حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به حداقل ها عادت نکنیم؛
این هر چه هست سفر نیست
!

این سبک مسافرت رو عادی سازی نکنیم. این در شان ما مردم ایران نیست.

داریم بسرعت شبیه هند و پاکستان میشیم و نظم اجتماعی رو از دست میدیم.

کی گفته فقر این اجازه رو میده تو پیاده رو تشک بندازیم و راه مردم محلی رو سد کنیم؟
کی گفته فقر اجازه میده شورت و لباس، تو پارک جلوی چشم همه پهن کنیم؟

‏مسافرت آبرومند و با کیفیت و با استاندارد های متوسط حق همه ماست؛ چرا داریم از حق و حقوق خودمون پایین می آییم؟؟؟؟
این چه سفری هست؟؟؟

اگه نظم اجتماعی رو از دست بدیم
اگه استانداردها رو از دست بدیم
زندگی نداریم فقط زنده ایم

به حداقل ها عادت نکنیم
این هر چه هست سفر نیست
!

‌
🔹تحلیل زمانه
@hooreechannel 🌹
👍6😢2❤1
از کوروش بزرگ پرسیدند:
قصر شما دو راه‌پله دارد، یکی از آن‌ها بیست پله و دیگری نوزده پله دارد دلیل این امر چیست؟
کوروش پاسخ داد: آن راه پله که نوزده پله دارد برای ورود و خروج کسانیست که از خارج ایران به دیدارمان آمده‌اند و آن راه‌پله که بیست پله دارد برای ورود و خروج مردمان ایران زمین است!
پرسیدند دلیلش چیست، کوروش پاسخ داد: چون ایرانیان همیشه بدانند که هموراه یک پله از دیگران بالاترند.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍6👎2
سال‌گرد مهسا؛ «ایران»ی که شبیه پیش از شهریور 1401 نیست!

🔹ایران بعد از مهسای 1401 نسبت به ایران قبل از آن چندان تغییر کرده که هیچ کس را جز چند تا امام جمعه و نمایندگان استصوابی و صدا و سیمای انحصاری و تکراری و شعاری یارای انکار آن نیست و هر که خواسته انکار کند یا عقربه‌های زمان را به عقب بازگرداند زحمت بیهوده متحمل شده است.

🔹قصه تنها بر سر نوع پوشش دختران و زنان ایران هم نیست که حالا بر اساس جغرافیا و سن و نوع باورها و فضایی که در آن قرار دارند انتخاب می‌کنند نه آن که یک یونیفورم واحد برای 9 تا 90 سال تعریف شود و به ضرب باطوم و تحقیر بخواهند تن همه کنند!

🔹 چند امام جمعه که هر هفته حجاب حجاب می‌کردند حالا عملا دیگر سوژه‌ای ندارند و اگر قبل از جنگ 12 روزه امید‌وار بودند با تکیه بر سگ‌گردانی جبران و شیفت کنند حالا دیگر نه تنها دربارۀ پوشش حرفی ندارند که دربارۀ توافق و مذاکره هم مثل سابق نمی‌توانند نطق کنند.

🔹امروز 25 شهریور 1404 خورشیدی با سه سال قبل به کلی متفاوت است. نه پوشش دختران و زنان ایرانی شبیه 25 شهریور 1401 است نه بی گشت آزار ارشاد، ملت برهنه شده‌اند بلکه هر که بر اساس محل زندگی و پرورش خانوادگی و سن و سال و علایق انتخاب می‌کند.

✍مهرداد خدیر

@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
❤2👍2👏1
مهسا و ایران در گذار: پیامدهای جنبش زن، زندگی، آزادی

سه سال پس از مرگ مهسا امینی، ایران دیگر کشوری نیست که بود. آن حادثه تراژیک، علاوه بر روشن کردن ظلم و سرکوب، آغازگر فرایندی شد که حتی امروز نیز ادامه دارد؛ فرایندی که سیاست، جامعه و جایگاه ایران در جهان را بازتعریف کرده است. جنبش زن، زندگی، آزادی نشان داد که جامعه دیگر حاضر نیست تنها نظاره‌گر باشد و ساختار قدرت ناگزیر است با واقعیت‌های جدید کنار بیاید، چه بخواهد، چه نخواهد.

پیامد نخست، فروپاشی مشروعیت داخلی حکومت است. پیش از این، نظام می‌توانست با ابزارهای سرکوب، تبلیغات و محدودیت‌های سیاسی نوعی از ثبات ظاهری ایجاد کند. اما امروز، حتی کسانی که با حکومت موافق هستند، نمی‌توانند واقعیت فاصله میان حاکمیت و جامعه را نادیده بگیرند. اعتماد اجتماعی به شدت کاهش یافته و هر سیاست نمایشی یا انتخاباتی به سرعت با بی‌اعتباری روبرو می‌شود. دیگر هیچ بازی رسانه‌ای نمی‌تواند حقیقتی را که میلیون‌ها نفر با خون، فریاد و اعتراض ساخته‌اند، پاک کند.

پیامد دوم، ورود جامعه به مرحله‌ای تازه از گذار است. ایران اکنون میان یک نظم فرسوده و یک افق نو ایستاده است. نظم فرسوده قدرت همچنان پابرجاست، اما پایه‌های آن سست و شکننده شده‌اند. نسل جدید، به‌ویژه زنان و جوانان، دیگر حاضر نیستند تبعیت صرف کنند و چشم‌انداز آینده را بدون مشارکت خود بپذیرند. هرگونه تلاش برای بازگرداندن جامعه به وضعیت پیش از مهسا، نه تنها ناممکن، بلکه بی‌ثمر است.

پیامد سوم، بازتعریف گفتمان سیاسی در ایران و منطقه است. جنبش مهسا به اپوزیسیون یادآور شد که تنها راه مشروعیت‌بخشی و موفقیت، توجه واقعی به مطالبات مردم است. دیگر نمی‌توان با نسخه‌های نخبه‌گرایانه یا سیاست‌های مردانه آینده را شکل داد؛ زنان و جوانان دیگر ستون اصلی تغییر هستند. هر سیاستمدار، تحلیلگر یا رسانه‌ای که این واقعیت را نادیده بگیرد، خود را در برابر تاریخ و جامعه بازنده خواهد یافت.

در سطح بین‌المللی، مهسا و جنبش زن، زندگی، آزادی تصویری تازه از ایران ارائه کردند. ایران دیگر صرفاً با برنامه هسته‌ای یا سیاست منطقه‌ای شناخته نمی‌شود؛ بلکه با نام مهسا، با صدای زنان و جوانانش و با خواسته‌های آزادی‌خواهانه‌اش در ذهن جهانیان جا افتاده است. این تصویر جدید، قدرت نرم ایران را تغییر داده و باعث شده که هر دیپلماسی و هر مذاکره بین‌المللی ناگزیر به در نظر گرفتن جامعه واقعی ایران باشد. هیچ معامله یا توافقی نمی‌تواند صرفاً با حاکمان صورت گیرد و موفقیت آن بدون توجه به مطالبات داخلی تقریباً غیرممکن است.

جنبش مهسا همچنین درس مهمی به قدرت‌های جهانی داد: ثبات واقعی در ایران نه از مسیر سرکوب یا سازش‌های محدود، بلکه از مسیر پاسخ به مطالبات جامعه و ایجاد شرایطی برای مشارکت واقعی و برابری است. این واقعیت، تحولات منطقه‌ای و محاسبات سیاسی بازیگران خارجی را نیز دگرگون کرده است. هرگونه تلاش برای نادیده گرفتن صدای زنان و جوانان، نه تنها بی‌اثر خواهد بود، بلکه پیامدهای بلندمدت و غیرقابل پیش‌بینی خواهد داشت.

با این همه، مسیر پیش رو دشوار است. ساختار قدرت هنوز پابرجاست، سرکوب ادامه دارد و محدودیت‌های سازماندهی مردم کماکان شدید است. اما جنبش مهسا ثابت کرد که جنبش‌های تاریخی الزاماً در یک لحظه به پیروزی نمی‌رسند؛ آنها لایه‌لایه پیش می‌روند، حافظه جمعی را شکل می‌دهند و در زمان مناسب، به نقطه‌ای تعیین‌کننده می‌رسند. مهسا یک آستانه تاریخی بود و عبور از آن آستانه دیگر بازگشت‌پذیر نیست.

سه سال پس از مرگ او، پیام واضح است: ایران در حال عبور از یک نظم فرسوده و ورود به دوره‌ای نو است. زنان دیگر حاشیه‌نشین نیستند، جوانان دیگر صامت نیستند و جامعه به طور کلی خواهان بازتعریف قدرت و ساختارهاست. آینده ممکن است پر از چالش باشد، اما مسیر تغییر آغاز شده است و هیچ قدرتی قادر به بازگرداندن آن نیست. مهسا، نام تو در تاریخ ایران نه تنها به یاد یک قربانی، بلکه به عنوان نماد تغییر، مقاومت و امید باقی خواهد ماند.

✍حمید آصفی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍6❤2👏1
خودتان خواستید، بعدا شاکی نشوید!

سه سال پیش در چنین روزهایی(قبل از ۲۵ شهریور ۱۴۰۱) زنان ایرانی داشتند زندگیشان را می کردند! با گشتهای ارشاد کنار آمده بودند. آن را یکی از ملزومات حکومت دینی می دانستند و به همین خاطر روز به روز دینداریشان کمتر می شد! به شل کن سفت کن های حاکمیت عادت کرده بودند. خودشان داشتند عرف جدیدی از پوشش می ساختند. هر سال کمی از قد مانتوها و اندازه روسریها کم می کردند. رنگهای متنوع می پوشیدند. ذائقه مردان را تغییر می دادند. حاکمیت هم داشت به این تغییرات تدریجی عادت می کرد. هرچند هنوز هم نمی خواست بپذیرد جامعه و زنان تغییر کرده اند و او هم باید تغییر کند! آنها نمی فهمیدند زنان و دخترانی که به آمار ورودشان به دانشگاه و آموزش عالی افتخار می کردند و با گسترش استفاده از فضای مجازی و ارتباطات گسترده با جامعه جهانی، با نرمها و هنجارهای زنان تحصیلکرده دنیا آشنا می شدند، دیگر نمی توانند در قالبهای یکسانی که برایشان از بالا طراحی می شود بگنجند! تعیین قد مانتو و سایز شلوار و‌ اندازه پوشش شال و روسری برای دختری که همه محدودیتهای عرفی را شکسته و خود را بالا کشیده، توهین به شخصیت او محسوب می شود. او که حالا در کنار مردان در دانشگاه و اداره و خیابان قرار گرفته، خود باید انتخاب کند چگونه از حریم شخصی خود محافظت کند و البته دولت نیز باید حامی و‌حمایتگر او باشد. این دختر نمی تواند مثل مادر و مادربزرگ خود بیندیشد، چون اساسا در زمان و مکان و فضای دیگری سیر می کند.

از سال ۸۶ که نظام به نیروی انتظامی ماموریت داد تا با جرم انگاری کم حجابی با زنان و دختران برخورد کند و گشت ارشاد به وجود آمد و خیابان میدان جنگ با مردم شد. مجرم دانستن زنان به جرم پوشش، جبهه ای از زنان عصبانی از این اقدامات توهین آمیز درست کرد که در تمام اعتراضات زنجیره ای تا ۱۴۰۱، پای ثابت معترضین بودند. اما نظام با اتکا به قدرت باتوم و تفنگ همه اعتراضات را سرکوب کرد تا حقانیتش را اثبات کند!

در شهریور ۱۴۰۱ و در دولتی که طیف تندرو‌ بیشترین قدرت را در دست داشتند دختر جوانی از کردستان مهمان گشت ارشاد خیابان وزرا شد و در خوشبینانه ترین حالت دچار شوک مهمان نوازی ماموران ارشادکننده شد و به کما رفت و روز بعد به دیار باقی شتافت. مظلومیت مهسا امینی جرقه ای شد بر باروت متراکم خشم زنان و دختران ایران و دیدیم که شعله های آن چگونه روسری و شال و‌ حتی چادر محجبه ها را سوزاند و مردان را در این مبارزه در کنار زنان قرار داد تا از غیرت خود نه در برابر زنان که در حمایت از حق آزادی پوشش آنان استفاده کنند. پس از‌آن واقعه و برخورد نظام، سبک زندگی زنان تغییر کرد و حتی خانواذه های سنتی که تا آن روز با حکومت همراه بودند و ناراضی از پوشش دخترانشان، حق آنان را در انتخاب پوشش به رسمیت شناختند

سه سال از آن روزها می گذرد. روزهایی که مرگ این دختر معصوم آتشی شد بر خرمن آنچه می خواستند با اجبار بر نیمی از جامعه تحمیل کنند. آتشی که زیر خاکستر است و حاکمیت از ترس شعله ور شدن دوباره اش، دیگر جرات دخالت مستقیم در حوزه خصوصی زنان و دختران را ندارد! و نظام در حسرت حجاب مهسا در روز حادثه، و روزهایی که دیگر برنخواهد گشت مانده است! نسل جدید ترسی از بگیر و ببند ندارند و با جسارت و قدرت تمام در مقابل حاکمیت ایستاده اند. نسلی که تحت تربیت حاکمیت دینی بالیده اند و چون خاری در چشم باید تحمل شوند!

این روزها، پس از تجربه شوک جنگ ۱۲ روزه و در اوج بروز نتایج درخشان حکمرانی دینی چهل و‌ چند ساله، مردم ایران منتظر تغییراتی اساسی هستند و برای تخلیه استرسهای روانی خود در هر جایی و به هر بهانه ای شادی میکنند و می رقصند، و به نظر میرسد این رفتارها کنشی به انباشته شدن غمها و غصه ها و‌ تنگناهای زندگی است، و دوباره حاکمیتی که با اندک آزادی دادن به مردم مشکل دارد، به بگیر و‌ببند روی آورده تا شاید بگوید، اگر ما نمیتوانیم معیشت شما را سامان دهیم، و سایه جنگ را از سرتان برداریم، و ناترازیها را تراز کنیم، و‌ چون سابق مجبورتان کنیم حجاب بگذارید، اما هنوز هم قدرت داریم هر گونه مخالفت شما را با حکمرانی مطلقه سرکوب کنیم. چه با زندانی کردن آنها که بیش از اندازه حرف می زنند و چه با پلمپ مکانهای عمومی و‌ کسب و کار مردم و چه با برخورد قضایی با رقص شما که گویی شیوه جدید مبارزه تان با رژیم شده است!

اما این بار دارید دوباره از همان سوراخ قبل گزیده می شوید! مردم نشان داده اند با رد شدن از تمام خط قرمزهایتان ادامه می دهند، حتی با رفتارهای خارج از عرف! اگر بدانند در عقب نشاندن شما موثر است!
پس آنها را رها کنید و به اصلاح امور دنیایشان بپردازید تا خود عرف مقبول را در جامعه حاکم کنند. عرفی مردم پسند و در شان یک ایرانی. و خود راه بهشت را پیدا کنند، البته اگر بخواهند در بهشت با شما همسایه شوند!

✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍9👏3❤2
حکمرانی یک تخصص است مثل پزشکی

چرا ما در ریشه یابی مشکلات داخلی به دنبال عوامل خارجی هستیم؟ آیا اماراتی‌ها، گرجستانی‌ها و مردم ترکیه، پول و سرمایه خود را به بانک‌های ایرانی منتقل می‌کنند؟ یا برعکس؟ چرا شهروندان به این فکر می‌افتند که دارایی‌های خود را به ارز تبدیل کرده و در خارج مستغلات بخرند؟
این سوال و ده‌ها سوال مرتبط، به اصول ثابت حکمرانی بر می‌گردد.

اگر شخصی روزی چهار پاکت سیگار مصرف کند و نیم کیلو چربی وارد بدن خود کند و با هر چای دوازده حبه قند بخورد، نمی‌تواند وقتی در CCU بستری شد، روزگار و اطرافیان خود را سرزنش کند.
حکمرانی مانند سلامتی جسم انسان، اصول دارد و اگر آن اصولِ جهان شمول رعایت نشوند، کارآمدی دچار اختلال می‌شود.

اولین شرط حکمرانی، ایجاد امنیت فکری، شغلی، مدنی و اقتصادی است. بعد از این که سطح قابل توجهی از این امنیت فردی تحقق پیدا کرد، حفظ هویت و تعلق خاطر اهمیت پیدا می‌کند.

اگر شهروندان یک کشور صبح از خواب بیدار شوند و متوجه شوند چهل درصد ارزش دارایی‌های آنها از بین رفته است به طور طبیعی در پی چاره‌اندیشی نخواهند بود؟

اکثریت مطلق مردم اتحادیه اروپا که ۵۰۸ میلیون نفر جمعیت دارد زندگی بسیار معمولی دارند: یک آپارتمان بسیار کوچک، یک دوچرخه، یک کارت مترو و قطار و یک شغل معمولی. اما بسیار راضی و خوشحال هستند، چون امنیت روانی دارند و در جوامعی با ثبات زندگی می‌کنند. نرخ تورم حدود ۲ درصد است و به همان میزان درآمد آنها در سال افزایش پیدا می‌کند و بنابراین احساس ثبات می‌کنند.

وقتی عوارض خروج از کشور یک دفعه ۳۰۰ درصد (بار اول) و ۴۲۰ درصد (برای بار دوم) افزایش می‌یابد، خودبخود تنظیم روانی مسافرین را به هم می‌ریزد.
اگر در سال، عوارض خروج از کشور ۵ درصد و حتی ۱۰ درصد افزایش یابد با روان و انتظارات انسان‌ها تطابق می‌کند ولی افزایش ناگهانی ۴۲۰ درصدی، حاکی از فقدان آشنایی با روانشناسی انسان در حوزه ثبات، امنیت و انتظارات معقول است.

حکمرانی مانند پزشکی، مهندسی و معماری یک تخصص است: متونی در حد چند هزار کتاب دارد. محتاج تجربه و یادگیری است. به چارچوبی فکری به نام قرارداد اجتماعی میان مجریان نیاز دارد و از همه مهم تر تابع یک سیستم با ثبات است.

آیا آمریکا، روسیه، انگلستان، آلمان و چین می توانند نروژهراسی به راه اندازند؟
نمی‌توانند! چون نروژ ثبات دارد.
با پنج میلیون و دویست هزار نفر جمعیت، ۳۷۱ میلیارد دلار تولید ناخالص داخلی دارد. با ۱.۲ درصد نرخ تورم، مردم این کشور ۷.۳ درصد از درآمد خود را پس‌انداز میکنند، این در شرایطی است که دستمزدها در سال ۴.۶ درصد افزایش پیدا می کنند. درآمد حاصل از نفت فقط به «صندوق نفت» رفته و در صدها شرکت سرمایه‌گذاری میشود و تنها ۴ درصد از سود سرمایه‌گذاری در بودجه جاری به کار گرفته می شود. صندوق نفت نروژ حدود یک تریلیون دلار است. اصل و سود آن برای نسل های آتی است. درآمد سرانه در این کشور ۶۲۵۱۰ دلار است. با این آرامش، ثبات، امنیت، توزیع امکانات و آینده نگری، کدام کشور خارجی می‌تواند در نروژ نارضایتی ایجاد کند؟!

حکمرانی یک تخصص است. با تغییر وزرای اقتصادی اتفاق خاصی نمی‌افتد؛ باید اندیشه‌های حکمرانی را اصلاح کرد.

وقتی شهروند به این نتیجه برسد حکومت برای رای و نظر او و همچنین برای خود او ارزشی قائل نیست، با حکومت هم همکاری نمیکند. ریشه‌ی عموم نارضایتی‌ها در نادیده‌شدن و بنابراین در ناکارآمدی است.

✍محمود سریع القلم
@hooreechannel 🌹
👏6👍2
🎥با ۹۲۹ هزار و ۷۹۸ دانش‌آموز بازمانده از تحصیل چه کردیم؟

تراژدی بازماندگان، صدای خاموش نسل آینده!


✍🏻امتداد-گروه اجتماعی:
وقتی پای «آینده یک کشور» درمیان باشد، اعداد دیگر بی‌جان نیستند؛ هر رقم، یک کودکِ نشسته پشت درِ بسته‌ مدرسه است و هر آمار همچون  زلزله خاموش است که شالوده توسعه را می‌لرزاند. آمار رسمی مرکز آمار از سال تحصیلی ۱۴۰۱–۱۴۰۲ رقم ۹۲۹ هزار و ۷۹۸ نفر را ثبت کرده است؛ موجی که بیشتر در سنین ۱۵ تا ۱۷ سال اوج گرفته و از «نرخ نگران‌کننده» عبور کرده است و درست وقتی جامعه انتظار پاسخ دارد، وزیر آموزش‌وپرورش با عدد کوچک‌تر وارد می‌شود: «۷۵۰ هزار دانش‌آموز بازمانده از تحصیل داریم».

🔹از طرفی چند روز پیش رئیس سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی اعلام کرد که قیمت کتاب‌های درسی در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ نسبت به پارسال حدود ۶۰ درصد افزایش یافت. این یعنی برای همان خانواده‌هایی که بچه‌شان در لبه‌ی «بازماندگی» است.

🔹در آغاز سال‌تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴، وزارت آموزش‌وپرورش از شناسایی حدود ۱۶۴ هزار کودک بازمانده از تحصیل در گروه‌های سنی ابتدایی خبر داد. این افراد به دلایل مختلفی مانند دسترسی ناکافی به امکانات آموزشی، مشکلات اقتصادی و فرهنگی، یا معلولیت‌های جسمی و ذهنی از تحصیل بازمانده‌اند. تا پیش از سال ۱۴۰۰ معمولا تعداد دختران بازمانده از تحصیل بیشتر از پسران بود، اما طی سه سال گذشته این روند برعکس شده است. در سال تحصیلی ۱۴۰۱–۱۴۰۲، پسران ۴۸۹ هزار و ۵۷۴ نفر (حدود ۵۲/۶ درصد) و دختران ۴۴۰ هزار و ۵۲۸ نفر (حدود ۴۷/۴ درصد) بازمانده بودند.

🔹در سال بعد، برآوردها نشان می‌دهد پسران حدود ۵۴۳ هزار نفر (۵۴/۶ درصد) و دختران ۴۵۱ هزار نفر (۴۵/۴ درصد) بوده‌اند. یعنی شکاف جنسیتی به زیان پسران عمیق‌تر شده است. بحران جاماندگی از تحصیل، فقط یک مسئله آموزشی نیست؛ این یک مسئله امنیت ملی، توسعه اقتصادی و سرمایه انسانی است.

@emtedadnet
@hooreechannel 🌹
😢3👌2
🔺فرونشست زمین در ۴۰۰ دشت ‌ایران

🔻احتمال جابه‌جایی میلیون‌ها نفر در اصفهان و کرمان

⭕️رئیس مرکز ملی مطالعات راهبردی کشاورزی ‌ایران:
🔻طی سه دهه اخیر بارش‌ها در ایران به طور متوسط ۱۶ درصد کاهش یافته و دگرگونی در الگوی بارش، افت شدید روان‌آب‌ها و کاهش ذخایر برفی، منابع تجدیدپذیر را به‌شدت کاهش داده است.

🔻تعداد چاه‌های آب از ۴۷ هزار حلقه در سال ۱۳۵۰ به بیش از یک میلیون رسیده و بر اساس پژوهش‌ها حداقل ۳۵۰ میلیارد متر مکعب اضافه برداشت از منابع زیرزمینی صورت گرفته است

🔻با فرونشست زمین در بیش از ۴۰۰ دشت کشور مواجهیم؛ ‌فرونشست به یک تهدید سرزمینی و تمدنی بدل شده و در استان‌هایی مانند اصفهان و کرمان حتی احتمال جابه‌جایی میلیون‌ها نفر جمعیت وجود دارد./تسنیم

@ENVIRONMENT_LOVERS☜
@hooreechannel 🌹
😢4
⭕️ فریاد زمین اصفهان؛ نجات میراث فرونشسته

🗣 «همه ما چشم‌انداز بی‌نظیر زاینده‌رود، پل‌های تاریخی و مزارع حاصل‌خیز اصفهان را در خاطر داریم. اما امروز، این تصویر زیبا زیر پای ما در حال نابودی است. فرونشست زمین دیگر یک هشدار نیست؛ یک فاجعه ملیِ در حال وقوع است.»

🗣 «شهرها و روستاهای استان اصفهان به‌طور بی‌سابقه‌ای در حال فرورفتن هستند. ترک‌های عمیق در دیوار خانه‌ها، شکاف‌های عظیم در مزارع و آسیب به زیرساخت‌های حیاتی، تنها نشانه‌های کوچکی از یک بحران بزرگ زیرزمینی هستند. اصفهان، این نگین فیروزه‌ای ایران، دارد به دلیل برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی خفه می‌شود.
اگر امروز اقدامی نکنیم، فردا برای نجات بسیار دیر است. فرونشست غیرقابل بازگشت است و تبعات آن جبران‌ناپذیر خواهد بود»

✅ این بخشی از متن کارزاری است که نیاز به حمایت دارد؛ برای مطالعه‌ی متن کامل کارزار و امضا روی لینک بزنید:

https://www.karzar.net/254131

🗓 شروع کارزار: ۲۴ شهریور ۱۴۰۴
📣 از طرف: عموم مردم ایران
#️⃣ هشتگ رسمی:
#فرونشست_اصفهان
✍🏻 نویسنده: نازنین کریمیان

#قدرت_بی_قدرتان ✌🏻
@Karzarnet
@hooreechannel 🌹
😢1
ملتِ سازگار!

مردم ایران در ترافیک سی کیلومتری شمال توی تونل که راه نفس را بسته و چشم ؛ چشم را نمی بیند کنار می زنند ، ضبط خودرو را تا صدای بلند زیاد می کنند و در کنار هم بندری می رقصند. کلی هم شادند و انگار نه انگار کوهی از مشکلات را به دوش می کشند. انگار نه انگار ساعتهاست توی این ترافیک لعنتی گیر افتاده اند و در این شلوغی اسیرند.
گویی ملتی سرخوش اند که در مملکتِ گل و بلبل حضور دارند. همین مردمی که به قول عبدالکریمی بساط کباب شان در پارک ها به راه است و موقع خرید در بازار ولوله راه می اندازند. همین مردمی که سال به سال الزاما و طبق دستور تلاش می کنند از تشریفات و چشم و هم چشمی عقب نمانند و هر طور که شده خودشان را همرنگ جماعت نشان دهند. مردمی که دقیقا نمی توان حدس زد کدام وری اند و بیشتر با چه سازی می رقصند.

به واقع محدوديتها و جبرهايى كه ما نامش را سرنوشت و تقدیر گذاشته ایم و در زیستِ دشوارمان هر لحظه و هر کجا با ما و همراه مان به این طرف و آن طرف می رود ؛ برایمان مرزهايى ساخته كه اجازه نمی دهد پا را فراتر از آن بگذاریم. دورمان خط و حصار کشیده و برایمان حد و حدود تعین کرده. یعنی اگر خوشید و فکر می کنید حال تان میزان است ؛ تا همین خط است. رد که شود یعنی تخلف کرده اید. متهم اید. یعنی سازگاری با آن چه برایمان عادت و تکلیف شده. برایمان قانون درست کرده. اگر فردا بگویند همه و عموما چنین و چنان شوند و مثلا با این پوشش یا این شیوه بیرون بیایید همان قانون است و انجام آن میشود تکلیف. همین قانون بدعت تازه رسم می کند تا عادت ها از سرمان دور نشود و فیل مان یاد هندوستان نکند. ما به آن چه در جامعه رخ داده تا مردم را فقیر و فقیرتر کند عادت کرده ایم. خودمان را با آن منطبق و هم سو می دانیم و از آن تبری نمی جوییم. حتی با آن جوک هم می سازیم. ما چنین ملتی هستیم.

درست است که رنجهای وجودى هیچ گاه از ما دور نمی شوند. درد و غصه و سوگ و ماتم همیشه هست. فراق هست. بیماری هست.
افسردهگی در زندگی ماشینی انکار ناپذیر است. اما فقر؛ بی عدالتی؛ نابرابری؛ ظلم؛ بیداد و ستم ؛ اینها که ربطی به رنج های وجودی ندارد. اینها زاییده ی رفتارهای سیاست مداران احمق و نادان است.
اگر نمی شود با اینها جنگید و ریشه هایشان را سست کرد و به گمان ما اجتناب ناپذیر است ؛ پس چه می شود كرد. پاسخ در خود ماست. در سازگارى و هماهنگى با آنچه هستيم. با آنچه داريم؛ و با آنچه می توانيم انجام دهیم. مسلمأ ما نمی توانيم خود یا دیگران يا دنيا را كاملآ تحت اراده و فرمانِ خود درآوريم. اما می توانيم در همان محدوده اى كه هستيم با جريانِ ظلم و نابرابری همنوا نشويم و به شیوه ی انسانهای آزاده زندگی کنیم. ناعدالتی را نپذیریم و با آن مقابله کنیم. اما می بینید که چنین نمی کنیم. ظلم را می بینیم ؛ تحقیر را به تماشا می نشینیم ؛ در کنارش تخمه می شکنیم و قهوه می نوشیم و می گوییم شايد زندگى همين باشد. گرفتارى در جبر ؛ محدوديت و رنجهای وجودى ؛ اما باید که با محیط سازگار باشیم و به تمامِ سختی ها و دشواری ها و رنج ها عادت کنیم. این سرنوشت ماست. این تقدیرِ همه ی ماست. سازگاری با آن بلایی که بر سرمان آورده اند.

✍جعفر بخشی بی نیاز
@hooreechannel 🌹
❤3👍1😭1
🔴آزار زنان نتيجه ساختارهاي جنسيت‌زده جامعه است

«يكصد روايت» در گفت‌وگو با كتايون مصري:

📌باور به برتري مردان بر اساس ويژگي‌هاي زيستي آنان از منظر قدرت و عقلانيت باعث شده كه حتي اگر زني در فضاي كار رشد مي‌كند، اطرافيان به او همچنان به مثابه جنس ضعيف و ناتوان نگاه كنند، مديريت او را نپذيرند و او را در احاطه زيبايي‌هاي جنسي ظاهري و هيجانات ببينند كه مانع عقلانيت او مي‌شود. «يكصد روايت از آزار جنسي در محيط كار و راه‌هاي عبور از آن» به‌قلم كتايون مصري دانش‌آموخته مطالعات زنان، پژوهشگر حوزه مطالعات زنان و جنسيت و مدير گروه زنان انجمن علمي مطالعات صلح ايران، از جمله تازه‌هاي نشر گل‌آذين است. كتاب، حاصل پژوهشي پنج‌ساله است كه يكصد روايت از آزارهاي جنسي در محيط كار را از زبان قربانيان و آزارگران گردهم آورده و ضمن تحليل تجربه زنان آزارديده و تبيين ريشه‌هاي زيستي فرهنگي - اجتماعي و سازماني، به ارايه بسته سياستي پيشگيري از اين پديده مي‌پردازد. به باور مولف، استمرار نظام اجتماعي پدرسالار در سازمان‌ها، زنانگي به مثابه ابژه جنسي، مردانگي سمي، زنانگي سمي، جامعه‌پذيري جنسيت‌زده، مقصرانگاري زنان و همچنين ناديده‌انگاري آنان، ممنوعيت ورود زنان به شبكه‌هاي لابي مردانه بر اساس ريشه‌هاي تاريخي، توجيهات ايدئولوژيك و فرودستي نهادينه‌شده زنان، از مصاديق بومي آزار جنسي در فضاي كار ايران است. كتاب خواننده را به رويكرد جديدي در حمايت‌ها و مداخلات مددكاري و نيز جرم‌انگاري در آزار جنسي مي‌رساند. به باور مولف، رويكردهاي ترميمي در تدوين بسته‌هاي سياستي آني و آتي مي‌تواند در كاهش آسيب‌هاي آزار جنسي و پيشگيري از جريحه‌دار شدن احساسات دو‌طرف موثر باشد و به اصلاح رفتار آزارگر و جبران خسارت وارده به آزارديده و در نتيجه حفظ محيط امن كار كمك كند. آنچه از نظر مي‌گذرد ماحصل گفت‌وگوي «اعتماد» با كتايون مصري است.

🎙رضا دستجردي
👈🏻  متن کامل را در Instant View بخوانید.

@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
▪️نمایشگاه «چه پوشیده بودید»، نمایشگاهی از پوشش قربانیان تجاوز است که سالانه در کشورهای مختلف برگزار می‌شود.

▪️ افرادی که پوشش زنان را عامل اصلی آزارگران جنسی می‌دانند درباره قربانیان مذکر متجاوزین چه استدلالی دارند؟

▪️دلایل تجاوز و آزار جنسی فراتر از پوشش قربانی است. دلایلی که می‌توانستند توسط صاحبنظران اصلی این حوزه به چالش کشیده شوند، اما حاکمیت متاسفانه به جای استفاده از ایشان، افرادی با تفکر نگرانی خشونت روانی علیه مردان در خیابان را استخدام کرد تا به کمک نمایندگانی با کمترین آرا، دست به نگارش لایحه حجاب و عفاف بزنند و مثل همیشه بار تلاطم فرهنگی در جامعه را روی دوش زنان قرار دهند. لایحه‌ای سلبی با لیستی از انواع مجازات علیه زنان که پیش از همه زنگ خطر را برای شورای عالی امنیت ملی به صدا درآورد.

@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
👍6👏1
طی مسیر از توحید به طلسم

🔹حجت‌الاسلام علوی طهرانی که در ۲۹سال گذشته امام جماعت یک مسجد مهم در تهران بوده است، اخیراً گفت؛ زمانی ۹۰درصد پرسش‌های مردم اعتقادی بود، ولی امروز از صد سوال، صد و ده سوال! راجع به طلسم و خرافات است؛ به تعبیر او «این فاجعه است». چرا چنین شده است؟ این تغییر یک حادثه سطحی نیست، بلکه نشانه‌ی دگرگونی عمیق در نوع دینداری و چگونگی و‌ نسبت رابطه جامعه با نهاد دین است.

🔹پرسش اصلی اینجاست: چرا این جامعه‌ که روزگاری دغدغه خدا، معاد، اخلاق، عدالت و معنویت را داشت، اکنون به طلسم و رمالی و جادو پناه برده است؟ و پاسخ خود دراین‌باره را هم از روحانیون می‌خواهد. جالب است که در اسلام همه این کارها به صراحت نهی و حرام اعلام شده است.

🔹یکی از دلایل مهم، شکاف میان دین رسمی با موضوعات و مسائل زندگی روزمره مردم است. وقتی مردم در مسائل واقعی خود چون خانواده، عدالت اجتماعی، مبارزه با فساد یا بحران‌های اقتصادی پاسخی روشن از نهاد دین نمی‌گیرند، به سراغ خرافات و جادو و راه‌هایی می‌روند که وعده‌ حل سریع می‌دهند.

🔹طلسم بخت‌گشایی، دعا برای رزق و روزی یا جادو برای رفع بیماری در نگاه بسیاری عملی‌تر از مباحث سنگین کلامی جلوه می‌کند. در عمل هم دیده‌اند مباحث اساسی نتیجه‌ای ملموس برای آنها نداشته است.

🔹از سوی دیگر، آموزش رسمی دینی در مدارس و رسانه‌ها بیشتر مبتنی بر کلیشه و حفظیات و معجزات بوده است. به دانش‌آموز و جوان یاد نمی‌دهند که پرسشگری بخشی از ایمان است. او دین را نه به‌عنوان نظامی عقلانی، بلکه به‌صورت مجموعه‌ای از احکام و شعارهای تکراری و غیرقابل تغییر و حتی خرافی تجربه کرده است. در نتیجه، وقتی در بحران روحی یا خانوادگی قرار می‌گیرد، به‌جای رجوع به استدلال دینی، به‌ دنبال راه‌حل‌ها یا معنویتی ساده و فوری می‌رود.

🔹این وضعیت هنگامی تشدید می‌‌شود که در فضای مجازی، فیلم‌های کوتاه و سخیف از برخی روحانیون درباره معجزات امامان و عرفا و... منتشر می‌‌شود که موجب وهن دین است و مردم طرفدار عقلانیت و اندیشه را بیزار از این تصورات می‌کند و دور چنین دینی را خط می‌کشند. عجیب اینکه روحانیون برجسته هم در برابر این اظهارات سخیف سکوت می‌کنند.

🔹بحران اعتماد اجتماعی نیز نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. وقتی عملکرد نهادهای رسمی، چه دینی و چه سیاسی، کمتر شفاف یا کارآمد باشد، مردم به منابع غیررسمی روی می‌آورند. خرافات و رمالی به دلیل ارائه راه‌حل‌های فردی و شخصی، برای افراد ضعیف که دنبال راهی برای خروج کم‌هزینه از بن‌بست‌های زندگی هستند، مطمئن‌تر و در دسترس‌تر به نظر می‌رسد.

🔹افزون بر این، در جامعه‌ای پرتنش و بی‌ثبات، طلسم و جادو نوعی آرامش روانی و احساس کنترل بر زندگی می‌دهد؛ هرچند این آرامش خیالی باشد.

🔹مسئولیت این وضعیت، لزوماً بر دوش مردم نیست. موضوعی که عمومی شود  حتماً علت سیاسی و اجتماعی دارد. واقعیت آن است که نهاد دین نتوانسته آن تصویر کارآمد و عقلانی از دین را که پیش از انقلاب ساخته شده بود و مردم بر آن اساس انقلاب کردند را اکنون به‌روز کند.

🔹وقتی دین رسمی با زبان امروز سخن نمی‌گوید، طبیعی است که میدان برای خرافات و شبه‌معنویت باز شود. برای بازگشت از این وضعیت، انجام چند اقدام ضروری به نظر می‌رسد:

🔹نخست، بازنگری در آموزش دینی: به‌جای اجبار و حفظیات، باید پرسشگری و عقلانیت تقویت شود.

🔹دوم، پاسخ به مسائل واقعی زندگی: دین اگر در اقتصاد، مدیریت، خانواده و حقوق زنان و‌ کودکان، عدالت و نظم اجتماعی، روابط خارجی یا بحران‌های اخلاقی کارآمدی نشان دهد، جا برای ظهور خرافه و جادو تنگ می‌‌شود و برعکس.

🔹سوم، شفافیت و اعتمادسازی: بدون اعتماد عمومی هیچ اصلاحی پایدار نیست.

🔹چهارم، مقابله هوشمندانه با خرافات: نه صرفاً محکوم‌کردن مردم، بلکه نقد علمی و فرهنگی دعا‌نویسی و خرافات.

🔹و پنجم، ارائه معنویت اصیل و زنده: مردم باید معنویت را در عبادت، اخلاق، هنر و تجربه اجتماعی و مهم‌تر از همه در رفتار حاملان دین ببینند و بیابند، نه در طلسم و جادو. همه اینها نیازمند رسانه‌ای کارآمد است که خرافات و رمالی را به نقد بکشد، نه اینکه مروج آن باشد.

🔹افزایش گرایش به خرافات نشانه یک هشدار جدی است: بخشی از جامعه از عقلانیت فاصله گرفته و به شبه‌علم و خرافه نزدیک شده است و برای این هدف دین موجود را بهترین پوشش قرار داده است. این روند را نمی‌توان با نصیحت یا توبیخ متوقف کرد. راه‌حل در بازسازی اعتماد، اصلاح آموزش و عرضه معنویتی اصیل و به‌هنگام کردن منطق و پیام دین با مقتضیات روز است.

🔹تنها در این صورت است که پرسش‌های جدی و اعتقادی و عقلانی از دین، می‌توانند دوباره جای خود را در ذهن مردم باز کنند.

▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

@hooreechannel 🌹
👍4
🔷 دیوانه نیست؛ فقط نوجوان است

🔸 فرزند نوجوانتان در اتاق را به هم می‌کوبد و فریاد می‌زند «تو هیچ‌وقت من رو درک نمی‌کنی!». بُهت‌زده نگاهش می‌کنید و نمی‌دانید چه واکنشی نشان دهید. از خودتان می‌پرسید «آیا این طغیان‌ها طبیعی است؟ آیا من پدر یا مادرِ بدی هستم؟ چرا او این‌قدر پیش‌بینی‌ناپذیر است؟».

🔸 می‌بینید که فرزندتان یک دقیقه شاد و دقیقۀ بعد عصبانی است، به‌جای حرف‌زدن جیغ می‌زند، خود را در اتاق حبس می‌کند و تغییرات سینوسی در رفتارش دارد و با آدم‌های دیگر بدرفتاری می‌کند. به حرفتان گوش نمی‌دهد و، خلاصه، مایۀ دردسر است.

🔸 وقتی به نوجوان‌های دیگر نگاه می‌کنید، می‌بینید آن‌ها هم کم‌وبیش همین رفتارها را دارند. و بعد کم‌کم به این نتیجه می‌رسید که «نوجوانی یعنی دیوانگی». و بعد، از این نتیجه‌گیری خواه‌ناخواه یک نتیجۀ‌ دیگر می‌گیرید: «نوجوان را باید کنترل کرد تا کار احمقانه‌ای نکند».

🔸 اما به‌مرور متوجه می‌شوید که کنترل‌کردن او ناممکن است. شاید بتوانید او را از بیرون‌رفتن منع کنید، اما باز هم نمی‌توانید نظارت صددرصدی روی تمام رفتارهای او داشته باشید. و فرضاً که بتوانید رفتارهایش را کنترل کنید؛ با هیجانات و احساساتش چه می‌کنید؟ آن‌ها را که نمی‌شود کنترل کرد.

🔸 می‌ترسید که به والد کنترلگری تبدیل شوید. نمی‌خواهید رابطه‌تان با او خراب شود. اما از عواقب «دیوانگی»هایش هم می‌ترسید. و می‌دانید که باید به هر نحوی شده او را کنترل کرد. نگران و مضطربید و کم‌کم خودتان هم مثل او به هم می‌ریزید و کلافه می‌شوید. واقعاً باید با نوجوانان چه کرد؟

🔸 یک روان‌شناس بالینی، که سال‌ها دربارۀ نوجوانان پژوهش کرده و کار بالینی انجام داده، کتابی دربارۀ این دورۀ مهم از زندگی نوشته است. لیسا دمور، که فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های ییل و میشیگان است، با ترکیب علوم اعصاب و تجربیات بالینی خودش، نقشه‌ای عملی برای عبور از طوفان نوجوانی ارائه می‌دهد. او می‌گوید نوجوانی دیوانگی نیست، بیماری هم نیست، بلکه یک دورهٔ تکاملیِ ضروری از زندگی است.

🔸 دمور توضیح می‌دهد که اگر از رفتارهای نوجوانتان متحیر و مستأصل شده‌اید و نمی‌دانید باید چه کار کنید، خوب است بدانید که همۀ این رفتارها برخاسته از تحولات مغزی آن‌هاست، نه بدنهادی و شرارت ذاتی.

🔸 طغیان‌های هیجانیِ نوجوانان را می‌توان به خودشناسی تبدیل کرد، درگیری‌های خانوادگی می‌توانند مهارت‌های ارتباطی را تقویت کنند، و اشک‌های نوجوان شما می‌تواند راه‌های جدیدِ دیدن جهان را به او نشان دهد.

🔸 این کتاب برای شماست اگر از رفتارهای پیش‌بینی‌ناپذیرِ نوجوانتان سردرگم شده‌اید، می‌ترسید رابطه‌تان با او خراب شود، و می‌خواهید بدانید چه زمانی باید نگران باشید و چه زمانی نه.

🔴 کتاب «در ذهن نوجوانان چه می‌گذرد؟» منتشر شد.

🔗 لینک خرید:
https://B2n.ir/kp5822

✍🏻 نوشتۀ لیسا دمور ترجمۀ بابک حافظی

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤3👍1
عکسی که باعث توقیف شد

مجله‌ گردشگری زمان، در شماره‌ نوروزی سال ۱۳۷۷ خود، تصویری از یک دختر تاجیکی را بر جلد منتشر کرد که بهانه‌ای شد برای توقیف مجله.
عکس از کتاب رسمی منتشر شده توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انتخاب شده بود.

سردبیر برای حفظ زیبایی و حس شاعرانه‌ی تصویر، حتی از درج تیتر بر جلد خودداری کرد.
اما تندروی و سیاسی‌بازی، کاری به زیبایی و قانون ندارد. محمدرضا باهنر، نماینده‌ی وقت کرمان در مجلس پنجم و از چهره‌های تندرو آن عصر، در صحن علنی مجلس عکس را در دست گرفت و آن را مصداق «ترویج فحشا و بی‌بندوباری» دانست تا به دولت خاتمی حمله کند.

امروز، پس از ۲۷ سال، شاید برای بسیاری عجیب یا حتی خنده‌دار باشد که چنین عکسی، بتواند مجله‌ای را به تعطیلی بکشاند. اما تندروی، فقط پل‌ها را خراب نمی‌کند؛ امروز و آینده را با هم ویران می‌کند. برخوردهای سخت‌گیرانه و آن برچسب‌های بی‌اساس، کشور را به امروز رساند./ باشگاه روزنامه‌نگاران

@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
👍6❤3😢2
سفره خالی و فراوانی بيماران و بزهکاران!

فقر، عاملِ اصلي بيماري و بزهکاري است. اين را از چهره گرفتاران هر دو مي‌شود خواند. از چهره‌هايي که تابلوي زردرنگِ کم بودِ چيز‌هاي است که بايد باشد اما کم است و گاه هم اصلا نيست.

من براي رسيدن به محل کار، هر روز از مسيري مي‌گذرم که چند بيمارستان و دادسرا در يک راستا قرار دارند. مي‌بينم بيماران را و همراهان شان را. مي‌بينم مردماني که با نسخه‌اي در دست، چشم مي‌گردانند تا کسي حرف شان را بر زمين نگذارد و با کمکي، گره باز کند از مشکل شان.

سه بيمارستان و ده‌ها و شايد صدها مطب را که رد کنم بايد از جلوي دادسرا عبور کنم آنجا هم قصه از بيمارستان و بيماران تلخ‌تر است. آدم‌هاي پاي در پابند و دست در دستبند را مي‌بينم که در آمد و شدند. ماشين‌هاي پليس که از کلانتري‌هاي مختلف متهم و مجرم مي‌آورند.

اين متن برايم فرامتنِ امنيت به همراه ندارد بلکه فرامتن همان است که اول گفتم؛ فقر، وجه مشترکي که از اول خيابان تا انتهاي آن در برابر مطب و بيمارستان و دادسرا مشترک است.
فقر يک گروه را به جرم واداشته است حالا انواع فقر متفاوت است هرچند اولين معنايش را بايد در فقر اقتصادي دانست. گروه بزرگتر بيماران هستند که فقر اقتصادي قريب به اتفاق شان را گرفتار کرده است.
اينجاست که دعاي گذشتگان برايم معنايش هر روز روشن‌تر مي‌شود "خدا گرفتار محکمه ات نکند." محکمه را هم به يک قرائت مطب پزشک مي‌دانستند که محکمه حکيم مي‌خواندند و هم در قرائت ديگر، جايي که حاکم/ قاضي، حُکم مي‌کند.

دعاي ظريف شان دقيق بود؛ خدا سر و کارت را با بيماري به دکتر نکشاند که دردهاي پيامدش از خود بيماري سخت‌تر است.
کارت با دادگاه و پاسگاه هم بيفتد گرفتار پيچ و تابي مي‌شوي که باز کردن آن توان فرسا و آرامش سوز است.

دعاي خوبي بود آنچه قديمي‌ها مي‌گفتند. خوب است ما هم در حق همديگر اين دعا را تکرار کنيم. اما اجابت آن علاوه بر عنايت الهي، همت مسئولان را هم مي‌طلبد. اين که وضعيت اقتصادي جامعه را درست سامان دهند تا معيشت مردم، معادشان را تباهنکند که رسول اعظم الهي(ص) فرموده‌اند: "کادَ الْفَقْرُ أَنْ يکونَ کفْراً"

بايد چنان کارکنند مسئولان که نتيجه آن افزايش ايمان مردم باشد نه خداي نکرده، توسعه کفر در جامعه.اينکه اين "بايد" چقدر محقق شده است‌، از چهره مردمان جلوي بيمارستان و دادسرا مشخص است!

نمي‌خواهم به صراحت بگويم اما همه نگفته به صراحت مي‌دانند قصه چقدر پر غصه است. البته وضعيت کشور را مي‌دانيم. توقعات را بي‌حساب نبايد بالا برد. بي‌کتاب نبايد نسخه طلبکاري نوشت اما وقتي رئيس‌جمهور محترم خود از بودجه‌هاي کلان برخي سازمان‌ها و نهاد‌ها و تشکلاتي مي‌گويد که بودجه مي‌بلعند اما براي جامعه آورده‌اي ندارند، مي‌شود از او خواست که بست‌ها را باز کنيد تا پيوست‌هاي ناکارآمد، فرو بريزند. تشکل‌هاي مريد پرور بي‌دستاورد. نهادهاي موازي و تکراري، سازمان‌هاي موقت که دائمي شده‌اند، بنيادهاي خصوصي و خانوادگي و... همه و همه مي‌توانند عادلانه حذف شوند تا بودجه آنان صرف فقر زدايي از جامعه شود. آن وقت شايد از آمار بيماران و بزهکاران کاسته شود. سفره خالي، دل‌ها را چنان پر مي‌کند که دست به بزه آلوده شود و تن به ويروس. با عدالت بودجه‌اي مي‌توان از فراواني اين درد کاست....

✍غلامرضا بنی اسدی

@hooreechannel 🌹
👍4
جریمه‌‌های مادری: تبعیض، اخراج و بیکاری


❕مادری برای بسیاری زنان معادل خروج از اقتصاد مزدی و طردشدن از بازار کار است.

مادر شدن، به‌ویژه در ایران، اغلب با ازدست‌دادن شغل و کاهش شدید فرصت‌های شغلی همراه می‌شود. پدیده‌ای که در ادبیات اقتصاد جنسیت از آن با عنوان جریمه فرزندآوری (Child Penalty) یاد می‌کنند و به کاهش درآمد، کاهش فرصت‌های شغلی و کندشدن یا توقف پیشرفت حرفه‌ای پس از بچه‌دارشدن اشاره دارد.

جریمه فرزندآوری منحصر به ایران نیست اما تفاوت در نحوه‌ مواجهه با آن قابل‌توجه است. در بسیاری از کشورها، این جریمه از طریق سیاست‌های رفاهی، مرخصی‌های برابر برای والدین، خدمات مراقبت از کودک و حمایت‌های بلندمدت شغلی و اجتماعی کنترل شده است و گفتمان عمومی، نقش مراقبتی والدین را در کنار حق آن‌ها برای حضور در بازار کار به رسمیت می‌شناسد.

✅اما در ایران، قوانینی که به‌ظاهر باهدف حمایت از زنان باردار و مادران تدوین شده‌ است، در عمل ناکارآمد است و عامل حذف زنان از بازار کار می‌شود. در نتیجه‌ بی‌توجهی به حق مادران برای حضور در اقتصاد مزدی، می‌توان گفت که سیاست‌های افزایش جمعیت و تحمیل مادری اجباری به زنان هم ادامه‌ سیاست‌هایی است که «طرد خاموش» زنان را از بازار کار رقم می‌زنند.

مرخصی زایمان که در سیاست‌گذاری اجتماعی به‌عنوان یکی از ابزارهای کلیدی برای حمایت از اشتغال پایدار زنان شناخته می‌شود، در ایران تاریخی پرفرازونشیب داشته است. تا پیش از سال ۱۳۹۲، مدت مرخصی زایمان برای زنان شاغل شش ماه بود. در همان سال، این مدت با اصلاحات قانونی و در راستای سیاست‌های افزایش جمعیت و باهدف تشویق فرزندآوری به ۹ ماه افزایش یافت.

این افزایش تصویب شد، اما در عمل باعث شد بسیاری از زنان پس از استفاده از مرخصی زایمان نتوانند به کار برگردند.


⚠️طبق گزارش رسمی سازمان تأمین اجتماعی در سال ۱۳۹۲، از میان ۱۴۵ هزار زنی که از مرخصی زایمان استفاده کرده بودند، حدود ۴۷ هزار نفر پس از بازگشت به کار، اخراج شدند یعنی تقریباً یک‌سوم.

مطابق آمار رسمی، نرخ مشارکت اقتصادی زنان در ایران به طور متوسط کمتر از ۱۵٪ است. به‌عبارت‌دیگر، اکثریت زنان اساساً وارد بازار کار رسمی نمی‌شوند تا مشمول قوانین تأمین اجتماعی و مرخصی زایمان قرار بگیرند.

در نبود قوانین نظارتی برای تضمین بازگشت به‌ کار زنان پس از مرخصی زایمان، و در غیبت ساختارهای حمایتی مثل مهدکودک‌های عمومی و رایگان، سیاست‌گذاری‌های اجتماعی به‌جای این‌که «پل بازگشت» زنان به بازار کار باشد، به «در خروج» آن‌ها تبدیل شده است. درِ خروجی که اغلب بی‌صدا، بی مقاومت و بی پیگیری حقوقی بسته می‌شود.

🔴این فرایند بخشی از جریمه فرزندآوری در بستر اقتصاد جنسیت در ایران است؛ جریمه‌ای که در پوشش قانون، زنان را به حاشیه می‌راند و حق اشتغال پایدار را به امتیازی ناپایدار بدل می‌کند که با ازدواج به دست شوهر و با فرزندآوری به دست کارفرما محدود می‌شود.

✅ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍2
‍ باز پس گیری زندگی در خیابانهای شهر

قدم زدن در خیابان‌های ایران این روزها، برای من که خاطره‌ای از روزهای بعد از انقلاب را در ذهن دارم، همچون تماشای پرده‌ای عظیم از یک نمایش تراژیک و امیدوارکننده است.

هر زنی که بدون حجاب اجباری می‌گذرد، هر دختر جوانی که موهایش را در باد رها کرده، تنها یک فرد نیست؛ بلکه نماد پیروزی یک نبرد جمعی است، نبردی که پنج دهه به طول انجامید و اکنون ثمره آن را، می‌بینیم.

برای نسل من، انقلاب پنجاه و هفت دیواری بلند از اجباری بود که با آن روبرو شدیم. تحمیل حجاب در مدرسه، همچون شوکی بود که درکی از آن نداشتیم. پوششی که نه از سر ایمان، که از روی اکراه و به عنوان نماد یک ایدئولوژی جدید به تن می‌کردیم. آن روسریِ نخستین، که به سرعت به مقنعه‌ای تنگ و سپس به تشویق‌های اجباری برای پوشید چادر بود؛ تنها یک تکه پارچه نبود؛ بلکه همواره  هویتی را تحمیل می کرد که بخشی از ذهنمان را به اشغال خود درآورده بود.
ذهن ما همیشه درگیر بود: "آیا مقنعه پس نرفته؟"، "چادرم کافی است؟"، "نگاه این مأمور چیست؟". این، زندانی فردی بود که بر روان ما سایه انداخته بود.

و چه تلخ است که به یاد بیاوریم ساده‌ترین لذت‌های طبیعی را از دست داده بودیم. حس کردن نرمی باد در موها و گرمای خورشید بر پوست، که هر انسانی باید بتواند در وطن خود آزادانه آن را تجربه کند، برای ما به رویایی دست‌نیافتنی تبدیل شده بود. این محرومیت، زخمی عمیق بر پیکره هویت زنانه ما بود.

اما امروز، پس از قیام "ژینا، مهسا امینی"، گویی خون‌های ریخته شده، درخت کهنی را که ریشه در پنج دهه مبارزه زنان ایران داشت، بار دیگر آبیاری کرده است.
آنچه امروز در خیابان می بینم، حاصل شجاعت زنانی است که در دهه شصت، با وجود خطرات بسیار، مقاومت کردند.
حاصل مادران ما که در دهه هفتاد و هشتاد، در پارک‌ها و گردهمایی‌های کوچک، در برابر جداکردن جنسیتی فضاها ایستادند.
حاصل دختران دانشجویی بود که در خوابگاه‌ها و دانشگاه‌ها، شعار "یا آزادی یا آزادی" سر دادند.
حاصل دختران خیابان انقلاب بود که شعلۀ امید را زنده نگه داشتند.

هر یک از این زنان، سنگی بر بنای این راه نهادند. بسیاری زندانی شدند، شغلشان را از دست دادند، از تحصیل محروم شدند و برخی، مانند مهسا، با خون خود این راه را آبیاری کردند. بنابراین، هر زن با حجاب اختیاری که امروز می‌بینم، تنها یک فرد نیست؛ او وارث تمام آن خون‌ها و اشک‌ها و مقاومت‌هاست.

اکنون، اگرچه قوانین تغییر نکرده‌اند، اما واقعیت اجتماعی در خیابان دگرگون شده است. این تغییر، نتیجه یک مبارزه مسالمت‌آمیز و عظیم مدنی است.
اینجا دیگر ترس، جای خود را به یک همبستگی خاموش اما قدرتمند داده است. نگاه‌های زنان به یکدیگر، حامل پیامی از غرور و اطمینان است: "ما باهم هستیم."

قدم زدن در این روزها برای من، همچون پیاده‌روی در یک موزه زنده از تاریخ مبارزات زنان ایران است که اکنون به گفتمانی غالب تبدیل شده است.
این راه به پایان نرسیده، اما بدون شک، نقطۀ بازگشتی است که نسل من هرگز جرات تصورش را هم نداشت. این پیروزی، متعلق به همه زنان ایران، از نسل من تا دختران امروز است.

✍فتانه عبدالحسینی٭عضو گروه مطالعات زنان

@hooreechannel 🌹
❤4👍4
سِنسُورهایِ سوخته!

کلاس چهارم، پنجم ابتدایی بودم، سال‌های ۶۵ و ۶۶، و جنگ شهرها. آژیر قرمز که می‌زدند، معلم‌ها و بچه‌ها می‌رفتند زیرزمین که هم نمازخانه بود و هم شده بود پناهگاه!
من از هوای گرفته و شلوغی و گریه‌ی بچه اولی‌ها خوشم نمی‌آمد، می‌رفتم تویِ حیاط برای خودم قدم می‌زدم.
آن روز هواپيماهایِ عراقی دیوار صوتی شکستند و آنقدر پایین آمدند که من رنگهای پرچم عراق را روی بدنه‌شان تشخیص می‌دادم، از روی مدرسه ما رد شدند و حدود دو کیلومتر بالاتر، سه راه بازار را زدند، هجده نفر، رهگذر و مغازه‌دار کشته شدند...
آن روز  در سرم یک اتفاقی افتاد، از آن روز که با جنگ و بمب و مرگ این مقدار نزدیک شدم، یک جایی میانه شبکه تودرتوی مغزم یک چیزیش شد! از آن روز دیگر، حس ترس را از دست دادم، چند سال بعد هم که به پزشک مغز و اعصاب مراجعه کردم و جریان را برایش تعریف کردم، لبخندی زد و گفت: چیزی نیست، Fear sensorات سوخته! گفتم: یعنی چی شده؟! گفت: هیچی، عادیه، برای خیلی‌ها پیش اومده، سنسور ترس‌ات سوخته! گفتم: دکتر، قابل درمان هست؟ گفت: نه، پایه نصب و مدارهایش هم آسیب دیده، گفتم: قابل تعویض و پیوند هست؟ گفت: نه، عارضه چندانی نداره، فقط از هیچ چیز نمی‌ترسی، برو خوش باش، همین طور زندگی کن...

سال ۱۳۷۴ بود که مثل بمب صدا کرد که یک کسی به نام فاضل خداداد ۱۲۳ میلیارد ت. اختلاس کرده! من همون سال‌ها اولین لانه ۳۵ متری خودم را با کمک پدرم خریده بودم سه میلیون ت. یعنی اون آقا ۴۱ هزار برابر ارزش خانه‌ی من، بالا کشیده؟ ۱۲۳ میلیارد ت.؟! اصلا مگر مملکت چقدر پول دارد که این مقدارش را فاضل خداداد برداشته باشد؟! اختلاسهای بعدی، خیلی تاثیر نداشت، نرم‌نرم بی‌حس شدیم، دیگه حتی رقم اختلاسها را به تومان نمی‌گفتند، مثلا ۳‌.۴ میلیارد دلار، که با قیمت دلار زمان اختلاس بشود ۱۴۰ همت! همت واحد جدید پوله: هزار میلیارد تومان! واقعا هم همت می‌خواست تصور این همه پول، چه برسد به اختلاس کردنش!
ولی دیگه هیچ کسی هیچ چیزیش نمی‌شد، سنسور تعجبمون هم سوخته، حالا شما بگو اصلا کل مملکت را بردند و خوردند! چیزی تو کله‌ی ما جابه‌جا نمی‌شه!

دو سه باری کلاه سرم رفت، نه حرص و طمع بود، نه خیال‌پردازی و بلندپروازی؛
همه‌اش به خاطر اعتماد بود، اعتماد به آدم‌های که شیک و باکلاس لباس پوشیده بودند، مودب حرف می‌زدند، اصلا فکرش را هم نمی‌کردی که فریبکار باشند و کلاهبردار! دیگه نتونستم به کسی اعتماد کنم! معلوم بود دیگه، سنسور اعتماد مگر چقدر ظرفیت ولتاژ داره! اون هم سوخت!

از روز اول که پا به دانشگاه گذاشتم برای تدریس، فکر می‌کردم این همکار محترم که کنارم نشسته، می‌تونه دوستم باشه، کمکش کنم و کمکم کنه، می‌تونیم با هم کار مشترک پژوهشی داشته باشیم، اصلا به فکرم هم نمی‌رسید که حسی به نام حسادت و زیرآب‌زنی، آن هم در محیط آکادمیک وجود داشته باشد! ولی بود، هست، خیلی هم فراگیر و شدید. تا رسید به رصد کردن و پرونده‌سازی و گزارش دادن و تهمت زدن که دیگه سنسور همدلی و همکاری هم به طور کلی سوخت!

زمان کودکی و نوجوانی ما جشن تولد گرفتن که رواج نداشت، عروسی و عقد هم انگشت‌شمار رفته بودم، ولی می‌دانستم شادی چیست! شادی را بیشتر در قاشق‌زنی و کوچه‌گردی چارشنبه سوری و عیددیدنی نوروز تجربه کردم. گذشت، بعد که ازدواج کردم و با هزارویک دشواری و درد ناگفتنی روبرو شدم، کمتر می‌شد که شادی کنم، تا رسید به روزها و شب‌های تلخِ خون‌آلود....
دیشب یک جشن خانوادگی گرفته بودیم، دیدم که چقدر شادی کردن برایم سخت شده ، لبخند زدن دشوار شده، سنسور شادی‌ام هم عیب کرده..

اول مهر است، مدرسه‌ و دانشگاه بازگشوده شده، ماشه را هم کشیده‌اند، نمی‌دانم چه تحریمی بر ما نبوده که حالا بناست از شنبه آینده، ۲۷ سپتامبر! آن تحریم هم بیاید! دانشجوها هم با هم قرار گذاشتند که هفته اول کلاس نیایند! هفته‌های بعد چه بسا باشد، چه بسا نباشد...

سنسورهایمان سوخته! دیگه نه ترسی از گرانی و قحطی داریم، نه از تحریم و منشور هفتم ملل متحد، نه از جنگ و بمباران؛
و نه شادی از مهر و مهرگان و بوی ماه مدرسه،
و نه اعتمادی به یکدیگر،
و نه تحمل و تاب‌آوری،
و نه یاری و یاوری...

سنسورهای ما ايرانيان بارها سوخت، چیز جدیدی نیست، حافظ هم که پس از حمله مغول و آن کشتارها و ویرانی‌ها آمده بود خوب تشخیص داده بود، سنسورها می‌سوزند، آدم‌ها بی‌حس می‌شوند، دیگه چیزی تکانشان نمی‌دهد...
یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حیوان تیره‌گون شد خضر فرّخ‌پی کجاست
خون چکید از شاخ گل، باد بهاران را چه شد
شهریاران بود و خاک مهربانان این دیار
مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد هَزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت....
✍محمد سلطانی رنانی 

https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
😢6❤1
♻️ربع پایانی عمر

بیر یوهانسون، جامعه‌شناس سوئدی که در دانشگاه استکهلم جامعه‌شناسی تدریس می‌کرد، مقاله‌ای برای سالمندان نوشته است که در آن تجربه شخصی‌اش پس از بازنشستگی را با عنوان «ربع پایانی عمر» بازگو می‌کند:

همان‌طور که می‌دانی... زمان طوری حرکت می‌کند که گویی تو را می‌رباید، بی‌آن‌که متوجه سرعت گذرش باشی...
انگار همین دیروز بود که جوان بودم و تازه زندگی را آغاز می‌کردم... ولی به طرز عجیبی احساس می‌کنم که این اتفاق مربوط به قرن‌ها پیش بوده، و از خود می‌پرسم: همه‌ی آن سال‌ها کجا رفتند؟
می‌دانم که همه‌ی آن‌ها را زندگی کرده‌ام، خاطراتی از آن زمان و رویاهایی که در سر داشتم دارم...
اما ناگهان متوجه شدم که اکنون در ربع پایانی زندگی‌ام هستم، و این کشف مرا شگفت‌زده کرد...
همه‌ی آن سال‌ها کجا رفتند!؟ جوانی‌ام کی و کجا از من جدا شد؟
در طول عمرم با سالمندان زیادی روبه‌رو شدم، اما همیشه فکر می‌کردم پیری چیزی دور از من است... آن زمان در ربع اول مسیر زندگی‌ام بودم و ربع چهارم آن‌قدر دور به‌نظر می‌رسید که حتی نمی‌توانستم تصورش را بکنم...
اما حالا، ربع چهارم در را کوبیده، از آستانه‌ام گذشته و جوانی‌ام را با خود برده است... دوستانم بازنشسته شده‌اند، موهایشان سفید شده، آهسته راه می‌روند، به سختی می‌شنوند، به زحمت می‌فهمند...
برخی از آن‌ها از من بهترند و برخی بدتر... اما به‌وضوح می‌بینم که چقدر تغییر کرده‌اند... دیگر آن آدم‌های پرشور و جوانی که در خاطرم بودند نیستند...
ما اکنون همان سالمندانی هستیم که زمانی نگاهشان می‌کردیم و هرگز تصور نمی‌کردیم روزی مثل آن‌ها شویم...

امروز برایم حمام کردن خودش به هدف روز تبدیل شده!! و چرت نیم‌روزی دیگر اختیاری نیست، بلکه ضروری‌ست!!
چرا که اگر خودم به‌دلخواه نخوابم، همان‌جا که نشسته‌ام خوابم می‌برد...

و این‌گونه وارد فصل جدیدی از زندگی‌ام شده‌ام، بی‌آن‌که برای دردها، ناتوانی‌ها و کارهایی که می‌خواستم انجام دهم ولی هرگز نکردم آماده باشم...
چقدر برای کارهایی که نباید انجام می‌دادم پشیمانم... و چقدر برای چیزهایی که باید انجام می‌دادم و نکردم افسوس می‌خورم...
در عین حال، کارهای زیادی هم هست که از انجامشان در گذشته خوشحالم...

پس اگر تو هنوز وارد ربع پایانی زندگی‌ات نشده‌ای... بگذار به تو یادآوری کنم که زودتر از آن‌چه فکرش را می‌کنی از راه می‌رسد...
بنابراین، هرچه در زندگی‌ات می‌خواهی انجام دهی، همین حالا انجامش بده...
کار را به فردا نینداز!!
زندگی با سرعت می‌گذرد... پس هرچه می‌توانی امروز انجام بده، چون هیچ‌گاه نمی‌توانی مطمئن باشی که در کدام ربع از زندگی‌ات هستی...
هیچ تضمینی نیست که همه‌ی فصل‌های عمرت را ببینی... پس امروز را زندگی کن و هرچه می‌خواهی انجام دهی یا بگویی تا عزیزانت به‌یاد بسپارند، همان امروز بگو و انجام بده...
امیدوار باش که قدردانت باشند و به‌خاطر همه‌ی آن‌چه برایشان در این سال‌ها کرده‌ای، دوستت داشته باشند...

«زندگی» هدیه‌ای است برای تو.
و نحوه‌ی زندگی‌ات، هدیه‌ای‌ست برای کسانی که بعد از تو می‌آیند...
پس آن را عالی کن... زندگی‌ات را خوب زندگی کن.
از روزت لذت ببر...
کاری مفرّح انجام بده...
شاد باش...
برای تو روزی فوق‌العاده آرزو دارم...

به یاد داشته باش که «سلامتی» ثروت واقعی‌ست، نه طلا و نقره...
و بهتر است این موارد را هم در نظر داشته باشی:

بیرون رفتن خوب است

بازگشت به خانه بهتر

فراموش کردن اسامی اشکالی ندارد... چون بعضی‌ها حتی فراموش کرده‌اند که تو را می‌شناسند!

می‌دانی که قرار نیست در همه‌چیز حرفه‌ای باشی، مثل گلف

کارهایی که قبلاً انجام می‌دادی، دیگر برایت مهم نیستند، و این‌که اهمیتی هم نمی‌دهی که دیگر علاقه‌ای نداری

روی صندلی راحتی و با تلویزیون روشن بهتر از تخت می‌خوابی

دلت برای روزهایی که فقط با کلید «روشن» و «خاموش» همه‌چیز کار می‌کرد تنگ شده

تمایل داری از کلمات کوتاه‌تری استفاده کنی: «چی؟»... «کی؟»... «کجا؟»

لباس‌های زیادی در کمد داری... که بیش از نیمی از آن‌ها را دیگر هرگز نخواهی پوشید

چیزهای قدیمی برایت ارزشمندتر می‌شوند:
آهنگ‌های قدیمی
فیلم‌های قدیمی
و از همه بهتر: دوستان قدیمی!!


این را برای دوستان قدیمی‌ات بفرست... بگذار بخندند و با تو هم‌نظر باشند...
و به یاد داشته باش: مهم نیست چه اندازه جمع کرده‌ای، بلکه مهم این است که چه چیزهایی پخش کرده‌ای...
و این نشان می‌دهد که چه نوع زندگی‌ای داشته‌ای...

در پایان... و گمان می‌کنم این خلاصه‌ی خرد زندگی‌ام باشد:

ما خوب می‌دانیم که نمی‌توانیم زمانی به عمرمان بیفزاییم، اما می‌توانیم زندگی را به زمانمان بیفزاییم...

✍بیر یوهانسون

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤7👍1