حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
نظرسنجی تازه «گالوپ» نشان می‌دهد شمار آمریکایی‌هایی که الکل می‌نوشند به پایین‌ترین سطح در سه دهه اخیر رسیده، و نگرش عمومی نسبت به مضرات نوشیدن حتی در حد متوسط به‌طور چشمگیری تغییر کرده است.

🔸بر اساس این نظرسنجی که در ژوئیه انجام شد، اکنون 53 درصد بزرگسالان آمریکایی معتقدند که نوشیدن «یک یا دو لیوان در روز» برای سلامتی مضر است، در حالی‌ که در سال 2015 این رقم تنها 28 درصد بود.

این تغییر دیدگاه بیش از همه در میان جوانان 18 تا 34 ساله مشهود است.

دو‌سوم این گروه معتقدند نوشیدن متوسط زیان‌آور است، در حالی که در سال 2015 این باور تنها در حدود 4 نفر از هر 10 نفر وجود داشت. حتی در میان افراد 55 ساله و بالاتر نیز این نسبت از حدود 20 درصد به 50 درصد افزایش یافته است.

🔹گالوپ می‌گوید این تغییر دیدگاه به‌طور مستقیم روی کاهش مصرف الکل در آمریکا تاثیر گذاشته است. اکنون تنها 54 درصد بزرگسالان می‌گویند که مشروبات الکلی می‌نوشند؛ رقمی که طی چند دهه‌ اخیر بی‌سابقه است.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏2👍1
ایران به مثابه زندگی نه ایدئولوژی

ایراندوستی، ایدئولوژی نیست، خود "زندگی" است. در ملی گرایی مدنی، امر مقدس، توهین ناپذیر و شوخی ناپذیر نداریم هر قدر هم شوخی لوس و زننده باشد.

فردوسی، شاعر  بزرگ ملی است که با قدرت کلمه هویت ملی ما ایرانیان را از تاراج اغیار نجات داد، کتابی را سرود که بسان قلعه ای سترگ، ما را از گزند طوفان‌ نجات داد:
"پی افکندم از نظم، کاخی بلند
که از باد و باران، نیابد گزند"

جسم او سده ها پیش در خاک آرامش گرفت اما کلماتش، میهمان ما شد.
با فردوسی در سخت ترین شرایطی که غرور ملی مان مخدوش شد، ایستادگی کردیم.
"شعر"  ادبیات و هنر، پایگاه ما برابر تاخت و تاز و از هم گسیختگی بوده و در این میان، شاهنامه، نقشی نمادین داشته، چون بازنمایی ایستادگی ملی در برابر تعدی مهاجم بوده.

فردوسی و شاهنامه، زمانی که ایرانیت ما پس از انقلاب نفی شد، به میدان آمدند و یادآوری کردند "امت گرایی" چون بید لرزان است و شعری که از خانه تا مدرسه و خیابان سروده می‌شود، دژی محکم  برای پناه یافتن و چسبی محکم برای به هم وصل شدن است.

هیچ نماد ملی نه مقدس است، نباید ابزار دولت شود. اهمیت فردوسی در این است که در چنگ دولتها نمی‌رود، رها می‌شود و در بطن جامعه زاینده.

ایران از آن شهروندان است و ایران یعنی زندگی، نه ایدئولوژی. ایران یعنی رنگارنگی، یعنی در بین ما طنزپرداز بی‌مزه و هتاک هم هست و باید تحمل شود.

یعنی هجو و توهین با نمادهایمان مجازات نداشته باشد، یعنی در ایران مدنی آینده، کسی به اتهام " توهین به مقدسات" محاکمه نشود.
از اکنون "توهین به مقدسات" را دایره واژگانمان حذف کنیم و فراموش نکنیم چه بلایی را حکومت دینی بر سر نمادهای دینی آورد.

"ایران" اگر زندگی و فرهنگ باشد، زاینده است اما اگر در چارچوب ایدئولوژی قدرت‌ها گرفتار شود، ابزار سرکوب ایرانیان می‌شود، همچنانکه بسیاری مسلمانان ایرانی قربانی تفسیر ایدئولوژیک حاکم از اسلام شدند.


آیا دژ مستحکمی که حکیم طوس ساخته، با هجو به ظاهر طنز فردی در نظر من لوس، فرو می‌ریزد؟ زهی خیال باطل. فردوسی تا بوده همین بوده، مظلوم اما مقتدر در برابر هجوم. برای همین از  نصب مجسمه سی و‌ هشت متری اش ترسیدند دریغ از اینکه قدرت فردوسی نه به مجسمه که به کلمه اش است.

"ایران" عشق است، فرهنگ است، زندگی است، متولی ندارد، برای همه ایرانیان است. کلمه است نه ابزار قدرت. برای همین تهاجم های خارجی را هضم کرد و خود را حفظ، برای همین حکومت دینی نه حریف " ای ایران" شد نه حریف حکیم طوس.
همه اینها برای این است زایندگی "ایران، از درون برمی‌خیزد.

ایران، برای همه ایرانیان است، نه ملک شخصی دیکتاتورها نه ابزار سرکوب فرقه هاست.

✍مجتبی نجفی
@hooreechannel 🌹
👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
شصستی میشن!

ما بچه‌های دهه شصت، با پدیده‌ای عجیب روبرو بودیم. کاراکترهایی هم سن و سال خودمان اما بی خانه و یا خانواده. تک والد یا یتیم. سرگردان در میان راه‌ها و در مقابل خطراتِ خاطره ساز بسیار!

نل، پرین، بنل، ای‌کیوسان، سوباسا، مارکوپولو، جک و جیلی، پسرشجاع، کوزت، آنشرلی، چوبین، هاج زنبور‌عسل، سباستین، بلفی و لیلی‌پیت، حنا، توشیشان، دوقلوهای افسانه‌ای، و دو جین کاراکتر دیگر همه همین شرایط را داشتند!

پشت این رخداد به ظاهر اتفاقی، شبکه‌ای در هم تنیده از سیاست‌های فرهنگی در ایران و ژاپن قرار داشت.
همزمان در ایران نیز تولیدات با همین دست‌ فرمان رقم خورد و انواع و اقسام فیلم‌ها و سریال‌هایی که برای کودکان تولید می‌شد حاوی همین پیام سرگردانی، مهاجرت، نقص در خانواده و..‌گرديد.


در این قسمت از گفتگو و ارائه استاد سیدهاشم فیروزی قفل علل این سیاست ورزی به شکلی زیبا و دیدنی گشوده شده ‌و پشت و پی موضوع واکاوی و بیان شده.

✍یاسر عرب

@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
❤3👏1
موتورسواری زنان، منتظر لایحه ای که به‌زودی ارائه می شود

سید کاظم دلخوش، معاون تقنینی معاونت پارلمانی ریاست جمهوری به روزنامه «ایران» می‌گوید:

🔹مطابق تبصره ماده ۲۰ قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی، صدور گواهینامه موتورسیکلت صرفاً برای مردان تعریف شده است. این محدودیت به دلیل عدم ذکر واژه «زنان» در متن قانون ایجاد شده است.

🔹ما در معاونت پارلمانی به دنبال این هستیم تا برای زنانی که تمایل دارند موتور سوار شوند قوانینی تهیه کنیم و تدابیری برای آن اندیشیده‌ایم البته معاونت زنان ریاست جمهوری هم درصدد تهیه لایحه‌ای برای حل این مشکل است

👈فتح سنگر به سنگر خط قرمزهای جمهوری اسلامی توسط زنان!
قدرت زنان را دست کم نگیرید!
منتظر فتح سنگرهای دیگر باشید!

@hooreechannel 🌹
👏3👍1👎1
♻️ روان‌شناسی جوک و لودگی در سرزمین مصیبت

پرسشی که سال‌هاست در ذهن پژوهشگران روان، جامعه و فرهنگ ایرانی چرخ می‌زند، این است: چرا ما در میان این همه درد و مصیبت، از فقر و بیکاری تا بی‌آبی و سوءمدیریت، به‌جای فریاد، جوک می‌سازیم؟ چرا هر فاجعه‌ای، از مرگ و بی‌کاری جوانان گرفته تا صف نان و بنزین، در نهایت به شوخی و لودگی ختم می‌شود؟ پاسخ را باید در لایه‌های عمیق روان جمعی جست‌وجو کرد؛ جایی که امید و یأس، طنز و اندوه، مرگ و زندگی به هم می‌پیچند و شکل چیزی را می‌گیرند که می‌توان آن را «کمدی ابسورد ایرانی» نامید.
نخستین و ساده‌ترین توضیح این است: جوک و لودگی، مکانیسم دفاعی‌اند. روان انسان وقتی با فشارهای غیرقابل تحمل مواجه می‌شود، برای فرار از فروپاشی، خود را به بازی و خنده می‌سپارد. همان‌طور که کودکی در تاریکی با سوت‌زدن وحشت خود را پنهان می‌کند، ما نیز در برابر بی‌برقی، بی‌آبی، تورم یا خبر جنگ، با جوک‌سازی احساس درماندگی‌مان را می‌پوشانیم.

اما این همه‌ی ماجرا نیست. زیرا در ایران، جوک نه فقط یک واکنش فردی، بلکه یک آیین جمعی است؛ نوعی مناسک برای تاب آوردن. هرچه فشار بیشتر، جوک‌ها پرشمارتر. گویی طنز، آخرین اکسیژن ما در فضای بسته‌ای است که امکان نفس کشیدن نمی‌دهد.

از سوی دیگر، باید اعتراف کرد که این خنده‌ها همواره خنده‌های رهایی‌بخش نیستند. بسیاری از آن‌ها خنده‌های بی‌حس‌شدهاند؛ خنده‌های کسی که چنان ضربه دیده که دیگر درد را حس نمی‌کند. وقتی خبر مرگ، فقر و ورشکستگی به امری روزمره بدل می‌شود، روان ما دیگر توان اندوه ندارد. پس تنها به خنده‌ای مکانیکی پناه می‌بریم، خنده‌ای که بیشتر به گریه‌ای وارونه شبیه است.
در این معنا، جوک‌ها نه نشانه‌ی امید، که علامت بی‌حسی جمعیاند؛ مثل سربازی که در میدان جنگ، پس از دیدن پیکرهای بی‌شمار، دیگر نه فریاد می‌زند و نه می‌گرید، بلکه لطیفه‌ای احمقانه تعریف می‌کند تا زنده ماندنش را توجیه کند.
اینجاست که پای ادبیات ابسورد به میان می‌آید. آلبر کامو گفته بود: جهان پوچ است چون ما تشنه‌ی معنا هستیم و جهان خاموش. ما ایرانیان، این پوچی را هر روز زندگی می‌کنیم: برقی که می‌رود، آبی که نمی‌آید، خبری که تکرار می‌شود. در برابر این سکوت جهان، خنده‌ی ما همان عمل ابسورد است. ما به پوچی پاسخ نمی‌دهیم با جدیت یا معنا، بلکه با خنده‌ای پوچ‌تر. گویی می‌خواهیم به هستی بگوییم: اگر تو بی‌رحمی، ما هم بی‌رحمانه مسخره‌ات می‌کنیم.
از منظر روان‌شناسی فرهنگی، باید به تاریخ نیز نگاه کرد. در جامعه‌ای که قرن‌ها با اندوه، مصیبت و شکست خو کرده، طنز همیشه راهی برای بقا بوده است. جوک‌های ما شبیه زخم‌هایی‌اند که به‌جای درمان، تنها با خنده پوشانده شده‌اند. از شکست‌های سیاسی و اقتصادی تا تحقیرهای اجتماعی، همه در قالب جوک به گردش درآمده‌اند؛ زیرا زبان طنز تنها زبانی بوده که توانسته هم خطر را دور بزند (که مبادا جدی گفتن‌مان هزینه داشته باشد) و هم روانمان را از فروپاشی نگه دارد.

اما باید پرسید: آیا این خنده‌ها ما را آزاد می‌کنند یا زندانی‌تر؟ اینجاست که نگاه انتقادی لازم است. گاه جوک‌سازی بدل به نوعی لودگی فلج‌کننده می‌شود: ما به‌جای مواجهه با رنج، آن را به جوک بدل می‌کنیم و خیال می‌کنیم از آن عبور کرده‌ایم، در حالی که در واقع، تنها به تعویق انداخته‌ایم. طنزی که روزگاری سلاح مقاومت بود، ممکن است به مخدر جمعی بدل شود: ما را می‌خنداند، تا فراموش کنیم زخمی داریم.
در نهایت، باید گفت جوک‌ها و لودگی‌های ما نه نشانه‌ی شادمانی، که سندی از زیستن در شرایط ابسورد است. خنده‌هایمان بیشتر شبیه قهقهه‌های دیوانه‌ای در آسایشگاه‌اند تا شادی کودکی در بازی. این خنده‌ها آیینه‌اند: آیینه‌ای که نشان می‌دهد ما در جهانی زندگی می‌کنیم که دیگر چیزی برای جدی گرفتن ندارد. پس به هر مصیبت، با خنده پاسخ می‌دهیم؛ خنده‌ای که هم مقاومت است، هم انکار، هم امید، هم یأس.
به همین دلیل است که در ایران، جوک نه تنها سرگرمی، بلکه نقاب روانی است؛ نقابی که هم می‌خنداند، هم پنهان می‌کند، هم عریان می‌سازد. ما در سرزمینی ابسورد، ابزوردترین راه را یافته‌ایم: تبدیل مرگ و فاجعه به خنده. و شاید، این تنها دلیل است که هنوز زنده‌ایم.

✍️ قربان عباسی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👏4❤1👍1
اشرف‌الملوک فخرالدوله، شاهزاده‌ کاردانِ قاجاری

اشرف‌الملوک فرزند مظفرالدین شاه و سرورالسلطنه در سال ۱۲۶۲ خورشیدی در تبریز به دنیا آمد، خواندن و نوشتن را در مکتب‌خانه‌ی دارالسلطنه که برای فرزندان ولیعهد درست شده بود، یاد گرفت. او در مرداد ۱۲۷۵ خورشیدی بعد از مرگ ناصرالدین‌ شاه به تهران آمد و پدرش مظفرالدین شاه بر تخت سلطنت نشست و او یک و سال و اندی در کاخ گلستان بود تا وقتی که در سال ۱۲۷۶ ازدواج کرد.

زنان در آن زمان بیشتر در خانه بودند و نامشان کمتر شنیده ‌می‌شد.


امینی از قول مادرش نقل ‌می‌کند که «وقتی تصمیم به دخول در مبارزه‌ی سیاسی گرفتم پیش مستوفی‌الممالک رفتم و گفتم که در اثر ضعف حکومت و نداشتن دادرس برای حفظ حقوق و نجات زندگی خود و بچه‌هایم ناگزیرم وارد در کشمکش شوم و چون یک نفر زن هستم دشمنان از هیچ‌گونه تهمت و افترا و حملات ناجوانمردانه کوتاهی نخواهند کرد ولی من با توکل به خداوند متعال، ایمان به حقانیت خودم از هیچ چیز باک ندارم و با اطمینان به پیروزی در این جنجال وارد ‌می‌شوم.»

او با آنکه سوادش در حد خواندن و نوشتن بود اما «قدرت بیان فوق‌العاده‌ای» داشت و همگان را تحت تأثیر قرار ‌می‌داد.

✒️مهدی بامداد در جلد سوم کتاب شرح حال رجال ایران ‌می‌نویسد: «فخرالدوله زنی بود بلکه ‌می‌توان گفت مردی بود بسیار فعال، پشتکاردار، مدیره، مدبره، خیلی مرتب و منظم، اجتماعی، عاقل، بااطلاع از اوضاع مملکتی و جریان روز. شوهر و فرزندانش از او خیلی حساب ‌می‌بردند و احترام او را خیلی داشتند و بدون مشاوره با او اقدام به کاری نمی‌نمودند ... اموالی که از میرزا علیخان امین‌الدوله به محسن‌خان امین‌الدوله به ارث رسید اگر مدیریت و فعالیت او در کار نبود ممکن بود که به کلی از بین برود. کوشش و زرنگی او بود که آن اموال حفظ و نگهداری شد.»

مهدی بامداد ‌می‌نویسد: «فخرالدوله بین زنان ایران زن فوق‌العاده‌ای بود و نبوغی داشت و نظیرش در ایران خیلی کم بود. از گفته‌های شاه فقید رضا شاه پهلوی است که گفته است «قاجاریه یک مرد و نیم داشته است مردش فخرالدوله و نیم مردش آقامحمدخان بوده». یکی از روزها من این موضوع را از فخرالدوله پرسیدم که شاه چنین چیزی گفته است آیا صحت دارد؟ فخرالدوله به من جواب داد که من هم مثل شما چنین چیزی شنیده‌ام.»

دکتر منصوره اتحادیه تاریخ‌نگار و نویسنده هم ‌می‌گوید: «گفته شده که رضا شاه گفته قاجاریه اگر یک مرد داشت مثل فخرالدوله سلطنت را از دست نمی‌دادند.»
در دوره‌ی جنگ اشرف‌الملوک به همراه گروهی یک خیریه با نام «بنگاه بانوان برای نگهداری یتیمان» در کهریزک تأسیس کرده بود که در آن از دختران یتیم نگهداری ‌می‌شد و آنجا را با همکاری دخترش اداره ‌می‌کرد. سنگ بنای آسایشگاه خیریه‌ی کهریزک نیز در املاک او گذاشته شده که پیشتر درمانگاه امین‌الدوله بوده است.

✒️سید محسن ماجدی، تهران‌پژوه نیز ‌می‌گوید: «اشرف‌الملوک فخرالدوله در دهه‌ی ۳۰ اولین ژنراتور برق را به محله‌ی ری و سرتخت آورد که به «برق خانوم» معروف شد.

گفته ‌می‌شود که او اولین مؤسسه‌ی تاکسی‌رانی تهران را تأسیس کرده و یا کارخانه‌ی قند و کبریت‌سازی درست کرده اما برخی تاریخ‌نویسان ‌می‌گویند که ما در این دوره با فقر اطلاعات تاریخی به خصوص در باره‌ی تاریخ زنان آن دوره روبه‌رو هستیم و با قرائن و شواهد موجود قادر به تأیید این اقدامات نیستیم.

🌸در جامعه‌ی مردانه‌ای که زنان نقش چندانی در مسائل اجتماعی و اقتصادی نداشتند، فخرالدوله را ‌می‌شود پیشگام زنان قاجاری دانست.

او برخلاف عرف جامعه‌ی آن روز، تنها دخترش را به عنوان وصی بعد از مرگش معرفی ‌می‌کند. او در وصیت‌نامه‌اش علاوه بر تعیین سهم هر یک از فرزندان، ‌می‌نویسد: «یک ثلث از کلیه‌ی متروکات من را اعم از منقول و غیرمنقول و وجوه نقد و غیره خارج و به تصرف دخترم معصومه بدهند که مشارالیها طبق دستوری که در این وصیت‌نامه داده‌ام رفتار و فرزندان من حق هیچ‌گونه سؤال و پرسشی از او نخواهند داشت.» او از دخترش ‌می‌خواهد که با این اموال و وجوه نقد، به همه کسانی که برای او کار ‌می‌کردند حقوق و مقرری در نظر ‌گیرد.

✍پرویز نیکنام
✅ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤3
این روزها دیگر فرزندان نان آور و عصای پیری نیستند!

مرتضی افقه، اقتصاددان:
▫️شاید کاهش فرزندآوری در طبقه مرفه به خاطر مسائل فرهنگی باشد اما در طبقه های متوسط و فقیر به خاطر هزینه های فرزندآوری است. در ادبیات توسعه بین فقر و فرزندآوری ارتباط وجود دارد
▫️اکنون دیگر نه تنها فرزندآوری با هدف توسعه کشاورزی و عصای دست بودن و امثالهم نیست، بلکه کاملا مسائل اقتصادی فرزندآوری بر دوش والدین خواهد بود.
▫️افزایش تعداد فرزندان هزینه مادی دارد و اگر خانوار نتواند از پس هزینه های فرزند خود بربیاید باید با مشکلات جانبی فقر در فرزندپروری، از جمله اعتیاد، بزهکاری و امثالهم فرزند خود رو به رو شود./فرارو

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍1
مکانیسم ماشه با ایران چه می‌کند؟

گزاره های تکراری و زجرآور سال‌های زندگی چند نسل از ما ایرانیان، عبارت شده است از:

۱- آغاز دور جدید مذاکرات 
۲- فعال شدن مکانیسم ماشه
۳- بازگشت تحریم‌های پیش از برجام
۴- احتمال آغاز دوباره حمله اسرائیل و آمریکا

تازه‌ترین آن‌ها گزاره های دو و سه هستند، گرچه موارد یک و چهار هم، همواره گزینه‌های روی میز لعنتی هستند. همان میزی که آرامش و زندگی را سالهاست از ما مردم گرفته است.

پرسش اینجاست که چرا کسی از متولیان نظام جسارت و شهامت آن را ندارد روبروی ملت ایران بنشیند و با شفافیت و آشکارا بگوید که قرار است چه بلاهای دیگری بر سر ما آوار شود؟!

چرا کسی نمی‌گوید مکانیسم ماشه و بازگشت تحریم‌ها دقیقا یعنی چه؟

چرا نمی‌گوید با فعال شدن این سازوکار حقوقی، آنان که له می‌شوند و جسم و جانشان چروکیده و ازنفس می‌افتد، طبق گزارش مرکز پژوهش های مجلس، سی درصد فقیر مطلق از ملت ایران است؟
 
مکانیسم ماشه گرچه سازوکاری حقوقی و دیپلماتیک از ناحیه تعدادی از کشورهای امضاکننده آن برای بازگرداندن تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل به دلیل مناقشات و اختلافات بر سر تعهدات هسته‌ای ایران و آژانس است، و حاکمیت ما هم سعی دارد آن را بی‌ارزش و کم تاثیر و حقیر در برابر اراده پولادین خود در جنگ قدرت با بسیاری از قدرت‌مداران جهان بشمارد و نشان دهد؛ اما سلاحی است که شقیقه ملت ایران را نشانه رفته است.

بیکاران، شاغلان اقتصاد غیررسمی چون دستفروشی و کار روزمزدی، کولبران، سوخت‌بران، بازنشستگان، معلمان، کارگران، کشاورزان، خرده فروشان در مغازه‌های اجاره‌ای، سالمندان، معلولان، زنان سرپرست خانوار، بیماران، خانواده‌های زندانیان، مستاجران که به لطف سیاست‌گذاری های نظام اجتماعی به زیر خط فقر مبتلا شده‌اند؛ هدف نشانه رفته این سلاح‌اند با:

افزایش هزاران باره تورم و گرانی و فقر

کاهش هزاران باره ارزش پول ملی 

کاهش قدرت خرید و تهیه لوازم روزمره نیازهای اولیه خوراک، سرپناه، دارو و درمان، آموزش و پوشاک

حذف کامل هرگونه فعالیت و برنامه رفاهی، سرگرمی، انرژی بخش، برقرار کننده ارتباطات خانوادگی و اجتماعی

افزایش رکود اقتصادی به‌ویژه در بنگاه‌های کوچک همراه با تعدیل نیرو و بیکار شدن شاغلان، و تعطیلی و ورشکستگی واحد‌های صنعتی، تولیدی، خدماتی 

افزایش تنهایی، افسردگی، خشم، شرم در سرپرستان خانواده، ناامیدی و تمایل به آسیب به خود یا اطرافیان

افزایش چندباره بحران و مشکلات حوزه دارو و درمان و به خطر افتادن جان مردم و فزونی آمار بیماری و مرگ

افزایش مهاجرت و فرار سرمایه‌های انسانی و اقتصادی از کشور

عالی جنابان متولی کشور!

مکانیسم ماشه، شلیک مستقیم به قلب و مغز ملتی است که از صبح تا شب کار می‌کند تا بتواند زنده بماند!
گرچه برای شما فقط به معنای مناقشات و منازعات سیاسی در میدان دیپلماسی است.
گویا، میدانی برای رجزخوانی سیاسی و قدرت‌نمایی است، بی‌آنکه به غم نان و زنده ماندن بخش زیادی از این مردم بیندیشید.
شجاعت داشته باشید و با درک شرایط سخت مردم، از آن جلوگیری کنید!
باید ایران و ملتی سالم و برقرار بماند تا انرژی هسته‌ای، حق مسلمش باشد!

کاش یکی از کسانی که در رسانه ملی، دغدغه‌‌اش باج‌گیری های سیاسی و جناحی، شعارهای پوچ و توخالی، آمارهای دروغ برای نمایش آرامش و پیشرفت متوهمانه، دشنام و فحاشی به معترضان و تحول جویان وطن دوست است؛ دغدغه اش نان شب، بیکاری، اضطراب فرارسیدن موعد اجاره خانه، گوشت کیلویی ۱/۵ میلیون تومانی، و دارو درمان و سیستم معیوب آن، دیدن این همه فقیر و گرسنه در خیابان و اختلاف طبقاتی و بی عدالتی و فساد سیستماتیک وحشتناک در این سرزمین باشد. 
اما نیست چون دنیای آن‌ها با دنیای ملت زیر خط فقر متفاوت است!

✍فریبا نظری

@hooreechannel 🌹
❤1👍1
11 عبارت ساده و متداولی که در زندگی زناشویی در حکم سم هستند

_زیادی به همه چیز واکنش نشان می‌دی
وقتی چنین عبارتی به‌کار می‌رود، یعنی احساس و افکار او به ‌عنوان بخشی ارزشمند از گفتگو پذیرفته نمی‌شود؛ نوعی نفی احساسات است و به نوعی نشانه عدم هم‌دلی و بی‌توجهی به نیازهای عاطفی شریک زندگی ‌است .

_من این طوری‌ام و کاری‌اش نمی‌تونم بکنم!
عبارت «من این طوری‌ام» در نگاه اول شاید به‌عنوان پذیرش خود دیده شود، اما در بطن خود، اغلب نشانه‌ای از سر باز زدن از تغییر و رشد است. افراد وقتی از این جمله استفاده می‌کنند، عملاً اعلام می‌کنند که حاضر نیستند برای بهبود رابطه تلاش کنند یا نقطه‌ضعف‌های رفتاری‌شان را بشناسند.


_تو دیوونه‌ای!
یکی از آزاردهنده‌ترین عباراتی که در یک زندگی مشترک سالم جایی ندارد، «تو دیوونه‌ای» است. حتی اگر شوخی‌وار گفته شود، تأثیری عمیق بر شریک زندگی می‌گذارد. این جمله یک شکل از گَسلایتینگ (Gaslighting) است: تلاش برای غیرمنطقی یا بی‌ارزش نشان دادن احساسات فرد.

در یک رابطه قوی و با‌ثبات، هرگز نباید احساسات شریک را به بیماری روانی نسبت داد. این نوع طعنه‌زدن یا تحقیر باعث می‌شود طرف مقابل فکر کند که واکنش‌هایش نابه‌جا یا بیمارگونه است و همین اعتماد‌به‌نفس او را می‌سوزاند.

_«تو همیشه…» یا «تو هیچ‌وقت…»
وقتی کسی در زندگی مشترک می‌گوید: «تو همیشه این کار رو می‌کنی» یا «تو هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کنی»، درواقع دارد تصویری تحریف‌شده از رفتار طرف مقابل را نشان می‌دهد. این جملات کلی و اغراق‌شده، همواره نشانه‌ی خشم و دلخوری عمیق هستند و به‌جای حل مشکل، مکالمه را مسدود می‌کنند.
زوج‌هایی که رابطه‌شان سالم و بالغ است، می‌دانند که انسان‌ها در موقعیت‌های مختلف واکنش‌های متفاوتی دارند. هیچ‌کس همیشه یک رفتار خاص را ندارد یا هرگز کاری را انجام نمی‌دهد. چنین عباراتی فقط فضایی منفی می‌سازند و طرف مقابل را در لاک دفاعی فرو می‌برند.

_آروم باش!
یکی از جملات آزاردهنده در روابط، گفتن «آروم باش» است. این عبارت در ظاهر دعوت به آرامش است، اما اغلب نقش تحقیر دارد و باعث می‌شود طرف مقابل احساس کند هیجاناتش نابه‌جا یا افراطی هستند. مهم‌تر اینکه معمولاً این جمله نتیجه عکس می‌دهد و طرف مقابل را خشمگین‌تر می‌کند.

_ظاهراً من هیچ کاری رو درست انجام نمی‌دم
این عبارت شکلی از
احساس‌گناه‌سازی (guilt trip) است. به‌جای پذیرفتن مسئولیت یا درک مشکل، گوینده خود را در نقش قربانی قرار می‌دهد. این تاکتیک دفاعی، مانع شنیدن نگرانی‌های طرف مقابل می‌شود و به‌جای گفت‌وگوی سازنده، بحث را منحرف می‌کند.
در روابط سالم، دو نفر وقتی دچار مشکل می‌شوند، مسئولیت را می‌پذیرند و برای حل موضوع تلاش می‌کنند.

_باید قدردانم باشی!
عبارت «باید قدردان باشی» در واقع نوعی تحمیل و اجبار به سپاس‌گزاری‌ست. در روابطی که یکی از زوجین خود را بالاتر می‌بیند، این جمله به‌عنوان ابزاری برای اعمال قدرت و نفوذ به‌کار می‌رود. درحالی‌که در یک ازدواج سالم، قدردانی و سپاس‌گزاری از دل برمی‌آید و هر دو طرف به‌طور طبیعی همدیگر را ارزشمند می‌دانند.

_این مشکل خودته، نه مشکل من
این جمله به‌وضوح نشان می‌دهد که گوینده نمی‌خواهد شریک زندگی‌اش را در حل مشکل همراهی کند. در یک رابطه‌ی واقعی و پایدار، هر دو نفر مسئولند: مشکلات یکی، مشکلات دیگری هم هست. اما گفتن «این مشکل توئه» یعنی قطع ارتباط و اعلام این‌که «من در این رابطه شریک نیستم».


_تو می‌دونستی وارد چه چیزی می‌شی
این جمله اغلب زمانی به‌کار می‌رود که یکی از دو طرف بخواهد رفتار یا کاستی‌های گذشته خود را توجیه کند. درواقع، این جمله یعنی: «حالا که منو پذیرفتی، هرگز حق اعتراض نداری.» چنین طرزفکری هرگونه رشد یا تغییر مثبت را متوقف می‌کند.

_تو خیلی حساسی
وقتی کسی می‌گوید «تو خیلی حساسی»، درواقع سعی دارد احساسات و واکنش‌های شریک زندگی‌اش را کوچک یا بی‌اهمیت جلوه دهد. این جمله باعث می‌شود طرف مقابل احساس کند که
نابه‌جا یا «زیادی» واکنش نشان داده و نباید حرف بزند یا احساساتش را بیان کند.

✍ترجمه علیرضا مجیدی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍4❤1👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
♻️روش های پنهان هدر رفتن آب

ما بعد دیدن این ویدئو، خودمان در منزل امتحان کردیم، در 24 ساعت حدود 400 لیتر آب صاف هدر می رود...و متاسفانه مردم در این وضعیت کم آبی، بی اطلاع هستند. لطفا اطلاع رسانی کنید.

@Citizens_Rights
@hooreechannel 🌹
🔥2👎1
ما به همه گفتیم زدیم؛
شما هم بگین زده!


در یکی از دیالوگ های فیلم معروف قیصر ساخته ی هنرمند بی تکرار سینمای ایران مسعود کیمیایی؛ بهمن مفید تکیه کلام بسیار عجیبی دارد. رازی نهفته و پنهان شده بین خودش و جماعتی که او را تا سر حد مرگ در خیابان کتک زده اند. او ناخواسته یا خواسته وارد یک دعوای جمعی می شود. در آن دعوا سر و صورتش را آش و لاش می کنند و به او می فهمانند که کت تن کیست. طفلک در این نزاع از آن هیبت و قواره خارج می شود‌ و تا جا دارد کتک می خورد. سر و صورت زخمی و نشان های تحقیر همه در او هویداست. جای انکار هم ندارد. نمی تواند آن را پنهان کند. شواهد هم دال بر تحقیر و خفتِ اوست. اما وقتی خود را در حصار امنِ دوستانش می بیند و دیگر از آن آدمهای قلدری که او را کتک زده اند خبری نمی بیند؛ با زبانی دراز و کلی ادعا چنین می گوید که حالا ما به همه گفتیم زدیم‌. شما هم بگین زده. آره‌. خوبیت نداره. واردی که!

حالا خبری در فضای مجازی به نقل قول از یکی از وزارت خانه ها منتشر شده‌. خبری که آن را نهادی مثل وزارت اطلاعات یا اطلاعات سپاه نگفته. این مطلب و خبر مرتبط است به دستور العمل وزارت ارشاد. که در آن رسانه ها را از انتشار نگرانی ها در باره بازگشت تحریم ها منع کرده و گفته وارد این حوزه ی ممنوعه نشوند و چیزی هم ننویسند‌‌.
این دستورالعمل محرمانه به مدیران و سردبیران رسانه‌ها اعلام شده. که در آن محدودیت‌ های گسترده‌ای بر نحوه پوشش این موضوع را گوشزد کرده و با ترسیم شش محور اصلی در چگونگی ورود به حوزه های خبر و گزارش عملا یک خط‌ دهی دستوری را به اصحاب رسانه دیکته نموده و به نوعی سانسور آشکار خبری را ماهیت داده.

در این دستور تأکید شده رسانه‌ها باید برای حفظ آرامش روانی جامعه از تیترهای هیجانی‌؛ بحران‌ زا و تحریک‌‌آمیز خودداری کنند و نباید مشکلات اقتصادی یا تأثیر تحریم‌ها بر بازار ارز و طلا را برای مردم برجسته کنند. نوعی پنهان کاری در خفه کردن خبر!

جای عجیب تر داستان آن جاست که نهاد متولی خبر و رسانه در کشور که خود موظف است راستی آزمایی کند و رخداد و اتفاق را بدون ممیزی و سانسور به گوش ملت برساند؛ رسانه‌ها را موظف کرده تا با بهره‌ گیری از کارشناسان نزدیک به حکومت؛ کاری کنند که ضعف اروپا‌ و وابستگی به آمریکا را در جامعه پر رنگ جلوه داده و توان ایران در مقابله با تحریم‌ها را بسیار بالا و قوی نشان دهند.

انتشار هر گونه تحلیل و گزارش در باره آینده تیره ی اقتصاد کشور برای رسانه ای ها ممنوع اعلام شده و رسانه‌ها وظیفه دارند سیاست‌های غرب را در هر شکل و شمایلی نقد کرده و تناقض‌ ها و بحران‌ های داخلی اروپا و آمریکا را در اولویت امورات رسانه ای خود قرار دهند. به عبارت بسیار ساده دشمن را زبون و حقیر و ذلیل نشان داده و خود را در قواره ای قوی و مقتدر و کارآ مطرح کنند.

در نهایت بگویند ما به همه گفتیم زدیم. شما هم بگویید زده. آره. خوبیت نداره. واردی که!

✍جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار

@hooreechannel 🌹
👍8
🔴 زنان طبقات فرودست گرفتار فقر پریود/گرانی و فقر، زندگی و شرایط بهداشتی را برای زنان استان‏‌های مختلف سخت کرده است

✍🏻 الهه محمدی | خبرنگار گروه جامعه

📌روزنامه‌‏های باطله، تکه ‏پارچه‌‏های کهنه و دستمال‏‌های ‏کاغذی‏ جمع‏‌آوری ‏شده از قبرستان و مراسم شادی و عزا؛ این‌‏ها برای بسیاری زباله‏‌ا‌ند، اما برای زنان زیادی در مناطق حاشیه‏‌ای، کارگرنشین و فقیر ایران، جای نوار بهداشتی را گرفته‏‌اند. راه‌‏حل‌‏هایی ناایمن که جز عفونت، درد و بیماری چیزی به همراه ندارند و این نام‏ش «فقر پریود» است؛  فقری که فقط سلامت جسم را تهدید نمی‏‌کند، تحصیل و آینده دختربچه‏‌ها را هم ممکن است به محاق ببرد؛ دختربچه‌‏هایی که از ترس لکه خون و تمسخر همکلاسی‌‏ها خانه‌‏نشین می‌‏شوند و کم ‏کم از مدرسه جا می‌‏مانند.

📌روایت زنانی از طبقه فرودست از گلستان و خراسان تا یاسوج، هرمزگان و خوزستان و مددکارانی که همراهشان‏‌ا‌ند در گفت‏‌و‌گو با «هم‏‌میهن»، تصویر روشن‏‌تری از این بحران می‌‏سازد: گرانی و زنانه‏‌ترشدن فقر، زندگی را به کابوسی پرخطر در روزهای پریود برای این زنان بدل کرده است. بعضی از آنها حتی صابون یا پودر لباسشویی ندارند و ظرف‏‌هایشان را با خاک می‌‏شویند، لباس‌‏های کهنه را بارها به‌‏جای نوار بهداشتی استفاده می‏‌کنند و تنها یک لباس زیر دارند که تا پایان دوره پریود بر تن‏شان می‏‌ماند. سوءتغذیه و کمبود آهن هم دراین ‏میان، بسیاری را به کم‏‌خونی و ضعف شدید کشانده؛ تا جایی که از انجام کارهای روزمره یا رفتن به مدرسه بازمی‏‌مانند. افسردگی، پرخاشگری و از دست دادن اعتمادبه‏ نفس را هم به این لیست اضافه کنید.

📌کارشناسانی مثل شیرین احمدنیا، جامعه‌‏شناس و سیمین کاظمی، پزشک و جامعه‌‏شناس، در گفت‌‏وگو با «هم‌‏میهن» معتقدند، زنان باید دسترسی رایگان و آسان به محصولات بهداشتی داشته باشند. آنها از مجموعه‏‌ای از راهکارهای اجتماعی و نهادی می‏‌گویند: از شکستن تابو و آموزش عمومی، کمپین‌‏های آگاهی‏‌رسان و آموزش سلامت جنسی در مدارس تا قدرت‌‏دهی به زنان محلی برای تولید محصولات ارزان و قابل ‏شست‏‌وشو و در سطح کلان، توزیع رایگان یا یارانه‏‌ای محصولات، معافیت مالیاتی نوار بهداشتی، گنجاندن پریود در سیاست‏‌های رفاهی، توسعه زیرساخت‏‌های بهداشتی و انجام پژوهش‌‏های ملی.

👈🏻  متن کامل را در Instant View بخوانید.

@hooreechannel 🌹
😢3❤2
♻️معاون وزارت بهداشت:

سرانه مصرف الکل در ایران بالاست

🔹 وقتی این مسائل را مطرح می کنیم، یک عده می‌گویند الکل کجا بود، کشور اسلامی مگر الکل مصرف می‌کند؟ بله، مصرف می‌کند، خوب هم مصرف می‌کند

🔹 بخش پیوند کبد تهران و شیراز را نگاه کنید ببینید چند درصد آنها به خاطر مصرف الکل است؟

جزئیات در👇👇
https://www.entekhab.ir/003hb3
@hooreechannel 🌹
😢4
وقتی جمهوری اسلامی حتی وقت‌کشی هم بلد نیست

وقتی سه کشور اروپایی بی‌هیچ معطلی کلید مکانیزم ماشه را زدند، همه پرده‌ها بالا رفت. دیگر خبری از آن وعده‌های بی‌سرانجام «چند ماه مهلت» و «فرصت برای توافق» نیست. آنچه می‌ماند یک حقیقت عریان است: جمهوری اسلامی نه تنها توان جلوگیری از بازگشت تحریم‌های شورای امنیت را ندارد، بلکه حتی هنر همیشگی‌اش، یعنی وقت‌کشی و بازی با تقویم، هم از دستش رفته است.

ماجرای امروز را باید در همان قانون عجیب مجلس بعد از جنگ غزه جست‌وجو کرد؛ قانونی که با رأی صددرصدی نمایندگان تصویب شد، انگار که یک مجلس در تب و توهمات جمعی فرو رفته باشد.
بر اساس آن قانون، همکاری با آژانس تعلیق شد مگر دو شرط.
اول اینکه آژانس تضمین دهد مراکز هسته‌ای ایران مورد حمله قرار نمی‌گیرند!
کسی در مجلس حتی لحظه‌ای نیندیشید که آژانس اصولاً چنین وظیفه و اختیاری ندارد.

دوم اینکه آژانس «تضمین» کند حق غنی‌سازی جمهوری اسلامی به رسمیت شناخته شود.
باز هم نپرسیدند آژانس چه زمانی اختیار دارد چنین حق سیاسی و راهبردی‌ای را به رسمیت بشناسد.

یعنی مجلسیان قانونی نوشتند که نه در صلاحیت آژانس است و نه در عالم دیپلماسی محلی از اعراب دارد. نتیجه؟ قفل شدن تمام مسیرهای توافق.

وقتی ایران اورانیوم را تا ۶۰ درصد غنی می‌کند، همه می‌فهمند که این سطح مصرفی ندارد جز سلاح هسته‌ای.
بریتانیا که خودش بمب دارد غنی‌سازی‌اش ۶ درصد است و اگر بیشتر بخواهد می‌خرد. جمهوری اسلامی اما اورانیوم را بی‌وقفه بالا می‌برد، انبار می‌کند و هیچ پاسخ معقولی به آژانس نمی‌دهد.

طبیعی است آژانس بگوید «نمی‌توانم صلح‌آمیز بودن این برنامه را تأیید کنم». همین و بس. اما همین یک جمله کافی است که همه در غرب به این نتیجه برسند که پرونده ایران امنیتی است، نه صلح‌آمیز.

جمهوری اسلامی پیش‌شرط گذاشته: اول تضمین بدهید به ما حمله نمی‌کنید، بعد ما با شما «مذاکره» می‌کنیم. نه توافق، نه راه‌حل، فقط مذاکره.

واقعاً در کجای جهان چنین دیپلماسی‌ای معنا دارد؟
مذاکره اصولاً برای همین است که طرفین امتیاز بدهند و امتیاز بگیرند، نه اینکه طرف ضعیف‌تر شرط بگذارد که طرف قدرتمندتر حتی قبل از نشستن پای میز امتیاز بدهد.
آمریکا چرا باید به چنین چیزی تن بدهد؟

طرف ایرانی صریح می‌گوید غنی‌سازی را کنار نمی‌گذارم، برنامه موشکی دور برد فراقاره ای را متوقف نمی‌کنم، حمایت از گروه‌های نیابتی را قطع نمی‌کنم.
خب، آمریکا دقیقاً بر سر چه چیزی باید پای میز بنشیند؟

سال‌ها بود که اروپایی‌ها بازی وقت‌کشی تهران را تحمل می‌کردند. اما حالا ورق برگشته. دیگر حتی تا پایان اوت هم صبر نکردند. تصمیم گرفتند مکانیزم ماشه را فعال کنند. چون به‌وضوح دیدند که جمهوری اسلامی حتی قابلیت تظاهر به همکاری را هم از دست داده است.
یک روز بازرس را فقط برای بوشهر راه می‌دهند، روز بعد دوباره می‌بندند. این نه دیپلماسی است و نه مذاکره؛ یک نمایش کمیک است.

وقتی وزیر خارجه می‌گوید مذاکره تحمیلی از جنگ خطرناک‌تر است، فقط یک پیام دارد: ما مذاکره نمی‌کنیم مگر از موضع پیروزی.
لاریجانی هم اضافه می‌کند که دیپلماسی وقتی معنا دارد که طرف مقابل از جنگ مایوس شده باشد.

این همان وارونگی مزمن سیاست جمهوری اسلامی است: طرف مقابل باید اول شکست را بپذیرد، بعد جمهوری اسلامی با بزرگ‌منشی پای میز می‌آید.
اما واقعیت بیرون چیز دیگری می‌گوید: مراکز هسته‌ای در حملات هوایی تخریب شده‌اند، تحریم‌ها نفس اقتصاد را گرفته، و حالا مکانیزم ماشه در آستانه بازگشت کامل است. این یعنی پایان رؤیای «بازی برد-برد» جمهوری اسلامی؛ چراکه همیشه در ذهن حاکمان، برد یعنی فقط برای خودشان.

امروز جمهوری اسلامی نه راه عقب‌نشینی دارد و نه راه پیشروی. اگر امتیاز بدهد، فرو می‌ریزد چون تمام تبلیغات ۴۰ ساله‌اش دود می‌شود. اگر ندهد، تحریم‌های شورای امنیت برمی‌گردند و دوباره کشور در قفس آهنین قرار می‌گیرد.
این همان وضعیت بن‌بست است که حاکمان از آن وحشت داشتند و خودشان با دستان خودشان ساختند.

دیپلماسی جمهوری اسلامی حالا دیگر حتی قابلیت وقت‌کشی ندارد. جهان صبرش تمام شده و اروپا و آمریکا این بار هماهنگ‌اند. برای همین، مکانیزم ماشه نه یک تهدید، بلکه پایان رسمی نمایش «مقاومت هوشمندانه» است. بازی تمام شد؛ پرده آخر روی صحنه است.

✍حمید آصفی

@hooreechannel 🌹
👍5❤1
دلبستگی یا وابستگی: بنیانی برای روابط همسری پایدار 

دلبستگی نماد امنیت
وابستگی نماد عدم امنیت

▫️دلبستگی در روابط همسری، پایه‌ای برای ارتباطی سالم و متعادل است که بر اعتماد متقابل، احترام و استقلال فردی استوار است. این نوع ارتباط، فضایی امن ایجاد می‌کند که در آن هر دو همسر می‌توانند خودِ اصیلشان را بروز دهند و به رشد شخصی و مشترک دست یابند. برای مثال، در یک ازدواج سالم، دلبستگی به معنای حمایت عاطفی از یکدیگر در عین حفظ هویت فردی است؛ مانند زمانی که همسران در تصمیم‌گیری‌های مشترک با احترام به نظرات هم مشارکت می‌کنند، اما همچنان علایق و اهداف شخصی خود را دنبال می‌کنند. 


▫️در مقابل، وابستگی اغلب از ناامنی درونی یا نیاز بیش از حد به تأیید همسر ناشی می‌شود و ممکن است به اضطراب یا روابط ناسالم منجر شود. برای نمونه، وابستگی در روابط همسری ممکن است زمانی بروز کند که یکی از همسران برای احساس ارزشمندی، بیش از حد به تأیید یا حضور مداوم دیگری وابسته باشد و از تنهایی یا تصمیم‌گیری مستقل احساس ترس کند. 
برای ساختن رابطه‌ای پایدار و معنادار در زندگی مشترک، دلبستگی را انتخاب کنیم؛ جایی که امنیت عاطفی و آزادی فردی در کنار یکدیگر به تعادل می‌رسند. 

▫️شما چگونه دلبستگی را در رابطه همسری خود تقویت می‌کنید؟ 

🕷https://t.me/ravn100
@hooreechannel 🌹
❤1
مردمی که خوار و خفیف شوند، راحت تر اطاعت می کنند!

حاکمیت جمهوری اسلامی از همان ابتدا با تئوری بسترسازی برای ظهور امام زمان شروع کرد و خود را مکلف دانست با تمام قوا و صرف همه موجودیت ایران به استقبال این ظهور خونبار برود! قرائتی از ظهور که با قرائت طیفی از یهود یکی است! در بستری از جنگ و کشتار که خون تا زانوی اسب منجی بالا می آید! قرائتی که در آن هزاران بلکه میلیونها انسان قربانی می شوند تا پس از آن جهان به صلح و آرامش برسد. قرائتی انتقام جویانه و کینه توزانه و نه دوستانه و صلح جویانه!

روایات ملاحم و فتن(در باب حوادث آخرالزمان) که در منابع روایی شیعه آمده است، به شدت زیر سوال و مورد مناقشه است. روایاتی که دستاویز عده ای تندرو و جنگ طلب قرار گرفته و انتظار دارند مردم ایران نیز چون یمنی های زیدی خنجر به کمر، همیشه آماده رزم و جنگ تا نابودی ظلم و باطل در تمام دنیا باشند. برایشان فرقی هم نمی کند در این نبرد نابرابر چندین هزار کشته شوند یا قربانی تحریم و قحطی گردند.

اینکه قدرتهای حاکم بر دنیا برای حفظ منافع خود در شیپور جنگ بدمند، یا عده ای با تفکرات و توهمات ایدئولوژیک، بسیار متفاوت است. چه این عده مسلمان باشند یا یهودی! اولی مقدس نیست و هدف واضح و روشن است، اما در دومی،  جنگ طلبانی که قدرت را در دست دارند و با این تفکر جنگ طلبانه مردم و مملکتی را به نابودی کشانده اند، با هدفی مقدس و آرمانی و به زعم خود الهی، به مردم وعده پیروزی و ظهور منجی می دهند!

اینکه میلیاردها دلار از بودجه مملکت در زمانه ابر بحرانها به سمت نهادهای مذهبی می رود و اینکه در منابر جمعه و جماعت هر روز و‌ هر هفته از مقاومت می گویند و تحمل سختیها و ناملایمات، جز اینکه معنایش تزریق جهالت به جای عقلانیت باشد، آیا چیز دیگری است؟!

اگر مردمی مطالبه گر باشند هیچ گاه نخواهند گذاشت غارتگران بیت المال شانه به شانه سیاستمداران و روحانیون جان و مالشان را به یغما ببرند! 

وقتی مومنین مدام در زیارت باشند و نماز، می توان راحت تر غارتشان کرد! وقتی با ایجاد جو امنیتی آنچنان رعب و وحشتی ایجاد کنی که مردم کوچه و بازار جرات اعتراض نداشته باشند بهتر می توانی با اتحاد زور و تزویر سهم خواهی کنی! وقتی صدا و سیمای مملکتی به جای رشد فرهنگ اجتماع، بلندگوی ترویج خرافات شود، بهتر می توان صدای حق طلبان را خاموش کرد!

با اتحاد زور و‌ زر و تزویری که که خود هیچ گاه در وسط معرکه حضور ندارند و با بلندگوهای رسمی مردم را به صبر و شکیبایی در مقابل سختیها سفارش می کنند، می توان مملکتی کلا ناتراز ساخت! و البته این هنری است که از هر کسی برنمی آید!

نه آن امام جمعه ای که آرزویش این است ایرانیان چون یمنی ها با پای برهنه و شکم گرسنه بجنگند از چرب و شیرین دنیا محروم است و نه آنکه می گوید هر چه شرایط سخت تر شود ظهور نزدیک تر می شود، حاضر است هزینه گران این مقاومت را به جان بخرد! همه هزینه ها را باید مردمی بدهند که نه دیگر پایی برای مهاجرت دارند و نه  نایی برای مقاومت!

و حالا در قرن پانزدهم قمری، این آیه از قرآن چقدر قابل فهم می شود، آنجا که راجع به فرعون می گوید "فاستخف قومه فاطاعوه"! فرعون قومش را خوار و‌ خفیف کرد و مردم از او اطاعت کردند!
و قطعا مردمی که تحقیر و‌‌ خوار شوند، راحت تر از صاحبان قدرت اطاعت می کنند!

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹
👍8❤3👏1
موانع شادکامی ایرانیان در دوران معاصر!

زمانی که مقدمه کتاب ارزشمند درک باک با عنوان سیاست شادکامی را می خوانید با یک عبارت شگفت انگیز منسوب به پادشاه کشور کوچک بوتان واقع در عمق کوه های هیمالیا مواجه می شوید. 
در سال ۱۹۷۲ پادشاه جدید بوتان خطاب به مردم کشورش اعلام کرد؛ از این پس معیار اصلی ملت او برای اندازه گیری پیشرفت، شادکامی ناخالص ملی خواهد بود و نه تولید ناخالص ملی!

درک باک مولفه های اصلی سیاست شادکامی در بوتان را به شرح زیر فهرست می کند؛
حکمرانی خوب و استقرار دموکراسی/ توسعه اجتماعی-اقتصادی عادلانه و با ثبات/ صیانت از محیط زیست/ صیانت از فرهنگ

اما جامعه ایران در دوران معاصر مسیر پر فراز و فرودی را برای دستیابی به شادکامی پیموده ولی هم‌چنان در عمل تلخ‌کامی باقی مانده است. تاریخ ستبری که بیش از چراغ بودن به مثابه ترمزی بر سر راه توسعه‌یافتگی عمل کرده و دوگانه‌های تئوریکی که نتوانسته‌اند به فصل مشترکی از همکاری دولت - ملت تبدیل شوند.

در این میان اگر چه حکومت‌ها در بسیاری از موارد کوشیده اند تا با اتکا به قدرت فائقه این جدال‌ها را به نفع یک‌طرف خاتمه دهند ولی واقعیت این‌‌است که تداوم بحران‌ها و ناکارآمدی‌ها از شکستی فاحش در پایان‌بخشیدن به این نزاع‌های تاریخی حکایت دارد. به این دوگانه‌ها نظری می‌افکنیم:

جدال شرع و عرف:
این نزاع هم‌چنان از دوران مشروطه تا کنون به قوت خود باقی‌است هر چند که در دوره پهلوی‌ها غلبه با عرف و پس از انقلاب چیرگی با شرع بوده است. تداوم روندی فرسایشی بدون دستیابی به تلفیق کارآمدی میان شرع و عرف، که شهروندان را دچار نوعی اسکیزوفرنی شخصیتی و جامعه را دچار نوعی صف آرایی کاذب بر سر چگونه زیستن ساخته است.
اگر شادکامی را نوعی رضایت‌مندی از نحوه زیست‌جمعی در سایه تلفیقی کارآمد از سنت و مدرنیته بدانیم روشن است که تاکنون از دستیابی به آن ناتوان بوده‌ایم.

جدال امت و ملت:
از حدود چهار‌ دهه پیش ما وارد چالشی میان وابستگی به امت اسلام یا ملت ایران شده ایم. دل سپردن به هر کدام هم البته پیامدهایی داشته است.
این‌که باید توجه تصمیم‌سازان صرفا معطوف به تحولات دنیای اسلام باشد یا باید بیشتر مسائل توسعه کشور مورد عنایت قرار گیرد از جمله مهم ترین مباحث ایران پس از انقلاب بوده اند.
واقعیت این‌است که در همه این سال‌ها هم تلاشی از سوی حکومت برای توجیه افکار عمومی جهت کاهش ابعاد این نزاع صورت نگرفته است. اکنون شاید اندکی روشن شده باشد که به دلیل کمبود منابع به ناچار باید به سوی نوعی اولویت بندی در این زمینه حرکت کنیم.

جدال اسلام و غرب:
پس از آن‌که انقلاب اسلامی، ایران و غرب را به عنوان دو دیگری متضاد و دشمن ترسیم کرد در عمل امکان برقراری دیالوگ میان این دو تمدن از میان رفت. از آن پس بود که این دیگری‌ها خود را صرفا با عینک تیره آموزه‌های ایدئولوژیک نگریستند. دستاوردهای غربی از جمله دموکراسی، احزاب، رسانه‌ها، تشکل‌های مدنی و سبک زندگی با بدبینی مواجه شده و زیست فردی و جمعی شهروندان به شدت از سوی حکومت مورد نظارت قرار گرفت. مداخله‌ای که موجبات جدی کاهش رضایت‌مندی در میان ایرانیان را فراهم آورده است.

جدال انتصاب و انتخاب:
این نزاع همان ادامه تقابل میان ولایت و وکالت است که میراث دوران مشروطیت محسوب می‌شود. چالشی بر سر نقش‌آفرینی مردم در اموری هم‌چون قانون‌گذاری، شرکت در انتخابات، و تعیین نوع نظام سیاسی، در مواجهه با دیدگاهی که قانون را فرابشری، انتخابات را کنترل شده، و حکومت را الهی می‌داند.

واقعیت این است که هم اکنون و با گذشت بیش از چهاردهه از انقلاب، احساس بی‌قدرتی شهروندان از ایجاد تغییرات معنادار به دلیل تودرتویی نهادی، کاهش قدرت نهادهای انتخابی، و عقب ماندن نظام سیاسی از تحولات پرشتاب اجتماعی به کانون نارضایتی‌های جمعی تبدیل شده است.

✍مهران صولتی

@hooreechannel 🌹
❤1👎1👏1
اعتراض به نابرابری آموزشی یا حمله به حریم خصوصی نوجوانان؟!

نتایج کنکور امسال و اسامی و مشخصات رتبه‌های برتر پنج حوزه علوم انسانی، تحربی، ریاضی، هنر و زبان؛ اعلام شد. تحلیل‌های مختلف زودهنگامی نیز براساس جنس، منطقه سکونت، و نوع مدرسه، در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های رسمی و غیررسمی؛ منتشر شد.
این تحلیل‌ها به متغیرهای نامبرده بسنده نشده و متاسفانه از تحلیل به قضاوت و ورود به حریم شخصی و زندگی خانوادگی برخی از این نوجوانان تبدیل گردید و در مواردی به صورت خشونت و حمله و قلدری رسانه‌ای مجازی درآمد.

 به این‌گونه اعمال خشونت و قلدری رسانه‌ای در فضای آنلاین، پدیده سمیت فضای آنلاین (Online Toxicity) یا نزاع‌های اینترنتی (Flame Wars) گفته می‌شود، که یک پدیده جهانی است و دلایل متعددی دارد.

 یکی از اولین افرادی که درباره این پدیده صحبت کرد، جودیت استفانیا دونات (Judith Donath)، پژوهش‌گر آمریکایی در زمینه تعاملات اجتماعی در فضای مجازی، بود.
او در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی درباره چالش‌های رفتارهای نامناسب در جوامع آنلاین مقالاتی منتشر کرد و به نوعی به این مفهوم رسمیت بخشید.
https://cyber.harvard.edu/people/jdonath

این پدیده مدتی است توجه مرا به خود جلب کرده و در حال مطالعه و بررسی بیشتر آن هستم، بنابراین در فرصتی دیگر تعریف، ابعاد، دلایل و نمونه‌های آن را با شما دوستان درمیان خواهم گذاشت.

حمله به نوجوانانی مانند آترینا فرحمند (و موارد مشابه در سال‌های گذشته) به دلیل پیشینه خانوادگی یا سبک زندگی‌ ایشان، مصداق بارز  سمیت آنلاین و قلدری مجازی است.
باور دارم این پدیده، ترکیبی خطرناک از چند عامل اجتماعی و روان‌شناختی است که در بستر بی‌مرز و غالباً ناشناس فضای مجازی به‌ویژه در جامعه کنونی ما، تولید، بازتولید و تقویت می‌شود.

در خشونت‌ورزی یک سویه به این نوجوانان و خانواده‌های ایشان، که با ادعای اعتراض به بی‌عدالتی و نابرابری آموزشی، اقتصادی و زیستی در جامعه امروز ایران انجام شده و می‌شود؛ انحراف مهم و آشکاری از موضوع اصلی به سوی حاشیه رخ داده است.
تاسف‌آور و محل بررسی است که به جای گفت‌وگوی سازنده و چالشی در مورد چگونگی کاهش نابرابری آموزشی در ایران، بحث به سمت زندگی شخصی یک نوجوان ۱۸ ساله کشیده می‌شود!
این کار، انرژی اجتماعی را که می‌تواند صرف فشار و مطالبه‌گری برای تغییر و تحولات نظام اجتماعی شود، در مسیر تخریب یک فرد هدر می‌دهد.

به جای نقد سیستم سیاست‌گذاری آموزشی و اقتصادی و حکمرانی کلان در حوزه‌های مختلف زیستی ایرانیان، تخریب فردی نوجوانی که در میانه یک مسیر دشوار پس از طی شب‌ها و روزهای سخت و پرفراز و نشیب؛ راه به سوی آینده‌ای توسعه‌گرانه برای خود و ایران دارد، صورت می‌گیرد!

نقد نابرابری آموزشی و اختلاف طبقاتی در ایران کنونی، مسئله‌ای اجتماعی و بحثی بجا، ضروری و مهم با طرح این پرسش‌های اساسی است:

چرا  فرصت زندگی دانش‌آموزی که در خانواده‌ای مرفه با دسترسی به بهترین معلمان، کتاب‌ها و محیطی آرام زندگی می‌کند، بسیار بیشتر نسبت به دانش‌آموز یک منطقه محروم است؟

چگونه می‌توانیم سیستم آموزشی را عادلانه‌تر کنیم تا فرزند یک کارگر و دستفروش در سیستان و بلوچستان یا یک کشاورز در گیلان و گلستان هم شانس رقابت برابر با فرزند یک پزشک، استاد دانشگاه یا تاجر در کلان‌شهرهای تهران، مشهد، شیراز، اصفهان، تبریز و اهواز را داشته باشد؟

اما طرح بحث در قالب رفتار سمی این است:
تو چون پول‌دار بودی و پاریس رفتی، حقت نبود قبول شوی آن‌هم با رتبه یک! تو کار مهمی نکرده و فرد توانمند و بااستعداد و کوشایی نیستی! 
و حتی از این حد هم فراتر رفته و به او دشنام داده و نفرت ابراز شود!

حمله به حریم خصوصی نفرات برتر کنکور و المپیادهای مختلف، بی‌ارزش کردن تلاش آن‌ها به بهانه‌ی ثروت خانوادگی، نمونه‌ی آشکار سمیت آنلاین است.
این رفتار نه تنها غیراخلاقی و آزاردهنده است، بلکه جامعه را از پرداختن به ریشه‌های اصلی نابرابری باز می‌دارد و به جای حل مسئله، به دنبال قربانی کردن افراد موفق؛ بازتولید
خشونت، نفرت‌پراکنی، کاهش همبستگی و صلح اجتماعی می‌گردد.

دختر عزیز و سخت‌کوش، آترینا جان 
دختران و پسران دوست‌داشتنی ایران!
ما را ببخشید که مهارت کنش عشق‌ورزانه و گفت‌وگوی سالم را کمتر آموخته و درونی کرده‌ایم.
ما را ببخشید که بجای نقد سیستم پر فساد و تبعیض آموزشی و سیاست‌گذاران ناکارآمد، شما را تخریب می‌کنیم.
مبادا این رفتارهای سمی، ذهن زیبایتان را مضطرب و خشمگین کند. 
شما سرمایه‌های بی‌مانند این سرزمین هستید.
شما گل‌های خندان و فرزندان ایران هستید
.

✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
👎3❤1👍1👏1
🔺️ وقتی مدرسه تو، رتبه‌ات را تعیین می‌کند/حقایقی مهم که کنکور امسال نشان داد

🔹از منظر مدرسه‌ای، حدود ۷۸ درصد رتبه‌های برتر از مدارس سمپاد هستند؛ سهم مدارس غیرانتفاعی ۱۰ درصد و مدارس نمونه دولتی ۸ درصد است. مدارس دولتی عادی سهم قابل توجهی در میان نفرات برتر ندارند. جزئیات نشان می‌دهد که در علوم تجربی تقریباً همه نفرات برتر از سمپاد هستند و در ریاضی و علوم انسانی نیز اکثریت غالب از سمپاد و بخشی از غیرانتفاعی‌ها آمده‌اند. حتی تاثیر سوابق تحصیلی نیز نتوانسته است حضور داوطلبان مدارس دولتی را در جمع نفرات برتر افزایش دهد.

🔹یکی از نکات قابل توجه کنکور ۱۴۰۴، افزایش سهم دختران در بین رتبه‌های برتر است؛ رشد ۱۳ درصدی نسبت به سال گذشته. در مجموع ۴۰ نفر برتر، ۲۲ نفر پسر و ۱۸ نفر دختر هستند. با این حال، توزیع جنسیتی بین رشته‌ها متفاوت است: در ریاضی تنها یک دختر در جمع ده نفر برتر حضور دارد، اما در هنر همه رتبه‌های برتر دختر هستند. /نورنیوز

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
شورای همکاری خلیج فارس و ادعای مالکیت:
فروپاشی در سایه‌ ضعف ایران


وقتی شورای همکاری خلیج فارس به‌صورت هماهنگ و با زبان واحد ادعا می‌کند که سه جزیره‌ی ایرانی «تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی» متعلق به امارات است، ما با یک اتفاق ساده‌ی رسانه‌ای روبه‌رو نیستیم.

این یک بیانیه‌ی سیاسی معمولی هم نیست؛ بلکه نمایش علنی طمعی است که سال‌ها زیر خاکستر انفعال و خطای راهبردی جمهوری اسلامی پنهان مانده بود و امروز با جسارت کامل سر برآورده است.

عربستان و کویت در ماجرای میدان گازی آرش نیز پا را فراتر گذاشته و ایران را اساساً از معادله حذف می‌کنند؛ می‌گویند این میدان «فقط» متعلق به خودشان است.
این یعنی ایران از یک بازیگر منطقه‌ای صاحب قدرت، به بازیگری بدل شده که دیگران به او حتی حق شراکت هم نمی‌دهند.

چرا؟ پاسخ روشن است: سیاست خارجی جمهوری اسلامی در چهار دهه‌ی گذشته بر محور ایدئولوژی امت–امامتی بنا شد، نه منطق ملت–دولت. ایران به‌جای تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یک دولت ملی مقتدر در منطقه، خود را درگیر پروژه‌های بی‌پایان «مقاومت» و جنگ‌های نیابتی کرد.
نتیجه این شد که انرژی، منابع و سرمایه‌ی کشور در جبهه‌های فرسایشی مصرف شد و جبهه‌ی واقعی، یعنی حفظ منافع سرزمینی و اقتصادی ایران، به حاشیه رفت.

امروز نتیجه را می‌بینیم: عربستان و امارات، که روزگاری محتاط و نگران قدرت ایران بودند، اکنون با جسارت تمام ایران را حذف می‌کنند و حتی خواستار آن‌اند که مذاکرات هسته‌ای تهران با غرب و آمریکا شامل «نگرانی‌های امنیتی کشورهای شورا» هم بشود.
یعنی آن‌ها ایران را دیگر در سطحی نمی‌بینند که بتواند قواعد بازی را تعیین کند؛ بلکه خود را صاحب حق می‌دانند که دستورکار بدهند.

واقعیت تلخ این است: جمهوری اسلامی با تکیه‌ی کور بر ایدئولوژی و چشم‌پوشی از منطق سیاست ملی، فرصت‌های تاریخی ایران را سوزاند. ایران می‌توانست قدرت برتر خلیج فارس باشد، اما به جای آن، به بازیگری خسته و فرسوده تبدیل شد که دشمنانش نه‌تنها از او نمی‌ترسند، بلکه به دنبال مصادره‌ی منافع ملی‌اش هستند.

وضعیت امروز خلیج فارس را نمی‌توان جدا از شکست‌های اخیر ایران در جبهه‌های منطقه‌ای دید.
جنگ ۱۲ روزه میان ایران و آمریکا و اسرائیل، که در آن تهران نتوانست ابتکار عمل را در دست بگیرد، به‌وضوح نشان داد که روایت «مقاومت» به پایان خط نزدیک شده است.

در سوریه، شکست کامل سیاست‌های ایران و حاشیه‌نشینی آن در برابر بازیگران دیگر، موقعیت تهران را به شدت تضعیف کرده است. در غزه، حماس به شدت تحت فشار قرار دارد و مشروعیت خود را از دست می‌دهد. در یمن نیز حوثی‌ها زیر فشار حملات سنگین اسرائیل و ائتلاف عربی مهار شده‌اند.
در عراق، دولت مرکزی برای کنترل و ادغام حشد الشعبی در ارتش خیز برداشته است. همزمان، حزب‌الله لبنان زیر فشار شدید نظامی قرار گرفته و دولت و قدرت های منطقه ای و جهانی به دنبال خلع سلاح کامل آن هستند.
همه‌ی این‌ها نشان می‌دهد که کارت‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی یکی پس از دیگری با از بین رفته یا در حال از بین رفتن است.

از سوی دیگر، سه کشور اروپایی با فعال کردن دوباره‌ی مکانیزم ماشه و هماهنگ کردن فشارها، حلقه‌ی محاصره‌ی سیاسی و حقوقی ایران را تنگ‌تر کرده‌اند.
در چنین شرایطی طبیعی است که کشورهای عربی خود را در موقعیت قدرت ببینند. آن‌ها با جسارت تمام می‌گویند: اکنون زمان کندن پوست از تن ایران فرارسیده است. وقتی تهران در سوریه شکست خورده، یمن تضعیف شده، غزه گرفتار نسل‌کشی اسرائیل است و در صحنه‌ی جهانی زیر تیغ مکانیزم ماشه قرار گرفته، چرا همسایگان باید از طرح ادعاهای ارضی یا مصادره‌ی منابع طبیعی ایران بترسند؟

حالا سؤال اینجاست: چه چیزی مانع می‌شود فردا همین شورا ادعا کند که خوزستان یا سواحل بوشهر هم باید به «امنیت جمعی عربی» ملحق شود؟ وقتی سه جزیره‌ی واضحاً ایرانی را به نام امارات می‌زنند و ایران جز بیانیه‌های شعاری پاسخی ندارد، هیچ مرزی برای این زیاده‌خواهی‌ها باقی نمی‌ماند.

این ماجرا یک هشدار عریان است: یا ایران به‌سرعت از سیاست ایدئولوژیک به سیاست ملی تغییر مسیر می‌دهد و به‌عنوان دولت–ملت مدرن جایگاه خود را بازتعریف می‌کند، یا باید آماده باشد که بخش‌های بیشتری از منافع و حقوق تاریخی‌اش زیر چکمه‌ی زیاده‌خواهی همسایگان خرد شود.

✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👏2👍1