تورم: آتش بر جان زنان
افزایش سرسامآور قیمتها در سالیان اخیر و جهش آن در روزهای گذشته، زندگی مردم را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است. با این حال، بحرانهای اقتصادی برای زنان بهمثابه «آتشی است که بر جانشان میافتد». زنان در حالی که از اتاقهای تصمیمگیری کلان اقتصادی حذف شدهاند، هر روز با گوشت و پوست خود، پیامدهای سنگین تصمیمات «مردانه» را بر سفره خانواده احساس میکنند.
این تصمیمات را از آن رو «مردانه» میخوانیم که ریشه در ترکیبی از ساختارهای سیاسی ـ اقتصادی مردسالار و قوانین تبعیضآمیز دارد؛ ساختاری که زنان را هم از قدرت تصمیمسازی محروم کرده و هم بهدلیل نقشهای اجتماعی و اقتصادی مضاعف، بار اصلی تبعات این تصمیمات را بر دوش آنان میاندازد.
🔴 دلیل اول: غیاب در اتاقهای فرمان؛ حذف از تصمیمگیری کلان
نهادهای حاکم بر اقتصاد ایران کمترین حضور و نفوذی برای زنان قائل نیستند:
▪️ قوه مقننه: نمایندگی زنان در مجلس شورای اسلامی در ادوار مختلف بهطور میانگین هرگز از ۵٪ فراتر نرفته است. این رقم ایران را در رتبههای انتهایی جهان و منطقه قرار میدهد.
▪️ قوه مجریه: زنان تقریباً هیچگاه به سمت وزارت در وزارتخانههای حیاتی اقتصادی (نفت، اقتصاد، صنعت) یا ریاست سازمانهای کلیدی (مانند بانک مرکزی) منصوب نشدهاند.
▪️ شوراهای تصمیمگیر: در شوراهای عالی اقتصادی، اتاقهای تصمیمگیری درباره بودجه، یارانهها، قیمتگذاری و واردات، حضور زنان یا کمرنگ است یا اصلاً وجود ندارد. این شوراها عمدتاً از مقامات مرد دولتی، فرماندهان نظامی امنیتی و بازرگانان تشکیل شدهاند.
🔴 دلیل دوم: ساختارهای اقتصادی در انحصار مردان
بخش عمدهای از اقتصاد ایران، بهویژه در حوزههای حیاتی معیشتی مانند کشاورزی و واردات مواد غذایی، زیر سلطه نهادها و بنیادهایی است که عمیقاً با شبکههای قدرت مردانه گره خوردهاند. این ساختار، تصمیمات مؤثر بر تولید، توزیع و قیمت کالاهای اساسی را بهطور کامل در اختیار مردان قرار میدهد.
🔴 دلیل سوم: قوانین تبعیضآمیز؛ سستکردن پایههای قدرت اقتصادی زنان
قوانین موجود نهتنها حمایت نمیکنند، بلکه استقلال مالی زنان را تحلیل برده و آنان را در برابر شوکهایی مانند تورم بیپناه میسازند:
▪️ قوانین خانواده: محدودیت در حق طلاق، حضانت فرزند و خروج از کشور، قدرت چانهزنی و امکان خروج از شرایط ناسالم را از زنان سلب میکند. از طرف دیگر، اجازه کار بر اساس قوانین با مرد است. اگر مردی رضایت از شغل زن نداشته باشد، میتواند شکایت کرده و بهواسطه قانون، زن از شغلش اخراج شود.
▪️ قوانین ارث: سهمالارث زن اغلب نصف مرد است که حق انباشت سرمایه و ایجاد ثروت پایدار را بهشدت محدود میکند.
▪️ قوانین بازار کار: نبود ضمانت اجرا برای رفع تبعیض شغلی و دستمزدی، وجود «سقف شیشهای» و حمایت ناکافی از مادران شاغل، مسیر مشارکت اقتصادی کامل زنان را سد میکند.
▪️ در بهار ۱۴۰۴، نرخ مشارکت اقتصادی زنان تنها ۱۴ درصد اعلام شده؛ این یعنی نزدیک به ۸۶ درصد از زنان در سن کار، اساساً در بازار کار حضور ندارند، چه بهصورت شاغل و چه جویای کار.
🟡 چرا بار تورم بر دوش زنان سنگینتر است؟
پیوند نقشهای سنتی و ساختارهای نابرابر، فشار را بر زنان مضاعف میکند:
▪️ مدیریت مصرف خانوار تحت فشار: زنان در اغلب خانوادهها مدیران مستقیم بودجه و مسئول تأمین مایحتاج روزانه هستند. در مواجهه با تورم، این آنان هستند که مجبورند تصمیمات دشواری مانند حذف گوشت، میوه یا لبنیات از سبد غذایی خانواده بگیرند و بار روانیِ این «گزینشهای اجباری» را بهتنهایی بر دوش بکشند. در کنار مدیریت خانه، زنان سهم کمتری از غذا، پوشاک و موارد مصرفی خانه دارند. دلیل آن تبعیضی است که در فرهنگ مصرف وجود دارد.
▪️ افزایش بار کار بدون مزد و نامرئی: تورم باعث میشود زنان ساعات بیشتری را صرف تهیه غذاهای ارزانتر اما زمانبرتر، دوختن لباس یا مدیریت صرفهجوییهای شدید کنند. این کار مراقبتی و خانگی اضافی نه دیده میشود، نه ارزش مالی دارد و نه تقسیم میشود.
🖋️در نهایت، تورم در ایران یک بحران خنثی نیست؛ یک بحران بهشدت «جنسیتیشده» است. تصمیماتی که در ساختارهایی یکسویه و مردانه گرفته میشود، پیامدهایی دارد که سهم زنانه آن بهمراتب سنگینتر است. این فشار که مستقیماً بر کالبد و روان زنان وارد میآید، هیچ راهی جز بازاندیشی ریشهای در ساختار قدرت و قوانین تبعیضآمیز ندارد.
✍️فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| دی ماه ۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
تورم: آتش بر جان زنان
افزایش سرسامآور قیمتها در سالیان اخیر و جهش آن در روزهای گذشته، زندگی مردم را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است. با این حال، بحرانهای اقتصادی برای زنان بهمثابه «آتشی است که بر جانشان میافتد». زنان در حالی که از اتاقهای تصمیمگیری کلان اقتصادی حذف شدهاند، هر روز با گوشت و پوست خود، پیامدهای سنگین تصمیمات «مردانه» را بر سفره خانواده احساس میکنند.
این تصمیمات را از آن رو «مردانه» میخوانیم که ریشه در ترکیبی از ساختارهای سیاسی ـ اقتصادی مردسالار و قوانین تبعیضآمیز دارد؛ ساختاری که زنان را هم از قدرت تصمیمسازی محروم کرده و هم بهدلیل نقشهای اجتماعی و اقتصادی مضاعف، بار اصلی تبعات این تصمیمات را بر دوش آنان میاندازد.
🔴 دلیل اول: غیاب در اتاقهای فرمان؛ حذف از تصمیمگیری کلان
نهادهای حاکم بر اقتصاد ایران کمترین حضور و نفوذی برای زنان قائل نیستند:
▪️ قوه مقننه: نمایندگی زنان در مجلس شورای اسلامی در ادوار مختلف بهطور میانگین هرگز از ۵٪ فراتر نرفته است. این رقم ایران را در رتبههای انتهایی جهان و منطقه قرار میدهد.
▪️ قوه مجریه: زنان تقریباً هیچگاه به سمت وزارت در وزارتخانههای حیاتی اقتصادی (نفت، اقتصاد، صنعت) یا ریاست سازمانهای کلیدی (مانند بانک مرکزی) منصوب نشدهاند.
▪️ شوراهای تصمیمگیر: در شوراهای عالی اقتصادی، اتاقهای تصمیمگیری درباره بودجه، یارانهها، قیمتگذاری و واردات، حضور زنان یا کمرنگ است یا اصلاً وجود ندارد. این شوراها عمدتاً از مقامات مرد دولتی، فرماندهان نظامی امنیتی و بازرگانان تشکیل شدهاند.
🔴 دلیل دوم: ساختارهای اقتصادی در انحصار مردان
بخش عمدهای از اقتصاد ایران، بهویژه در حوزههای حیاتی معیشتی مانند کشاورزی و واردات مواد غذایی، زیر سلطه نهادها و بنیادهایی است که عمیقاً با شبکههای قدرت مردانه گره خوردهاند. این ساختار، تصمیمات مؤثر بر تولید، توزیع و قیمت کالاهای اساسی را بهطور کامل در اختیار مردان قرار میدهد.
🔴 دلیل سوم: قوانین تبعیضآمیز؛ سستکردن پایههای قدرت اقتصادی زنان
قوانین موجود نهتنها حمایت نمیکنند، بلکه استقلال مالی زنان را تحلیل برده و آنان را در برابر شوکهایی مانند تورم بیپناه میسازند:
▪️ قوانین خانواده: محدودیت در حق طلاق، حضانت فرزند و خروج از کشور، قدرت چانهزنی و امکان خروج از شرایط ناسالم را از زنان سلب میکند. از طرف دیگر، اجازه کار بر اساس قوانین با مرد است. اگر مردی رضایت از شغل زن نداشته باشد، میتواند شکایت کرده و بهواسطه قانون، زن از شغلش اخراج شود.
▪️ قوانین ارث: سهمالارث زن اغلب نصف مرد است که حق انباشت سرمایه و ایجاد ثروت پایدار را بهشدت محدود میکند.
▪️ قوانین بازار کار: نبود ضمانت اجرا برای رفع تبعیض شغلی و دستمزدی، وجود «سقف شیشهای» و حمایت ناکافی از مادران شاغل، مسیر مشارکت اقتصادی کامل زنان را سد میکند.
▪️ در بهار ۱۴۰۴، نرخ مشارکت اقتصادی زنان تنها ۱۴ درصد اعلام شده؛ این یعنی نزدیک به ۸۶ درصد از زنان در سن کار، اساساً در بازار کار حضور ندارند، چه بهصورت شاغل و چه جویای کار.
🟡 چرا بار تورم بر دوش زنان سنگینتر است؟
پیوند نقشهای سنتی و ساختارهای نابرابر، فشار را بر زنان مضاعف میکند:
▪️ مدیریت مصرف خانوار تحت فشار: زنان در اغلب خانوادهها مدیران مستقیم بودجه و مسئول تأمین مایحتاج روزانه هستند. در مواجهه با تورم، این آنان هستند که مجبورند تصمیمات دشواری مانند حذف گوشت، میوه یا لبنیات از سبد غذایی خانواده بگیرند و بار روانیِ این «گزینشهای اجباری» را بهتنهایی بر دوش بکشند. در کنار مدیریت خانه، زنان سهم کمتری از غذا، پوشاک و موارد مصرفی خانه دارند. دلیل آن تبعیضی است که در فرهنگ مصرف وجود دارد.
▪️ افزایش بار کار بدون مزد و نامرئی: تورم باعث میشود زنان ساعات بیشتری را صرف تهیه غذاهای ارزانتر اما زمانبرتر، دوختن لباس یا مدیریت صرفهجوییهای شدید کنند. این کار مراقبتی و خانگی اضافی نه دیده میشود، نه ارزش مالی دارد و نه تقسیم میشود.
🖋️در نهایت، تورم در ایران یک بحران خنثی نیست؛ یک بحران بهشدت «جنسیتیشده» است. تصمیماتی که در ساختارهایی یکسویه و مردانه گرفته میشود، پیامدهایی دارد که سهم زنانه آن بهمراتب سنگینتر است. این فشار که مستقیماً بر کالبد و روان زنان وارد میآید، هیچ راهی جز بازاندیشی ریشهای در ساختار قدرت و قوانین تبعیضآمیز ندارد.
✍️فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| دی ماه ۱۴۰۴
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹
❤2👏1
🔻دویدن زنان در فضای باز ممنوع شد؟/ لغو دومینووار مسابقات دو با فشار تندروها
حاشیههای ماراتن کیش و برخورد قضایی با برگزارکنندگان و شرکتکنندگان زن، بهویژه بهدلیل مسأله حجاب، نشان داد فشار جریانهای تندرو همچنان اثرگذار است. پیامد این فضا، لغو پیدرپی مسابقات دوِ فضای باز با حضور زنان، از کیش تا قائمشهر، به بهانه «جلوگیری از حاشیه» بوده است.
به نظر میرسد ترس مدیران محلی از تکرار جنجال کیش، عملاً به محدود شدن حضور ورزشی زنان در فضاهای شهری انجامیده است.
این در حالی است که بخش قابل توجهی از افکار عمومی و حتی رئیسجمهور، چنین برخوردهایی را عامل افزایش نارضایتی اجتماعی و بیتوجه به مشکلات اصلی مردم میدانند./رویداد ۲۴
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
حاشیههای ماراتن کیش و برخورد قضایی با برگزارکنندگان و شرکتکنندگان زن، بهویژه بهدلیل مسأله حجاب، نشان داد فشار جریانهای تندرو همچنان اثرگذار است. پیامد این فضا، لغو پیدرپی مسابقات دوِ فضای باز با حضور زنان، از کیش تا قائمشهر، به بهانه «جلوگیری از حاشیه» بوده است.
به نظر میرسد ترس مدیران محلی از تکرار جنجال کیش، عملاً به محدود شدن حضور ورزشی زنان در فضاهای شهری انجامیده است.
این در حالی است که بخش قابل توجهی از افکار عمومی و حتی رئیسجمهور، چنین برخوردهایی را عامل افزایش نارضایتی اجتماعی و بیتوجه به مشکلات اصلی مردم میدانند./رویداد ۲۴
@kherad_jensi
@hooreechannel 🌹
ملت ایران حقوق طبیعی خودش را می خواهد!
ملت ایران اکنون و در این برهه از زمان آن چه طلب می کند چیزی نیست به جز برآورده شدن حقوق طبیعی ای که هر انسانی فارغ از رنگ، نژاد، دین و مذهب، قومیت، عقاید، جغرافیا، فرهنگ و تاریخ به طور ذاتی از آن ها برخورداراَند و هیچ فرد، گروه، نهاد، سازمان، دولت و حکومتی به هیچ وجه اجازه ندارد آنان را از این حقوق طبیعی محروم سازد.
این حقوق جزء جدایی ناپذیر و در اصل جزیی از وجود حقیقیِ هر انسانی است که به واسطۀ آن ها هویت و شخصیت آدمی اصالت پیدا می کند و وی را به معنای واقعی کلمه رشد می دهد و در نهایت به مراحل بلند و والا می رساند.
واقعیت دردناک این است که نظام حکمرانی کشورمان به دلایل گوناگون نه تنها از برآورده نمودن حقوق طبیعی ملت ناتوان گشته بلکه به جایی رسیده که از دست یابی شهروندان به یک زندگی معمولی هم عاجز شده است! این ها نیست مگر این که در کانون سیاست ها و برنامه های نظام حکمرانی ملت جای چندانی نداشته و اولویت ها به اموری دیگر اختصاص یافته است!
لذا پرسش اساسی ملت ایرا این است که: چگونه با این وضع دردناک اقتصادی بتواند به یک زندگی معمولی و ساده دست یابد؟
چگونه می تواند آینده ای به نسبت روشن برای خود ترسیم کند؟
چگونه می تواند دغدغه های گوناگون خود را برطرف کند؟
چگونه می تواند انبوهی از مشکلات و مسائل مختلف را حل و فصل کند؟ و این که چگونه می تواند به حقوق طبیعی خودش دست یابد؟
هنگامی که از حقوق طبیعی انسان سخن گفته می شود در حقیقت سخن از اصلی خدشه ناپذیر می رود که در وجود آدمی به ودیعت نهاده شده است و بدون آن آدمی از حیطۀ انسانی خارج می شود.
حقوق طبیعی انسان از طبیعت انسانی وی سرچشمه می گیرد و خودبخود در سرشت وجودیِ او نهادینه شده و به واسطۀ آن زمینه های بالندگی و رشد واقعی هر انسانی فراهم می شود. تصور این که آدمی حتی لحظه ای از این حقوق طبیعی محروم بماند هم غیرممکن است چه رسد به این که حقوق مورد اشاره از وی ستانده شود. لذا هرگونه محروم کردن انسان ها از این حقوق طبیعی و مسلم به مثابه نابودی ساحت وجودی انسان تلقی می شود و گناهی نابخشودنی می نماید.
ستاندن حقوق طبیعی از انسان به مثابه این است که هویت و شخصیت وی را ستانده باشیم و اگر هویت و شخصیت آدمی از وی گرفته شود دیگر از او چه باقی می ماند؟
محرومیت انسان ها از حقوق طبیعی شان ستم بزرگ و نابخشودنی است.
از جمله مهم ترین و بنیادی ترین حقوق طبیعی انسان ها عبارتند از:
1.حق برخورداری از آزادی های اجتماعی، مدنی و اقتصادی
2.حق برخورداری از برابری های اجتماعی و اقتصادی
3.حق برخورداری از رفاه اجتماعی(شغل مناسب، درآمد مطلوب، مسکن، آموزش همگانی و رایگان، زندگیِ با کیفیت، شادی، بهداشت و درمان، اوقات فراغت و....)
4.حق برآورده شدن تمامی نیازهای انسانی و اجتماعی.
5. حق مشارکت و دخالت در تمامی اموری که به بود و باش و زیست شان تعلق و بستگی دارد.
6.حق دسترسی آزاد به منابع اطلاع رسانی شفاف و دقیق.
7.حق انتقاد آزادانه
8.حق انتخاب سبک زندگی مطابق با میل و علاقۀ هر فرد.
دست یابی ملت ایران به حقوق طبیعی شان ممکن نمی شود مگر با در پیش گرفتن "سیاست های شهروندی و مدنی" همه جانبه که طی آن تمام سرمایه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی این جامعه در خدمت برآورده نمودن حقوق مورد اشاره به کار گرفته شوند!
اکنون گاه و وقت آن فرارسیده که دست یابی به حقوق طبیعی ملت ایران در کانون تصمیم گیری های کلان و راهبردی کشور قرار گیرد و اگر غیر از این باشد هیچ امیدی به بهبودی اوضاع نمی توان داشت و شوربختانه این که باید گفته شود در بر همان پاشنۀ سابق می چرخد!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
ملت ایران اکنون و در این برهه از زمان آن چه طلب می کند چیزی نیست به جز برآورده شدن حقوق طبیعی ای که هر انسانی فارغ از رنگ، نژاد، دین و مذهب، قومیت، عقاید، جغرافیا، فرهنگ و تاریخ به طور ذاتی از آن ها برخورداراَند و هیچ فرد، گروه، نهاد، سازمان، دولت و حکومتی به هیچ وجه اجازه ندارد آنان را از این حقوق طبیعی محروم سازد.
این حقوق جزء جدایی ناپذیر و در اصل جزیی از وجود حقیقیِ هر انسانی است که به واسطۀ آن ها هویت و شخصیت آدمی اصالت پیدا می کند و وی را به معنای واقعی کلمه رشد می دهد و در نهایت به مراحل بلند و والا می رساند.
واقعیت دردناک این است که نظام حکمرانی کشورمان به دلایل گوناگون نه تنها از برآورده نمودن حقوق طبیعی ملت ناتوان گشته بلکه به جایی رسیده که از دست یابی شهروندان به یک زندگی معمولی هم عاجز شده است! این ها نیست مگر این که در کانون سیاست ها و برنامه های نظام حکمرانی ملت جای چندانی نداشته و اولویت ها به اموری دیگر اختصاص یافته است!
لذا پرسش اساسی ملت ایرا این است که: چگونه با این وضع دردناک اقتصادی بتواند به یک زندگی معمولی و ساده دست یابد؟
چگونه می تواند آینده ای به نسبت روشن برای خود ترسیم کند؟
چگونه می تواند دغدغه های گوناگون خود را برطرف کند؟
چگونه می تواند انبوهی از مشکلات و مسائل مختلف را حل و فصل کند؟ و این که چگونه می تواند به حقوق طبیعی خودش دست یابد؟
هنگامی که از حقوق طبیعی انسان سخن گفته می شود در حقیقت سخن از اصلی خدشه ناپذیر می رود که در وجود آدمی به ودیعت نهاده شده است و بدون آن آدمی از حیطۀ انسانی خارج می شود.
حقوق طبیعی انسان از طبیعت انسانی وی سرچشمه می گیرد و خودبخود در سرشت وجودیِ او نهادینه شده و به واسطۀ آن زمینه های بالندگی و رشد واقعی هر انسانی فراهم می شود. تصور این که آدمی حتی لحظه ای از این حقوق طبیعی محروم بماند هم غیرممکن است چه رسد به این که حقوق مورد اشاره از وی ستانده شود. لذا هرگونه محروم کردن انسان ها از این حقوق طبیعی و مسلم به مثابه نابودی ساحت وجودی انسان تلقی می شود و گناهی نابخشودنی می نماید.
ستاندن حقوق طبیعی از انسان به مثابه این است که هویت و شخصیت وی را ستانده باشیم و اگر هویت و شخصیت آدمی از وی گرفته شود دیگر از او چه باقی می ماند؟
محرومیت انسان ها از حقوق طبیعی شان ستم بزرگ و نابخشودنی است.
از جمله مهم ترین و بنیادی ترین حقوق طبیعی انسان ها عبارتند از:
1.حق برخورداری از آزادی های اجتماعی، مدنی و اقتصادی
2.حق برخورداری از برابری های اجتماعی و اقتصادی
3.حق برخورداری از رفاه اجتماعی(شغل مناسب، درآمد مطلوب، مسکن، آموزش همگانی و رایگان، زندگیِ با کیفیت، شادی، بهداشت و درمان، اوقات فراغت و....)
4.حق برآورده شدن تمامی نیازهای انسانی و اجتماعی.
5. حق مشارکت و دخالت در تمامی اموری که به بود و باش و زیست شان تعلق و بستگی دارد.
6.حق دسترسی آزاد به منابع اطلاع رسانی شفاف و دقیق.
7.حق انتقاد آزادانه
8.حق انتخاب سبک زندگی مطابق با میل و علاقۀ هر فرد.
دست یابی ملت ایران به حقوق طبیعی شان ممکن نمی شود مگر با در پیش گرفتن "سیاست های شهروندی و مدنی" همه جانبه که طی آن تمام سرمایه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی این جامعه در خدمت برآورده نمودن حقوق مورد اشاره به کار گرفته شوند!
اکنون گاه و وقت آن فرارسیده که دست یابی به حقوق طبیعی ملت ایران در کانون تصمیم گیری های کلان و راهبردی کشور قرار گیرد و اگر غیر از این باشد هیچ امیدی به بهبودی اوضاع نمی توان داشت و شوربختانه این که باید گفته شود در بر همان پاشنۀ سابق می چرخد!
✍محمدباقر تاج الدین
@hooreechannel 🌹
👏4❤1
حجاب اجباری، تظاهرات اسفند ماه ۱۳۵۷شhttps://youtu.be/bJCCWONa7I0
و نقد مستند ترانه علیدوستی
علی مرادی مراغه ای
در لایو تصویری که در کانال یوتیوب گذاشته ام به موارد زیر پرداخته ام:
دو هفته پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ دفتر امام خمینی، تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت.
قانون «حمایت خانواده» که در زمان شاه تصویب شده بود، تعدد زوجات را محدود و منوط به رای دادگاه کرده بود، قبل از آن، به استناد قرآن، مردان میتوانستند به شرط رعایت عدالت، ۴ همسر و تعداد نامحدودی زن صیغه ای داشته باشند.
پس از دستور دفتر امام، زنان کارمند بدون حجاب، اجازهٔ ورود به محل کارشان را نیافتند. تظاهرات متعددی از سوی زنان صورت گرفت اما اوج آن در روز جهانی زن در ۸ مارس یعنی ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ بود که در تهران برگزار شد. این اعتراضات شش روز، از ۱۷اسفند۱۳۵۷ الی ۲۳ اسفند ادامه یافت.
در مستند ترانه علیدوستی گفته می شود که در تظاهرات زنان برای اعتراض به حجاب اجباری هیچکدام از مردان حضور نداشتند و نسبت به اجباری شدن حجاب اعتراضی نکردند. که البته اشتباه است و در این فایل تصویر به نقد آن پرداخته ام و اینکه:
نشان داده ام چه احزابی با حجاب اجباری مخالفت کردند و چه احزابی موافق آن بودند؟!
تقریبا علاوه بر احزاب اسلامی، تقریبا تمامی احزاب مطرح چپ اعم از حزب توده، فدائیان خلق و مجاهدین خلق، راهپیمائیهای اعتراضی بر علیه حجاب اجباری را محکوم کرده، نوشتند که در شرایط فعلی، مطرح کردن مسائل فرعی مثل حجاب باعث تفرقه در صف مبارزه با امپریالیزم میگردد!
روزنامه کارِ فدائیان خلق به رهبری فرخ نگهدار نوشت:
«جامعه به دو بخش زن با حجاب و بی حجاب تقسیم نمیشود بلکه به دو طبقه استثمارگر و استثمار شونده تقسیم میشود».
(کار، ۲۴اسفند ۱۳۵۷، ش ۲، ص۶)
حزب توده نیز حجاب را امری فرعی دانسته و تظاهرات زنان بر حجاب اجباری را محکوم کرد که به اتحاد مردم ضربه زده و آنان را از مسائل اصلی یعنی مبارزه با امپریالیزم غافل میکند.
(نوید: وابسته به حزب توده، شنبه۱۹ اسفند۵۷، ش۷۲، ص۲)
مجله کار ارگان فدائیان نیز نوشت که تقسیم کردن جامعه به دو بخش زن و مرد و با حجاب و بی حجاب راهی انحرافی است «چرا که جامعه به دو طبقه استثمارگر و استثمار شونده تقسیم میشود».
کار: ارگان سازمان چریکهای فدایی، ۲۴اسفند ۵۷ ش۳،ص۶)
اما از میان تمامی احزاب، جبهه ملی جزو معدود احزابی بود که مخالف حجاب اجباری شد و در ارگان خود، مقاله ای در اعتراض به لغو قانون حمایت خانوده و حجاب اجباری نوشتند.
(روزنامه جبهه ملی،۱۹ اسفند۵۷، ش۱۰۳، ص۲)
البته، باید به معدود نشریاتی چون مجله جمعه به سردبیری احمد شاملو نیز اشاره کرد که شماره ۳۰ مورخه ۲۳ اسفندش را اختصاص داد به دفاع از حقوق زنان...
و موارد دیگر را به همراه تصاویر مربوطه در این لایو تصویری پرداخته ام.
@hooreechannel 🌹
YouTube
تاریخ حجاب اجباری، تظاهرات اسفند ماه ۱۳۵۷ش و نقد مستند ترانه علیدوستی
✅دو هفته پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ دفتر امام خمینی، تصمیم به لغو قانون حمایت خانواده و اجباری شدن حجاب اسلامی گرفت.
قانون «حمایت خانواده» که در زمان شاه تصویب شده بود، تعدد زوجات را محدود و منوط به رای دادگاه کرده بود، قبل از آن، به استناد قرآن، مردان میتوانستند…
قانون «حمایت خانواده» که در زمان شاه تصویب شده بود، تعدد زوجات را محدود و منوط به رای دادگاه کرده بود، قبل از آن، به استناد قرآن، مردان میتوانستند…
❤2👍1
✳️ معروفترین داستانهای کریسمس
✍️جشن کریسمس تا حد زیادی مدیون ادبیات و بخصوص چارلز دیکنز است! دیکنز در ایجاد و تقویت بسیاری از سنت های کریسمس مثل امور خیریه، دور هم جمع شدن خانواده، تعطیلات (پیش از دیکنز کریسمس تعطیل نبود؛ یادتان هست که اسکروج در "سرود کریسمس" اجازه نداد کارمندش روز عید را مرخصی بگیرد؟)، کارت تبریک و.... همگی کار دیکنز است. بعدها هم نویسندگان دیگر، انواع و اقسام داستانها را برای این جشن نوشتند. مشهورترین این داستانها را با هم مرور میکنیم:
❄️سرود کریسمس (چارلز دیکنز): معروفترین داستان کریسمسیِ تاریخ؛ ماجرای یک پیرمرد تنها و بیاحساس و خسیس به اسم ابنزر اسکروج که به مردم نزول میدهد و مدام پول روی پول میگذارد. او شب کریسمس تنهاست، اما آن شب ارواح به سراغش میآیند و گذشته و آیندههای احتمالی را نشانش میدهند...
❄️دخترک کبریت فروش (هانس کریستین آندرسن): ماجرا درست شب سال نو اتفاق می افتد که دختربچهای دستفروش سعی دارد کبریتهایش را بفروشد. اما مردم به او توجهی ندارند. هوا سرد است و دختربچه مجبور می شود کبریتهایش را یکی یکی روشن کند تا گرم بماند...
❄️جنایت در کریسمس (آگاتا کریستی): ملکه جنایت چند اثر با سوژه کریسمس دارد. معروفترین آنها «جنایت در کریسمس» است از سری ماجراهای هرکول پوآرو. در این داستان، پوآرو در مهمانی کریسمس شاهزاده ای شرکت میکند، اما یادداشتی دریافت میکند که نباید لب به دسر بزند زیرا سمی است ...
❄️درخت کریسمس و ازدواج (فئودور داستایفسکی): مردی فقیر به یک مهمانی کریسمس دعوت شده و چون کسی را نمیشناسد، ساکت و آرام یک گوشه نشسته. مرد یاد یک مهمانی کریسمس قدیمی میافتد که ظاهراً به بهانه تولد یک بچه در شب کریسمس ترتیب داده شده بود اما آنجا هم پولدارها داشتند در مورد کار و سرمایهگذاری حرف میزدند...
❄️وانکا (آنتون چخوف): ماجرای وانکا ژوکوف، پسربچه نه سالهای که برای کارگری به مسکو آمده و حالا در شب کریسمس تنها مانده و از این فرصت استفاده کرده تا برای پدربزرگش نامه بنویسد. وانکا یادش میآید که وقتی کوچک بود، موقع کریسمس همراه پدربزرگش به جنگل می رفت تا درخت کریسمسی قطع کنند...
❄️هدیه سال نو (او. هنری): یک زوج میخواهند برای هم عیدی بگیرند، اما چون پول چندانی ندارند مجبور میشوند چیزهای عزیزشان را بفروشند. یکی موهایش را کوتاه میکند و میفروشد و آن یکی، ساعت مچی را که از پدربزرگش به ارث رسیده... .
🌹🌹حوری فرا رسیدن سال نو میلادی و ایام کریسمس را بر هموطنان مسیحی تبریک می گوید. به امید سالی پر از صلح و مدارا برای همه انسانها🌹🌹
@hooreechannel 🌹
✍️جشن کریسمس تا حد زیادی مدیون ادبیات و بخصوص چارلز دیکنز است! دیکنز در ایجاد و تقویت بسیاری از سنت های کریسمس مثل امور خیریه، دور هم جمع شدن خانواده، تعطیلات (پیش از دیکنز کریسمس تعطیل نبود؛ یادتان هست که اسکروج در "سرود کریسمس" اجازه نداد کارمندش روز عید را مرخصی بگیرد؟)، کارت تبریک و.... همگی کار دیکنز است. بعدها هم نویسندگان دیگر، انواع و اقسام داستانها را برای این جشن نوشتند. مشهورترین این داستانها را با هم مرور میکنیم:
❄️سرود کریسمس (چارلز دیکنز): معروفترین داستان کریسمسیِ تاریخ؛ ماجرای یک پیرمرد تنها و بیاحساس و خسیس به اسم ابنزر اسکروج که به مردم نزول میدهد و مدام پول روی پول میگذارد. او شب کریسمس تنهاست، اما آن شب ارواح به سراغش میآیند و گذشته و آیندههای احتمالی را نشانش میدهند...
❄️دخترک کبریت فروش (هانس کریستین آندرسن): ماجرا درست شب سال نو اتفاق می افتد که دختربچهای دستفروش سعی دارد کبریتهایش را بفروشد. اما مردم به او توجهی ندارند. هوا سرد است و دختربچه مجبور می شود کبریتهایش را یکی یکی روشن کند تا گرم بماند...
❄️جنایت در کریسمس (آگاتا کریستی): ملکه جنایت چند اثر با سوژه کریسمس دارد. معروفترین آنها «جنایت در کریسمس» است از سری ماجراهای هرکول پوآرو. در این داستان، پوآرو در مهمانی کریسمس شاهزاده ای شرکت میکند، اما یادداشتی دریافت میکند که نباید لب به دسر بزند زیرا سمی است ...
❄️درخت کریسمس و ازدواج (فئودور داستایفسکی): مردی فقیر به یک مهمانی کریسمس دعوت شده و چون کسی را نمیشناسد، ساکت و آرام یک گوشه نشسته. مرد یاد یک مهمانی کریسمس قدیمی میافتد که ظاهراً به بهانه تولد یک بچه در شب کریسمس ترتیب داده شده بود اما آنجا هم پولدارها داشتند در مورد کار و سرمایهگذاری حرف میزدند...
❄️وانکا (آنتون چخوف): ماجرای وانکا ژوکوف، پسربچه نه سالهای که برای کارگری به مسکو آمده و حالا در شب کریسمس تنها مانده و از این فرصت استفاده کرده تا برای پدربزرگش نامه بنویسد. وانکا یادش میآید که وقتی کوچک بود، موقع کریسمس همراه پدربزرگش به جنگل می رفت تا درخت کریسمسی قطع کنند...
❄️هدیه سال نو (او. هنری): یک زوج میخواهند برای هم عیدی بگیرند، اما چون پول چندانی ندارند مجبور میشوند چیزهای عزیزشان را بفروشند. یکی موهایش را کوتاه میکند و میفروشد و آن یکی، ساعت مچی را که از پدربزرگش به ارث رسیده... .
🌹🌹حوری فرا رسیدن سال نو میلادی و ایام کریسمس را بر هموطنان مسیحی تبریک می گوید. به امید سالی پر از صلح و مدارا برای همه انسانها🌹🌹
@hooreechannel 🌹
❤7👍3
✍️ ستم زمانی پایان مییابد که
ستم دیده تصمیم بگیرد دیگر تحمل نکند
👤نلسون ماندلا
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
ستم دیده تصمیم بگیرد دیگر تحمل نکند
👤نلسون ماندلا
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍14❤1👎1
نان و نان خانوادگی
"مردی از دیوانه ای پرسید: اسم اعظم خدا را می دانی؟ دیوانه گفت: نام اعظم خدا، نان است اما این را جایی نمی توان گفت، مرد گفت: نادان! شرم کن! چگونه اسم اعظم خدا، نان است؟ دیوانه گفت: در قحطی نیشابور چهل شبانه روز می گشتم، نه هیچ جایی صدای اذان شنیدم و نه درِ هیچ مسجدی را باز دیدم؛ از آنجا بود که فهمیدم نام اعظم خدا و بنیاد دین و مایه ی اتحادمردم نان است."
به وضعیت از هم گسیخته و فروپاشی اجتماعی نزدیک شده ایم، سیاست ها و مدیریت های سالیان پس از انقلاب و تأکید و اصرار بر نگاه ایدئولوژیک و تحمیل در سبک خاصی از زندگی که به پنداشت برخی محافل خاص و خاصه دیدگاه طایفه متوهم پایداری و دیدگاه های شیخ اعظم آنان و نیز سیاست خارجی تنشزا که در تصور مدیریت جهانی بوده اند کار را به جایی رسانده که اکنون بسیاری از مردم معطل یک لقمه نان حلال اند.
انگار دیگر کسی به نام خود و شجره و شهرت و نام خانودگی اش کاری ندارد، هرکه نان دارد، نام دارد، لذا همه بدنبال نان می دوند، راه رسیدن به نان هم به این سادگی ها نیست؛ یا باید دیگران را بفروشی و یا خود را بفروشی؛ کار از فروش طلا و جواهر و برداشت از حساب شخصی و اندوخته های مادی گذشته، گویی فروش کلیه و اندام بدن هم دیگر کفاف نمی دهد...عِرض و آبرو و اندوخته های معنوی و نام را در معرض فروش می گذارند تا نانی به کف آرند.
ازدیاد فساد و فحشا و خودکشی و خودفروشی، طلاق و بیکاری، دزدی و اختلاس و ..... از نداشتن نان است، از فقر و فقر مطلق است، ملتی که زیر بار فقر کمرش خم شده است، پریشان از غم نان است؛ تاریخ و فرهنگ و هویت خود را مسکوت می گذارد، رفتار اجتماعی اش عوض می شود، در اندیشه حقوق فردی هم نیست؛ چه برسد به هسته ای!!! نان می خواهد.
اول باید از این فقر عبور کرد، نانی باشد تا شکم های خالی پر شود تا بعد تن های عریان پوشانده شود، تا بعد هسته ای حق مسلم شود؛ فعلاً نان حق مسلم ماست!!!
خطاهای مکرر تصمیم گیران اصلی و پشت پرده در پدید آمدن این وضعیت محرز است؛ ربطی به دولت ها هم ندارد، هر رئیس جمهوری آمده است وضع همین بوده و بدتر از دیروز شده است، پرداختن به دولت ها و چه کسی رئیس جمهور است و از او مطالبه کردن همه آنچه که باید نیست، اساس از جایی دیگر و سیاست های دیگری است، ورشکستگی در بخش هایی از نهادهای اقتصادی و بانک ها و بی ارزش شدن پول ملی را می بایست در نوعی از نگاه و سیاست گذاری جستجو کرد که دولت ها را از اثر انداخته و برای دولت های مستقر تعیین تکلیف می کند، به رای مردم و اکثریت هم بی توجه است، بی دولتی از همین جا ناشی می شود؛ در کدامین دوره از دولت های گذشته تا اکنون، دولت به معنای واقعی وجود داشته، در همه دوره ها با بی دولتی روبرو بوده ایم، نظام حکومت داری و حکمرانی مشکل آفرین است و باید تغییر در رویکرد حکمرانی ایجاد شود، به اهمیت رای مردم و رای اکثریت دقت گردد و دولت اثرگذار و برنامه محور و توسعه گرا تعریف شود.
نان نداشتن یعنی همان فقر از نوع حکمرانی ایدئولوژیک است، با دهه های مذهبی و سوراخ کردن تاریخ و هر روز را به نامی مذهبی تزیین دادن، نانی حاصل نمی شود، مداح پرورش می دهد و چاپلوس، گدا پرورش می دهد و نان را از سفره مردم به یغما می برد، نان که نباشد، خدا هم ابزار می شود، نام و نام خانوادگی هم به فراموشی سپرده می شود.....اول نان و نان خانوادگی ....... که نان اسم اعظم خداوند است.
سائلی پرسید از آن شوریده حال/
گفت اگر نام مهین ذوالجلال/
میشناسی بازگوی ای مرد نیک/
گفت نان است این بنتوان گفت لیک/
مرد گفتش احمقی و بیقرار/
کِی بوَد نام مهین نان، شرم دار/
گفت در قحط نشابور ای عجب/
میگذشتم گرسنه چل روز و شب/
نه شنودم هیچ جا بانگ نماز/
نه دری بر هیچ مسجد بود باز/
من بدانستم که نان نام مهینست/
نقطهٔ جمعیت و بنیاد دینست/
از پی نان نیستت چون سگ قرار/
حق چو رزقت میدهد تو حق گزار/
حق چو رزقت داد و کارت کرد راست/
تو بخور وز کس مپرس این از کجاست
✍علیرضا کفایی
@hooreechannel 🌹
"مردی از دیوانه ای پرسید: اسم اعظم خدا را می دانی؟ دیوانه گفت: نام اعظم خدا، نان است اما این را جایی نمی توان گفت، مرد گفت: نادان! شرم کن! چگونه اسم اعظم خدا، نان است؟ دیوانه گفت: در قحطی نیشابور چهل شبانه روز می گشتم، نه هیچ جایی صدای اذان شنیدم و نه درِ هیچ مسجدی را باز دیدم؛ از آنجا بود که فهمیدم نام اعظم خدا و بنیاد دین و مایه ی اتحادمردم نان است."
به وضعیت از هم گسیخته و فروپاشی اجتماعی نزدیک شده ایم، سیاست ها و مدیریت های سالیان پس از انقلاب و تأکید و اصرار بر نگاه ایدئولوژیک و تحمیل در سبک خاصی از زندگی که به پنداشت برخی محافل خاص و خاصه دیدگاه طایفه متوهم پایداری و دیدگاه های شیخ اعظم آنان و نیز سیاست خارجی تنشزا که در تصور مدیریت جهانی بوده اند کار را به جایی رسانده که اکنون بسیاری از مردم معطل یک لقمه نان حلال اند.
انگار دیگر کسی به نام خود و شجره و شهرت و نام خانودگی اش کاری ندارد، هرکه نان دارد، نام دارد، لذا همه بدنبال نان می دوند، راه رسیدن به نان هم به این سادگی ها نیست؛ یا باید دیگران را بفروشی و یا خود را بفروشی؛ کار از فروش طلا و جواهر و برداشت از حساب شخصی و اندوخته های مادی گذشته، گویی فروش کلیه و اندام بدن هم دیگر کفاف نمی دهد...عِرض و آبرو و اندوخته های معنوی و نام را در معرض فروش می گذارند تا نانی به کف آرند.
ازدیاد فساد و فحشا و خودکشی و خودفروشی، طلاق و بیکاری، دزدی و اختلاس و ..... از نداشتن نان است، از فقر و فقر مطلق است، ملتی که زیر بار فقر کمرش خم شده است، پریشان از غم نان است؛ تاریخ و فرهنگ و هویت خود را مسکوت می گذارد، رفتار اجتماعی اش عوض می شود، در اندیشه حقوق فردی هم نیست؛ چه برسد به هسته ای!!! نان می خواهد.
اول باید از این فقر عبور کرد، نانی باشد تا شکم های خالی پر شود تا بعد تن های عریان پوشانده شود، تا بعد هسته ای حق مسلم شود؛ فعلاً نان حق مسلم ماست!!!
خطاهای مکرر تصمیم گیران اصلی و پشت پرده در پدید آمدن این وضعیت محرز است؛ ربطی به دولت ها هم ندارد، هر رئیس جمهوری آمده است وضع همین بوده و بدتر از دیروز شده است، پرداختن به دولت ها و چه کسی رئیس جمهور است و از او مطالبه کردن همه آنچه که باید نیست، اساس از جایی دیگر و سیاست های دیگری است، ورشکستگی در بخش هایی از نهادهای اقتصادی و بانک ها و بی ارزش شدن پول ملی را می بایست در نوعی از نگاه و سیاست گذاری جستجو کرد که دولت ها را از اثر انداخته و برای دولت های مستقر تعیین تکلیف می کند، به رای مردم و اکثریت هم بی توجه است، بی دولتی از همین جا ناشی می شود؛ در کدامین دوره از دولت های گذشته تا اکنون، دولت به معنای واقعی وجود داشته، در همه دوره ها با بی دولتی روبرو بوده ایم، نظام حکومت داری و حکمرانی مشکل آفرین است و باید تغییر در رویکرد حکمرانی ایجاد شود، به اهمیت رای مردم و رای اکثریت دقت گردد و دولت اثرگذار و برنامه محور و توسعه گرا تعریف شود.
نان نداشتن یعنی همان فقر از نوع حکمرانی ایدئولوژیک است، با دهه های مذهبی و سوراخ کردن تاریخ و هر روز را به نامی مذهبی تزیین دادن، نانی حاصل نمی شود، مداح پرورش می دهد و چاپلوس، گدا پرورش می دهد و نان را از سفره مردم به یغما می برد، نان که نباشد، خدا هم ابزار می شود، نام و نام خانوادگی هم به فراموشی سپرده می شود.....اول نان و نان خانوادگی ....... که نان اسم اعظم خداوند است.
سائلی پرسید از آن شوریده حال/
گفت اگر نام مهین ذوالجلال/
میشناسی بازگوی ای مرد نیک/
گفت نان است این بنتوان گفت لیک/
مرد گفتش احمقی و بیقرار/
کِی بوَد نام مهین نان، شرم دار/
گفت در قحط نشابور ای عجب/
میگذشتم گرسنه چل روز و شب/
نه شنودم هیچ جا بانگ نماز/
نه دری بر هیچ مسجد بود باز/
من بدانستم که نان نام مهینست/
نقطهٔ جمعیت و بنیاد دینست/
از پی نان نیستت چون سگ قرار/
حق چو رزقت میدهد تو حق گزار/
حق چو رزقت داد و کارت کرد راست/
تو بخور وز کس مپرس این از کجاست
✍علیرضا کفایی
@hooreechannel 🌹
👍7👌1
دخالت خانوادهها بلای جان ازدواجها
(مرزگذاری؛ تنها راه حفظ آرامش زندگی مشترک)
🔻 پژوهشهای گسترده در ایران نشان میدهد که ناتوانی زوجین در ایجاد مرزهای سالم با خانوادههای اصلی، یکی از اصلیترین عوامل تعارضات زناشویی است. مطالعات روانشناسی خانواده تأیید میکند که دخالت والدین و خویشاوندان، پس از مشکلات اقتصادی، دومین علت شایع اختلافات میان همسران به شمار میرود. این دخالتها اغلب با نیت خیر آغاز میشوند، اما به تدریج به بحرانهای جدی تبدیل میشوند و آرامش خانه را از بین میبرند.
▪️ بسیاری از زوجهای جوان، به ویژه در سالهای نخست زندگی مشترک، عادت دارند مشکلات خود را با والدین یا خواهر و برادر در میان بگذارند. این کار، هرچند به ظاهر برای گرفتن مشاوره است، اما در عمل زمینهساز قضاوتهای یکطرفه و حمایتهای نادرست میشود. وقتی مادر یا پدر یکی از طرفین از جزئیات اختلافات آگاه میشود، ناخودآگاه نسبت به همسر فرزندش سوگیری پیدا میکند و این سوگیری در برخوردهای بعدی آشکار میشود.
▪️ در فرهنگ ایرانی، وابستگی عاطفی عمیق به خانواده اصلی، گاهی مرز میان زندگی مشترک و خانواده پدری یا مادری را محو میکند. این وابستگی، که ریشه در سنتهای دیرینه دارد، باعث میشود زوجین به جای حل مسائل درون خانه، به دنبال تأیید یا حمایت از بیرون باشند. نتیجه این رویکرد، کاهش اعتماد متقابل، افزایش تنشهای روزانه و حتی سرد شدن روابط عاطفی میان همسران است. پژوهشها نشان میدهد تعاملات منفی با خانواده همسر، مستقیماً رضایت زناشویی را کاهش میدهد.
▪️ حفظ حریم خصوصی زندگی مشترک، قدرت واقعی زوجین است. وقتی همسران تصمیم میگیرند مسائل خانه را تنها بین خودشان مطرح و حل کنند، نه تنها از دخالتهای ناخواسته جلوگیری میشود، بلکه پیوندشان قویتر میگردد. فاش کردن اختلافات کوچک، مانند بحث بر سر مسائل مالی یا تربیت فرزند، میتواند به سرعت به درگیریهای بزرگتر منجر شود. اطرافیان، حتی اگر خیرخواه باشند، نمیتوانند بیطرف بمانند و نظراتشان اغلب به یکی از طرفین گرایش دارد.
▪️ مرزگذاری به معنای قطع رابطه با خانوادهها نیست، بلکه نیازمند هوشمندی و توافق مشترک است. زوجین موفق پیش از ازدواج یا در ابتدای زندگی، بر سر میزان ارتباط، نحوه دیدارها و موضوعات قابل بحث با خانوادهها به توافق میرسند. آنها یاد میگیرند که در جمعهای خانوادگی از پرداختن به مشکلات شخصی پرهیز کنند و به جای آن، نقاط مثبت رابطهشان را برجسته سازند. این رویکرد نه تنها تعارضات را کاهش میدهد، بلکه احترام متقابل میان خانوادهها را نیز حفظ میکند.
▪️ راهکارهای عملی برای ایجاد مرزهای سالم فراوان است.
نخست، تقویت گفتوگوی سازنده میان همسران و حل مسائل پیش از گسترش آنها.
دوم، اجتناب از انتقال شکایتها به والدین و تمرکز بر استقلال عاطفی.
سوم، حمایت بیقید و شرط از یکدیگر در برابر نظرات خارجی. زوجینی که این مهارتها را میآموزند، زندگیای آرامتر و شیرینتر تجربه میکنند و از بحرانهای رایج در امان میمانند.
▪️ در نهایت، زندگی مشترک مانند باغی ظریف است که نیاز به حصار محکم دارد. بدون مرزهای روشن، بادهای دخالت میوزند و گلهای رابطه را پرپر میکنند. زوجین آگاه امروز میدانند که قدرت واقعی در حفظ حریم است؛ حریمی که نه تنها از تخریب جلوگیری میکند، بلکه شیرینی زندگی را برای همیشه حفظ مینماید. با مرزگذاری درست، ازدواج نه تنها دوام میآورد، بلکه به منبع آرامش و شادی تبدیل میشود.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(مرزگذاری؛ تنها راه حفظ آرامش زندگی مشترک)
🔻 پژوهشهای گسترده در ایران نشان میدهد که ناتوانی زوجین در ایجاد مرزهای سالم با خانوادههای اصلی، یکی از اصلیترین عوامل تعارضات زناشویی است. مطالعات روانشناسی خانواده تأیید میکند که دخالت والدین و خویشاوندان، پس از مشکلات اقتصادی، دومین علت شایع اختلافات میان همسران به شمار میرود. این دخالتها اغلب با نیت خیر آغاز میشوند، اما به تدریج به بحرانهای جدی تبدیل میشوند و آرامش خانه را از بین میبرند.
▪️ بسیاری از زوجهای جوان، به ویژه در سالهای نخست زندگی مشترک، عادت دارند مشکلات خود را با والدین یا خواهر و برادر در میان بگذارند. این کار، هرچند به ظاهر برای گرفتن مشاوره است، اما در عمل زمینهساز قضاوتهای یکطرفه و حمایتهای نادرست میشود. وقتی مادر یا پدر یکی از طرفین از جزئیات اختلافات آگاه میشود، ناخودآگاه نسبت به همسر فرزندش سوگیری پیدا میکند و این سوگیری در برخوردهای بعدی آشکار میشود.
▪️ در فرهنگ ایرانی، وابستگی عاطفی عمیق به خانواده اصلی، گاهی مرز میان زندگی مشترک و خانواده پدری یا مادری را محو میکند. این وابستگی، که ریشه در سنتهای دیرینه دارد، باعث میشود زوجین به جای حل مسائل درون خانه، به دنبال تأیید یا حمایت از بیرون باشند. نتیجه این رویکرد، کاهش اعتماد متقابل، افزایش تنشهای روزانه و حتی سرد شدن روابط عاطفی میان همسران است. پژوهشها نشان میدهد تعاملات منفی با خانواده همسر، مستقیماً رضایت زناشویی را کاهش میدهد.
▪️ حفظ حریم خصوصی زندگی مشترک، قدرت واقعی زوجین است. وقتی همسران تصمیم میگیرند مسائل خانه را تنها بین خودشان مطرح و حل کنند، نه تنها از دخالتهای ناخواسته جلوگیری میشود، بلکه پیوندشان قویتر میگردد. فاش کردن اختلافات کوچک، مانند بحث بر سر مسائل مالی یا تربیت فرزند، میتواند به سرعت به درگیریهای بزرگتر منجر شود. اطرافیان، حتی اگر خیرخواه باشند، نمیتوانند بیطرف بمانند و نظراتشان اغلب به یکی از طرفین گرایش دارد.
▪️ مرزگذاری به معنای قطع رابطه با خانوادهها نیست، بلکه نیازمند هوشمندی و توافق مشترک است. زوجین موفق پیش از ازدواج یا در ابتدای زندگی، بر سر میزان ارتباط، نحوه دیدارها و موضوعات قابل بحث با خانوادهها به توافق میرسند. آنها یاد میگیرند که در جمعهای خانوادگی از پرداختن به مشکلات شخصی پرهیز کنند و به جای آن، نقاط مثبت رابطهشان را برجسته سازند. این رویکرد نه تنها تعارضات را کاهش میدهد، بلکه احترام متقابل میان خانوادهها را نیز حفظ میکند.
▪️ راهکارهای عملی برای ایجاد مرزهای سالم فراوان است.
نخست، تقویت گفتوگوی سازنده میان همسران و حل مسائل پیش از گسترش آنها.
دوم، اجتناب از انتقال شکایتها به والدین و تمرکز بر استقلال عاطفی.
سوم، حمایت بیقید و شرط از یکدیگر در برابر نظرات خارجی. زوجینی که این مهارتها را میآموزند، زندگیای آرامتر و شیرینتر تجربه میکنند و از بحرانهای رایج در امان میمانند.
▪️ در نهایت، زندگی مشترک مانند باغی ظریف است که نیاز به حصار محکم دارد. بدون مرزهای روشن، بادهای دخالت میوزند و گلهای رابطه را پرپر میکنند. زوجین آگاه امروز میدانند که قدرت واقعی در حفظ حریم است؛ حریمی که نه تنها از تخریب جلوگیری میکند، بلکه شیرینی زندگی را برای همیشه حفظ مینماید. با مرزگذاری درست، ازدواج نه تنها دوام میآورد، بلکه به منبع آرامش و شادی تبدیل میشود.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍1
سیستم فاسد نه، نظام غارت
جان باختن ستوان یکم رحیم مجیدی مهر، یکی از تراژیک ترین صحنه ها را ثبت کرد. او در بانه کردستان به عنوان مرزبان ایران در حالی از سرما جانش را از دست داد که عکس فرزندش در دستانش جاودانه شد.
اما شما پشت این تصویر پناه نگیرید. شما مسئولان حق ندارید آنرا رمانتیک کنید. شما متهم به قتل هستید. بسیاری کسانی که در فرآیند فساد مشارکت داشته اند، آقا و آقازاده ها، باندهای مخوف اختلاس و ارتشا همه در کشته شدن سربازی سهیم هستند که اگر تجهیزات مناسب داشت، دست نوازش بر پسرش میکشید. از اینرو، این تصویر، افشاگر فساد شماست و اندکی توجه را به مرزبانان کشور سوق میدهد. فساد وقتی اختاپوس شود، جانهای بسیاری میگیرد. از جاده تا مرز، از خیابان تا خانه، در اعتراضها یا در زندگی عادی.
به سرباز وطن باید بدرود گفت اما فقط به سرباز. آن فرصت طلبانی که گمان میکنند با شعر خواندن و دو آهنگ حماسی، از بودجه های کلان نهادهای مذهبی پرسش نمیکنیم کور خوانده اند. فراموش نمیکنیم در جولان ثروت های بادآورده آقازاده ها، در سیل اختلاسهایی که رقم بزرگ آنها قبحشان را ریخته، چه جانهای عزیزی از دست میروند.
مسئول همه این جانها شمایید. شما نه صاحب عزا که مسئول جان ستوان مجیدی مهر هستید چرا که حتی ما در"سیستم فاسد" زیست نمیکنیم ما در یک "نظام غارت" نفس میکشیم و سرباز مرزها تنها یکی از این قربانیان است.
✍مجتبی نجفی
https://t.me/modjtabanajafifrance/2687
@hooreechannel 🌹
جان باختن ستوان یکم رحیم مجیدی مهر، یکی از تراژیک ترین صحنه ها را ثبت کرد. او در بانه کردستان به عنوان مرزبان ایران در حالی از سرما جانش را از دست داد که عکس فرزندش در دستانش جاودانه شد.
اما شما پشت این تصویر پناه نگیرید. شما مسئولان حق ندارید آنرا رمانتیک کنید. شما متهم به قتل هستید. بسیاری کسانی که در فرآیند فساد مشارکت داشته اند، آقا و آقازاده ها، باندهای مخوف اختلاس و ارتشا همه در کشته شدن سربازی سهیم هستند که اگر تجهیزات مناسب داشت، دست نوازش بر پسرش میکشید. از اینرو، این تصویر، افشاگر فساد شماست و اندکی توجه را به مرزبانان کشور سوق میدهد. فساد وقتی اختاپوس شود، جانهای بسیاری میگیرد. از جاده تا مرز، از خیابان تا خانه، در اعتراضها یا در زندگی عادی.
به سرباز وطن باید بدرود گفت اما فقط به سرباز. آن فرصت طلبانی که گمان میکنند با شعر خواندن و دو آهنگ حماسی، از بودجه های کلان نهادهای مذهبی پرسش نمیکنیم کور خوانده اند. فراموش نمیکنیم در جولان ثروت های بادآورده آقازاده ها، در سیل اختلاسهایی که رقم بزرگ آنها قبحشان را ریخته، چه جانهای عزیزی از دست میروند.
مسئول همه این جانها شمایید. شما نه صاحب عزا که مسئول جان ستوان مجیدی مهر هستید چرا که حتی ما در"سیستم فاسد" زیست نمیکنیم ما در یک "نظام غارت" نفس میکشیم و سرباز مرزها تنها یکی از این قربانیان است.
✍مجتبی نجفی
https://t.me/modjtabanajafifrance/2687
@hooreechannel 🌹
Telegram
mojtaba najafi(مجتبی نجفی)
👍7❤1👏1😢1
🔹امام علی(علیهالسلام)
«روز انتقام گرفتن از ظالم سختتر از ستمکاری بر مظلوم است.»
🔹نهج البلاغه
@hooreechannel 🌹
«روز انتقام گرفتن از ظالم سختتر از ستمکاری بر مظلوم است.»
🔹نهج البلاغه
@hooreechannel 🌹
👍11❤3
♻️نزدیکِ نیم قرن به بردباری و صبر و امید و انتظار ظهور و فرج و عدل فراگیر دعوت کرده اند !؟
آری بشر همیشه در مسیر زندگی ، با این مفاهیم سرگرم و دلخوش است
و در واقع فلسفه ی تاریخ ، یعنی مفاهیمِ نیرو بخش های انگیزنده برای تلاش و عمل .
اماحداقلی از این مصادیق و این شعارهای نوید بخش و نیرو دهنده ، انجام نگرفت.
در این مدت زمان از زبان رهبر تا هریک از مسئولان، جز شعارهای توخالی ، از آن مفاهیم کلیِ سرنوشت ساز نتیجه یی پدید نیامده است.
وانگهی نسل امروز و جوانان ما ، واقع نگر و واقعیت خواهند و نگاهشان بر عینیّت جامعه است . که در آن چه مایه برای امید و انگیزه ی کار دیده می شود، بلکه در پیرامون آن شعارها چیزی ندیده اند مگر از " وعید "_ یعنی ترساندن و تهدید. _ & _!؟
توده مردم ، روشنفکران ، بویژه جوانان سرخورده و حساس ، از " قسط و عدل و حقوق انسانی " چیزی ندیده اند ، مگر شکاف هراس انگیز طبقاتی و فاصله ی میان ثروتمندان و فقیران که بزرگترین عامل تهدید کننده ی امنیت و سرنوشت کشور است .
همچنین است، چپاول و غارت و زمین بازی و رانت خواری مملکت ما را فرا گرفته است . و اینک جامعه ی ما را تباهی و فسادی تهدید می کند که در تاریخ نمونه یی نداشته است .اشاره به یک ، نمونه از این شکاف هراس انگیز اینست که یک طبقه از چند طبقه ی یک آپارتمان در زعفرانیه ی تهران هزارو چهارصد و پنجاه میلیارد تومان قیمت گذاری شده است !؟!؟ آن شعار نوید بخش اوائل انقلاب که : " یک موی کوخ نشینان را بهمه ی کاخ نشینان برابر نمی داریم " کجا رفت ؟
این کاخها که در زعفرانیه و لواسانات ساخته شده حتی از مجلل ترین کاخهای اروپا و آمریکا برتر است .
اما باید گفت از آنجا که رییس قوه ی قضاییه ی پیشین با داشتن ۶۳ حساب بانکی که زمینه یی ، جز چپاولگری و ویران کننده ترین فساد و سوء استفاده ندارد ، و به مجمع تشخیص مصلحت تغییر شغل داده می شود ، دیگر نمی توان به رفع فساد و تباهی و افق روشن آینده ی ایران امیدوار ماند .
و اختناق همه سویه ، و عدم مشارکت و مشاوره ی مردم در برنامه ریزی و تصمیم گیری در زندگی این مردم حاکم است مردمی که درهیچیک از مسائل داخلی و خارجی کشورشان حضور ندارند چگونه و با چه توانی و با چه امیدی آماده ی رویارویی با بحرانها و پیچیدگی های امور داخل و خارج کشورشان توانند بود ؟!
اما مسائل روزانه ، گرانی کمر شکن شده است ، قشرهای زحمت کش روستایی و شهری در فشار معیشت روزانه ، تحمل از دست داده ودرمانده شده اند . مواد مصرفی روزانه از جمله نان پی در پی گران می گردد ، اعتیاد همچون راه گریز کاذب از ناملایمات ، جوانان را تباه کرده است . امید به آینده در سیمای تنگدستان و زحمتکشان نمانده است . همه پریشان امروز و نگران فردایند .اما هر روز در جراید اخبار تازه یی از دزدی و اختلاس و چپاول میلیاردی است. ریخت و پاش های بی حساب در تابلوها و نمایه های تبلیغاتی ، درو دیوار شهرها و جاده ها ، عکس و شرح خانه های چندین میلیاردی و اتومبیل های گران قیمت موضوع روزنامه هاست .
پیام مردم ایران یک سخن است
به هر زبان و در هر کجا ؛ آن سخن اینست که: همه ی افراد انسان از هر نژاد از هر آیین و کیش و مرامی ودر هر مقامی ، خواهان یک سفره اند و برآن ، آزادی و حق و برابری بی استثنا و تبعیض .
این فریاد از گلوی مردم رنجدیده و سختی کشیده ی ماست .جهنده از گلوی همه ی مردم که: مصلحتمان را خود ما تشخیص می دهیم نه قدرتمندان مصلحت اندیش و دور از رنج و ناکامی و درد مردم .
رهبر کنونی کشور آقای خامنه یی باید درک درستی از مسائل روز داشته باشند بنابراین با سرکوب ، زندان و درفش به جایی نمی رسند .
وقت آن رسیده است که اشتباهات خود را قبول کنید به خواست و اراده ملت و به حقوقشان احترام بگذارید .
✍حسین لقمانیان
۱۰ دیماه ۱۴۰۴
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
آری بشر همیشه در مسیر زندگی ، با این مفاهیم سرگرم و دلخوش است
و در واقع فلسفه ی تاریخ ، یعنی مفاهیمِ نیرو بخش های انگیزنده برای تلاش و عمل .
اماحداقلی از این مصادیق و این شعارهای نوید بخش و نیرو دهنده ، انجام نگرفت.
در این مدت زمان از زبان رهبر تا هریک از مسئولان، جز شعارهای توخالی ، از آن مفاهیم کلیِ سرنوشت ساز نتیجه یی پدید نیامده است.
وانگهی نسل امروز و جوانان ما ، واقع نگر و واقعیت خواهند و نگاهشان بر عینیّت جامعه است . که در آن چه مایه برای امید و انگیزه ی کار دیده می شود، بلکه در پیرامون آن شعارها چیزی ندیده اند مگر از " وعید "_ یعنی ترساندن و تهدید. _ & _!؟
توده مردم ، روشنفکران ، بویژه جوانان سرخورده و حساس ، از " قسط و عدل و حقوق انسانی " چیزی ندیده اند ، مگر شکاف هراس انگیز طبقاتی و فاصله ی میان ثروتمندان و فقیران که بزرگترین عامل تهدید کننده ی امنیت و سرنوشت کشور است .
همچنین است، چپاول و غارت و زمین بازی و رانت خواری مملکت ما را فرا گرفته است . و اینک جامعه ی ما را تباهی و فسادی تهدید می کند که در تاریخ نمونه یی نداشته است .اشاره به یک ، نمونه از این شکاف هراس انگیز اینست که یک طبقه از چند طبقه ی یک آپارتمان در زعفرانیه ی تهران هزارو چهارصد و پنجاه میلیارد تومان قیمت گذاری شده است !؟!؟ آن شعار نوید بخش اوائل انقلاب که : " یک موی کوخ نشینان را بهمه ی کاخ نشینان برابر نمی داریم " کجا رفت ؟
این کاخها که در زعفرانیه و لواسانات ساخته شده حتی از مجلل ترین کاخهای اروپا و آمریکا برتر است .
اما باید گفت از آنجا که رییس قوه ی قضاییه ی پیشین با داشتن ۶۳ حساب بانکی که زمینه یی ، جز چپاولگری و ویران کننده ترین فساد و سوء استفاده ندارد ، و به مجمع تشخیص مصلحت تغییر شغل داده می شود ، دیگر نمی توان به رفع فساد و تباهی و افق روشن آینده ی ایران امیدوار ماند .
و اختناق همه سویه ، و عدم مشارکت و مشاوره ی مردم در برنامه ریزی و تصمیم گیری در زندگی این مردم حاکم است مردمی که درهیچیک از مسائل داخلی و خارجی کشورشان حضور ندارند چگونه و با چه توانی و با چه امیدی آماده ی رویارویی با بحرانها و پیچیدگی های امور داخل و خارج کشورشان توانند بود ؟!
اما مسائل روزانه ، گرانی کمر شکن شده است ، قشرهای زحمت کش روستایی و شهری در فشار معیشت روزانه ، تحمل از دست داده ودرمانده شده اند . مواد مصرفی روزانه از جمله نان پی در پی گران می گردد ، اعتیاد همچون راه گریز کاذب از ناملایمات ، جوانان را تباه کرده است . امید به آینده در سیمای تنگدستان و زحمتکشان نمانده است . همه پریشان امروز و نگران فردایند .اما هر روز در جراید اخبار تازه یی از دزدی و اختلاس و چپاول میلیاردی است. ریخت و پاش های بی حساب در تابلوها و نمایه های تبلیغاتی ، درو دیوار شهرها و جاده ها ، عکس و شرح خانه های چندین میلیاردی و اتومبیل های گران قیمت موضوع روزنامه هاست .
پیام مردم ایران یک سخن است
به هر زبان و در هر کجا ؛ آن سخن اینست که: همه ی افراد انسان از هر نژاد از هر آیین و کیش و مرامی ودر هر مقامی ، خواهان یک سفره اند و برآن ، آزادی و حق و برابری بی استثنا و تبعیض .
این فریاد از گلوی مردم رنجدیده و سختی کشیده ی ماست .جهنده از گلوی همه ی مردم که: مصلحتمان را خود ما تشخیص می دهیم نه قدرتمندان مصلحت اندیش و دور از رنج و ناکامی و درد مردم .
رهبر کنونی کشور آقای خامنه یی باید درک درستی از مسائل روز داشته باشند بنابراین با سرکوب ، زندان و درفش به جایی نمی رسند .
وقت آن رسیده است که اشتباهات خود را قبول کنید به خواست و اراده ملت و به حقوقشان احترام بگذارید .
✍حسین لقمانیان
۱۰ دیماه ۱۴۰۴
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
👍9❤1
با درود و تعظیمبه پدران ایران زمین🙏
🔴 چرا مردان امروزی مظلوم واقع شدهاند؟
از حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش تا همین چند هزار سال قبل از دوره کشاورزی،
تکلیف مرد روشن بود:
شکار، بقا، و سیر کردن شکم فرزندانی که به او منتسب بودند.
مردِ عصر پارینهسنگی با تکیه بر قدرت بدنی و ذهنی که تازه در حال تکامل بود،
رودرروی خطر میایستاد.
اما شکار فقط راه سیر شدن نبود؛
شکار بخشی از ذات مرد بود.
با آغاز عصر کشاورزی،
مردِ شکارچی یکجانشین شد.
زندگیهای قبیلهای، روستایی و شهری شکل گرفت.
خانواده به معنای امروزی پدید آمد
و حکومتها برای کنترل انسان قدرت گرفتند.
چند هزار سال بیشتر طول نکشید
تا بشر به زندگیهای پیچیدهی امروزی رسید؛
اما فراموش نکنیم:
🔴 این انسان، ۹۹٪ از سازوکار جسم و روانش در دوران پارینهسنگی شکل گرفته است.
دورهای که میلیونها سال طول کشید
و مرد امروز، هنوز با همان ذهن شکارچی زندگی میکند.
🔶شغلهای امروزی در واقع
نسخههای تکاملیافتهی همان شکارند.
از رئیس بانک گرفته
تا معلم، رفتگر، کارگر و تاجر
همه در تلاشاند تا درآمدی کسب کنند
و از قصابی محل
همان «شکارِ» دیروز را به خانه ببرند.
🔴🔴 اما مشکل کجاست؟
شکار امروز
بسیار پیچیدهتر، فرسایندهتر و ذهنسوزتر شده است.
معادلات اقتصادی، فشارهای اجتماعی، ترس از آینده
بار سنگینی است بر دوش مردی
که فیزیولوژی و روانش برای شکارِ مستقیم ساخته شده،
نه جنگ دائمی با اضطراب.
در این میدان خشن،
مرد امروزی هرچه میدود
کمتر فرصت «مردانگی نشان دادن» پیدا میکند.
و وقتی
خسته و فرسوده به غار خود بازمیگردد
اگر شکارش کافی نباشد
طبیعی است که کسی برایش دست نزند.
🔴بزرگترین شادی یک مرد
لبخند رضایت خانوادهاش است.
و این روزها
رسیدن به این لبخند
برای بسیاری از مردان
دردناک و طاقتفرسا شده است.
اگر کمتر کار کند
به بیعرضگی متهم میشود.
اگر بیشتر کار کند
به طمع و خودخواهی.
درحالیکه حقیقت سادهتر است:
🔴 این مرد، همین است؛ با محدودهای مشخص از توان، انرژی و استعداد.
🔶پس
زنانی که میگویید زن و مرد لباس یکدیگرند،
برای آرامش خود، فرزندانتان و خانوادهتان
🔸 مردِ مظلومِ امروز را تیمار کنید.
برای همان شکار اندکی
که با هزار زخم به غار آورده
ذوق کنید، تشویقش کنید
و رنج «کافی نبودن» را
به بارش اضافه نکنید.
✍محمدرضا هاشمپور
🌹همراهی شما افتخار ماست
🔸@publicforecast
https://t.me/+5sjWfCQrr1g0M2Q0
@hooreechannel 🌹
🔴 چرا مردان امروزی مظلوم واقع شدهاند؟
از حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش تا همین چند هزار سال قبل از دوره کشاورزی،
تکلیف مرد روشن بود:
شکار، بقا، و سیر کردن شکم فرزندانی که به او منتسب بودند.
مردِ عصر پارینهسنگی با تکیه بر قدرت بدنی و ذهنی که تازه در حال تکامل بود،
رودرروی خطر میایستاد.
اما شکار فقط راه سیر شدن نبود؛
شکار بخشی از ذات مرد بود.
با آغاز عصر کشاورزی،
مردِ شکارچی یکجانشین شد.
زندگیهای قبیلهای، روستایی و شهری شکل گرفت.
خانواده به معنای امروزی پدید آمد
و حکومتها برای کنترل انسان قدرت گرفتند.
چند هزار سال بیشتر طول نکشید
تا بشر به زندگیهای پیچیدهی امروزی رسید؛
اما فراموش نکنیم:
🔴 این انسان، ۹۹٪ از سازوکار جسم و روانش در دوران پارینهسنگی شکل گرفته است.
دورهای که میلیونها سال طول کشید
و مرد امروز، هنوز با همان ذهن شکارچی زندگی میکند.
🔶شغلهای امروزی در واقع
نسخههای تکاملیافتهی همان شکارند.
از رئیس بانک گرفته
تا معلم، رفتگر، کارگر و تاجر
همه در تلاشاند تا درآمدی کسب کنند
و از قصابی محل
همان «شکارِ» دیروز را به خانه ببرند.
🔴🔴 اما مشکل کجاست؟
شکار امروز
بسیار پیچیدهتر، فرسایندهتر و ذهنسوزتر شده است.
معادلات اقتصادی، فشارهای اجتماعی، ترس از آینده
بار سنگینی است بر دوش مردی
که فیزیولوژی و روانش برای شکارِ مستقیم ساخته شده،
نه جنگ دائمی با اضطراب.
در این میدان خشن،
مرد امروزی هرچه میدود
کمتر فرصت «مردانگی نشان دادن» پیدا میکند.
و وقتی
خسته و فرسوده به غار خود بازمیگردد
اگر شکارش کافی نباشد
طبیعی است که کسی برایش دست نزند.
🔴بزرگترین شادی یک مرد
لبخند رضایت خانوادهاش است.
و این روزها
رسیدن به این لبخند
برای بسیاری از مردان
دردناک و طاقتفرسا شده است.
اگر کمتر کار کند
به بیعرضگی متهم میشود.
اگر بیشتر کار کند
به طمع و خودخواهی.
درحالیکه حقیقت سادهتر است:
🔴 این مرد، همین است؛ با محدودهای مشخص از توان، انرژی و استعداد.
🔶پس
زنانی که میگویید زن و مرد لباس یکدیگرند،
برای آرامش خود، فرزندانتان و خانوادهتان
🔸 مردِ مظلومِ امروز را تیمار کنید.
برای همان شکار اندکی
که با هزار زخم به غار آورده
ذوق کنید، تشویقش کنید
و رنج «کافی نبودن» را
به بارش اضافه نکنید.
✍محمدرضا هاشمپور
🌹همراهی شما افتخار ماست
🔸@publicforecast
https://t.me/+5sjWfCQrr1g0M2Q0
@hooreechannel 🌹
❤3
چند نکته در رابطه با اعتراضات اخیر!
در دورههای پیش، در هنگامه اعتراضات، یکی از وعدههای مسئولان همواره این بود که بایستی مکانهایی در نظر گرفته شود که در زمان اعتراضات، مردم در آنجا تجمع و با حفظ امنیت آنها، صدایشان به صورت مسالمتآمیز به گوش مسئولان برسد!
ولی هر بار که اعتراضات خوابانده شد، آقایان این وعده را فراموش کردند، چون:
۱. عقیده داشتند اعتراضات مقطعی بود و تمام شده و دیگر تکرار نخواهد شد.
۲. نمیخواستند با این تصمیم و ایجاد بستر، حق اعتراض مردم را به رسمیت بشناسند!
حال که امروز، مجدد اعتراضاتی صورت گرفته، مسئولان مرتب میگویند، انتقاد و اعتراض حق مردم است و با اغتشاش فرق دارد و بایستی مرزبندی شود.
جدا از اینکه تعریف مسئولان از معترض و اغتشاشگر چیست، امروز سوالی که پیش میآید: الان که خیابان عرصه حضور همه نوع مخالف و منتقدی هست، طبق تعریف خودتان، چگونه میتوان بین معترض و اغتشاشگر تفاوت قائل شد و مرزبندی کرد، وقتی طبق آن وعده، جایی برای معترضان در نظر نگرفته و برایشان این حق را به رسمیت نشاختید؟
نکته دوم؛ مرتب در پی هر اعتراضی، معترضین را منتسب به نیروهای مخالف جمهوری اسلامی چون منافقین خلق میکنید که هیچ اعتبار و طرفداری بین مردم ندارند! ولی، با این انتساب عملا وزن و توان آنها را تبلیغ و نمود میدهید که این خود نشان میدهد، برخی حاضرند به قیمت تبلیغ و نمود جریانی سوخته، حق مردم را به رسمیت نشناسند و همه اعتراضات و انتقادات را به عامل خارجی و دشمن پیوند بزنند. که خوب با این اوضاف، این باعث میشود اصلاح و تغییری در پس اعتراضات صورت نگیرد، چون مسئولان آن را مطالبه و دغدغه دشمنان تاکید کرده و جا میزنند! که اگر غیر از این بود، بعد از اعتراضات چندباره، حداقل تغییرات و اصلاحات جزئی صورت میگرفت و بخشی از مشکلات حل و اعتراضات مجدد شعلهور نمیشد.
نکته سوم: مرتب مسئولان در تریبون و سخنرانیها میگویند اعتراضات باید مسالمتآمیز باشد! ولی در نظر نمیگیرند آن طبقه متوسطی که دغدغه سیاست و فرهنگ داشت و اعتراض مسالمتآمیز محوریت کنش سیاسی او بود، از زمان احمدینژاد و با آن ریلگذاری به تمامی نابود شد و بیشتر آن تبدیل به قشر فرودست شد که الان دغدغه نان و معیشت دارد و شوربختانه در این میان ممکن است کنش و اعتراضش مسالمتآمیز نباشد که البته از سوی همه مردم، تخریب و آسیب به اموال عمومی از سوی هر طرف و با هر نیتی که باشد، محکوم و مردود است.
✍ حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
در دورههای پیش، در هنگامه اعتراضات، یکی از وعدههای مسئولان همواره این بود که بایستی مکانهایی در نظر گرفته شود که در زمان اعتراضات، مردم در آنجا تجمع و با حفظ امنیت آنها، صدایشان به صورت مسالمتآمیز به گوش مسئولان برسد!
ولی هر بار که اعتراضات خوابانده شد، آقایان این وعده را فراموش کردند، چون:
۱. عقیده داشتند اعتراضات مقطعی بود و تمام شده و دیگر تکرار نخواهد شد.
۲. نمیخواستند با این تصمیم و ایجاد بستر، حق اعتراض مردم را به رسمیت بشناسند!
حال که امروز، مجدد اعتراضاتی صورت گرفته، مسئولان مرتب میگویند، انتقاد و اعتراض حق مردم است و با اغتشاش فرق دارد و بایستی مرزبندی شود.
جدا از اینکه تعریف مسئولان از معترض و اغتشاشگر چیست، امروز سوالی که پیش میآید: الان که خیابان عرصه حضور همه نوع مخالف و منتقدی هست، طبق تعریف خودتان، چگونه میتوان بین معترض و اغتشاشگر تفاوت قائل شد و مرزبندی کرد، وقتی طبق آن وعده، جایی برای معترضان در نظر نگرفته و برایشان این حق را به رسمیت نشاختید؟
نکته دوم؛ مرتب در پی هر اعتراضی، معترضین را منتسب به نیروهای مخالف جمهوری اسلامی چون منافقین خلق میکنید که هیچ اعتبار و طرفداری بین مردم ندارند! ولی، با این انتساب عملا وزن و توان آنها را تبلیغ و نمود میدهید که این خود نشان میدهد، برخی حاضرند به قیمت تبلیغ و نمود جریانی سوخته، حق مردم را به رسمیت نشناسند و همه اعتراضات و انتقادات را به عامل خارجی و دشمن پیوند بزنند. که خوب با این اوضاف، این باعث میشود اصلاح و تغییری در پس اعتراضات صورت نگیرد، چون مسئولان آن را مطالبه و دغدغه دشمنان تاکید کرده و جا میزنند! که اگر غیر از این بود، بعد از اعتراضات چندباره، حداقل تغییرات و اصلاحات جزئی صورت میگرفت و بخشی از مشکلات حل و اعتراضات مجدد شعلهور نمیشد.
نکته سوم: مرتب مسئولان در تریبون و سخنرانیها میگویند اعتراضات باید مسالمتآمیز باشد! ولی در نظر نمیگیرند آن طبقه متوسطی که دغدغه سیاست و فرهنگ داشت و اعتراض مسالمتآمیز محوریت کنش سیاسی او بود، از زمان احمدینژاد و با آن ریلگذاری به تمامی نابود شد و بیشتر آن تبدیل به قشر فرودست شد که الان دغدغه نان و معیشت دارد و شوربختانه در این میان ممکن است کنش و اعتراضش مسالمتآمیز نباشد که البته از سوی همه مردم، تخریب و آسیب به اموال عمومی از سوی هر طرف و با هر نیتی که باشد، محکوم و مردود است.
✍ حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
👍5
امام علی علیه السلام:
"من سَلّ سيف البغى قُتل به"
آن كس كه تيغ ستم بركشد، خود با آن كشته شود.
@hooreechannel 🌹
"من سَلّ سيف البغى قُتل به"
آن كس كه تيغ ستم بركشد، خود با آن كشته شود.
@hooreechannel 🌹
👏3👎2👍1
فرو پاشی اعتماد!
به دو ساعت هم نرسید. حتی بدون یک تلفات. وقتی حکومتی از متن مردم جدا میشود و مردم را نامحرم می داند؛ دیگر بر روی زمینِ واقعیت نمیایستد؛ که روی ابرهای توهم راه می رود.
هر نظامی در دنیا هر چقدر هم ابزار قدرت در دست داشته باشد وقتی مردم را ندارد؛ دیر یا زود در گردابی از بی اعتمادی غرق میشود.
ونزوئلا نمونه ی بارز و آشکار این روایت است. آنچه حکومت را نگه میدارد دیگر نه شعار است و نه زور که رضایت جامعه از عدالت؛ کارآمدی و صداقت حاکمان است.
زمانی که این سه محور کلیدی فرومیریزد؛ اعتماد عمومی می میرد. و دقیقا از آن لحظه به بعد هر تصمیم؛ هر سخن و هر وعده رنگ دروغ و فریب میگیرد.
فساد؛ رانت و مدیریت ناکارآمد؛ حکومت را مثل خاکستر در باد میکند. چیزی می ماند به ظاهر عظیم. اما سبک و بی جان.
هیچ حکومتی نمیتواند بیش از چند صباحی با بی اعتمادی مردم زندگی کند. و شاید تعبیر درستتر این باشد که: چنین حکومتی زندگی نمیکند که ادای زندگی را در می آورد.
دو ساعت؛ دو روز یا دو سال. دیگر واقعا چه فرقی دارد. سقوطی که از مدتها پیش از درون آغاز شده. قدرت سیاسی اگر از باور مردم جدا شود در واقع همان لحظه مرده است؛ فقط خبر مرگش دیر منتشر میشود.
قدرت اگر بر بستر اعتماد عمومی بنا نشود؛ در اصل بر زمین سست دروغ و ترس استوار شده است.
هیچ حکومتی در جهان با زرق و برق ظاهری؛ منابع عظیم و نیروی نظامی سنگین هم نمیتواند بدون مردم دوام بیاورد. مردم نه به معنای جمعیت و نفر که به معنای حس مشارکت و باور به آیندهای مشترک معنی میگیرد. وقتی این حس از بین برود دیگر چیزی باقی نمیماند که نظام بتواند بر آن تکیه کند.
ونزوئلا یک نمونه ی آشکار و بارز است. کشوری که زمانی پرچمدار عدالت اجتماعی در آمریکای لاتین بود با فساد نهادینه؛ رانت خواری و سوء مدیریت به نقطهای رسید که حتی هم پیمانانش از دور نظارهگر فروپاشی اش شدند. بی آن که در بزنگاه خطر به یاری اش بیایند.
هیچ قدرت خارجی و هیچ تحریم یا فشار بیرونی نمیتواند حکومتی را که پشتوانهی مردمی دارد؛ زمین بزند. اما همان حکومت اگر از درون تهی شود با اولین لرزش فرومیریزد. سقوط سیاسی در واقع یک فرایند درونی ست. از زمانی که حکومت به صدای مردم گوش نمیدهد و صدای اعتراض را خفه می کند و از زمانی که حقیقت را با دروغ میپوشاند؛ از زمانی که منافع گروهی کوچک بر سرنوشت جمعی سایه میافکند؛ همان لحظه سقوط شروع شده است، فقط خبر آن شاید سالها بعد منتشر شود.
حکومتها وقتی به شهروندان خود به چشم تهدید بنگرند؛ عملاً مرگ سیاسی خود را امضا کردهاند. مردمی که احساس کنند نظام شان گوش شنوا ندارد؛ دیگر برای حفظ آن هزینه نمیدهند. و زمانی که مردم از حفظ حکومت دست بکشند ؛ هیچ ارتشی؛ هیچ رسانهای؛ هیچ تبلیغی قادر به زنده نگه داشتن آن نخواهد بود.
در نهایت، سقوط هیچ حکومتی ناگهانی نیست. پیش از فروپاشی اقتصادی یا بحران سیاسی همیشه یک فروپاشی پنهان وجود دارد. فروپاشی اعتماد!
وقتی حکومتی مشروعیت اخلاقی و مردمی خود را از دست بدهد دو ساعت یا دو سال دیگر تفاوتی ندارد. قدرت واقعی نه در توانِ سرکوب بلکه در توانِ شنیدن است. و هر حکومتی که گوشهایش را بر صدای مردم ببندد دیر یا زود خود قربانی سکوتی میشود که به دست خویش آفریده است.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
به دو ساعت هم نرسید. حتی بدون یک تلفات. وقتی حکومتی از متن مردم جدا میشود و مردم را نامحرم می داند؛ دیگر بر روی زمینِ واقعیت نمیایستد؛ که روی ابرهای توهم راه می رود.
هر نظامی در دنیا هر چقدر هم ابزار قدرت در دست داشته باشد وقتی مردم را ندارد؛ دیر یا زود در گردابی از بی اعتمادی غرق میشود.
ونزوئلا نمونه ی بارز و آشکار این روایت است. آنچه حکومت را نگه میدارد دیگر نه شعار است و نه زور که رضایت جامعه از عدالت؛ کارآمدی و صداقت حاکمان است.
زمانی که این سه محور کلیدی فرومیریزد؛ اعتماد عمومی می میرد. و دقیقا از آن لحظه به بعد هر تصمیم؛ هر سخن و هر وعده رنگ دروغ و فریب میگیرد.
فساد؛ رانت و مدیریت ناکارآمد؛ حکومت را مثل خاکستر در باد میکند. چیزی می ماند به ظاهر عظیم. اما سبک و بی جان.
هیچ حکومتی نمیتواند بیش از چند صباحی با بی اعتمادی مردم زندگی کند. و شاید تعبیر درستتر این باشد که: چنین حکومتی زندگی نمیکند که ادای زندگی را در می آورد.
دو ساعت؛ دو روز یا دو سال. دیگر واقعا چه فرقی دارد. سقوطی که از مدتها پیش از درون آغاز شده. قدرت سیاسی اگر از باور مردم جدا شود در واقع همان لحظه مرده است؛ فقط خبر مرگش دیر منتشر میشود.
قدرت اگر بر بستر اعتماد عمومی بنا نشود؛ در اصل بر زمین سست دروغ و ترس استوار شده است.
هیچ حکومتی در جهان با زرق و برق ظاهری؛ منابع عظیم و نیروی نظامی سنگین هم نمیتواند بدون مردم دوام بیاورد. مردم نه به معنای جمعیت و نفر که به معنای حس مشارکت و باور به آیندهای مشترک معنی میگیرد. وقتی این حس از بین برود دیگر چیزی باقی نمیماند که نظام بتواند بر آن تکیه کند.
ونزوئلا یک نمونه ی آشکار و بارز است. کشوری که زمانی پرچمدار عدالت اجتماعی در آمریکای لاتین بود با فساد نهادینه؛ رانت خواری و سوء مدیریت به نقطهای رسید که حتی هم پیمانانش از دور نظارهگر فروپاشی اش شدند. بی آن که در بزنگاه خطر به یاری اش بیایند.
هیچ قدرت خارجی و هیچ تحریم یا فشار بیرونی نمیتواند حکومتی را که پشتوانهی مردمی دارد؛ زمین بزند. اما همان حکومت اگر از درون تهی شود با اولین لرزش فرومیریزد. سقوط سیاسی در واقع یک فرایند درونی ست. از زمانی که حکومت به صدای مردم گوش نمیدهد و صدای اعتراض را خفه می کند و از زمانی که حقیقت را با دروغ میپوشاند؛ از زمانی که منافع گروهی کوچک بر سرنوشت جمعی سایه میافکند؛ همان لحظه سقوط شروع شده است، فقط خبر آن شاید سالها بعد منتشر شود.
حکومتها وقتی به شهروندان خود به چشم تهدید بنگرند؛ عملاً مرگ سیاسی خود را امضا کردهاند. مردمی که احساس کنند نظام شان گوش شنوا ندارد؛ دیگر برای حفظ آن هزینه نمیدهند. و زمانی که مردم از حفظ حکومت دست بکشند ؛ هیچ ارتشی؛ هیچ رسانهای؛ هیچ تبلیغی قادر به زنده نگه داشتن آن نخواهد بود.
در نهایت، سقوط هیچ حکومتی ناگهانی نیست. پیش از فروپاشی اقتصادی یا بحران سیاسی همیشه یک فروپاشی پنهان وجود دارد. فروپاشی اعتماد!
وقتی حکومتی مشروعیت اخلاقی و مردمی خود را از دست بدهد دو ساعت یا دو سال دیگر تفاوتی ندارد. قدرت واقعی نه در توانِ سرکوب بلکه در توانِ شنیدن است. و هر حکومتی که گوشهایش را بر صدای مردم ببندد دیر یا زود خود قربانی سکوتی میشود که به دست خویش آفریده است.
✍جعفر بخشی بی نیاز
https://t.me/hichjbb
@hooreechannel 🌹
👏6👍2❤1
✍ من بدبختیِ زنان و مردانمان را در فرهنگ غیرتی میبینم. در طول سدهها و هزارهها، زنان ما از کوشش برای تغییر سرنوشت خودشان منع شدهاند، همچنانکه مردان؛ و همهی ما به این نتیجه رسیدهایم که باید کسی از گذشتهی دور و در قالب مقامی از بالا برایِ همهی ما تصمیم بگیرد؛ به ما گفته شده که لازم نیست بیندیشیم و همه چیز از پیش برایِ ما فکر شده است. این نتیجه گیری، حقِ هر فکری به جز تأیید را از زنان و نیز مردان گرفته است.
من با این فرهنگِ غیرتی که ما را از اندیشیدن به سرنوشتمان منع میکند و سوقمان میدهد به ابزارِ بیارادهی اجرای اندیشهای دیگر بودن، نمیتوانم کنار بیایم.
✅همین الان در گوشه و کنارِ این کشور، هستند کسانی که دخترانِ توی گهواره را به نامِ کسی میکنند یا نذرِ کسی؛ بیآنکه فکر کنند عواطفِ او و راهِ زندگی آیندهاش متعلّق به خودش است نه آنها؛ و حق ندارند اندیشه و احساس و آیندهی او را محدود یا مالِ خود کنند.
🔴همین روزها، در میانِ برخی قبایل جنوبِ ایران، فرهنگِ غیرتی، که سرشار از توهّم دربارهی محسّناتِ خودش است، دختران را سر میبُرَد که چرا عواطفشان در مسیری که سنّتِ مردانهی هزاران سالِ پیش تصمیم گرفته، نیست و چرا دختر برای دل به کسی بستن از پسرعمویش اجازه نگرفته تا پسر عمو فرصتی برای خودباوری پیدا کند و اجازه ندهد.
برایِ این سر بُریدنِ ماقبلِ تاریخی، به رییسی که جایِ همه فکر میکند، پول میدهند و دستش را میبوسند و اجازه میگیرند و او هم با آن پول خودش را چاق میکند و دیگران هم بعدا با پولِ خون تجارت میکنند؛
هیچکس نمیتواند آنها را از تصمیمگیری دربارهی سرنوشتشان منع کند و من هم هرگز به خودم چنین اجازهای نمیدهم...
✍بهرام بیضایی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
نتیجهی بیعقل خواندنِ زنان این شده که مرد/شوهر به جایِ زن فکر میکند، یا حتّی به جای خودِ او هم قبلا فکر شده است.
من با این فرهنگِ غیرتی که ما را از اندیشیدن به سرنوشتمان منع میکند و سوقمان میدهد به ابزارِ بیارادهی اجرای اندیشهای دیگر بودن، نمیتوانم کنار بیایم.
✅همین الان در گوشه و کنارِ این کشور، هستند کسانی که دخترانِ توی گهواره را به نامِ کسی میکنند یا نذرِ کسی؛ بیآنکه فکر کنند عواطفِ او و راهِ زندگی آیندهاش متعلّق به خودش است نه آنها؛ و حق ندارند اندیشه و احساس و آیندهی او را محدود یا مالِ خود کنند.
🔴همین روزها، در میانِ برخی قبایل جنوبِ ایران، فرهنگِ غیرتی، که سرشار از توهّم دربارهی محسّناتِ خودش است، دختران را سر میبُرَد که چرا عواطفشان در مسیری که سنّتِ مردانهی هزاران سالِ پیش تصمیم گرفته، نیست و چرا دختر برای دل به کسی بستن از پسرعمویش اجازه نگرفته تا پسر عمو فرصتی برای خودباوری پیدا کند و اجازه ندهد.
برایِ این سر بُریدنِ ماقبلِ تاریخی، به رییسی که جایِ همه فکر میکند، پول میدهند و دستش را میبوسند و اجازه میگیرند و او هم با آن پول خودش را چاق میکند و دیگران هم بعدا با پولِ خون تجارت میکنند؛
و البته همهی آنها که چهارچشمی مراقب اوضاعاند و به خاطرِ یک تارِ مو، یقهی ما را در خیابان میگیرند، جلوی آنها را نمیگیرند.✒️در خانهی من همسری وجود دارد که به اندازهی من حق دارد و من دخترانی دارم که به اندازهی من حق دارند.
هیچکس نمیتواند آنها را از تصمیمگیری دربارهی سرنوشتشان منع کند و من هم هرگز به خودم چنین اجازهای نمیدهم...
✍بهرام بیضایی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
👍7❤1😭1
♻️نیکٌلای کوچک!
نیکٌلای کوچک در خانواده کارگری به دنیا آمد. پدرش رهبر اتحادیه کارگری و فعال چپ بود. نیکلا در مدرسه ای در محله پایین شهر، رئیس انجمن دانش آموزی شد، هرچند هرگز موفق به اتمام دوره دبیرستان نشد.
او در ۲۴ سالگی به همراه دیگر فعالان چپ گرا به هاوانا رفت تا بصورت مخفی در مدرسه "ملا" که یک مرکز اموزشی ایدوئولوژیک و سیاسی تحت نظر اتحادیه جوانان کمونیست کوبا بود و برای تربیت کادر و رهبران و فعالان سیاسی طراحی شده بود تعلیم ببیند. در این دوره یک ساله با نگرش لنین، مارکس، سوسیالیسم، کمونیسم ، نگرشهای ضد آمریکایی و آشنایی با انقلابها و مبارزات ضدامپریالیستی آشنا شد و تحت نظر عضو ارشد حزب کمونیست کوبا و نزدیک به فیدل کاسترو تربیت شد و او را به یکی از نزدیکترین افراد رژیم کاسترو و برادرانش تبدیل کرد
پس از دوره که به وطن برگشت شغل رانندگی اتوبوس را انتخاب کرد و خیلی سریع با توجه به ویژگیهای شخصیتی رئیس اتحادیه رانندگان اتوبوس شد و یکی از فعالان اصلی کمپین آزادی سرهنگ چاوز در دوره کودتای او شد تا جایی که دو سال بعد بعنوان نماینده مجلس و شش سال بعد رئیس مجلس و یار غار چاوز شد و نقش کلیدی در تصویب قوانین سوسیالیتی و نیمه کمونیستی کشور ایفا کرد و با ارتباطات بسیار نزدیکی که با چاوز داشت ابتدا بعنوان وزیر خارجه و سپس معاون او انتخاب و با درگذشت چاوز سکان رهبری ونزوئلا را بدست گرفت.
موضع گیریهای ضد آمریکایی و ضد سرمایه داری او که نشات گرفته از تعلیمات ایدئولوژیک فیدل کاسترویی او و ادامه موضوع گیریهای چاوز بود، کشور را در فشار تحریمهای غرب و انزوا فرو برد و مملکتی که بزرگترین ثروت و ذخایر نفت دنیا را داشت به خاک سیاه نشست.
چاههای نفتی که در دوره چاوز بر سر سفره حلقه وفاداران بود خشک شد و نیکلا چاره ای نداشت که برای حفظ یاران و وفاداران و هم فکرانش جای نفت، اسکناس را انتخاب کند.
سبک حکمرانی اقتصادی او بر همین مبنا تولید ناخالص ملی را از ۴۶۰ میلیارد دلار به ۱۰۰ میلیارد دلار یعنی ۷۵% سقوط کشاند و تورمهای دو رقمی تبدیل به سه رقمی و در سال ۲۰۱۸ به ۶۳.۰۰۰ درصد رسید. دستمزد ماهانه به حدود ۱ دلار رسید در حالیکه یارانه های دولتی معادل ۱۲۰ دلار برای مردم ناکافی و غیر قابل دوام بود
۸ میلیون از ۳۰ میلیون نفر جمعیت کشور از این جهنم فرار و مهاجرت کردند و ۸۰% باقیمانده در فقر مطلق سوختند تا جایی که خرید و فروش غذاهای فاسد در بازارها ترویج پیدا کرد. نیکلا حتی بر مبنای اصول ایدئولوژیکش جلوی کمکهای بین المللی برای مردم را گرفت و آنرا سیاهنمایی دشمن نامید.
جای آن ارز ترجیحی را رواج و کنترل قیمت و بازار سیاه ارز را دستور کار قرار داد. دستور توزیع غذای یارانه ای بین مردم صادر کرد که منجر به ایجاد یک شبکه فساد بین یارانش شد و تنها ۱۴% از آن بدست مردم رسید. در زمان او ۱۱ میلیارد دلار از دلارهای شرکتهای نفتی ناپدید و ۲۳ میلیارد دلار به حساب همفکران سوسیالیستش در بانکهای خارج رفت، واردات شیر خشک با ارز ترجیحی از این سو و قاچاق شیر خشک به خارج با دلار آزاد از آنسو تبدیل به کسب و کار اطرافیان شد آنهم در فضایی که ۳۰% از نوزادان تلف می شدند، انتقال پول تبدیل به بیزنس یاران شد و افشای ۴۰ شرکت زیرپوستی و مخفی توسط او در اروپا بخصوص در بلغارستان آبرویی برای او در جهان نگذاشت و در نهایت، تقلب او در انتخابات برای حفظ قدرت در سومین دوره ریاست جمهوری تیر خلاص او در مشروعیت زمامداری بود
تاریخ در مورد نیکلاس مادورو با اعداد و با شواهد قضاوت خواهد کرد. هر چند در تمام دوره زندگی حرفه ای با مشتهای گره کرده و با تفکرات ایدوئولوژیک و ژستهای منحصر به فرد در عین علاقه اش به موزیک راک برای خود اسم و رسم و طرفدارانی پیدا کرد اما تفکر و عملکردش منجر به فروپاشی اقتصادی و انسانی، سرکوب، نقض حقوق بشر، اتهامات جنایی و بعنوان یکی از سیاهترین دوران تاریخی کشور ثروتمند ونزوئلا شد
نسل کودکان و نوجوانان در دوره زمامداری نیکلا عجین با کمبود غذا، دارو، آموزش، امنیت بود و نسل جوانان و میانسالان در دوره او عجین با مهاجرت، رها کردن تحصیل و شغل بود.
نام او در تاریخ به عنوان مسئول سوزاندن دو نسل از جمیعت ونزوئلا ماندگار خواهد شد.
✍️ حامد پاک طینت
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
نیکٌلای کوچک در خانواده کارگری به دنیا آمد. پدرش رهبر اتحادیه کارگری و فعال چپ بود. نیکلا در مدرسه ای در محله پایین شهر، رئیس انجمن دانش آموزی شد، هرچند هرگز موفق به اتمام دوره دبیرستان نشد.
او در ۲۴ سالگی به همراه دیگر فعالان چپ گرا به هاوانا رفت تا بصورت مخفی در مدرسه "ملا" که یک مرکز اموزشی ایدوئولوژیک و سیاسی تحت نظر اتحادیه جوانان کمونیست کوبا بود و برای تربیت کادر و رهبران و فعالان سیاسی طراحی شده بود تعلیم ببیند. در این دوره یک ساله با نگرش لنین، مارکس، سوسیالیسم، کمونیسم ، نگرشهای ضد آمریکایی و آشنایی با انقلابها و مبارزات ضدامپریالیستی آشنا شد و تحت نظر عضو ارشد حزب کمونیست کوبا و نزدیک به فیدل کاسترو تربیت شد و او را به یکی از نزدیکترین افراد رژیم کاسترو و برادرانش تبدیل کرد
پس از دوره که به وطن برگشت شغل رانندگی اتوبوس را انتخاب کرد و خیلی سریع با توجه به ویژگیهای شخصیتی رئیس اتحادیه رانندگان اتوبوس شد و یکی از فعالان اصلی کمپین آزادی سرهنگ چاوز در دوره کودتای او شد تا جایی که دو سال بعد بعنوان نماینده مجلس و شش سال بعد رئیس مجلس و یار غار چاوز شد و نقش کلیدی در تصویب قوانین سوسیالیتی و نیمه کمونیستی کشور ایفا کرد و با ارتباطات بسیار نزدیکی که با چاوز داشت ابتدا بعنوان وزیر خارجه و سپس معاون او انتخاب و با درگذشت چاوز سکان رهبری ونزوئلا را بدست گرفت.
موضع گیریهای ضد آمریکایی و ضد سرمایه داری او که نشات گرفته از تعلیمات ایدئولوژیک فیدل کاسترویی او و ادامه موضوع گیریهای چاوز بود، کشور را در فشار تحریمهای غرب و انزوا فرو برد و مملکتی که بزرگترین ثروت و ذخایر نفت دنیا را داشت به خاک سیاه نشست.
چاههای نفتی که در دوره چاوز بر سر سفره حلقه وفاداران بود خشک شد و نیکلا چاره ای نداشت که برای حفظ یاران و وفاداران و هم فکرانش جای نفت، اسکناس را انتخاب کند.
سبک حکمرانی اقتصادی او بر همین مبنا تولید ناخالص ملی را از ۴۶۰ میلیارد دلار به ۱۰۰ میلیارد دلار یعنی ۷۵% سقوط کشاند و تورمهای دو رقمی تبدیل به سه رقمی و در سال ۲۰۱۸ به ۶۳.۰۰۰ درصد رسید. دستمزد ماهانه به حدود ۱ دلار رسید در حالیکه یارانه های دولتی معادل ۱۲۰ دلار برای مردم ناکافی و غیر قابل دوام بود
۸ میلیون از ۳۰ میلیون نفر جمعیت کشور از این جهنم فرار و مهاجرت کردند و ۸۰% باقیمانده در فقر مطلق سوختند تا جایی که خرید و فروش غذاهای فاسد در بازارها ترویج پیدا کرد. نیکلا حتی بر مبنای اصول ایدئولوژیکش جلوی کمکهای بین المللی برای مردم را گرفت و آنرا سیاهنمایی دشمن نامید.
جای آن ارز ترجیحی را رواج و کنترل قیمت و بازار سیاه ارز را دستور کار قرار داد. دستور توزیع غذای یارانه ای بین مردم صادر کرد که منجر به ایجاد یک شبکه فساد بین یارانش شد و تنها ۱۴% از آن بدست مردم رسید. در زمان او ۱۱ میلیارد دلار از دلارهای شرکتهای نفتی ناپدید و ۲۳ میلیارد دلار به حساب همفکران سوسیالیستش در بانکهای خارج رفت، واردات شیر خشک با ارز ترجیحی از این سو و قاچاق شیر خشک به خارج با دلار آزاد از آنسو تبدیل به کسب و کار اطرافیان شد آنهم در فضایی که ۳۰% از نوزادان تلف می شدند، انتقال پول تبدیل به بیزنس یاران شد و افشای ۴۰ شرکت زیرپوستی و مخفی توسط او در اروپا بخصوص در بلغارستان آبرویی برای او در جهان نگذاشت و در نهایت، تقلب او در انتخابات برای حفظ قدرت در سومین دوره ریاست جمهوری تیر خلاص او در مشروعیت زمامداری بود
تاریخ در مورد نیکلاس مادورو با اعداد و با شواهد قضاوت خواهد کرد. هر چند در تمام دوره زندگی حرفه ای با مشتهای گره کرده و با تفکرات ایدوئولوژیک و ژستهای منحصر به فرد در عین علاقه اش به موزیک راک برای خود اسم و رسم و طرفدارانی پیدا کرد اما تفکر و عملکردش منجر به فروپاشی اقتصادی و انسانی، سرکوب، نقض حقوق بشر، اتهامات جنایی و بعنوان یکی از سیاهترین دوران تاریخی کشور ثروتمند ونزوئلا شد
نسل کودکان و نوجوانان در دوره زمامداری نیکلا عجین با کمبود غذا، دارو، آموزش، امنیت بود و نسل جوانان و میانسالان در دوره او عجین با مهاجرت، رها کردن تحصیل و شغل بود.
نام او در تاریخ به عنوان مسئول سوزاندن دو نسل از جمیعت ونزوئلا ماندگار خواهد شد.
✍️ حامد پاک طینت
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹
❤6👍5😭1
تکرار تحقیر
یکی از خبرگزاریهای رسمی فیلمی از دو دختر نوجوان کمسنوسال منتشر کرده است که در گفتوگویی اعتراف میکنند از کسی پول گرفتهاند تا در گوشهای از تهران تجمعی راه بیندازند.
در گزارش تأکید میشود که یکی از دختران فرزند طلاق است.
در نسخه منتشرشده از سوی خبرگزاری، تصویر تا حدی تار شده تا چهرهها کاملاً قابل شناسایی نباشد.
پیشتر نیز ویدیویی در یکی از پایگاههای اینترنتی منتشر شده بود از پسر جوانی که شعارهای تندی داده، بازداشت شده و از ترس خود را خیس کرده بود. این ویدیو نه تار شده بود و نه چهرهاش پوشانده شده بود.
میتوان حدس زد که هدف از انتشار چنین ویدیوهایی، پیشگیری از حضور نوجوانان در اعتراضات است. همچنین میتوان حدس زد که انتشار آنها بدون هماهنگی با نهاد بازداشتکننده و بهصورت خودسرانه انجام نشده است.
پیشتر تجربهی پخش اعترافات تلویزیونی از چهرههای شناختهشدهی سیاسی را داشتهایم و بهنظر میرسد باید روشن شده باشد که این روش یا کمترین تأثیر را دارد یا چهبسا نتیجهای معکوس و نقض غرض اصلی به بار میآورد.
این ویدیوها نهتنها اثر دلخواه منتشرکنندگان را ندارند، بلکه از منظر حقوق کودک و نوجوان، مصداق آشکار تضییع حقوق آناناند. تحقیر پسری که از ترس خود را خیس کرده، تمسخر او، و تحقیر دو دختر نوجوان کمسنوسال ــ که بنا بر گفتههایشان یکی فرزند طلاق است و دیگری در کافه کار میکند و ظاهراً قرار است همین ویژگیها بهطور نمادین برجسته شود ــ با هیچ منطق اخلاقی قابل دفاع نیست.
نمایش چنین تحقیرهایی پیشتر نیز در تابستان ۱۴۰۱ تجربه شده است و پیامد آن تحقیرهای انباشت شده، آتشی بود که در انبار پنبه افتاد.
اگر یادتان مانده باشد، پیش از اعتراضات مهسا، شاهد چند رویداد تحقیرآمیز بودیم: از انتشار عکس دختر و مادری با راننده اسنپی گرفته تا اخراج رئیس قطار بهدلیل بیتوجهی به تذکر یک خانم درباره حجاب مسافر و سپس مقام دادن نمادین به همان خانم در یزد، و نیز دعوای دو زن بر سر حجاب در اتوبوس و احضار یکی از آنها. همهی اینها با نمایش در تلویزیون یا شبکههای اجتماعی همراه بود.
نخستین گام در گفتوگو با نوجوانان همدلی با آنان است. من به عنوان بک بیننده اولین پرسشی که برایم پیش میآید این است که چرا دختری در آن سن و سال باید نیازمند کار کردن باشد؟
اگر در این سن و سال به ناچار کار میکند، احتمالا ناشی از احساس مسئولیت است. چرا باید به خاطر پنج میلیون تومان - چنان که در ویدیو گفته میشود- خود را درگیر خطر کند؟
اگر این روایت درست باشد، آیا حاکمیت بیشتر مقصر نیست که او در این سن و سال ناگزیر به کار کردن است و شرایط اقتصادی به گونهای است که بین هزینهها و درآمدش ناترازی وجود دارد؟
به نظرم اگر این روایت درست باشد، شرمندگی و تقصیرش مال کسانی است که حقوق چند صد میلیون تومانی میگیرند تا زندگی مردم را بهبود ببخشند و کفایت و کارآمدی ندارند. شرمندگیاش مال کسانی است که میلیارد میلیارد منابع را تلف میکنند و خرج امور بیهوده میکنند.
افزون بر همهی اینها چنین نمایشهایی تحقیر یک یا دو نفر نیست؛ بلکه تحقیر همهی کسانی است که خود را در آن موقعیت میبینند. تحقیر بازدارنده نیست. ضمن غیراخلاقی بودن، کاشتن بذر کینه در دلهاست.
✍علیاصغر سیدآبادی
@hooreechannel 🌹
یکی از خبرگزاریهای رسمی فیلمی از دو دختر نوجوان کمسنوسال منتشر کرده است که در گفتوگویی اعتراف میکنند از کسی پول گرفتهاند تا در گوشهای از تهران تجمعی راه بیندازند.
در گزارش تأکید میشود که یکی از دختران فرزند طلاق است.
در نسخه منتشرشده از سوی خبرگزاری، تصویر تا حدی تار شده تا چهرهها کاملاً قابل شناسایی نباشد.
پیشتر نیز ویدیویی در یکی از پایگاههای اینترنتی منتشر شده بود از پسر جوانی که شعارهای تندی داده، بازداشت شده و از ترس خود را خیس کرده بود. این ویدیو نه تار شده بود و نه چهرهاش پوشانده شده بود.
میتوان حدس زد که هدف از انتشار چنین ویدیوهایی، پیشگیری از حضور نوجوانان در اعتراضات است. همچنین میتوان حدس زد که انتشار آنها بدون هماهنگی با نهاد بازداشتکننده و بهصورت خودسرانه انجام نشده است.
پیشتر تجربهی پخش اعترافات تلویزیونی از چهرههای شناختهشدهی سیاسی را داشتهایم و بهنظر میرسد باید روشن شده باشد که این روش یا کمترین تأثیر را دارد یا چهبسا نتیجهای معکوس و نقض غرض اصلی به بار میآورد.
این ویدیوها نهتنها اثر دلخواه منتشرکنندگان را ندارند، بلکه از منظر حقوق کودک و نوجوان، مصداق آشکار تضییع حقوق آناناند. تحقیر پسری که از ترس خود را خیس کرده، تمسخر او، و تحقیر دو دختر نوجوان کمسنوسال ــ که بنا بر گفتههایشان یکی فرزند طلاق است و دیگری در کافه کار میکند و ظاهراً قرار است همین ویژگیها بهطور نمادین برجسته شود ــ با هیچ منطق اخلاقی قابل دفاع نیست.
نمایش چنین تحقیرهایی پیشتر نیز در تابستان ۱۴۰۱ تجربه شده است و پیامد آن تحقیرهای انباشت شده، آتشی بود که در انبار پنبه افتاد.
اگر یادتان مانده باشد، پیش از اعتراضات مهسا، شاهد چند رویداد تحقیرآمیز بودیم: از انتشار عکس دختر و مادری با راننده اسنپی گرفته تا اخراج رئیس قطار بهدلیل بیتوجهی به تذکر یک خانم درباره حجاب مسافر و سپس مقام دادن نمادین به همان خانم در یزد، و نیز دعوای دو زن بر سر حجاب در اتوبوس و احضار یکی از آنها. همهی اینها با نمایش در تلویزیون یا شبکههای اجتماعی همراه بود.
نخستین گام در گفتوگو با نوجوانان همدلی با آنان است. من به عنوان بک بیننده اولین پرسشی که برایم پیش میآید این است که چرا دختری در آن سن و سال باید نیازمند کار کردن باشد؟
اگر در این سن و سال به ناچار کار میکند، احتمالا ناشی از احساس مسئولیت است. چرا باید به خاطر پنج میلیون تومان - چنان که در ویدیو گفته میشود- خود را درگیر خطر کند؟
اگر این روایت درست باشد، آیا حاکمیت بیشتر مقصر نیست که او در این سن و سال ناگزیر به کار کردن است و شرایط اقتصادی به گونهای است که بین هزینهها و درآمدش ناترازی وجود دارد؟
به نظرم اگر این روایت درست باشد، شرمندگی و تقصیرش مال کسانی است که حقوق چند صد میلیون تومانی میگیرند تا زندگی مردم را بهبود ببخشند و کفایت و کارآمدی ندارند. شرمندگیاش مال کسانی است که میلیارد میلیارد منابع را تلف میکنند و خرج امور بیهوده میکنند.
افزون بر همهی اینها چنین نمایشهایی تحقیر یک یا دو نفر نیست؛ بلکه تحقیر همهی کسانی است که خود را در آن موقعیت میبینند. تحقیر بازدارنده نیست. ضمن غیراخلاقی بودن، کاشتن بذر کینه در دلهاست.
✍علیاصغر سیدآبادی
@hooreechannel 🌹
👍12😭3❤1
همشکلسازی، کار استبداد
(چگونه والدین اقتدارگرا، روانرنجوری میسازند!)
🔻 کار اصلی استبداد، همشکلسازی است. والدینی که قدرت مطلق را در دست دارند، فرزند را نه به عنوان انسانی جدا و منحصربهفرد، بلکه به عنوان مادهای خام میبینند که باید به شکل دلخواه آنان درآید. این همشکلسازی، نخستین گام در مسیر روانرنجوری است.
▪️ در خانههای مستبد، تفاوت پذیرفته نمیشود. فرزند اگر سلیقه، احساس یا اندیشهای متفاوت از والد داشته باشد، با سرزنش، تنبیه یا بیمحبتی روبهرو میشود. کودک خیلی زود میآموزد که برای بقا و پذیرش، باید خود واقعیاش را پنهان کند و دقیقاً آنچه والد میخواهد، باشد. این پنهانکاری مداوم، پایه اضطراب، وسواس و بیاعتمادی به خویشتن را میریزد.
▪️ همشکلسازی، اعتماد به نفس درونی را نابود میکند. وقتی کودک بارها میشنود که «باید مثل من فکر کنی»، «احساس تو اشتباه است» یا «فقط حرف من درست است»، دیگر به قضاوت خود اطمینان ندارد. این بیاعتمادی، در بزرگسالی به ترس دائمی از اشتباه، کمالگرایی ناسالم و ناتوانی در تصمیمگیری تبدیل میشود. روانرنجوری، در واقع، فریاد خفهشده همان کودکی است که هرگز اجازه نداشت خودش باشد.
▪️ استبداد، عشق را نیز به ابزاری برای همشکلسازی بدل میکند. محبت تنها وقتی داده میشود که فرزند کاملاً مطیع و همشکل باشد. این عشق مشروط، در بزرگسالی به الگویی تکراری منجر میشود: فرد روانرنجور مدام دیگران را راضی میکند تا شایسته محبت باشد، مرزهای خود را از دست میدهد و وقتی عشق نگیرد، خود را سرزنش میکند.
▪️ راه رهایی، آگاهی و پذیرش است. والدین باید بیاموزند که وظیفهشان نه ساختن کپی خود، بلکه همراهی با شکوفایی منحصربهفرد فرزند است. فرزندان بزرگسال نیز با رواندرمانی میتوانند لایههای همشکلسازی را کنار بزنند و خود واقعیشان را بازسازند. عشق بیقیدوشرط و احترام به تفاوت، تنها پادزهر واقعی استبداد است.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(چگونه والدین اقتدارگرا، روانرنجوری میسازند!)
🔻 کار اصلی استبداد، همشکلسازی است. والدینی که قدرت مطلق را در دست دارند، فرزند را نه به عنوان انسانی جدا و منحصربهفرد، بلکه به عنوان مادهای خام میبینند که باید به شکل دلخواه آنان درآید. این همشکلسازی، نخستین گام در مسیر روانرنجوری است.
▪️ در خانههای مستبد، تفاوت پذیرفته نمیشود. فرزند اگر سلیقه، احساس یا اندیشهای متفاوت از والد داشته باشد، با سرزنش، تنبیه یا بیمحبتی روبهرو میشود. کودک خیلی زود میآموزد که برای بقا و پذیرش، باید خود واقعیاش را پنهان کند و دقیقاً آنچه والد میخواهد، باشد. این پنهانکاری مداوم، پایه اضطراب، وسواس و بیاعتمادی به خویشتن را میریزد.
▪️ همشکلسازی، اعتماد به نفس درونی را نابود میکند. وقتی کودک بارها میشنود که «باید مثل من فکر کنی»، «احساس تو اشتباه است» یا «فقط حرف من درست است»، دیگر به قضاوت خود اطمینان ندارد. این بیاعتمادی، در بزرگسالی به ترس دائمی از اشتباه، کمالگرایی ناسالم و ناتوانی در تصمیمگیری تبدیل میشود. روانرنجوری، در واقع، فریاد خفهشده همان کودکی است که هرگز اجازه نداشت خودش باشد.
▪️ استبداد، عشق را نیز به ابزاری برای همشکلسازی بدل میکند. محبت تنها وقتی داده میشود که فرزند کاملاً مطیع و همشکل باشد. این عشق مشروط، در بزرگسالی به الگویی تکراری منجر میشود: فرد روانرنجور مدام دیگران را راضی میکند تا شایسته محبت باشد، مرزهای خود را از دست میدهد و وقتی عشق نگیرد، خود را سرزنش میکند.
▪️ چرخه همشکلسازی اغلب نسلبهنسل ادامه مییابد. بسیاری از والدین مستبد، خود در کودکی قربانی همین الگو بودهاند و بدون آگاهی، آن را تکرار میکنند. شکستن این زنجیر، نیازمند شجاعت والد برای پذیرش تفاوت فرزند و شجاعت فرزند برای بازیابی هویت ازدسترفته است.▪️ جامعه نیز با ستایش اطاعت کورکورانه و بزرگدانستن فرمانبرداری، ناخواسته به استبداد خانگی دامن میزند. تا زمانی که استقلال فردی تهدید شمرده شود، همشکلسازی ادامه خواهد یافت و روانرنجوری، سایهای دائمی بر زندگی بسیاری خواهد ماند.
▪️ راه رهایی، آگاهی و پذیرش است. والدین باید بیاموزند که وظیفهشان نه ساختن کپی خود، بلکه همراهی با شکوفایی منحصربهفرد فرزند است. فرزندان بزرگسال نیز با رواندرمانی میتوانند لایههای همشکلسازی را کنار بزنند و خود واقعیشان را بازسازند. عشق بیقیدوشرط و احترام به تفاوت، تنها پادزهر واقعی استبداد است.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍2👏1
این جوانان حق دارند
اعتراضات اخیر گرچه در همه جا همگن نیست ولی حاکی از خشم و غضب فروخورده ای است که سال ها جوانان را از حقوقی محروم کرده است و همچنین اعتراضی است به ساختار نظام و آدم هایش یعنی حاکمان، هم حکمرانی در مسیر غلطی طی طریق کرده و هم حاکمان به فسادهای متعدد و تکبر و خودبینی آلوده شده اند، طوری که اگر هم حق را دیدند اما چشم پوشیدند و یا سرکوب کردند.
سال ها هشدار داده شد که اتوریته صدمه خورده است و سال هاست که از بیم زوال تنها راه را در سرکوب می بینند و امروز می خواهند اراده مردم را نیز سرکوب کنند و مگر می شود؟
بنیاد و نقطه آغازین اعتراضات مبهم است اما هرچه باشد و از هرجا آغاز شده باشد، وقتی به اعتراض جوانان می رسیم، دست های پشت پرده دیگر نمی تواند نتیجه ای دلخواه خود را بگیرد، جوان نه برای بازار و صرفاً برای فقر و گرانی و معیشت اعتراض نمی کند، بغض فروخورده خود را فریاد می زند......
در برخی تجمعات اعتراضی پایان نظام را مطالبه می کند؛ ممکن است شعارهایی به نفع خارج هم سر دهد، به تنگ آمده، به دیوار برخورد کرده، همه چیز را در هم می شکند و از هر کس استمداد می جوید.
در این اعتراضات احزاب نه سلبی و نه ایجابی نمی توانند تأثیرگذار باشند، هر سخن و نظری ترکشی خواهد شد به سوی خود آنان؛ وضعیت نظام از احزاب بسیار بدتر است، خشونت کند؛ خشم را افزونتر می کند، سکوت کند، میدان را واگذار کرده، سرکوب می کند، وضع بدتر می شود؛ باید بدانند که جوانان؛ احزاب نییستند؛ اعتراض را برای انقلاب می خواهند؛ خوانش او از اعتراض براندازی است، تحلیل نمی کند، به تحلیل دیگران هم گوش نمی دهد؛ حق خود را مطالبه می کند، از هر راهی که بتواند.
اعتراض را به دشمن خارجی متصل کردن خطاست و اتفاقاً همین جوان معترض را ترغیب می کند که به دامان خارجه پناه ببرد، اصل قصه این است که می گویند (دیگر بس است!! ما شما را نمی خواهیم؛ بیش از این نمی توانیم در رنج و محرومیت باشیم)
پاسخ حکومت می بایست منطبق بر مطالبات باشد نه برای حفظ خود، به خواسته جوانان و حقوق مردم توجه کند، عقب بنشیند و در رویکردها تغییرات ملموس ایجاد کند، اگر قانون پاسخگوی نیازها نیست، آنرا تغییر دهد؛ بسوی تغییرات ساختاری و رفع تبعیض ها برود، به احزاب و تحزب توجه نماید، به مردم بازگردد.....
گیریم این اعتراضات هم سرکوب شد، بالاخره باز از جایی دیگر و با شدت بیشتری سر باز می زند؛ چون زخم و درد التیام نیافته، ناسور شده است و مردم از شدت دردها و رنج ها فریاد می زنند.
با سرکوب و خشونت مشکلی حل نمی شود بلکه چرخه خطا ادامه می یابد؛ می بایست حاکمیت نارضایتی ها را بییند و حق مردم را ادا کند؛ این نسل تجربه های سخت و ویرانگری داشته، در وطن خود غریب است؛ آنان در احاطه تعصبات کور ایدئولوژیک، ندانم کاری حاکمان؛ بی تدبیری ها، ناکارآمدی و در دل بحران ها زاده شده اند که هیچ دخل و تصرف و دخالتی در این بحران ها نداشته اند، خود را قربانی کج فهمی ها و مدیریت های رویاپردازانه انقلابیون دیروز و افراطیون امروز می بینند؛ علیه همه این نابسامانی ها و زایل شدن حق و حقوقشان قیام می کنند، در دل آنها نیل به انقلاب است مگر اینکه به رسمیت شناخته شوند و حقشان داده شود، تبعیض ها و فسادها ریشه کن شود؛ در آزادی و با استقلال زندگی لااقل حداقلی داشته باشند.
این نسل، فهمیده و با دانش ولی پر از خشم از بی عدالتی است، این نسل؛ نسل انقلاب فرداست؛ نسل انقلاب دیروز که انتظار داشت فهمیده شود، نسل انقلاب فردا را بفهمد و همه بدانند و بفهمند که این جوانان حق دارند.
✍علیرضا کفایی
@hooreechannel 🌹
اعتراضات اخیر گرچه در همه جا همگن نیست ولی حاکی از خشم و غضب فروخورده ای است که سال ها جوانان را از حقوقی محروم کرده است و همچنین اعتراضی است به ساختار نظام و آدم هایش یعنی حاکمان، هم حکمرانی در مسیر غلطی طی طریق کرده و هم حاکمان به فسادهای متعدد و تکبر و خودبینی آلوده شده اند، طوری که اگر هم حق را دیدند اما چشم پوشیدند و یا سرکوب کردند.
سال ها هشدار داده شد که اتوریته صدمه خورده است و سال هاست که از بیم زوال تنها راه را در سرکوب می بینند و امروز می خواهند اراده مردم را نیز سرکوب کنند و مگر می شود؟
بنیاد و نقطه آغازین اعتراضات مبهم است اما هرچه باشد و از هرجا آغاز شده باشد، وقتی به اعتراض جوانان می رسیم، دست های پشت پرده دیگر نمی تواند نتیجه ای دلخواه خود را بگیرد، جوان نه برای بازار و صرفاً برای فقر و گرانی و معیشت اعتراض نمی کند، بغض فروخورده خود را فریاد می زند......
در برخی تجمعات اعتراضی پایان نظام را مطالبه می کند؛ ممکن است شعارهایی به نفع خارج هم سر دهد، به تنگ آمده، به دیوار برخورد کرده، همه چیز را در هم می شکند و از هر کس استمداد می جوید.
در این اعتراضات احزاب نه سلبی و نه ایجابی نمی توانند تأثیرگذار باشند، هر سخن و نظری ترکشی خواهد شد به سوی خود آنان؛ وضعیت نظام از احزاب بسیار بدتر است، خشونت کند؛ خشم را افزونتر می کند، سکوت کند، میدان را واگذار کرده، سرکوب می کند، وضع بدتر می شود؛ باید بدانند که جوانان؛ احزاب نییستند؛ اعتراض را برای انقلاب می خواهند؛ خوانش او از اعتراض براندازی است، تحلیل نمی کند، به تحلیل دیگران هم گوش نمی دهد؛ حق خود را مطالبه می کند، از هر راهی که بتواند.
اعتراض را به دشمن خارجی متصل کردن خطاست و اتفاقاً همین جوان معترض را ترغیب می کند که به دامان خارجه پناه ببرد، اصل قصه این است که می گویند (دیگر بس است!! ما شما را نمی خواهیم؛ بیش از این نمی توانیم در رنج و محرومیت باشیم)
پاسخ حکومت می بایست منطبق بر مطالبات باشد نه برای حفظ خود، به خواسته جوانان و حقوق مردم توجه کند، عقب بنشیند و در رویکردها تغییرات ملموس ایجاد کند، اگر قانون پاسخگوی نیازها نیست، آنرا تغییر دهد؛ بسوی تغییرات ساختاری و رفع تبعیض ها برود، به احزاب و تحزب توجه نماید، به مردم بازگردد.....
گیریم این اعتراضات هم سرکوب شد، بالاخره باز از جایی دیگر و با شدت بیشتری سر باز می زند؛ چون زخم و درد التیام نیافته، ناسور شده است و مردم از شدت دردها و رنج ها فریاد می زنند.
با سرکوب و خشونت مشکلی حل نمی شود بلکه چرخه خطا ادامه می یابد؛ می بایست حاکمیت نارضایتی ها را بییند و حق مردم را ادا کند؛ این نسل تجربه های سخت و ویرانگری داشته، در وطن خود غریب است؛ آنان در احاطه تعصبات کور ایدئولوژیک، ندانم کاری حاکمان؛ بی تدبیری ها، ناکارآمدی و در دل بحران ها زاده شده اند که هیچ دخل و تصرف و دخالتی در این بحران ها نداشته اند، خود را قربانی کج فهمی ها و مدیریت های رویاپردازانه انقلابیون دیروز و افراطیون امروز می بینند؛ علیه همه این نابسامانی ها و زایل شدن حق و حقوقشان قیام می کنند، در دل آنها نیل به انقلاب است مگر اینکه به رسمیت شناخته شوند و حقشان داده شود، تبعیض ها و فسادها ریشه کن شود؛ در آزادی و با استقلال زندگی لااقل حداقلی داشته باشند.
این نسل، فهمیده و با دانش ولی پر از خشم از بی عدالتی است، این نسل؛ نسل انقلاب فرداست؛ نسل انقلاب دیروز که انتظار داشت فهمیده شود، نسل انقلاب فردا را بفهمد و همه بدانند و بفهمند که این جوانان حق دارند.
✍علیرضا کفایی
@hooreechannel 🌹
👍6