♦️امنیت غذایی هم بحرانی شد| بیش از نصف مردم ایران کمتر از حد استاندارد کالری مصرف میکنند
سعید مشهوری، تحلیلگر اقتصاد مجله تجارت فردا، در مقالهای که به وضعیت امنیت غذایی کشور پرداخته، با استناد به دادههای رسمی و گزارشهای بینالمللی از تشدید ناامنی غذایی در ایران و جهان خبر میدهد. او مینویسد در شرایطی که تورم، فقر و بحران آب توان کشاورزی ایران را تحلیل برده و میلیونها نفر کمتر از نیاز بدن خود کالری دریافت میکنند، ارزیابیهای جهانی نیز هشدار میدهد که تا سال ۲۰۳۰ صدها میلیون نفر همچنان گرسنه خواهند ماند.
بر پایه دادههای مرکز پژوهشهای مجلس، در سال ۱۴۰۱ و همزمان با نرخ فقر ۲۹.۷ درصدی، بیش از نیمی از جمعیت ایران کمتر از حد استاندارد ۲۱۰۰ کالری در روز مصرف کردهاند. با افزایش شدید نرخ فقر در سال ۱۴۰۳، بهنظر میرسد شمار بیشتری از خانوارها توان تامین حداقل کالری لازم را از دست داده باشند. تورم دورقمی تقریباً پایدار از ابتدای دهه ۱۳۹۰ تاکنون نیز قدرت اقتصادی خانوارها را بهشدت تضعیف کرده است.
مشهوری در ادامه تاکید میکند بحران آب و تغییرات اقلیمی ظرفیت تولید داخلی را به سطح نگرانکنندهای رسانده است. کاهش بارندگی، افت سفرههای زیرزمینی و فرسایش خاک موجب شده تولید محصولات اساسی مانند گندم و برنج نزولی شود و وابستگی کشور به واردات افزایش یابد. طی ۲۸ سال گذشته ۵۵ تا ۸۰ درصد کالری مصرفی ایرانیان از تولید داخلی تامین شده و در بخش پروتئین این رقم حدود ۹۰ درصد بوده است، اما تولید وابسته به نهادههای وارداتی همچنان یک نقطه آسیبپذیر کلیدی است.
به گفته این تحلیلگر، نبود متولی واحد در حوزه امنیت غذایی و تمرکز معیارهای رسمی بر خودکفایی به جای سنجش دسترسی واقعی مردم به غذای کافی، باعث شده حتی در دورههای تولید مناسب نیز بخش قابلتوجهی از جامعه دچار ناامنی غذایی بماند.
از زاویه زیستمحیطی، ظرفیت منابع آب کشور از حدود ۱۳۰ میلیارد مترمکعب در دهه ۱۳۶۰ به حدود ۱۰۰ میلیارد مترمکعب در سال ۱۴۰۰ کاهش یافته است. برداشت بیرویه از منابع زیرزمینی به فرونشست زمین و تشدید بحرانهای اکولوژیک منجر شده است.
در سطح جهانی، گزارشهای فائو و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی نشان میدهد تا سال ۲۰۳۰ بین ۵۸۰ تا ۶۵۰ میلیون نفر همچنان با سوءتغذیه مزمن روبهرو خواهند بود. در ایران نیز طبق دادههای فائو، هرچند نسبت افراد دچار سوءتغذیه از ۵.۲ درصد در سال ۲۰۰۶ به ۴.۷ درصد در سال ۲۰۱۹ کاهش یافته، اما تعداد افراد دچار سوءتغذیه از ۳.۶ میلیون نفر به ۳.۹ میلیون نفر رسیده است. پیشبینی میشود تولید غلات ایران در سالهای آینده حدود ۲۰.۱ میلیون تن باشد، اما کمبود آب، تغییرات اقلیمی و بهرهوری پایین همچنان چالشهای اصلی باقی میماند.
مشهوری در پایان مقاله تاکید میکند مجموعه این شاخصها نشان میدهد امنیت غذایی ایران وارد مرحله بحران شده و نیازمند اصلاحات ساختاری فوری در سیاستهای کشاورزی، مدیریت منابع آب و برنامههای حمایت معیشتی است.
@hooreechannel 🌹
سعید مشهوری، تحلیلگر اقتصاد مجله تجارت فردا، در مقالهای که به وضعیت امنیت غذایی کشور پرداخته، با استناد به دادههای رسمی و گزارشهای بینالمللی از تشدید ناامنی غذایی در ایران و جهان خبر میدهد. او مینویسد در شرایطی که تورم، فقر و بحران آب توان کشاورزی ایران را تحلیل برده و میلیونها نفر کمتر از نیاز بدن خود کالری دریافت میکنند، ارزیابیهای جهانی نیز هشدار میدهد که تا سال ۲۰۳۰ صدها میلیون نفر همچنان گرسنه خواهند ماند.
بر پایه دادههای مرکز پژوهشهای مجلس، در سال ۱۴۰۱ و همزمان با نرخ فقر ۲۹.۷ درصدی، بیش از نیمی از جمعیت ایران کمتر از حد استاندارد ۲۱۰۰ کالری در روز مصرف کردهاند. با افزایش شدید نرخ فقر در سال ۱۴۰۳، بهنظر میرسد شمار بیشتری از خانوارها توان تامین حداقل کالری لازم را از دست داده باشند. تورم دورقمی تقریباً پایدار از ابتدای دهه ۱۳۹۰ تاکنون نیز قدرت اقتصادی خانوارها را بهشدت تضعیف کرده است.
مشهوری در ادامه تاکید میکند بحران آب و تغییرات اقلیمی ظرفیت تولید داخلی را به سطح نگرانکنندهای رسانده است. کاهش بارندگی، افت سفرههای زیرزمینی و فرسایش خاک موجب شده تولید محصولات اساسی مانند گندم و برنج نزولی شود و وابستگی کشور به واردات افزایش یابد. طی ۲۸ سال گذشته ۵۵ تا ۸۰ درصد کالری مصرفی ایرانیان از تولید داخلی تامین شده و در بخش پروتئین این رقم حدود ۹۰ درصد بوده است، اما تولید وابسته به نهادههای وارداتی همچنان یک نقطه آسیبپذیر کلیدی است.
به گفته این تحلیلگر، نبود متولی واحد در حوزه امنیت غذایی و تمرکز معیارهای رسمی بر خودکفایی به جای سنجش دسترسی واقعی مردم به غذای کافی، باعث شده حتی در دورههای تولید مناسب نیز بخش قابلتوجهی از جامعه دچار ناامنی غذایی بماند.
از زاویه زیستمحیطی، ظرفیت منابع آب کشور از حدود ۱۳۰ میلیارد مترمکعب در دهه ۱۳۶۰ به حدود ۱۰۰ میلیارد مترمکعب در سال ۱۴۰۰ کاهش یافته است. برداشت بیرویه از منابع زیرزمینی به فرونشست زمین و تشدید بحرانهای اکولوژیک منجر شده است.
در سطح جهانی، گزارشهای فائو و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی نشان میدهد تا سال ۲۰۳۰ بین ۵۸۰ تا ۶۵۰ میلیون نفر همچنان با سوءتغذیه مزمن روبهرو خواهند بود. در ایران نیز طبق دادههای فائو، هرچند نسبت افراد دچار سوءتغذیه از ۵.۲ درصد در سال ۲۰۰۶ به ۴.۷ درصد در سال ۲۰۱۹ کاهش یافته، اما تعداد افراد دچار سوءتغذیه از ۳.۶ میلیون نفر به ۳.۹ میلیون نفر رسیده است. پیشبینی میشود تولید غلات ایران در سالهای آینده حدود ۲۰.۱ میلیون تن باشد، اما کمبود آب، تغییرات اقلیمی و بهرهوری پایین همچنان چالشهای اصلی باقی میماند.
مشهوری در پایان مقاله تاکید میکند مجموعه این شاخصها نشان میدهد امنیت غذایی ایران وارد مرحله بحران شده و نیازمند اصلاحات ساختاری فوری در سیاستهای کشاورزی، مدیریت منابع آب و برنامههای حمایت معیشتی است.
@hooreechannel 🌹
😢1
روسپی گری، صنعتی با سرمایه بدن زن!
این دخترک ۱۲ ساله التماس می کند او را از آن مکان ناامن نجات دهند! او به جبر،در آن مکان به دنیا آمده و در همان مکان هم رشد کرده است!
در مکانی که مادرش تن فروشی می کرده است و مردان شهوتران در آن رفت و آمد می کرده اند ... مکانی بنام “قلعه” ... این بخش کوتاهی از مستند “قلعه” ساخته ی کامران شیردل است که سال ۱۳۴۵ در روسپیخانه پایتخت فیلمبرداری کرده.
یکی از آسیب های اجتماعی،حضور اجباری کودکان در چنین مکان هایی است.حضوری پر مخاطره که هر ثانیه اش انبوهی زخم به همراه دارد! خصوصا اگر کودک دختر هم باشد، مثل همین دختر ...
وضعیت آن محله - قلعه یا شهرنو - در آن روزگار، وضعیتی در ظاهر کنترل شده زیر نظر نهادهای ناظر بود. اما در حقیقت آنچه که در آنجا می گذشت تنها بخشی از فعالیت مافیایی پنهان بود که شبکه ای گسترده در سراسر کشور را اداره می کرد.
شبکه ای برای به دام انداختن دختران و هدایت آنها به چنین مکانهایی برای بهره کشی جنسی از آنها... در سال های منتهی به انقلاب سن دختران شاغل در آن مکان ها به ۱۵ سال هم رسیده بود!
مجله ی هفتگی “جوانان امروز”، در گزارش هایی پر مخاطب،هر هفته به معرفی چند تن از آن دختران می پرداخت!
روسپی خانه ها در شهرهای بزرگ به شکل کاملا رسمی دایر بودند ... در آن سال ها بخشی از تولیدات سینمای تجاری هم به داستان هایی از سرگذشت این دختران اختصاص داشت!
فعالیتی مشکوک به همکاری با آن مافیا... انقلاب اما مشکل آن تیره بختان را هرگز حل نکرد. برعکس،مشکل را در همان روزهای نخست پیچیده تر هم کرد، هنگامی که در یک غروب غمبار گروهی انقلابی، خانه های آن زنان را به آتش کشیدند و چند تن از آنها را زنده زنده در آتش سوزاندند...
از میان بزرگان انقلاب تنها کسی که با زنان آسیب دیده همدردی کرد، آیت الله سیدمحمود طالقانی بود که آن حرکت جنون آمیز را محکوم و گروهی را به نمایندگی از خود برای رسیدگی به آن محل اعزام کرد.
انقلاب، چندی بعد تعدادی از سرکردگان روسپی خانه ی معروف پایتخت را اعدام کرد، اما مشکل زنان تیره بخت را هیچگاه حل نکرد.
شهرنو را تعطیل و روسپیان را آواره ی خیابان ها کرد ... از آن پس روسپی گری به یک فعالیت زیر زمینی تبدیل شد ... و حالا که نزدیک به نیم قرن از انقلاب گذشته، پژوهش ها - برای نمونه پژوهش دکترسعید مدنی - نشان می lدهد که سن روسپیگری در ایران به زیر ۱۴ سالگی رسیده!
آیا همچنان مافیایی پشت پرده پنهان است؟
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
این دخترک ۱۲ ساله التماس می کند او را از آن مکان ناامن نجات دهند! او به جبر،در آن مکان به دنیا آمده و در همان مکان هم رشد کرده است!
در مکانی که مادرش تن فروشی می کرده است و مردان شهوتران در آن رفت و آمد می کرده اند ... مکانی بنام “قلعه” ... این بخش کوتاهی از مستند “قلعه” ساخته ی کامران شیردل است که سال ۱۳۴۵ در روسپیخانه پایتخت فیلمبرداری کرده.
یکی از آسیب های اجتماعی،حضور اجباری کودکان در چنین مکان هایی است.حضوری پر مخاطره که هر ثانیه اش انبوهی زخم به همراه دارد! خصوصا اگر کودک دختر هم باشد، مثل همین دختر ...
وضعیت آن محله - قلعه یا شهرنو - در آن روزگار، وضعیتی در ظاهر کنترل شده زیر نظر نهادهای ناظر بود. اما در حقیقت آنچه که در آنجا می گذشت تنها بخشی از فعالیت مافیایی پنهان بود که شبکه ای گسترده در سراسر کشور را اداره می کرد.
شبکه ای برای به دام انداختن دختران و هدایت آنها به چنین مکانهایی برای بهره کشی جنسی از آنها... در سال های منتهی به انقلاب سن دختران شاغل در آن مکان ها به ۱۵ سال هم رسیده بود!
مجله ی هفتگی “جوانان امروز”، در گزارش هایی پر مخاطب،هر هفته به معرفی چند تن از آن دختران می پرداخت!
روسپی خانه ها در شهرهای بزرگ به شکل کاملا رسمی دایر بودند ... در آن سال ها بخشی از تولیدات سینمای تجاری هم به داستان هایی از سرگذشت این دختران اختصاص داشت!
فعالیتی مشکوک به همکاری با آن مافیا... انقلاب اما مشکل آن تیره بختان را هرگز حل نکرد. برعکس،مشکل را در همان روزهای نخست پیچیده تر هم کرد، هنگامی که در یک غروب غمبار گروهی انقلابی، خانه های آن زنان را به آتش کشیدند و چند تن از آنها را زنده زنده در آتش سوزاندند...
از میان بزرگان انقلاب تنها کسی که با زنان آسیب دیده همدردی کرد، آیت الله سیدمحمود طالقانی بود که آن حرکت جنون آمیز را محکوم و گروهی را به نمایندگی از خود برای رسیدگی به آن محل اعزام کرد.
انقلاب، چندی بعد تعدادی از سرکردگان روسپی خانه ی معروف پایتخت را اعدام کرد، اما مشکل زنان تیره بخت را هیچگاه حل نکرد.
شهرنو را تعطیل و روسپیان را آواره ی خیابان ها کرد ... از آن پس روسپی گری به یک فعالیت زیر زمینی تبدیل شد ... و حالا که نزدیک به نیم قرن از انقلاب گذشته، پژوهش ها - برای نمونه پژوهش دکترسعید مدنی - نشان می lدهد که سن روسپیگری در ایران به زیر ۱۴ سالگی رسیده!
آیا همچنان مافیایی پشت پرده پنهان است؟
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
😢5👍2❤1
آیا هدف و محتوای «تیکتاک» برای کاربران چینی و دیگر نقاط دنیا متفاوت است؟
«امانوئل مکرون»، رئیس جمهور فرانسه در گفتوگو با یک روزنامههای محلی مدعی شده چین برای بچههای خودش یک نسخه آموزشی و مفید از «تیکتاک» درست کرده، ولی نسخه خارجی آن طوری طراحی شده که توان ذهن جوانها را تضعیف میکند. یورونیوز هم برای صحتسنجی این ادعا، نسخههای داخلی و جهانی تیکتاک را مقایسه کرده و به نتایج جالبی رسیده: دو اپلیکیشن، یک مالک در چین، تیکتاک (TikTok) با نام دویین (Douyin) عرضه میشود و سازنده هر دو شرکت «بایتدنس» است. ظاهرشان یکی است؛ همان لوگو، همان طراحی. اما اختلاف اصلی در «محتوا» و «قوانین» است. در چین اگر زیر ۱۴ سال باشید، «دویین» برای شما نقش معلمی سختگیر اما دلسوز را بازی میکند. میزان استفاده کودکان به ۴۰ دقیقه در روز محدود شده و بین ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح هم کرکره اپلیکیشن را پایین میکشند تا بچهها بخوابند! در نسخه جهانی خبری از این محدودیتها نیست و الگوریتم میتواند تا صبح شما را در چرخه بیپایان ویدیوها نگه دارد… فرق محتوا دقیقا چیست؟ مکرون میگوید چین فهمیده که وسط «جنگ شناختی» هستیم و استراتژیاش، صادرات محتوایی است که جوانان غربی را کُند ذهن بار بیاورد؛ از سوی دیگر محتوای تقویتکننده را برای خودش نگه میدارد. یورونیوز برای بررسی این ادعا، با ساخت پروفایل برای یک نوجوان ۱۳ ساله، سری به هر دو اپلیکیشن زد. نتیجه جالب بود؛ در نسخه چینی فضای کاربری پر از آزمایشهای علمی ساده، آموزش زبان و ویدیوهای خلاقانهای است که چیزی به آدم اضافه میکردند (در اسکرینشاتهایی که منتشر کردهاند، حس کلاسِ درسِ تعاملی میگیرید). اما در تیکتاک جهانی انگار به شهربازی رفتهاید: رقصهای وایرال، شوخیهای دمدستی و محتوای کم ارزش سهم غالب را دارد. البته در تیکتاک محتوای آموزشی هم پیدا میشود، اما باید با ذرهبین دنبالش بگردید؛ در حالی که در نسخه چینی این نوع محتوا کاملا جلوی چشم است. پشت پرده تفاوتها بخشی از این تفاوتها به قوانین داخلی چین برمیگردد. از سال ۲۰۲۱ قانونی در این کشور تصویب شده که پلتفرمهای اجتماعی را «موظف» میکند برای کاربران زیر ۱۴ سال محدودیت زمانی بگذارند. تمام این ماجراها یادآور یک نظرسنجی معروف است: از بچهها پرسیده بودند «دوست دارید در آینده چه کاره شوید؟» در آمریکا پاسخ غالب بچهها «اینفلوئنسر» بود و در چین «فضانورد». فراموش نکنید که تکنولوژی دارد ذهن شما را شکل میدهد، باید محتوای مصرفیتان را به دقت و هوشمندانه انتخاب کنید.
✍ یونس مرادی
@NooshDaroo_web
@hooreechannel 🌹
«امانوئل مکرون»، رئیس جمهور فرانسه در گفتوگو با یک روزنامههای محلی مدعی شده چین برای بچههای خودش یک نسخه آموزشی و مفید از «تیکتاک» درست کرده، ولی نسخه خارجی آن طوری طراحی شده که توان ذهن جوانها را تضعیف میکند. یورونیوز هم برای صحتسنجی این ادعا، نسخههای داخلی و جهانی تیکتاک را مقایسه کرده و به نتایج جالبی رسیده: دو اپلیکیشن، یک مالک در چین، تیکتاک (TikTok) با نام دویین (Douyin) عرضه میشود و سازنده هر دو شرکت «بایتدنس» است. ظاهرشان یکی است؛ همان لوگو، همان طراحی. اما اختلاف اصلی در «محتوا» و «قوانین» است. در چین اگر زیر ۱۴ سال باشید، «دویین» برای شما نقش معلمی سختگیر اما دلسوز را بازی میکند. میزان استفاده کودکان به ۴۰ دقیقه در روز محدود شده و بین ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح هم کرکره اپلیکیشن را پایین میکشند تا بچهها بخوابند! در نسخه جهانی خبری از این محدودیتها نیست و الگوریتم میتواند تا صبح شما را در چرخه بیپایان ویدیوها نگه دارد… فرق محتوا دقیقا چیست؟ مکرون میگوید چین فهمیده که وسط «جنگ شناختی» هستیم و استراتژیاش، صادرات محتوایی است که جوانان غربی را کُند ذهن بار بیاورد؛ از سوی دیگر محتوای تقویتکننده را برای خودش نگه میدارد. یورونیوز برای بررسی این ادعا، با ساخت پروفایل برای یک نوجوان ۱۳ ساله، سری به هر دو اپلیکیشن زد. نتیجه جالب بود؛ در نسخه چینی فضای کاربری پر از آزمایشهای علمی ساده، آموزش زبان و ویدیوهای خلاقانهای است که چیزی به آدم اضافه میکردند (در اسکرینشاتهایی که منتشر کردهاند، حس کلاسِ درسِ تعاملی میگیرید). اما در تیکتاک جهانی انگار به شهربازی رفتهاید: رقصهای وایرال، شوخیهای دمدستی و محتوای کم ارزش سهم غالب را دارد. البته در تیکتاک محتوای آموزشی هم پیدا میشود، اما باید با ذرهبین دنبالش بگردید؛ در حالی که در نسخه چینی این نوع محتوا کاملا جلوی چشم است. پشت پرده تفاوتها بخشی از این تفاوتها به قوانین داخلی چین برمیگردد. از سال ۲۰۲۱ قانونی در این کشور تصویب شده که پلتفرمهای اجتماعی را «موظف» میکند برای کاربران زیر ۱۴ سال محدودیت زمانی بگذارند. تمام این ماجراها یادآور یک نظرسنجی معروف است: از بچهها پرسیده بودند «دوست دارید در آینده چه کاره شوید؟» در آمریکا پاسخ غالب بچهها «اینفلوئنسر» بود و در چین «فضانورد». فراموش نکنید که تکنولوژی دارد ذهن شما را شکل میدهد، باید محتوای مصرفیتان را به دقت و هوشمندانه انتخاب کنید.
✍ یونس مرادی
@NooshDaroo_web
@hooreechannel 🌹
😱5👍1🙏1
نوزاد همچون معلم؛ از نوزادان چه چیزهایی میتوانیم بیاموزیم؟
بلوغ یعنی اقرار به این که عشق رمانتیک ممکن است تنها دربردارندۀ یک جنبۀ محدود و شاید کمی کوتهفکرانه از زندگی عاطفی باشد؛ جنبهای که بیشتر بر یافتن عشق متمرکز است تا بخشیدنِ آن؛ یعنی در پیِ مورد عشقورزی قرار گرفتن است تا عشق ورزیدن. نوزادان، از طریق وابستگی کامل، ناتوانی و آسیبپذیری خود، درسی عالی دربارۀ نوعی کاملاً جدید از عشق به ما میدهند؛ نوعی از عشق که در آن هیچگاه عملِ متقابل با رشکورزی طلب نمیشود، یا به خاطر کجخلقی پشیمانی به دنبال ندارد و هدف واقعی چیزی نیست جز تعالیِ یکی با کمکِ دیگری.
نوزادان به ما میآموزند که عشق در خالصانهترین شکلِ خود، نوعی خدمترسانی است. در زمانۀ ما، واژۀ «خدمترسانی» از معانیِ ضمنیِ منفی سرشار شده است. فرهنگِ فردگرا و مقیّد به خویشکامی، به راحتی نمیتواند رضایت را با خدمت کردن به دیگری یکسان فرض کند. ما عادت کردهایم دیگران را دوست بداریم در عوض کاری که میتوانند برایمان انجام دهند. اما نوزادان دقیقاً هیچ کاری از دستشان برنمیآید. نوزادان در برابر عشقی که از ما دریافت میکنند، هیچ «سودی» به ما نمیرسانند، با این همه آنها به ما میآموزند که بخشنده باشیم بدون انتظارِ دریافتِ چیزی، تنها به این خاطر که کسی شدیداً نیازمند کمک است و ما در موقعیتی هستیم که میتوانیم کمککننده باشیم.
در مواجهه با نوزادان، ما به عشقی راه میبریم که بر پایۀ ستایشِ نقاط قوّت استوار نیست، بلکه بر اساس همدردی با نقاط ضعف بنا شده است، ضعفی که از آنِ ما بوده و در نهایت هم دوباره از آنِ ما خواهد بود. از آنجا که همیشه وسوسه میشویم بر استقلال خود و بینیازی از دیگران تأکید کنیم، این موجودات ناتوان، یعنی نوزدادان اینجا هستند تا به ما یادآوری کنند که در نهایت هیچ کس «خودساخته» نیست؛ همۀ ما زیر بار دین سنگینی به کسی هستیم.
ما در کنار نوزادان، متوجه میشویم که زندگی به راستی بر تواناییِ عشق ورزیدن متکی است. همچنین میآموزیم که خدمتکار دیگری بودن تحقیرآمیز نیست، بلکه کاملاً برعکس است؛ چراکه خدمت به دیگری ما را از بند مسئولیتِ خستهکنندۀ خدمترسانیِ مداوم به غرائزِ پیچیده و سیریناپذیرِ خودمان میرهاند. به این ترتیب در هنگام خدمت کردن به یک نوزاد، مزیتِ داشتنِ چیزی را که در زندگی از خودمان مهمتر است، درمییابیم و دمی میآساییم و میآرامیم.
هنگام مراقبت از یک نوزاد با ترکیبی شگفتآور از عشق و ملال روبهرو میشویم. ما عادت کردهایم که دوستیهایمان را بر پایۀ خُلق و خو و علایقِ مشترک بنا کنیم، اما یک نوزاد، به طرز گیجکنندهای همزمان هم ملالآورترین انسانی است که تا کنون دیدهایم، هم انسانی است که بیش از هر کسی دوستش داریم. شاید بیش از حد، آن همه بر «داشتنِ نقاطِ مشترک با دیگران» تأکید شده است. ما در هنگام مراقبت از یک نوزاد به خوبی درمییابیم که برای پیوند خوردن با یک انسان دیگر به نقاط مشترک کمی نیاز داریم. هر کسی که نیاز مبرم به کمک ما داشته باشد، در مکتب حقیقی عشق، لایق دوستی با ماست.
درس مهم دیگری که نوزاد راجع به عشق به بزرگسالان میآموزد، این است که عشق حقیقی باید دربردارندۀ تلاشی مداوم باشد تا هر چیزی را، ورای ظاهرِ بغرنج و ناپسندش، با نهایت بزرگمنشی تفسیر کنیم. پدر و مادر باید پیشبینی کنند که هر گریهای، ضربهای، یا خشمی واقعاً به چه چیزی مربوط میشود؟ چیزی که این پروژۀ تعبیر و تفسیر را از چیزی که در روابط معمول بزرگسالان متفاوت میکند، گذشتِ موجود در آن است. والدین آمادهاند با این فرض پیش بروند که فرزندانشان، گرچه ممکن است مشکل یا دردی داشته باشند، اساساً حالشان خوب است. به محض این که منبع مشخص آزار آنها به درستی پیدا میشود، به معصومیت فطری خود بازمیگردند.
وقتی کودکان گریه میکنند، ما آنها را به فرومایگی و ترحمجویی متهم نمیکنیم؛ بلکه سعی میکنیم دلیل ناراحتی آنها را بیابیم. وقتی گاز میگیرند، میدانیم که حتماً از چیزی ترسیده، یا آشفته شدهاند. ما از پیامدهای جانکاهی که گرسنگی، مشکلِ دستگاهِ گوارش، یا کمبود خواب ممکن است بر خُلقوخوی انسان بگذارد، آگاهیم.
چه قدر مهربان بودیم اگر در روابط خود با بزرگسالان نیز میتوانستیم اندکی چشمانمان را بر روی بدخلقیها و خشمهای هم ببندیم و ترس و آشفتگی و خستگیی را که اغلب در پشت آنها نهفته است، تشخیص دهیم. این یعنی همان با عشق نگریستن به نژاد بشر» (سیر عشق، از ص ۱۱۹ تا ص ۱۲۴).
♦️دو باتن، آلن (۱۴۰۳). سیر عشق. ترجمۀ زهرا باختری. تهران: چترنگ. چاپ پنجاه و نهم.
✍️ ایرج شهبازی
✅ در متن ترجمه فراوان تصرف کردهام. کسانی که قصد دارند در یک نوشتۀ علمی به این مطالب ارجاع بدهند، حتماً به متن اصلی مراجعه کنند.
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
بلوغ یعنی اقرار به این که عشق رمانتیک ممکن است تنها دربردارندۀ یک جنبۀ محدود و شاید کمی کوتهفکرانه از زندگی عاطفی باشد؛ جنبهای که بیشتر بر یافتن عشق متمرکز است تا بخشیدنِ آن؛ یعنی در پیِ مورد عشقورزی قرار گرفتن است تا عشق ورزیدن. نوزادان، از طریق وابستگی کامل، ناتوانی و آسیبپذیری خود، درسی عالی دربارۀ نوعی کاملاً جدید از عشق به ما میدهند؛ نوعی از عشق که در آن هیچگاه عملِ متقابل با رشکورزی طلب نمیشود، یا به خاطر کجخلقی پشیمانی به دنبال ندارد و هدف واقعی چیزی نیست جز تعالیِ یکی با کمکِ دیگری.
نوزادان به ما میآموزند که عشق در خالصانهترین شکلِ خود، نوعی خدمترسانی است. در زمانۀ ما، واژۀ «خدمترسانی» از معانیِ ضمنیِ منفی سرشار شده است. فرهنگِ فردگرا و مقیّد به خویشکامی، به راحتی نمیتواند رضایت را با خدمت کردن به دیگری یکسان فرض کند. ما عادت کردهایم دیگران را دوست بداریم در عوض کاری که میتوانند برایمان انجام دهند. اما نوزادان دقیقاً هیچ کاری از دستشان برنمیآید. نوزادان در برابر عشقی که از ما دریافت میکنند، هیچ «سودی» به ما نمیرسانند، با این همه آنها به ما میآموزند که بخشنده باشیم بدون انتظارِ دریافتِ چیزی، تنها به این خاطر که کسی شدیداً نیازمند کمک است و ما در موقعیتی هستیم که میتوانیم کمککننده باشیم.
در مواجهه با نوزادان، ما به عشقی راه میبریم که بر پایۀ ستایشِ نقاط قوّت استوار نیست، بلکه بر اساس همدردی با نقاط ضعف بنا شده است، ضعفی که از آنِ ما بوده و در نهایت هم دوباره از آنِ ما خواهد بود. از آنجا که همیشه وسوسه میشویم بر استقلال خود و بینیازی از دیگران تأکید کنیم، این موجودات ناتوان، یعنی نوزدادان اینجا هستند تا به ما یادآوری کنند که در نهایت هیچ کس «خودساخته» نیست؛ همۀ ما زیر بار دین سنگینی به کسی هستیم.
ما در کنار نوزادان، متوجه میشویم که زندگی به راستی بر تواناییِ عشق ورزیدن متکی است. همچنین میآموزیم که خدمتکار دیگری بودن تحقیرآمیز نیست، بلکه کاملاً برعکس است؛ چراکه خدمت به دیگری ما را از بند مسئولیتِ خستهکنندۀ خدمترسانیِ مداوم به غرائزِ پیچیده و سیریناپذیرِ خودمان میرهاند. به این ترتیب در هنگام خدمت کردن به یک نوزاد، مزیتِ داشتنِ چیزی را که در زندگی از خودمان مهمتر است، درمییابیم و دمی میآساییم و میآرامیم.
هنگام مراقبت از یک نوزاد با ترکیبی شگفتآور از عشق و ملال روبهرو میشویم. ما عادت کردهایم که دوستیهایمان را بر پایۀ خُلق و خو و علایقِ مشترک بنا کنیم، اما یک نوزاد، به طرز گیجکنندهای همزمان هم ملالآورترین انسانی است که تا کنون دیدهایم، هم انسانی است که بیش از هر کسی دوستش داریم. شاید بیش از حد، آن همه بر «داشتنِ نقاطِ مشترک با دیگران» تأکید شده است. ما در هنگام مراقبت از یک نوزاد به خوبی درمییابیم که برای پیوند خوردن با یک انسان دیگر به نقاط مشترک کمی نیاز داریم. هر کسی که نیاز مبرم به کمک ما داشته باشد، در مکتب حقیقی عشق، لایق دوستی با ماست.
درس مهم دیگری که نوزاد راجع به عشق به بزرگسالان میآموزد، این است که عشق حقیقی باید دربردارندۀ تلاشی مداوم باشد تا هر چیزی را، ورای ظاهرِ بغرنج و ناپسندش، با نهایت بزرگمنشی تفسیر کنیم. پدر و مادر باید پیشبینی کنند که هر گریهای، ضربهای، یا خشمی واقعاً به چه چیزی مربوط میشود؟ چیزی که این پروژۀ تعبیر و تفسیر را از چیزی که در روابط معمول بزرگسالان متفاوت میکند، گذشتِ موجود در آن است. والدین آمادهاند با این فرض پیش بروند که فرزندانشان، گرچه ممکن است مشکل یا دردی داشته باشند، اساساً حالشان خوب است. به محض این که منبع مشخص آزار آنها به درستی پیدا میشود، به معصومیت فطری خود بازمیگردند.
وقتی کودکان گریه میکنند، ما آنها را به فرومایگی و ترحمجویی متهم نمیکنیم؛ بلکه سعی میکنیم دلیل ناراحتی آنها را بیابیم. وقتی گاز میگیرند، میدانیم که حتماً از چیزی ترسیده، یا آشفته شدهاند. ما از پیامدهای جانکاهی که گرسنگی، مشکلِ دستگاهِ گوارش، یا کمبود خواب ممکن است بر خُلقوخوی انسان بگذارد، آگاهیم.
چه قدر مهربان بودیم اگر در روابط خود با بزرگسالان نیز میتوانستیم اندکی چشمانمان را بر روی بدخلقیها و خشمهای هم ببندیم و ترس و آشفتگی و خستگیی را که اغلب در پشت آنها نهفته است، تشخیص دهیم. این یعنی همان با عشق نگریستن به نژاد بشر» (سیر عشق، از ص ۱۱۹ تا ص ۱۲۴).
♦️دو باتن، آلن (۱۴۰۳). سیر عشق. ترجمۀ زهرا باختری. تهران: چترنگ. چاپ پنجاه و نهم.
✍️ ایرج شهبازی
✅ در متن ترجمه فراوان تصرف کردهام. کسانی که قصد دارند در یک نوشتۀ علمی به این مطالب ارجاع بدهند، حتماً به متن اصلی مراجعه کنند.
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤2👏2
سیمای دو زن
داستانهای عاشقانهٔ «خسرو و شیرین» و «لیلی و مجنون»، هردو سرودهٔ «نظامی گنجوی» سرایندهٔ توانمند ایرانی هستند.
منظومهٔ «خسرو و شیرین» داستان عاشقانهای است در ایران باستان و یادی است از معشوقهٔ از کفرفتهٔ دوران جوانی نظامی به نام «آفاق». به نحوی که در این هشتصد سال کسی نتوانسته مانندش را بسراید؛ و «لیلی و مجنون» هم داستان دلدادگی دو جوان است در دیار عرب.
نظامی در آغاز هر دو داستان مدعی است که در اصل داستان تصرفی نکرده است.
نظامی ناخوداگاه در «لیلی و مجنون» به ترسیم چهرهٔ زن در دیار عرب و در «خسرو و شیرین» به نمایاندن چهرهٔ زن در ایران باستان پرداخته است.
لیلی، پروردهٔ جامعهای است که دلبستگی را مقدمهٔ انحرافی میپندارد که نتیجهاش سقوط حتمی در جهنم وحشتانگیز فحشاست. در این سرزمین پاکی و تقوا، بدا به حال دختر و پسر جوانی که نگاه عاشقانهای رد و بدل کنند.
اما در دیار شیرین، منعی بر مصاحبت و معاشرت بیآلایش مرد و زن نیست و عجبا که در عین آزادی معاشرت، شخصیت دختران، پاسدار عفاف ایشان است.
دختری سرشناس، یکه و تنها، بر پشت اسب مینشیند و از ناف ارمنستان تا قلب تیسفون میتازد و کسی متعرض او نمیشود.
اما وضع لیلی چنین نیست و جرایمش بسیار. نخست این که زن به دنیا آمده و از هر اختیار و انتخابی محروم. گناه دیگرش زیباییست. در نظام قبیلهای، مرگ و زندگی او در قبضهٔ استبداد مردان است. پدر لیلی مرد مقتدری است که چون از تعلق خاطر قیس (مجنون) و دخترش با خبر میشود، در حصار خانه زندانیاش میکند و زندانبانش، زن فلکزدهای است به نام مادر که به فرمان شفاعتناپذیر شوهر مجبور است رابطهٔ دخترش را با جهان خارج قطع کند.
اما فضای داستان «خسرو و شیرین» متفاوت است. دنیای شیرین، دنیای بیپرواییهاست. شیرین، دستپروردهٔ زنی است که به گفتهٔ نظامی: «ز مردان بیشتر دارد سترگی». شیرین، دختر ورزشکار نشاططلب طبیعتدوستی است که بر اسبی زمانهگرد برمینشیند و با جماعتی از دختران همسنوسال خود که: «ز برقع نیستشان بر روی بندی» و هر یک با فنون سوارکاری و دفاع از خویش آشنایی دارند، به چوگان بازی میرود.
دختری که در چنین محیطی بالیده در مورد طبیعیترین حق مشروع خویش، یعنی انتخاب شوهر، گرفتار هیچ مانعی نیست.
شیرین در کنار عاشق خود خسرو، اسب میتازد، به گردش و تفریح میپردازد، مذاکره میکند، شرط و شروط میگذارد و امتیاز میگیرد و در همهحال پاکدامنی خود را پاس میدارد.
و آن طرف زندگی سراسر تسلیم لیلی است. خالی از هر تلاشی. از مکتبخانهاش باز میگیرند و در خانه زندانیاش میکنند و به شوهر نادیدهٔ نامطبوعی میدهندش، بیآنکه اعتراضی بکند.
این است تصویری از موقعیت زن در نظام قبیلهای عرب و جایگاه زن در ایران.
🔹سیمای دو زن،
علیاکبر سعیدی سیرجانی
@hooreechannel 🌹
داستانهای عاشقانهٔ «خسرو و شیرین» و «لیلی و مجنون»، هردو سرودهٔ «نظامی گنجوی» سرایندهٔ توانمند ایرانی هستند.
منظومهٔ «خسرو و شیرین» داستان عاشقانهای است در ایران باستان و یادی است از معشوقهٔ از کفرفتهٔ دوران جوانی نظامی به نام «آفاق». به نحوی که در این هشتصد سال کسی نتوانسته مانندش را بسراید؛ و «لیلی و مجنون» هم داستان دلدادگی دو جوان است در دیار عرب.
نظامی در آغاز هر دو داستان مدعی است که در اصل داستان تصرفی نکرده است.
نظامی ناخوداگاه در «لیلی و مجنون» به ترسیم چهرهٔ زن در دیار عرب و در «خسرو و شیرین» به نمایاندن چهرهٔ زن در ایران باستان پرداخته است.
لیلی، پروردهٔ جامعهای است که دلبستگی را مقدمهٔ انحرافی میپندارد که نتیجهاش سقوط حتمی در جهنم وحشتانگیز فحشاست. در این سرزمین پاکی و تقوا، بدا به حال دختر و پسر جوانی که نگاه عاشقانهای رد و بدل کنند.
اما در دیار شیرین، منعی بر مصاحبت و معاشرت بیآلایش مرد و زن نیست و عجبا که در عین آزادی معاشرت، شخصیت دختران، پاسدار عفاف ایشان است.
دختری سرشناس، یکه و تنها، بر پشت اسب مینشیند و از ناف ارمنستان تا قلب تیسفون میتازد و کسی متعرض او نمیشود.
اما وضع لیلی چنین نیست و جرایمش بسیار. نخست این که زن به دنیا آمده و از هر اختیار و انتخابی محروم. گناه دیگرش زیباییست. در نظام قبیلهای، مرگ و زندگی او در قبضهٔ استبداد مردان است. پدر لیلی مرد مقتدری است که چون از تعلق خاطر قیس (مجنون) و دخترش با خبر میشود، در حصار خانه زندانیاش میکند و زندانبانش، زن فلکزدهای است به نام مادر که به فرمان شفاعتناپذیر شوهر مجبور است رابطهٔ دخترش را با جهان خارج قطع کند.
اما فضای داستان «خسرو و شیرین» متفاوت است. دنیای شیرین، دنیای بیپرواییهاست. شیرین، دستپروردهٔ زنی است که به گفتهٔ نظامی: «ز مردان بیشتر دارد سترگی». شیرین، دختر ورزشکار نشاططلب طبیعتدوستی است که بر اسبی زمانهگرد برمینشیند و با جماعتی از دختران همسنوسال خود که: «ز برقع نیستشان بر روی بندی» و هر یک با فنون سوارکاری و دفاع از خویش آشنایی دارند، به چوگان بازی میرود.
دختری که در چنین محیطی بالیده در مورد طبیعیترین حق مشروع خویش، یعنی انتخاب شوهر، گرفتار هیچ مانعی نیست.
شیرین در کنار عاشق خود خسرو، اسب میتازد، به گردش و تفریح میپردازد، مذاکره میکند، شرط و شروط میگذارد و امتیاز میگیرد و در همهحال پاکدامنی خود را پاس میدارد.
و آن طرف زندگی سراسر تسلیم لیلی است. خالی از هر تلاشی. از مکتبخانهاش باز میگیرند و در خانه زندانیاش میکنند و به شوهر نادیدهٔ نامطبوعی میدهندش، بیآنکه اعتراضی بکند.
این است تصویری از موقعیت زن در نظام قبیلهای عرب و جایگاه زن در ایران.
🔹سیمای دو زن،
علیاکبر سعیدی سیرجانی
@hooreechannel 🌹
👍7
زیست عفیفانه و واکسن گارداسیل!
سالها پیش وقتی دکتر مینو محرر آمار می داد و هشدار که سن رابطه آزاد به نوجوانان ۱۲ _ ۱۳ ساله رسیده است، کمتر کسی آن را شنید و به خود لرزید. اصلا شیوه مسئولان ما همین است، نبینید و نشنوید! خود را به ندیدن و نشنیدن بزنید بهتر است و مسئولیتش کمتر! هر وقت بحران همگانی شد و همه درگیر شدند، فکری برایش می کنیم.
اخیرا در خبرها خواندیم، "واکسنHPV به سبد واکسیناسیون اضافه میشود
با افزایش موارد ابتلا به ویروس HPV در ایران، وزارت بهداشت در حال بررسی اضافه شدن واکسن HPV به سبد واکسیناسیون کشوری است.
کارشناسان تأکید دارند تزریق واکسن پیش از اولین رابطه جنسی، بهویژه برای دختران ۹ تا ۱۴ سال، بهترین روش پیشگیری از سرطان دهانه رحم است."
پایین آمدن سن رابطه پرخطر از مشکلاتی است که دیگر انکار نمی شود چون دیگر نمیتوان آن را ندید گرفت و زیر فرش زد! و چون راه حل دارد باید فکری برایش کرد البته اگر پولی برای خرید واکسنش باشد!
حکایت ما به قول شاعر شهیر شهریار، نوشداروی پس از مرگ سهراب است. وقتی کار از کار گذشت و هزاران نفر مبتلا شدند به فکر واکسن پیشگیری می افتیم! برای بعضی چیزها هم که اصلا راه حلی نداریم مثل بحران آب و هوا و ...چون پولی نداریم خرج اینها کنیم، وقتی مساله مهمتری چون جنگ با دنیا را داریم!
کسی هم نیست از آنها که به وقت آموزش جنسی دانش آموزان رگ غیرت دینی شان باد می کرد و مخالف آن بودند، بپرسد کجای دینتان با این موضوع مشکل داشت که مخالفت کردید و مانع شدید؟ دینی که اتفاقا حیا را در این موارد مذموم و ناپسند می داند!
همانهایی که این روزها در زیر چتری از آلودگی هوا و وجود بحرانهای متعددی که حیات مردم را به خطر انداخته، جمع می شوند برای حجاب، و از این راه کاسبی می کنند، مخالف آموزش جنسی به کودکان و نوجوانان در مدارس هم بودند. این عده نه درک درستی از دینی که به آن پایبندند دارند و نه درکی از دنیای مدرن و ملزوماتش! تنها چیزی که خوب درک می کنند غرایزی است که می خواهند به آن لگام بزنند و البته عده ای با همین تفکر، راحت تر از عموم مردم در دام غرایزشان می افتند!
حالا هم می خواهند با تغییر طرح حجاب و عفاف به زیست عفیفانه، لابد هر روز به خانه های مردم سرک بکشند ببینند در خصوصیشان چه می کنند و چه می خورند و چه می پوشند؟ آیا زیستشان عفیفانه است؟
این جماعت حتی درکی حداقلی از لوازم زیست عفیف ندارند و نمی دانند زیست عفیفانه در سایه زندگی سالم و با رفاه حداقلی برای تمام مردم و فرصت ازدواج آسان برای همه جوانان و امید به آینده فراهم می شود. زیست عفیفانه در جامعه مدرن با نگاه انسانی مرد به زن و بالعکس حاصل می شود و نه حبس کردن زن در خانه. زیست سالم و انسانی از خانواده شروع می شود. خانواده ای که دغدغه اش تنها سیر کردن شکم نباشد. حکومتی که قدرت فراهم کردن رفاه خانواده ها را نداشته باشد حق ندارد برایشان نسخه زیست عفیفانه بپیچد، حتی وقتی برخی زنانی که با استاندارد پوشش شما هماهنگند نیز مجبورند برای سیر کردن شکم فرزندان گرسنه شان تن فروشی کنند. اگر آماری از نوجوانانی که وارد رابطه ناسالم می شوند وجود داشت می فهمیدید چند درصدشان بچه های خانواده های از هم گسیخته هستند و چند درصد از خانواده های نیازمند. آنهایی که از زیادی رفاه به این وادی می افتند معمولا نیازی به واکسن گارداسیل دولت ندارند و آمار دولتی هم شامل حال آنان نمی شود!
در جامعه ای که حاکمیتش برای بقا با مردمش بجنگد، خانواده هم برای ماندن به هر قیمتی، از وظیفه اصلی خود باز می ماند و فرزندان و آینده اش در خطر نابودی است. مگر آنکه...
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
سالها پیش وقتی دکتر مینو محرر آمار می داد و هشدار که سن رابطه آزاد به نوجوانان ۱۲ _ ۱۳ ساله رسیده است، کمتر کسی آن را شنید و به خود لرزید. اصلا شیوه مسئولان ما همین است، نبینید و نشنوید! خود را به ندیدن و نشنیدن بزنید بهتر است و مسئولیتش کمتر! هر وقت بحران همگانی شد و همه درگیر شدند، فکری برایش می کنیم.
اخیرا در خبرها خواندیم، "واکسنHPV به سبد واکسیناسیون اضافه میشود
با افزایش موارد ابتلا به ویروس HPV در ایران، وزارت بهداشت در حال بررسی اضافه شدن واکسن HPV به سبد واکسیناسیون کشوری است.
کارشناسان تأکید دارند تزریق واکسن پیش از اولین رابطه جنسی، بهویژه برای دختران ۹ تا ۱۴ سال، بهترین روش پیشگیری از سرطان دهانه رحم است."
پایین آمدن سن رابطه پرخطر از مشکلاتی است که دیگر انکار نمی شود چون دیگر نمیتوان آن را ندید گرفت و زیر فرش زد! و چون راه حل دارد باید فکری برایش کرد البته اگر پولی برای خرید واکسنش باشد!
حکایت ما به قول شاعر شهیر شهریار، نوشداروی پس از مرگ سهراب است. وقتی کار از کار گذشت و هزاران نفر مبتلا شدند به فکر واکسن پیشگیری می افتیم! برای بعضی چیزها هم که اصلا راه حلی نداریم مثل بحران آب و هوا و ...چون پولی نداریم خرج اینها کنیم، وقتی مساله مهمتری چون جنگ با دنیا را داریم!
کسی هم نیست از آنها که به وقت آموزش جنسی دانش آموزان رگ غیرت دینی شان باد می کرد و مخالف آن بودند، بپرسد کجای دینتان با این موضوع مشکل داشت که مخالفت کردید و مانع شدید؟ دینی که اتفاقا حیا را در این موارد مذموم و ناپسند می داند!
همانهایی که این روزها در زیر چتری از آلودگی هوا و وجود بحرانهای متعددی که حیات مردم را به خطر انداخته، جمع می شوند برای حجاب، و از این راه کاسبی می کنند، مخالف آموزش جنسی به کودکان و نوجوانان در مدارس هم بودند. این عده نه درک درستی از دینی که به آن پایبندند دارند و نه درکی از دنیای مدرن و ملزوماتش! تنها چیزی که خوب درک می کنند غرایزی است که می خواهند به آن لگام بزنند و البته عده ای با همین تفکر، راحت تر از عموم مردم در دام غرایزشان می افتند!
حالا هم می خواهند با تغییر طرح حجاب و عفاف به زیست عفیفانه، لابد هر روز به خانه های مردم سرک بکشند ببینند در خصوصیشان چه می کنند و چه می خورند و چه می پوشند؟ آیا زیستشان عفیفانه است؟
این جماعت حتی درکی حداقلی از لوازم زیست عفیف ندارند و نمی دانند زیست عفیفانه در سایه زندگی سالم و با رفاه حداقلی برای تمام مردم و فرصت ازدواج آسان برای همه جوانان و امید به آینده فراهم می شود. زیست عفیفانه در جامعه مدرن با نگاه انسانی مرد به زن و بالعکس حاصل می شود و نه حبس کردن زن در خانه. زیست سالم و انسانی از خانواده شروع می شود. خانواده ای که دغدغه اش تنها سیر کردن شکم نباشد. حکومتی که قدرت فراهم کردن رفاه خانواده ها را نداشته باشد حق ندارد برایشان نسخه زیست عفیفانه بپیچد، حتی وقتی برخی زنانی که با استاندارد پوشش شما هماهنگند نیز مجبورند برای سیر کردن شکم فرزندان گرسنه شان تن فروشی کنند. اگر آماری از نوجوانانی که وارد رابطه ناسالم می شوند وجود داشت می فهمیدید چند درصدشان بچه های خانواده های از هم گسیخته هستند و چند درصد از خانواده های نیازمند. آنهایی که از زیادی رفاه به این وادی می افتند معمولا نیازی به واکسن گارداسیل دولت ندارند و آمار دولتی هم شامل حال آنان نمی شود!
در جامعه ای که حاکمیتش برای بقا با مردمش بجنگد، خانواده هم برای ماندن به هر قیمتی، از وظیفه اصلی خود باز می ماند و فرزندان و آینده اش در خطر نابودی است. مگر آنکه...
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
👍8❤5
ببخشید، بقیۀ میوه هایی که خریده بودم رو پس می گیرین؟
♈️پدیده ای عجیب که به طور کامل نشان از فقیر و بلکه درمانده تر شدن مردم دارد که در برخی کسب و کارها دیده ام. یکی این که رفته بودم میوه فروشی محل که سال هاست با هم آشنایی داریم و دیدم که یکی از مشتریان بقیۀ میوه هایی که خریده بود را با خود آورده بود که پس بدهد و به فروشنده گفت حقیقتش مهمان داشتیم و چون وضعیت مالی بدی دارم فقط خواستم جلوی مهمان خجالت نکشم آمدم از شما میوه خریدم و حالا که مهمان ها میوه ها را نخورده اند می خوام پس شان بدهم.
میوه فروش به ایشان گفت: «خُب بمونه برای خودتون که مصرف کنید».
خریدار میوه گفت: «حقیقتش می خوام پس بدم که اگه بشه پولش رو بهم بدین چون خیلی وضع مالیم بده»!.
میوه فروش هم به ناچار این کار رو کرد و به من گفت این پدیده ای است که مدتیه با اون روبرو هستم و انگار نشان از وخیم تر شدن وضعیت مردم داره!
♈️تنها نانوایی سنگکی محلۀ ما که با قیمت مثلا دولتی و به نسبت ارزان (10 هزار تومان) نان به دست مردم می داد همیشه شلوغ بود و بقیۀ نانوایی هایی آزادپز که نان را به قیمت 30 تا 40 هزار تومان می فروشند خلوت! تا این که از آغاز همین هفته نانوایی مورد اشاره نان را به صورت آزادپز عرضه می کند و به قیمت 30 تا 40 هزار تومان می فروشد و به ناگهان این نانوایی که همیشه شلوغ بود به سمت خلوتی رفت و نانوا می گوید بخش زیادی از مشتریانم را از دست دادم. این یعنی ناتوانی مردم در خرید نان سنگک!
♈️سوپر مارکتی محله نیز می گوید شاید باورتان نشود که در این مدت دست کم 50 میلیون تومان کالای نسیه به مردم فروختم و هنوز هیچ کدام شان برای تسویۀ حساب نیامده اند و اگر وضعیت به همین صورت باشد ادامۀ کاسبی برای من غیرممکن خواهد شد.
♈️صاحب سوپر مارکتی می گوید من می دانم که قصد مشتریان ندادنِ پول من نیست بلکه واقعا توان این کار را ندارند! آنان مشتریان چندین سالۀ من هستند و کم و بیش همۀ آن ها را می شناسم! قبلا اصلا کسی جنس نسیه نمی خرید و به راحتی خرید می کردند و پول کالاها را درجا می پرداختند اما از آغاز سال جدید رفته رفته خرید نسیه زیاد شده است!
♈️حس کنجکاوی اَم برانگیخته شد و با خود گفتم سری به سایر مشاغل و کسب و کارها هم در محله و اطراف بزنم تا ببینم وضع از چه قرار است(مشاهدات میدانی)! از تعویض روغنی گرفته تا مکانیکی و خیاطی و فروشگاه پوشاک و سایر اصناف هم این موضوع را جویا شدم که همگی به اتفاق همین موضوع را مطرح کردند و این جا بود که دریافتم تمامی این ها نشانه های مهمی از گسترش و افزایش سطح فقر و درماندگی شهروندان دارد.
♈️از سوی دیگر آمارهای رسمی و غیررسمی هم همین مشکل را به خوبی تأیید می کنند از آمار تورم حدود 50 درصد تا خط فقر 55 میلیون تومانی! حالا دیگر این مردم فقط فقیر نیستند بلکه به درماندگی رسیده اند یعنی این که نمی دانند چه اقدامی انجام دهند تا همین زندگی معمولی را فقط حفظ کنند!
♈️تصور کنید این مردم درمانده برایشان برخی حوادث به اصطلاح ناخواسته هم روی بدهد مانند بیماری، خرابی لوازم خانگی، خرابی تآسیسات ساختمان و برخی حوادث دیگر که آن گاه ممکن است مجبور شوند دست به کارهای ناخواسته بزنند و این یعنی فروپاشی جسم و روان و فروپاشی زندگی!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
♈️پدیده ای عجیب که به طور کامل نشان از فقیر و بلکه درمانده تر شدن مردم دارد که در برخی کسب و کارها دیده ام. یکی این که رفته بودم میوه فروشی محل که سال هاست با هم آشنایی داریم و دیدم که یکی از مشتریان بقیۀ میوه هایی که خریده بود را با خود آورده بود که پس بدهد و به فروشنده گفت حقیقتش مهمان داشتیم و چون وضعیت مالی بدی دارم فقط خواستم جلوی مهمان خجالت نکشم آمدم از شما میوه خریدم و حالا که مهمان ها میوه ها را نخورده اند می خوام پس شان بدهم.
میوه فروش به ایشان گفت: «خُب بمونه برای خودتون که مصرف کنید».
خریدار میوه گفت: «حقیقتش می خوام پس بدم که اگه بشه پولش رو بهم بدین چون خیلی وضع مالیم بده»!.
میوه فروش هم به ناچار این کار رو کرد و به من گفت این پدیده ای است که مدتیه با اون روبرو هستم و انگار نشان از وخیم تر شدن وضعیت مردم داره!
♈️تنها نانوایی سنگکی محلۀ ما که با قیمت مثلا دولتی و به نسبت ارزان (10 هزار تومان) نان به دست مردم می داد همیشه شلوغ بود و بقیۀ نانوایی هایی آزادپز که نان را به قیمت 30 تا 40 هزار تومان می فروشند خلوت! تا این که از آغاز همین هفته نانوایی مورد اشاره نان را به صورت آزادپز عرضه می کند و به قیمت 30 تا 40 هزار تومان می فروشد و به ناگهان این نانوایی که همیشه شلوغ بود به سمت خلوتی رفت و نانوا می گوید بخش زیادی از مشتریانم را از دست دادم. این یعنی ناتوانی مردم در خرید نان سنگک!
♈️سوپر مارکتی محله نیز می گوید شاید باورتان نشود که در این مدت دست کم 50 میلیون تومان کالای نسیه به مردم فروختم و هنوز هیچ کدام شان برای تسویۀ حساب نیامده اند و اگر وضعیت به همین صورت باشد ادامۀ کاسبی برای من غیرممکن خواهد شد.
♈️صاحب سوپر مارکتی می گوید من می دانم که قصد مشتریان ندادنِ پول من نیست بلکه واقعا توان این کار را ندارند! آنان مشتریان چندین سالۀ من هستند و کم و بیش همۀ آن ها را می شناسم! قبلا اصلا کسی جنس نسیه نمی خرید و به راحتی خرید می کردند و پول کالاها را درجا می پرداختند اما از آغاز سال جدید رفته رفته خرید نسیه زیاد شده است!
♈️حس کنجکاوی اَم برانگیخته شد و با خود گفتم سری به سایر مشاغل و کسب و کارها هم در محله و اطراف بزنم تا ببینم وضع از چه قرار است(مشاهدات میدانی)! از تعویض روغنی گرفته تا مکانیکی و خیاطی و فروشگاه پوشاک و سایر اصناف هم این موضوع را جویا شدم که همگی به اتفاق همین موضوع را مطرح کردند و این جا بود که دریافتم تمامی این ها نشانه های مهمی از گسترش و افزایش سطح فقر و درماندگی شهروندان دارد.
♈️از سوی دیگر آمارهای رسمی و غیررسمی هم همین مشکل را به خوبی تأیید می کنند از آمار تورم حدود 50 درصد تا خط فقر 55 میلیون تومانی! حالا دیگر این مردم فقط فقیر نیستند بلکه به درماندگی رسیده اند یعنی این که نمی دانند چه اقدامی انجام دهند تا همین زندگی معمولی را فقط حفظ کنند!
♈️تصور کنید این مردم درمانده برایشان برخی حوادث به اصطلاح ناخواسته هم روی بدهد مانند بیماری، خرابی لوازم خانگی، خرابی تآسیسات ساختمان و برخی حوادث دیگر که آن گاه ممکن است مجبور شوند دست به کارهای ناخواسته بزنند و این یعنی فروپاشی جسم و روان و فروپاشی زندگی!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
👍9❤1😢1
وقتی با فروکاستن علت مشکلات به مردم، مقصران دیروز در قامت ناجیان امروز خود را جلوه میدهند!
لادن عباسیان، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران:
در ۶ ماهه اول سال ۱۴۰۴، تعداد مبتلایان شناساییشده به اچآیوی در کشور ۲۵ هزار و ۸۷۰ نفر اعلام شده است...
در حالی که در گذشته علت ابتلا، ۵۲ درصد از طریق اعتیاد تزریقی و ۲۹.۳ درصد از طریق روابط جنسی بود، این آمار در ۶ ماهه اول سال ۱۴۰۴ بهطور چشمگیری تغییر یافته است و سهم روابط جنسی به ۶۴ درصد افزایش یافته است./ ایرنا
چند سال پیش که بهزیستی استان، جلسه آسیبشناسی بحرانهای اجتماعی در جهت آگاهیبخشی، آموزش و انتقال به شهروندان گذاشته بود، یکی از مدیران نقل خاطرهای در رابطه با این بیماری کرد: در اواخر دهه هفتاد که برای آگاهسازی و هشدار انتقال ایدز از طریق روابط جنسی در مدارس و دانشگاهها اطلاعرسانی و اقدام کردیم، از سوی امام جمعه استان یک نامه تهدیدآمیز دریافت کردیم که چرا در جامعه و کشور اسلامی دنبال پرداختن به موضوع و عادیسازی امری هستید که وجود ندارد؟ که نهایت مجبور به لغو و کنار گذاشتن آن شدیم!
حال که امروز ابعاد موضوع و شیوه ابتلا و نقش پررنگ مسأله جنسی در این زمینه مجدد برجسته شده، بار دیگر یاد آن خاطره تلخ افتادم و اینکه در این دههها چقدر این جهل، تعصبات و دخالت بیجا، موانع جدی بر سر راه سلامت، آموزش، توسعه و ... آورده و تا چه اندازه جان و هزینههای بیشماری از مردم و ملت ایران گرفته است.
دقیقا بسان مقاومتهایی که در برابر واکسیناسیون، استقرار مدارس و آموزش به سبک جدید، ورود تکنولوژی و ابزارهای جدید و... شد که مخالفان نهایت زمانی ناگزیر به پذیرش آن شدند که بسیاری به خاطر آن مقاومت، عمر و جوانی از دست داده و هزینههای سنگینی متحمل شدند!
بسان همان هشدارهایی که در ارتباط با گسترش فساد، رانت، آقازادگی، بحرانهای اجتماعی و... داده شد که در بسیاری مواقع با تندی آن را سیاهنمایی تاکید کرده و هشدار دهندگان را سیاهی لشگر و فریب خورده دشمن دانستند، که حالا همه آن هشدارها و پیشبینیها عملی شده و امروز با سونامی بحرانهای اجتماعی و فساد سیستمی و... درگیر شدهایم که گاهی چنان عمیق است که حل ناشدنی مینماید!
در این راستا، امروز که خطر ابتلای ایدز و بیماریهای مشابه چون زگیل تناسلی(HPV) از طریق رابطه جنسی بسیار نگران کننده شده، بایستی همانهایی که سالها با نادانی و جهالت مقابل آموزش و آگاهی بخشیها به بهانه قبحشکنی، مقابله با سند۲۰۳۰ و... ایستادند، پاسخگو باشند!
دریغ که نه تنها پاسخگو نیستند، بلکه همین مساله را امروز به سوژه و میدانی جدید برای فعالیت و زدن و حذف مخالفان خود تبدیل کردهاند که چون همیشه با فروکاستن علت مشکلات به مردم و نقش آنها، این ارتباط جنسی خطرناک را نیز همگی به بیعفتی مردم منتسب کرده و در یک نمونه راهحل آن را در اجرای مصوبه زمین مانده در این حوزه، عفاف و حجاب، میبینند و تاکید میکنند!
✍ حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
لادن عباسیان، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران:
در ۶ ماهه اول سال ۱۴۰۴، تعداد مبتلایان شناساییشده به اچآیوی در کشور ۲۵ هزار و ۸۷۰ نفر اعلام شده است...
در حالی که در گذشته علت ابتلا، ۵۲ درصد از طریق اعتیاد تزریقی و ۲۹.۳ درصد از طریق روابط جنسی بود، این آمار در ۶ ماهه اول سال ۱۴۰۴ بهطور چشمگیری تغییر یافته است و سهم روابط جنسی به ۶۴ درصد افزایش یافته است./ ایرنا
چند سال پیش که بهزیستی استان، جلسه آسیبشناسی بحرانهای اجتماعی در جهت آگاهیبخشی، آموزش و انتقال به شهروندان گذاشته بود، یکی از مدیران نقل خاطرهای در رابطه با این بیماری کرد: در اواخر دهه هفتاد که برای آگاهسازی و هشدار انتقال ایدز از طریق روابط جنسی در مدارس و دانشگاهها اطلاعرسانی و اقدام کردیم، از سوی امام جمعه استان یک نامه تهدیدآمیز دریافت کردیم که چرا در جامعه و کشور اسلامی دنبال پرداختن به موضوع و عادیسازی امری هستید که وجود ندارد؟ که نهایت مجبور به لغو و کنار گذاشتن آن شدیم!
حال که امروز ابعاد موضوع و شیوه ابتلا و نقش پررنگ مسأله جنسی در این زمینه مجدد برجسته شده، بار دیگر یاد آن خاطره تلخ افتادم و اینکه در این دههها چقدر این جهل، تعصبات و دخالت بیجا، موانع جدی بر سر راه سلامت، آموزش، توسعه و ... آورده و تا چه اندازه جان و هزینههای بیشماری از مردم و ملت ایران گرفته است.
دقیقا بسان مقاومتهایی که در برابر واکسیناسیون، استقرار مدارس و آموزش به سبک جدید، ورود تکنولوژی و ابزارهای جدید و... شد که مخالفان نهایت زمانی ناگزیر به پذیرش آن شدند که بسیاری به خاطر آن مقاومت، عمر و جوانی از دست داده و هزینههای سنگینی متحمل شدند!
بسان همان هشدارهایی که در ارتباط با گسترش فساد، رانت، آقازادگی، بحرانهای اجتماعی و... داده شد که در بسیاری مواقع با تندی آن را سیاهنمایی تاکید کرده و هشدار دهندگان را سیاهی لشگر و فریب خورده دشمن دانستند، که حالا همه آن هشدارها و پیشبینیها عملی شده و امروز با سونامی بحرانهای اجتماعی و فساد سیستمی و... درگیر شدهایم که گاهی چنان عمیق است که حل ناشدنی مینماید!
در این راستا، امروز که خطر ابتلای ایدز و بیماریهای مشابه چون زگیل تناسلی(HPV) از طریق رابطه جنسی بسیار نگران کننده شده، بایستی همانهایی که سالها با نادانی و جهالت مقابل آموزش و آگاهی بخشیها به بهانه قبحشکنی، مقابله با سند۲۰۳۰ و... ایستادند، پاسخگو باشند!
دریغ که نه تنها پاسخگو نیستند، بلکه همین مساله را امروز به سوژه و میدانی جدید برای فعالیت و زدن و حذف مخالفان خود تبدیل کردهاند که چون همیشه با فروکاستن علت مشکلات به مردم و نقش آنها، این ارتباط جنسی خطرناک را نیز همگی به بیعفتی مردم منتسب کرده و در یک نمونه راهحل آن را در اجرای مصوبه زمین مانده در این حوزه، عفاف و حجاب، میبینند و تاکید میکنند!
✍ حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
👍5❤1😢1
♻️پیری از پا به بالا شروع می شود
پدیده بیولوژیکی (سارکوپنیا) که در سنین پیری در انسان ظاهر می شود چیست؟
سارکوپنی از دست دادن توده عضلانی و قدرت اسکلتی در نتیجه افزایش سن است.
وضعیت وحشتناکی است.
بیایید سارکوپنیا را کشف کنیم!
1. برای ایجاد عادت ایستادن... فقط ننشین! ...و اگر می توانید بنشینید دراز نکشید!
2. اگر سالمندی مریض شد و در بیمارستان بستری شد، از او استراحت بیشتری نخواهید، یا دراز بکشد و استراحت کند و از رختخواب خارج نشود!
دراز کشیدن به مدت یک هفته حداقل 5 درصد از توده عضلانی را از دست می دهد!
و سالمند نمی تواند عضلات خود را بازیابی کند!
معمولا بسیاری از سالمندانی که دستیار استخدام می کنند سریعتر عضله خود را از دست می دهند!
3. سارکوپنی از پوکی استخوان وحشتناک تر است!
با پوکی استخوان، فقط باید مراقب باشید که زمین نخورید، در حالی که سارکوپنی نه تنها کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه باعث افزایش قند خون به دلیل توده عضلانی ناکافی می شود!
4. سریعترین از دست دادن آتروفی عضلانی در عضلات پاها است!
زیرا زمانی که فرد نشسته یا دراز کشیده است، پاها حرکت نمی کنند و قدرت عضلات پاها تحت تاثیر قرار می گیرد... این موضوع اهمیت ویژه ای دارد!
شما باید مراقب سارکوپنی باشید!
بالا و پایین رفتن از پله ها...دویدن و دوچرخه سواری همگی ورزش های عالی هستند و می توانند حجم عضلانی را افزایش دهند!
برای کیفیت زندگی بهتر برای همه در دوران پیری...
حرکت کن... ماهیچه هایت را هدر نده!!
پیری از پاها شروع می شود!
پاهای خود را فعال و قوی نگه دارید!!
▪️ با افزایش سن و پیری روزانه، پاهای ما باید همیشه فعال و قوی بمانند.
▪️اگر فقط 2 هفته پاهای خود را حرکت ندهید، قدرت واقعی پای شما 10 سال کاهش می یابد.
بنابراین *ورزش منظم مانند پیاده روی بسیار مهم است*.
پاها نوعی ستون هستند که تمام وزن بدن انسان را تحمل می کنند.
. هر روز پیاده روی کنید.
جالب اینجاست که 50 درصد استخوان ها و 50 درصد ماهیچه های یک فرد در پاها هستند.
*آیا تو داری راه میروی*
بزرگترین و قوی ترین مفاصل و استخوان های بدن انسان نیز در پاها یافت می شود.
70 درصد فعالیت انسان و انرژی سوزی در زندگی انسان توسط دوپاها انجام می شود.
* پا مرکز حرکت بدن است *.
▪️ هر دو پا با هم شامل 50 درصد اعصاب بدن انسان، 50 درصد رگ های خونی و 50 درصد از خونی است که در آنها جریان دارد.
▪️ * ورزش پاها حتی بعد از هفتاد و هشتاد سالگی هم هیچ وقت دیر نیست *
▪️ حداقل 30 تا 40 دقیقه در روز پیاده روی کنید تا مطمئن شوید که پاهایتان به اندازه کافی ورزش می کنند و از سالم ماندن عضلات پایتان مطمئن شوید.
این اطلاعات مهم را با همه دوستان و اعضای خانواده بالای 40 سال خود به اشتراک بگذارید، زیرا همه افراد هر روز بزرگتر می شوند.
http://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
پدیده بیولوژیکی (سارکوپنیا) که در سنین پیری در انسان ظاهر می شود چیست؟
سارکوپنی از دست دادن توده عضلانی و قدرت اسکلتی در نتیجه افزایش سن است.
وضعیت وحشتناکی است.
بیایید سارکوپنیا را کشف کنیم!
1. برای ایجاد عادت ایستادن... فقط ننشین! ...و اگر می توانید بنشینید دراز نکشید!
2. اگر سالمندی مریض شد و در بیمارستان بستری شد، از او استراحت بیشتری نخواهید، یا دراز بکشد و استراحت کند و از رختخواب خارج نشود!
دراز کشیدن به مدت یک هفته حداقل 5 درصد از توده عضلانی را از دست می دهد!
و سالمند نمی تواند عضلات خود را بازیابی کند!
معمولا بسیاری از سالمندانی که دستیار استخدام می کنند سریعتر عضله خود را از دست می دهند!
3. سارکوپنی از پوکی استخوان وحشتناک تر است!
با پوکی استخوان، فقط باید مراقب باشید که زمین نخورید، در حالی که سارکوپنی نه تنها کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار می دهد، بلکه باعث افزایش قند خون به دلیل توده عضلانی ناکافی می شود!
4. سریعترین از دست دادن آتروفی عضلانی در عضلات پاها است!
زیرا زمانی که فرد نشسته یا دراز کشیده است، پاها حرکت نمی کنند و قدرت عضلات پاها تحت تاثیر قرار می گیرد... این موضوع اهمیت ویژه ای دارد!
شما باید مراقب سارکوپنی باشید!
بالا و پایین رفتن از پله ها...دویدن و دوچرخه سواری همگی ورزش های عالی هستند و می توانند حجم عضلانی را افزایش دهند!
برای کیفیت زندگی بهتر برای همه در دوران پیری...
حرکت کن... ماهیچه هایت را هدر نده!!
پیری از پاها شروع می شود!
پاهای خود را فعال و قوی نگه دارید!!
▪️ با افزایش سن و پیری روزانه، پاهای ما باید همیشه فعال و قوی بمانند.
▪️اگر فقط 2 هفته پاهای خود را حرکت ندهید، قدرت واقعی پای شما 10 سال کاهش می یابد.
بنابراین *ورزش منظم مانند پیاده روی بسیار مهم است*.
پاها نوعی ستون هستند که تمام وزن بدن انسان را تحمل می کنند.
. هر روز پیاده روی کنید.
جالب اینجاست که 50 درصد استخوان ها و 50 درصد ماهیچه های یک فرد در پاها هستند.
*آیا تو داری راه میروی*
بزرگترین و قوی ترین مفاصل و استخوان های بدن انسان نیز در پاها یافت می شود.
70 درصد فعالیت انسان و انرژی سوزی در زندگی انسان توسط دوپاها انجام می شود.
* پا مرکز حرکت بدن است *.
▪️ هر دو پا با هم شامل 50 درصد اعصاب بدن انسان، 50 درصد رگ های خونی و 50 درصد از خونی است که در آنها جریان دارد.
▪️ * ورزش پاها حتی بعد از هفتاد و هشتاد سالگی هم هیچ وقت دیر نیست *
▪️ حداقل 30 تا 40 دقیقه در روز پیاده روی کنید تا مطمئن شوید که پاهایتان به اندازه کافی ورزش می کنند و از سالم ماندن عضلات پایتان مطمئن شوید.
این اطلاعات مهم را با همه دوستان و اعضای خانواده بالای 40 سال خود به اشتراک بگذارید، زیرا همه افراد هر روز بزرگتر می شوند.
http://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤7👍3
🖊 تاملی کوتاه در باب یک مناظره
سلیمانی اردستانی چه گفت؟
اخیرا مناظرهای طولانی میان دو روحانی به نامهای "عبدالرحیم سلیمانی اردستانی" و "حامد کاشانی" در پلتفرم آزاد برگزار شد و بر روی یوتیوپ در دسترس همگان قرار گرفت.
🔊 صوتی اینجا
📺 تصویری اینجا
عنوان مناظره این است: مظلومیت و شهادت حضرت زهرا؟
از عنوان مناظره، برمیآید که قرار است هر دو شرکت کننده در مناظره، در نهایت به این پرسش پاسخ گویند که: آیا حضرت زهرا شهید شده است و یا به سبب دیگری وفات یافتهاند؟
به سخن دیگر، بیننده در برابر یک پرسش تاریخی قرار میگیرد.
اما کسانی این پرسش تاریخی را به یک پرسش ایمانی و الاهیاتی تبدیل نمودند و هرگونه تردید در شهادت حضرت زهرا را به مرزهای خروج از دین نزدیک نمودند. از این رو، پس از انتشار مناظره، مناقشاتی تند و بداخلاقیهایی درگرفت و بساط توهین و بد زبانی و حملهی مجازی و حضوری علیه سلیمانی اردستانی شکل گرفت.
❓اما مگر سلیمانی اردستانی چه گفت که به واکنشهای غیراخلاقی مخالفان او منجر شد؟ آیا او شهادت را انکار کرد؟ و آیا انکار یک رخداد تاریخی مانند شهادت، زیر سوال بردن اصول و بنیادهای دینی است؟
✅ همانگونهکه که سلیمانی بارها در مناظره تکرار کرد، قصد او انکار و نفی شهادت نیست. و همچنانکه به صراحت میگوید: اساسا شهادت و یا وفات حضرت زهرا مسئلهی او نیست.
مسئلهی اصلی سلیمانی که توسط کاشانی، تعمدا شنیده نمیشد این بود:
روایتی که از شهادت حضرت زهرا در لسان بزرگان و کتب پیشین، بیان شده است، با عدالت امام در تضاد است.
در حقیقت موضع سلیمانی در این مناظره، موضع "ندانمانگار" است. به سخن دیگر نه شهادت را رد میکند و نه میپذیرد، بلکه میگوید کیفیت و چگونگی وفات حضرت زهرا را نمیدانم. و نمیدانم آیا شهید شده است و یا خیر، او نه موضع اثبات و نه موضع نفی ندارد و اساسا از جدال شهادت و وفات بیرون میآید. به تعبیر دیگر، او اصل واقعه را در پرانتز میگذارد و در بارهی آن اظهار نظر نمیکند.
✅ مسئلهی سلیمانی در مناظره، نفی شهادت حضرت زهرا نبود، بلکه داستان و روایت مشهور و تاریخی را که رایج است با "عدالت" در ترازو مینهد. و در این سنجش، فهم او از روایت (و نه اصل رخداد تاریخی)، چنین است که روایت رایج از شهادت نمیتواند با عدالت علی، جمع شود و این دو در تضاد و ناسازگاری است.
طرف دیگر مناظره اما تمام تلاش خود را بر این نکته متمرکز کرده بود که اثبات کند حضرت زهرا، شهید شده است.
این مناظره، بین دو نفری برگزار شد که در یک افق و یک جهت قرار نداشتند و مسئلهشان یکی نبود. از این رو فقدان مسئلهی مشترک، مناظره را به گفتاری بریده بریده تبدیل کرد.
کاشانی یا تعمدا مسئلهی سلیمانی را نادیده میگرفت و او را به موضوع رد و انکار میکشاند و یا درک نادرستی از مسئلهی او داشت. او تا پایان مناظره با روشی نهچندان پسندیده، بر مدار خویش بود و به گفتار طرف مقابل توجهی نمیکرد.
به گمانم میان سلیمانی و کاشانی، مناظرهای شکل نگرفت، بلکه تکگوییهایی بود که هر یک از شرکتکنندگان، به نوبت، ایدهی خود را بیان میکردند.
کاشانی میخواست اثبات کند حضرت زهرا شهید شده است. و سلیمانی دریافت خودش را مبتنی بر ناسازگار بودن روایت شهادت را با عدالت علی بیان میکرد.
و حالا سلیمانی مورد تهاجم و حمله قرار میگیرد که چرا روایت شهادت را با عدالت امام علی در تضاد میبیند.
رگ گردن برخی بیرون زده است که او دریافت خودش را چرا بیان کرده که:
روایت نقل شدهی تاریخی و مشهور از شهادت حضرت زهرا با عدالت امام علی در تنافر و تضاد است.
واکنشهای بسیار تند و زننده و غیراخلاقی علیه سلیمانی نشان میدهد که چقدر به فقر "گفتوگو"، "آزادی بیان"، "مدارا" و "اخلاق" گرفتار شدهایم. و تردید در روایتهای رسمی، چقدر میتواند پرمخاطره شود.
✔️ همین خطرات و هزینههای سنگین است که چرخ اندیشه و تفکر را از حرکت بازمیدارد و جامعه را به سکون و انجماد میکشاند.
جامعهای چنین، آیندهای نخواهد داشت.
✍️ علی زمانیان
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
سلیمانی اردستانی چه گفت؟
اخیرا مناظرهای طولانی میان دو روحانی به نامهای "عبدالرحیم سلیمانی اردستانی" و "حامد کاشانی" در پلتفرم آزاد برگزار شد و بر روی یوتیوپ در دسترس همگان قرار گرفت.
🔊 صوتی اینجا
📺 تصویری اینجا
عنوان مناظره این است: مظلومیت و شهادت حضرت زهرا؟
از عنوان مناظره، برمیآید که قرار است هر دو شرکت کننده در مناظره، در نهایت به این پرسش پاسخ گویند که: آیا حضرت زهرا شهید شده است و یا به سبب دیگری وفات یافتهاند؟
به سخن دیگر، بیننده در برابر یک پرسش تاریخی قرار میگیرد.
اما کسانی این پرسش تاریخی را به یک پرسش ایمانی و الاهیاتی تبدیل نمودند و هرگونه تردید در شهادت حضرت زهرا را به مرزهای خروج از دین نزدیک نمودند. از این رو، پس از انتشار مناظره، مناقشاتی تند و بداخلاقیهایی درگرفت و بساط توهین و بد زبانی و حملهی مجازی و حضوری علیه سلیمانی اردستانی شکل گرفت.
❓اما مگر سلیمانی اردستانی چه گفت که به واکنشهای غیراخلاقی مخالفان او منجر شد؟ آیا او شهادت را انکار کرد؟ و آیا انکار یک رخداد تاریخی مانند شهادت، زیر سوال بردن اصول و بنیادهای دینی است؟
✅ همانگونهکه که سلیمانی بارها در مناظره تکرار کرد، قصد او انکار و نفی شهادت نیست. و همچنانکه به صراحت میگوید: اساسا شهادت و یا وفات حضرت زهرا مسئلهی او نیست.
مسئلهی اصلی سلیمانی که توسط کاشانی، تعمدا شنیده نمیشد این بود:
روایتی که از شهادت حضرت زهرا در لسان بزرگان و کتب پیشین، بیان شده است، با عدالت امام در تضاد است.
در حقیقت موضع سلیمانی در این مناظره، موضع "ندانمانگار" است. به سخن دیگر نه شهادت را رد میکند و نه میپذیرد، بلکه میگوید کیفیت و چگونگی وفات حضرت زهرا را نمیدانم. و نمیدانم آیا شهید شده است و یا خیر، او نه موضع اثبات و نه موضع نفی ندارد و اساسا از جدال شهادت و وفات بیرون میآید. به تعبیر دیگر، او اصل واقعه را در پرانتز میگذارد و در بارهی آن اظهار نظر نمیکند.
✅ مسئلهی سلیمانی در مناظره، نفی شهادت حضرت زهرا نبود، بلکه داستان و روایت مشهور و تاریخی را که رایج است با "عدالت" در ترازو مینهد. و در این سنجش، فهم او از روایت (و نه اصل رخداد تاریخی)، چنین است که روایت رایج از شهادت نمیتواند با عدالت علی، جمع شود و این دو در تضاد و ناسازگاری است.
طرف دیگر مناظره اما تمام تلاش خود را بر این نکته متمرکز کرده بود که اثبات کند حضرت زهرا، شهید شده است.
این مناظره، بین دو نفری برگزار شد که در یک افق و یک جهت قرار نداشتند و مسئلهشان یکی نبود. از این رو فقدان مسئلهی مشترک، مناظره را به گفتاری بریده بریده تبدیل کرد.
کاشانی یا تعمدا مسئلهی سلیمانی را نادیده میگرفت و او را به موضوع رد و انکار میکشاند و یا درک نادرستی از مسئلهی او داشت. او تا پایان مناظره با روشی نهچندان پسندیده، بر مدار خویش بود و به گفتار طرف مقابل توجهی نمیکرد.
به گمانم میان سلیمانی و کاشانی، مناظرهای شکل نگرفت، بلکه تکگوییهایی بود که هر یک از شرکتکنندگان، به نوبت، ایدهی خود را بیان میکردند.
کاشانی میخواست اثبات کند حضرت زهرا شهید شده است. و سلیمانی دریافت خودش را مبتنی بر ناسازگار بودن روایت شهادت را با عدالت علی بیان میکرد.
و حالا سلیمانی مورد تهاجم و حمله قرار میگیرد که چرا روایت شهادت را با عدالت امام علی در تضاد میبیند.
رگ گردن برخی بیرون زده است که او دریافت خودش را چرا بیان کرده که:
روایت نقل شدهی تاریخی و مشهور از شهادت حضرت زهرا با عدالت امام علی در تنافر و تضاد است.
واکنشهای بسیار تند و زننده و غیراخلاقی علیه سلیمانی نشان میدهد که چقدر به فقر "گفتوگو"، "آزادی بیان"، "مدارا" و "اخلاق" گرفتار شدهایم. و تردید در روایتهای رسمی، چقدر میتواند پرمخاطره شود.
✔️ همین خطرات و هزینههای سنگین است که چرخ اندیشه و تفکر را از حرکت بازمیدارد و جامعه را به سکون و انجماد میکشاند.
جامعهای چنین، آیندهای نخواهد داشت.
✍️ علی زمانیان
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
Telegram
سخنرانیها
🔊فایل صوتی
مناظره حامد کاشانی و عبدالرحیم سلیمانی اردستانی |
مظلومیت و شهادت حضرت زهرا؟
🔶 مناظره حامد کاشانی و عبدالرحیم سلیمانی اردستانی
🔻عبدالرحیم سلیمانی اردستانی: ماجرایی که بهعنوان شهادت حضرت زهرا نقل میشود، ناسازگاری درونی دارد. مسئله اصلی این…
مناظره حامد کاشانی و عبدالرحیم سلیمانی اردستانی |
مظلومیت و شهادت حضرت زهرا؟
🔶 مناظره حامد کاشانی و عبدالرحیم سلیمانی اردستانی
🔻عبدالرحیم سلیمانی اردستانی: ماجرایی که بهعنوان شهادت حضرت زهرا نقل میشود، ناسازگاری درونی دارد. مسئله اصلی این…
❤6👍5
✅نوستالژی ارتداد؛
وقتی حکومت برای ترساندن مردم به گذشته پناه می برد.
🔗علی مطهری در Xنوشته:خانم آذر منصوری گفتهاند «اگر موافقان عفاف و حجاب تجمع میکنند، مخالفان هم حق تجمع دارند.» اولاً اگر بنا بر تجمع دو طرف باشد و موضوع جنبه حیثیتی پیدا کند، مطمئن باشید در کل کشور تعداد موافقان عفاف و حجاب بسیار بیشتر از مخالفان است. ثانیا سرنوشت مخالفان عفاف و حجاب همان سرنوشت مخالفان حکم قصاص در اوایل انقلاب خواهد بود که توسط امام خمینی رقم خورد. معلوم نیست چرا برخی اصلاح طلبان همین که میخواهد اقدامی برای بهبود پوشش مرد و زن در سطح جامعه صورت بگیرد ناراحت و نگران میشوند. نسبت آنها با پوشش اسلامی همان نسبت جن و بسم الله است.
🔗علی مطهری وقتی به آذر منصوری هشدار میدهد که سرنوشت مخالفان حجاب همان سرنوشت مخالفان قصاص است، در واقع نه تحلیل دارد و نه دغدغهٔ «ارزشها».
او فقط پرده را کنار زده و منطق زیرپوستی جمهوری اسلامی را عریان کرده است: هر مطالبهای که بوی انسانیت بدهد باید فوراً در ردیف ارتداد قرار گیرد. حجاب، در این منطق، نه قانون بلکه بت اعظم است؛ بتِ لرزانِ بقایی که اگر ترک بردارد، سقف قدرت میریزد.
🔗آنچه مطهری نمیبیند – یا وانمود میکند که نمیبیند – این است که مردم دیگر از این «تهدیدهای نوستالژیک» نمیترسند. ارجاع او به حکم ارتداد جبهه ملی نه نشانه اقتدار، بلکه نشانهٔ بیمارگونهٔ دلتنگی برای روزگار سرکوب بیهزینه است. گویی صاحبان قدرت هرگاه کم میآورند، مجبور میشوند صندوقچه سال ۵۸ را خشک و خالی ورق بزنند تا شاید روح ترس را احضار کنند؛ روحی که سالهاست از بطری بیرون رفته.
🔗جمهوری اسلامی از حجاب میترسد، چون حجاب تنها جایی است که زن ایرانی مستقیم قلب دستگاه اقتدار را نشانه میگیرد. قصاص و ارتداد ابزار دوران دیگری بودند؛ دورانی که روایت رسمی قویتر و جامعه مطیعتر بود. اما امروز؟ تهدید مطهری نه هشدار، که اعترافی ناخواسته است: پروژهٔ کنترل بدن زن شکست خورده و حکومت از بیزبانی، دوباره به زبان «جسدهای قدیمی» پناه برده است.
🔗مخالفان حجاباجباری امروز نه گروه سیاسی قابل حذفاند و نه اقلیتی خاموششدنی. آنها خود جامعهاند؛ مردمی که از ۱۳۸۸ تا ۱۴۰۱ مسیر گذار را با گوشت و استخوان تجربه کردند، نسلی که از سیاست رسمی عبور کرده و ارتداد را نه مجازات که جوک تلخ قدرت میداند. مطهری تهدید میکند، چون فهمیده حجاب دیگر نه پرچم مشروعیت حکومت که نماد پایان آن است.
🔗اگر مطهری دنبال یادآوری تاریخ است، بهتر است صفحه دیگری را نگاه کند: در همهٔ رژیمهای رو به افول، آخرین ابزار سرکوب همیشه تبدیل به تهدیدهای غلیظتر و بیاثرتر شده است. هرگاه قدرت مجبور شد پروندههای کهنه را بیرون بکشد، یعنی به آیندهاش مشکوک شده.
تهدید ارتداد شاید در سال ۵۸ کار میکرد، اما در ۱۴۰۴ فقط یک معنی دارد: حکومت از یک جمله ساده وحشت دارد،
بدن زن، ملک حکومت نیست.
✍حمید آصفی
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
وقتی حکومت برای ترساندن مردم به گذشته پناه می برد.
🔗علی مطهری در Xنوشته:خانم آذر منصوری گفتهاند «اگر موافقان عفاف و حجاب تجمع میکنند، مخالفان هم حق تجمع دارند.» اولاً اگر بنا بر تجمع دو طرف باشد و موضوع جنبه حیثیتی پیدا کند، مطمئن باشید در کل کشور تعداد موافقان عفاف و حجاب بسیار بیشتر از مخالفان است. ثانیا سرنوشت مخالفان عفاف و حجاب همان سرنوشت مخالفان حکم قصاص در اوایل انقلاب خواهد بود که توسط امام خمینی رقم خورد. معلوم نیست چرا برخی اصلاح طلبان همین که میخواهد اقدامی برای بهبود پوشش مرد و زن در سطح جامعه صورت بگیرد ناراحت و نگران میشوند. نسبت آنها با پوشش اسلامی همان نسبت جن و بسم الله است.
🔗علی مطهری وقتی به آذر منصوری هشدار میدهد که سرنوشت مخالفان حجاب همان سرنوشت مخالفان قصاص است، در واقع نه تحلیل دارد و نه دغدغهٔ «ارزشها».
او فقط پرده را کنار زده و منطق زیرپوستی جمهوری اسلامی را عریان کرده است: هر مطالبهای که بوی انسانیت بدهد باید فوراً در ردیف ارتداد قرار گیرد. حجاب، در این منطق، نه قانون بلکه بت اعظم است؛ بتِ لرزانِ بقایی که اگر ترک بردارد، سقف قدرت میریزد.
🔗آنچه مطهری نمیبیند – یا وانمود میکند که نمیبیند – این است که مردم دیگر از این «تهدیدهای نوستالژیک» نمیترسند. ارجاع او به حکم ارتداد جبهه ملی نه نشانه اقتدار، بلکه نشانهٔ بیمارگونهٔ دلتنگی برای روزگار سرکوب بیهزینه است. گویی صاحبان قدرت هرگاه کم میآورند، مجبور میشوند صندوقچه سال ۵۸ را خشک و خالی ورق بزنند تا شاید روح ترس را احضار کنند؛ روحی که سالهاست از بطری بیرون رفته.
🔗جمهوری اسلامی از حجاب میترسد، چون حجاب تنها جایی است که زن ایرانی مستقیم قلب دستگاه اقتدار را نشانه میگیرد. قصاص و ارتداد ابزار دوران دیگری بودند؛ دورانی که روایت رسمی قویتر و جامعه مطیعتر بود. اما امروز؟ تهدید مطهری نه هشدار، که اعترافی ناخواسته است: پروژهٔ کنترل بدن زن شکست خورده و حکومت از بیزبانی، دوباره به زبان «جسدهای قدیمی» پناه برده است.
🔗مخالفان حجاباجباری امروز نه گروه سیاسی قابل حذفاند و نه اقلیتی خاموششدنی. آنها خود جامعهاند؛ مردمی که از ۱۳۸۸ تا ۱۴۰۱ مسیر گذار را با گوشت و استخوان تجربه کردند، نسلی که از سیاست رسمی عبور کرده و ارتداد را نه مجازات که جوک تلخ قدرت میداند. مطهری تهدید میکند، چون فهمیده حجاب دیگر نه پرچم مشروعیت حکومت که نماد پایان آن است.
🔗اگر مطهری دنبال یادآوری تاریخ است، بهتر است صفحه دیگری را نگاه کند: در همهٔ رژیمهای رو به افول، آخرین ابزار سرکوب همیشه تبدیل به تهدیدهای غلیظتر و بیاثرتر شده است. هرگاه قدرت مجبور شد پروندههای کهنه را بیرون بکشد، یعنی به آیندهاش مشکوک شده.
تهدید ارتداد شاید در سال ۵۸ کار میکرد، اما در ۱۴۰۴ فقط یک معنی دارد: حکومت از یک جمله ساده وحشت دارد،
بدن زن، ملک حکومت نیست.
✍حمید آصفی
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍5
ازدواج بد بسیار بدتر از تنها ماندن است
چرا زندگی در یک رابطه ناسالم میتواند بدن شما را سالها زودتر فرسوده کند؟
برخلاف تصورات رایج که زندگی مشترک را به هر شکل بهتر از تنهایی میدانند، یافتههای علمی آشکار میکنند که گاهی مجرد ماندن انتخابی سالمتر است.
۱- ترشح مزمن کورتیزول و تخریب محور استرس
در ازدواجهای پرتنش، بدن بهطور مداوم کورتیزول ترشح میکند.
این هورمون بخشی از محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال است که مسئول پاسخ به استرس است.
تحقیقات نشان دادهاند که این حالت به افزایش فشار خون، مقاومت به انسولین و کاهش حجم هیپوکامپ در مغز منجر میشود. در عمل، بدن افرادی که در رابطه ناسالم هستند دائماً در حالت «جنگ یا گریز» باقی میماند و این فرسودگی سیستمیک زمینهساز بیماریهای قلبی-عروقی و اختلالات متابولیک میشود.
۲- التهاب مزمن و بیماریهای التهابی
ازدواج بد با التهاب مزمن ارتباط مستقیم دارد. مطالعات نشان میدهند که سطح پروتئین
واکنشی C و اینترلوکین-۶ در افرادی که در روابط پرتنش زندگی میکنند، بهطور معناداری بالاتر است. این شاخصها از مهمترین بیومارکرهای التهاب در بدن هستند.
التهاب مزمن نهتنها عامل اصلی تصلب شرایین یا آترواسکلروز و سکته قلبی است، بلکه با بروز بیماریهای خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید نیز پیوند دارد.
بنابراین، مشاجرههای مداوم بر سر مسائل خانوادگی تنها یک نزاع لفظی نیستند، بلکه به تغییرات بیوشیمیایی در بدن منجر میشوند که میتوانند سالها بعد خود را به شکل بیماریهای خطرناک نشان دهند.
۳- اختلال در تنظیم اشتها و متابولیسم انرژی
استرس زناشویی بر عملکرد هیپوتالاموس تأثیر میگذارد و موجب اختلال در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال میشود.
این تغییرات باعث افزایش ترشح گرلین و کاهش لپتین میگردد، دو هورمون کلیدی در کنترل اشتها.
نتیجه این وضعیت یا پرخوری عصبی است یا از دست دادن شدید اشتها.
تحقیقات متابولیک نشان دادهاند که چنین الگوهایی به افزایش توده چربی احشایی و تغییر در حساسیت به انسولین منجر میشوند.
۴- تضعیف سیستم ایمنی و کاهش مقاومت در برابر عفونتها
اختلافات زناشویی مداوم با کاهش فعالیت سلولهای کشنده طبیعی و کاهش تکثیر لنفوسیتها همراه است. این تغییرات به معنای تضعیف توانایی بدن در مبارزه با ویروسها و باکتریهاست.
پژوهشها نشان دادهاند که افرادی که در روابط ناسالم هستند، دوره نقاهت طولانیتری پس از جراحیها یا بیماریهای ویروسی مانند آنفلوآنزا دارند.
حتی پاسخ بدن آنها به واکسیناسیون نیز ضعیفتر است. این یافتهها تأکید میکنند که رابطه ناسالم تنها یک مشکل روانی نیست، بلکه مستقیماً بر عملکرد ایمنی بدن اثر میگذارد و فرد را در برابر بیماریهای عفونی آسیبپذیرتر میکند.
۵- فرسایش روانی و اختلالات سلامت ذهنی
پژوهشهای اپیدمیولوژیک نشان دادهاند که افرادی که در روابط پرتنش باقی میمانند، نرخ بالاتری از افسردگی اساسی
اختلال اضطراب فراگیر و حتی اختلال استرس پس از سانحه را تجربه میکنند.
۶- تأثیر ازدواج بد بر فرزندان و الگوهای رفتاری
کودکانی که در محیطی پرتنش و پر از مشاجره بزرگ میشوند، سطح بالاتری از کورتیزول و هورمونهای استرس در بدن دارند. این وضعیت نهتنها بر رشد عاطفی و شناختی آنها اثر میگذارد، بلکه احتمال ابتلا به اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری را در آینده افزایش میدهد.
۷- کاهش کیفیت روابط اجتماعی و انزوای تدریجی
افرادی که در یک رابطه ناسالم باقی میمانند، معمولاً ارتباطات اجتماعیشان بهشدت محدود میشود. آنها بهدلیل خستگی روانی و استرس مزمن، انرژی کمتری برای حفظ دوستیها یا مشارکت در فعالیتهای اجتماعی دارند. پژوهشهای جامعهشناختی نشان میدهند که انزوای اجتماعی یکی از پیشبینیکنندههای اصلی کاهش امید به زندگی است.
۸- کاهش کیفیت خواب و اختلالات شبانه
پژوهشها نشان دادهاند که افراد در روابط ناسالم مدت زمان بیشتری را در فاز بیداری سپری میکنند و ورودشان به مراحل عمیق خواب
مانند N3 و REM به تعویق میافتد. این امر موجب کاهش بازسازی عصبی، ضعف حافظه و کاهش توانایی تمرکز روزانه میشود.
۹- کاهش امید به زندگی و پیری زودرس
در مطالعات اپیدمیولوژیک مشخص شده است که افرادی که در روابط پرتنش میمانند، بهطور میانگین امید به زندگی کوتاهتری نسبت به افراد مجرد دارند.
۱۰- تأثیرات منفی بر سالمندی و کیفیت زندگی در سالهای پایانی
ازدواج ناسالم در سالهای پایانی عمر میتواند کیفیت زندگی را بهشدت پایین بیاورد. افراد مسن که همچنان در روابط پرتنش باقی ماندهاند، بیشتر دچار اختلال شناختی و زوال عقل یا دمانس میشوند.
مترجم: علیرضا مجیدی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
چرا زندگی در یک رابطه ناسالم میتواند بدن شما را سالها زودتر فرسوده کند؟
برخلاف تصورات رایج که زندگی مشترک را به هر شکل بهتر از تنهایی میدانند، یافتههای علمی آشکار میکنند که گاهی مجرد ماندن انتخابی سالمتر است.
۱- ترشح مزمن کورتیزول و تخریب محور استرس
در ازدواجهای پرتنش، بدن بهطور مداوم کورتیزول ترشح میکند.
این هورمون بخشی از محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال است که مسئول پاسخ به استرس است.
تحقیقات نشان دادهاند که این حالت به افزایش فشار خون، مقاومت به انسولین و کاهش حجم هیپوکامپ در مغز منجر میشود. در عمل، بدن افرادی که در رابطه ناسالم هستند دائماً در حالت «جنگ یا گریز» باقی میماند و این فرسودگی سیستمیک زمینهساز بیماریهای قلبی-عروقی و اختلالات متابولیک میشود.
۲- التهاب مزمن و بیماریهای التهابی
ازدواج بد با التهاب مزمن ارتباط مستقیم دارد. مطالعات نشان میدهند که سطح پروتئین
واکنشی C و اینترلوکین-۶ در افرادی که در روابط پرتنش زندگی میکنند، بهطور معناداری بالاتر است. این شاخصها از مهمترین بیومارکرهای التهاب در بدن هستند.
التهاب مزمن نهتنها عامل اصلی تصلب شرایین یا آترواسکلروز و سکته قلبی است، بلکه با بروز بیماریهای خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید نیز پیوند دارد.
بنابراین، مشاجرههای مداوم بر سر مسائل خانوادگی تنها یک نزاع لفظی نیستند، بلکه به تغییرات بیوشیمیایی در بدن منجر میشوند که میتوانند سالها بعد خود را به شکل بیماریهای خطرناک نشان دهند.
۳- اختلال در تنظیم اشتها و متابولیسم انرژی
استرس زناشویی بر عملکرد هیپوتالاموس تأثیر میگذارد و موجب اختلال در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال میشود.
این تغییرات باعث افزایش ترشح گرلین و کاهش لپتین میگردد، دو هورمون کلیدی در کنترل اشتها.
نتیجه این وضعیت یا پرخوری عصبی است یا از دست دادن شدید اشتها.
تحقیقات متابولیک نشان دادهاند که چنین الگوهایی به افزایش توده چربی احشایی و تغییر در حساسیت به انسولین منجر میشوند.
۴- تضعیف سیستم ایمنی و کاهش مقاومت در برابر عفونتها
اختلافات زناشویی مداوم با کاهش فعالیت سلولهای کشنده طبیعی و کاهش تکثیر لنفوسیتها همراه است. این تغییرات به معنای تضعیف توانایی بدن در مبارزه با ویروسها و باکتریهاست.
پژوهشها نشان دادهاند که افرادی که در روابط ناسالم هستند، دوره نقاهت طولانیتری پس از جراحیها یا بیماریهای ویروسی مانند آنفلوآنزا دارند.
حتی پاسخ بدن آنها به واکسیناسیون نیز ضعیفتر است. این یافتهها تأکید میکنند که رابطه ناسالم تنها یک مشکل روانی نیست، بلکه مستقیماً بر عملکرد ایمنی بدن اثر میگذارد و فرد را در برابر بیماریهای عفونی آسیبپذیرتر میکند.
۵- فرسایش روانی و اختلالات سلامت ذهنی
پژوهشهای اپیدمیولوژیک نشان دادهاند که افرادی که در روابط پرتنش باقی میمانند، نرخ بالاتری از افسردگی اساسی
اختلال اضطراب فراگیر و حتی اختلال استرس پس از سانحه را تجربه میکنند.
۶- تأثیر ازدواج بد بر فرزندان و الگوهای رفتاری
کودکانی که در محیطی پرتنش و پر از مشاجره بزرگ میشوند، سطح بالاتری از کورتیزول و هورمونهای استرس در بدن دارند. این وضعیت نهتنها بر رشد عاطفی و شناختی آنها اثر میگذارد، بلکه احتمال ابتلا به اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری را در آینده افزایش میدهد.
۷- کاهش کیفیت روابط اجتماعی و انزوای تدریجی
افرادی که در یک رابطه ناسالم باقی میمانند، معمولاً ارتباطات اجتماعیشان بهشدت محدود میشود. آنها بهدلیل خستگی روانی و استرس مزمن، انرژی کمتری برای حفظ دوستیها یا مشارکت در فعالیتهای اجتماعی دارند. پژوهشهای جامعهشناختی نشان میدهند که انزوای اجتماعی یکی از پیشبینیکنندههای اصلی کاهش امید به زندگی است.
۸- کاهش کیفیت خواب و اختلالات شبانه
پژوهشها نشان دادهاند که افراد در روابط ناسالم مدت زمان بیشتری را در فاز بیداری سپری میکنند و ورودشان به مراحل عمیق خواب
مانند N3 و REM به تعویق میافتد. این امر موجب کاهش بازسازی عصبی، ضعف حافظه و کاهش توانایی تمرکز روزانه میشود.
۹- کاهش امید به زندگی و پیری زودرس
در مطالعات اپیدمیولوژیک مشخص شده است که افرادی که در روابط پرتنش میمانند، بهطور میانگین امید به زندگی کوتاهتری نسبت به افراد مجرد دارند.
۱۰- تأثیرات منفی بر سالمندی و کیفیت زندگی در سالهای پایانی
ازدواج ناسالم در سالهای پایانی عمر میتواند کیفیت زندگی را بهشدت پایین بیاورد. افراد مسن که همچنان در روابط پرتنش باقی ماندهاند، بیشتر دچار اختلال شناختی و زوال عقل یا دمانس میشوند.
مترجم: علیرضا مجیدی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3❤2
♻️آنچه که گفتی سزاست
هر آنچه هست ناسزاست
🗒 یکی از دانشجویان با من تماس گرفت و گفت امروز به یادتان افتادم، گفتم سراغتان را بگیریم. گفتم امیدوارم در لحظه خوشایندی به یاد من افتاده باشی. گفت راستش امروز به ناسزاگویی افتادم و به یادم آمد به ما سفارش می کردید، تحت هر شرایطی ادب کلام را حفظ کنیم. جویا شدم چرا ناسزاگویی؟
⬅️ گفت: «در این یک هفته که کلاسهایمان به خاطر آلودگی هوا مجازی شده تمام جزوه هایم ناقص شده، به خاطر سرعت پایین اینترنت، دائم ارتباطم با کلاس قطع می شد، با مخابرات تماس گرفتم من که حجم پر سرعت خریدم چرا سرعت اینقدر پایین است؟ به من جواب می دهد، سیم کشی ها قدیمی و مسی هستند، کشش سرعت بالا را ندارند!»
⬅️ ادامه داد: «شب گذشته کلاس هایم که با فشار عصبی تمام شد، سر شب بود، گفتم یک دوش بگیرم سه بار رفتم حمام و بیرون آمدم آب نبود یا به قدری فشار آب پایین بود که قابل استفاده نبود، تماس گرفتم و پرسیدم چرا وضعیت این طور است، به من گفتند، شبکه فرسوده و هدررفت آب بسیار بالاست، شبها فشار را به شدت کاهش می دهیم تا هدررفت کمتر شود!»
⬅️ آهی کشید و گفت: «از شدت آلودگی هوا یک هفته است از خانه بیرون نرفتم، حتی پرده ها را کنار نزدیم؛ چون داخل خانه هم سردرد و سوزش گلو داریم، در خبرها خواندم صادرات گاز به عراق از سر گرفته شده، گفتم چرا وقتی به دلیل کمبود گاز، نیروگاه ها به مازوت سوزی افتاده اند، باز هم گاز صادر می شود؟ در خانه راه می رفتم و ناسزا می گفتم که به یاد شما افتادم.»
⬅️ گفتم، دقیقا پاسخ پرسشت همان پاسخی است که در زمینه شبکه تلفن و آب به تو دادند. اگر یادت باشد در کلاس «مسائل بین المللی جهان اسلام»، وقتی در مورد «اوپک گازی» صحبت می کردیم، گفتیم که ایران دارای دومین ذخایر گازی جهان است و در وضعیت معمول و غیر تحریم ظرفیت صادرات بالایی در این حوزه استراتژیک انرژی دارد، این هم در شرایطی که صنایع جهان در حال حاضر کمترین وابستگی را به نفت دارند.
⬅️ اما مساله دقیقا اینجاست که ذخایر گازی بالاست و خط لوله صادراتی، مسیر مستقیم دارد، افت فشار و مصرف نوسانی ندارد و از همه مهمتر به شبکه داخلی وصل نیست، به همین دلیل صادرات در زمستان هم که مصرف جهانی بالاست، بدون مشکل ادامه دارد. مساله ما ظرفیت برداشت از میدان نیست؛ وگرنه بیشتر برداشت می شد و در نیروگاه ها در زمستان مصرف می شد.
⬅️ مساله ما ظرفیت انتقال داخل کشور است. لوله ها، تقویت کننده ها، کمپرسورها و مدیریت فشار طی دهه ها توسعه کافی نداشتند، شبکه توزیع نه تنها فرسوده شده که متناسب با رشد جمعیت، تغییر سبک زندگی مردم طی دهه ها نه توسعه یافته و نه از فن آوری های روز بهره مند شده.
⬅️ مشکل اساسی ما فرسودگی زیرساخت ها در تمام زمینه ها در کشور است؛ چرا که اساسا در رویکردهای امنیتی- سیاسی، مساله رفاه مردم در اولویت نیست و در طول زمان، زیرساخت ها و شبکه هایی که زمانی نوین و کارآمد بودند، به حدی فرسوده می شوند که به ناگاه مثل آوار شدن بنایی که دهه ها در بی توجهی پدر خانواده فرسوده و فرو می ریزد، وضعیت را بحرانی و فروپاشیده می نماید.
آنچه که گفتی سزاست
هر آنچه هست ناسزاست
✍مرضیه حاجی هاشمی
http://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
هر آنچه هست ناسزاست
🗒 یکی از دانشجویان با من تماس گرفت و گفت امروز به یادتان افتادم، گفتم سراغتان را بگیریم. گفتم امیدوارم در لحظه خوشایندی به یاد من افتاده باشی. گفت راستش امروز به ناسزاگویی افتادم و به یادم آمد به ما سفارش می کردید، تحت هر شرایطی ادب کلام را حفظ کنیم. جویا شدم چرا ناسزاگویی؟
⬅️ گفت: «در این یک هفته که کلاسهایمان به خاطر آلودگی هوا مجازی شده تمام جزوه هایم ناقص شده، به خاطر سرعت پایین اینترنت، دائم ارتباطم با کلاس قطع می شد، با مخابرات تماس گرفتم من که حجم پر سرعت خریدم چرا سرعت اینقدر پایین است؟ به من جواب می دهد، سیم کشی ها قدیمی و مسی هستند، کشش سرعت بالا را ندارند!»
⬅️ ادامه داد: «شب گذشته کلاس هایم که با فشار عصبی تمام شد، سر شب بود، گفتم یک دوش بگیرم سه بار رفتم حمام و بیرون آمدم آب نبود یا به قدری فشار آب پایین بود که قابل استفاده نبود، تماس گرفتم و پرسیدم چرا وضعیت این طور است، به من گفتند، شبکه فرسوده و هدررفت آب بسیار بالاست، شبها فشار را به شدت کاهش می دهیم تا هدررفت کمتر شود!»
⬅️ آهی کشید و گفت: «از شدت آلودگی هوا یک هفته است از خانه بیرون نرفتم، حتی پرده ها را کنار نزدیم؛ چون داخل خانه هم سردرد و سوزش گلو داریم، در خبرها خواندم صادرات گاز به عراق از سر گرفته شده، گفتم چرا وقتی به دلیل کمبود گاز، نیروگاه ها به مازوت سوزی افتاده اند، باز هم گاز صادر می شود؟ در خانه راه می رفتم و ناسزا می گفتم که به یاد شما افتادم.»
⬅️ گفتم، دقیقا پاسخ پرسشت همان پاسخی است که در زمینه شبکه تلفن و آب به تو دادند. اگر یادت باشد در کلاس «مسائل بین المللی جهان اسلام»، وقتی در مورد «اوپک گازی» صحبت می کردیم، گفتیم که ایران دارای دومین ذخایر گازی جهان است و در وضعیت معمول و غیر تحریم ظرفیت صادرات بالایی در این حوزه استراتژیک انرژی دارد، این هم در شرایطی که صنایع جهان در حال حاضر کمترین وابستگی را به نفت دارند.
⬅️ اما مساله دقیقا اینجاست که ذخایر گازی بالاست و خط لوله صادراتی، مسیر مستقیم دارد، افت فشار و مصرف نوسانی ندارد و از همه مهمتر به شبکه داخلی وصل نیست، به همین دلیل صادرات در زمستان هم که مصرف جهانی بالاست، بدون مشکل ادامه دارد. مساله ما ظرفیت برداشت از میدان نیست؛ وگرنه بیشتر برداشت می شد و در نیروگاه ها در زمستان مصرف می شد.
⬅️ مساله ما ظرفیت انتقال داخل کشور است. لوله ها، تقویت کننده ها، کمپرسورها و مدیریت فشار طی دهه ها توسعه کافی نداشتند، شبکه توزیع نه تنها فرسوده شده که متناسب با رشد جمعیت، تغییر سبک زندگی مردم طی دهه ها نه توسعه یافته و نه از فن آوری های روز بهره مند شده.
⬅️ مشکل اساسی ما فرسودگی زیرساخت ها در تمام زمینه ها در کشور است؛ چرا که اساسا در رویکردهای امنیتی- سیاسی، مساله رفاه مردم در اولویت نیست و در طول زمان، زیرساخت ها و شبکه هایی که زمانی نوین و کارآمد بودند، به حدی فرسوده می شوند که به ناگاه مثل آوار شدن بنایی که دهه ها در بی توجهی پدر خانواده فرسوده و فرو می ریزد، وضعیت را بحرانی و فروپاشیده می نماید.
آنچه که گفتی سزاست
هر آنچه هست ناسزاست
✍مرضیه حاجی هاشمی
http://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍4❤2
مهریه: نظارت مردان بر امکانات زنان
در سالهای اخیر، موضوع مهریه دوباره در دستور کار مجلس قرار گرفته و یکی از جدیدترین طرحها، کاهش سقف ضمانت اجرای کیفری مهریه به ۱۴ سکه است.
در این طرح، تنها نسبت به همین مقدار میتوان از ابزارهای کیفری مانند صدور حکم حبس استفاده کرد و برای مازاد بر این عدد، وصول مهریه تنها از طریق مسیرهای حقوقی و با اثبات توان مالی مرد ممکن خواهد بود. این اقدام ادامه سلسله بحثهایی است که طی چند دهه گذشته درباره کارکرد مهریه، نقش آن در خانواده و میزان فشار مالی آن بر مردان مطرح شده است.
از یکسو، مخالفان مهریه بالا آن را بار مالی سنگین و ابزاری برای تهدید مردان میدانند. از سوی دیگر، برخی بر این نکته تأکید دارند که در ساختار حقوقی موجود، مهریه یکی از معدود ابزارهای حمایتی برای زنان است.
هرچند در فرهنگ عمومی سالها گفته میشد «مهریه را چه کسی داده و چه کسی گرفته؟»، اما واقعیت امروز جامعه ایران نشان میدهد که زنان، به دلیل نبود حمایتهای قانونی کافی، ناچار شدهاند از این ابزار برای ایجاد حداقلی از موازنه قدرت استفاده کنند.
این استفاده زمانی اهمیت بیشتری مییابد که نابرابریهای قانونی در خانواده را در نظر بگیریم. قوانین کنونی به مرد اختیارات وسیعی میدهد: تعیین محل زندگی، اجازه ادامه تحصیل زن، حق خروج از کشور، حق طلاق و حضانت و ولایت فرزندان. همچنین خشونتهای خانگی یا جرمانگاری نمیشود یا با مجازاتهای بسیار سبک مواجه است؛ حتی در موارد شدید مانند قتلهای ناموسی. در چنین ساختاری، زنان پس از ازدواج بخش مهمی از اختیار تصمیمگیری درباره زندگی خود را از دست میدهند.
در مقابل، تنها امکانی که برای چانهزنی باقی میماند مهریه است؛ ابزاری که میتواند در طلاق توافقی، یا در مواردی برای کسب حضانت محدود فرزند، نقش ایفا کند. بنابراین، مهریه بهجای آنکه صرفاً نشانه «مهر» باشد، در عمل به سلاحی دفاعی برای زنان تبدیل شده است؛ سلاحی که هرچند پیامدهایی نامناسب برای مردان دارد، اما حاصل نابرابریهای قانونی زنان در ازدواج است.
مهریه پدیدهای است که در دهههای گذشته بهعنوان یکی از حقوق زنان مطرح شده و بهصورت دائم بر عندالمطالبه بودن آن تأکید شده است، اما میزان و چگونگی آن در ساختاری تعیین شده که قانونگذاری آن عمدتاً در دست مردان بوده است. به همین دلیل، هر زمان این ساختار احساس کند که مهریه به زیان طبقه مسلط عمل میکند، امکان تغییر آن را دارد. زمانی سقف ۱۱۰ سکه پذیرفته شده بود، زیرا پرداخت آن برای مردان ممکن بود؛ اما با تورمهای شدید و افزایش قیمت سکه، عملاً امکان پرداخت از بین رفته و همین امر زمینه را برای کاهش آن به ۱۴ سکه فراهم کرده است.
در اینجا دو پرسش جدی مطرح میشود:
اول آنکه با تداوم تورم، آیا همین ۱۴ سکه میتواند پشتوانه مالی برای یک زن مطلقه باشد؟
دوم اینکه اگر روند تورم ادامه یابد، آیا مجلس باز هم این سقف را پایینتر نخواهد آورد؟
این نشان میدهد که کاهش عدد مهریه، بدون اصلاح ساختار بنیادی قوانین خانواده، تنها یک راهحل موقت است و در عمل میتواند زنان را از معدود ابزارهای حمایتیشان محروم کند. مناسبتر آن است که بهجای دادن اسلحهای به زنان برای رسیدن به حقوق انسانی خود در خانواده و نظارت مردان بر این سلاح، راهی برای رسیدن به خانواده برابر اتخاذ شود.
راهحل بنیادی، اصلاح قرارداد ازدواج و قوانین خانواده بر اساس برابری است. بهجای آنکه قدرت در دست مردان متمرکز شود و به زنان، تحت نظارت مردان، امکانی مانند استفاده از مهریه برای رسیدن به حقوق برابر داده شود، باید ساختاری ایجاد کرد که در آن تصمیمگیریهای مهم زندگی مشترک بر اساس مشارکت، همفکری و توازن قدرت شکل بگیرد. همچنین تعیین حضانت و سرپرستی فرزندان پس از طلاق باید تابع مصلحت کودک و توانایی والدین باشد، نه جنسیت. این همان مسیری است که در بسیاری از کشورهای توسعهیافته و حتی برخی کشورهای اسلامی طی شده است.
ازدواج و تشکیل خانواده بر اساس وجود یک فرد قدرتمند و فردی بدون قدرت تصمیمگیری درباره زندگی خود معنایی ندارد. آنچه از ازدواج، یک خانواده مطلوب میسازد، برابری زوجین در زندگی، مشارکت، همفکری و مسئولیت مشترک است.
✍شهلا اعزازی ٭عضو گروه مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
در سالهای اخیر، موضوع مهریه دوباره در دستور کار مجلس قرار گرفته و یکی از جدیدترین طرحها، کاهش سقف ضمانت اجرای کیفری مهریه به ۱۴ سکه است.
در این طرح، تنها نسبت به همین مقدار میتوان از ابزارهای کیفری مانند صدور حکم حبس استفاده کرد و برای مازاد بر این عدد، وصول مهریه تنها از طریق مسیرهای حقوقی و با اثبات توان مالی مرد ممکن خواهد بود. این اقدام ادامه سلسله بحثهایی است که طی چند دهه گذشته درباره کارکرد مهریه، نقش آن در خانواده و میزان فشار مالی آن بر مردان مطرح شده است.
از یکسو، مخالفان مهریه بالا آن را بار مالی سنگین و ابزاری برای تهدید مردان میدانند. از سوی دیگر، برخی بر این نکته تأکید دارند که در ساختار حقوقی موجود، مهریه یکی از معدود ابزارهای حمایتی برای زنان است.
هرچند در فرهنگ عمومی سالها گفته میشد «مهریه را چه کسی داده و چه کسی گرفته؟»، اما واقعیت امروز جامعه ایران نشان میدهد که زنان، به دلیل نبود حمایتهای قانونی کافی، ناچار شدهاند از این ابزار برای ایجاد حداقلی از موازنه قدرت استفاده کنند.
این استفاده زمانی اهمیت بیشتری مییابد که نابرابریهای قانونی در خانواده را در نظر بگیریم. قوانین کنونی به مرد اختیارات وسیعی میدهد: تعیین محل زندگی، اجازه ادامه تحصیل زن، حق خروج از کشور، حق طلاق و حضانت و ولایت فرزندان. همچنین خشونتهای خانگی یا جرمانگاری نمیشود یا با مجازاتهای بسیار سبک مواجه است؛ حتی در موارد شدید مانند قتلهای ناموسی. در چنین ساختاری، زنان پس از ازدواج بخش مهمی از اختیار تصمیمگیری درباره زندگی خود را از دست میدهند.
در مقابل، تنها امکانی که برای چانهزنی باقی میماند مهریه است؛ ابزاری که میتواند در طلاق توافقی، یا در مواردی برای کسب حضانت محدود فرزند، نقش ایفا کند. بنابراین، مهریه بهجای آنکه صرفاً نشانه «مهر» باشد، در عمل به سلاحی دفاعی برای زنان تبدیل شده است؛ سلاحی که هرچند پیامدهایی نامناسب برای مردان دارد، اما حاصل نابرابریهای قانونی زنان در ازدواج است.
مهریه پدیدهای است که در دهههای گذشته بهعنوان یکی از حقوق زنان مطرح شده و بهصورت دائم بر عندالمطالبه بودن آن تأکید شده است، اما میزان و چگونگی آن در ساختاری تعیین شده که قانونگذاری آن عمدتاً در دست مردان بوده است. به همین دلیل، هر زمان این ساختار احساس کند که مهریه به زیان طبقه مسلط عمل میکند، امکان تغییر آن را دارد. زمانی سقف ۱۱۰ سکه پذیرفته شده بود، زیرا پرداخت آن برای مردان ممکن بود؛ اما با تورمهای شدید و افزایش قیمت سکه، عملاً امکان پرداخت از بین رفته و همین امر زمینه را برای کاهش آن به ۱۴ سکه فراهم کرده است.
در اینجا دو پرسش جدی مطرح میشود:
اول آنکه با تداوم تورم، آیا همین ۱۴ سکه میتواند پشتوانه مالی برای یک زن مطلقه باشد؟
دوم اینکه اگر روند تورم ادامه یابد، آیا مجلس باز هم این سقف را پایینتر نخواهد آورد؟
این نشان میدهد که کاهش عدد مهریه، بدون اصلاح ساختار بنیادی قوانین خانواده، تنها یک راهحل موقت است و در عمل میتواند زنان را از معدود ابزارهای حمایتیشان محروم کند. مناسبتر آن است که بهجای دادن اسلحهای به زنان برای رسیدن به حقوق انسانی خود در خانواده و نظارت مردان بر این سلاح، راهی برای رسیدن به خانواده برابر اتخاذ شود.
راهحل بنیادی، اصلاح قرارداد ازدواج و قوانین خانواده بر اساس برابری است. بهجای آنکه قدرت در دست مردان متمرکز شود و به زنان، تحت نظارت مردان، امکانی مانند استفاده از مهریه برای رسیدن به حقوق برابر داده شود، باید ساختاری ایجاد کرد که در آن تصمیمگیریهای مهم زندگی مشترک بر اساس مشارکت، همفکری و توازن قدرت شکل بگیرد. همچنین تعیین حضانت و سرپرستی فرزندان پس از طلاق باید تابع مصلحت کودک و توانایی والدین باشد، نه جنسیت. این همان مسیری است که در بسیاری از کشورهای توسعهیافته و حتی برخی کشورهای اسلامی طی شده است.
ازدواج و تشکیل خانواده بر اساس وجود یک فرد قدرتمند و فردی بدون قدرت تصمیمگیری درباره زندگی خود معنایی ندارد. آنچه از ازدواج، یک خانواده مطلوب میسازد، برابری زوجین در زندگی، مشارکت، همفکری و مسئولیت مشترک است.
✍شهلا اعزازی ٭عضو گروه مطالعات زنان
@hooreechannel 🌹
❤3
پژوهشها نشان داده برای بزرگ کردن بچههای شاد و سالم، لازم نیست همهچیز را پیچیده کنید.
کافیست یک سبک درست داشته باشید:
فرزندپروری مقتدرانه؛ یعنی ترکیبی از محبت و قواعد روشن.
دو اصل مهم فرزندپروری:
۱. محبت و حمایت (گرمابخشی)
یعنی فرزندتان مطمئن باشد که دوستش دارید و پشتیبانش هستید. این رابطه صمیمی پایه همه چیز است.
برای نوجوانان: وقتگذراندن، شام با هم، یا حتی کمک در ساخت محتوای شبکههای اجتماعی.
برای بچههای کوچک: بازی یکبهیک، بغل و بوسیدن.
۲. ساختار و قانونگذاری (ساختار)
یعنی قوانین و انتظارات مشخص و ثابت داشته باشید.
بهجای «بعداً میتونی بازی کنی»، بگویید:
«بعد از تکالیف و قبل از ساعت ۸ شب، نیم ساعت میتونی بازی کنی».
قوانین باید قاطع ولی انعطافپذیر باشند، مخصوصاً برای نوجوانان که بهتر است در تصمیمگیری مشارکت کنند.
فرق بگذارید بین ممنوعیتهای جدی
(مثلاً کتک زدن) و چیزهایی که فقط آزاردهندهاند.
شش نیاز اصلی نوجوانان:
۱. کشف و تجربههای تازه:
به آنها اجازه ریسک سالم بدهید، مثل شروع یک ورزش یا کلاس جدید.
2. معنا و هدف: حس مفید بودن از طریق کمک در خانه، فعالیت داوطلبانه یا حمایت از دوستان.
3. کنترل احساسات و تصمیمگیری: یادشان بدهید احساسات را بشناسند و از راههای سالم مثل موسیقی یا سرگرمی کمک بگیرند.
4. حمایت بزرگسالان دلسوز: حتی اگر مستقل رفتار میکنند، همچنان به رابطه گرم با والدین و مربیان نیاز دارند.
5. هویت و ارزشها: به آنها آزادی بدهید تا بفهمند چه کسی هستند و چه هدفی دارند.
6. احترام و جایگاه اجتماعی: جدی گرفتن نظر و شخصیتشان برایشان خیلی مهم است.
مدیریت رفتار و تکنولوژی:
توجه شما مهم است:
حتی دعوا یا نصیحت میتواند باعث شود رفتار اشتباه دوباره تکرار شود.
ثبات در قوانین:
اگر بعد از تمام شدن زمان آیپد، با گریه وقت اضافه بگیرند، یاد میگیرند گریه ابزار خوبی است.
شبکههای اجتماعی:
اثرشان پیچیده است؛ برای بعضی بیخطر، برای بعضی آسیبزا.
درباره دوپامین:
وجود دوپامین به معنای «سمی بودن» نیست. بیشتر به انگیزه مربوط است تا فقط لذت.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
کافیست یک سبک درست داشته باشید:
فرزندپروری مقتدرانه؛ یعنی ترکیبی از محبت و قواعد روشن.
دو اصل مهم فرزندپروری:
۱. محبت و حمایت (گرمابخشی)
یعنی فرزندتان مطمئن باشد که دوستش دارید و پشتیبانش هستید. این رابطه صمیمی پایه همه چیز است.
برای نوجوانان: وقتگذراندن، شام با هم، یا حتی کمک در ساخت محتوای شبکههای اجتماعی.
برای بچههای کوچک: بازی یکبهیک، بغل و بوسیدن.
۲. ساختار و قانونگذاری (ساختار)
یعنی قوانین و انتظارات مشخص و ثابت داشته باشید.
بهجای «بعداً میتونی بازی کنی»، بگویید:
«بعد از تکالیف و قبل از ساعت ۸ شب، نیم ساعت میتونی بازی کنی».
قوانین باید قاطع ولی انعطافپذیر باشند، مخصوصاً برای نوجوانان که بهتر است در تصمیمگیری مشارکت کنند.
فرق بگذارید بین ممنوعیتهای جدی
(مثلاً کتک زدن) و چیزهایی که فقط آزاردهندهاند.
شش نیاز اصلی نوجوانان:
۱. کشف و تجربههای تازه:
به آنها اجازه ریسک سالم بدهید، مثل شروع یک ورزش یا کلاس جدید.
2. معنا و هدف: حس مفید بودن از طریق کمک در خانه، فعالیت داوطلبانه یا حمایت از دوستان.
3. کنترل احساسات و تصمیمگیری: یادشان بدهید احساسات را بشناسند و از راههای سالم مثل موسیقی یا سرگرمی کمک بگیرند.
4. حمایت بزرگسالان دلسوز: حتی اگر مستقل رفتار میکنند، همچنان به رابطه گرم با والدین و مربیان نیاز دارند.
5. هویت و ارزشها: به آنها آزادی بدهید تا بفهمند چه کسی هستند و چه هدفی دارند.
6. احترام و جایگاه اجتماعی: جدی گرفتن نظر و شخصیتشان برایشان خیلی مهم است.
مدیریت رفتار و تکنولوژی:
توجه شما مهم است:
حتی دعوا یا نصیحت میتواند باعث شود رفتار اشتباه دوباره تکرار شود.
ثبات در قوانین:
اگر بعد از تمام شدن زمان آیپد، با گریه وقت اضافه بگیرند، یاد میگیرند گریه ابزار خوبی است.
شبکههای اجتماعی:
اثرشان پیچیده است؛ برای بعضی بیخطر، برای بعضی آسیبزا.
درباره دوپامین:
وجود دوپامین به معنای «سمی بودن» نیست. بیشتر به انگیزه مربوط است تا فقط لذت.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤3👍1
دانشگاه، دانشجو، آینده
🔹امروز و به مناسبت ۱۶آذر آقای رئیسجمهور به دانشگاه میروند. پیشاپیش باید شجاعت آقای پزشکیان را برای حضور در این برنامه ستود. باید خود را آماده تحمل انتقادات فراوان دانشگاهیان کنند. هم از طرف دانشجویان و هم از سوی استادان. و هم از طرف دانشگاه به عنوان یک نهاد. هر کدام از زاویهای مسائل و مشکلات خاص خود را دارند؛ مشکلاتی که روز به روز حادتر میشود.
🔹از حدود دو دهه پیش و از زمانی که علم اقتصاد را بهطور رسمی مسخره کردند، نهاد دانشگاه در اصل به نهادی فرعی و بیارتباط با سیاستگذاری کشور تبدیل شده است. اگر علم به عنوان چراغ سیاستگذاری خاموش شود، موجودیت دانشگاه بلاموضوع خواهد شد. آیا آقای رئیسجمهور میتوانند چند مورد از سیاستگذاریهای اصلی کشور را نشان دهند که مبتنی بر دانش و علم و نهاد دانشگاه باشد؟ اقتصاد؟ محیط زیست؟ اجتماعیات مثل فرزندآوری، حجاب، زنان، فقر، سیاست رسانهای، مبارزه با فساد، قانونگذاری و حقوق و...؟ روابط بینالملل؟ سیاست داخلی؟
🔹تقریباً در هیچیک از این موارد دانشگاهیان معتبر نقشآفرین نیستند. نمونه اخیر آن نامه دیروز ۱۸۰ اقتصاددان و کنشگر اقتصادی درباره بودجه و ضرورت شفافیت و عادلانه بودن آن است. اگر آنان نقشی داشتند و اصول علمی بودجهنویسی و سیاستگذاری رعایت میشد دیگر نیازی به نامه سرگشاده نبود. درباره سایر حوزهها هم همین قاعده برقرار است. علم و دانشگاه حلقه مفقوده سیاستگذاری در ایران است.
🔹یکی از بدترین مسائل دانشگاه که جنابعالی به خوبی از آن اطلاع دارید سهمیههای بناحق و غیرآموزشی است که جز تبعیض و نفرت و سقوط نهاد علم نتیجه دیگری ندارد. بعلاوه افزایش نابخردانه ظرفیت رشتههای پزشکی هم وضعیت این رشته را به مرز سقوط کشانده است. استادان دانشگاه به عنوان رکن رکین نهاد علم مشکلات بیشتری دارند. در دخالت دادن ضوابط غیرعلمی در پذیرش اعضای هیئت علمی یا تعیین صلاحیت مدیران دانشگاهی و فعالیتهای علمی و پذیرش و اخراج استادان، همگی موجب نقض استقلال نهاد دانشگاه شده است.
🔹این وضعیت، کارآمدی نهاد علم را کمتر و کمتر هم کرده است. البته استادان دانشگاه مسئله عاجلتری هم دارند که همان وضعیت اقتصادی و حقوق آنان است. این مشکل همگانی است که به علت پسرفت درآمد سرانه ایرانیان در دو دهه گذشته و پس از بیرون کردن علم و دانشگاه از سیاستگذاری، رخ داده است. مهاجرت بسیاری از استادان ظرفیت علمی کشور را بیش از پیش کاهش داده است و متاسفانه چشماندازی هم برای آینده وجود ندارد.
🔹و اما دانشجویان. بهتر است از اینها عبور کنید. چون اکثریت قاطع آنان خیلی وقت است که بیگانه با قدرت شده و از آن عبور کردهاند. مسائل آنان مهمتر است. مهمتر از هر چیز، فقدان چشمانداز و امید به آینده است. این البته دردی عمومی است ولی اهمیت آن برای دانشجو که در آغاز زندگی خود است بسیار بیشتر از کسانی است که دهه ۵۰ و ۶۰ زندگی را پشت سر گذاشتهاند و بار خود را بستهاند و نگاهی به گور دارند.
🔹علاوه بر این، احساس فراموشی آنان نیز دردآور است. لحظهای خود را جای یک دانشجو بگذاریم. کجای ساختار و سیاستهایش کوچکترین دغدغهای عملی درباره جوانان و دانشجویان دیده میشود؟ بیتوجهی آنان به سیاست ریشه در این بیگانه تلقی شدن دارد. ریشه گرایش به مهاجرت را باید در این عوامل جستوجو کرد.
🔹و بالاخره برخوردهای امنیتی و انضباطی فراتر از فهم عرفی در زندگی شخصی آنان بیش از پیش آنان را مسئلهدار و حتی مستأصل کرده است. آقای رئیسجمهور! اگر کاری نمیتوانید برای آنان انجام دهید حداقل دو ساعت تحملشان کنید. آنان با تمام سختیها ۳۶۴ روز و ۲۲ ساعت مقامات و سخنان یکسویه آنان را تحمل میکنند.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
🔹امروز و به مناسبت ۱۶آذر آقای رئیسجمهور به دانشگاه میروند. پیشاپیش باید شجاعت آقای پزشکیان را برای حضور در این برنامه ستود. باید خود را آماده تحمل انتقادات فراوان دانشگاهیان کنند. هم از طرف دانشجویان و هم از سوی استادان. و هم از طرف دانشگاه به عنوان یک نهاد. هر کدام از زاویهای مسائل و مشکلات خاص خود را دارند؛ مشکلاتی که روز به روز حادتر میشود.
🔹از حدود دو دهه پیش و از زمانی که علم اقتصاد را بهطور رسمی مسخره کردند، نهاد دانشگاه در اصل به نهادی فرعی و بیارتباط با سیاستگذاری کشور تبدیل شده است. اگر علم به عنوان چراغ سیاستگذاری خاموش شود، موجودیت دانشگاه بلاموضوع خواهد شد. آیا آقای رئیسجمهور میتوانند چند مورد از سیاستگذاریهای اصلی کشور را نشان دهند که مبتنی بر دانش و علم و نهاد دانشگاه باشد؟ اقتصاد؟ محیط زیست؟ اجتماعیات مثل فرزندآوری، حجاب، زنان، فقر، سیاست رسانهای، مبارزه با فساد، قانونگذاری و حقوق و...؟ روابط بینالملل؟ سیاست داخلی؟
🔹تقریباً در هیچیک از این موارد دانشگاهیان معتبر نقشآفرین نیستند. نمونه اخیر آن نامه دیروز ۱۸۰ اقتصاددان و کنشگر اقتصادی درباره بودجه و ضرورت شفافیت و عادلانه بودن آن است. اگر آنان نقشی داشتند و اصول علمی بودجهنویسی و سیاستگذاری رعایت میشد دیگر نیازی به نامه سرگشاده نبود. درباره سایر حوزهها هم همین قاعده برقرار است. علم و دانشگاه حلقه مفقوده سیاستگذاری در ایران است.
🔹یکی از بدترین مسائل دانشگاه که جنابعالی به خوبی از آن اطلاع دارید سهمیههای بناحق و غیرآموزشی است که جز تبعیض و نفرت و سقوط نهاد علم نتیجه دیگری ندارد. بعلاوه افزایش نابخردانه ظرفیت رشتههای پزشکی هم وضعیت این رشته را به مرز سقوط کشانده است. استادان دانشگاه به عنوان رکن رکین نهاد علم مشکلات بیشتری دارند. در دخالت دادن ضوابط غیرعلمی در پذیرش اعضای هیئت علمی یا تعیین صلاحیت مدیران دانشگاهی و فعالیتهای علمی و پذیرش و اخراج استادان، همگی موجب نقض استقلال نهاد دانشگاه شده است.
🔹این وضعیت، کارآمدی نهاد علم را کمتر و کمتر هم کرده است. البته استادان دانشگاه مسئله عاجلتری هم دارند که همان وضعیت اقتصادی و حقوق آنان است. این مشکل همگانی است که به علت پسرفت درآمد سرانه ایرانیان در دو دهه گذشته و پس از بیرون کردن علم و دانشگاه از سیاستگذاری، رخ داده است. مهاجرت بسیاری از استادان ظرفیت علمی کشور را بیش از پیش کاهش داده است و متاسفانه چشماندازی هم برای آینده وجود ندارد.
🔹و اما دانشجویان. بهتر است از اینها عبور کنید. چون اکثریت قاطع آنان خیلی وقت است که بیگانه با قدرت شده و از آن عبور کردهاند. مسائل آنان مهمتر است. مهمتر از هر چیز، فقدان چشمانداز و امید به آینده است. این البته دردی عمومی است ولی اهمیت آن برای دانشجو که در آغاز زندگی خود است بسیار بیشتر از کسانی است که دهه ۵۰ و ۶۰ زندگی را پشت سر گذاشتهاند و بار خود را بستهاند و نگاهی به گور دارند.
🔹علاوه بر این، احساس فراموشی آنان نیز دردآور است. لحظهای خود را جای یک دانشجو بگذاریم. کجای ساختار و سیاستهایش کوچکترین دغدغهای عملی درباره جوانان و دانشجویان دیده میشود؟ بیتوجهی آنان به سیاست ریشه در این بیگانه تلقی شدن دارد. ریشه گرایش به مهاجرت را باید در این عوامل جستوجو کرد.
🔹و بالاخره برخوردهای امنیتی و انضباطی فراتر از فهم عرفی در زندگی شخصی آنان بیش از پیش آنان را مسئلهدار و حتی مستأصل کرده است. آقای رئیسجمهور! اگر کاری نمیتوانید برای آنان انجام دهید حداقل دو ساعت تحملشان کنید. آنان با تمام سختیها ۳۶۴ روز و ۲۲ ساعت مقامات و سخنان یکسویه آنان را تحمل میکنند.
▫️ادامه مطلب در سایت هممیهن آنلاین
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
«خشونت قانونی» علیه زنان
در کنار طیف گسترده خشونت علیه زنان، اینبار با نوعی از خشونت مواجهیم که آسیبهای بیشتری را متوجه جامعه زنان میکند: «خشونت قانونی»؛ خشونتی که در لابهلای قوانین و مصوبههای کشور، زنان را نادیده میگیرد و حقوقشان را محدود میسازد؛ گاهی حتی به شکل رسمی. این نوع خشونت شاید کمتر مشهود باشد، اما با توجه به اثرات عمیق و مخربی که به دنبال دارد، باید بهعنوان یک «ابرمسئله» مورد ارزیابی قرار گیرد.
یکی از ابعاد بارز این خشونت، خلأ قانونی پیرامون مسائل زنان است. قوانین حمایتی مربوط به زنان یا سالهاست بلاتکلیف ماندهاند یا اصلاحاتی بر روی آنها اعمال شده است که بهجای گشودن راهحل، خود به مانعی در برابر حقوق واقعی زنان تبدیل شدهاند. در موضوعی مانند خشونت خانگی، که هر روز قربانی میگیرد، هنوز سازوکارهای قانونی جدی، ضمانت اجرا و سیاستهای بازدارنده وجود ندارد. حتی در مواردی، قانون پا را فراتر گذاشته و مقابل زنان ایستاده است؛ نمونه بارز آن بررسی «لایحه مهریه» در مجلس دوازدهم است؛ لایحهای که بدون فراهم کردن امنیت حداقلی برای زنان در محیط خانواده، تنها حقوق یکطرفه مردان را تقویت کرده است. همچنین، لایحه خشونت علیه زنان پس از گذشت سالها و با وجود حواشی متعدد، هنوز تصویب نشده است. این در حالی است که لایحه حجاب، آنگونه که دستیار ویژه رئیسجمهور در دولت سیزدهم عنوان کرد، تنها در ۲۰ دقیقه در پشت درهای مجلس به تصویب رسید! این تضاد آشکار نشان میدهد که منافع و تصمیمات سیاسی چگونه بر حقوق زنان اولویت دارد و قانون اقدام به نادیدهانگاشتن زنان و مسائل آنان کرده است.
حذف سیستماتیک زنان از فرآیند تصمیمسازی و مشارکت سیاسی، از دیگر ابعاد خشونت قانونی است. هیچ سیاستی درباره زنان، تا زمانی که حضور واقعی آنها در اتخاذ و اِعمال این سیاستها نمایان نباشد، عادلانه نخواهد بود. فقدان مشارکت، تجربه زیسته زنان را از سیاست دور میکند و قدرت تصمیمگیری را به کسانی میسپارد که موضوع را از بیرون نظاره میکنند. سیاستگذاری درباره زنان بدون حضور آنها مانند نوشتن تاریخ بدون شاهد است؛ پر از خطا و خالی از اعتبار.
هرچند در ادوار مختلف، انتصابهای اندک زنان و مشارکت حداقلی آنها در عرصه سیاست را شاهد هستیم، اما این انتصابها بهمنظور مشروعیتبخشی به دولت، جنبه نمادین و تزیینی دارند؛ طوری که بنا به دیدگاه منتقدان، معاونت امور زنان در پیگیری حقوق زنان در دوره فعلی تقریباً منفعل عمل میکند و فراکسیون زنان در مجلس دوازدهم، بهعنوان نمایندگان جامعه زنان، غالباً با دیدگاهی مردانه و پدرسالارانه به مسائل زنان میپردازند. همانطور که پیداست، خشونت قانونی چنان عمیق و زیرپوستی عمل میکند که زنان را بهراحتی نامرئی کرده است؛ حتی در نگاه زنانی که عهدهدار مسئولیت در نهادهای دولتی شدهاند.
از سویی دیگر، نبود دادههای شفاف و رسمی درباره وضعیت زنان و محدودیتهای قانونی برای انتشار آن، یکی دیگر از مصادیق خشونت قانونی است که به مانعی در برابر پیشبرد و حل مسائل زنان دامن میزند. بدون آمار دقیق درباره خشونت خانگی، تبعیض شغلی، سلامت روان زنان و... هیچ سیاستی نمیتواند مؤثر باشد. نهادهای مسئول موظف به تولید و انتشار منظم دادهها هستند، اما در عمل این گزارشها یا منتشر نمیشوند یا ناقصاند. در نتیجه، بدون دسترسی به آمار معتبر، برنامهریزی اصولی و متقن پیرامون مسائل زنان نمیتواند صورت بگیرد.
بنابراین، زمان آن رسیده است که قوانین با «مشارکت واقعی زنان» بازنگری شوند. در غیر این صورت، هرگونه ادعای حمایت از زنان صرفاً در حد شعار باقی خواهد ماند و نسلهای آینده چرخهای از این نابرابریها را تجربه خواهند کرد. در جهانی که از «حقوق بشر» سخن به میان میآید، تلاش زنان برای دستیابی به حقوق حداقلی خود، حاکی از فاصله جامعه تا تحقق آرمانهای روشنگرانه و مدنیت اجتماعی در معنای واقعی خود است.
✍بهاره موفقی | عضو گروه مطالعات زنان | آذر ۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
در کنار طیف گسترده خشونت علیه زنان، اینبار با نوعی از خشونت مواجهیم که آسیبهای بیشتری را متوجه جامعه زنان میکند: «خشونت قانونی»؛ خشونتی که در لابهلای قوانین و مصوبههای کشور، زنان را نادیده میگیرد و حقوقشان را محدود میسازد؛ گاهی حتی به شکل رسمی. این نوع خشونت شاید کمتر مشهود باشد، اما با توجه به اثرات عمیق و مخربی که به دنبال دارد، باید بهعنوان یک «ابرمسئله» مورد ارزیابی قرار گیرد.
یکی از ابعاد بارز این خشونت، خلأ قانونی پیرامون مسائل زنان است. قوانین حمایتی مربوط به زنان یا سالهاست بلاتکلیف ماندهاند یا اصلاحاتی بر روی آنها اعمال شده است که بهجای گشودن راهحل، خود به مانعی در برابر حقوق واقعی زنان تبدیل شدهاند. در موضوعی مانند خشونت خانگی، که هر روز قربانی میگیرد، هنوز سازوکارهای قانونی جدی، ضمانت اجرا و سیاستهای بازدارنده وجود ندارد. حتی در مواردی، قانون پا را فراتر گذاشته و مقابل زنان ایستاده است؛ نمونه بارز آن بررسی «لایحه مهریه» در مجلس دوازدهم است؛ لایحهای که بدون فراهم کردن امنیت حداقلی برای زنان در محیط خانواده، تنها حقوق یکطرفه مردان را تقویت کرده است. همچنین، لایحه خشونت علیه زنان پس از گذشت سالها و با وجود حواشی متعدد، هنوز تصویب نشده است. این در حالی است که لایحه حجاب، آنگونه که دستیار ویژه رئیسجمهور در دولت سیزدهم عنوان کرد، تنها در ۲۰ دقیقه در پشت درهای مجلس به تصویب رسید! این تضاد آشکار نشان میدهد که منافع و تصمیمات سیاسی چگونه بر حقوق زنان اولویت دارد و قانون اقدام به نادیدهانگاشتن زنان و مسائل آنان کرده است.
حذف سیستماتیک زنان از فرآیند تصمیمسازی و مشارکت سیاسی، از دیگر ابعاد خشونت قانونی است. هیچ سیاستی درباره زنان، تا زمانی که حضور واقعی آنها در اتخاذ و اِعمال این سیاستها نمایان نباشد، عادلانه نخواهد بود. فقدان مشارکت، تجربه زیسته زنان را از سیاست دور میکند و قدرت تصمیمگیری را به کسانی میسپارد که موضوع را از بیرون نظاره میکنند. سیاستگذاری درباره زنان بدون حضور آنها مانند نوشتن تاریخ بدون شاهد است؛ پر از خطا و خالی از اعتبار.
هرچند در ادوار مختلف، انتصابهای اندک زنان و مشارکت حداقلی آنها در عرصه سیاست را شاهد هستیم، اما این انتصابها بهمنظور مشروعیتبخشی به دولت، جنبه نمادین و تزیینی دارند؛ طوری که بنا به دیدگاه منتقدان، معاونت امور زنان در پیگیری حقوق زنان در دوره فعلی تقریباً منفعل عمل میکند و فراکسیون زنان در مجلس دوازدهم، بهعنوان نمایندگان جامعه زنان، غالباً با دیدگاهی مردانه و پدرسالارانه به مسائل زنان میپردازند. همانطور که پیداست، خشونت قانونی چنان عمیق و زیرپوستی عمل میکند که زنان را بهراحتی نامرئی کرده است؛ حتی در نگاه زنانی که عهدهدار مسئولیت در نهادهای دولتی شدهاند.
از سویی دیگر، نبود دادههای شفاف و رسمی درباره وضعیت زنان و محدودیتهای قانونی برای انتشار آن، یکی دیگر از مصادیق خشونت قانونی است که به مانعی در برابر پیشبرد و حل مسائل زنان دامن میزند. بدون آمار دقیق درباره خشونت خانگی، تبعیض شغلی، سلامت روان زنان و... هیچ سیاستی نمیتواند مؤثر باشد. نهادهای مسئول موظف به تولید و انتشار منظم دادهها هستند، اما در عمل این گزارشها یا منتشر نمیشوند یا ناقصاند. در نتیجه، بدون دسترسی به آمار معتبر، برنامهریزی اصولی و متقن پیرامون مسائل زنان نمیتواند صورت بگیرد.
بنابراین، زمان آن رسیده است که قوانین با «مشارکت واقعی زنان» بازنگری شوند. در غیر این صورت، هرگونه ادعای حمایت از زنان صرفاً در حد شعار باقی خواهد ماند و نسلهای آینده چرخهای از این نابرابریها را تجربه خواهند کرد. در جهانی که از «حقوق بشر» سخن به میان میآید، تلاش زنان برای دستیابی به حقوق حداقلی خود، حاکی از فاصله جامعه تا تحقق آرمانهای روشنگرانه و مدنیت اجتماعی در معنای واقعی خود است.
✍بهاره موفقی | عضو گروه مطالعات زنان | آذر ۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
❤1👎1
پرونده پشت پرونده!
سالها و بلکه دهههاست که هر مراسمی در کشور ما برگزار میشود، سرشار از "حواشی" است! از کنسرت گرفته تا نمایش فیلم و برگزاری مسابقات ورزشی با حضور زنان در یک جزیره و حتی مباحثه و مناظرۀ دو معمم! عملاً جایی برای "متن" باقی نمانده است.
در اغلب این موارد هم بلافاصله دادستانی وارد عمل میشود تا با تعقیب و دستگیری "برگزارکنندگان"، رضایتِ خاطر مخالفان هر حرکت هیجانبرانگیز یا شادیآفرینی را فراهم سازد!
به هر سو که مینگری، از جراحت عواطف "نیروهای مذهبی" بر اثر یک مراسم سخن گفته میشود! همزمان دم زدن از "همبستگی ملی" هم گوش فلک را کر کرده است! انگار نمیدانند مذهب برای تقرب به خداست نه وسیلهای برای احساس امتیاز و برتری افراد مذهبی نسبت به دیگر شهروندان و مخلوقات خداوند!
بیچاره آن کسانی که گرفتار مدیریت امور مورد حساسیت "نیروهای مذهبی" در این کشور میشوند! مثل همین برگزارکنندگان دوی ماراتن در جزیرۀ کیش! در هر حادثهای متهم ردیف اول و صفمقدم برای برکناری و بازداشت آنها هستند!
در این کشور انگار همۀ راهها نهایتاً باید به پرونده و مجازات و بازداشت و زندان ختم شود. با این وضع، چند در صد مردم ایران پروندهدار شدهاند؟ آنطور که محمد عطریانفر گفته است: "به صورت میانگین کل ملت ایران درگیر پروندهاند!" حالا هی پروندهها را مضاعف کنید!
✍احمد زیدآبادی
@hooreechannel 🌹
سالها و بلکه دهههاست که هر مراسمی در کشور ما برگزار میشود، سرشار از "حواشی" است! از کنسرت گرفته تا نمایش فیلم و برگزاری مسابقات ورزشی با حضور زنان در یک جزیره و حتی مباحثه و مناظرۀ دو معمم! عملاً جایی برای "متن" باقی نمانده است.
در اغلب این موارد هم بلافاصله دادستانی وارد عمل میشود تا با تعقیب و دستگیری "برگزارکنندگان"، رضایتِ خاطر مخالفان هر حرکت هیجانبرانگیز یا شادیآفرینی را فراهم سازد!
به هر سو که مینگری، از جراحت عواطف "نیروهای مذهبی" بر اثر یک مراسم سخن گفته میشود! همزمان دم زدن از "همبستگی ملی" هم گوش فلک را کر کرده است! انگار نمیدانند مذهب برای تقرب به خداست نه وسیلهای برای احساس امتیاز و برتری افراد مذهبی نسبت به دیگر شهروندان و مخلوقات خداوند!
بیچاره آن کسانی که گرفتار مدیریت امور مورد حساسیت "نیروهای مذهبی" در این کشور میشوند! مثل همین برگزارکنندگان دوی ماراتن در جزیرۀ کیش! در هر حادثهای متهم ردیف اول و صفمقدم برای برکناری و بازداشت آنها هستند!
در این کشور انگار همۀ راهها نهایتاً باید به پرونده و مجازات و بازداشت و زندان ختم شود. با این وضع، چند در صد مردم ایران پروندهدار شدهاند؟ آنطور که محمد عطریانفر گفته است: "به صورت میانگین کل ملت ایران درگیر پروندهاند!" حالا هی پروندهها را مضاعف کنید!
✍احمد زیدآبادی
@hooreechannel 🌹
👍2
🟫در جریان ماراتن کیش، ۲۵ هزار گردشگر وارد کیش شده و ۵۰۰۰ نفر در مسابقه شرکت کرده اند.
کسانی که بدنبال تعطیلی ماراتن کیش هستند، مردم را به ماراتن دبی سوق میدهند؛
درنظر بگیرید اگر همین جمعیت برای ماراتن به دبی برود، حداقل ۱۰۰ میلیون دلار عاید اماراتیها خواهد شد از ممنوعیتهای ما! / عبدالرضا داوری
@A_pajhohi
@hooreechannel 🌹
کسانی که بدنبال تعطیلی ماراتن کیش هستند، مردم را به ماراتن دبی سوق میدهند؛
درنظر بگیرید اگر همین جمعیت برای ماراتن به دبی برود، حداقل ۱۰۰ میلیون دلار عاید اماراتیها خواهد شد از ممنوعیتهای ما! / عبدالرضا داوری
@A_pajhohi
@hooreechannel 🌹
👍4👎2❤1