میکنند اما (معمولا) علاقه ای به عبور از مردانگی هژمونیک و یادگیری مردانگی آلترناتیو ندارند!
از منظر جامعهشناسی، اعتماد اجتماعی یکی از ارکان کنشگری جمعی است. اعتماد، امکان همکاری، همصدایی، و ایستادن کنار هم را فراهم میکند. اما وقتی گروهی از جامعه—در اینجا زنان و جامعه کوییر—بارها و بارها حذف، تحقیر، و نادیده گرفته شدهاند، بیاعتمادی نه فقط طبیعی، بلکه عقلانی است.
در روانشناسی اجتماعی، «اعتماد» بهعنوان یک سازهی عاطفی و شناختی، نیازمند تجربهی مثبت، شنیدهشدن، و پاسخگرفتن است.
🌸وقتی زنان، بارها صدایشان را بلند کردهاند و با سکوت یا تمسخر مواجه شدهاند، چرخهی اعتماد شکسته شده. و این شکاف، نه با شعار، بلکه با عملکرد ترمیم میشود.
بیاعتمادی، فقط بین زن-کوییر و مرد نیست؛ بلکه بین مردان با خودشان هم هست. مردی که میخواهد صدای زن را بشنود، از سوی دیگر مردان بیاعتبار میشود. و گاه، حتی از سوی زنانی که به ساختار مردانه خو گرفتهاند.
بنابراین، این نوشته نه فقط روایت حذف است، بلکه دعوتی است به بازاندیشی. به مردانی که میخواهند همراه باشند، میگوییم:
🌸«همراهی، فقط با شعار نیست. با فروتنی است. با یادگیری است. با پذیرش نقد. با کنارگذاشتن امتیاز. با شنیدن صدای زن، نه برای پاسخدادن، بلکه برای فهمیدن. با فضا دادن به زنان برای شنیده شدن»
مردان آگاه امروز، اگر دغدغه دارند، باید از خود بپرسند:
_آیا نظریههای فمینیستی را خواندهام؟ آیا میدانم مصادیق آزار و خشونت علیه زنان چیست؟
_آیا تجربهی زن کنشگر را شنیدهام، نه برای نقد، بلکه برای یادگیری؟
_آیا وقتی زنی از حذف میگوید، دفاع نکردهام، بلکه سکوت کردهام تا بفهمم؟
_آیا از امتیاز مردانهام فاصله گرفتهام؟ یا هنوز در مرکز ایستادهام و از حاشیه حرف میزنم؟
_چگونه میتوانم به سایر مردان آموزش دهم یا با نقد محتوایشان آنها را به یادگیری و دقت بیشتر دعوت کنم؟
🌸این متن، نه پایان است، نه پاسخ. بلکه آغاز گفتوگویی است که باید ادامه یابد. گفتوگویی از حاشیه، با مرکز. از زن-کوییر، با مرد. از فرودست، با ساختار.
✍مهسا حریری
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
🌸سوال اینجاست: سهم مردان آگاه امروز برای کاهش این بیاعتمادی چیست؟
دستکم از قیام تنباکو—و شاید پیشتر—زنان در میدانِ مبارزه حضور داشتهاند. در این جنبش که بین سالهای ۱۲۶۸ تا ۱۲۷۱ خورشیدی رخ داد، زنان نهتنها مصرف تنباکو را تحریم کردند، بلکه در سازماندهی مقاومت و اعتراضات خیابانی نیز نقش کلیدی داشتند.
این یعنی از ۱۳۶ سال پیش، زنان در صف اول مبارزه بودهاند، بیآنکه در روایتهای رسمی دیده شوند.
زنان در جنبش مشروطه هم، در خیابان و انواع روشهای مبارزه فعال بودند، اما از نتیجه پیروزی سهمی نبردند و به مطبخها برگردانده شدند. در انقلاب ۵۷ هم، دوشادوش مردان ایستادند، اما پس از پیروزی، صدایشان خاموش شد، حضورشان به حاشیه رفت، و سهمشان از قدرت، به سکوت و خانهنشینی تقلیل یافت. با چنین سابقهای، چگونه انتظار میرود که زنان، در مسیر سایر مبارزات، باز هم بدون تردید و بیپرسش، دوشادوش مردان حرکت کنند؟
بیاعتمادی، در تاریخ ما، حادثهای نیست؛ بلکه ساختار است.
✅ساختاری که در آن، زن-کوییر نه تنها حذف میشود، بلکه وقتی اعتراض میکند، با طعنه، با سکوت، با تحقیر مواجه میشود.
مردانی که خود را دغدغهمند میدانند، اما از نقد فمینیستی گریزاناند. نه فقط آنهایی که زنستیزند و ابایی از آن ندارند، بلکه مردانی هم که نه از مردسالاری درونی شدهشان باخبرند نه میخواهند باخبر شوند! چرا که هنوز اسیر برچسبهای مردانگی هژمونیک ماندهاند.
مردانی که نظریههای فمینیستی را نخواندهاند، حقوق زنان را نمیشناسند، و در برابر تجربههای زیستهی زنان، نه فروتنی دارند، نه اشتیاق به یادگیری.
مردانی که خودشان را اساتید تفکر نقاد میدانند، دایم در حال آموزش جامعهاند، دعوت به پادیادگیری (unlearning) میکنند اما (معمولا) علاقه ای به عبور از مردانگی هژمونیک و یادگیری مردانگی آلترناتیو ندارند!
از منظر جامعهشناسی، اعتماد اجتماعی یکی از ارکان کنشگری جمعی است. اعتماد، امکان همکاری، همصدایی، و ایستادن کنار هم را فراهم میکند. اما وقتی گروهی از جامعه—در اینجا زنان و جامعه کوییر—بارها و بارها حذف، تحقیر، و نادیده گرفته شدهاند، بیاعتمادی نه فقط طبیعی، بلکه عقلانی است.
بیاعتمادی، واکنشی است به تجربهی تاریخیِ خیانت به همراهی.
در روانشناسی اجتماعی، «اعتماد» بهعنوان یک سازهی عاطفی و شناختی، نیازمند تجربهی مثبت، شنیدهشدن، و پاسخگرفتن است.
🌸وقتی زنان، بارها صدایشان را بلند کردهاند و با سکوت یا تمسخر مواجه شدهاند، چرخهی اعتماد شکسته شده. و این شکاف، نه با شعار، بلکه با عملکرد ترمیم میشود.
بیاعتمادی، فقط بین زن-کوییر و مرد نیست؛ بلکه بین مردان با خودشان هم هست. مردی که میخواهد صدای زن را بشنود، از سوی دیگر مردان بیاعتبار میشود. و گاه، حتی از سوی زنانی که به ساختار مردانه خو گرفتهاند.
این یعنی ساختار، نه فقط علیه زنان، بلکه علیه صدای عدالت در درون مردان نیز میایستد.
بنابراین، این نوشته نه فقط روایت حذف است، بلکه دعوتی است به بازاندیشی. به مردانی که میخواهند همراه باشند، میگوییم:
🌸«همراهی، فقط با شعار نیست. با فروتنی است. با یادگیری است. با پذیرش نقد. با کنارگذاشتن امتیاز. با شنیدن صدای زن، نه برای پاسخدادن، بلکه برای فهمیدن. با فضا دادن به زنان برای شنیده شدن»
مردان آگاه امروز، اگر دغدغه دارند، باید از خود بپرسند:
_آیا نظریههای فمینیستی را خواندهام؟ آیا میدانم مصادیق آزار و خشونت علیه زنان چیست؟
_آیا تجربهی زن کنشگر را شنیدهام، نه برای نقد، بلکه برای یادگیری؟
_آیا وقتی زنی از حذف میگوید، دفاع نکردهام، بلکه سکوت کردهام تا بفهمم؟
_آیا از امتیاز مردانهام فاصله گرفتهام؟ یا هنوز در مرکز ایستادهام و از حاشیه حرف میزنم؟
_چگونه میتوانم به سایر مردان آموزش دهم یا با نقد محتوایشان آنها را به یادگیری و دقت بیشتر دعوت کنم؟
🌸این متن، نه پایان است، نه پاسخ. بلکه آغاز گفتوگویی است که باید ادامه یابد. گفتوگویی از حاشیه، با مرکز. از زن-کوییر، با مرد. از فرودست، با ساختار.
✍مهسا حریری
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤1