«سلوک خانم»دختر خاله ناتنی ملوک جان است،مادرهاشان روز عید غدیر دست خواهری داده بودند و یک روح بودند در دو بدن! سلوک جان و ملوک جان هم قبل از ازدواجشان خیلی جی جی باجی و رفیق بودند، اما ازدواج که کردند راهشان از هم جدا شد.
سلوک بچه ی اول و دوم و سومش پسر شد و مدام به ملوک که فقط یک دختر داشت تیر و طعنه می زد، برای همین رفاقتشان به هم خورد.
سلوک جان همیشه یا آبستن بود یا بچه شیر میداد! همیشه هم یک پسر بچه ی دماغو و زرزرو مثل بچه میمون ازش آویزان بود و نق نق می کرد که سلوک بغلش کند!
اولین پسر سلوک متولد دهه چهل و آخری متولد هفتاد و چند!
سلوک جان همیشه با غنچه کردن لب و چین دادن دماغ و قر دادن به گردنش می گفت:
«هشت تا پسر دارم هشت تا عروس می گیرم باب دلم! کم سن و سال و ترگل و ورگل!عادتشان می دهم کنیزیام را بکنند!»
عروس اول را گرفت و طبقه اول خانه اش نشاند! اولین هدیه هم یرای عروس جان یک جفت جوراب استارلایت مشکی ضخیممممم بود که تا گردن عروس بیچاره می رسید و مادرشوهر بازی اش شروع شد!
اینجا برو!
اونجا نرو!
اینو بپوش!
اونو نپوش!
با فلانی حرف نزن!
با بهمانی حرف بزن!
مادرت فلان گفت!
برادرت دیر سلامم کرد!
آمدم خانهات خورشت جا نیفتاده بود، برنجت شفته بود!
چرا روضه داشتم دیر آمدی!
چرا زود رفتی!
و هزار و یک انشر و منشر که شیطان رجیم می دانست و خودش ....
خلاصه که سلوک جان همه ی پسرها را با سلیقه خودش داماد کرد تا رسید به« محمد طه سبحان »که جد کرد و گفت:
«دختر همسایه ی روبرو را می خواهم و لاغیر!» دخترک دماغ و ابرو و لبش را سوراخ کرده بود و لبهایش را قلمبه!
دوتا زنگوله هم به نافش انداخته بود و جاهای دیگر راهم که خدا خبر داشت و بس!!!
سلوک جان چند بار غش کرد ...
صورتش را چنگ کشید...
به« محمد طه سبحان» گفت عاقش می کند ...
اما....
افاقه نکرد و بعد از پنج روز قهرِ« محمد طه سبحان»، خواستگاری رفتند و وصلت انجام
شد.
و حالا بعد از شش ماه عروس اول و دوم و سوم ماندهاند حیران ماندهاند که چطور «مامان جون سلوک» ادا و اصول این وزه را تاب میآورد و دم نمی زند!
ماندهاند حیران این همان مادرشوهر بود که چوب به آستین آنها میکرد و چغلی می شدند و ...
عروس بزرگ مدام می اندیشد :
عجب نسلی بودیم ما دهه چهلی ها!!!!
بعد نوشت:برای رفیق ناب دهه چهلی و هم نسلی سوخته «شاید هم جزغاله و پخته»
✍شهلا ظهوریان
@hooreechannel 🌹
سلوک بچه ی اول و دوم و سومش پسر شد و مدام به ملوک که فقط یک دختر داشت تیر و طعنه می زد، برای همین رفاقتشان به هم خورد.
سلوک جان همیشه یا آبستن بود یا بچه شیر میداد! همیشه هم یک پسر بچه ی دماغو و زرزرو مثل بچه میمون ازش آویزان بود و نق نق می کرد که سلوک بغلش کند!
اولین پسر سلوک متولد دهه چهل و آخری متولد هفتاد و چند!
سلوک جان همیشه با غنچه کردن لب و چین دادن دماغ و قر دادن به گردنش می گفت:
«هشت تا پسر دارم هشت تا عروس می گیرم باب دلم! کم سن و سال و ترگل و ورگل!عادتشان می دهم کنیزیام را بکنند!»
عروس اول را گرفت و طبقه اول خانه اش نشاند! اولین هدیه هم یرای عروس جان یک جفت جوراب استارلایت مشکی ضخیممممم بود که تا گردن عروس بیچاره می رسید و مادرشوهر بازی اش شروع شد!
اینجا برو!
اونجا نرو!
اینو بپوش!
اونو نپوش!
با فلانی حرف نزن!
با بهمانی حرف بزن!
مادرت فلان گفت!
برادرت دیر سلامم کرد!
آمدم خانهات خورشت جا نیفتاده بود، برنجت شفته بود!
چرا روضه داشتم دیر آمدی!
چرا زود رفتی!
و هزار و یک انشر و منشر که شیطان رجیم می دانست و خودش ....
خلاصه که سلوک جان همه ی پسرها را با سلیقه خودش داماد کرد تا رسید به« محمد طه سبحان »که جد کرد و گفت:
«دختر همسایه ی روبرو را می خواهم و لاغیر!» دخترک دماغ و ابرو و لبش را سوراخ کرده بود و لبهایش را قلمبه!
دوتا زنگوله هم به نافش انداخته بود و جاهای دیگر راهم که خدا خبر داشت و بس!!!
سلوک جان چند بار غش کرد ...
صورتش را چنگ کشید...
به« محمد طه سبحان» گفت عاقش می کند ...
اما....
افاقه نکرد و بعد از پنج روز قهرِ« محمد طه سبحان»، خواستگاری رفتند و وصلت انجام
شد.
و حالا بعد از شش ماه عروس اول و دوم و سوم ماندهاند حیران ماندهاند که چطور «مامان جون سلوک» ادا و اصول این وزه را تاب میآورد و دم نمی زند!
ماندهاند حیران این همان مادرشوهر بود که چوب به آستین آنها میکرد و چغلی می شدند و ...
عروس بزرگ مدام می اندیشد :
عجب نسلی بودیم ما دهه چهلی ها!!!!
بعد نوشت:برای رفیق ناب دهه چهلی و هم نسلی سوخته «شاید هم جزغاله و پخته»
✍شهلا ظهوریان
@hooreechannel 🌹
♻️*ایران در خطر فروپاشی خاموش*
*تحلیلی تطبیقی میان وضعیت کنونی ایران و تجربهی ونزوئلا*
"#حسن_یونسی" حقوقدان و تحلیلگر، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
*چکیده*
این نوشته به بررسی احتمال «فروپاشی خاموش» در ایران میپردازد؛ وضعیتی که در آن، جامعه بدون جنگ یا انقلاب، در اثر انسداد سیاسی و ناکارآمدی مزمن، بهتدریج فرسوده میشود.
اگر اصلاحات واقعی رخ ندهد و نیروی اجتماعی مؤثری برای تغییر وجود نداشته باشد، کشور ممکن است مانند ونزوئلا وارد مسیر زوال آرام شود؛ ظاهراً پایدار، اما از درون تهی.
مقایسهی ایران و ونزوئلا نشان میدهد که فساد سیستماتیک، فرار مغزها، و بیتفاوتی عمومی، از نشانههای اصلی این نوع فروپاشیاند.
*مقدمه*
در تحلیل آیندهی ایران معمولاً دو مسیر مطرح میشود: اصلاحات از درون، یا تغییرات برآمده از انقلاب یا جنگ.
اما سناریوی سوم، یعنی تداوم وضع موجود بدون اصلاح، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
در این حالت، نهادها پابرجا میمانند ولی کارکرد خود را از دست میدهند و جامعه در چرخهای از تکرار و سکون فرو میرود.
این همان روندی است که ونزوئلا در دو دههی اخیر طی کرده است.
*۱. فرسایش اجتماعی و روانی*
وقتی نظام سیاسی پاسخگو نباشد و امید به اصلاح از میان برود، جامعه دچار بیحسی جمعی میشود. مردم از مشارکت فاصله میگیرند، اعتماد اجتماعی فرو میریزد و بقا جای توسعه را میگیرد.
در ایران، افزایش مهاجرت نخبگان، افسردگی، و ناامیدی گسترده نشانههای این روند است.
در ونزوئلا نیز میلیونها نفر بدون جنگ یا انقلاب کشور را ترک کردند، صرفاً بهدلیل فقدان امید به آینده.
*۲. تضعیف سرمایه انسانی*
هر نظامی که بهجای شایستهسالاری بر وفاداری ایدئولوژیک تکیه کند، سرمایهی انسانی خود را از دست میدهد.
در ایران، حذف نیروهای متخصص و مهاجرت نخبگان بهرهوری را به شدت کاهش داده است.
در ونزوئلا نیز تصفیهی گسترده در شرکت نفت ملی و سیاستهای پوپولیستی، صنایع حیاتی را از کار انداخت.
در هر دو کشور، راهحل حکومتها نه اصلاح ساختار تولید، بلکه توزیع رانت و یارانه بوده است، درمانی موقتی و مخرب.
*۳. اقتصاد رانتی و فساد ساختاری*
اقتصادهای نفتمحور بهطور ذاتی در معرض فساد و تمرکز قدرت هستند.
در ونزوئلا، انحصار درآمد نفت و کنترل دولتی اقتصاد، به ابرتورم و فروپاشی پول ملی انجامید.
در ایران نیز فساد در نظام بانکی و تخصیص رانتی منابع، بخش مولد را تضعیف کرده است.
وجه مشترک این دو الگو، تکیه بر مدیریت فقر بهجای تولید ثروت است؛ راهی برای حفظ اقتدار سیاسی، نه توسعه.
*۴. اقتدارگرایی پایدار اما پوسیده*
چنین نظامهایی ممکن است سالها دوام بیاورند، اما از درون پوک میشوند. در ظاهر نهادها پابرجاست، اما کارکردشان نمایشی است.
در ونزوئلا انتخابات برگزار میشود اما نتیجه از پیش مشخص است؛ در ایران نیز نشانههایی از همین روند دیده میشود.
این نوع اقتدارگرایی، بهجای بازتولید مشروعیت، تنها به بازتولید کنترل میپردازد.
*۵. بیتفاوتی عمومی*
بزرگترین خطر برای هر جامعه نه خشم، بلکه بیتفاوتی است. وقتی مردم باور به امکان تغییر را از دست میدهند، جامعه از کنشگری به انفعال میرسد.
در ونزوئلا همین انفعال عمومی سبب شد حکومت مادورو با وجود بحران اقتصادی شدید در قدرت بماند.
در ایران نیز اگر روند بیاعتمادی ادامه یابد، جامعه ممکن است وارد همین چرخهی سکوت و فرسایش شود.
*۶. فروپاشی تدریجی؛ خطر خاموشتر اما عمیقتر*
در نگاه نخست، انقلاب یا حملهی خارجی خطرناکتر از سکون سیاسی بهنظر میرسد، اما واقعیت برعکس است.
فروپاشی تدریجی، بهدلیل از بین بردن اعتماد، انگیزه و ظرفیت بازسازی، آسیبزاتر است.
در بحران ناگهانی ممکن است بازسازی امکانپذیر باشد؛ اما در فرسایش مداوم، جامعه حتی نیروی احیا را نیز از دست میدهد.
این همان «مرگ در لباس بقا»ست. کشوری که هنوز هست، اما دیگر زنده نیست.
*نتیجهگیری*
*اگر ایران بدون اصلاح ساختاری، بدون اعتراض مؤثر و بدون بازخورد اجتماعی به مسیر کنونی ادامه دهد، احتمال ورود به مرحلهای از «حیات نباتی سیاسی» جدی است: ظاهراً پایدار، اما در عمل تهی از پویایی.*
تجربهی ونزوئلا هشدار میدهد که اقتدارگرایی میتواند بماند، اما بهایش زوال جامعه است.
در چنین مسیری، فروپاشی نه با صدای انفجار، بلکه با سکوت طولانیِ فرسایش رخ میدهد.
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
*تحلیلی تطبیقی میان وضعیت کنونی ایران و تجربهی ونزوئلا*
"#حسن_یونسی" حقوقدان و تحلیلگر، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
*چکیده*
این نوشته به بررسی احتمال «فروپاشی خاموش» در ایران میپردازد؛ وضعیتی که در آن، جامعه بدون جنگ یا انقلاب، در اثر انسداد سیاسی و ناکارآمدی مزمن، بهتدریج فرسوده میشود.
اگر اصلاحات واقعی رخ ندهد و نیروی اجتماعی مؤثری برای تغییر وجود نداشته باشد، کشور ممکن است مانند ونزوئلا وارد مسیر زوال آرام شود؛ ظاهراً پایدار، اما از درون تهی.
مقایسهی ایران و ونزوئلا نشان میدهد که فساد سیستماتیک، فرار مغزها، و بیتفاوتی عمومی، از نشانههای اصلی این نوع فروپاشیاند.
*مقدمه*
در تحلیل آیندهی ایران معمولاً دو مسیر مطرح میشود: اصلاحات از درون، یا تغییرات برآمده از انقلاب یا جنگ.
اما سناریوی سوم، یعنی تداوم وضع موجود بدون اصلاح، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
در این حالت، نهادها پابرجا میمانند ولی کارکرد خود را از دست میدهند و جامعه در چرخهای از تکرار و سکون فرو میرود.
این همان روندی است که ونزوئلا در دو دههی اخیر طی کرده است.
*۱. فرسایش اجتماعی و روانی*
وقتی نظام سیاسی پاسخگو نباشد و امید به اصلاح از میان برود، جامعه دچار بیحسی جمعی میشود. مردم از مشارکت فاصله میگیرند، اعتماد اجتماعی فرو میریزد و بقا جای توسعه را میگیرد.
در ایران، افزایش مهاجرت نخبگان، افسردگی، و ناامیدی گسترده نشانههای این روند است.
در ونزوئلا نیز میلیونها نفر بدون جنگ یا انقلاب کشور را ترک کردند، صرفاً بهدلیل فقدان امید به آینده.
*۲. تضعیف سرمایه انسانی*
هر نظامی که بهجای شایستهسالاری بر وفاداری ایدئولوژیک تکیه کند، سرمایهی انسانی خود را از دست میدهد.
در ایران، حذف نیروهای متخصص و مهاجرت نخبگان بهرهوری را به شدت کاهش داده است.
در ونزوئلا نیز تصفیهی گسترده در شرکت نفت ملی و سیاستهای پوپولیستی، صنایع حیاتی را از کار انداخت.
در هر دو کشور، راهحل حکومتها نه اصلاح ساختار تولید، بلکه توزیع رانت و یارانه بوده است، درمانی موقتی و مخرب.
*۳. اقتصاد رانتی و فساد ساختاری*
اقتصادهای نفتمحور بهطور ذاتی در معرض فساد و تمرکز قدرت هستند.
در ونزوئلا، انحصار درآمد نفت و کنترل دولتی اقتصاد، به ابرتورم و فروپاشی پول ملی انجامید.
در ایران نیز فساد در نظام بانکی و تخصیص رانتی منابع، بخش مولد را تضعیف کرده است.
وجه مشترک این دو الگو، تکیه بر مدیریت فقر بهجای تولید ثروت است؛ راهی برای حفظ اقتدار سیاسی، نه توسعه.
*۴. اقتدارگرایی پایدار اما پوسیده*
چنین نظامهایی ممکن است سالها دوام بیاورند، اما از درون پوک میشوند. در ظاهر نهادها پابرجاست، اما کارکردشان نمایشی است.
در ونزوئلا انتخابات برگزار میشود اما نتیجه از پیش مشخص است؛ در ایران نیز نشانههایی از همین روند دیده میشود.
این نوع اقتدارگرایی، بهجای بازتولید مشروعیت، تنها به بازتولید کنترل میپردازد.
*۵. بیتفاوتی عمومی*
بزرگترین خطر برای هر جامعه نه خشم، بلکه بیتفاوتی است. وقتی مردم باور به امکان تغییر را از دست میدهند، جامعه از کنشگری به انفعال میرسد.
در ونزوئلا همین انفعال عمومی سبب شد حکومت مادورو با وجود بحران اقتصادی شدید در قدرت بماند.
در ایران نیز اگر روند بیاعتمادی ادامه یابد، جامعه ممکن است وارد همین چرخهی سکوت و فرسایش شود.
*۶. فروپاشی تدریجی؛ خطر خاموشتر اما عمیقتر*
در نگاه نخست، انقلاب یا حملهی خارجی خطرناکتر از سکون سیاسی بهنظر میرسد، اما واقعیت برعکس است.
فروپاشی تدریجی، بهدلیل از بین بردن اعتماد، انگیزه و ظرفیت بازسازی، آسیبزاتر است.
در بحران ناگهانی ممکن است بازسازی امکانپذیر باشد؛ اما در فرسایش مداوم، جامعه حتی نیروی احیا را نیز از دست میدهد.
این همان «مرگ در لباس بقا»ست. کشوری که هنوز هست، اما دیگر زنده نیست.
*نتیجهگیری*
*اگر ایران بدون اصلاح ساختاری، بدون اعتراض مؤثر و بدون بازخورد اجتماعی به مسیر کنونی ادامه دهد، احتمال ورود به مرحلهای از «حیات نباتی سیاسی» جدی است: ظاهراً پایدار، اما در عمل تهی از پویایی.*
تجربهی ونزوئلا هشدار میدهد که اقتدارگرایی میتواند بماند، اما بهایش زوال جامعه است.
در چنین مسیری، فروپاشی نه با صدای انفجار، بلکه با سکوت طولانیِ فرسایش رخ میدهد.
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍5❤2
خواهرانِ قریبِ غریب؛ امیدی که برای زنان افغانستان نیست
١. خیلی ناگهانی یادم میآید که چهقدر زود فراموش کردیم زنان در افغانستان با چه رنج غیرقابل باوری روبهرو هستند. جهالت طالبانی چنان محدودیتهای شدیدی بر زنان تحمیل کرده که حتی شنیدنش هم آزاردهنده است. محرومیت از تحصیل و منع رفت و آمد بدون محرم و حذف عکس زنان از شناسنامه و ممنوعیت نوشیدن قهوه! هیچ توصیفی گویاتر از آزاردهندگی برای این قانونهای مندرآوردی ندارم.
٢. یاد زهرا میافتم. همدانشکدهایِ پرشورِ افغانستانیمان که پای ثابت گعدهی داستان بود. همیشه چادر ایرانیاش را دور کمر قفل میکرد وقتی از امیدش برای بازگشت به افغانستان میگفت. خواستگار ساکن آلمانش را جواب کرده بود چون میخواست بعد از فارغالتحصیل شدن برگردد هرات و به کشورش خدمت کند. امید داشت با تحصیل در دانشگاه تهران بتواند موقعیت موثری در کشورش بهدست بیاورد.
٣. دانشگاه کابل را که بمب گذاشتند، به هول افتاده بود. میگفت برای زن افغانستانی عادی است که برود بازار و آنجا انتحاری بزنند و میان خون و تکههای بدن آدمها پیازهای خوب را سوا کند و به فکر این باشد که وقتی بر میگردد خانه، پنجتا بچهاش هنوز پنجتا بچه هستند یا نه! اینها را در عین هول، با آرامش میگفت. و بعد ردی از احساس خشم میآمد توی چشمهایش.
۴. کمی قبل از قدرت گرفتن دوبارهی طالبان، شنیدم ازدواج کرده. احتمالاً اینبار با پسری که امید بازگشتش به افغانستان را ناامید نکرده بود. خوشحال بودم. میگفتم حتماً بهزودی برمیگردند به ولایتشان و زهرا آنجا هم کلی شور و نشاط و امید میآفریند. بعد که ورق برگشت و دوباره لباسسفیدهای ریشبلندِ طالبان بر افغانستان حاکم شدند، دلم به حال زهرا بیشتر از تمام زنان افغانستانی سوخت. حالا نهایتاً میتوانست مدرک دانشگاه تهرانش را قاب کند و بزند به دیوار و حسرت بخورد.
۵. آن زمان که زهرا برای ما از رویاهایش میگفت، طالبان جایی در تصویرش از افغانستان نداشت. تعصب و جهل بود، اما طالبانِ حاکم نه. از عموهایی میشنیدیم که باور داشتند دختر نباید درس بخواند و از پدرهایی که فکر میکردند دخترهایی مثل زهرا چون چادر ایرانی سر میکنند و صورتشان را نمیپوشانند، عفت ندارند. زهرا همیشه میگفت یک مسلمانِ معتقد است و هر چه در قرآن گشته، ندیده جایی گفته شده باشد زن باید از جامعه حذف شود.
۶. زهرا برای خودش مفسر قرآن شده بود. میگفت مگر عفیفتر و مقدستر از مریم هم در قرآن داریم؟ مگر قرآن نمیگوید مریم با مردم قومش در ارتباط بوده؟ مگر ملکهی سبا که در قرآن از او ستایش شده، یک زنِ سیاستمدار نبوده؟ مگر دختران شعیب که قرآن میگوید باحیا بودند، با موسی گفت و شنید نداشتند؟ مگر پیغمبر نگفته طلب علم بر هر مرد و زن واجب است؟ مگر حضرت زهرا با مردها در مسجد صحبت نمیکرده؟ پس اسلام طالبان چیست؟
٧. جوابی نداشتیم. الان هم نداریم. اسلام طالبان چیست؟ چرا زنستیزی از این اسلامِ طالبانی حذف نمیشود؟ چرا راحت دارند زندگی و امید را از زنها میگیرند و کسی کَکَش هم نمیگزد؟ راستی اگر دخترها درس نخوانند، یعنی افغانستان چند سال دیگر پزشک زنان هم ندارد؟ اینکه نمیشود! اعصابم به هم میریزد و از اینکه کاری از دستمان بر نمیآید، کلافه میشوم. اما خب... چارهای هست؟
٨. فیلمی از استقبال مقامات طالبان از ورود وزیر زن قطری به افغانستان میبینم. مردان طالبان همه دستبهسینه منتظر ورود یک زن سیاستمدار مسلمان محجبه هستند و با افتخار کنارش عکس یادگاری میگیرند، در همان حالی که امید خواهران قریبِ غریبِ ما را نابود میکنند. هیچکس نه از آنان و نه از آن خانم وزیر قطری نمیپرسد بالاخره تکلیف ما چیست؟ اسلامِ ما یا اسلامِ شما؟ و البته، امیدهای زهرا و زهراها چه میشود؟ کشتن این همه امید و زندگی، مجازات ندارد؟
✍🏻 روح الله طالبی توتی
پژوهشگر مطالعات جنسیت و زنان
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
١. خیلی ناگهانی یادم میآید که چهقدر زود فراموش کردیم زنان در افغانستان با چه رنج غیرقابل باوری روبهرو هستند. جهالت طالبانی چنان محدودیتهای شدیدی بر زنان تحمیل کرده که حتی شنیدنش هم آزاردهنده است. محرومیت از تحصیل و منع رفت و آمد بدون محرم و حذف عکس زنان از شناسنامه و ممنوعیت نوشیدن قهوه! هیچ توصیفی گویاتر از آزاردهندگی برای این قانونهای مندرآوردی ندارم.
٢. یاد زهرا میافتم. همدانشکدهایِ پرشورِ افغانستانیمان که پای ثابت گعدهی داستان بود. همیشه چادر ایرانیاش را دور کمر قفل میکرد وقتی از امیدش برای بازگشت به افغانستان میگفت. خواستگار ساکن آلمانش را جواب کرده بود چون میخواست بعد از فارغالتحصیل شدن برگردد هرات و به کشورش خدمت کند. امید داشت با تحصیل در دانشگاه تهران بتواند موقعیت موثری در کشورش بهدست بیاورد.
٣. دانشگاه کابل را که بمب گذاشتند، به هول افتاده بود. میگفت برای زن افغانستانی عادی است که برود بازار و آنجا انتحاری بزنند و میان خون و تکههای بدن آدمها پیازهای خوب را سوا کند و به فکر این باشد که وقتی بر میگردد خانه، پنجتا بچهاش هنوز پنجتا بچه هستند یا نه! اینها را در عین هول، با آرامش میگفت. و بعد ردی از احساس خشم میآمد توی چشمهایش.
۴. کمی قبل از قدرت گرفتن دوبارهی طالبان، شنیدم ازدواج کرده. احتمالاً اینبار با پسری که امید بازگشتش به افغانستان را ناامید نکرده بود. خوشحال بودم. میگفتم حتماً بهزودی برمیگردند به ولایتشان و زهرا آنجا هم کلی شور و نشاط و امید میآفریند. بعد که ورق برگشت و دوباره لباسسفیدهای ریشبلندِ طالبان بر افغانستان حاکم شدند، دلم به حال زهرا بیشتر از تمام زنان افغانستانی سوخت. حالا نهایتاً میتوانست مدرک دانشگاه تهرانش را قاب کند و بزند به دیوار و حسرت بخورد.
۵. آن زمان که زهرا برای ما از رویاهایش میگفت، طالبان جایی در تصویرش از افغانستان نداشت. تعصب و جهل بود، اما طالبانِ حاکم نه. از عموهایی میشنیدیم که باور داشتند دختر نباید درس بخواند و از پدرهایی که فکر میکردند دخترهایی مثل زهرا چون چادر ایرانی سر میکنند و صورتشان را نمیپوشانند، عفت ندارند. زهرا همیشه میگفت یک مسلمانِ معتقد است و هر چه در قرآن گشته، ندیده جایی گفته شده باشد زن باید از جامعه حذف شود.
۶. زهرا برای خودش مفسر قرآن شده بود. میگفت مگر عفیفتر و مقدستر از مریم هم در قرآن داریم؟ مگر قرآن نمیگوید مریم با مردم قومش در ارتباط بوده؟ مگر ملکهی سبا که در قرآن از او ستایش شده، یک زنِ سیاستمدار نبوده؟ مگر دختران شعیب که قرآن میگوید باحیا بودند، با موسی گفت و شنید نداشتند؟ مگر پیغمبر نگفته طلب علم بر هر مرد و زن واجب است؟ مگر حضرت زهرا با مردها در مسجد صحبت نمیکرده؟ پس اسلام طالبان چیست؟
٧. جوابی نداشتیم. الان هم نداریم. اسلام طالبان چیست؟ چرا زنستیزی از این اسلامِ طالبانی حذف نمیشود؟ چرا راحت دارند زندگی و امید را از زنها میگیرند و کسی کَکَش هم نمیگزد؟ راستی اگر دخترها درس نخوانند، یعنی افغانستان چند سال دیگر پزشک زنان هم ندارد؟ اینکه نمیشود! اعصابم به هم میریزد و از اینکه کاری از دستمان بر نمیآید، کلافه میشوم. اما خب... چارهای هست؟
٨. فیلمی از استقبال مقامات طالبان از ورود وزیر زن قطری به افغانستان میبینم. مردان طالبان همه دستبهسینه منتظر ورود یک زن سیاستمدار مسلمان محجبه هستند و با افتخار کنارش عکس یادگاری میگیرند، در همان حالی که امید خواهران قریبِ غریبِ ما را نابود میکنند. هیچکس نه از آنان و نه از آن خانم وزیر قطری نمیپرسد بالاخره تکلیف ما چیست؟ اسلامِ ما یا اسلامِ شما؟ و البته، امیدهای زهرا و زهراها چه میشود؟ کشتن این همه امید و زندگی، مجازات ندارد؟
✍🏻 روح الله طالبی توتی
پژوهشگر مطالعات جنسیت و زنان
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
❤3😢3
ایران به مثابه آزمایشگاه مسائل و آسیبهای علوم اجتماعی!
روزی که تحصیل در رشته علوم اجتماعی را در دوره کارشناسی آغاز کردم و در درس نظریههای جامعهشناسی به امیل دورکیم و بحث پژوهش میدانی و گسترده او در مورد پدیده خودکشی رسیدم؛ استادمان دکتر علیرضا قبادی از انواع خودکشی در دیدگاه دورکیم و یافتههای پژوهش او در این باره سخن گفت.
به خودکشی آنومیک که در زمانه بحران آنومی و آشفتگی نظام اجتماعی در هنجارها و انتظام آن رواج مییابد، اشاره کرد که چگونه گریبان شهروندان جامعه آنومیک را میگیرد و زندگی آنان را به پایان میرساند.
از خودکشی خودخواهانه گفت که چگونه شهروندان در قطع همبستگی اجتماعی و حس تعلق خود به جامعه، دچار تنهایی و انزوا و افسردگی بیمارگونه میشوند و به زندگی خود پایان میدهند؛ بیماری و مرگی که نظام ناموفق و ورشکسته اجتماعی بر آنان تحمیل میکند.
آن روز، هرگز گمان نمیکردم کشورم به آزمایشگاه پدیدههای ویرانگر و آسیبهای مختلف علوم اجتماعی تبدیل شود.
آن روز نمیدانستم روزها و شبهایی را خواهم دید که ابتدا در تعداد اندک و سپس در موارد بیشتر، شنونده خبرهای ناگوار و دهشتناک خودکشی آنومیک و خودخواهانه باشم!
سالها و ماههای گذشته را به کناری مینهم، صرفا طی چند روز گذشته خبر ۵ اقدام به خودکشی در تهران، اهواز، لرستان و سنندج؛ مرا و بسیاری را دچار اندوه و خشم کرده است.
از این ۵ مورد، با کمال ناراحتی و درد، سه شهروند عزیزمان جانشان را از دست دادند و دیگر زنده نیستند تا روزها و فصل های آینده را زندگی کنند …
روند افزایشی نرخ خودکشی، عادی نیست و ما در وضعیت اورژانسی و بحرانی قرار داریم و نیازمند اقدامات ضروری و جدی در این بحران بهویژه در مرحله پیشگیری ازسوی نهادهای متولی هستیم.
جان انسانها، ارزش دارد و صدها سازمان و موسسه وابسته به قوای سهگانه نظام که از اعتبارات و منابع این کشور و ملت هزینه میکنند؛ وظیفه دارند به متولیان ارشد کشور هشدار دهند که ما در وضعیت عادی قرار نداریم!
بجای گزارش عملکرد مبنی بر طبیعی بودن نرخ آسیبها و مسائل اجتماعی در ایران نسبت به کشورهای جهان بهویژه آمریکا و اروپا! وظیفه حرفهای و انسانی خود را در جایگاهی که مشغول بکار و مسئولیت هستند؛ انجام دهند و نگران خوشآمد مدیران ارشد و ازدست دادن پستهای خود نباشند.
خودکشی را اقدامی شجاعانه و قهرمانانه جلوه ندهیم!
به خستگان اطرافمان، یاری رسانیم تا توان ادامه زندگی داشته باشند.
با هر خودکشی، دهها نفر در خود فرو میریزند!
به یکدیگر کمک کنیم تا بر خلاف تلاش نظام اجتماعی نابهنجار و آشفته، زنده بمانیم و زندگی کنیم!
برای مطالعه بیشتر بخوانید:
https://t.me/Sociologyofsocialgroups/1804
@hooreechannel 🌹
روزی که تحصیل در رشته علوم اجتماعی را در دوره کارشناسی آغاز کردم و در درس نظریههای جامعهشناسی به امیل دورکیم و بحث پژوهش میدانی و گسترده او در مورد پدیده خودکشی رسیدم؛ استادمان دکتر علیرضا قبادی از انواع خودکشی در دیدگاه دورکیم و یافتههای پژوهش او در این باره سخن گفت.
به خودکشی آنومیک که در زمانه بحران آنومی و آشفتگی نظام اجتماعی در هنجارها و انتظام آن رواج مییابد، اشاره کرد که چگونه گریبان شهروندان جامعه آنومیک را میگیرد و زندگی آنان را به پایان میرساند.
از خودکشی خودخواهانه گفت که چگونه شهروندان در قطع همبستگی اجتماعی و حس تعلق خود به جامعه، دچار تنهایی و انزوا و افسردگی بیمارگونه میشوند و به زندگی خود پایان میدهند؛ بیماری و مرگی که نظام ناموفق و ورشکسته اجتماعی بر آنان تحمیل میکند.
آن روز، هرگز گمان نمیکردم کشورم به آزمایشگاه پدیدههای ویرانگر و آسیبهای مختلف علوم اجتماعی تبدیل شود.
آن روز نمیدانستم روزها و شبهایی را خواهم دید که ابتدا در تعداد اندک و سپس در موارد بیشتر، شنونده خبرهای ناگوار و دهشتناک خودکشی آنومیک و خودخواهانه باشم!
سالها و ماههای گذشته را به کناری مینهم، صرفا طی چند روز گذشته خبر ۵ اقدام به خودکشی در تهران، اهواز، لرستان و سنندج؛ مرا و بسیاری را دچار اندوه و خشم کرده است.
از این ۵ مورد، با کمال ناراحتی و درد، سه شهروند عزیزمان جانشان را از دست دادند و دیگر زنده نیستند تا روزها و فصل های آینده را زندگی کنند …
روند افزایشی نرخ خودکشی، عادی نیست و ما در وضعیت اورژانسی و بحرانی قرار داریم و نیازمند اقدامات ضروری و جدی در این بحران بهویژه در مرحله پیشگیری ازسوی نهادهای متولی هستیم.
جان انسانها، ارزش دارد و صدها سازمان و موسسه وابسته به قوای سهگانه نظام که از اعتبارات و منابع این کشور و ملت هزینه میکنند؛ وظیفه دارند به متولیان ارشد کشور هشدار دهند که ما در وضعیت عادی قرار نداریم!
بجای گزارش عملکرد مبنی بر طبیعی بودن نرخ آسیبها و مسائل اجتماعی در ایران نسبت به کشورهای جهان بهویژه آمریکا و اروپا! وظیفه حرفهای و انسانی خود را در جایگاهی که مشغول بکار و مسئولیت هستند؛ انجام دهند و نگران خوشآمد مدیران ارشد و ازدست دادن پستهای خود نباشند.
جان انسانها، ارزش دارد!خودکشی را اقدامی شجاعانه و قهرمانانه جلوه ندهیم!
به خستگان اطرافمان، یاری رسانیم تا توان ادامه زندگی داشته باشند.
با هر خودکشی، دهها نفر در خود فرو میریزند!
به یکدیگر کمک کنیم تا بر خلاف تلاش نظام اجتماعی نابهنجار و آشفته، زنده بمانیم و زندگی کنیم!
جان انسانها، ارزش دارد ...
✍فریبا نظری
برای مطالعه بیشتر بخوانید:
https://t.me/Sociologyofsocialgroups/1804
@hooreechannel 🌹
👍4❤1👏1
وقتی منبر سیاسی جای واقعیت را میگیرد
خطبههایی برای گذشته، هشدارهایی برای آینده
سخنان این هفتهی خاتمی در نماز جمعه، بیش از آنکه نشانی از دین داشته باشد، نشانی از اضطراب قدرت بود؛ اضطرابی که در قالب نصیحت مذهبی بستهبندی میشود تا زخمهای عمیق جامعه پشت واژههای «معاند» و «لجباز» پنهان بماند. اما مشکل اینجاست که جامعه دیگر در این بستهبندیها جا نمیگیرد.
اینکه بخشی از زنان بیحجاب را «معاند» معرفی کنیم، یعنی از روبهرو شدن با حقیقت فرار کنیم. حقیقتی ساده، زمینی و بیپیرایه: این نسل نه علیه دین قیام کرده و نه اسیر پروژههای خارجی است. فقط نمیخواهد با قوانین و سبک زندگی دهه شصت زندگی کند.
حکومت اما همچنان ترجیح میدهد علت هر تغییر اجتماعی را در آن سوی اقیانوسها جستوجو کند؛ چرا؟ چون پذیرش واقعیت داخلی، یعنی پذیرش شکست سیاست.
از همه مضحکتر، ارجاع به یک نویسنده آمریکایی و هشدار درباره «خوابهای سیا»ست. گویی هر زنی که شال از سر بردارد، درگیر کودتای جهانی شده است.
این روایتها نه مردم را میترساند، نه اقتدار میسازد؛ فقط نشان میدهد که سیستم سیاسی، در فهم سادهترین رفتار اجتماعی درمانده است.
وقتی برای توضیح انتخاب فردی، ناچار میشوی پای سازمانهای امنیتی دنیا را وسط بکشی، یعنی از مردم جا ماندهای و از حقیقت گریختهای.
مسأله حجاب—چه بخواهند چه نخواهند—از پرونده امنیتی خارج شده و به واقعیت اجتماعی بدل شده است. برخورد قانونی، تهدید، اخطار و خطبه، هیچکدام نمیتوانند چیزی را به عقب برگردانند که بهطور طبیعی در زندگی مردم ریشه دوانده است. جامعه ایران امروز، با همه رنج و فشارش، باز هم در سبک زندگی خود مستقلتر از همیشه است. این استقلال را نمیشود با سخنرانی مهار کرد.
زنان ایران، چه باحجاب چه بیحجاب، سالهاست هزینه بیپایان سیاست را پرداخت میکنند. آنها نه ابزار سیا بودهاند، نه بازیچه ترامپیستها و نه سرباز پروژههای خارجی. آنها فقط میخواهند در خیابان و مدرسه و دانشگاه، «حق انتخاب» داشته باشند؛ همان چیزی که در ادبیات رسمی همیشه گم و در عمل همیشه مصادره شده است.
حکومتی که زنان را بهدلیل انتخابشان «لجباز» بخواند و بعد برای اثبات این ادعا پای کتاب آمریکایی و توهم کودتا را وسط بکشد، در واقع ناخواسته یک حقیقت را علنی میکند: ترس عمیقش از زن ایرانی. ترسی که هیچ روایت امنیتی قادر به پنهان کردنش نیست.
و این دقیقاً همان نقطهای است که خطبهها از منبر جدا میشوند و وارد حوزه سیاست میشوند؛ سیاستی که سالهاست از جامعه عقب افتاده، اما هنوز وانمود میکند که جلوتر ایستاده است. جامعه اما راه خودش را میرود؛ بیسروصدا، بیادعا، اما قاطعتر از همیشه.
اینجا دیگر بحث دین و بیدینی نیست؛ بحث حق است و انکار حق. و هرجا حق انکار شود، دیر یا زود واقعیت بازمیگردد—با صدایی بلندتر از هر خطبهای.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
خطبههایی برای گذشته، هشدارهایی برای آینده
سخنان این هفتهی خاتمی در نماز جمعه، بیش از آنکه نشانی از دین داشته باشد، نشانی از اضطراب قدرت بود؛ اضطرابی که در قالب نصیحت مذهبی بستهبندی میشود تا زخمهای عمیق جامعه پشت واژههای «معاند» و «لجباز» پنهان بماند. اما مشکل اینجاست که جامعه دیگر در این بستهبندیها جا نمیگیرد.
اینکه بخشی از زنان بیحجاب را «معاند» معرفی کنیم، یعنی از روبهرو شدن با حقیقت فرار کنیم. حقیقتی ساده، زمینی و بیپیرایه: این نسل نه علیه دین قیام کرده و نه اسیر پروژههای خارجی است. فقط نمیخواهد با قوانین و سبک زندگی دهه شصت زندگی کند.
حکومت اما همچنان ترجیح میدهد علت هر تغییر اجتماعی را در آن سوی اقیانوسها جستوجو کند؛ چرا؟ چون پذیرش واقعیت داخلی، یعنی پذیرش شکست سیاست.
از همه مضحکتر، ارجاع به یک نویسنده آمریکایی و هشدار درباره «خوابهای سیا»ست. گویی هر زنی که شال از سر بردارد، درگیر کودتای جهانی شده است.
این روایتها نه مردم را میترساند، نه اقتدار میسازد؛ فقط نشان میدهد که سیستم سیاسی، در فهم سادهترین رفتار اجتماعی درمانده است.
وقتی برای توضیح انتخاب فردی، ناچار میشوی پای سازمانهای امنیتی دنیا را وسط بکشی، یعنی از مردم جا ماندهای و از حقیقت گریختهای.
مسأله حجاب—چه بخواهند چه نخواهند—از پرونده امنیتی خارج شده و به واقعیت اجتماعی بدل شده است. برخورد قانونی، تهدید، اخطار و خطبه، هیچکدام نمیتوانند چیزی را به عقب برگردانند که بهطور طبیعی در زندگی مردم ریشه دوانده است. جامعه ایران امروز، با همه رنج و فشارش، باز هم در سبک زندگی خود مستقلتر از همیشه است. این استقلال را نمیشود با سخنرانی مهار کرد.
زنان ایران، چه باحجاب چه بیحجاب، سالهاست هزینه بیپایان سیاست را پرداخت میکنند. آنها نه ابزار سیا بودهاند، نه بازیچه ترامپیستها و نه سرباز پروژههای خارجی. آنها فقط میخواهند در خیابان و مدرسه و دانشگاه، «حق انتخاب» داشته باشند؛ همان چیزی که در ادبیات رسمی همیشه گم و در عمل همیشه مصادره شده است.
حکومتی که زنان را بهدلیل انتخابشان «لجباز» بخواند و بعد برای اثبات این ادعا پای کتاب آمریکایی و توهم کودتا را وسط بکشد، در واقع ناخواسته یک حقیقت را علنی میکند: ترس عمیقش از زن ایرانی. ترسی که هیچ روایت امنیتی قادر به پنهان کردنش نیست.
و این دقیقاً همان نقطهای است که خطبهها از منبر جدا میشوند و وارد حوزه سیاست میشوند؛ سیاستی که سالهاست از جامعه عقب افتاده، اما هنوز وانمود میکند که جلوتر ایستاده است. جامعه اما راه خودش را میرود؛ بیسروصدا، بیادعا، اما قاطعتر از همیشه.
اینجا دیگر بحث دین و بیدینی نیست؛ بحث حق است و انکار حق. و هرجا حق انکار شود، دیر یا زود واقعیت بازمیگردد—با صدایی بلندتر از هر خطبهای.
✍حمید آصفی
@hooreechannel 🌹
👍8👎1
🟣نهاد آموزش به مثابه یک ویرانشهر
▪️خبرهای فراوانی حکایت از آن دارند که دگر مکان مدرسه، در حال تبدیل شدن به یک ویرانشهر یا دیستوپیا است. به این اخبار توجه کنیم:
🔸فصل شروع مدارس همه را غافلگیر کرد، چند پرونده زد و خورد میان دانشآموز و معلم، یکی دو مورد مرگ دانشآموز در مدرسه که معلوم نیست بهخاطر تنبیه بوده یا نه، و یک خودکشی؛ حالا کارنامهی مهرماه مدارس سیاه است. طوریکه یک کارشناس آموزش و مشاوره مدرسه به خبرآنلاین میگوید: «همین امروز تعداد زیادی از دانشآموزان مستعد خودکشی هستند»
( تابناک، ۹آبان ۱۴۰۴).
▪️روایت تکان دهنده وکیل پرونده «سام زارعی» دانشآموز 12 ساله شیرازی که بعد از تنبیه کلامی در مدرسه، در خانه خودکشی کرد (خبر روز، ۳۰مهر ۱۴۰۴).
🔸پژوهشی در یک مطالعه توصیفی مقطعی که در سال ۱۴۰۱ در مدارس متوسطه دوره دوم در غرب تهران شامل دو مدرسه دخترانه و ۲ مدرسه پسرانه انجام شد، در ارزیابی افکار خودکشی نوجوانان مدارس غرب تهران نشان داد که میانگین نمره افکار خودکشی نوجوانان در سطح متوسط بود. بیشترین میانگین افکار خودکشی در بعد آمادگی برای خودکشی بود که بیشترین گویه انتخابشده توسط دانشآموزان « قبول کردن فکر درباره خودکشی» و کمترین مورد انتخابشده « نداشتن کنترل قصد به خودکشی» بود. در این رابطه میتوان گفت که دانشآموزان به خودکشی فکر کردهاند و حتی آن را نیز پذیرفتهاند، اما بر قصد و انجام خودکشی کنترل و مدیریت دارند. برایناساس میتوان چنین استدلال کرد که دانشآموزان جرأت و و توانایی انجام خودکشی را در خود میبینند، اما باتوجهبه گزارش آنها تمایلی به استفاده از ابزار و وسایل برای اقدام به خودکشی ندارند( نشریه پرستاری ایران، شماره ۱۴۴، آبان ۱۴۰۲).
▪️۱۶ سال داشتم، دانش آموز درسخوان و نماینده کلاس بودم. دهه فجر بچهها و معلمها را در سالن مدرسه جمع کرده بودند تا برایشان تئاتر و جشن برگزار کنند. سالن پر از جمعیت بود، در حرکتی طبیعی و مطابق با سن و نشاط کودکانه وقتی برنامه قطع شد با تعدادی از دوستان شروع کردیم به شمارش معکوس با صدای بلند و دست زدن ۱۰ ۹ ۸ ... ناگهان یکی از ناظمهای مدرسه که شخصیتی شبیه به بازرس ژاور داشت، با صدای بلند و تحقیرآمیز فریاد زد: نظری! بلند شو از سالن برو بیرون! همهجا ساکت شد، باور نمیکردم که ناظم مرا از سالن اخراج میکند. پرسیدم چرا؟ توضیح نمیداد فقط پشت هم میگفت برو بیرون! مغزم یخ کرده بود، احساسات ناخوشایند زیادی مرا محاصره کرد؛ شرم، خشم و بغض و اندوه فراوان برای اینکه تحقیر شده بودم. هرچه توضیح دادم ما کار بدی نکردیم و اجازه دهید که در سالن بمانم؛ هر بار با صدای بلندتر میگفت: سریع! از سالن برو بیرون! ناچار بلند شدم با قدمهایی که انگار به هر کدام یک وزنه سنگین بسته بودند، به سختی سالن را ترک کردم. وقتی به بیرون سالن رسیدم، بغضم ترکید و شروع کردم به گریه! اما گریهای با خشم فراوان. دلم میخواست بروم و یقه ناظم را بگیرم و بگویم من با دوستانم فقط خندیدیم و دست زدیم و چند شماره را بلند گفتیم، همین! چرا مرا با تحقیر و بیاحترامی آنهم در حضور این همه دانش آموز و دبیر از سالن اخراج کردی؟ فردای آن روز دلم نمیخواست به مدرسه بروم... از آن حادثه چند دهه گذشته اما من هنوز حس خشم و تحقیر و شرم تحمیل شده بر خود را فراموش نکردم.
🔸اینها نمونههایی از وجود خشونت در مکانی است که یکی از کارگزاران مهم جامعهپذیری کودکان و نوجوانان است. به وضعیت کنونی بازگردیم، و چند پرسش مهم را درباره چرخهی خشونت در مدارس با هم مرور کنیم:
1️⃣در تمایل دانش آموزان مدارس به افکار خودکشی و پرخاشگری و نداشتن کنترل خشم در محیط مدرسه و خارج از آن، چه عوامل و کارگزارانی نقش دارند؟
2️⃣نقش مدرسه به عنوان زیر مجموعه نهاد آموزش در این میان چه میزان است؟
3️⃣چند نفر مانند سام زارعی پس از تحقیر شدن توسط معاون مدرسه به دلیل یک شیطنت کودکانه که از وظایف و کارکردهای مدرسه است آن شیطنتها را به مسیر درست هدایت کند، در سنینی که باید به زندگی فکر کنند، بدان خاتمه میدهند؟
4️⃣اساساً مدرسهای که به قول میشل فوکو قرار بوده یک هتروتوپیا یا دگرمکانی متفاوت از خانه و سایر بخشهای جامعه باشد، چگونه به ویرانشهر یا دیستوپیایی کنترلگر، سرکوبگر خلاقیت و آزادی کودکان و نوجوانان میشود؟....
✍️فریبا نظری
🔻متن کامل:
https://cutt.ly/BtwvDOa6
@iranfardamag
@hooreechannel 🌹
▪️خبرهای فراوانی حکایت از آن دارند که دگر مکان مدرسه، در حال تبدیل شدن به یک ویرانشهر یا دیستوپیا است. به این اخبار توجه کنیم:
🔸فصل شروع مدارس همه را غافلگیر کرد، چند پرونده زد و خورد میان دانشآموز و معلم، یکی دو مورد مرگ دانشآموز در مدرسه که معلوم نیست بهخاطر تنبیه بوده یا نه، و یک خودکشی؛ حالا کارنامهی مهرماه مدارس سیاه است. طوریکه یک کارشناس آموزش و مشاوره مدرسه به خبرآنلاین میگوید: «همین امروز تعداد زیادی از دانشآموزان مستعد خودکشی هستند»
( تابناک، ۹آبان ۱۴۰۴).
▪️روایت تکان دهنده وکیل پرونده «سام زارعی» دانشآموز 12 ساله شیرازی که بعد از تنبیه کلامی در مدرسه، در خانه خودکشی کرد (خبر روز، ۳۰مهر ۱۴۰۴).
🔸پژوهشی در یک مطالعه توصیفی مقطعی که در سال ۱۴۰۱ در مدارس متوسطه دوره دوم در غرب تهران شامل دو مدرسه دخترانه و ۲ مدرسه پسرانه انجام شد، در ارزیابی افکار خودکشی نوجوانان مدارس غرب تهران نشان داد که میانگین نمره افکار خودکشی نوجوانان در سطح متوسط بود. بیشترین میانگین افکار خودکشی در بعد آمادگی برای خودکشی بود که بیشترین گویه انتخابشده توسط دانشآموزان « قبول کردن فکر درباره خودکشی» و کمترین مورد انتخابشده « نداشتن کنترل قصد به خودکشی» بود. در این رابطه میتوان گفت که دانشآموزان به خودکشی فکر کردهاند و حتی آن را نیز پذیرفتهاند، اما بر قصد و انجام خودکشی کنترل و مدیریت دارند. برایناساس میتوان چنین استدلال کرد که دانشآموزان جرأت و و توانایی انجام خودکشی را در خود میبینند، اما باتوجهبه گزارش آنها تمایلی به استفاده از ابزار و وسایل برای اقدام به خودکشی ندارند( نشریه پرستاری ایران، شماره ۱۴۴، آبان ۱۴۰۲).
▪️۱۶ سال داشتم، دانش آموز درسخوان و نماینده کلاس بودم. دهه فجر بچهها و معلمها را در سالن مدرسه جمع کرده بودند تا برایشان تئاتر و جشن برگزار کنند. سالن پر از جمعیت بود، در حرکتی طبیعی و مطابق با سن و نشاط کودکانه وقتی برنامه قطع شد با تعدادی از دوستان شروع کردیم به شمارش معکوس با صدای بلند و دست زدن ۱۰ ۹ ۸ ... ناگهان یکی از ناظمهای مدرسه که شخصیتی شبیه به بازرس ژاور داشت، با صدای بلند و تحقیرآمیز فریاد زد: نظری! بلند شو از سالن برو بیرون! همهجا ساکت شد، باور نمیکردم که ناظم مرا از سالن اخراج میکند. پرسیدم چرا؟ توضیح نمیداد فقط پشت هم میگفت برو بیرون! مغزم یخ کرده بود، احساسات ناخوشایند زیادی مرا محاصره کرد؛ شرم، خشم و بغض و اندوه فراوان برای اینکه تحقیر شده بودم. هرچه توضیح دادم ما کار بدی نکردیم و اجازه دهید که در سالن بمانم؛ هر بار با صدای بلندتر میگفت: سریع! از سالن برو بیرون! ناچار بلند شدم با قدمهایی که انگار به هر کدام یک وزنه سنگین بسته بودند، به سختی سالن را ترک کردم. وقتی به بیرون سالن رسیدم، بغضم ترکید و شروع کردم به گریه! اما گریهای با خشم فراوان. دلم میخواست بروم و یقه ناظم را بگیرم و بگویم من با دوستانم فقط خندیدیم و دست زدیم و چند شماره را بلند گفتیم، همین! چرا مرا با تحقیر و بیاحترامی آنهم در حضور این همه دانش آموز و دبیر از سالن اخراج کردی؟ فردای آن روز دلم نمیخواست به مدرسه بروم... از آن حادثه چند دهه گذشته اما من هنوز حس خشم و تحقیر و شرم تحمیل شده بر خود را فراموش نکردم.
🔸اینها نمونههایی از وجود خشونت در مکانی است که یکی از کارگزاران مهم جامعهپذیری کودکان و نوجوانان است. به وضعیت کنونی بازگردیم، و چند پرسش مهم را درباره چرخهی خشونت در مدارس با هم مرور کنیم:
1️⃣در تمایل دانش آموزان مدارس به افکار خودکشی و پرخاشگری و نداشتن کنترل خشم در محیط مدرسه و خارج از آن، چه عوامل و کارگزارانی نقش دارند؟
2️⃣نقش مدرسه به عنوان زیر مجموعه نهاد آموزش در این میان چه میزان است؟
3️⃣چند نفر مانند سام زارعی پس از تحقیر شدن توسط معاون مدرسه به دلیل یک شیطنت کودکانه که از وظایف و کارکردهای مدرسه است آن شیطنتها را به مسیر درست هدایت کند، در سنینی که باید به زندگی فکر کنند، بدان خاتمه میدهند؟
4️⃣اساساً مدرسهای که به قول میشل فوکو قرار بوده یک هتروتوپیا یا دگرمکانی متفاوت از خانه و سایر بخشهای جامعه باشد، چگونه به ویرانشهر یا دیستوپیایی کنترلگر، سرکوبگر خلاقیت و آزادی کودکان و نوجوانان میشود؟....
✍️فریبا نظری
🔻متن کامل:
https://cutt.ly/BtwvDOa6
@iranfardamag
@hooreechannel 🌹
👍3😢2❤1
🔴چه کسانی باران را در ایران به قتل رساندند؟
👈قاتلان هنوز در بین ما هستند
ــ چرا باران در ایران نمیبارد؟ عده ای میگویند خشکسالی است و آن را به گردن تغییرات اقلیمی و گرمایش زمین میاندازند عدهای هم میگویند علت بیبارانی، حجاب و فساد اخلاقی است. اما واقعیت چیز دیگری است: باران در ایران کشته شده
اگر میخواهیم باران به ایران برگردد، باید نخستین گام را برداشت. آنهایی که در سالهای گذشته درباره مدیریت آب تصمیم گرفتهاند، و آنهایی که این تصمیمها را تأیید کردهاند، باید اعتراف کنند که اشتباه کردهاند. راهی که رفتهاند غلط بوده و باید مسیر را برگردانند. مدیریت آب در ایران از اساس نادرست طراحی شده است
ایران در گذشته چرخهای کامل و خودکفا برای تولید باران داشت؛ چرخهای که به آن چرخه آب میگویند و بخش عمدهای از بارش ایران را از درون خود تأمین میکرد. در گذشته حدود هفتاد درصد باران ایران از رطوبت محلی ایجاد میشد. تالابها، جنگلهای زاگرس، جنگلهای هیرکانی و مراتع سبز مهمترین منابع این رطوبت بودند. سامانههای مدیترانهای هم حدود سی درصد از بارش زمستانی و سامانههای سودانی ده درصد از بارشهای بهاری را تأمین میکردند. هرچند بارشهای سودانی که از جنوب ایران وارد میشدند با رسیدن به بالای سر دشت لوت ناپدید میشدند. این سامانهها وقتی به دریاچهها و تالابها میرسیدند، با رطوبت محلی ترکیب شده و بارشهای سنگین بهوجود میآوردند. اما اکنون این چرخه بهطور کامل از هم پاشیده است.
مطالعهای دقیق در دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۴ نتایجی ارائه داده است. این پژوهش نشان میدهد در سال ۱۳۵۵ میانگین بارندگی ایران حدود ۵۰۰ میلیمتر بوده است. از این مقدار، ۴۸ درصد ناشی از رطوبت محلی، ۳۵ درصد از سامانههای مدیترانهای و ۱۷ درصد از سامانههای سودانی بوده است. اما در سال ۱۴۰۴ این رقم به ۲۱۵ میلیمتر کاهش یافته و سهم رطوبت محلی تنها ۱۲ درصد است؛ ۵۵ درصد بارشها از سامانههای مدیترانهای ضعیف شده و ۳۳ درصد از سامانههای سودانی تأمین میشود که بیشترشان هم در اثر گرما و تبخیر از بین میروند.
تخریب محیطزیست، مهمترین عامل نابودی چرخه آب در ایران است. جنگلزدایی گسترده طی سالهای گذشته تأثیری عمیق بر مرگ باران داشته است. هر هکتار جنگل سالانه بین پانصد تا هزار میلیمتر بخار آب به جو بازمیگرداند، اما با نابودی جنگلها این پمپ طبیعی خاموش شده است. تخریب مراتع و فرسایش خاک هم تأثیری مشابه دارد. خاک بدون پوشش گیاهی توان نگهداری رطوبت را ندارد و در نتیجه ابرهای کمتری شکل میگیرند.
ایران بیش از صد میلیارد مترمکعب کسری مخزن آب دارد؛ یعنی هر سال حدود بیست میلیارد مترمکعب بیش از توان طبیعی خود برداشت آب انجام میدهد. از ۶۱۰ دشت کشور، ۴۲۸ دشت ممنوعه اعلام شدهاند؛ یعنی آبخوانها در آن مناطق از بین رفتهاند. با پایین رفتن سطح آب زیرزمینی، خاک فشرده میشود، فرونشست رخ میدهد و زمین دیگر مانند اسفنج نمیتواند آب را در خود نگه دارد. در نتیجه حتی اگر باران ببارد، آب در زمین نفوذ نمیکند و سریع تبخیر میشود.
خشکیدن تالابها هم از اصلیترین دلایل مرگ باران در ایران است. تالابهایی مانند هورالعظیم، گاوخونی، بختگان، پریشان، گمیشان و از همه مهمتر دریاچه ارومیه زمانی کولرهای طبیعی طبیعت بودند. تبخیر آب در آنها رطوبت محلی ایجاد و بارشهای همرفتی را تقویت میکرد. با خشک شدن آنها، این چرخه متوقف شد. تخمینها نشان میدهد خشکی تالابها تا هشتاد درصد از رطوبت محلی کشور را از بین برده است.
مطالعهای در دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۲ نشان داد کاهش چهلوپنج درصدی پوشش جنگلی زاگرس باعث کاهش سیوپنج درصدی بارندگی در فلات مرکزی ایران طی چهل سال گذشته شده است. همچنین سازمان هواشناسی در سال ۱۴۰۳ اعلام کرد خشک شدن هورالعظیم بهتنهایی موجب کاهش شصت درصدی بارندگی در خوزستان و ایلام شده است. این اعداد نشان میدهد حفظ محیطزیست، اصلیترین عامل تداوم چرخه آب و باران بوده که در ایران با تصمیمهای نادرست مدیران و فساد برخی از آنها، از بین رفته است.
یکی از مهمترین عوامل کاهش باران در ایران، خشک شدن دریاچه ارومیه است.
این دریاچه با وسعتی حدود ۵۷۰۰ کیلومترمربع، زمانی منبع عظیمی از رطوبت برای شمالغرب کشور بود. تبخیر سالانهی آن نزدیک به شش میلیارد مترمکعب آب بود و جبهههای هوای سرد مدیترانهای را هنگام ورود به ایران پرباران میکرد. اما اکنون بیش از نود درصد سطح آن خشک شده و رطوبت ورودی به جو هشتادوپنج درصد کاهش یافته است.
🔹عصر ایران ؛ حسن ظهوری
@hooreechannel 🌹
👈قاتلان هنوز در بین ما هستند
ــ چرا باران در ایران نمیبارد؟ عده ای میگویند خشکسالی است و آن را به گردن تغییرات اقلیمی و گرمایش زمین میاندازند عدهای هم میگویند علت بیبارانی، حجاب و فساد اخلاقی است. اما واقعیت چیز دیگری است: باران در ایران کشته شده
اگر میخواهیم باران به ایران برگردد، باید نخستین گام را برداشت. آنهایی که در سالهای گذشته درباره مدیریت آب تصمیم گرفتهاند، و آنهایی که این تصمیمها را تأیید کردهاند، باید اعتراف کنند که اشتباه کردهاند. راهی که رفتهاند غلط بوده و باید مسیر را برگردانند. مدیریت آب در ایران از اساس نادرست طراحی شده است
ایران در گذشته چرخهای کامل و خودکفا برای تولید باران داشت؛ چرخهای که به آن چرخه آب میگویند و بخش عمدهای از بارش ایران را از درون خود تأمین میکرد. در گذشته حدود هفتاد درصد باران ایران از رطوبت محلی ایجاد میشد. تالابها، جنگلهای زاگرس، جنگلهای هیرکانی و مراتع سبز مهمترین منابع این رطوبت بودند. سامانههای مدیترانهای هم حدود سی درصد از بارش زمستانی و سامانههای سودانی ده درصد از بارشهای بهاری را تأمین میکردند. هرچند بارشهای سودانی که از جنوب ایران وارد میشدند با رسیدن به بالای سر دشت لوت ناپدید میشدند. این سامانهها وقتی به دریاچهها و تالابها میرسیدند، با رطوبت محلی ترکیب شده و بارشهای سنگین بهوجود میآوردند. اما اکنون این چرخه بهطور کامل از هم پاشیده است.
مطالعهای دقیق در دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۴ نتایجی ارائه داده است. این پژوهش نشان میدهد در سال ۱۳۵۵ میانگین بارندگی ایران حدود ۵۰۰ میلیمتر بوده است. از این مقدار، ۴۸ درصد ناشی از رطوبت محلی، ۳۵ درصد از سامانههای مدیترانهای و ۱۷ درصد از سامانههای سودانی بوده است. اما در سال ۱۴۰۴ این رقم به ۲۱۵ میلیمتر کاهش یافته و سهم رطوبت محلی تنها ۱۲ درصد است؛ ۵۵ درصد بارشها از سامانههای مدیترانهای ضعیف شده و ۳۳ درصد از سامانههای سودانی تأمین میشود که بیشترشان هم در اثر گرما و تبخیر از بین میروند.
تخریب محیطزیست، مهمترین عامل نابودی چرخه آب در ایران است. جنگلزدایی گسترده طی سالهای گذشته تأثیری عمیق بر مرگ باران داشته است. هر هکتار جنگل سالانه بین پانصد تا هزار میلیمتر بخار آب به جو بازمیگرداند، اما با نابودی جنگلها این پمپ طبیعی خاموش شده است. تخریب مراتع و فرسایش خاک هم تأثیری مشابه دارد. خاک بدون پوشش گیاهی توان نگهداری رطوبت را ندارد و در نتیجه ابرهای کمتری شکل میگیرند.
ایران بیش از صد میلیارد مترمکعب کسری مخزن آب دارد؛ یعنی هر سال حدود بیست میلیارد مترمکعب بیش از توان طبیعی خود برداشت آب انجام میدهد. از ۶۱۰ دشت کشور، ۴۲۸ دشت ممنوعه اعلام شدهاند؛ یعنی آبخوانها در آن مناطق از بین رفتهاند. با پایین رفتن سطح آب زیرزمینی، خاک فشرده میشود، فرونشست رخ میدهد و زمین دیگر مانند اسفنج نمیتواند آب را در خود نگه دارد. در نتیجه حتی اگر باران ببارد، آب در زمین نفوذ نمیکند و سریع تبخیر میشود.
خشکیدن تالابها هم از اصلیترین دلایل مرگ باران در ایران است. تالابهایی مانند هورالعظیم، گاوخونی، بختگان، پریشان، گمیشان و از همه مهمتر دریاچه ارومیه زمانی کولرهای طبیعی طبیعت بودند. تبخیر آب در آنها رطوبت محلی ایجاد و بارشهای همرفتی را تقویت میکرد. با خشک شدن آنها، این چرخه متوقف شد. تخمینها نشان میدهد خشکی تالابها تا هشتاد درصد از رطوبت محلی کشور را از بین برده است.
مطالعهای در دانشگاه تهران در سال ۱۴۰۲ نشان داد کاهش چهلوپنج درصدی پوشش جنگلی زاگرس باعث کاهش سیوپنج درصدی بارندگی در فلات مرکزی ایران طی چهل سال گذشته شده است. همچنین سازمان هواشناسی در سال ۱۴۰۳ اعلام کرد خشک شدن هورالعظیم بهتنهایی موجب کاهش شصت درصدی بارندگی در خوزستان و ایلام شده است. این اعداد نشان میدهد حفظ محیطزیست، اصلیترین عامل تداوم چرخه آب و باران بوده که در ایران با تصمیمهای نادرست مدیران و فساد برخی از آنها، از بین رفته است.
یکی از مهمترین عوامل کاهش باران در ایران، خشک شدن دریاچه ارومیه است.
این دریاچه با وسعتی حدود ۵۷۰۰ کیلومترمربع، زمانی منبع عظیمی از رطوبت برای شمالغرب کشور بود. تبخیر سالانهی آن نزدیک به شش میلیارد مترمکعب آب بود و جبهههای هوای سرد مدیترانهای را هنگام ورود به ایران پرباران میکرد. اما اکنون بیش از نود درصد سطح آن خشک شده و رطوبت ورودی به جو هشتادوپنج درصد کاهش یافته است.
🔹عصر ایران ؛ حسن ظهوری
@hooreechannel 🌹
👏5❤3👍3👎1👌1
تنهایی، قاتل خاموش
🔻بر پایه پژوهشهای علمی معتبر، قویترین سپر در برابر افسردگی، خودکشی و مرگ نورونی، پشتیبانی اجتماعی است. نه پول، نه دارو، نه حتی ورزش؛ بلکه پیوندهای انسانی واقعی. پژوهشها نشان میدهند که آنچه انسان را از پرتگاه مرگ نجات میدهد، بسامد تماسها و پشتیبانیهاست، نه طول مدت آنها. یک پیام کوتاه روزانه، یک زنگ پنج دقیقهای، یک دیدار گذرا؛ اینها معجزه میکنند. اما نبود این تماسها، تنهایی را به قاتلی بیصدا تبدیل میکند.
🔹بدن شما بدون غذا میمیرد، مغز شما بدون ارتباط اجتماعی هم همینطور. پژوهشهای طولی روی هزاران نفر ثابت کردهاند که افرادی با شبکه اجتماعی پربسامد، پنجاه درصد کمتر به افسردگی شدید دچار میشوند. در پژوهشی که بیش از هشتاد سال طول کشید، مشخص شد خوشبختی و سلامت روانی مستقیماً به تعداد تعاملات روزانه بستگی دارد. حتی در میان بیماران فراموشی، کسانی که هر هفته چند بار با عزیزان حرف میزنند، مرگ نورونی کندتری دارند. تنهایی اما، هورمون استرس را بالا میبرد، دستگاه ایمنی را نابود میکند و مغز را به سمت خودویرانگری میراند.
🔹چرا بسامد مهمتر از مدت است؟ چون مغز انسان برای بقا به سیگنالهای مداوم «من تنها نیستم» نیاز دارد. یک تماس طولانی ماهانه کافی نیست؛ مغز آن را فراموش میکند. اما یک «حالت چطوره؟» هر روز، مانند قطرههای آب به گیاه، جان میدهد. پژوهشگران میگویند تنهایی معادل کشیدن پانزده نخ سیگار در روز است؛ قاتلی که دیده نمیشود، اما آمار خودکشی را در کشورهای منزوی مانند ژاپن یا کره جنوبی به اوج میرساند.
🔹در ایران خودمان، با فرهنگ مهماننوازی غنی، چرا اینقدر تنهایی شایع شده؟ شهرنشینی، مهاجرت، شبکههای مجازی که تماس واقعی را جایگزین لایک کردهاند. جوانان در آپارتمانهای کوچک، سالمندان در خانههای خالی؛ همه قربانی انزوا. آمار وزارت بهداشت نشان میدهد نرخ افسردگی در شهرهای بزرگ دو برابر روستاهاست، جایی که هنوز همسایهها روزانه سر میزنند.
🔹راهحل عملی: از امروز شروع کنید. یک فهرست پنج نفره بسازید؛ خانواده، دوست، همکار. هر روز به یکی پیام بدهید یا زنگ بزنید. نه برای حرف طولانی، فقط برای «یادتم هستی». گروههای محلی راه بیندازید: پیادهروی هفتگی، چایخوری ماهانه. در محل کار، فرهنگ «سلام روزانه» را جا بیندازید. برای سالمندان، برنامه بازدید منظم خانواده را اجباری کنید. مدارس هم باید آموزش دهند: دوستی واقعی چگونه ساخته میشود.
🔹یادتان باشد، تنهایی نه ضعف شخصی، بلکه همهگیری جهانی است. سازمان بهداشت جهانی آن را بحران قرن نامیده. اما ما قدرت تغییر داریم. یک تماس، یک لبخند، یک دست دادن؛ اینها واکسن رایگان علیه مرگ روانی هستند.
🔹اگر احساس انز وا میکنید، امروز اولین گام را بردارید. به کسی زنگ بزنید که ماههاست ندیدهاید. بگویید: «دلم برات تنگ شده.» این جمله کوچک، میتواند زندگی را نجات دهد. تنهایی میکشد، اما ارتباط، زنده میکند.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
🔻بر پایه پژوهشهای علمی معتبر، قویترین سپر در برابر افسردگی، خودکشی و مرگ نورونی، پشتیبانی اجتماعی است. نه پول، نه دارو، نه حتی ورزش؛ بلکه پیوندهای انسانی واقعی. پژوهشها نشان میدهند که آنچه انسان را از پرتگاه مرگ نجات میدهد، بسامد تماسها و پشتیبانیهاست، نه طول مدت آنها. یک پیام کوتاه روزانه، یک زنگ پنج دقیقهای، یک دیدار گذرا؛ اینها معجزه میکنند. اما نبود این تماسها، تنهایی را به قاتلی بیصدا تبدیل میکند.
🔹بدن شما بدون غذا میمیرد، مغز شما بدون ارتباط اجتماعی هم همینطور. پژوهشهای طولی روی هزاران نفر ثابت کردهاند که افرادی با شبکه اجتماعی پربسامد، پنجاه درصد کمتر به افسردگی شدید دچار میشوند. در پژوهشی که بیش از هشتاد سال طول کشید، مشخص شد خوشبختی و سلامت روانی مستقیماً به تعداد تعاملات روزانه بستگی دارد. حتی در میان بیماران فراموشی، کسانی که هر هفته چند بار با عزیزان حرف میزنند، مرگ نورونی کندتری دارند. تنهایی اما، هورمون استرس را بالا میبرد، دستگاه ایمنی را نابود میکند و مغز را به سمت خودویرانگری میراند.
🔹چرا بسامد مهمتر از مدت است؟ چون مغز انسان برای بقا به سیگنالهای مداوم «من تنها نیستم» نیاز دارد. یک تماس طولانی ماهانه کافی نیست؛ مغز آن را فراموش میکند. اما یک «حالت چطوره؟» هر روز، مانند قطرههای آب به گیاه، جان میدهد. پژوهشگران میگویند تنهایی معادل کشیدن پانزده نخ سیگار در روز است؛ قاتلی که دیده نمیشود، اما آمار خودکشی را در کشورهای منزوی مانند ژاپن یا کره جنوبی به اوج میرساند.
🔹در ایران خودمان، با فرهنگ مهماننوازی غنی، چرا اینقدر تنهایی شایع شده؟ شهرنشینی، مهاجرت، شبکههای مجازی که تماس واقعی را جایگزین لایک کردهاند. جوانان در آپارتمانهای کوچک، سالمندان در خانههای خالی؛ همه قربانی انزوا. آمار وزارت بهداشت نشان میدهد نرخ افسردگی در شهرهای بزرگ دو برابر روستاهاست، جایی که هنوز همسایهها روزانه سر میزنند.
🔹راهحل عملی: از امروز شروع کنید. یک فهرست پنج نفره بسازید؛ خانواده، دوست، همکار. هر روز به یکی پیام بدهید یا زنگ بزنید. نه برای حرف طولانی، فقط برای «یادتم هستی». گروههای محلی راه بیندازید: پیادهروی هفتگی، چایخوری ماهانه. در محل کار، فرهنگ «سلام روزانه» را جا بیندازید. برای سالمندان، برنامه بازدید منظم خانواده را اجباری کنید. مدارس هم باید آموزش دهند: دوستی واقعی چگونه ساخته میشود.
🔹یادتان باشد، تنهایی نه ضعف شخصی، بلکه همهگیری جهانی است. سازمان بهداشت جهانی آن را بحران قرن نامیده. اما ما قدرت تغییر داریم. یک تماس، یک لبخند، یک دست دادن؛ اینها واکسن رایگان علیه مرگ روانی هستند.
🔹اگر احساس انز وا میکنید، امروز اولین گام را بردارید. به کسی زنگ بزنید که ماههاست ندیدهاید. بگویید: «دلم برات تنگ شده.» این جمله کوچک، میتواند زندگی را نجات دهد. تنهایی میکشد، اما ارتباط، زنده میکند.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤5👍1
سیاهترین تباهی سازمانیافته... از کنیا تا خلیج فارس
نیویورکتایمز به داستانی کمتر دانسته پرداخت که سر و صدای زیادی به پا کرد و آن را با گزارش تازهتر، تکمیل و در واقع تصویر تلخی را که از زنان کنیایی کارگر در سعودی و خلیج فارس ارائه کرده بود... تلختر و باورنکردنیتر کرد.
زنان کنیایی بخشی از نیروی کار دریافتی قراردادی هستند که از کشورهای توسعه نیافته و در حال توسعه به خلیج فارس برده میشوند. در بسیاری یا در واقعیت امر، اکثر موارد... این "شرکت" استخدامی در کشور مبدأ است که زنان و مردان و حتی نوجوانان هموطن را با قرارداد به "طرف همکاری" تبدیل میکند. این قراردادها در جریان "جذب نیروی کار" در اختیار اعراب خلیج همیشه فارس قرار میگیرند.
آنچه نیویورکتایمز در گزارش چند روز پیش خود منتشر کرد، داستان زنانی است که تنها، چه مجرد و چه متأهل، برای "کار" به خلیج فارس برده شدهاند و یا حامله به مقصد رسیدند که به معنای "حامله شدن در راه" است یا در کشور محل کار خود با زور یا تطمیع یا هر روند دیگر، از مردانی هموطن یا عرب، باردار شدهاند. اینان مادر شدهاند و هیچ ذهنیت و فکری و ذکری جز فرزندانشان ندارند. این فرزندان... پدر ندارند! قانون سعودی و کشورهای دیگر عرب نیز اینان را به عنوان مادر به رسمیت نمیشناسد ولی فرزندانشان را متولد خاک و تابع قلمداد میکند. مادر برای با فرزند ماندن، در رؤیا ببیند اگر روزی تابعیت و شهروندی را به سرعت دریافت کند و باید به عنوان نیروی کار ادامه بدهد. بخواهد برود؟ فرزندش را باید رها کند! این همه داستان نیست!
گزارش تازهتر نیویورکتایمز به نقش مافیای دولتی در این بیزینس "نیروی کار" پرداخته است و همین قدر از آن برای درک تباهی موجود، کافی است:
"طبق اسناد منتشرشده تقریبا یکی از هر ده شرکتهای ثبت شده کنیایی در حوزه تامین نیروی کار در مالکیت مقامهای فعلی یا پیشین دولتی یا چهره های سیاسی قرار دارد که بسیاری از آنان به حزب ویلیام روتو ارتباط دارند و لابیگران میگویند این رقم کمتر از واقعیت است چون بسیاری از سیاستمداران مالکیت خود را پنهان میکنند.
در کنیا شرکتهای تامین نیروی کار با جذب کارگران و فروش قراردادهای آنان به آژانسهای سعودی که کارگران را به مشاغل مختلف اعزام میکنند درآمد کسب میکنند.
به گفته فرانسس واهومه رئیس انجمن Association of Skilled Migrant Agencies of Kenya که بزرگترین تشکل این صنعت است دریافت مجوز برای تاسیس یک شرکت تامین نیروی کار در کنیا ضروری است و همین امر سبب میشود حضور در دولت مزیت ایجاد کند."/ هممیهن بینالملل
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
نیویورکتایمز به داستانی کمتر دانسته پرداخت که سر و صدای زیادی به پا کرد و آن را با گزارش تازهتر، تکمیل و در واقع تصویر تلخی را که از زنان کنیایی کارگر در سعودی و خلیج فارس ارائه کرده بود... تلختر و باورنکردنیتر کرد.
زنان کنیایی بخشی از نیروی کار دریافتی قراردادی هستند که از کشورهای توسعه نیافته و در حال توسعه به خلیج فارس برده میشوند. در بسیاری یا در واقعیت امر، اکثر موارد... این "شرکت" استخدامی در کشور مبدأ است که زنان و مردان و حتی نوجوانان هموطن را با قرارداد به "طرف همکاری" تبدیل میکند. این قراردادها در جریان "جذب نیروی کار" در اختیار اعراب خلیج همیشه فارس قرار میگیرند.
آنچه نیویورکتایمز در گزارش چند روز پیش خود منتشر کرد، داستان زنانی است که تنها، چه مجرد و چه متأهل، برای "کار" به خلیج فارس برده شدهاند و یا حامله به مقصد رسیدند که به معنای "حامله شدن در راه" است یا در کشور محل کار خود با زور یا تطمیع یا هر روند دیگر، از مردانی هموطن یا عرب، باردار شدهاند. اینان مادر شدهاند و هیچ ذهنیت و فکری و ذکری جز فرزندانشان ندارند. این فرزندان... پدر ندارند! قانون سعودی و کشورهای دیگر عرب نیز اینان را به عنوان مادر به رسمیت نمیشناسد ولی فرزندانشان را متولد خاک و تابع قلمداد میکند. مادر برای با فرزند ماندن، در رؤیا ببیند اگر روزی تابعیت و شهروندی را به سرعت دریافت کند و باید به عنوان نیروی کار ادامه بدهد. بخواهد برود؟ فرزندش را باید رها کند! این همه داستان نیست!
گزارش تازهتر نیویورکتایمز به نقش مافیای دولتی در این بیزینس "نیروی کار" پرداخته است و همین قدر از آن برای درک تباهی موجود، کافی است:
"طبق اسناد منتشرشده تقریبا یکی از هر ده شرکتهای ثبت شده کنیایی در حوزه تامین نیروی کار در مالکیت مقامهای فعلی یا پیشین دولتی یا چهره های سیاسی قرار دارد که بسیاری از آنان به حزب ویلیام روتو ارتباط دارند و لابیگران میگویند این رقم کمتر از واقعیت است چون بسیاری از سیاستمداران مالکیت خود را پنهان میکنند.
در کنیا شرکتهای تامین نیروی کار با جذب کارگران و فروش قراردادهای آنان به آژانسهای سعودی که کارگران را به مشاغل مختلف اعزام میکنند درآمد کسب میکنند.
به گفته فرانسس واهومه رئیس انجمن Association of Skilled Migrant Agencies of Kenya که بزرگترین تشکل این صنعت است دریافت مجوز برای تاسیس یک شرکت تامین نیروی کار در کنیا ضروری است و همین امر سبب میشود حضور در دولت مزیت ایجاد کند."/ هممیهن بینالملل
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
😢5❤1👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥پاسخ سفیر ترکیه در اعتراض ایران به سد سازی های ترکیه در کشورش.خیلی جالبه !
@A_pajhohi
@hooreechannel 🌹
@A_pajhohi
@hooreechannel 🌹
👏1😱1
ظلم حاکمان و بارش آسمان!
از همان صبح چشم به آسمان پر از ابر دوختیم تا ببارد اما دریغ از قطره ای باران. مدتهاست حال آسمان همینطور است. پارسال هم همین بود. انگار ابرهای تلنبار شده او هم مثل غمهای دل ما نیاز به تلنگری دارد برای باریدن! شاید روزی وقت آن برسد.
دیشب پس از یک روز انتظار، به دعای کودکان معصوم، آسمان چند قطره ای نثار زمین قم دارالمومنین! کرد. اما فقط چند قطره برای دلخوشی زینب کوچولوی ۵ ساله ما! توی بالکن ایستاده بود و می گفت، بوی بارون میاد، چه بوی خوبی! وقتی چند قطره باران بر سر و رویش چکید با ذوق فراوان خوشحالی می کرد از بارش آسمان! با خود گفتم چگونه با ندانم کاری، این بچه ها را از طبیعی ترین حقشان محروم کردیم! و یادم آمد از کودکی خودم، زیر بارانی که سخاوتمندانه شرشر از آسمان می ریخت می خواندیم: بارون میاد جر جر پشت خونه هاجر...
چه کردیم با این نسل و نسلهای بعدی؟! تا وقتی آب در رودها و سدها و لوله ها بود خوش بودیم و مصرف کردیم و برای جبران معاملات دلاری صنعتی که تحریم از پایش درآورده بود، گوجه و بادمجان و هندوانه صادر کردیم و برای خودکفایی به موقع جنگی که مدام بود، گندم کاشتیم و راه به راه مجوز استفاده از ذخایر آبی زیرزمینی را دادیم و اکنون، حتی در برخی مناطق، آبی برای نوشیدن نداریم!
چون:
وقتی ما مرگ بر این و آن می گفتیم، دیگران به فرزندانشان حیات و زندگی و مهربانی می آموختند و روشهای درست مصرف آب را.
وقتی ما در هر کوی و برزن سلام فرمانده می خواندیم تا به دنیا بگوییم همه آماده اطاعت از فرمانده در موقع جنگ و نبرد هستیم، دیگران شیوه صحیح برداشت از منابع و مهربانی با زمین و طبیعت را آموزش می دادند.
وقتی ما دلسوزان مملکت را که هشدار می دادند با این شیوه مدیریت منابع آب، به ورشکستگی می رسید و پایان راه، به جرم جاسوسی زندانی می کردیم، دیگران این سرمایه های ملی را ارج می نهادند و از علمشان استفاده می کردند.
وقتی ما نخبگانمان را مجبور به مهاجرت می کردیم و پخمگان را بر مسند می نشاندیم، کشورهای همسایه بر روی رودهایی که بخشی از آب ما را تامین می کرد سد ساختند و سهم ما را تصرف کردند. و برخی دیگر از جدیدترین فناوریها برای اصلاح الگوی کشت و مصرف آبشان استفاده می کردند.
و وقتی ما فله ای مهاجر می پذیرفتیم و به دنبال دادن تابعیت آسان به آنها هستیم تا کمبود جمعیت مان را جبران کنیم، دیگران مهاجران نخبه جذب می کنند و از آنها برای چگونگی مقابله با تغییرات اقلیمی و آب و هوایی بهره می برند.
هرچند دیگر شاید خیلی دیر باشد تا ندانم کاریهایمان را جبران کنیم اما هنوز هم ایرانیان دلسوز و خبره ای در دنیا هستند که حاضرند برای نجات این سرزمین بشتابند و با نوآوریها در مصرف پسماند و آبهای قابل بازیافت، این مملکت را نجات دهند اما افسوس...
افسوس! آنها که بر مسند کارند و همه چیز را به دشمن ربط می دهند و دشمن را قویتر از دوست و حتی قادر به دستکاری در نزولات آسمانی می دانند، اجازه نخواهند داد کسی از آن سوی آب بیاید و مشکل آبمان را حل کند. شاید جاسوسی باشد که برای دشمن کار کند!
و صد افسوس بر کودکانی که قرار است از این پس پا به این سرزمین خشک بگذارند و افسانه باران بشنوند!
زینب جان! دعا کن ستم از این مملکت رخت بربندد تا دیگر ظلم حاکمان و سکوت عالمان مانع بارش آسمان بر صورت زیبایت نشود.
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
از همان صبح چشم به آسمان پر از ابر دوختیم تا ببارد اما دریغ از قطره ای باران. مدتهاست حال آسمان همینطور است. پارسال هم همین بود. انگار ابرهای تلنبار شده او هم مثل غمهای دل ما نیاز به تلنگری دارد برای باریدن! شاید روزی وقت آن برسد.
دیشب پس از یک روز انتظار، به دعای کودکان معصوم، آسمان چند قطره ای نثار زمین قم دارالمومنین! کرد. اما فقط چند قطره برای دلخوشی زینب کوچولوی ۵ ساله ما! توی بالکن ایستاده بود و می گفت، بوی بارون میاد، چه بوی خوبی! وقتی چند قطره باران بر سر و رویش چکید با ذوق فراوان خوشحالی می کرد از بارش آسمان! با خود گفتم چگونه با ندانم کاری، این بچه ها را از طبیعی ترین حقشان محروم کردیم! و یادم آمد از کودکی خودم، زیر بارانی که سخاوتمندانه شرشر از آسمان می ریخت می خواندیم: بارون میاد جر جر پشت خونه هاجر...
چه کردیم با این نسل و نسلهای بعدی؟! تا وقتی آب در رودها و سدها و لوله ها بود خوش بودیم و مصرف کردیم و برای جبران معاملات دلاری صنعتی که تحریم از پایش درآورده بود، گوجه و بادمجان و هندوانه صادر کردیم و برای خودکفایی به موقع جنگی که مدام بود، گندم کاشتیم و راه به راه مجوز استفاده از ذخایر آبی زیرزمینی را دادیم و اکنون، حتی در برخی مناطق، آبی برای نوشیدن نداریم!
چون:
وقتی ما مرگ بر این و آن می گفتیم، دیگران به فرزندانشان حیات و زندگی و مهربانی می آموختند و روشهای درست مصرف آب را.
وقتی ما در هر کوی و برزن سلام فرمانده می خواندیم تا به دنیا بگوییم همه آماده اطاعت از فرمانده در موقع جنگ و نبرد هستیم، دیگران شیوه صحیح برداشت از منابع و مهربانی با زمین و طبیعت را آموزش می دادند.
وقتی ما دلسوزان مملکت را که هشدار می دادند با این شیوه مدیریت منابع آب، به ورشکستگی می رسید و پایان راه، به جرم جاسوسی زندانی می کردیم، دیگران این سرمایه های ملی را ارج می نهادند و از علمشان استفاده می کردند.
وقتی ما نخبگانمان را مجبور به مهاجرت می کردیم و پخمگان را بر مسند می نشاندیم، کشورهای همسایه بر روی رودهایی که بخشی از آب ما را تامین می کرد سد ساختند و سهم ما را تصرف کردند. و برخی دیگر از جدیدترین فناوریها برای اصلاح الگوی کشت و مصرف آبشان استفاده می کردند.
و وقتی ما فله ای مهاجر می پذیرفتیم و به دنبال دادن تابعیت آسان به آنها هستیم تا کمبود جمعیت مان را جبران کنیم، دیگران مهاجران نخبه جذب می کنند و از آنها برای چگونگی مقابله با تغییرات اقلیمی و آب و هوایی بهره می برند.
هرچند دیگر شاید خیلی دیر باشد تا ندانم کاریهایمان را جبران کنیم اما هنوز هم ایرانیان دلسوز و خبره ای در دنیا هستند که حاضرند برای نجات این سرزمین بشتابند و با نوآوریها در مصرف پسماند و آبهای قابل بازیافت، این مملکت را نجات دهند اما افسوس...
افسوس! آنها که بر مسند کارند و همه چیز را به دشمن ربط می دهند و دشمن را قویتر از دوست و حتی قادر به دستکاری در نزولات آسمانی می دانند، اجازه نخواهند داد کسی از آن سوی آب بیاید و مشکل آبمان را حل کند. شاید جاسوسی باشد که برای دشمن کار کند!
و صد افسوس بر کودکانی که قرار است از این پس پا به این سرزمین خشک بگذارند و افسانه باران بشنوند!
زینب جان! دعا کن ستم از این مملکت رخت بربندد تا دیگر ظلم حاکمان و سکوت عالمان مانع بارش آسمان بر صورت زیبایت نشود.
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍5👌3❤2
معجزە کتاب
به نقشه جهان که نگاه میکنم، متوجه میشوم بسیارند سرزمینهایی که تا آخرین روزهایِ زندگی پایم به آنجا باز نخواهد شد، اما نکته جالب اینجاست که تقریبا از همه این سرزمینهای دور و نزدیک خاطره دارم. انگار با شهرها، خیابانها و حتی کوچههای آنجا آشناییِ دیرینه دارم.
هنوز بچه بودم که برایِ اردویِ تابستانی همراه با کریستین اندرسون، از جیرفت به دانمارک رفتم و در خیابانهایِ کپنهاک با دخترکِ کبریت فروشی آشنا شدم که جوجه اردکِ زشتی در دست داشت و با پریِ دریایی به لباس جدیدِ پادشاه میخندید.
در بازگشت به وطن، همراه با احمدِ شاملو به مراسمِ عروسیِ دخترای ننه دریا با پسرای عمو صحرا رفتم، کمی بعد با صمد بهرنگی به کچلِ کفترباز خندیدم و با اندوهِ پسرکِ لبوفروش غصه خوردم.
مرادیِ کرمانی من را از جیرفت به سیرچ دعوت کرد و با لهجه شیرینش گفت:
هم ولایتی"شما که غریبه نیستید"،
آنجا بود که با بچههای قالیبافِ خانه، سرم را بر نازبالش گذاشته و در قصه هایِ مجید با قاشق چایخوری، مربای شیرین خوردم.
با دولتآبادی به کلیدر رفتم و آنجا بود که دور از چشم گُل ممد، دل به عشقِ مارال سپردم و در روزگارِ سپری شدهء مردمِ سالخورده، جایِ خالیِ سلوچ را پیدا کردم.
مزارعِ آمریکا را وجب به وجب با جان اشتاین بک گشتم تا خوشههای خشم را به نظاره بنشینم.
با جک لندن و سپید دندانش به آلاسکا رفتم تا اینکه از دور پیرمردی را در دریا دیدم که کنارِ همینگوِی نشسته و از مشکلاتش در صیدِ ماهی صحبت میکند.
سهشنبهها همراه با میچ آلبوم به ملاقاتِ موری رفتم، خشم و هیاهو را در گور به گورِ فاکنر آموختم، با چارلز دیکنز تمامِ انگلستان را گشتم تا این که سرانجام در لندن با خواهران برونته آشنا شدم و از آنجا همراه با جورج اورول به قلعه حیوانات سر زدم، حس عجیبی بود، احساس میکردم سال در آن قلعه زندگی کردهام، حال و روزشان شباهتِ عجیبی داشت با روزگارِ مردمِ سرزمینِ من!
کازانتزاکیس من را با یونان آشنا کرد تا این که در سواحلِ کرت با زوربای یونانی هم پیاله شدم، با سیلونه به ایتالیایِ دوست داشتنی و فونتامارا رفتم و به مهمانیِ نان و شراب دعوت شدم و شبی در کنارِ اوریانا فالاچی نامه به کودکی که هرگز زاده نشد را خواندم.
کلمبیایِ مارکز را زمانی شناختم که بعد از صد سال تنهایی، عشق در سالهای وبا را تجربه کردم. سرزمین پرو را در سالهای سگی با یوسا شناختم و در مونیخ با هاینریش بُل به عقاید یک دلقک خندیدم، چند روزی هم در استکهلم مهمانِ فردریک بکمن بودم و در آنجا با مردی به نام اوه آشنا شدم.
ویکتور هوگو من را با بینوایانِ پاریس و گوژپشتی آشنا کرد که خاطراتِ آخرین روزِ یک محکوم را نجوا میکرد.
بالزاک در میانِ دهقانانِ فرانسه من را با زنِ زیبای سی سالهیی آشنا کرد و رومن رولان شبی من را به کنسرت موسیقیِ ژان کریستف در شانزه لیزه دعوت نمود، هر چند با وجودِ شیوعِ طاعون، با آلبر کامو هم چندان بیگانه نبودم.
من در تمام جبهههایِ جنگ به همراه مرل جنگیدم و در "نبردِ من"، هیتلر را بهتر شناختم، با هانا آرنت به دادگاهِ اورشلیم رفتم تا با چهره واقعیِ توتالیتاریسم بهتر آشنا شوم.
جومپا لاهیری را در کلکته ملاقات کردم و تا بمبئی با هم عاشقانههای تاگور را زمزمه کردیم. تمامِ جزایرِ ژاپن را با موراکامی گشت زدم تا این که بعد از جنگلِ نروژی، کافکا را در کرانه دیدم.
در ریگهای روان سیدنی با استیو تولتز آشنا شدم و گفتم هرچه بادا باد. جنایاتِ روسیه تزاری را در جنگ و صلح و آناکارنینای تولستوی شناختم و یک شب در مسکو مثل یک اَبله با داستایوسکی که هنوز یک جوان خام بود، قمار بازی کردم، اما او دائم از جنایت و مکافاتِ برادران کارامازوفِ سخن میگفت و من مجبور شدم با چخوف در باغِ آلبالو به میهمانی مادرِ ماکسیم گورکی بروم.
میلان کوندرا و ایوان کلیما را شبی در پراگ ملاقات کردم، بر ویرانههای کابل با خالد حسینی گریستم، با شافاک در قونیه به ملاقاتِ شمس رفته و چهل قانونِ عشق را آموختم و با دستمالی که از مولانا گرفتم، اشکهای کیمیا خاتون را پاک کردم.
در برزیل یازده دقیقه کافی بود تا در کنار پائولو کوئلیو با کیمیاگر آشنا شوم. در زمینِ سوخته اهواز با احمد محمود همسایه بودم و هر روز در مدارِ صفر درجه، درختِ انجیرِ معابد را تماشا میکردم. در سالِ بلوا با سمفونیِ مردگانِ عباس معروفی آشنا شدم و پس از آن بود که همراه با شوهرِ آهو خانمِ افغانی سری به کرمانشاه زدم تا شادکامان دره قره سو را بهتر بشناسم.
بله؛این معجزه کتاب است که حتی با پاسپورت کم اعتبارِ کشورِ من و بدونِ نیاز به ویزا و ارز، آدمی میتواند دورترین نقاطِ دنیا را ببیند، گشت بزند و شیرینترین خاطرات را با مارال، اسکارلت و آناکارنینا به یادگار داشته باشد.
✍علی کشاورزی
https://t.me/kettabkhanii
@hooreechannel 🌹
به نقشه جهان که نگاه میکنم، متوجه میشوم بسیارند سرزمینهایی که تا آخرین روزهایِ زندگی پایم به آنجا باز نخواهد شد، اما نکته جالب اینجاست که تقریبا از همه این سرزمینهای دور و نزدیک خاطره دارم. انگار با شهرها، خیابانها و حتی کوچههای آنجا آشناییِ دیرینه دارم.
هنوز بچه بودم که برایِ اردویِ تابستانی همراه با کریستین اندرسون، از جیرفت به دانمارک رفتم و در خیابانهایِ کپنهاک با دخترکِ کبریت فروشی آشنا شدم که جوجه اردکِ زشتی در دست داشت و با پریِ دریایی به لباس جدیدِ پادشاه میخندید.
در بازگشت به وطن، همراه با احمدِ شاملو به مراسمِ عروسیِ دخترای ننه دریا با پسرای عمو صحرا رفتم، کمی بعد با صمد بهرنگی به کچلِ کفترباز خندیدم و با اندوهِ پسرکِ لبوفروش غصه خوردم.
مرادیِ کرمانی من را از جیرفت به سیرچ دعوت کرد و با لهجه شیرینش گفت:
هم ولایتی"شما که غریبه نیستید"،
آنجا بود که با بچههای قالیبافِ خانه، سرم را بر نازبالش گذاشته و در قصه هایِ مجید با قاشق چایخوری، مربای شیرین خوردم.
با دولتآبادی به کلیدر رفتم و آنجا بود که دور از چشم گُل ممد، دل به عشقِ مارال سپردم و در روزگارِ سپری شدهء مردمِ سالخورده، جایِ خالیِ سلوچ را پیدا کردم.
مزارعِ آمریکا را وجب به وجب با جان اشتاین بک گشتم تا خوشههای خشم را به نظاره بنشینم.
با جک لندن و سپید دندانش به آلاسکا رفتم تا اینکه از دور پیرمردی را در دریا دیدم که کنارِ همینگوِی نشسته و از مشکلاتش در صیدِ ماهی صحبت میکند.
سهشنبهها همراه با میچ آلبوم به ملاقاتِ موری رفتم، خشم و هیاهو را در گور به گورِ فاکنر آموختم، با چارلز دیکنز تمامِ انگلستان را گشتم تا این که سرانجام در لندن با خواهران برونته آشنا شدم و از آنجا همراه با جورج اورول به قلعه حیوانات سر زدم، حس عجیبی بود، احساس میکردم سال در آن قلعه زندگی کردهام، حال و روزشان شباهتِ عجیبی داشت با روزگارِ مردمِ سرزمینِ من!
کازانتزاکیس من را با یونان آشنا کرد تا این که در سواحلِ کرت با زوربای یونانی هم پیاله شدم، با سیلونه به ایتالیایِ دوست داشتنی و فونتامارا رفتم و به مهمانیِ نان و شراب دعوت شدم و شبی در کنارِ اوریانا فالاچی نامه به کودکی که هرگز زاده نشد را خواندم.
کلمبیایِ مارکز را زمانی شناختم که بعد از صد سال تنهایی، عشق در سالهای وبا را تجربه کردم. سرزمین پرو را در سالهای سگی با یوسا شناختم و در مونیخ با هاینریش بُل به عقاید یک دلقک خندیدم، چند روزی هم در استکهلم مهمانِ فردریک بکمن بودم و در آنجا با مردی به نام اوه آشنا شدم.
ویکتور هوگو من را با بینوایانِ پاریس و گوژپشتی آشنا کرد که خاطراتِ آخرین روزِ یک محکوم را نجوا میکرد.
بالزاک در میانِ دهقانانِ فرانسه من را با زنِ زیبای سی سالهیی آشنا کرد و رومن رولان شبی من را به کنسرت موسیقیِ ژان کریستف در شانزه لیزه دعوت نمود، هر چند با وجودِ شیوعِ طاعون، با آلبر کامو هم چندان بیگانه نبودم.
من در تمام جبهههایِ جنگ به همراه مرل جنگیدم و در "نبردِ من"، هیتلر را بهتر شناختم، با هانا آرنت به دادگاهِ اورشلیم رفتم تا با چهره واقعیِ توتالیتاریسم بهتر آشنا شوم.
جومپا لاهیری را در کلکته ملاقات کردم و تا بمبئی با هم عاشقانههای تاگور را زمزمه کردیم. تمامِ جزایرِ ژاپن را با موراکامی گشت زدم تا این که بعد از جنگلِ نروژی، کافکا را در کرانه دیدم.
در ریگهای روان سیدنی با استیو تولتز آشنا شدم و گفتم هرچه بادا باد. جنایاتِ روسیه تزاری را در جنگ و صلح و آناکارنینای تولستوی شناختم و یک شب در مسکو مثل یک اَبله با داستایوسکی که هنوز یک جوان خام بود، قمار بازی کردم، اما او دائم از جنایت و مکافاتِ برادران کارامازوفِ سخن میگفت و من مجبور شدم با چخوف در باغِ آلبالو به میهمانی مادرِ ماکسیم گورکی بروم.
میلان کوندرا و ایوان کلیما را شبی در پراگ ملاقات کردم، بر ویرانههای کابل با خالد حسینی گریستم، با شافاک در قونیه به ملاقاتِ شمس رفته و چهل قانونِ عشق را آموختم و با دستمالی که از مولانا گرفتم، اشکهای کیمیا خاتون را پاک کردم.
در برزیل یازده دقیقه کافی بود تا در کنار پائولو کوئلیو با کیمیاگر آشنا شوم. در زمینِ سوخته اهواز با احمد محمود همسایه بودم و هر روز در مدارِ صفر درجه، درختِ انجیرِ معابد را تماشا میکردم. در سالِ بلوا با سمفونیِ مردگانِ عباس معروفی آشنا شدم و پس از آن بود که همراه با شوهرِ آهو خانمِ افغانی سری به کرمانشاه زدم تا شادکامان دره قره سو را بهتر بشناسم.
بله؛این معجزه کتاب است که حتی با پاسپورت کم اعتبارِ کشورِ من و بدونِ نیاز به ویزا و ارز، آدمی میتواند دورترین نقاطِ دنیا را ببیند، گشت بزند و شیرینترین خاطرات را با مارال، اسکارلت و آناکارنینا به یادگار داشته باشد.
✍علی کشاورزی
https://t.me/kettabkhanii
@hooreechannel 🌹
❤3
خشونتهای پنهان علیه زنان چاق
اگر شما جزء اون دسته افرادی باشید که شاخص توده بدنیتون یا همون BMI شما بالای ۲۵ باشه حتی یه ذره تو دسته زنانی با سایز لباس لارج و ایکس لارج و....قرار میگیرید، اون موقع زندگی کاملا تغییر میکنه و شما خشونتی رو تجربه میکنید که خواهر یا دخترخاله یا همکلاسی یا جاری لاغر و اسکینی شما هیچ درکی ازش نداره مثلا چی؟
مثلا نگاه چپچپ آدمها وقتی تو رستوران داری به ساندویچت گاز میزنی اه و پوووفِ لباسفروش وقتی هر مدلی رو میاره دم اتاق پرو، فیت تن تو نمیشه
نگاه معنادار آدمها وقتی داری شیرینی یا بستنی میخوری، نگاه معنیدار خیلی از مردها یا پسرها در تقبیح بدن و اندامت
و یا نگاه کردن همیشگی به تو به عنوان یک دوست اجتماعی و نه بیشتر چرا؟
چون تو چاقی. تمسخر چاقها در فیلمها و برنامهها و نمایشها و حتی خیرخواهی آدمها در قالب پیشنهاد دمنوش و قرصهای چربی سوز یا مربیهای کارکشته یا باشگاههای ارزون و نزدیک به خونه و... شاید فکر کنید دارم اغراق میکنم اما ابدا اینطور نیست و امیدوارم همراهان همدردم من رو تایید کنند.
من از وقتی یادم میاد صرفا به خاطر اینکه بدنم منطبق با معیارهای زیباییشناسانه زمانه نبود و (نه چاقی افراطی) مورد خشونتهای کلامی در لباس خیرخواهی و دوستی و محبت قرار گرفتم از اعضای خانواده و فامیل که نگران بودند اندکی اضافه وزنم، بختم رو کور کنه
تااااا الان و فالووری که وقتی دارم کتاب یا دوره رو معرفی میکنم میاد میگه چقدر چاقین، یا چقدر چاق شدین یا چقدر تو عكسا لاغرتريد...
و این درد یه عمر با آدم همراهه و همه ماها به جایی زیر بار این درد مجبور شدیم با بدنمون بیرحم باشیم.
روشهای تهاجمی عملهای جراحی، رژیمهای سخت، گرسنگیهای زجرآور و طولانی، داروهای مختلف و از همه بدتر نفرت از بدن خویش از عواقب زندگی در جامعه امروزیه
که حرمسرا پروریش نه به شیوه قرون پیشین
که به سبک به بردگی کشیدن تن زن به مثابه ابزار همگام با مد جنسیتیه.
هیشکی نمیدونه خیلی از ماها نه احمقهای پرخوری هستیم که قدرت مهار شکم بارگیمون رو نداریم و نه تنبلهای جاسنگینی که زورمون میاد چهار تا نرمش کنیم.
خیلی از ماها دلایل نوشته و نانوشته زیادی برای این چند کیلوی اضافه داریم که شاید نشه به کسی گفت.
✍الهام فلاح
https://t.me/Hrman1
@hooreechannel 🌹
اگر شما جزء اون دسته افرادی باشید که شاخص توده بدنیتون یا همون BMI شما بالای ۲۵ باشه حتی یه ذره تو دسته زنانی با سایز لباس لارج و ایکس لارج و....قرار میگیرید، اون موقع زندگی کاملا تغییر میکنه و شما خشونتی رو تجربه میکنید که خواهر یا دخترخاله یا همکلاسی یا جاری لاغر و اسکینی شما هیچ درکی ازش نداره مثلا چی؟
مثلا نگاه چپچپ آدمها وقتی تو رستوران داری به ساندویچت گاز میزنی اه و پوووفِ لباسفروش وقتی هر مدلی رو میاره دم اتاق پرو، فیت تن تو نمیشه
نگاه معنادار آدمها وقتی داری شیرینی یا بستنی میخوری، نگاه معنیدار خیلی از مردها یا پسرها در تقبیح بدن و اندامت
و یا نگاه کردن همیشگی به تو به عنوان یک دوست اجتماعی و نه بیشتر چرا؟
چون تو چاقی. تمسخر چاقها در فیلمها و برنامهها و نمایشها و حتی خیرخواهی آدمها در قالب پیشنهاد دمنوش و قرصهای چربی سوز یا مربیهای کارکشته یا باشگاههای ارزون و نزدیک به خونه و... شاید فکر کنید دارم اغراق میکنم اما ابدا اینطور نیست و امیدوارم همراهان همدردم من رو تایید کنند.
من از وقتی یادم میاد صرفا به خاطر اینکه بدنم منطبق با معیارهای زیباییشناسانه زمانه نبود و (نه چاقی افراطی) مورد خشونتهای کلامی در لباس خیرخواهی و دوستی و محبت قرار گرفتم از اعضای خانواده و فامیل که نگران بودند اندکی اضافه وزنم، بختم رو کور کنه
تااااا الان و فالووری که وقتی دارم کتاب یا دوره رو معرفی میکنم میاد میگه چقدر چاقین، یا چقدر چاق شدین یا چقدر تو عكسا لاغرتريد...
و این درد یه عمر با آدم همراهه و همه ماها به جایی زیر بار این درد مجبور شدیم با بدنمون بیرحم باشیم.
روشهای تهاجمی عملهای جراحی، رژیمهای سخت، گرسنگیهای زجرآور و طولانی، داروهای مختلف و از همه بدتر نفرت از بدن خویش از عواقب زندگی در جامعه امروزیه
که حرمسرا پروریش نه به شیوه قرون پیشین
که به سبک به بردگی کشیدن تن زن به مثابه ابزار همگام با مد جنسیتیه.
هیشکی نمیدونه خیلی از ماها نه احمقهای پرخوری هستیم که قدرت مهار شکم بارگیمون رو نداریم و نه تنبلهای جاسنگینی که زورمون میاد چهار تا نرمش کنیم.
خیلی از ماها دلایل نوشته و نانوشته زیادی برای این چند کیلوی اضافه داریم که شاید نشه به کسی گفت.
✍الهام فلاح
https://t.me/Hrman1
@hooreechannel 🌹
👍5❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 ۹۴ درصد از سقطهای عمدی توسط خانمهای متاهل خانوادهدار اتفاق افتاده است
🔹جلال غفارزاده، سرپرست مرکز نظارت و اعتباربخشی امور درمان وزارت بهداشت: بررسیهای جدید نشان میدهد ۹۴ درصد از سقطهای عمدی توسط خانمهای متاهل خانوادهدار اتفاق افتاده و افرادی که خارج از چارچوب خانواده باردار شدهاند بسیار اندک هستند.
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
🔹جلال غفارزاده، سرپرست مرکز نظارت و اعتباربخشی امور درمان وزارت بهداشت: بررسیهای جدید نشان میدهد ۹۴ درصد از سقطهای عمدی توسط خانمهای متاهل خانوادهدار اتفاق افتاده و افرادی که خارج از چارچوب خانواده باردار شدهاند بسیار اندک هستند.
@hammihanonline
@hooreechannel 🌹
😱1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✅جذب ۳۰۰۰ طلبه در آموزش و پرورش در دولت رئیسی، خیانت به سیستم آموزشی کشور بود.
👈آموزش و پرورشی که قرار است جامعه ای مطیع بسازد نیازی به تخصص ندارد! کافی است بچه ها را سربازانی برای نظام ولایی تربیت کنی، سربازانی مطیع که فکر نکنند چرا مرگ بر فلان و درود بر بهمان می گویند! فقط بگویند و چشم و گوش بسته اطاعت کنند. برای آموزش هم که روخوانی کتاب کافی است!
با این هدف، دولت تراز اسلامی (ولایی) طلبه ها را بدون هیچ تخصصی در زمینه تعلیم و تربیت، جذب آموزش و پرورش کرد.
@hooreechannel 🌹
👈آموزش و پرورشی که قرار است جامعه ای مطیع بسازد نیازی به تخصص ندارد! کافی است بچه ها را سربازانی برای نظام ولایی تربیت کنی، سربازانی مطیع که فکر نکنند چرا مرگ بر فلان و درود بر بهمان می گویند! فقط بگویند و چشم و گوش بسته اطاعت کنند. برای آموزش هم که روخوانی کتاب کافی است!
با این هدف، دولت تراز اسلامی (ولایی) طلبه ها را بدون هیچ تخصصی در زمینه تعلیم و تربیت، جذب آموزش و پرورش کرد.
@hooreechannel 🌹
🔥4👍2
۷ توصیهی به ظاهر «مفید» که در واقع میتوانند آسیبزننده باشند
بعضی توصیهها ظاهر انگیزشی دارند اما در عمل بیشتر ضرر میزنند تا سود. مثل همین موارد زیر:
۱. «هرگز تسلیم نشو.»
این توصیه همیشه درست نیست. گاهی چیزی که برایش تسلیم نمیشوی در واقع دارد وقتت را تلف میکند یا به مسیرت آسیب میزند.
میتوانی همان انرژی را روی راهی بگذاری که آیندهی روشنتری برایت بسازد.
زمانی باید رها کنی که میبینی این هدف سلامتت را به خطر انداخته، پیشرفتی نداری یا فقط باعث میشود احساس بدی نسبت به خودت داشته باشی.
۲. «رابطهها همیشه سخت و پر از تلاشاند.»
این باور درست نیست. اگر بعد از یک رابطهی ناموفق خودت را سرزنش میکنی که چرا بیشتر تلاش نکردی، کمی مکث کن.
یک رابطهی سازگار و سالم نباید شبیه به کشمکش دائمی باشد.
تلاش بیوقفه و فداکاری بیش از حد فقط به دلخوری و فشار عصبی ختم میشود.
۳. «هر چی دلت خواست بخور، فقط اعتمادبهنفس داشته باش!»
مثبتاندیشی نسبت به بدن مهم است، یعنی بدنات را دوست داشته باشی، فارغ از شکل و اندازهاش.
اما عشق به بدن یعنی مراقبت از آن: با ورزش، غذاهای مقوی خوردن و رعایت تعادل.
راحت بودن با عادتهای ناسالم که به سلامتت ضربه میزنند، معنای واقعی پذیرش بدن نیست.
۴. «باید ببخشی تا درمان شوی.»
نه، همه سزاوار بخشش نیستند.
میتوانی بدون اینکه کسی را ببخشی، از او و ماجرا عبور کنی، مخصوصاً اگر آسیب بزرگی زده که اثرش هنوز همراهت است.
بعضیها حتی ذرهای پشیمان نمیشوند؛ پس نبخشیدن آنها کاملاً طبیعی است.
۵. «بذار بچه گریه کنه تا عادت کنه.»
این کار اغلب به احساس بیتوجهی منجر میشود.
نتیجهاش کودکی وابستهتر و ناراضیتر در آینده خواهد بود.
کارشناسان میگویند کودک باید احساس امنیت کند تا بعداً بتواند مستقل شود؛ برعکس آن، فقط نیاز به وابستگیاش را بیشتر میکند.
۶. «خودت رو با دیگران مقایسه نکن.»
شاید عجیب به نظر برسد، اما مقایسه میتواند مفید هم باشد.
وقتی به کسانی نگاه میکنی که در مسیر مشابهاند، میتوانی از موفقیتهایشان ایده بگیری و الهام بگیری.
البته هرکسی راه خودش را دارد، اما نگاه به دیگران میتواند انگیزهبخش باشد؛ به شرطی که افراط نکنی و خودت را فرسوده نسازی.
۷. «همهچیز درست میشود.»
مثبت بودن خوب است، اما اگر دوستی در شرایط سختی است، با گفتن «همهچی درست میشه رفیق» قرار نیست ناگهان آرام شود.
گاهی بهتر است فقط گوش بدهی و همدل باشی. همین کافی است.
در بیشتر این توصیهها متوجه شدی که موضوع اصلی «مثبت ماندن» است.
اما همیشه بهتر است کمی واقعبینانهتر به زندگی نگاه کنیم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
بعضی توصیهها ظاهر انگیزشی دارند اما در عمل بیشتر ضرر میزنند تا سود. مثل همین موارد زیر:
۱. «هرگز تسلیم نشو.»
این توصیه همیشه درست نیست. گاهی چیزی که برایش تسلیم نمیشوی در واقع دارد وقتت را تلف میکند یا به مسیرت آسیب میزند.
میتوانی همان انرژی را روی راهی بگذاری که آیندهی روشنتری برایت بسازد.
زمانی باید رها کنی که میبینی این هدف سلامتت را به خطر انداخته، پیشرفتی نداری یا فقط باعث میشود احساس بدی نسبت به خودت داشته باشی.
۲. «رابطهها همیشه سخت و پر از تلاشاند.»
این باور درست نیست. اگر بعد از یک رابطهی ناموفق خودت را سرزنش میکنی که چرا بیشتر تلاش نکردی، کمی مکث کن.
یک رابطهی سازگار و سالم نباید شبیه به کشمکش دائمی باشد.
تلاش بیوقفه و فداکاری بیش از حد فقط به دلخوری و فشار عصبی ختم میشود.
۳. «هر چی دلت خواست بخور، فقط اعتمادبهنفس داشته باش!»
مثبتاندیشی نسبت به بدن مهم است، یعنی بدنات را دوست داشته باشی، فارغ از شکل و اندازهاش.
اما عشق به بدن یعنی مراقبت از آن: با ورزش، غذاهای مقوی خوردن و رعایت تعادل.
راحت بودن با عادتهای ناسالم که به سلامتت ضربه میزنند، معنای واقعی پذیرش بدن نیست.
۴. «باید ببخشی تا درمان شوی.»
نه، همه سزاوار بخشش نیستند.
میتوانی بدون اینکه کسی را ببخشی، از او و ماجرا عبور کنی، مخصوصاً اگر آسیب بزرگی زده که اثرش هنوز همراهت است.
بعضیها حتی ذرهای پشیمان نمیشوند؛ پس نبخشیدن آنها کاملاً طبیعی است.
۵. «بذار بچه گریه کنه تا عادت کنه.»
این کار اغلب به احساس بیتوجهی منجر میشود.
نتیجهاش کودکی وابستهتر و ناراضیتر در آینده خواهد بود.
کارشناسان میگویند کودک باید احساس امنیت کند تا بعداً بتواند مستقل شود؛ برعکس آن، فقط نیاز به وابستگیاش را بیشتر میکند.
۶. «خودت رو با دیگران مقایسه نکن.»
شاید عجیب به نظر برسد، اما مقایسه میتواند مفید هم باشد.
وقتی به کسانی نگاه میکنی که در مسیر مشابهاند، میتوانی از موفقیتهایشان ایده بگیری و الهام بگیری.
البته هرکسی راه خودش را دارد، اما نگاه به دیگران میتواند انگیزهبخش باشد؛ به شرطی که افراط نکنی و خودت را فرسوده نسازی.
۷. «همهچیز درست میشود.»
مثبت بودن خوب است، اما اگر دوستی در شرایط سختی است، با گفتن «همهچی درست میشه رفیق» قرار نیست ناگهان آرام شود.
گاهی بهتر است فقط گوش بدهی و همدل باشی. همین کافی است.
در بیشتر این توصیهها متوجه شدی که موضوع اصلی «مثبت ماندن» است.
اما همیشه بهتر است کمی واقعبینانهتر به زندگی نگاه کنیم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤1
🔴 موتورسواری زنان؛ ضرورت شهری با جواز شرعی | چرا قانونگذار کوتاه نمیآید؟
📌اظهارات یک استاد حوزه علمیه قم، بار دیگر موضوع موتورسواری بانوان را به مرکز توجه افکار عمومی کشانده است. کاظم قاضیزاده، استاد دروس خارج فقه، میگوید در فقه اسلامی هیچ منع شرعی برای موتورسواری زنان وجود ندارد و سابقه تاریخی سوارکاری زنان در صدر اسلام نیز همین واقعیت را تأیید میکند.
📌در شرایطی که سالها محدودیتهای اداری و فرهنگی مانع صدور گواهینامه شده، این سخنان نشان میدهد بحث بر سر «حرمت شرعی» مدتهاست پایان یافته و مانع اصلی نه فقه، بلکه قانون و نگاههای سلیقهای است.
📍جواز شرعی روشن؛ نیاز اجتماعی روشنتر
📌قاضیزاده با اشاره به روایات فقهی، موتورسواری امروز را تفاوتی با سوارکاری زنان در صدر اسلام نمیداند. او تأکید میکند که موتور بهخصوص برای زنانی که توان خرید خودرو ندارند یا با محدودیتهای حملونقل شهری مواجهند، نه یک انتخاب تفریحی، بلکه راهکاری ضروری و اقتصادی است.
📌در واقع، این سخنان خط بطلانی است بر سالها استناد به «ابهام شرعی»؛ چرا که اکنون روشن است مانع شرعی وجود ندارد و موضوع کاملاً در حوزه تصمیمگیریهای اجرایی و قانونی قرار میگیرد.
📍ضرورت اقتصادی و ترافیکی؛ مسئلهای فراتر از حقوق فردی
📌دادههای شهری نشان میدهد بانوان در شهرهای بزرگ با معضلات جدی رفتوآمد روبهرو هستند؛ نبود حملونقل عمومی کافی، هزینه بالای تاکسی اینترنتی، قیمت نجومی خودرو و ترافیک سنگین، استفاده از موتور را به گزینهای عملی و مقرون بهصرفه تبدیل کرده است.
📌کارشناسان حملونقل نیز میگویند صدور گواهینامه رسمی برای بانوان نهتنها امنیت آنان را افزایش میدهد، بلکه باعث کاهش وابستگی به خودروهای خانوادگی، کاهش ترافیک، و افزایش بهرهوری شهری خواهد شد.
📌تجربه کشورهای منطقه ــ از امارات و ترکیه تا کشورهای اروپایی ــ نشان داده که حضور زنان در حملونقل موتوری، مشارکت آنان در اقتصاد شهری را افزایش میدهد و کیفیت زندگی را بهبود میبخشد.
📍تجربه تاریخی اسلام؛ رد ادعای مخالفت سنت
📌استناد قاضیزاده به حضور فعال زنان در حملونقل صدر اسلام، یک نکته مهم را روشن میکند: آنچه امروز ممنوع و غیرقانونی تلقی میشود، نه تنها سابقه شرعی ندارد بلکه برخلاف سنت تاریخی است.
📌جامعه نیز عملاً این تغییر را پذیرفته است؛ حضور روزافزون زنان موتورسوار در خیابانها و پذیرش عمومی نسبت به آن نشان میدهد که عرف جامعه از قانون پیش افتاده و مقاومت فعلی بیشتر ریشه در سلیقههای اداری دارد تا هنجارهای اجتماعی.
📍گواهینامه؛ از حق فردی تا ضرورت عمومی
📌با توجه به این تحلیلها، صدور گواهینامه موتور برای بانوان بیش از آنکه موضوعی حقوقی باشد، یک ضرورت اجتماعی و اقتصادی است. نبود قانون شفاف، زنان را به استفاده غیررسمی و ناایمن سوق داده و عملاً ریسکهای بیشتری ایجاد کرده است.
📌اکنون که پشتوانه فقهی، تجربه تاریخی و نیاز اجتماعی همگی در یک نقطه به هم رسیدهاند، توپ در زمین قانونگذاران است. اگر قانونگذاری بهروز نشود، شکاف میان فقه، عرف و قوانین اجرایی هر روز عمیقتر خواهد شد.
📍فقه جلو افتاد، قانون عقب ماند
📌اظهارات استاد حوزه این پیام روشن را دارد که نه دین مخالف است، نه جامعه؛ فقط قانونگذاری عقب مانده است.
📌صدور گواهینامه برای زنان نه تنها منع شرعی ندارد، بلکه بهدلیل شرایط اقتصادی و نیاز به استقلال حرکتی، یک ضرورت ملموس برای زندگی شهری امروز است. حالا نوبت مسئولان است که با کنار گذاشتن تعارفات و ملاحظات غیرضروری، حقوق شهروندی نیمی از جامعه را به رسمیت بشناسند.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
📌اظهارات یک استاد حوزه علمیه قم، بار دیگر موضوع موتورسواری بانوان را به مرکز توجه افکار عمومی کشانده است. کاظم قاضیزاده، استاد دروس خارج فقه، میگوید در فقه اسلامی هیچ منع شرعی برای موتورسواری زنان وجود ندارد و سابقه تاریخی سوارکاری زنان در صدر اسلام نیز همین واقعیت را تأیید میکند.
📌در شرایطی که سالها محدودیتهای اداری و فرهنگی مانع صدور گواهینامه شده، این سخنان نشان میدهد بحث بر سر «حرمت شرعی» مدتهاست پایان یافته و مانع اصلی نه فقه، بلکه قانون و نگاههای سلیقهای است.
📍جواز شرعی روشن؛ نیاز اجتماعی روشنتر
📌قاضیزاده با اشاره به روایات فقهی، موتورسواری امروز را تفاوتی با سوارکاری زنان در صدر اسلام نمیداند. او تأکید میکند که موتور بهخصوص برای زنانی که توان خرید خودرو ندارند یا با محدودیتهای حملونقل شهری مواجهند، نه یک انتخاب تفریحی، بلکه راهکاری ضروری و اقتصادی است.
📌در واقع، این سخنان خط بطلانی است بر سالها استناد به «ابهام شرعی»؛ چرا که اکنون روشن است مانع شرعی وجود ندارد و موضوع کاملاً در حوزه تصمیمگیریهای اجرایی و قانونی قرار میگیرد.
📍ضرورت اقتصادی و ترافیکی؛ مسئلهای فراتر از حقوق فردی
📌دادههای شهری نشان میدهد بانوان در شهرهای بزرگ با معضلات جدی رفتوآمد روبهرو هستند؛ نبود حملونقل عمومی کافی، هزینه بالای تاکسی اینترنتی، قیمت نجومی خودرو و ترافیک سنگین، استفاده از موتور را به گزینهای عملی و مقرون بهصرفه تبدیل کرده است.
📌کارشناسان حملونقل نیز میگویند صدور گواهینامه رسمی برای بانوان نهتنها امنیت آنان را افزایش میدهد، بلکه باعث کاهش وابستگی به خودروهای خانوادگی، کاهش ترافیک، و افزایش بهرهوری شهری خواهد شد.
📌تجربه کشورهای منطقه ــ از امارات و ترکیه تا کشورهای اروپایی ــ نشان داده که حضور زنان در حملونقل موتوری، مشارکت آنان در اقتصاد شهری را افزایش میدهد و کیفیت زندگی را بهبود میبخشد.
📍تجربه تاریخی اسلام؛ رد ادعای مخالفت سنت
📌استناد قاضیزاده به حضور فعال زنان در حملونقل صدر اسلام، یک نکته مهم را روشن میکند: آنچه امروز ممنوع و غیرقانونی تلقی میشود، نه تنها سابقه شرعی ندارد بلکه برخلاف سنت تاریخی است.
📌جامعه نیز عملاً این تغییر را پذیرفته است؛ حضور روزافزون زنان موتورسوار در خیابانها و پذیرش عمومی نسبت به آن نشان میدهد که عرف جامعه از قانون پیش افتاده و مقاومت فعلی بیشتر ریشه در سلیقههای اداری دارد تا هنجارهای اجتماعی.
📍گواهینامه؛ از حق فردی تا ضرورت عمومی
📌با توجه به این تحلیلها، صدور گواهینامه موتور برای بانوان بیش از آنکه موضوعی حقوقی باشد، یک ضرورت اجتماعی و اقتصادی است. نبود قانون شفاف، زنان را به استفاده غیررسمی و ناایمن سوق داده و عملاً ریسکهای بیشتری ایجاد کرده است.
📌اکنون که پشتوانه فقهی، تجربه تاریخی و نیاز اجتماعی همگی در یک نقطه به هم رسیدهاند، توپ در زمین قانونگذاران است. اگر قانونگذاری بهروز نشود، شکاف میان فقه، عرف و قوانین اجرایی هر روز عمیقتر خواهد شد.
📍فقه جلو افتاد، قانون عقب ماند
📌اظهارات استاد حوزه این پیام روشن را دارد که نه دین مخالف است، نه جامعه؛ فقط قانونگذاری عقب مانده است.
📌صدور گواهینامه برای زنان نه تنها منع شرعی ندارد، بلکه بهدلیل شرایط اقتصادی و نیاز به استقلال حرکتی، یک ضرورت ملموس برای زندگی شهری امروز است. حالا نوبت مسئولان است که با کنار گذاشتن تعارفات و ملاحظات غیرضروری، حقوق شهروندی نیمی از جامعه را به رسمیت بشناسند.
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
♦️با رونق گردشگری اسلام به خطر می افتد!
اصفهانی که میتواند از صندوقهای ارزی پایدارش تولید ثروت کند چرا باید افتخارش به صادرات پیاز به عراق باشد؟!
محمد درویش فعال محیط زیست در #گفتگو با خبرفوری:
🔹اصفهان تنها کلانشهر ایران است که به آن اجازه ندادند بعد از انقلاب یک هتل ۵ ستاره داشته باشد.
🔹چون ارادهای در اصفهان است که میگوید ما ۲۳ هزار شهید دادهایم اگر گردشگری رونق پیدا کند اسلام به خطر میافتد. ما باید بریم سراغ صنایع فولاد و آهن!
🔹در اصفهان ۵ میلیون نفری ۱۱ هزار واحد صنعتی داریم، تهران ۱۵ میلیون نفری ۱۰ هزار واحد صنعتی دارد. چرا شما کران تا کران در سیستان و بلوچستان راه میروید یک کارخانه پیدا نمیکنید بعد میگویید چرا مردم تروریست شدهاند؟
🔹۷۵۰ صنعت اببر در استان اصفهان است. جایی که آب نیست، جایی که بدترین فروچاله را دارد چرا انقدر کلکسیون صنایع آببر دارد؟
@hooreechannel 🌹
اصفهانی که میتواند از صندوقهای ارزی پایدارش تولید ثروت کند چرا باید افتخارش به صادرات پیاز به عراق باشد؟!
محمد درویش فعال محیط زیست در #گفتگو با خبرفوری:
🔹اصفهان تنها کلانشهر ایران است که به آن اجازه ندادند بعد از انقلاب یک هتل ۵ ستاره داشته باشد.
🔹چون ارادهای در اصفهان است که میگوید ما ۲۳ هزار شهید دادهایم اگر گردشگری رونق پیدا کند اسلام به خطر میافتد. ما باید بریم سراغ صنایع فولاد و آهن!
🔹در اصفهان ۵ میلیون نفری ۱۱ هزار واحد صنعتی داریم، تهران ۱۵ میلیون نفری ۱۰ هزار واحد صنعتی دارد. چرا شما کران تا کران در سیستان و بلوچستان راه میروید یک کارخانه پیدا نمیکنید بعد میگویید چرا مردم تروریست شدهاند؟
🔹۷۵۰ صنعت اببر در استان اصفهان است. جایی که آب نیست، جایی که بدترین فروچاله را دارد چرا انقدر کلکسیون صنایع آببر دارد؟
@hooreechannel 🌹
👍3😢2
🔴 انباشت روانی خشونت در جامعه
🗒 آن شب سرد پاییزی، در حالی که آثار برف همچنان تپه های اطراف بزرگراه را پوشانده بود، پشت فرمان در ترافیک شبانه همیشگی تهران بودم. روزهای پایانی آبان ۹۸ بود و خبر افزایش قیمت بنزین، مثل بمب منفجر شده بوده، شهر در اضطرابی نامرئی میتپید. ناگهان موجی از جمعیت خشمگین، ترافیک را شکافت. در چند ثانیه، اتوبان بسته شد. پیش چشمم، چند نفر با نیرویی که از منطق فیزیک پیروی نمیکرد، ستونهای عظیم نورافکنهای میانی اتوبان را از جا کندند. من درست نخستین ماشین در شکاف ترافیک بودم و اگر به سختی دنده عقب نگرفته بودم، آن ستون آهنین میتوانست بر سقفم فرود بیاید. آن لحظه، یک حقیقت ساده؛ اما سهمگین را با تمام وجود حس کردم خشونت جمعی، ناگهان از آسمان نمیافتد. در لحظهای خاص، مثل سیلی که سدش شکسته شود، از درون جامعه سرریز میشود.
⬅️ چگونه خشمی که افراد معمولاً جداگانه و خاموش تجربه میکنند، یکباره به نیرویی جمعی و ویرانگر تبدیل میشود؟ «تد گار» در کتاب «چرا ملت ها شورش می کنند» تلاش کرده نشان دهد، چگونه احساس فردی محرومیت به علاوه ادراک جمعی و مشروعیت، به خشونت جمعی بدل می شود؛ اما مکانیسم تبدیل یک وضعیت روانشناختی به جامعه شناختی را شرح نمی دهد.
⬅️ گار میگوید خشونت جمعی نتیجه گسست میان «انتظارات» و «واقعیتها» است. می توان دریافت وقتی محرومیت به شکل فردی احساس می شود، فرد به لحاظ روانشناختی خشوت برایش فراهم است؛ اما وقتی این محرومیت را به صورت جمعی ادراک کند، بدین معنی که خود را جزیی از یک گروه یا جامعه محروم بیابد، محرومیت را سیستماتیک و رهایی از آن را دشوار می یابد، این ادراک جمعی، خشونت را مشروعیت می بخشد و به شکل جمعی آزاد می شود. ذهن فردی این پیام را دریافت میکند که این درد، یک حادثه شخصی نیست که باید تحملش کنم، نشانه وجود یک بیعدالتی ساختاری است. به بیان جامعهشناسی، رنج از «تجربۀ خصوصی» به «آگاهی سیاسی» تبدیل میشود.
⬅️ خشم مشترک از یک «منبع مشخص» انرژی را همجهت میکند. جمعیت فقط زمانی به خشونت جمعی میرسد که احساس کند هدف مشترک و قابلیت هم جهتی انرژی ها وجود دارد، یک نماد، یک سیاست، یک نهاد. در آبان ۹۸، افزایش قیمت بنزین تنها جرقه بود؛ سوخت واقعی، سالها تورم، تبعیض،احساس محرومیت، فساد و عدم پاسخگویی بود. از طرفی سرکوب، خشونت فردی را شکاف میدهد و به مراتب، انرژی را برای خشونت جمعی آزاد، هم هدف و هم جهت می کند. وقتی حکومت، خشونت اعمال کند، به جامعه این پیام ضمنی را منتقل می کند که هیچ راهی برای اصلاح وجود ندارد.
⬅️ در آبان ۹۸ تورم و فشار اقتصادی، احساس محرومیت نسبی را به نقطه انفجار رسانده بود و فقدان سازوکارهای اعتراض مدنی و قانونی، خشم را به خیابان هدایت کرد؛ چرا که وقتی نظام سیاسی صدای مردم را نمیشنود، خیابان تبدیل به اتاق گفتگوی اجباری و گاه نزاعی خشن میشود. قطع اینترنت، نشانه بیپناهی جمعی شد، جامعه احساس کرد در فضایی بسته گرفتار شده است و سرکوب گسترده در این بی پناهی ممکن شد. پاسخی خونبار به خشمی طبیعی؛ حتی اگر رادیکال بود. گار میگوید خشونت وقتی رادیکال میشود که «امید به اصلاح» از بین برود.
⬅️ اما سرنوشت این خشم و خشونت جمعی پس از سرکوب خونبار چه شد؟ ایران در سالهای اخیر با چند روند همزمان مواجه شده است که به شکل تصاعدی احتمال انفجار خشم را افزایش میدهد: تورم افسارگسیخته، خط فقر افزایش یافته، شکاف طبقاتی عمیق تر شده، فساد، احساس بیعدالتی و محرومیت. این در حالی است که نسلی وارد عرصه اجتماع شده که آستانه تحمل پایینتر و جسارت بیشتری دارد. نسل Z قواعد تعامل با قدرت را به رسمیت نمیشناسد. دراین میان شبکههای اجتماعی احساس «جمع بودن» را دائم بازتولید میکنند و حتی وقتی مردم در خیابان نیستند، احساس میکنند تنها نیستند. این همان چیزی است که گار آن را «تسریعکننده احساس همسرنوشتی» مینامد. حکومت نیز نشانهای از اصلاح نشان نداده است.
⬅️ لذا فکت های جامعه شناختی چرخه خشونت وجود دارد. نظامی که بر بازدارندگی خشونت بنا شده، نمیتواند در لحظه بحران به ابزار دیگری تکیه کند؛ اما خشونت دولتی تنها ۱- زمان میخرد؛ ۲- کینه و نفرت بیشتر می پراکند؛ ۳- چرخه خشونت را عمیقتر میکند. خشم جامعه مثل آتش زیر خاکستر است، سرکوب، انرژی خشم را از خیابان به لایههای پنهان جامعه میبرد، به گفتگوهای خانوادگی، به حافظه جمعی، به روایتها و زخمهای مشترک. این همان چیزی است که جامعهشناسان به آن «انباشت روانی خشونت» در جامعه میگویند.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
🗒 آن شب سرد پاییزی، در حالی که آثار برف همچنان تپه های اطراف بزرگراه را پوشانده بود، پشت فرمان در ترافیک شبانه همیشگی تهران بودم. روزهای پایانی آبان ۹۸ بود و خبر افزایش قیمت بنزین، مثل بمب منفجر شده بوده، شهر در اضطرابی نامرئی میتپید. ناگهان موجی از جمعیت خشمگین، ترافیک را شکافت. در چند ثانیه، اتوبان بسته شد. پیش چشمم، چند نفر با نیرویی که از منطق فیزیک پیروی نمیکرد، ستونهای عظیم نورافکنهای میانی اتوبان را از جا کندند. من درست نخستین ماشین در شکاف ترافیک بودم و اگر به سختی دنده عقب نگرفته بودم، آن ستون آهنین میتوانست بر سقفم فرود بیاید. آن لحظه، یک حقیقت ساده؛ اما سهمگین را با تمام وجود حس کردم خشونت جمعی، ناگهان از آسمان نمیافتد. در لحظهای خاص، مثل سیلی که سدش شکسته شود، از درون جامعه سرریز میشود.
⬅️ چگونه خشمی که افراد معمولاً جداگانه و خاموش تجربه میکنند، یکباره به نیرویی جمعی و ویرانگر تبدیل میشود؟ «تد گار» در کتاب «چرا ملت ها شورش می کنند» تلاش کرده نشان دهد، چگونه احساس فردی محرومیت به علاوه ادراک جمعی و مشروعیت، به خشونت جمعی بدل می شود؛ اما مکانیسم تبدیل یک وضعیت روانشناختی به جامعه شناختی را شرح نمی دهد.
⬅️ گار میگوید خشونت جمعی نتیجه گسست میان «انتظارات» و «واقعیتها» است. می توان دریافت وقتی محرومیت به شکل فردی احساس می شود، فرد به لحاظ روانشناختی خشوت برایش فراهم است؛ اما وقتی این محرومیت را به صورت جمعی ادراک کند، بدین معنی که خود را جزیی از یک گروه یا جامعه محروم بیابد، محرومیت را سیستماتیک و رهایی از آن را دشوار می یابد، این ادراک جمعی، خشونت را مشروعیت می بخشد و به شکل جمعی آزاد می شود. ذهن فردی این پیام را دریافت میکند که این درد، یک حادثه شخصی نیست که باید تحملش کنم، نشانه وجود یک بیعدالتی ساختاری است. به بیان جامعهشناسی، رنج از «تجربۀ خصوصی» به «آگاهی سیاسی» تبدیل میشود.
⬅️ خشم مشترک از یک «منبع مشخص» انرژی را همجهت میکند. جمعیت فقط زمانی به خشونت جمعی میرسد که احساس کند هدف مشترک و قابلیت هم جهتی انرژی ها وجود دارد، یک نماد، یک سیاست، یک نهاد. در آبان ۹۸، افزایش قیمت بنزین تنها جرقه بود؛ سوخت واقعی، سالها تورم، تبعیض،احساس محرومیت، فساد و عدم پاسخگویی بود. از طرفی سرکوب، خشونت فردی را شکاف میدهد و به مراتب، انرژی را برای خشونت جمعی آزاد، هم هدف و هم جهت می کند. وقتی حکومت، خشونت اعمال کند، به جامعه این پیام ضمنی را منتقل می کند که هیچ راهی برای اصلاح وجود ندارد.
⬅️ در آبان ۹۸ تورم و فشار اقتصادی، احساس محرومیت نسبی را به نقطه انفجار رسانده بود و فقدان سازوکارهای اعتراض مدنی و قانونی، خشم را به خیابان هدایت کرد؛ چرا که وقتی نظام سیاسی صدای مردم را نمیشنود، خیابان تبدیل به اتاق گفتگوی اجباری و گاه نزاعی خشن میشود. قطع اینترنت، نشانه بیپناهی جمعی شد، جامعه احساس کرد در فضایی بسته گرفتار شده است و سرکوب گسترده در این بی پناهی ممکن شد. پاسخی خونبار به خشمی طبیعی؛ حتی اگر رادیکال بود. گار میگوید خشونت وقتی رادیکال میشود که «امید به اصلاح» از بین برود.
⬅️ اما سرنوشت این خشم و خشونت جمعی پس از سرکوب خونبار چه شد؟ ایران در سالهای اخیر با چند روند همزمان مواجه شده است که به شکل تصاعدی احتمال انفجار خشم را افزایش میدهد: تورم افسارگسیخته، خط فقر افزایش یافته، شکاف طبقاتی عمیق تر شده، فساد، احساس بیعدالتی و محرومیت. این در حالی است که نسلی وارد عرصه اجتماع شده که آستانه تحمل پایینتر و جسارت بیشتری دارد. نسل Z قواعد تعامل با قدرت را به رسمیت نمیشناسد. دراین میان شبکههای اجتماعی احساس «جمع بودن» را دائم بازتولید میکنند و حتی وقتی مردم در خیابان نیستند، احساس میکنند تنها نیستند. این همان چیزی است که گار آن را «تسریعکننده احساس همسرنوشتی» مینامد. حکومت نیز نشانهای از اصلاح نشان نداده است.
⬅️ لذا فکت های جامعه شناختی چرخه خشونت وجود دارد. نظامی که بر بازدارندگی خشونت بنا شده، نمیتواند در لحظه بحران به ابزار دیگری تکیه کند؛ اما خشونت دولتی تنها ۱- زمان میخرد؛ ۲- کینه و نفرت بیشتر می پراکند؛ ۳- چرخه خشونت را عمیقتر میکند. خشم جامعه مثل آتش زیر خاکستر است، سرکوب، انرژی خشم را از خیابان به لایههای پنهان جامعه میبرد، به گفتگوهای خانوادگی، به حافظه جمعی، به روایتها و زخمهای مشترک. این همان چیزی است که جامعهشناسان به آن «انباشت روانی خشونت» در جامعه میگویند.
✍مرضیه حاجی هاشمی
https://t.me/M_Hajihashemi_iran1
@hooreechannel 🌹
👍8
مادری، هیولای عواطف تازه
مادری هجوم عواطف جدید و سرکشی است که اگر بازشناسی نشوند از سر گذراندن مادری را دشوارتر از آنچه هست میکنند. در تجربۀ من، سختترین وجه مادری همین مواجهه با توفان عواطف جدید و غریب بوده است.
بعد از زایمان همهچیز پیچیدهتر میشود. سختترین چیزی است که تا آن زمان از سرگذراندهام. انگار که مادر نیز همراه کودک به جهان کاملاً ناشناختهای پرتاب میشود. حد وابستگی نوزاد به مادر و آسیبپذیریاش رابطهای چنان تنیده را برمیسازد که در آن تفکیک خود از دیگری ناممکن است. تجربهای آستانهای که در آن نه دیگر زن سابق و نه هنوز مادر آیندهای. این تعلیق تا آنجا که زنی مصر به نگاه داشتن فردیت پیشینش باشد کش میآید. البته خواست حفظ فردیت پیشین به معنای آن نیست که زنان بر آن توانا خواهند بود.
در بدو تولدِ نوزاد، فقدان فردیت پیشین مغاکی هولناک مینماید و از جدیترین هراسهایی است که مادر با آن مواجه است. مادر خودش را نیز از نو با نوزاد آجربهآجر میچیند و، بهتر بگویم، باید بچیند. اینکه مادر بتواند چیزهایی از فردیت پیشینش را در زندگی جدید تعبیه کند به عوامل بسیاری بستگی دارد که بخش کوچکی از آن در دستان مادر است.
در این آستانه، عواطف غریبی هجوم میآورند که یکی خشمی عجیب است. در سالهای اخیر تاحدی به افسردگی پس از زایمان پرداخته شده، اما درصدی از مادران خشم شدید و درعینحال ناشناختهای را تجربه میکنند. خشمی که به نزدیکترینها معطوف است و در بیشتر موارد خودِ مادر آن را سرکوب میکند؛ خشم از والدین، همسر، و حتی نوزاد.
🌸چیزی که درمورد تجربیات زنان باید در نظر گرفت آن است که به دلیل سکوت زنان و عمومی نشدن تجربیات دشوار، هر زن انگار در مقام اولین زن این تجربهها را از سر میگذراند، بدون اطلاع از آنچه واقعاً با آن مواجه خواهد شد و با پیشفرضهایی عموماً نادرست. زنان تاکنون از بهرهمندی از تجربیات عمیق یکدیگر محروم ماندهاند و همین بار روانی این تجربه را سنگینتر هم میکند.
در اغلب مطالعاتی که به روان زنان پس از زایمان پرداختهاند، عوامل وابسته به شرایط برجسته شدهاند، از قبیل بیخوابی مادر، خستگی، سر باز کردن زخمهایی از کودکی که به نحوۀ مراقبت والدین از فرد مربوط است، یا تابوی خشم مادرانه و فشار فرهنگی برای مادر مهربان بودن.
✒️مادری همواره هدف سرکوب ساختارها و نهادهای تمدنی بوده و تعارضات و دشواریهای آن به نفع برساختن مادری تماماً فداکار و در خدمت فرزند نادیده انگاشته شده است.
در سالهای اول تولد نوزاد، مادر نیز از نو شکل میگیرد، در مقام فردیتی همواره تقسیمشده با دیگری. اگر مادر شدن در شرایط فراهم رخ دهد، شرایطی که در آن مادر مجال درک خود و اطرافیان توان درک مادر را داشته باشند، مواجهه با تاریکترین و پنهانترین زوایای روان فرصتی خواهد بود برای پشت سر گذاشتن گذشته و رهایی از بندهای آن.
✍بهاره بشارتی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
مادری هجوم عواطف جدید و سرکشی است که اگر بازشناسی نشوند از سر گذراندن مادری را دشوارتر از آنچه هست میکنند. در تجربۀ من، سختترین وجه مادری همین مواجهه با توفان عواطف جدید و غریب بوده است.
بعد از زایمان همهچیز پیچیدهتر میشود. سختترین چیزی است که تا آن زمان از سرگذراندهام. انگار که مادر نیز همراه کودک به جهان کاملاً ناشناختهای پرتاب میشود. حد وابستگی نوزاد به مادر و آسیبپذیریاش رابطهای چنان تنیده را برمیسازد که در آن تفکیک خود از دیگری ناممکن است. تجربهای آستانهای که در آن نه دیگر زن سابق و نه هنوز مادر آیندهای. این تعلیق تا آنجا که زنی مصر به نگاه داشتن فردیت پیشینش باشد کش میآید. البته خواست حفظ فردیت پیشین به معنای آن نیست که زنان بر آن توانا خواهند بود.
بعد از مادر شدنِ زنان، خواهینخواهی، شکل دیگری از فردیت سر برمیآورد.
در بدو تولدِ نوزاد، فقدان فردیت پیشین مغاکی هولناک مینماید و از جدیترین هراسهایی است که مادر با آن مواجه است. مادر خودش را نیز از نو با نوزاد آجربهآجر میچیند و، بهتر بگویم، باید بچیند. اینکه مادر بتواند چیزهایی از فردیت پیشینش را در زندگی جدید تعبیه کند به عوامل بسیاری بستگی دارد که بخش کوچکی از آن در دستان مادر است.
در این آستانه، عواطف غریبی هجوم میآورند که یکی خشمی عجیب است. در سالهای اخیر تاحدی به افسردگی پس از زایمان پرداخته شده، اما درصدی از مادران خشم شدید و درعینحال ناشناختهای را تجربه میکنند. خشمی که به نزدیکترینها معطوف است و در بیشتر موارد خودِ مادر آن را سرکوب میکند؛ خشم از والدین، همسر، و حتی نوزاد.
🌸چیزی که درمورد تجربیات زنان باید در نظر گرفت آن است که به دلیل سکوت زنان و عمومی نشدن تجربیات دشوار، هر زن انگار در مقام اولین زن این تجربهها را از سر میگذراند، بدون اطلاع از آنچه واقعاً با آن مواجه خواهد شد و با پیشفرضهایی عموماً نادرست. زنان تاکنون از بهرهمندی از تجربیات عمیق یکدیگر محروم ماندهاند و همین بار روانی این تجربه را سنگینتر هم میکند.
در اغلب مطالعاتی که به روان زنان پس از زایمان پرداختهاند، عوامل وابسته به شرایط برجسته شدهاند، از قبیل بیخوابی مادر، خستگی، سر باز کردن زخمهایی از کودکی که به نحوۀ مراقبت والدین از فرد مربوط است، یا تابوی خشم مادرانه و فشار فرهنگی برای مادر مهربان بودن.
✒️مادری همواره هدف سرکوب ساختارها و نهادهای تمدنی بوده و تعارضات و دشواریهای آن به نفع برساختن مادری تماماً فداکار و در خدمت فرزند نادیده انگاشته شده است.
در سالهای اول تولد نوزاد، مادر نیز از نو شکل میگیرد، در مقام فردیتی همواره تقسیمشده با دیگری. اگر مادر شدن در شرایط فراهم رخ دهد، شرایطی که در آن مادر مجال درک خود و اطرافیان توان درک مادر را داشته باشند، مواجهه با تاریکترین و پنهانترین زوایای روان فرصتی خواهد بود برای پشت سر گذاشتن گذشته و رهایی از بندهای آن.
درکی که مستلزم آن است که مادران بیشتری از تجربههایشان بگویند.
✍بهاره بشارتی
✅ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍4