حوری
1.35K subscribers
1.23K photos
646 videos
3 files
2.32K links
زن، خانواده، محیط زیست
Download Telegram
مدیریت عصر مدرن با ذهن‌های ساده
( افزایش جمعیتی که به کارمان نیامد)

در شبکه های اجتماعی فیلمی از دیدار آخرین پادشاه ایران محمدرضا پهلوی با روحانیون وجود دارد که احتمالا به دهه ۱۳۵۰ مربوط می‌شود. شاه در این دیدار می‌گوید: شاید جمعیت ایران در آینده به ۶۰ و حتی ۶۵ میلیون هم برسد و باید برای آن جمعیت فکری کرد.

در دهه ۱۳۵۰ شمسی که مقارن با دهه ۱۹۷۰ میلادی است، سیاست کنترل جمعیت، سیاستی جاری و تقریبا عادی و پذیرفته شده در نزد حکومت های کشورهای جهان سوم و در حال توسعه بود و رژیم پهلوی هم همین سیاست کنترل جمعیت را تشویق و پیگیری می‌کرد.

اما بعد از انقلاب ۱۳۵۷ انقلابیون مذهبیِ تازه به قدرت رسیده، اعلام کردند که سیاست کنترل جمعیت غربی و توطئه بوده، این پدر سوخته های غرب زده می‌خواستند بچه مسلمان کم شود تا می‌توانید بچه دار شوید! لذا در دهه ۱۳۶۰ هجری شمسی نه تنها سیاست کنترل جمعیت پیگیری نشد، بلکه فروش وسایل پیشگیری از بارداری در داروخانه‌ها ممنوع شده و اگر پزشکی اقدام به عمل جراحی زنان جهت جلوگیری از بارداری می‌کرد مجرم بوده و بعضاً پروانه طبابت‌ش باطل می‌شد.

جمعیت از سال ۱۳۵۹ تا یک دهه، بی‌رویه افزایش پیدا کرد، طوری که جمعیت شناسان این دهه را دوره انفجار جمعیت (Baby Boom) در کل تاریخ ایران می‌دانند. هیچ کس به فکر مدیریت این جمعیت انبوه و آینده آن نبود. ذهن‌های ساده درکی از پیچیدگی‌های عصر مدرن نداشتند. آنها نمی‌دانستند که در جامعه در حال شهری شدن باید افزایش جمعیت به قاعده، حساب شده، بتدریج و متناسب با نیازها باشد. اما خب اینگونه نبود. بیشتر باور و احساسات سنتی و مذهبی بر درایت و دوراندیشی غلبه داشت.

خاطرم هست در دهه ۱۳۶۰ که دانشجو بودیم یکی از استادان در سر کلاس گفت آیت‌الله مشکینی امام جمعه قم در یک سخنرانی گفته است: شما فرزند به دنیا بیاورید بفرستید به کوچه و خیابان خودش بزرگ می شود، هر آنکس که دندان دهد نان دهد.
اما در عصر مدرن دندان فقط برای نان نیست. بلکه در عصر مدرن بدن انسان به بهداشت و تغذیه و مراقبت نیاز دارد و همچنین برای این جسم‌ها و روان‌ها ده‌ها و بلکه صدها نیاز آموزشی و تربیتی و اقتصادی و اجتماعی  مطرح‌ است و برای کسی که مثلاً ۶ فرزند دارد این نیازها ضرب در شش می‌شود. اما در آن زمان این مسائل مهم نبودند، در نگاه و ذهن احساسی و ساده انقلابیون، مسئله‌ی مهم افزایش نفوس بود و مساله کیفیت زندگی چندان مهم نبود. .

این تفکرات ساده اندیشانه و سه برابر شدن جمعیت کشور، معضلات اجتماعی مثل بیکاری، سرخوردگی، مهاجرت  ازکشور، نابودی محیط زیست، اعتراض ها و شورش‌های خیابانی و ده‌ها معضل دیگر را در پی داشت. جالب آنکه برخی ساده اندیشانه کاهش جمعیت در یکی دو دهه اخیر را که حاصل روند رو به رشد تحصیلات شهروندان و افزایش شهرنشینی بوده، توطئه بیگانگان می‌دانند!

بیایید کمی با آمار صحبت کنیم تا بدانیم کنترل جمعیت در زمان پهلوی، افزایش جمعیت در دهه ۱۳۶۰ و ۷۰ شمسی و کنترل جمعیت کنونی ربطی به دشمن ندارد بلکه حاصل طبیعی روند یک جامعه در حال مدرن شدن است.
حال ببینیم جمعیت برخی کشور های مرفه و پیشرفته صنعتی در این مدت ( از سال ۱۹۸۰ میلادی تا ۲۰۲۴ میلادی) چقدر بوده است. هوش مصنوعی این اطلاعات تقریبی را در اختیار ما گذاشته است:
رقم نخست تعداد جمعیت در سال ۱۹۸۰ بوده رقم دوم جمعیت در سال ۲۰۲۴ و رقم سوم تعداد نفراتی است که در این ۴۴ سال به جمعیت این کشور ها اضافه شده است:

ژاپن ~116.8 میلیون ~123.98 میلیون ≈ 7.18 میلیون نفر

آلمان ~78.29 میلیون ~83.25 میلیون ≈ 4.96 میلیون نفر

بریتانیا ~56.33 میلیون ~67.96 میلیون ≈ 11.63 میلیون نفر

ایتالیا ~56.33 میلیون ~58.70 میلیون ≈ 2.37 میلیون نفر

کانادا ~24.51 میلیون ~39.11 میلیون ≈ 14.60 میلیون نفر

در بازه زمانی فوق، حدود ۴۳ میلیون به جمعیت کشور ما اضافه شده است. ولی مثلاً به جمعیت آلمان کمتر از ۵ میلیون اضافه شده. همچنین مجموع افزایش جمعیت کل پنج کشور نامبرده، به مراتب بسیار کمتر از افزایش جمعیت ایران بوده است. جمعیتی را به کشورمان افزودیم که برایش هیچ برنامه ای نداشتیم و جز بیکاری و سرخوردگی اکثریت جمعیت جوان، عایدی برای ما نداشته است. به عبارتی این جمعیت  در جهت توسعه و پیشرفت، هیچ به کارمان نیامد.
نیازی به گفتن نیست که مدیریت جامعه در عصر شهری شدن و مدرن پیچیده بوده و نیاز به اندیشیدن به پیامدهای هر اقدامی از سوی حکومت دارد.‌ زیرا اگر اندیشه نکنید با بحران های دائمی همچون اعتراضات اقتصادی، صنفی، اجتماعی و سیاسی مواجه خواهید شد. وضعیتی که اکنون در آن قرار گرفته ایم.

✍سعید معدنی دوم مهر ماه ۱۴۰۴

@Saeed_Maadani
@hooreechannel 🌹
👍10❤3
✳️ جهان تاریک دختران ما!

🔹 دیشب عزیزی برایم از بازار داغ فروش لباس های حجم دهنده خانم ها گفت. لباس هایی که  نواحی باسن، ران و سینه را حجیم نشان می دهد. ظاهرا در این نواحی ابر یا پروتز یا موادی اضافه شده. نوعی حجم دهنده بدون جراحی منتها موقت و برای استفاده در خیابان یا میهمانی.

🔹از دیشب ذهنم را مشغول کرده، از این حیث که بعید می‌دانم در جایی در این عالم چنین چیزی عرف و رایج باشد و اینکه چرا جامعه ایران به نحو بسیار زیاد و افراطی در جذبه های سکسی و پرنوگرافی فرو رفته.

رتبه بالای ایران در جراحی های زیبایی میان خانم ها، تراشیدن بدن برای سکسی بنظر رسیدن و مقبول مردان افتادن، خشونت آمیزترین امری است که توسط زنان و علیه زنان بکار رفته است.

انگار یک مسابقه در جریان است که چه کسی بهتر خود را جلوه اوروتیک می دهد، چه کسی اغواگرتر است، چه کسی در جلب توجه مردان با استعدادتر است، چه کسی در مهارت رابطه جنسی استادتر است وووو

🔹من روانشناسی نمی‌دانم ولی احساس من می گوید این تب فراگیر که آتش زیرش را اینستاگرام  افروخته، نوعی اختلال روانی و شخصیتی است چرا که ابعاد روانی و پیامدهای روحی بسیاری برای زنان و دختران ایجاد کرده است.

دختری که هیچ نشده خود را در یک مسابقه نابرابر با هم جنسانش يافته و احساس می کند اگر عقب بیفتد، طرد می شود. پس تمام انرژی روحی و جسمی و مادی اش را صرف جنگیدن می کند و در نهایت نیز از آنچه هست ناراضی است. هنوز خودش را دوست ندارد، هنوز احساس کمبود می کند، پس به ناچار سراغ روش های بدیع و تازه برای ادامه جنگیدن می رود. و چه دهشتناک است این زندگی.

🔹کاش آنان که در حوزه زیست جنسی کار می کنند، امثال برادر عزیزم یاسر عرب، سید هاشم فیروزی یا دیگر دوستان روی این تب تمایل به جلوه گری جنسی کار کنند و حرف بزنند.

چرا جامعه ایران در هورمون و غریزه در حال فرو رفتن است؟

چرا دختران ما دوست ندارند یا نمی خواهند، شبیه مادران ما باشند؟ (منظورم این نیست که زن سنتی باشد. منظورم در رابطه اش با جهان و طبیعت ظریف زنانه است.)

🔹مادران ما خود را موظف به تبعیت از شوهران می دانستند و این را هم ابدا کتمان نمی کردند، اما این تفکر تازه میان قشر قابل توجهی از زنان ما، رسما خود را برده مرد (جنس نر) کرده در حالی که علیه تفکر مادران به نام فمنیسم قیام کرده.
نسل تازه خود را مستقل از مرد تعریف می کند، وابستگی سنتی زنان را تقبیح می کند، و زنان قدیم را برده و کلفت و کنیز می نامد. اما کجا مادران و زنان گذشته برای جلب توجه یک مرد، بیش از یک سرخ آب و سفیدآب ساده به خودش زحمت می داد؟ این کجا و جراحی پیکرتراشی کجا؟ از چربی آنجا بریدن و بر آنجا اضافه کردن کجا؟

به راستی کدام نسل بیشتر اسیر مردان بوده است؟
این حجم خشونت علیه زنان توسط زنان، از کجا است؟

آیا تقاضا در مردان سبب این پدیده است؟ یعنی مردان جامعه برای زندگی طالب چنین زنانی اند؟
نمی‌دانم.

✍سلمان کدیور

@Falaakhon
@hooreechannel 🌹
❤5👍4😢3
♻️تلنگر 📚

ﺭﻭﺯﯼ ﭘﺴﺮﯼ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﭘﺮپیچ ﻭ ﺧﻢ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﺪﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺳﺨﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻪ ﺩﺭﻩ ﺳﻘﻮﻁ می کند ،
ﭘﺪﺭ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻓﻮﺕ می کند ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻣﺪﺍﺩﯼ ﻧﺠﺎﺕ می یاﺑﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ داده می شود

ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﯾﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﻪﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﻭ می رود، ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ می شود ﮐﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ، ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺳﺖ!

ﺳﻮﺍﻝ:
ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭ ﮐﻮﺩﮎ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭘﺲ ﺭﯾﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ؟!
چندثانیه فکر کنید سپس بخوانید
؛

ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﯼ ﭼﻨﮓ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭد!
ﺁﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ؟!

ﺍﮔﺮ #ﺗﻔﮑﺮ_ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻨﺴﯿﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦﺳﻮﺍﻝ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ می دادیم،
ﺑﻠﻪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺴﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﻓﻘﻂ یک ﻣﺮﺩ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﺎﺷﺪ؟!

ﺍﻣﺮﻭﺯه ﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺳﯿﺮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺗﻔﮑﺮ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻨﺴﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ ...

«ﺗﻔﮑﺮ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺍﯼ می تواند ﺑﺎشد.»
#قلمـبیداری
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤6👏4👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ناظم مدرسه ما!!!

من تمام‌قد به چنین افرادی که خالصانه و عاشقانه کار می‌کنن احترام میگذارم🙏


@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
❤3
چون پرده برافتد، نه تو مانی و نه آن!

این ملت در این جنگ ۱۲ روزه با همه قدرت در کنار ایران ایستاد نه در کنار ما حاکمان. فلان چیز، فلان مسأله را مجلس تصویب کرده است. مگر مجلس رأی چند درصد مردم را دارد؟ حالا اگر رأی هم داشته باشند. کار آن‌ها هم قانونی باشد. اگر یک موضوعی برای ما روشن باشد که ۸۰ درصد مردم مخالف آن هستند، قانونگذاری در مقابل نظر ۸۰ درصد مردم یعنی چه؟ این که قانون نیست. اصلاً وقتی یک چیزی را ۹۰ درصد مردم مخالفند، می‌شود بگوییم چون در مجلس رأی داده و شورای نگهبان هم امضا کرده پس همه باید مطیع باشند؟ چه ارزشی دارد کار شما؟(سایت حسن روحانی، ۱ آبان ۱۴۰۴). 

امیرحسین ثابتی، نماینده مجلس، گفت: خطابم به حسن روحانی است که امروز رکوردهای منفورترین سیاستمدار ایران را جابه‌جا کرد، اما همچنان زبانش دراز است.
اگر تو دنبال رضایت مردم بودی، فاجعه آبان ۹۸ را یک‌شبه رقم نمی‌زدی که چند صد نفر کشته شدند و بعد از آن آمار شرکت در انتخابات به زیر ۵۰ درصد آمده است(فرارو، ۴ آبان ۱۴۰۴).

این خشونت کلامی در موقعیت جلوی صحنه گافمنی، نه جدید و بی‌سابقه است و نه عجیب و دارای کارکرد برای جامعه و ملت ایران. البته برای گلادیاتورهای سیاسی، کارکردهای مختلفی دارد؛ از جمله بقا و تداوم بحران‌های پیاپی به‌منظور تولید روایت‌های رسانه‌ای.

اما بیش از هرچیز یک پیام آشکار از خود به جامعه می‌دهد که دست‌یابی به منابع ثروت و قدرت، در اولویت کامل دوست‌داران بقای حاکمیت و نظام حکمرانی با همین اندازه از سرمایه اجتماعی و ابر بحران های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است.

آن هنگام که این دسترسی به منابع قدرت و ثروت از پس و پشت صحنه به میدان آشکار نظام اجتماعی، تغییر موقعیت می‌دهد؛ رازهای مگو و مکتوم نگه داشته شده کارگزاران جناح‌های مختلف رقیب میدان قدرت، از پرده برون افتاده و هیچ این و آنی در امان نخواهد بود.

تا دیروز وقتی از خیزش اعتراضی آبان ۹۸ و جان‌باختگان آن سخنی و تحلیلی و دادخواهی به میان می‌آمد، همین آقایان از هر جناح و فرقه سیاسی، آن را نادیده گرفته یا اغتشاش و تحریک دشمن خارجی می‌نامیدند. اما امروز یک دسته آن را فاجعه می‌نامد و به رخ دیگری می‌کشد که مسبب فاجعه آبان ۹۸ تو بودی آن‌هم نه از منظر کشته شدن تعدادی از مردم معترض بلکه چون با آن رخداد، باعث شدی از آن پس آمار شرکت کنندگان در انتخابات کاهش یابد!
و دیگری به دنبال کسب رضایت مردمی است که در زمان بودن در هرم قدرت با تمسخر ملت از خود سلب مسئولیت کرد و گفت من هم صبح جمعه از افزایش قیمت بنزین آگاه شدم!

این همان جلوی صحنه‌ای است که تشنگان خدمتگزاری شیفته قدرت با چنگ زدن بر صورت یکدیگر، هرچه بیشتر جنگ قدرت و بقا را نمایان و آشکار می‌سازند؛ بی هیچ نشانه‌ای هر چند کوچک و اندک از شرمساری و پذیرش مسئولیت فجایع پیشین و گردن نهادن به دادخواهی ملت ایران.
دال محوری و درون مایه‌ی این میدان، قدرت برای بقاست.
جنگ قدرتی که هیچ‌یک از جان‌باختگان و کشته‌شدگان پنج دهه‌ی اخیر برای کارگزاران آن، مهم نبوده و نیستند. یا انکار می‌شدند یا شورشی و اغتشاش گر و جاسوس و دشمن نامیده شده‌اند، یا در بهترین حالت به‌عنوان سپر انسانی کشته‌شده در جنگ هشت ساله؛ ابزار سیاست زدگی شده و در نهایت به فراموشی سپرده شدند.

شنیدن این سخنان در ماه آبان که یادآور زخم و سوگ صدها هم‌وطن کودک و جوان و زن و مرد ایرانی است، در حافظه تاریخی این ملت ماندگار خواهد شد.

✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹
👍5❤1
‏«خانواده‌های سوخته؛ جامعه‌ای که خاموش می‌میرد»‏

این خاکِ سوخته دیگر تابِ نفس کشیدن ندارد. فقر، نه یک حادثه، بلکه یک هیولاست که بر سر خانواده‌ها آوار می شود و هر ‏لحظه، آرزو و  استخوان‌های امید را می‌شکند. جامعه ایرانی، جامعه‌ای که روزگاری با فرهنگ و فلسفه و شعر نفس می‌کشید، ‏امروز در زنجیرِ نابرابری و بی‌عدالتی خفه می‌شود؛ جامعه‌ای که خانه‌هایش دیگر پناهگاه نیستند، بلکه زندان‌هایی هستند که روح ‏انسان‌ها را می‌فشارند و امید را به بند می‌کشند‎.‎

🔺در این خانه‌های کوچک و فرو ریخته، مادران با چشمانی که از گریه خشکیده، تکه‌ای نان را به فرزندان می‌دهند، و پدران با ‏شانه‌هایی خمیده از فشار زندگی، در خیابان‌ها گم شده‌اند. فرزندان، که باید شادی و خنده‌هایشان سکوت شب را پر کند، اکنون با ‏سنگینی نیازهای والدین و نگاه خالی آینده بزرگ می‌شوند. هر روز، خانواده‌ها نه با عشق، بلکه با اضطراب و ترس از فردا زنده ‏می‌مانند؛ هر لبخند مصلحتی است و هر سکوت، فریاد خفه شده‌ای است‎.‎

🔺اما فقر تنها جیب‌ها را خالی نمی‌کند؛ روح‌ها را می‌بلعد، روابط انسانی را متلاشی می‌کند، و اعتماد را خاکستر می‌سازد. خانه‌ها به ‏میدان نبردی بدل شده‌اند که در آن هرکس برای زنده ماندن می‌جنگد و هیچکس پیروز نمی‌شود. این ویرانی روانی، عمیق و ‏فراگیر است و جامعه‌ای می‌سازد که در آن فردیت، مهر و امید، همگی قربانی فشارهای اقتصادی و اجتماعی شده‌اند. سیاست‌های ‏بی‌اثر، وعده‌های پوچ، و قوانین ناتوان، تنها باد بر آتش فقر می‌دمند و شکاف‌ها را عمیق‌تر می‌کنند‎.‎

🔺جامعه‌ای که خانواده‌هایش از درون تهی شده‌اند، جامعه‌ای است که اخلاق و انسانیتش نیز فرو ریخته است. خیابان‌ها، بازارها، ‏مدارس، همه صحنه‌هایی از رقابت، حسادت و تنهایی شده‌اند. انسان‌ها، که روزگاری می‌توانستند مهر و همدلی به یکدیگر هدیه ‏کنند، اکنون با خشم و بی‌اعتمادی زندگی می‌کنند. هر لبخند، مظلومانه است و هر دستگیری، با ترس و شک همراه است. خانواده، ‏که باید سنگر انسانیت و عشق باشد، اکنون تنها خاطره‌ای محو از روزهای بهتر است‎.‎

😔خانه‌ها دیگر مامن نیستند؛ آنها سرد، کوچک و پر از سکوت‌های کشنده‌اند. مادران با دستان لرزان، تکه‌های نان را به فرزندان خود ‏می‌دهند و در نگاهشان چراغی از خستگی و اندوه روشن است که هر لحظه کم‌سوتر می‌شود. پدران، که روزگاری ستون خانواده ‏بودند، اکنون در بازارها و خیابان‌ها، میان بوق ماشین‌ها و فشار زندگی، گم شده‌اند. گفتگوهای شبانه، دیگر فرصت برای نزدیکی و ‏محبت نیست؛ بلکه تنها بیان دغدغه‌های مالی و اضطراب است. فرزندان، چشم‌هایشان به جیب خالی والدین دوخته شده و از ‏کودکی به‌زور مسئولیت‌های بزرگسالان را به دوش می‌کشند؛ اینان همان گل‌های پژمرده‌ای هستند که هرگز فرصت شکفتن ‏نداشتند‎.‎

🔺و اینک، اگر بخواهیم حقیقت را ببینیم، باید با چشمانی باز و قلبی سنگین به تماشای این تراژدی بنشینیم. خانواده‌ها در این جامعه، ‏همچون کشتی‌های کوچک در طوفان سهمگین فقر و نابرابری، بی‌لنگر و بی‌پناه، به سوی امواجی نامعلوم پیش می‌روند. هر روزی ‏که می‌گذرد، دیوارها ترک برمی‌دارند، سقف‌ها فرو می‌ریزند و روح‌ها بیشتر خسته می‌شوند. انسان‌هایی که می‌توانستند سازنده ‏فردایی بهتر باشند، اکنون به تدریج فراموش می‌شوند و تنها خاطره‌ای تلخ از خود بر جای می‌گذارند‎.‎

😒و در این تراژدی، زبان‌ها نیز خسته شده‌اند. شعر و فلسفه، که روزی قادر بودند زخم‌ها را نشان دهند و امید بسازند، امروز به سکوت ‏محکوم شده‌اند. اما حقیقت هنوز نجوا می‌کند: فروپاشی خانواده، نه تنها شکست یک خانه، بلکه شکست کل جامعه است. وقتی ‏خانواده‌ها فرو می‌ریزند، شهرها و خیابان‌ها، روح جمعی و تاریخ یک ملت نیز فرو می‌ریزد‎.‎

🔺اینک، زمان سکوت گذشته است. باید حقیقت را با زبانی رادیکال  فریاد زد؛ زبانی که خون فقر و درد ویرانی را نشان دهد و در ‏همان حال، شعله‌ای از مقاومت و امید را برافروزد. جامعه‌ای که خانواده‌هایش در ویرانی دست و پا می‌زنند، جامعه‌ای است که ‏بدون فریاد حقیقت، هیچ بازسازی‌ای نخواهد داشت‎.‎

🔺اما امید، حتی در این تاریکی، تنها یک شعله کوچک نیست؛ عملی است آگاهانه ، شورشی علیه ظلم و بی‌عدالتی، نوری که ‏می‌تواند خانواده‌ها را دوباره به قلب جامعه بازگرداند. امید یعنی اینکه دوباره عشق و مهر را بیاموزیم، درد و رنج را بشناسیم و ‏مسئولیت اجتماعی را از نو بازسازی کنیم.‏


‏ 🔺جامعه ایرانی، اگر بخواهد زنده بماند، باید از دل همین ویرانی، شعله‌ای بسازد که تاریکی را بشکافد و خانواده‌ها را دوباره زنده ‏کند‎.‌‏ هیچکس نمی‌تواند این حقیقت تلخ را نادیده بگیرد: اگر خانواده‌ها سقوط کنند، همه سقوط می‌کنیم. و اگر این فریاد اکنون ‏شنیده نشود، فردا دیگر هیچ صدایی نخواهد بود.

✍️ قربان عباسی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
😢5❤1
یکی از چیزهایی که حال آدم را خوب نگه می‌دارد، کم‌توقعی است. گرچه زندگی اجتماعی بدون داشتن توقع از همدیگر محال است؛

اما هرچه انسان بتواند نسبت به دیگران چشم‌سیرتر و کم‌توقع‌تر باشد و انتظاراتش را عاقلانه مدیریت نماید، راحت‌تر زندگی می‌کند.

زندگی در حالت انتظار و گداچشمی، رنج‌آور است؛ درست همان‌طورکه جامعه‌ای که در انتظار منفعلانه برای یک فهرمان است، همیشه درجا خواهد زد.

یکی از توقعات بیهوده آن است که انتظار داشته باشیم که حال درونمان به‌طور کامل توسط دیگران درک شود.
چنین چیزی به لحاظ فلسفی ناممکن است، و به لحاظ روان‌شناختی رنج‌آور است.

از هیچ‌کس توقع نداشته باشید که شما را به طور کامل درک کند. چنین چیزی امکان‌پذیر نیست.

همان‌طورکه شما هم هیچ‌کس را به طور کامل درک نخواهید کرد. اصل وجود و هسته‌ی درونیِ وجود هر کس از دیگران پنهان است، و تنها بخشی از نشانه‌های بیرونی آن برای دیگران قابل مشاهده و درک است.

حقیقتِ دردها و رنج‌ها، و خوشحالی‌ها و شادی‌های هرکس فقط برای خودش، به‌طور اول شخص قابل درک است. دیگران فقط آنها را از فاصله‌ی دورِ سوم‌ شخص می‌بینند و می‌فهمند.

با اینکه واقعی‌تر از عشق مادر به فرزند وجود ندارد؛ اما باز هم بخاطر همین فاصله‌ی اول شخص و سوم شخص است که مثلاً دندان درد فرزند، فقط مال خود اوست و مادر فقط می‌تواند بر اساس تجربیات خودش از دندان‌درد، با او همدلی کند.

جان‌های ما گرچه همگی از یک گوهر هستند، و روزگاری در عالم الاهی با همدیگر اتحاد داشته‌اند؛ اما اینک در نِیستان این جهان از هم جدا افتاده‌اند. پس توقعات خود را بر اساس این جداییِ وجودی واقعی‌تر کنید، تا راحت‌تر زندگی نمایید.

ما اخلاقاً موظف هستیم به همدلی با انسان‌ها.
همدلی از رنج‌ها و شادی‌های آنها، که البته تصویری از حقیقت آنها نداریم، به جز تجربیات و تخیلات خودمان. اما با آنکه سیر گرسنه را نمی‌فهمد، و پیاده سواره را؛ وظیفه‌ی اخلاقی در همدلی و یاری‌رسانی داریم. پارادوکس دشواری‌ست.

بشنو این نی چون شکایت می‌کند
از جدایی‌ها حکایت می‌کند
سینه خواهم شَرحه شَرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق

من به هر جمعیّتی نالان شدم
جفتِ بدحالان و خوش‌حالان شدم
هر کسی از ظّن خود شد یار من
از درون من نجُست اسرار من

سرِّ من از نالهٔ من دور نیست
لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیست
لیک کس را دیدِ جان دستور نیست
(مثنوی؛ دفتر اول)


✍دکتر محسن زندی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نقشه راه هر رابطه‌ای
از "شیفتگی" تا "تعهد":

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤1
کورش بزرگ؛ نماد همگرایی ملی

کورش بزرگ، تندیس حقوق بشر ایرانی و افتخار تاریخی ماست؛ روح او تنها در سپهر سیاست و تاریخ ایران ندمیده، بلکه در اندیشه‌ی صلح جهانی نیز رسوخ یافته است.
حتی در جهان الهیات، علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، کورش را همان ذوالقرنینِ قرآن می‌داند؛ قهرمانی که قدرت را با عدالت و صلح پیوند می‌زند.

با این حال، دو جریان تاریخی با این عشق ملی سر سازگاری ندارند: نخست، چپ‌های جهان‌وطنی که مفهوم «ملت» را فاقد اصالت می‌دانند؛ و دوم، اسلام‌گرایان امتی که به جای «ملت»، تنها بر «امت» تأکید دارند. هر دو، بی‌اعتنا به تجربه‌ی زیسته‌ی ایرانیان و پیوست عاطفی و تمدنی آنان به تاریخ خویش‌اند.

از سوی دیگر، گروهی از مفسران عرب که اسکندر مقدونی را ذوالقرنین معرفی می‌کنند، نه از سر علاقه به اسکندر، بلکه برای کمرنگ ساختن جایگاه کورش در حافظه‌ی جمعی ما چنین می‌گویند؛ مبادا قهرمانی ایرانی در متن کتاب آسمانی تثبیت شود.
این جدل تاریخی همواره پوششی بوده بر یک واقعیت تلخ‌تر: تعارض با نمادهای هویت‌بخش ایرانی.

اما دشوارتر آنکه گاه این تقابل از بیرون نیست، از درون است. آن‌گاه که مراسم بزرگداشت کورش در پاسارگاد با موانع همراه می‌شود، مسئله تنها اختلاف فرهنگی نیست؛ بلکه بحران فهم «سرمایه نمادین» در ساختار سیاست است.
دولت‌ها در جهان، برای تحکیم یکپارچگی ملی، نمادهای جمعی را تقویت می‌کنند، نه حذف؛ اما در ایران، گویی هر چیزی که مردم خودجوش به آن عشق بورزند، «مسئله امنیتی» تلقی می‌شود.

اگر منطق بهره‌گیری از سرمایه‌های نمادین در نظام تصمیم‌گیری ما جای می‌داشت، امروز کورش نه هدف حمله ی متحجرین، بلکه نقطه همگرایی ملی بود. مسیر پاسارگاد آذین می‌شد، یک‌دهم امکانات رفاهی اربعین برای آن در نظر گرفته می‌شد، و پیام آزادگی کورش ـ که در منشور بابل او ثبت است ـ به‌عنوان «پیام ایران» در جهان طنین می‌انداخت.

سخن من تقابل با نمادهای مذهبی نیست؛ مسئله، یادآوری هویت گم‌شده‌ی ماست. کورش، پدر این ملت است. و ملتی که از پدر تاریخی‌اش گسیخته شود، در برابر طوفان سیاست بی‌پشتوانه می‌ماند.

کورش، آغازِ ملت ایران است؛ و هر ملتی که از آغاز خود جدا شود، در پایان خویش گم می‌شود. بازگشت به کورش، بازگشت به خود است.

✍عماد گلی صرمی

@hooreechannel 🌹
👍7❤1
‍ تمام دین، حجاب زنان است و دیگر هیچ!

(دردودلی با مادر یک شهید وقتی شنیدم می گفت، ما گرانی و بدبختی رو می تونیم تحمل کنیم اما بی حجابی رو نه!)

مادرم! جوان شما رفت و جانش را فدا کرد چون فکر می کرد با رفتنش عدالت و آبادانی به این مملکت می آید. فکر می کرد خونش نهال اسلام را آبیاری می کند و خاک وطن را حفظ.

مادرم! ارزش خون پسرت بیش از حفظ پوشش زنان بود. ارزش جان و جوانی دلبندت بیش از دیدن یا ندیدن ناف یک زن بود. جوانت به پای آرمان کسانی خون داد که فکر می کرد دغدغه آنها عدالت است. کسانی که می گفتند هیچ کوخی نباید باشد و هیچ کاخی نباید برپا شود!

مادرم! هیچ با خود فکر کرده ای چرا حالا در این سن و سال با چشمانی که نیاز به عینک دارد، ناف و سر و سینه زنان را بهتر از دره های عمیق نابرابری و فقر می بینی؟

هیچ اندیشیده ای چرا دلت از دیدن ظاهر به قول خودت ناپسند زنان به درد می آید اما از شکم گرسنه کودکان، از ناموس فروخته شده زنان برای یک لقمه نان به درد نمی آید؟

مادرجان! می دانم نمی توان از تو توقع داشت سیاست سیاست مردان را تجزیه و تحلیل کنی و عیب و ایرادشان را بگویی، اما می توانی چشمانت را بیشتر باز کنی و سری هم به  محلات پایین شهرت بزنی و ببینی آیا این بود آرمان پسرت؟

مادرم! آرمان پسر تو فرسنگها با آمال صاحبان ایران مال فاصله داشت. همان‌ها که کاخ هایشان بر ویرانه ای به نام ایران بنا شد. به قیمت نابودی ‌ثروت و عزت ملی!

مادرم! چطور می گویی ما گرانی و نداری و بدبختی را تحمل می کنیم ولی وضع حجاب و پوشش جامعه را نه! مگر نمی بینی زنان شهرت را که با حجاب چادر در تاریکی شب سر در زباله برده اند تا لقمه نانی برای فرزندان گرسنه شان ببرند؟ 
این بود آرمانی که پسر تو و بسیار پسران مادرانی چون تو خونشان را به پایش دادند؟

مادرجان! تو حق داری ناراحت باشی چون سالیان درازی است حکومت حجاب را پوششی کرده تا زشتی های بی شمارش را بپوشاند. سالهاست شب و روز در گوشتان می خوانند و برایتان وصیتنامه می نویسند که فرزندان شما برای حفظ حجاب زنان رفتند و نه حفظ دین و وطن و رسیدن به عدالت و ارزشهای انسانی. سالهاست به گوشتان خوانده اند اسلام یعنی حجاب زنان، همین و بس! نه اخلاقی که دلیل بعثت پیامبرش بود! نه عدالت حکمرانان! نه کوتاه کردن دست دزدان بیت المال! نه رسیدگی به محرومان! نه آباد کردن وطن! نه چراغی را که به خانه رواست خرج مسجد نکردن! نه مردمان دیگر کشورها را به پاره های تن ایران ترجیح دادن!

مادرم! اگر پسر تو الان برمی گشت و می دید برخی چه بهره ها از خونش برده اند و چه مالها اندوخته اند و چه ظلم‌ها کرده اند، نه با زنان بی حجاب که با کاسبان خون او و همرزمانش برخورد می کرد. اگر او از پای میزان عدل خداوند می آمد می گفت، آنچه جامعه ای را به قهقرا می برد و عرش خدا را به لرزه درمی آورد، نه حجاب زنان که ظلم حاکمان و فرمانروایان است.

مادرجان! همان گرانی و نداری مردمان را که به نظرت نمی آید و برایت قابل تحمل است، محصول عملکرد کسانی است که پسرت به آنها اعتماد کرد و جانش را در راه آرمان و آرزوی آنان داد. آرمانی که هیچ نسبتی با هدفی که تو می پنداری دینی است نداشت. آرمانی که جز توهم چیزی نبود. توهمی که هزاران جوان به پایش قربانی شدند. میلیاردها دلاری که باید شکم مردم را سیر می کرد و مملکت را آباد، سوخت و نابود شد و هنوز هم این آرمان خون می طلبد و پول! هنوز هم عده ای معدود توهمات خود را به قیمت نابودی سرمایه های ملی به میلیون‌ها ایرانی می فروشند و هنوز هم به امثال شما القا می کنند که تمام دین حجاب زنان است و دیگر هیچ!

✍فرشته مزینانی

@hooreechannel 🌹
👏7👍2❤1
«بگیر و ببندِ فرهنگی» برای کدوهای آمریکایی

اتاق اصناف ایران در اطلاعیه‌ای اعلام کرده که برگزاری هرگونه مراسم یا تبلیغ مرتبط با هالووین در واحدهای صنفی ممنوع است. به کافه‌ها و رستوران‌ها هم هشدار داده‌اند که در صورت تخلف، با پلمب و برخورد قانونی مواجه می‌شوند.

این دقیقاً همان مسیری است که چند سال پیش درباره‌ ولنتاین هم رفتیم. آن‌وقت هم گفتند فروش گل رز و عروسک قلب‌دار ممنوع است. نتیجه اینکه چند سال بعد در هر گوشه‌ای از شهر فروشنده‌ای با لبخند گل‌ها، قلب ها و خرس ها را می فروختند.
همین مسیر در مورد «یکشنبه سیاه» هم تکرار شد. تا جایی که بعد از سالها مبارزه در نهایت سال گذشته بزرگترین خرده فروشی در همین روز اتفاق افتاد.
بنابراین سیاست ممنوعیت، در عمل فقط «پنهان‌سازی» می‌کند، نه «حل مسئله».

ساده‌ترین راهِ مقابله با پدیده‌های فرهنگی وارداتی همیشه همین بوده که از ممنوعیت و محدودیت استفاده کنیم.
اما آیا واقعاً نیروی انتظامی و مجموعه‌ نهادهای اجرایی توان آن را دارند که با هر نماد فرهنگی وارداتی مقابله کنند؟ آیا قرار است مأمور گشت به دنبال ماسک اسکلت و کدو برود؟

🔹نگارنده هم با برگزاری جشنی که زیربنای آن نه ایرانی است و نه سازنده، موافق نیست. جشنی که بر محور ترس و وحشت می‌چرخد و حتی در کشورهایی که به آمریکا نزدیک هستند هم به میزان که در آمریکا فراگیر شده، گسترده نیست. اما راه‌حل، بگیر و ببند نیست. و مهمتر از آن اینکه هر نسلی برای ارتباط گیری اجتماعی از راه هایی که خودش می پسندد استفاده می کند. راه هایی که لزوما با سلیقه های ما همخوان نیست.

راه‌حل، در سیاست‌گذاری فرهنگی است.
راه حل شاید در این است که وقتی کودک ایرانی از انیمیشن‌ها و بازی‌ها با مفاهیم جهانی آشنا می‌شود، در کنار آن آموزش ببیند که فرهنگ خودش چه جایگاهی و در نهایت دست به انتخاب بزند.
در اینکه وزارت ارشاد و صداوسیما محتوای جذاب بومی تولید کنند تا نسل جوان برای هیجان و تخلیه‌ی انرژی سراغ «هالووین» نرود و یا اگر رفتند گستردگی آن به میزانی نباشد که احساس کنید جامعه از فرهنگ ایرانی تهی شده است.

فرهنگ را نمی‌شود با دستورالعمل اداری اداره کرد. فرهنگ از دل مردم می‌جوشد، نه از بخشنامه‌های اصناف. هر بار که سعی کرده‌ایم با دستور، ذائقه‌ی مردم را عوض کنیم، نتیجه‌اش فقط مقاومت بیشتر بوده.

شاید اگر همان‌قدر که برای پلمب کافه‌ها حساسیت داریم، برای آفرینش نمادهای ایرانی جذاب وقت بگذاریم، دیگر لازم نباشد از «کدوهای خارجی» بترسیم.

✍داوود حشمتی
@hooreechannel 🌹
👍7❤1
ماشین‌حساب‌ها را جمع کنیم!

ماه‌ها و سال‌هاست نشسته‌ایم به حساب؛
اگر دزدی بانک آینده نشده بود، الان نه فقط خرمشهر ساخته شده بود، که چندین شهر مدرن در ردیف دبی و زوریخ داشتیم!
اگر میلیاردها دلار در چای دبش حیف و میل نشده بود، تمام جاده‌های ایران اتوبان شده بودند.
اگر کاسیان تحریم و دزدی‌های نجومی نمی‌کردند، درمان و تحصیل تمام ایرانی‌ها، به‌کل رایگان شده بود.
فقر در سیستان و بلوچستان اشکمان را در نمی‌آورد!
اگر کشاورزی ما، اصولی و علمی شده بود، سفره‌های آب‌های زیرزمینی خالی نشده بودند، زمین زیر پایمان تَرَک‌های عمیق برنمی‌داشت. زاینده رود و کارون ماتم نمی‌گرفتند. ارومیه و هامون مرگ را تجربه نمی‌کردند.
اگر جاده‌های ما درست شده بود، سالیانه بیست هزار کشته و صد هزار معلول به آمارمان اضافه نمی‌شد.
اگر حاکمیت کاری به اعتقادات مردم نداشت، ده‌ها هزار استاد دانشگاه و پزشک و نخبه و متخصص، از ایران نرفته بودند...

سال‌هاست ماشین حساب به‌دست گرفته‌ایم، اگر ضرر و زیان میلیارد دلاری لغو قرارداد کرسنت به ایران تحمیل نشده بود، الان هوای پاکی در شهرها داشتیم، مردم از آلودگی هزار هزار نمی‌مردند، سرطان نمی‌گرفتیم.
ماشین حساب به‌دست می‌شماریم؛
اگر بابت آن اورانیوم لعنتی، تحریم نشده بودیم، الان حسرت دیدن استانبول و پاریس را نمی‌خوردیم. صدها میلیارد دلار برای آبادانی کشور خرج شده بود و توریست‌ها بودند در صف دریافت ویزای ایران زیبا.

اگر جنگ ۸ ساله، دو ساله تمام شده بود
اگر سرمایه‌ها صرف کنترل حجاب نشده بود
اگر سهمیه‌های ظالمانه، باعث بی‌آبرویی سیستم آموزشی و اداری کشور نشده بود
اگر روزنامه‌ها و رسانه‌ها آزاد بودند و افشای دزدی، جایزه داشت
اگر روسیه تصمیمات مهم ما را نمی‌گرفت
اگر شایسته‌سالاری بود
اگر هویت ما جنگیدن با غرب تعریف نشده بود!
اگر اگر اگر...

خسته شدیم بشماریم
نمی‌خواهیم دیگر شمارش کنیم
ما یک حاکمیت پاسخگو، عاقل، مدیر، برنامه‌ریز، متعهد به اصول انسانی، متعهد به حفظ محیط زیست، متعهد به تعامل با همه جهان، می‌خواهیم
که نداریم!
ما مردمی حساس به تضییع حقوق‌شان می‌خواهیم
که نداریم!
مردمی که باور داشته باشند حق زندگی شرافتمندانه و آزادانه را دارند
مردمی که باور کنند سرنوشت‌شان در دستان خودشان است
و نداریم!

تا آن وقتی که ما راضی به حداقل‌های زندگی بخور نمیر (اگر بشود نامش را زندگی گذاشت) هستیم
و خدا را روزی صد هزار بار برای اینکه هنوز زنده‌ایم و نفس می‌کشیم، شکر می‌کنیم
همین است، و تغییری در کار نخواهد بود!
ماشین‌حساب‌ها را باید بگذاریم کنار
عددها دیگر در آن‌ جا نمی‌شوند
در تاریخ، دزدی ده‌ها هزار میلیون میلیاردی داشته‌ایم؟
دیگر قرار است چه رکوردی زده شود؟
تا ما بفهمیم آنچه در اطراف ما می‌گذرد
هیچ‌اش طبیعی نیست
عادت به خفت و خواری است
ما حق نداریم دیگر جوک بسازیم
حق نداریم بگوییم این هم می‌گذرد!
ما به ورطه نابودی افتاده‌ایم و تباهی
بی‌تفاوتی برابر هر دزدی، هر ظلمی
ما از انسانیت تهی شده‌ایم...
ملتی که فقط می‌شمارد
باز هم اختلاسی دیگر
باز هم چپاولی دیگر
باز هم دزدی‌ای

حذف چهار صفر کافی نیست
دوازده صفر، بیست صفر حذف کنید
تا بفهمیم چقدر بدبخت شده‌ایم!
و نداشتن حاکمیتی صحیح
چقدر به زندگی ما لطمه زده است...

ماشین‌حساب‌ها را برداریم
این ماشین‌ها نمی‌توانند بشمارند
انسانیت مُرده، که به عدد در نمی‌آید!
جوانی‌ای که رفته
سرمایه‌ای که سوخته
ایرانی که به فقر نشسته
نسل‌هایی که نابود شده
اخلاقی که از میان رفته

مگر ماشین‌حساب می‌تواند
آنها را بشمارد!؟

✍رحیم قمیشی
@hooreechannel 🌹
👍7❤3😢3
‍ 🎥ایرانِ بی‌معلم؛ زنگ خطر آموزش در سال ۱۴۰۴

آموزش زیر خط فقر معلمی!


✍🏻امتداد-گروه اجتماعی: یک ماه از آغاز سال تحصیلی جدید گذشته و همه مشکلات پیش درباره آموزش و مدرسه را با خود به همراه آورده است. آموزش مجازی که یادگار دوره شیوع ویروس کروناست در طول سال تحصیلی جدید مجدد به‌دلیل مسائلی مانند آلودگی هوا و ناترازی انرژی تکرار می‌شود.‌همچنین کمبود تعداد معلم و فضای آموزشی از همین حالا نمود یافته چراکه بسیاری از برآوردها نشان می‌دهد امسال دانش‌آموزان از مدارس غیردولتی به سمت مدارس دولتی کوچ کرده‌اند. سال تحصیلی ۱۴۰۴ در حالی آغاز شده که در بسیاری از مدارس حاشیه تهران، درس ریاضی هنوز تدریس نمی‌شود و کلاس‌ها بدون معلم مانده‌اند. همزمان، اسلامی سازی آموزش و پرورش، موضوعی است که پس از اسلامی سازی علوم انسانی در دستور کار نظام جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است.

🔹حال حضور طلبه ها در مدارس از معلم پرورشی فراتر رفته و آنها در چارچوب «قرار داد معین کار» در اکثر رشته ها از زبان فارسی و انگلیسی تا علوم تجربی و انسانی به تدریس می پردازند.‌این تناقض زمانی آشکارتر می‌شود که بدانیم هم‌زمان، مقامات رسمی از برنامه استخدام ۸۵ هزار نیروی جدید برای اجرای طرح حجاب و عفاف فقط در تهران خبر داده‌اند. یعنی دولت برای طرحی غیرآموزشی، بودجه استخدام ده‌ها هزار نفر را فراهم کرده، اما برای جبران کمبود معلم در کل کشور دستش خالی است. در حالی که ۷۲ هزار معلم سال گذشته بازنشسته شده‌اند و دانشگاه فرهنگیان فقط حدود ۲۰ هزار فارغ‌التحصیل تحویل داده، فاصله میان نیاز و ظرفیت آموزش و پرورش هر روز بیشتر می‌شود.

🔹نتیجه آن است که در بسیاری از مدارس، معاونان یا نیروهای موقت به‌صورت اضطراری وارد کلاس می‌شوند تا فقط حضور فیزیکی معلم را شبیه‌سازی کنند، نه کیفیت آموزش را. در سال تحصیلی ۱۴۰۳، وزارت آموزش و پرورش کمبود معلم را حدود ۱۷۹ هزار نفر اعلام کرده بود. در آن زمان، مسئولان وعده دادند با جذب معلمان جدید، بازنشستگان و نیروهای حق‌التدریس، مشکل برطرف می‌شود. اما در آغاز سال تحصیلی ۱۴۰۴، بر اساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس، کمبود معلم به ۱۷۶ هزار نفر رسید. عددی که ظاهراً کاهش یافته، اما در واقع نشانه رکود در تأمین نیرو و افزایش بار کاری معلمان موجود است. کارشناسان ارتباط مستقیمی بین کمبود معلم، افت انگیزه و ترک تحصیل می‌بینند. بحران کمبود معلم و افت کیفیت آموزش، پیامدهایی فراتر از مدرسه دارد. این روند در بلندمدت به کاهش توان علمی و فنی نیروی کار آینده منجر می‌شود. جامعه‌ای که امروز در یادگیری پایه ضعف دارد، فردا در نوآوری، تولید و فناوری عقب خواهد ماند. در حالی که نظام آموزشی درگیر بحران ساختاری است، سیاست‌گذاران همچنان به برنامه‌های غیرآموزشی اولویت می‌دهند. این تراژدی سیستمی است که زمانی معلم را محور توسعه می‌دانست و امروز حتی برای پر کردن یک کلاس ریاضی، راه‌حل ندارد...

@hooreechannel 🌹
👍4
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎞 صادرات میلیاردها لیتر آب به عمان و امارات

▫️در سال‌های اخیر، ایران توانسته سهمی چشمگیر از بازار محصولات کشاورزی کشورهای خلیج فارس را در اختیار بگیرد.

▫️گزارشی از اکونومیست نشان می‌دهد که بخش قابل‌توجهی از میوه و سبزیجات مصرفی امارات از مزارع ایران راهی بازارهای آن کشور می‌شود؛ حتی کشورهایی که رسماً واردات از ایران را رد می‌کنند، در عمل مشتری همین محصولات‌اند.

▫️در ظاهر، عددهای صادراتی چشمگیرند و از سود چندمیلیارد دلاری سخن می‌گویند، اما در پشت این رونق، موضوع دیگری جریان دارد؛ منابعی که شاید ارزششان کمتر در ارقام دیده می‌شود.

▫️کارشناسان از «آب پنهان» می‌گویند و از ترازهایی که ممکن است در آینده نه‌چندان دور، معناهای تازه‌ای پیدا کنند.

▫️ایران امروز در جایگاهی قرار گرفته که میان توسعه اقتصادی و حفظ منابع طبیعی، انتخابی حساس پیش رو دارد؛ انتخابی که آثارش به‌مرور و شاید در سکوت، خود را نشان خواهد داد.

@hooreechannel 🌹
😢3
تمام اخبارِ ایران در یک خط!

سیاست این روزها در ایران مثل هوایِ نامعلومِ اوایلِ بهار است. نمیدانی هوا آفتابی ست یا بارانی. قرار است آفتاب ببینی یا شاهدِ آمدن سیل باشی. مانده ای با آستین کوتاه بزنی توی خیابان یا چتر به دست بگیری. چیزی بین شدن یا نشدن. بودن یا نبودن. ماندن یا رفتن. یک بلاتکلیفیِ زجر آور که تکلیفت با خودت هم معلوم نیست.

انگار هر کجا را که نگاه میکنی مه گرفته و آن سو نادیدنی و گُم است. سایه ها فراوان ولی ناپیدا. آدمها زیاد اما پنهان. هستند اما نیستند. حرف می زنند اما لال اند. یا لال اند اما حرف می زنند.
او که باید از هنر بگوید از پزشکی خطابه می خواند. مهندسی که مکانیک را پاس کرده از ادبیات سخنرانی می کند. حقوق و مبانی فقه دارد سرکارگر پارکبان های شهرداری ست. فوق لیسانس برق دارد اما توی اتاقی نشسته که رویش نوشته : مدیر عامل فراورده های دامی.
یک بام اما با چند هوا.

زیاد دقت و توجه نمی خواهد. خیلی عادی و معمولی می شود دعواهای سیاسی را از آدمها در تمامی جناح ها و طیف ها و گروه ها به وضوح دید. دعواهایی که انتهایش سرکار گذاشتن جماعتی ست که می دانند ریشه ی این اختلاف ها و دعواها کجاست. اما خب چه کنند. چه بگویند.

سیاست که دست مردم نیست تا مدیریت شود و به راه راست برود. سیاست را دغل بازانی طراحی و اجرا می کنند که کارشان دزدیدن اعتماد و باور مردم است‌. شلوغ کردن صحنه ها و آشفته نمودن فضای جمعیِ جامعه تا حواس ها و هوش ها و گوش ها و چشم ها پرت شود و ندانند پشت پرده اخبار چطور دست به دست می شود و از چه طریق وارد صافی های غربال می شود تا آنهایی که مصلحت است به گوش بنشیند و آنهایی که مصلحت نیست سر بریده شود.

سیاست همیشه نه پدر به خود دیده نه مادر. همین است که مشروعیت ندارد و عمرش کوتاه است. و همین است که از عقل تبعیت ندارد و از صراط مستقیم بسیار دور است.

مثالی برایتان می زنم.‌ بچه ی کوچکی لب پنجره ایستاده که هر آن ممکن است به بیرون پرت شود‌. روی گاز غذا سر رفته و همزمان لوله ی ظرفشویی شکسته و آب تمام آشپزخانه را برداشته. کسی دستش را روی زنگ در گذاشته و پی در پی روی آن فشار می دهد. تلفن خانه به صدا درآمده و گوشی تلفن همراه نیز مدام زنگ می خورد. کسی که در خانه است کدام یک از این ها را باید در الویت اول خود قرار دهد و شتابان خود را به آن برساند. پاسخ روشن است. کودکی که هر آن ممکن است به بیرون پرت شود. اما در عالم سیاست کودک باید که به بیرون پرت شود تا رخدادهای دیگر اصل موضوع را پنهان کند و سر از ناکجاآباد درآورد.

و تمامِ اخبار در کشور این روزها فقط یک خط است و لاغیر. حواس ها همه پرت است تا مردم تک به تک یا گروه گروه به بیرون پرت شوند.

✍جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار

@hooreechannel 🌹
👍5❤1
ریشه‌های آوار نسلی

شکاف نسلی در هر جامعه امروزی پدیده رایجی است. علت هم روشن است، برخلاف قدیم که تحولات بسیار آهسته بود و عملاً تغییر چندانی نمی‌دیدیم و تجربه زیسته نوه و نتیجه‌ها هم مثل پدران و مادران بزرگ‌ها بود و همه مثل هم رشد کرده و اجتماعی می‌شدند، امروز به دلیل تحولات فن‌آورانه، رسانه‌ای و رویدادهای پیاپی سیاسی و اقتصادی، شاهد تفاوت‌های بسیار زیاد در تجربه زیسته نسل‌های گوناگون هستیم و درک متقابل میان آنان را دشوار می‌کند.

یک علت مهم دیگر هم این است که در قدیم فرآیند اجتماعی شدن کودک و نوجوان از طریق خانواده و پدر و مادر بود، ولی اکنون سهم خانواده در اجتماعی کردن فرزندان به حدود ۲۰ درصد رسیده است و ۸۰ درصد بقیه به عهده مدرسه، رسانه، همسالان و نهادهای دینی منتقل شده است. لذا فرزندان و نسل‌ها فارغ از ایده‌ها و تسلط خانواده اجتماعی می‌شوند و همین منشاء شکاف نسلی می‌شود.

این شکاف گریزناپذیر است ولی خانواده و فرزندان کمتر دچار جنگ ناشی از این شکاف می‌شوند. تعلقات عاطفی تحمل و تسامح و درک آنان را نسبت به یکدیگر افزایش می‌دهد، مشکل از هنگامی آغاز می‌شود که ساختار سیاسی و نهادهای زیرمجموعه آن وارد این ماجرا می‌شوند و شکاف و تحول را به رسمیت نمی‌شناسند. در این صورت و پس از مدتی ساختار سیاسی دچار آوار نسلی می‌شود. نه فقط با آخرین نسل‌ها، بلکه با نسل‌های پیشین هم دچار مشکل می‌شود و از همه بدتر اینکه مانع از تفاهم و تعادل میان‌نسلی در جامعه می‌شود و شکاف‌های مزبور اختلال ارتباطی را بیشتری می‌کند.

هر کدام از نسل‌های ایران در کلیت خود واجد ویژگی‌هایی هستند. متولدین پیش از ۱۳۲۰، متولدین ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۰، سپس ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۰، متولدین دهه ۱۳۴۰ و تا پیش از انقلاب، اینها چهار نسل پیش از انقلاب هستند؛ متولدین بعد از انقلاب و دهه ۱۳۶۰ و سپس متولدین دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ و ۱۳۹۰ نیز چهار نسل پس از انقلاب هستند که هر کدام دوره‌های خاصی را تجربه کرده‌اند و تحت تأثیر تحولات سیاسی ژرف داخلی و بین‌المللی و فن‌آوری و ارتباطی و اقتصادی و جنگ بوده‌اند.

... مشکل اصلی شکاف نسلی نیست. مشکل آنجا است که یک یا دو نسل بخواهند از طریق انحصار قدرت بر دیگران سلطه یابند که در این صورت دیر یا زود دچار آوار نسل‌ها می‌شوند. در ایران سه نسل اول متولدین پیش از ۱۳۴۰، کمابیش همه قدرت را در اختیار دارند، و بیش‌تر قدرت هم نزد دو نسل اول است (متولدین پیش از ۱۳۳۰)، نسل چهارم اغلب کارگزار قبلی‌ها است. این نسل‌های حاکم، متولدین پس از انقلاب تا دهه ۱۳۸۰، را اغلب پادوهای نسل‌های خود می‌خواهند و نسل دهه ۱۳۹۰ هم که هنوز به بار ننشسته است تا از او مریدی خود را طلب کنند. 

در واقع یک شکاف عمیق میان اکثریت نسل‌های اخیر با ساختار سیاسی وجود دارد. حتی در میان نسل‌های قبلی هم جریان‌های مخالف و حتی تند در تقابل با این ساختار مشاهده می‌شود، که هر کدام دلایل خود را دارند. هر چه جلوتر آمده‌ایم به دلایل گوناگون این شکاف و بیگانگی ساختار سیاسی با نسل‌های جدید بیش‌تر و بیش‌تر شده است و با ادامه این روند غیر ممکن است که با نسل دهه ۱۳۹۰ بتوانند کوچک‌ترین فصل مشترکی پیدا کنند. البته مهم‌تر از نداشتن فصل مشترک، به رسمیت نشناختن نسل‌های جدید است که موجب بیگانگی آنان با نسل‌های حاکمین می‌شود.

جهت شناخت میزان علاقه بی پایان نسل اول برای خدمت به مردم کافی است سخنان مهدی چمران، رئیس ۸۵ ساله شورای شهر تهران را در باره آمادگی برای نامزدی در انتخابات شورای شهر تهران بخوانیم که: ▪️"من برای خودم نیستم؛ اگر دوستان تشخیص دهند که [کاندیدا شوم]، اگر سخت هم باشد، اشکالی ندارد، تحمل می‌کنم."▪️ ایشان کسی است که در دوره اخیر شورا چندین بار بیمار و در بیمارستان بستری شده بطوری که برخی اعضای شورای شهر از مردم خواستند برای شفای او دعا کنند.

ولی عشق به خدمت مانع از به رسمیت شناختن نسل جدید در اداره کشور می‌شود که تربیت یافته همین سیستم هستند. یکی از مهم‌ترین ریشه‌های آوار نسلی وجود تَوًهُّم یا ادعای غیرواقعی آقایان از "برای خود نبودن" است. کسی که بگوید برای خودم نیستم، یا دروغ می‌گوید و یا اگر راست هم بگوید، برای دیگران هم خیری بجز زیان نخواهد داشت.

نکته بسیار مهم این است که این آوار نسلی منحصر به رابطه مردم و حکومت نیست، بلکه میان نهادهای سیاسی و مدنی نیز وجود دارد. رسوب نسل‌های قبلی بویژه نسل‌های سوم و تا حدی چهارم در نهادهای مدنی موجود و بسته بودن راه برای حضور نسل‌های جدید یکی از ویژگی‌های این نهادها است. دیر یا زود این آوار بر روی همه خراب خواهد شد. خواهیم دید.
✍عباس عبدی

متن کامل
https://telegra.ph/ریشه%E2%80%8Cهای-آوار-نسلی-10-28
@hooreechannel 🌹
👍3
طرح ادغام‌شده مجلس می‌تواند ساختار جمعیتی ایران را تغییر دهد

فاطمه اشرفی، کارشناس حوزه مهاجرت، با انتقاد از نحوه بررسی لایحه تشکیل سازمان ملی مهاجرت در مجلس شورای اسلامی گفت: «این لایحه در جریان بررسی با طرح اقامت مهاجرین ادغام شده و بدون نظارت عمومی در حال تصویب است؛ اقدامی که می‌تواند ساختار جمعیتی و فرهنگی ایران را تحت‌تأثیر قرار دهد.»

فاطمه اشرفی در گفت‌وگو با انصاف نیوز گفت: «وزارت کشور طبق ماده ۸۶ قانون برنامه هفتم توسعه موظف بود با هماهنگی شورای عالی امنیت ملی، سازمان برنامه و بودجه، نیروی انتظامی و سایر دستگاه‌های اجرایی ذی‌ربط لایحه‌ای را برای تشکیل سازمان ملی مهاجرت شامل ساختار، وظایف و اختیارات برای تصویب تقدیم مجلس شورای اسلامی نماید.

لایحه مذکور در ۱۱ ماده و در تاریخ ۲۸/۱۱/۱۴۰۳ به مجلس ارسال شد اما در حین بررسی در کمیسیون امور داخلی و شوراها، طرح کمیسیون موسوم به طرح ساماندهی مهاجرین یا طرح اقامت مهاجرین هم به لایحه دولت اضافه شد و موجب بروز مخالفت و تنش‌هایی در فضای مجلس و در جامعه شد».

میان‌تیترها:

حذف نظارت عمومی با تصمیم «هشتاد و پنجی»

تغییر جهت سیاست‌های مهاجرتی کشور | ایران جامعه‌ای مهاجرپذیر نیست

تسهیلات بی‌سابقه برای اقامت و مالکیت اتباع خارجی

عبور مجلس از خط قرمز استملاک اتباع خارج

ابهام در تعریف «ازدواج قانونی» زنان ایرانی با اتباع خارجی

افزایش خطر سوءاستفاده از زنان ایرانی در مناطق مرزی

متن کامل را در این لینک بخوانید:
https://ensafnews.com/617133
@hooreechannel 🌹
😢4😱2❤1
کوروش تو بخواب! ما هم می خوابیم!

چرا امارات وزارت هوش مصنوعی ایجاد کرد و اولین وزیر هوش مصنوعی جهان را منصوب کرد؟
به خاطر پرستیژ؟
صد در صد نه!

سهم هوش مصنوعی در اقتصاد جهان در سال ۲۰۳۰ به بیش از ۱۵ تریلیون دلار می رسد.
بنابراین امارات تصمیم گرفته چند برنامه اجرا کند از جمله برنامه تبدیل دوبی به شهر تمام هوشمند و برنامه چاپ سه بعدی دبی!
یعنی چه؟
یعنی تا سال ۲۰۳۰، ۲۵ درصد ساختمان های دوبی با استفاده از فناوری سه بعدی ساخته شود و …

دولت کره قصد دارد علاوه بر سرمایه گذاری ۱.۷ تریلیون وون روی تکنولوژی اتومبیل های خودران، از سرمایه گذاری ۳۵ میلیارد دلاری یک شرکت خصوصی در این زمینه حمایت کند؟

آیا به خاطر این است که خوشی زیر دلشان را زده است و از ماشین های فعلی ناراضی اند؟
قطعا نه!
به این خاطر که می دانند آینده خودروها را تکنولوژی های جدید رقم خواهند زد.
امروز اگر غفلت کنند فردا را از دست خواهند داد.

گوگل اعلام کرده ۱۰ میلیارد دلار در هند سرمایه‌گذاری انجام می دهد.
از خود سوال کنیم چرا گوگل در ایران ۱۰ نه بلکه فقط ۱ میلیارد دلار سرمایه گذاری نمی کند؟
همین سرمایه گذاری هاست که باعث شده استارت‌آپ های هندی در سال قبل درآمد ۱۴.۸ میلیارد دلاری داشته اند.

تقریبا ده سال پیش گردش مالی استارت‌آپ‌های هندی ۵۵۰ میلیون دلار بود که الان ۲۷ برابر شده.
چرا ما مانند هند نشدیم؟
آیا هندی ها از ما باهوش ترند؟
طبق شاخص‌های بازارهای سرمایه جهانی، چهار شرکت از ۱۰ برند برتر جهان در حوزه تکنولوژی های پیشرفته، جزو برندهای آسیایی هستند.

۱۵ سال قبل یعنی سال ۲۰۱۰ آسیا هیچ نماینده‌ای در این بخش نداشت.
چرا ایران هیچ نماینده ای ندارد؟

️تحلیل و تجویز راهبردی:
کوروش آسوده بخواب، زیرا که ما بیداریم!

این جمله را ظاهرا محمدرضاشاه در جشن‌های ۲۵۰۰ ساله در برابر آرامگاه کوروش خطاب به او گفته است.

گاهی اوقات که سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه جهان را با وضعیت خودمان مقایسه می‌کنم می‌گویم من اگر امروز بخواهم به کوروش چیزی بگویم احتمالا می‌شود این:
کوروش تو بخواب! ما هم می خوابیم!

براستی زمانی که کشورهای دیگر جهان روی هوش مصنوعی، اتومبیل های خودران، اینترنت اشیاء، چاپ سه و چهار بعدی، روبات ها، بیگ دیتا و واقعیت مجازی سرمایه گذاری های سنگین میلیارد دلاری می کنند.

دغدغه ما چیست؟
فیلترینگ یا عدم فیلترینگ اینستاگرام، افزایش یا کاهش قیمت دلار، صف خرید گوشت و مرغ و پوشک بچه، کره و روغن در ماه های مختلف.

افق فکری همه تنزل پیدا کرده است به پوشک بچه و قیمت دلار!
وقتی در اخبار می خوانم که مثلاً معاون اول رییس جمهور مملکت بابت تخم مرغ جلسه اضطراری گذاشته، می خواهم سرم را بکوبم به دیوار..!!!

مدیران ارشد باهوش کشورها فهمیده اند باید در حوزه‌های آینده‌ساز سرمایه گذاری کنند.

پس باید خودشان مستقیما سرمایه‌گذاری کنند (مانند دوبی) یا فضا را فراهم کنند که چنین سرمایه گذاری هایی در آن کشور انجام شود (مانند هند) یا هر دو (مانند چین).
چه می توان کرد؟

هم حاکمان و هم شهروندان، افق فکری خودمان را گسترش دهیم، با جهان آشنا شویم.

روندهای جهانی را بشناسیم و به آینده جهان در ده، بیست و پنجاه سال آینده فکر کنیم.
با صنایعی میلیارد دلاری آینده یعنی اینترنت اشیاء، چاپ سه بعدی، روبات ها، هوش مصنوعی، ژن درمانی، قطعات یدکی بدن آشنا شویم .

شرایطی را فراهم کنیم که سطح دغدغه های مردمان این سرزمین از تخم مرغ و پوشک بچه و قیمت دلار، قرعه‌کشی خودرو بالاتر بیاید و ذهن شان رها شود برای پرداختن به خلق آینده (کارآفرینان) یا سرمایه گذاری روی آینده (سرمایه گذاران).

کشور را از مسایل حاشیه‌ای و فرسایشی (مانند تنش با جهان، تخاصم ایدئولوژیک، تحریم، خودی و غیرخودی و فیلترینگ و …) برهانیم.

راهش آنست که اولویت‌های کشور را نه در مقابله که در رشد و پیشرفت تعریف کنیم.
مردمی که از فردای خود اطمینانی ندارند نمی توانند به ده سال آینده فکر کنند.
فعلا تا اطلاع ثانوی دولت هیچ پولی ندارد برای امور توسعه‌ای و سرمایه‌گذاری‌های آینده ساز. باشد!

ولی همین دولت/حکومت می تواند بدون یک ریال هزینه، فضای کسب وکار و سرمایه گذاری را برای سرمایه گذاران در حوزه‌هایی مانند بلاک چین، هلث تک، هوش مصنوعی و … فراهم کند!

باور کنیم باور کنیم فراهم کردن بستر سرمایه گذاری داخلی و خارجی بر حوزه‌های آینده‌ساز (آن هم بدون یک ریال هزینه) بیش از تخم مرغ و پوشک بچه اهمیت دارد!

✍مجتبی لشکربلوکی

@hooreechannel 🌹
👍4❤1👎1🔥1
‍ پزشکان نگران تغییر فرهنگ

مساله تغییر سبک زندگی و الگوهای فرهنگی مخصوصا در حوزه خوراک و کنترل جسم یک دغدغه جامعه شناسان و مردم شناسان در دهه های گذشته بوده است.

در این بین پزشکان هم به این حوزه تغییر الگوی فرهنگی علاقه‌مند شده‌اند علت هم تغییر الگوهای بیماری در ایران است!

مورد جالب قلیان است کاملا آشکارا مصرف قلیان در همه طیف های فرهنگی کشور افزایش یافته

خانم های ایرانی هم تمایل بیشتری برای مصرف قليان پيدا کرده‌اند بدون آنکه ناهنجاری اخلاقی محسوب شود.

حالا زنی که سیگار یا قلیان می‌کشد بی عفتی محسوب نمی‌شود! جامعه شناسان البته نوعا با این مساله کنار آمده‌اند اما پزشکان هنوز مخالف این تغییر هستند!

علت هم گسترش سرطان سينه در زنان جوان ایرانی است خانم دکتر ناهید نفیسی جراح و متخصص سينه به شدت از این تغییر الگو گله می کند.

رئیس انجمن بیماری‌های سینه ایران اعلام کرد: هر ۴۰ دقیقه یک زن در کشور به سرطان سینه مبتلا می‌شود و در صورت ادامه روند فعلی، این آمار تا سال ۲۰۳۰ دو برابر خواهد شد.

اينجا یک پزشک به کنشگر اجتماعی تبدیل می‌شود ولی آیا توصیه پزشکان می‌تواند رفتارهای اجتماعی را تغییر دهد؟

به‌گونه ای دیگر می‌پرسیم چرا سال هاست پزشکان می‌گویند سیگار نکشید ولی کسی گوش نمی‌دهد و حتی در سینمای خانگی ما مصرف سیگار توسط بازیگران و به دستور کارگردان چندبرابر شده‌ است؟

آیا جامعه پزشکان می توانند تغییرات فرهنگی ایجاد کنند؟

🔹غزال‌تی‌وی

@hooreechannel 🌹
❤2😢1
➖ رشد مصرف نخ و ناس در مدارس

مصرف مواد مخدر نوظهور میان دانش‌آموزان شهرستان‌های استان تهران زنگ خطری جدی برای نظام آموزشی و خانواده‌هاست؛ ازجلمه نخ و ناس.

به گزارش انصاف نیوز، در سال‌های اخیر، مصرف مواد مخدر و محرک‌های نوظهور میان دانش‌آموزان در جنوب تهران، به‌ویژه در میان مهاجران افغان و خانواده‌های مهاجر داخلی، افزایش یافته است.

یکی از این مواد، «نخ» است که به شیوه‌ای جدید و خطرناک مورد استفاده قرار می‌گیرد و آثار خود را از طریق پوست به بدن منتقل می‌کند. نخ از طریق پوست پیشانی جذب می‌شود.

یک معاون مدرسه‌ی متوسطه‌ی دوم در جنوب تهران به انصاف نیوز می‌گوید: گسترش این روند می‌تواند پیامدهای بلندمدت جدی برای سلامت، تمرکز و آینده تحصیلی نوجوانان داشته باشد.

مشاهدات میدانی انصاف نیوز نشان می‌دهد مصرف سیگار، مشروبات الکلی و ناس در محیط مدارس و خارج از آن رواج یافته و حتی کشف بطری‌های مواد نوظهور و سلاح سرد از کیف دانش‌آموزان دختر و پسر به موضوعی رایج بدل شده است.

خشونت‌های خیابانی پس از ساعات درسی و بی‌توجهی برخی خانواده‌ها، عمق مساله را بیشتر کرده است.

یکی از معاونان مدارس جنوب تهران می‌گوید: «دانش‌آموزان اغلب تحت فشار گروهی هم سن و سال‌های خود یا از روی کنجکاوی به مصرف ناس و مواد روی می‌آورند. وقتی هم که خانواده‌ها خود مصرف‌کننده‌اند، نمی‌توانند فرزندانشان را بازدارند. ما بارها این موضوع را به آموزش‌وپرورش گزارش داده‌ایم اما واکنش‌ها در حد اخراج موقت باقی مانده است.»

یک جامعه‌شناس درباره‌ی افزایش مصرف مواد مخدر نوظهور گفت: نوجوانانی که دچار ناکامی‌های پی‌درپی و استرس‌های مکررند، اغلب برای آرامش یا فرار از مشکلات خود به مصرف سیگار و موادی مانند گل و نخ روی می‌آورند.

حمید مستخدمین حسینی در گفت‌وگویی با انصاف نیوز گفت: ابتدا باید به این امر مهم اشاره کنم که افزایش گرایش دانش‌آموزان به مصرف مواد مخدر سبک مانند سیگار، نخ و گل، پدیده‌ای پیچیده و چندعاملی است که از عوامل گوناگونی تأثیر می‌پذیرد.

او ادامه داد: از مهم‌ترین این عوامل می‌توان به تأثیر دوستان و همسالان در شکل‌گیری رفتارهای آسیب‌زا در میان نوجوانان و جوانان اشاره کرد. نوجوانان در محیط‌های مدرسه، خانواده و اجتماع، رفتار اطرافیان خود را مشاهده می‌کنند و تمایل دارند برای پذیرفته‌شدن در گروه‌های اطراف خود و طرد نشدن، رفتارهای مشابه آنان را – چه درست و چه غلط – تقلید کنند.

این جامعه‌شناس گفت: وقتی مصرف مواد مخدر یا سیگار و نخ در میان دوستان و همسالان پذیرفته یا حتی تحسین و تشویق می‌شود، این رفتار به سرعت در میان اعضای گروه و دانش‌آموزان دیگر شیوع یافته و گسترش پیدا می‌کند. این رفتارهای نابهنجار همچون ویروسی از طریق تعاملات نزدیک بین دانش‌آموزان منتقل می‌شوند و فشار برای «یکرنگی با گروه» باعث می‌شود نوجوانان حتی بدون میل اولیه خود، به‌دلیل فشار جمعی به سمت مصرف سیگار یا مواد کشیده شوند. این موضوع در محیط‌هایی که نظارت اجتماعی ضعیف‌تر است، شدت بیشتری دارد.

آقای مستخدمین حسینی نقش شرایط فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی را در شکل‌گیری این آسیب‌ها بسیار مهم می‌داند و می‌گوید: دانش‌آموزانی که در خانواده‌های گسسته یا محیط‌هایی با مشکلات مالی، کمبود فرصت‌ها و محدودیت‌های فرهنگی بزرگ می‌شوند، ممکن است برای مقابله با استرس‌ها و فشارهای زندگی به سمت رفتارهای پرخطر مانند مصرف سیگار یا مواد مخدر روی آورند. این رفتارها گاه نوعی پاسخ به ناتوانی در دستیابی به اهداف اجتماعی یا راهی برای کاهش فشارهای روانی هستند. نوجوانانی که دچار ناکامی‌های پی‌درپی و استرس‌های مکررند، اغلب برای آرامش یا فرار از مشکلات خود به مصرف سیگار و موادی مانند گل و نخ روی می‌آورند.

او با بیان اینکه بی‌تردید نقش گروه همسالان در این میان بسیار برجسته است، گفت: زیرا هویت و رفتار نوجوانان مستقیماً از افرادی تأثیر می‌پذیرد که با آنان در ارتباط نزدیک هستند. گروه‌های همسالان می‌توانند هم عامل خطر و هم عامل محافظتی باشند – بسته به اینکه هنجارهای حاکم بر آن گروه چیست.

مستخدمین حسینی ادامه داد: به نظر می‌رسد نه‌تنها در کلان‌شهرها بلکه در شهرستان‌های کوچک و متوسط نیز دسترسی به سیگار و مواد مخدر و مصرف آن میان دانش‌آموزان افزایش یافته است؛ موضوعی که با کمبود امکانات فرهنگی و تفریحی سالم، ضعف نظارت و آموزش‌های پیشگیرانه همراه است.

این جامعه‌شناس گفت: یکی از عوامل مهمی که کمتر به آن توجه شده ...

ادامه در لینک زیر:

https://ensafnews.com/612800/
@hooreechannel 🌹
😢2❤1