سلامی چو بوی خوش آشنایی!
از صبح که بالاخره سایفون پس از ساعتها چرخیدن توانست راه ورود به سد تلگرام را باز کند تا حالا(خدا پدر سایفون را بیامرزد که پای ما را به فیلترنت باز کرد!) مثل تشنه ای که ماههاست آب ندیده، خبرها را دنبال می کنم و برای اطمینان از باز بودن دیگر پلتفرمها به گوشه و کنار گوشی سرک می کشم. آخر معلوم نیست این آب تا کی جاری باشد و نخواهند دوباره بر آن سد ببندند.
در اینجا خواستم چیزی از خواص شوراها و کارگروهها و هسته ها و ... بگویم که یکباره دچار خودسانسوری شده و حذفش کردم! راه رفتن ما این روزها مثل راه رفتن بر لبه تیغ شده! ذره ای تکان اضافی باعث سقوطت می شود در چاه ویل ...!؟ آخر وضعیت جنگی است و هر کاری مجاز!
بگذریم! خواستم از احوالات حوری در این روزها برایتان بگویم و اینکه اگر وضع بر همین منوال پیش برود و حرف رئیس جمهور محترم خریدار داشته باشد و فضای مجازی باز بماند و...دوباره در کنارتان خواهیم بود و با مطالبی که عمدتا بر ساختن متمرکز است، سعی خواهیم داشت بر ترمیم ویرانی های گسترده ای که بخصوص فرهنگ این روزهای ایران با آن مواجه است. هرچند می گویند آن که نان ندارد جانی برای خواندن ندارد! اما می دانید که حوری دستی در تامین نان مردم ندارد، پس بگذارید انرژی همین لقمه نانی را که می رسد، خرج ذره ای فرهنگ کنیم که از نان شب واجب تر است. آنها که می توانند برای اصلاح آب و نان مردم کاری کنند، خود دانند و وجدان بیدارشان! سیاست هم که پدر و مادر نمی شناسد، بماند برای وقتی دیگر!!!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
از صبح که بالاخره سایفون پس از ساعتها چرخیدن توانست راه ورود به سد تلگرام را باز کند تا حالا(خدا پدر سایفون را بیامرزد که پای ما را به فیلترنت باز کرد!) مثل تشنه ای که ماههاست آب ندیده، خبرها را دنبال می کنم و برای اطمینان از باز بودن دیگر پلتفرمها به گوشه و کنار گوشی سرک می کشم. آخر معلوم نیست این آب تا کی جاری باشد و نخواهند دوباره بر آن سد ببندند.
در اینجا خواستم چیزی از خواص شوراها و کارگروهها و هسته ها و ... بگویم که یکباره دچار خودسانسوری شده و حذفش کردم! راه رفتن ما این روزها مثل راه رفتن بر لبه تیغ شده! ذره ای تکان اضافی باعث سقوطت می شود در چاه ویل ...!؟ آخر وضعیت جنگی است و هر کاری مجاز!
بگذریم! خواستم از احوالات حوری در این روزها برایتان بگویم و اینکه اگر وضع بر همین منوال پیش برود و حرف رئیس جمهور محترم خریدار داشته باشد و فضای مجازی باز بماند و...دوباره در کنارتان خواهیم بود و با مطالبی که عمدتا بر ساختن متمرکز است، سعی خواهیم داشت بر ترمیم ویرانی های گسترده ای که بخصوص فرهنگ این روزهای ایران با آن مواجه است. هرچند می گویند آن که نان ندارد جانی برای خواندن ندارد! اما می دانید که حوری دستی در تامین نان مردم ندارد، پس بگذارید انرژی همین لقمه نانی را که می رسد، خرج ذره ای فرهنگ کنیم که از نان شب واجب تر است. آنها که می توانند برای اصلاح آب و نان مردم کاری کنند، خود دانند و وجدان بیدارشان! سیاست هم که پدر و مادر نمی شناسد، بماند برای وقتی دیگر!!!
✍فرشته مزینانی
@hooreechannel 🌹
❤10👍2👎1
🛑نود روز قطع اینترنت با مغز ما چه کرد؟
انسان مدرن فقط با اکسیژن و آب زنده نیست. مغز انسان امروزی، به «اتصال» هم وابسته است. این اتصال صرفا سرگرمی یا شبکههای اجتماعی نیست؛
اینترنت بخشی از سیستم پردازش شناختی ما شده است. چیزی شبیه حافظهی خارجی، سیستم جهتیابی، تنظیم هیجان، دریافت هویت جمعی و حتی درک زمان.
وقتی این اتصال برای مدت طولانی قطع میشود، فقط اطلاعات از بین نمیرود؛ ادراک انسان از جهان هم تغییر میکند. بسیاری از افراد در این ماهها تجربههایی شبیه این داشتند:
◼️ احساس گنگ و غیرواقعی بودن دنیا
◼️ فراموشیِ زمان و تاریخ
◼️ خستگی ذهنی مداوم
◼️ بیحسی عاطفی
◼️ اضطراب مبهم و بدون علت مشخص
◼️ نیاز وسواسگونه به چککردن اخبار
و در بعضی افراد، نوعی کرختی روانی
اینها صرفا «ضعف شخصیتی» یا «بیشازحد آنلاین بودن» نیستند. مغز انسان در شرایط بحران طولانی، وارد وضعیتی به نام Survival Mode میشود؛ حالتی که در آن سیستم عصبی، بهجای رشد، خلاقیت و آرامش، تمام انرژی خود را صرف پیشبینی تهدید میکند.
در این وضعیت، آمیگدال (مرکز پردازش ترس و تهدید) بیشفعالتر میشود و قشر پیشپیشانی مغز، که مسئول تصمیمگیری منطقی و تنظیم هیجان است، عملکرد ضعیفتری پیدا میکند.
به زبانی ساده ، انسان کمکم از «زندگی کردن» فاصله میگیرد و فقط شروع میکند به «دوام آوردن». نکته عجیبتر اینجاست که مغز، به نبودِ ارتباط اجتماعی هم واکنش عصبی نشان میدهد.
مطالعات "نوروایمیجینگ" نشان دادهاند محرومیت اجتماعی و انزوای طولانیمدت، میتوانند بخشهایی از مغز را فعال کنند که در درد فیزیکی هم درگیر میشوند. برای مغز انسان، قطع ارتباط همیشه فقط یک اتفاق تکنولوژیک نیست؛ گاهی شبیه یک فقدان زیستی تجربه میشود. شاید برای همین بود که در این مدت، بسیاری از افراد احساس میکردند جهان کوچکتر، تاریکتر و دورتر شده است. اما با تمام اینها، سیستم عصبی انسان یک ویژگی عجیب دارد: سازگاری.
مغز انسان حتی در تاریکترین شرایط هم سعی میکند الگو پیدا کند، معنا بسازد و خودش را بازتنظیم کند. شاید همین ویژگی باعث شده تمدن بشر، با وجود این همه جنگ، سانسور، فروپاشی و ترس، هنوز کامل خاموش نشده باشد.
خاستگاه :
Neuroscience News
ترجمه: سپیتام آذرمهر
@hooreechannel 🌹
انسان مدرن فقط با اکسیژن و آب زنده نیست. مغز انسان امروزی، به «اتصال» هم وابسته است. این اتصال صرفا سرگرمی یا شبکههای اجتماعی نیست؛
اینترنت بخشی از سیستم پردازش شناختی ما شده است. چیزی شبیه حافظهی خارجی، سیستم جهتیابی، تنظیم هیجان، دریافت هویت جمعی و حتی درک زمان.
وقتی این اتصال برای مدت طولانی قطع میشود، فقط اطلاعات از بین نمیرود؛ ادراک انسان از جهان هم تغییر میکند. بسیاری از افراد در این ماهها تجربههایی شبیه این داشتند:
◼️ احساس گنگ و غیرواقعی بودن دنیا
◼️ فراموشیِ زمان و تاریخ
◼️ خستگی ذهنی مداوم
◼️ بیحسی عاطفی
◼️ اضطراب مبهم و بدون علت مشخص
◼️ نیاز وسواسگونه به چککردن اخبار
و در بعضی افراد، نوعی کرختی روانی
اینها صرفا «ضعف شخصیتی» یا «بیشازحد آنلاین بودن» نیستند. مغز انسان در شرایط بحران طولانی، وارد وضعیتی به نام Survival Mode میشود؛ حالتی که در آن سیستم عصبی، بهجای رشد، خلاقیت و آرامش، تمام انرژی خود را صرف پیشبینی تهدید میکند.
در این وضعیت، آمیگدال (مرکز پردازش ترس و تهدید) بیشفعالتر میشود و قشر پیشپیشانی مغز، که مسئول تصمیمگیری منطقی و تنظیم هیجان است، عملکرد ضعیفتری پیدا میکند.
به زبانی ساده ، انسان کمکم از «زندگی کردن» فاصله میگیرد و فقط شروع میکند به «دوام آوردن». نکته عجیبتر اینجاست که مغز، به نبودِ ارتباط اجتماعی هم واکنش عصبی نشان میدهد.
مطالعات "نوروایمیجینگ" نشان دادهاند محرومیت اجتماعی و انزوای طولانیمدت، میتوانند بخشهایی از مغز را فعال کنند که در درد فیزیکی هم درگیر میشوند. برای مغز انسان، قطع ارتباط همیشه فقط یک اتفاق تکنولوژیک نیست؛ گاهی شبیه یک فقدان زیستی تجربه میشود. شاید برای همین بود که در این مدت، بسیاری از افراد احساس میکردند جهان کوچکتر، تاریکتر و دورتر شده است. اما با تمام اینها، سیستم عصبی انسان یک ویژگی عجیب دارد: سازگاری.
مغز انسان حتی در تاریکترین شرایط هم سعی میکند الگو پیدا کند، معنا بسازد و خودش را بازتنظیم کند. شاید همین ویژگی باعث شده تمدن بشر، با وجود این همه جنگ، سانسور، فروپاشی و ترس، هنوز کامل خاموش نشده باشد.
خاستگاه :
Neuroscience News
ترجمه: سپیتام آذرمهر
@hooreechannel 🌹
👍6
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
"خانه جنگی"
🔻از کابل تا تهران پنجاه سال فاصله است، ولی از تهران تا کابل، فقط چند ماه!
📌صحبت های چهار دقیقه ای زینب بیات، شاعر اهل افغانستان
@sokhanranihaa
👈این یک پست سیاسی نیست! سخنان این خواهر افغان، حاصل چهل و چند سال تغییر فرهنگ در پی یک جنگ بی پایان است! جنگی که در آن تنها سلاح نبود که شکل شهرها و روابط آدمها را تغییر داد، بلکه سلطه یک تفکر مبتنی بر قومیت و مذهب بود!!!
@hooreechannel 🌹
🔻از کابل تا تهران پنجاه سال فاصله است، ولی از تهران تا کابل، فقط چند ماه!
📌صحبت های چهار دقیقه ای زینب بیات، شاعر اهل افغانستان
@sokhanranihaa
👈این یک پست سیاسی نیست! سخنان این خواهر افغان، حاصل چهل و چند سال تغییر فرهنگ در پی یک جنگ بی پایان است! جنگی که در آن تنها سلاح نبود که شکل شهرها و روابط آدمها را تغییر داد، بلکه سلطه یک تفکر مبتنی بر قومیت و مذهب بود!!!
@hooreechannel 🌹
❤2👎2
بر خیالی، صلحشان و جنگشان...
هنرمند ناشناسی، با نام مستعار بنکسی (Banksy)،
این اثر را ساخته... تندیس مردی که پرچمی در دست برداشته و چنان آن را برافراشته که سر و روی و چشمان وی را پوشانده!
🔻پرچم، همه تشخص وی را از میان برده، دیگر او یک انسان با شاخصههای منحصر بفرد خویش نیست! او تفرد و تشخص ندارد! ما از او هیچ "صورت" نمیبینم! او تنها یک "برافرازنده پرچم" است.
🔻 پرچم سر مرد را پوشانده، دقیقتر که بنگریم، سر او دارد بخشی از پرچم میشود. چنانکه چشمهای مرد را نیز پوشانده ...
مرد پرچم افراشته، نه اندیشهای جز پرچم دارد، و نه دید و بینشی بیرون از آن.
و این به مزاج آدمی شیرین است که سنگینی اندیشمندی را، و بارِ دیدن را فروبگذارد! بگذار نبیند و نفهمد! بگذار مست شود یا نئشه!
⛔️ این در پرچم فرورفتن و با آن یکی شدن، مرد را به پرتگاه برده است، به جایی که پای بر زمین ندارد، قدم بر "هیچ" میگذارد.
آری، همه ما در پی آن هستیم که در یک "جمع" پذیرفته شویم، این نخستین گام مدنیت است، اجتماع افراد برای رسیدن به یک هدف، تشکیل یک گروه، و بر پا داشتن یک "پرچم".
و این پرچم، نشان، تعلق، تحزب، وابستگی... آنگاه که وسعت پیدا کند و بپوشاند، و آدمی را در خود "مسخ" کند، او را میبرد تا آنجا که "حقیقت" ندارد، تا آنجا که وهم است، وهمی شیرین، سرمستیِ درخودنباشی، غرقه شدن در یک برترِ مقدس... و چنان شود که شیخ قونیه گفت:
بر خیالی، صلحشان و جنگشان
و ز خیالی، فخرشان و ننگشان
و چه باقی میماند؛ جز بر زمین اوفتادن و کوفته شدن،
و آیا در آن "آن" آخر،
در آن ساعت صفر،
در آن هنگامه واپسین،
آیا "پرچم" کنار میرود؟ آیا او خواهد دید؟ خواهد شنید؟ خواهد فهمید؟
و چه سود؟! حتی اگر چنین شود!
پیکر فروافتاده او، دیگر جانی در بر دارد؟!
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
هنرمند ناشناسی، با نام مستعار بنکسی (Banksy)،
این اثر را ساخته... تندیس مردی که پرچمی در دست برداشته و چنان آن را برافراشته که سر و روی و چشمان وی را پوشانده!
🔻پرچم، همه تشخص وی را از میان برده، دیگر او یک انسان با شاخصههای منحصر بفرد خویش نیست! او تفرد و تشخص ندارد! ما از او هیچ "صورت" نمیبینم! او تنها یک "برافرازنده پرچم" است.
🔻 پرچم سر مرد را پوشانده، دقیقتر که بنگریم، سر او دارد بخشی از پرچم میشود. چنانکه چشمهای مرد را نیز پوشانده ...
مرد پرچم افراشته، نه اندیشهای جز پرچم دارد، و نه دید و بینشی بیرون از آن.
و این به مزاج آدمی شیرین است که سنگینی اندیشمندی را، و بارِ دیدن را فروبگذارد! بگذار نبیند و نفهمد! بگذار مست شود یا نئشه!
⛔️ این در پرچم فرورفتن و با آن یکی شدن، مرد را به پرتگاه برده است، به جایی که پای بر زمین ندارد، قدم بر "هیچ" میگذارد.
آری، همه ما در پی آن هستیم که در یک "جمع" پذیرفته شویم، این نخستین گام مدنیت است، اجتماع افراد برای رسیدن به یک هدف، تشکیل یک گروه، و بر پا داشتن یک "پرچم".
و این پرچم، نشان، تعلق، تحزب، وابستگی... آنگاه که وسعت پیدا کند و بپوشاند، و آدمی را در خود "مسخ" کند، او را میبرد تا آنجا که "حقیقت" ندارد، تا آنجا که وهم است، وهمی شیرین، سرمستیِ درخودنباشی، غرقه شدن در یک برترِ مقدس... و چنان شود که شیخ قونیه گفت:
بر خیالی، صلحشان و جنگشان
و ز خیالی، فخرشان و ننگشان
و چه باقی میماند؛ جز بر زمین اوفتادن و کوفته شدن،
و آیا در آن "آن" آخر،
در آن ساعت صفر،
در آن هنگامه واپسین،
آیا "پرچم" کنار میرود؟ آیا او خواهد دید؟ خواهد شنید؟ خواهد فهمید؟
و چه سود؟! حتی اگر چنین شود!
پیکر فروافتاده او، دیگر جانی در بر دارد؟!
✍محمد سلطانی رنانی
https://t.me/soltanirenani600
@hooreechannel 🌹
❤3
🖊نسل سوخته در عصر دیجیتال: چرا اولویت اینترنت، اقتصاد است نه فردای ایران؟
👈درباره تجربه تلخ اینترنت پرو!
در حالی که میلیونها دانشآموز ایرانی، دوباره طعم تلخ "کلاسهای خالی" و "آموزش از دست رفته" را میچشند ، قطعی اینترنت، آموزش و پرورش را در کما فرو برده است. این فقط تکرار تجربهی تلخ دوران کروناست، با این تفاوت که این بار، انگیزهی دانشآموزان برای پیگیری درس، حتی از آن زمان هم کمتر شده است. فضای مجازی، که زمانی پتانسیل آموزشی داشت، حالا به میدانی متروک برای یادگیری تبدیل شده و این زنگ خطری جدی برای آیندهی کشور است.
آمارهای رسمی وزارت تکاندهنده است؛ میلیونها دانشآموز از تحصیل بازماندهاند. این یعنی سرمایههای انسانی فردا، امروز در حال سوخت شدن هستند. این نسل، که قرار است چرخهای پیشرفت کشور را به حرکت درآورند، در دوران حساس شکلگیری هویت و دانششان، با موانع دیجیتالی روبرو شدهاند.
و اما تلختر از این وضعیت، اولویتبندیهاست! در حالی که آموزش زیرساخت اصلی توسعهی هر کشوری است، شاهدیم که مسئولین در حال "پرو" کردن اینترنت برای فعالین اقتصادی، اصناف و گروههای خاص هستند. آیا اولویت یک کشور در حال توسعه، نباید "انسان" و "آیندهسازان" آن باشد؟ آیا نسلی که امروز از آموزش باز میماند، چگونه قرار است در فردای اقتصاد و جامعه نقش ایفا کند؟
این نگاه، یک نگاه کوتاهمدت و سطحی به مسائل است. تمرکز صرف بر رونق اقتصادی کوتاهمدت، در حالی که زیربنای توسعهی بلندمدت – یعنی آموزش و پرورش – در حال تخریب است، یک اشتباه استراتژیک فاحش است. این سیاستگذاری، ناخواسته بذر "نسل سوخته" را در دل جامعه میکارد؛ نسلی که فرصت یادگیری و رشد را از دست داده و در آینده، نه تنها قادر به ایفای نقش مؤثر در اقتصاد نخواهد بود، بلکه ممکن است به یک بار اضافی برای جامعه تبدیل شود.
این اخطار را خوب به خاطر بسپاریم که، هر روز قطعی اینترنت، فرصت یادگیری را از دانشآموزان میگیرد. این فرصتها قابل جبران نیستند و تاثیر بلندمدت بر تواناییهای فردی و اجتماعی آنها خواهند داشت.
دسترسی به اینترنت، خود یک سرمایه است. اولویت دادن به گروههای خاص، شکاف بین دانشآموزان برخوردار و فاقد دسترسی را عمیقتر میکند و نابرابری آموزشی را تشدید مینماید.
ضمنا بازماندن از تحصیل و ناامیدی جوانان، میتواند به کاهش سرمایههای اجتماعی و افزایش آسیبهای اجتماعی منجر شود. این اقدام، این پیام را به جامعه منتقل میکند که "آموزش" در اولویتهای اصلی مسئولین نیست، و این خود ضربهای روحی به خانوادهها و دانشآموزان است.
مسئولین باید همین امروز درک کنند که سرمایهگذاری بر روی آموزش، بیش از هر چیز دیگری، سرمایهگذاری بر روی آیندهی واقعی کشور است . اینترنت، نباید یک کالای لوکس یا صرفاً ابزار اقتصادی باشد، بلکه باید به عنوان یک زیرساخت حیاتی برای آموزش عمومی در دسترس همگان قرار گیرد. اولویت دادن به "کلاسهای خالی" و "آیندهی دانشآموزان"، نیازمند تغییری اساسی در نگاه و رویکرد سیاستگذاران است.
آیا وقت آن نرسیده که به جای "پرو" کردن اینترنت برای فعالین اقتصادی، "پرو"ی آموزش و پرورش را جدی بگیریم؟ آیندهی ایران، در کلاسهای درس همین امروز رقم میخورد.
✍ م.مبشر
@hooreechannel 🌹
👈درباره تجربه تلخ اینترنت پرو!
در حالی که میلیونها دانشآموز ایرانی، دوباره طعم تلخ "کلاسهای خالی" و "آموزش از دست رفته" را میچشند ، قطعی اینترنت، آموزش و پرورش را در کما فرو برده است. این فقط تکرار تجربهی تلخ دوران کروناست، با این تفاوت که این بار، انگیزهی دانشآموزان برای پیگیری درس، حتی از آن زمان هم کمتر شده است. فضای مجازی، که زمانی پتانسیل آموزشی داشت، حالا به میدانی متروک برای یادگیری تبدیل شده و این زنگ خطری جدی برای آیندهی کشور است.
آمارهای رسمی وزارت تکاندهنده است؛ میلیونها دانشآموز از تحصیل بازماندهاند. این یعنی سرمایههای انسانی فردا، امروز در حال سوخت شدن هستند. این نسل، که قرار است چرخهای پیشرفت کشور را به حرکت درآورند، در دوران حساس شکلگیری هویت و دانششان، با موانع دیجیتالی روبرو شدهاند.
و اما تلختر از این وضعیت، اولویتبندیهاست! در حالی که آموزش زیرساخت اصلی توسعهی هر کشوری است، شاهدیم که مسئولین در حال "پرو" کردن اینترنت برای فعالین اقتصادی، اصناف و گروههای خاص هستند. آیا اولویت یک کشور در حال توسعه، نباید "انسان" و "آیندهسازان" آن باشد؟ آیا نسلی که امروز از آموزش باز میماند، چگونه قرار است در فردای اقتصاد و جامعه نقش ایفا کند؟
این نگاه، یک نگاه کوتاهمدت و سطحی به مسائل است. تمرکز صرف بر رونق اقتصادی کوتاهمدت، در حالی که زیربنای توسعهی بلندمدت – یعنی آموزش و پرورش – در حال تخریب است، یک اشتباه استراتژیک فاحش است. این سیاستگذاری، ناخواسته بذر "نسل سوخته" را در دل جامعه میکارد؛ نسلی که فرصت یادگیری و رشد را از دست داده و در آینده، نه تنها قادر به ایفای نقش مؤثر در اقتصاد نخواهد بود، بلکه ممکن است به یک بار اضافی برای جامعه تبدیل شود.
این اخطار را خوب به خاطر بسپاریم که، هر روز قطعی اینترنت، فرصت یادگیری را از دانشآموزان میگیرد. این فرصتها قابل جبران نیستند و تاثیر بلندمدت بر تواناییهای فردی و اجتماعی آنها خواهند داشت.
دسترسی به اینترنت، خود یک سرمایه است. اولویت دادن به گروههای خاص، شکاف بین دانشآموزان برخوردار و فاقد دسترسی را عمیقتر میکند و نابرابری آموزشی را تشدید مینماید.
ضمنا بازماندن از تحصیل و ناامیدی جوانان، میتواند به کاهش سرمایههای اجتماعی و افزایش آسیبهای اجتماعی منجر شود. این اقدام، این پیام را به جامعه منتقل میکند که "آموزش" در اولویتهای اصلی مسئولین نیست، و این خود ضربهای روحی به خانوادهها و دانشآموزان است.
مسئولین باید همین امروز درک کنند که سرمایهگذاری بر روی آموزش، بیش از هر چیز دیگری، سرمایهگذاری بر روی آیندهی واقعی کشور است . اینترنت، نباید یک کالای لوکس یا صرفاً ابزار اقتصادی باشد، بلکه باید به عنوان یک زیرساخت حیاتی برای آموزش عمومی در دسترس همگان قرار گیرد. اولویت دادن به "کلاسهای خالی" و "آیندهی دانشآموزان"، نیازمند تغییری اساسی در نگاه و رویکرد سیاستگذاران است.
آیا وقت آن نرسیده که به جای "پرو" کردن اینترنت برای فعالین اقتصادی، "پرو"ی آموزش و پرورش را جدی بگیریم؟ آیندهی ایران، در کلاسهای درس همین امروز رقم میخورد.
✍ م.مبشر
@hooreechannel 🌹
👍6👎1
📍هرمِ مازلو؛ نقشهای برای فهم مسیر رشد انسان
(واقعاً انسان در زندگی بهدنبال چیست؟)
🔻آبراهام مزلو، روانشناس انسانگرا در قرن بیستم بود که نظریهی «هرم نیازها» را مطرح کرد. او در این مدل توضیح میدهد که انسانها نیازهای مختلفی دارند که بهصورت مرحلهای بر رفتار و انتخابهایشان اثر میگذارد. این هرم در واقع تلاشی است برای پاسخ دادن به یک سؤال ساده اما مهم: انسان در زندگی دقیقاً بهدنبال چیست و چرا گاهی احساس کمبود میکند؟
■ مزلو معتقد بود نیازهای انسان بهصورت لایهلایه شکل میگیرند. یعنی بعضی نیازها پایهایتر هستند و بعضی دیگر در سطوح بالاتر قرار میگیرند. این نگاه کمک میکند بفهمیم چرا گاهی نمیتوانیم روی رشد فردی تمرکز کنیم؛ چون هنوز درگیر نیازهای ابتداییتر هستیم و ذهنمان در همانجا گیر کرده است.
■ در پایینترین سطح این هرم، نیازهای فیزیولوژیکی قرار دارند؛ مثل غذا، خواب، آب و سلامت بدن. اینها ابتداییترین نیازهای انساناند و اگر تأمین نشوند، تقریباً همهچیز تحتتأثیر قرار میگیرد. در این وضعیت، ذهن انسان بیشتر درگیر زنده ماندن است تا رشد کردن.
■ بعد از آن، نیاز به امنیت قرار دارد. امنیت فقط به معنای نبود خطر نیست؛ بلکه شامل ثبات، آرامش نسبی و پیشبینیپذیر بودن زندگی هم میشود. وقتی آدم دائماً نگران فرداست، سخت میتواند به آیندهای بزرگتر یا به رشد خودش فکر کند.
■ سطح بعدی، نیاز به عشق و تعلق است. انسان نیاز دارد در رابطه باشد، دیده شود و حس کند جایی به او تعلق دارد. نبود این حس، حتی اگر همهچیز ظاهراً خوب باشد، میتواند یک خلأ عمیق در زندگی ایجاد کند که بهسادگی پر نمیشود.
■ بعد از تعلق، نوبت به عزتنفس میرسد. اینجا مسئله فقط نظر دیگران نیست، بلکه نگاه خودِ فرد به خودش اهمیت پیدا میکند. اینکه خودش را چقدر ارزشمند میداند، چقدر تواناییهایش را جدی میگیرد و چقدر احساس اثرگذاری دارد، در این مرحله تعیینکننده است.
■ در بالاترین سطح، خودشکوفایی قرار دارد؛ یعنی تلاش برای تبدیل شدن به بهترین نسخهی ممکن از خود. این مرحله مربوط به کشف استعدادها، معنا دادن به زندگی و انتخاب مسیرهایی است که با ارزشهای واقعی فرد هماهنگاند، نه صرفاً انتظارات بیرونی.
■ یک نکتهی مهم این است که این مراحل همیشه بهصورت منظم و پشتسرهم طی نمیشوند. زندگی واقعی پیچیدهتر از یک نمودار است. ممکن است کسی هنوز درگیر امنیت باشد، اما همزمان به رشد فردی هم فکر کند و برای آن قدم بردارد.
■ برای مثال، دانشآموزی را در نظر بگیر که در خانهای پرتنش زندگی میکند. شاید امنیت روانی کاملی نداشته باشد، اما وقتی شروع میکند به یاد گرفتن یک مهارت یا دنبال کردن علاقهاش، در واقع دارد به سمت رشد حرکت میکند. این یعنی «شدن» میتواند حتی از دلِ شرایط ناقص هم شروع شود.
■ اگر بخواهیم این مدل را در زندگی خودمان به کار ببریم، لازم است صادقانه از خودمان بپرسیم: الان کجای این مسیر ایستادهام؟ مسئلهی اصلی من چیست؟ آیا هنوز درگیر نیازهای پایه هستم یا چالش من در رابطهها و عزتنفس است؟ این پرسشها کمک میکنند مسیر را واضحتر ببینیم.
■ در آخر، حرف مزلو این است که انسان اگر فقط در سطح بقا بماند، بخش بزرگی از ظرفیتهایش را نادیده میگیرد. اما اگر به «شدن» فکر کند و حتی قدمهای کوچک بردارد، زندگیاش از حالت تکراری خارج میشود و کمکم معنا پیدا میکند.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
(واقعاً انسان در زندگی بهدنبال چیست؟)
🔻آبراهام مزلو، روانشناس انسانگرا در قرن بیستم بود که نظریهی «هرم نیازها» را مطرح کرد. او در این مدل توضیح میدهد که انسانها نیازهای مختلفی دارند که بهصورت مرحلهای بر رفتار و انتخابهایشان اثر میگذارد. این هرم در واقع تلاشی است برای پاسخ دادن به یک سؤال ساده اما مهم: انسان در زندگی دقیقاً بهدنبال چیست و چرا گاهی احساس کمبود میکند؟
■ مزلو معتقد بود نیازهای انسان بهصورت لایهلایه شکل میگیرند. یعنی بعضی نیازها پایهایتر هستند و بعضی دیگر در سطوح بالاتر قرار میگیرند. این نگاه کمک میکند بفهمیم چرا گاهی نمیتوانیم روی رشد فردی تمرکز کنیم؛ چون هنوز درگیر نیازهای ابتداییتر هستیم و ذهنمان در همانجا گیر کرده است.
■ در پایینترین سطح این هرم، نیازهای فیزیولوژیکی قرار دارند؛ مثل غذا، خواب، آب و سلامت بدن. اینها ابتداییترین نیازهای انساناند و اگر تأمین نشوند، تقریباً همهچیز تحتتأثیر قرار میگیرد. در این وضعیت، ذهن انسان بیشتر درگیر زنده ماندن است تا رشد کردن.
■ بعد از آن، نیاز به امنیت قرار دارد. امنیت فقط به معنای نبود خطر نیست؛ بلکه شامل ثبات، آرامش نسبی و پیشبینیپذیر بودن زندگی هم میشود. وقتی آدم دائماً نگران فرداست، سخت میتواند به آیندهای بزرگتر یا به رشد خودش فکر کند.
■ سطح بعدی، نیاز به عشق و تعلق است. انسان نیاز دارد در رابطه باشد، دیده شود و حس کند جایی به او تعلق دارد. نبود این حس، حتی اگر همهچیز ظاهراً خوب باشد، میتواند یک خلأ عمیق در زندگی ایجاد کند که بهسادگی پر نمیشود.
■ بعد از تعلق، نوبت به عزتنفس میرسد. اینجا مسئله فقط نظر دیگران نیست، بلکه نگاه خودِ فرد به خودش اهمیت پیدا میکند. اینکه خودش را چقدر ارزشمند میداند، چقدر تواناییهایش را جدی میگیرد و چقدر احساس اثرگذاری دارد، در این مرحله تعیینکننده است.
■ در بالاترین سطح، خودشکوفایی قرار دارد؛ یعنی تلاش برای تبدیل شدن به بهترین نسخهی ممکن از خود. این مرحله مربوط به کشف استعدادها، معنا دادن به زندگی و انتخاب مسیرهایی است که با ارزشهای واقعی فرد هماهنگاند، نه صرفاً انتظارات بیرونی.
■ یک نکتهی مهم این است که این مراحل همیشه بهصورت منظم و پشتسرهم طی نمیشوند. زندگی واقعی پیچیدهتر از یک نمودار است. ممکن است کسی هنوز درگیر امنیت باشد، اما همزمان به رشد فردی هم فکر کند و برای آن قدم بردارد.
■ برای مثال، دانشآموزی را در نظر بگیر که در خانهای پرتنش زندگی میکند. شاید امنیت روانی کاملی نداشته باشد، اما وقتی شروع میکند به یاد گرفتن یک مهارت یا دنبال کردن علاقهاش، در واقع دارد به سمت رشد حرکت میکند. این یعنی «شدن» میتواند حتی از دلِ شرایط ناقص هم شروع شود.
■ اگر بخواهیم این مدل را در زندگی خودمان به کار ببریم، لازم است صادقانه از خودمان بپرسیم: الان کجای این مسیر ایستادهام؟ مسئلهی اصلی من چیست؟ آیا هنوز درگیر نیازهای پایه هستم یا چالش من در رابطهها و عزتنفس است؟ این پرسشها کمک میکنند مسیر را واضحتر ببینیم.
■ در آخر، حرف مزلو این است که انسان اگر فقط در سطح بقا بماند، بخش بزرگی از ظرفیتهایش را نادیده میگیرد. اما اگر به «شدن» فکر کند و حتی قدمهای کوچک بردارد، زندگیاش از حالت تکراری خارج میشود و کمکم معنا پیدا میکند.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://ble.ir/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤7👍2
📝درسی که هیچ مدرسهای یاد نمیدهد
♈️هر روز غذای همکلاسیِ فقیرم را میدزدیدم تا با تحقیرش سرگرم شوم …
اما روزی که نامهای را خواندم که مادرش در کیسهی غذا پنهان کرده بود ، غذا در دهانم طعم خاکستر گرفت.
من ترسناک ترین قلدر مدرسه بودم.
♈️اسمم سباستین هست
پدرم سیاستمدار بود و مادرم صاحب مراکز زنجیرهای از محصولات لوکس سلامت
بهترین کفشها را میپوشیدم ، جدیدترین آیفون را داشتم و در قصری بزرگ زندگی میکردم …
اما درونم ، تنهایی خفهکنندهای لانه کرده بود.
قربانیِ همیشگی من ، پسری بود به نام توماس ، دانشآموز بورسیهای با لباسهای کهنه ، سر همیشه پایین ، و غذایی در یک کیسهی کاغذی قهوهایِ چروک و لکهدار از روغن.
♈️هر روز زنگ تفریح ، «شوخی» تکراریام را انجام میدادم ؛
کیسه را از دستش میکشیدم ، روی میز میرفتم و فریاد میزدم :
«بیایید ببینیم شاهزادهی زاغهها امروز چه آشغالی آورده!»
توماس هرگز مقاومت نمیکرد. ساکت میایستاد ، با چشمانی سرخ ، و در دلش دعا میکرد تا هرچه زودتر تمام شود.
غذایش را بیرون میآوردم ، گاهی یک موز له شده ، گاهی برنج سرد...
و وسط خندهی جمع ، در سطل زباله میانداختم.
سپس با کارتِ اعتباریِ نامحدودم میرفتم پیتزا میخریدم.
♈️یک سهشنبهی خاکستری ، تصمیم گرفتم تحقیر را شدیدتر کنم.
کیسه را کشیدم ، از همیشه سبکتر بود. با تمسخر گفتم :
«امروز خیلی سبکه! چی شده توماس؟ حتی پول برنج هم تموم شده ؟»
توماس سعی کرد کیسه را پس بگیرد.
با صدایی شکسته گفت :
«خواهش میکنم سباستین… امروز نه…»
همین بیشتر تحریکم کرد. کیسه را جلوی همه برگرداندم. غذایی نیفتاد.
فقط…
یک تکه نانِ سفت ، خالی ، و یک کاغذِ تاخورده ...
بلند خندیدم :
«نگاه کنید ! نونِ سنگی! مواظب دندوناتون باشید!»
♈️کاغذ را برداشتم تا بیشتر مسخره کنم.
بازش کردم و نمایشی ، با صدای بلند خواندم :
*«پسر عزیزم ، ببخش که امروز نتوانستم پنیر یا کره بخرم. صبحانه نخوردم تا این تکه نان را با خودت ببری. این همهی دارایی ماست تا جمعه که حقوقم را بدهند. آهسته بخور تا سیرکنندهتر باشد. دَرسَت را خوب بخوان. تو افتخار و امید منی. با تمام جان دوستَت دارم… مادرت.»
♈️صدایم خط به خط میلرزید و فرو میریخت.
وقتی به امضا رسیدم ،
سکوتی سنگین حیاط مدرسه را گرفت.
به توماس نگاه کردم
بیصدا گریه میکرد و صورتش را از شرم پوشانده بود.
به نان روی زمین نگاه کردم.
آن نان ، آشغال نبود. صبحانهی مادرش بود.
فداکاریِ گرسنگیِ تن برای سیر کردن عشق.
♈️یادم افتاد کیف غذای چرمیِ ایتالیاییام روی نیمکت مانده ؛ پر از ساندویچهای لوکس ، نوشیدنیهای وارداتی و شکلاتهای گران.
مادرم حتی نمیدانست داخلش چیست ، خدمتکار آن را آماده کرده بود و سه روز بود که مادرم از من نپرسیده بود مدرسهام چطور گذشت.
از خودم بیزار شدم.
*من سیر بودم… اما دلم گرسنه.*
*توماس گرسنه بود… اما لبریز از عشقی که مادرش را گرسنه نگه میداشت.*
♈️به سمتش رفتم.
همه منتظر ادامهی تمسخر بودند.
اما من زانو زدم. نان را با احترام برداشتم ، تمیزش کردم ، و همراه نامه در دستش گذاشتم. سپس به سراغ کیفم رفتم ، غذای فاخرم را بیرون آوردم و در دامنش گذاشتم.
با صدایی گرفته گفتم :
«با من غذا عوض کن توماس… لطفاً... این نان ، از هرچیزی که دارم با ارزشتر است.»
کنارش نشستم و برای نخستینبار در زندگیام پیتزا نخوردم.
تواضع خوردم.
و به خودم قول دادم
تا وقتی پولی در جیبم هست ، هیچ وقت مادری مجبور نشود برای سیر کردن فرزندش از گرسنگیِ خودش بگذرد…
🔰حکمت :
♈️برخی کیسهها خالیاند ، اما لبریز از کرامت. و برخی دلها پُرَند… اما از انسانیت خالی.
@hooreechannel 🌹
♈️هر روز غذای همکلاسیِ فقیرم را میدزدیدم تا با تحقیرش سرگرم شوم …
اما روزی که نامهای را خواندم که مادرش در کیسهی غذا پنهان کرده بود ، غذا در دهانم طعم خاکستر گرفت.
من ترسناک ترین قلدر مدرسه بودم.
♈️اسمم سباستین هست
پدرم سیاستمدار بود و مادرم صاحب مراکز زنجیرهای از محصولات لوکس سلامت
بهترین کفشها را میپوشیدم ، جدیدترین آیفون را داشتم و در قصری بزرگ زندگی میکردم …
اما درونم ، تنهایی خفهکنندهای لانه کرده بود.
قربانیِ همیشگی من ، پسری بود به نام توماس ، دانشآموز بورسیهای با لباسهای کهنه ، سر همیشه پایین ، و غذایی در یک کیسهی کاغذی قهوهایِ چروک و لکهدار از روغن.
♈️هر روز زنگ تفریح ، «شوخی» تکراریام را انجام میدادم ؛
کیسه را از دستش میکشیدم ، روی میز میرفتم و فریاد میزدم :
«بیایید ببینیم شاهزادهی زاغهها امروز چه آشغالی آورده!»
توماس هرگز مقاومت نمیکرد. ساکت میایستاد ، با چشمانی سرخ ، و در دلش دعا میکرد تا هرچه زودتر تمام شود.
غذایش را بیرون میآوردم ، گاهی یک موز له شده ، گاهی برنج سرد...
و وسط خندهی جمع ، در سطل زباله میانداختم.
سپس با کارتِ اعتباریِ نامحدودم میرفتم پیتزا میخریدم.
♈️یک سهشنبهی خاکستری ، تصمیم گرفتم تحقیر را شدیدتر کنم.
کیسه را کشیدم ، از همیشه سبکتر بود. با تمسخر گفتم :
«امروز خیلی سبکه! چی شده توماس؟ حتی پول برنج هم تموم شده ؟»
توماس سعی کرد کیسه را پس بگیرد.
با صدایی شکسته گفت :
«خواهش میکنم سباستین… امروز نه…»
همین بیشتر تحریکم کرد. کیسه را جلوی همه برگرداندم. غذایی نیفتاد.
فقط…
یک تکه نانِ سفت ، خالی ، و یک کاغذِ تاخورده ...
بلند خندیدم :
«نگاه کنید ! نونِ سنگی! مواظب دندوناتون باشید!»
♈️کاغذ را برداشتم تا بیشتر مسخره کنم.
بازش کردم و نمایشی ، با صدای بلند خواندم :
*«پسر عزیزم ، ببخش که امروز نتوانستم پنیر یا کره بخرم. صبحانه نخوردم تا این تکه نان را با خودت ببری. این همهی دارایی ماست تا جمعه که حقوقم را بدهند. آهسته بخور تا سیرکنندهتر باشد. دَرسَت را خوب بخوان. تو افتخار و امید منی. با تمام جان دوستَت دارم… مادرت.»
♈️صدایم خط به خط میلرزید و فرو میریخت.
وقتی به امضا رسیدم ،
سکوتی سنگین حیاط مدرسه را گرفت.
به توماس نگاه کردم
بیصدا گریه میکرد و صورتش را از شرم پوشانده بود.
به نان روی زمین نگاه کردم.
آن نان ، آشغال نبود. صبحانهی مادرش بود.
فداکاریِ گرسنگیِ تن برای سیر کردن عشق.
♈️یادم افتاد کیف غذای چرمیِ ایتالیاییام روی نیمکت مانده ؛ پر از ساندویچهای لوکس ، نوشیدنیهای وارداتی و شکلاتهای گران.
مادرم حتی نمیدانست داخلش چیست ، خدمتکار آن را آماده کرده بود و سه روز بود که مادرم از من نپرسیده بود مدرسهام چطور گذشت.
از خودم بیزار شدم.
*من سیر بودم… اما دلم گرسنه.*
*توماس گرسنه بود… اما لبریز از عشقی که مادرش را گرسنه نگه میداشت.*
♈️به سمتش رفتم.
همه منتظر ادامهی تمسخر بودند.
اما من زانو زدم. نان را با احترام برداشتم ، تمیزش کردم ، و همراه نامه در دستش گذاشتم. سپس به سراغ کیفم رفتم ، غذای فاخرم را بیرون آوردم و در دامنش گذاشتم.
با صدایی گرفته گفتم :
«با من غذا عوض کن توماس… لطفاً... این نان ، از هرچیزی که دارم با ارزشتر است.»
کنارش نشستم و برای نخستینبار در زندگیام پیتزا نخوردم.
تواضع خوردم.
و به خودم قول دادم
تا وقتی پولی در جیبم هست ، هیچ وقت مادری مجبور نشود برای سیر کردن فرزندش از گرسنگیِ خودش بگذرد…
🔰حکمت :
♈️برخی کیسهها خالیاند ، اما لبریز از کرامت. و برخی دلها پُرَند… اما از انسانیت خالی.
@hooreechannel 🌹
😭10👍2👏2❤1😢1
بنیادگرایی چگونه ذهنها را محدود میکند؟
📌تحجر حالتی از اندیشه است که در آن یک برداشت یا فهم خاص، سخت و تغییرناپذیر میشود. در چنین فضایی، گذشته به صورت کامل و بیچونوچرا مقدس تلقی میشود و هرگونه پرسش، بازاندیشی یا تفسیر تازه با بدبینی نگریسته میشود. ذهن متحجر میکوشد جهان را در قالبهایی ثابت نگه دارد و به همین دلیل، توان انعطاف و پذیرش تجربههای تازه در آن کاهش مییابد.
📌بنیادگرایی نیز نوعی گرایش فکری است که تلاش میکند یک قرائت خاص از دین یا ایدئولوژی را «اصیل و خالص» معرفی کند و دیگر برداشتها را نادرست یا منحرف بداند. در این نگاه، حقیقت امری انحصاری است و مرز میان درست و نادرست با خطوطی سخت و قطعی ترسیم میشود. بنیادگرایی معمولاً در پی بازگشت به اصول اولیه است، اما این بازگشت در عمل اغلب با حذف تنوع تفسیری همراه میشود.
📌تحجر و بنیادگرایی به یکدیگر نزدیکاند؛ تحجر یک حالت ذهنی است و بنیادگرایی زمانی رخ میدهد که همین ذهنیت در سطح اجتماعی، فرهنگی یا نهادی تثبیت شود. در چنین بستری، یک نگاه محدود و یکصدایی به هنجار غالب تبدیل میشود و فضای فکری جامعه را شکل میدهد.
📌وقتی چنین تفکری رواج مییابد، افراد از آغاز زندگی در محیطی رشد میکنند که تنوع دیدگاهها نه تنها تشویق نمیشود بلکه گاه تهدید تلقی میشود. اختلاف نظر، به جای اینکه فرصتی برای رشد باشد، به عنوان نشانهای از انحراف یا ضعف فهم دیده میشود. طبیعی است که در این فضا، انسانها به تدریج یاد میگیرند از چارچوبهای پذیرفتهشده فراتر نروند.
📌پیامد روانی چنین محیطی شکلگیری «تنگنظری» است: محدود شدن افق ذهن، دشواری در پذیرش تفاوت، و عادت کردن به قضاوت سریع. ذهنی که مدام به یک نسخه قطعی از حقیقت خو گرفته، بهتدریج حساسیت خود را نسبت به پیچیدگیهای جهان از دست میدهد و توانایی دیدن امکانهای تازه در آن کاهش مییابد.
📌نکته مهم این است که اثر بنیادگرایی و تحجر فقط به دینداران محدود نمیشود. حتی کسانی که از باورهای گذشته فاصله میگیرند، اگر در محیطی بنیادگرا بزرگ شده باشند، ممکن است همان الگوهای ذهنی را حفظ کنند. در این حالت، محتوای باور تغییر کرده اما سبک اندیشیدن، همان سبک دوگانه و قطعی باقی میماند.
📌در اثر این اتفاقات، تنگنظری تبدیل به یک عادت ذهنی میشود؛ عادتی که مانع گفتوگو، مانع درک متقابل و مانع رشد فکری است. فردی که همه چیز را سیاه و سفید میبیند، کمتر میتواند پیچیدگی جهان انسانی را بپذیرد و از دل همین ناتوانی، فاصلهگیری از خلاقیت و نوآوری آغاز میشود.
📌بنیادگرایی و تحجر تنها اختلاف نظری ساده با «تنوع فکری» ندارند؛ آنها ساختار روانی انسان را بهتدریج بازسازی میکنند. ذهنی که با قطعیت مطلق تربیت میشود، نمیتواند میان چند امکان مختلف حرکت کند، پرسش جدید بپرسد یا راهی تازه را تصور کند. چنین ذهنی ناگزیر به سمت تنگنظری کشیده میشود، زیرا ابزار روانی لازم برای مواجهه با پیچیدگی را از دست میدهد.
📌از دل این تنگنظری، خلاقیت و بینش توسعهخواهانه نیز قربانی میشوند. خلاقیت نیازمند شک، پرسش، آزمودن، و عبور از یقینیات اولیه است؛ اما بنیادگرایی همه این مسیرها را خطرناک و انحرافی میداند. به همین دلیل، در جوامعی که ذهنیت متحجر غالب میشود، نوآوری کاهش مییابد، افق دید محدود میشود و انرژی جمعی از ساختن آینده به دفاع از گذشته منتقل میگردد.
📌در وضعیت امروز ایران نیز میتوان آثار چنین چرخهای را مشاهده کرد: هرجا که گفتمانهای قطعی، تکصدایی و امنیتی بر حوزههای فکری و فرهنگی سایه میافکنند، میدان خلاقیت تنگتر میشود، جوانان از تخیل آینده محروم میمانند و ظرفیت توسعه بهجای رشد، فرسوده میگردد.
📌در برابر چرخه بنیادگرایی و تنگنظری، راه عبور نه در انکار یا حذف سنت، بلکه در باز کردن مسیرهای تازه برای تنفس فکری جامعه است. نقطه آغاز، پرورش مداراست؛ یعنی یاد گرفتن اینکه اختلاف نظر تهدید نیست، بلکه فرصتی برای غنیتر شدن فهم ما از جهان است. در کنار آن، باید تفکر خلاق را تقویت کرد؛ تفکری که به انسان اجازه میدهد امکانات تازه را تصور کند و از چارچوبهای بسته عبور کند. همچنین تفکر انتقادی ضرورت دارد؛ توانایی پرسیدن، سنجیدن، و بازاندیشی در مفروضات.
📌با ترکیب این سه عنصر، جامعه بهتدریج ظرفیت گفتوگو پیدا میکند، تکثر را میپذیرد و عادت ذهنی «دیدن راههای نو» در افراد شکل میگیرد. این همان نقطهای است که مسیر آینده گشوده میشود؛ آیندهای که از دل بستهها و قطعیتها بیرون نمیآید، بلکه از توانِ فهم، مدارا و آفرینش جمعی ساخته میشود.
✍ محمدامین صعودی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
📌تحجر حالتی از اندیشه است که در آن یک برداشت یا فهم خاص، سخت و تغییرناپذیر میشود. در چنین فضایی، گذشته به صورت کامل و بیچونوچرا مقدس تلقی میشود و هرگونه پرسش، بازاندیشی یا تفسیر تازه با بدبینی نگریسته میشود. ذهن متحجر میکوشد جهان را در قالبهایی ثابت نگه دارد و به همین دلیل، توان انعطاف و پذیرش تجربههای تازه در آن کاهش مییابد.
📌بنیادگرایی نیز نوعی گرایش فکری است که تلاش میکند یک قرائت خاص از دین یا ایدئولوژی را «اصیل و خالص» معرفی کند و دیگر برداشتها را نادرست یا منحرف بداند. در این نگاه، حقیقت امری انحصاری است و مرز میان درست و نادرست با خطوطی سخت و قطعی ترسیم میشود. بنیادگرایی معمولاً در پی بازگشت به اصول اولیه است، اما این بازگشت در عمل اغلب با حذف تنوع تفسیری همراه میشود.
📌تحجر و بنیادگرایی به یکدیگر نزدیکاند؛ تحجر یک حالت ذهنی است و بنیادگرایی زمانی رخ میدهد که همین ذهنیت در سطح اجتماعی، فرهنگی یا نهادی تثبیت شود. در چنین بستری، یک نگاه محدود و یکصدایی به هنجار غالب تبدیل میشود و فضای فکری جامعه را شکل میدهد.
📌وقتی چنین تفکری رواج مییابد، افراد از آغاز زندگی در محیطی رشد میکنند که تنوع دیدگاهها نه تنها تشویق نمیشود بلکه گاه تهدید تلقی میشود. اختلاف نظر، به جای اینکه فرصتی برای رشد باشد، به عنوان نشانهای از انحراف یا ضعف فهم دیده میشود. طبیعی است که در این فضا، انسانها به تدریج یاد میگیرند از چارچوبهای پذیرفتهشده فراتر نروند.
📌پیامد روانی چنین محیطی شکلگیری «تنگنظری» است: محدود شدن افق ذهن، دشواری در پذیرش تفاوت، و عادت کردن به قضاوت سریع. ذهنی که مدام به یک نسخه قطعی از حقیقت خو گرفته، بهتدریج حساسیت خود را نسبت به پیچیدگیهای جهان از دست میدهد و توانایی دیدن امکانهای تازه در آن کاهش مییابد.
📌نکته مهم این است که اثر بنیادگرایی و تحجر فقط به دینداران محدود نمیشود. حتی کسانی که از باورهای گذشته فاصله میگیرند، اگر در محیطی بنیادگرا بزرگ شده باشند، ممکن است همان الگوهای ذهنی را حفظ کنند. در این حالت، محتوای باور تغییر کرده اما سبک اندیشیدن، همان سبک دوگانه و قطعی باقی میماند.
📌در اثر این اتفاقات، تنگنظری تبدیل به یک عادت ذهنی میشود؛ عادتی که مانع گفتوگو، مانع درک متقابل و مانع رشد فکری است. فردی که همه چیز را سیاه و سفید میبیند، کمتر میتواند پیچیدگی جهان انسانی را بپذیرد و از دل همین ناتوانی، فاصلهگیری از خلاقیت و نوآوری آغاز میشود.
📌بنیادگرایی و تحجر تنها اختلاف نظری ساده با «تنوع فکری» ندارند؛ آنها ساختار روانی انسان را بهتدریج بازسازی میکنند. ذهنی که با قطعیت مطلق تربیت میشود، نمیتواند میان چند امکان مختلف حرکت کند، پرسش جدید بپرسد یا راهی تازه را تصور کند. چنین ذهنی ناگزیر به سمت تنگنظری کشیده میشود، زیرا ابزار روانی لازم برای مواجهه با پیچیدگی را از دست میدهد.
📌از دل این تنگنظری، خلاقیت و بینش توسعهخواهانه نیز قربانی میشوند. خلاقیت نیازمند شک، پرسش، آزمودن، و عبور از یقینیات اولیه است؛ اما بنیادگرایی همه این مسیرها را خطرناک و انحرافی میداند. به همین دلیل، در جوامعی که ذهنیت متحجر غالب میشود، نوآوری کاهش مییابد، افق دید محدود میشود و انرژی جمعی از ساختن آینده به دفاع از گذشته منتقل میگردد.
📌در وضعیت امروز ایران نیز میتوان آثار چنین چرخهای را مشاهده کرد: هرجا که گفتمانهای قطعی، تکصدایی و امنیتی بر حوزههای فکری و فرهنگی سایه میافکنند، میدان خلاقیت تنگتر میشود، جوانان از تخیل آینده محروم میمانند و ظرفیت توسعه بهجای رشد، فرسوده میگردد.
📌در برابر چرخه بنیادگرایی و تنگنظری، راه عبور نه در انکار یا حذف سنت، بلکه در باز کردن مسیرهای تازه برای تنفس فکری جامعه است. نقطه آغاز، پرورش مداراست؛ یعنی یاد گرفتن اینکه اختلاف نظر تهدید نیست، بلکه فرصتی برای غنیتر شدن فهم ما از جهان است. در کنار آن، باید تفکر خلاق را تقویت کرد؛ تفکری که به انسان اجازه میدهد امکانات تازه را تصور کند و از چارچوبهای بسته عبور کند. همچنین تفکر انتقادی ضرورت دارد؛ توانایی پرسیدن، سنجیدن، و بازاندیشی در مفروضات.
📌با ترکیب این سه عنصر، جامعه بهتدریج ظرفیت گفتوگو پیدا میکند، تکثر را میپذیرد و عادت ذهنی «دیدن راههای نو» در افراد شکل میگیرد. این همان نقطهای است که مسیر آینده گشوده میشود؛ آیندهای که از دل بستهها و قطعیتها بیرون نمیآید، بلکه از توانِ فهم، مدارا و آفرینش جمعی ساخته میشود.
✍ محمدامین صعودی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
پیکر زن، همچون میدان نبرد
✍ میدانها، از تهران تا روستای قادیکُلای بابل، هر شب شاهد حضور جمعیت بیشوکمی است، پرچم به دست، جمعیتی که اینروزها تلویزیون جمهوری اسلامی از آنها به عنوان «اُمت مبعوثشده» یاد میکند. اما در میانهی این پرچمگردانیها و در کنار زنانی با چادرهای سیاه و سربندهای «لبیک یا خامنهای» و پرچمهای جمهوری اسلامی و حزبالله، دوربینهای خبرگزاریهای دولتی تصاویر دیگری را هم به نمایش میگذارند، تصاویری از زنان رنگارنگ و گاه آلامُد. زنان و دختران جوانی، بدون حجاب اجباری، گاه با چفیه و پرچم فلسطین و گاه با ژستهایی که کُلتهای کمری را رو به دوربین عکاسان خبری نشانه رفتهاند. دختران جوانی که در وضعیت غیرجنگی، حتی پس از جنبش «مهساژینا امینی»، نمیتوانستند بیهراس از بازداشت، یا دستکم امربهمعروف و نهیازمنکرِ منجر به درگیری، در خیابان ظاهر شوند. اما حالا بدن، صورت، مو و پوشش این زنان به سطحی برای نوشتن سیاستهای دیکتهشده بدل شده است. به نظر حضور زنانی سوار بر موتورهای برقی با رنگهای پاستلی، با کلاه بِرِه سپاهی، با کلاشینکفهای صورتی، گاهی برای مخاطبان این برنامهها هم قابلهضم نیست، تا آنجا که یکی از مدیحهسرایان را به یکی از این میادین دعوت کردند تا مسلمین را به خویشتنداری و رواداری دعوت کند. و او با ارجاع به سخنان رهبر در سال ۱۴۰۱ از حاضران دعوت کرد دست از قضاوت زنان حاضر در این میادین به دلیل پوشش متفاوتشان بردارند. سنتشکنیها به همینجا ختم نمیشود، نمایش صدا و تصویر جولیا پطرس، خواننده زن لبنانی، روی پردهی نمایشی در منطقه باغ فردوس در شمال تهران در حین برگزاری یکی از این تجمعها را هم باید به مجموعهی این شگفتیها افزود.
✍ آنچه این تجمعات را از بسیاری صحنههای سیاسی دیگر متمایز میکند، نه صرفاً حضور زنان، بلکه نحوهی چیدمان و بازنمایی آنها در تصویر است. عکسها اغلب بهگونهای قاببندی شدهاند که بدن زن به مرکز توجه تبدیل شود: رنگها حسابشدهاند، کنتراست میان پوششها برجسته میشود، و نوعی زیباییشناسی نرم و حتی دلپذیر بر کل صحنه سایه میاندازد. زن نه فقط بهعنوان یک شرکتکننده، بلکه بهعنوان عنصری بصری عمل میکند که قرار است خشونت نهفته در پیام را تعدیل کند و نمایشی از رواداری با شهروندان باشد. از میدان فلسطینِ تهران قابهای دیگری هم خلق میشود: دختران جوانی با شلوارهای شش جیب خاکی رنگ در کنار زنان چادری که دست روی گلنگدن اسلحه گذاشتهاند و رو به دوربین لبخند میزنند.
✍ بهنظر میرسد سیاستگذاران این گردهماییهای شبانه میکوشند از خلال ترکیب بدن زن و مقاومت، روایتی جذاب بسازند که بیشتر هم مصرف خارجی دارد و در قابهای لاینقطع شبکههای خبری صداوسیما هم چندان نمایشش نمیدهند. روایتی که پیشتر، از تجمع حامیان بشار اسد و سیدحسن نصرالله گاه به مخاطب فارسیزبان نشان میدادند، اما حکومت تا پیش از این آن را بر خود حرام میدانست. با اینحال برخلاف حامیان بیحجاب در حزبالله لبنان، اینجا بدن زن یک سوژهی سطحی برای فرافکنی و ابژهسازی شده است. زیرا این زنان، برخلاف لبنان و سوریه، صبح فردای همان تجمع با آن پوشش اجازهی عبور از در ورودی هیچ سازمان دولتی یا حتی دفاتر پیشخوان دولت را ندارند. چرا که حجاب همچنان یکی از خطوط قرمز ایدئولوژیک و ابزارهای اصلی کنترل بدن زن است، اما همان بدن در لحظهی نیاز به پروپاگاندا، به سطح تصویر آورده میشود.
@NashrAasoo
@hooreechannel 🌹
✍ میدانها، از تهران تا روستای قادیکُلای بابل، هر شب شاهد حضور جمعیت بیشوکمی است، پرچم به دست، جمعیتی که اینروزها تلویزیون جمهوری اسلامی از آنها به عنوان «اُمت مبعوثشده» یاد میکند. اما در میانهی این پرچمگردانیها و در کنار زنانی با چادرهای سیاه و سربندهای «لبیک یا خامنهای» و پرچمهای جمهوری اسلامی و حزبالله، دوربینهای خبرگزاریهای دولتی تصاویر دیگری را هم به نمایش میگذارند، تصاویری از زنان رنگارنگ و گاه آلامُد. زنان و دختران جوانی، بدون حجاب اجباری، گاه با چفیه و پرچم فلسطین و گاه با ژستهایی که کُلتهای کمری را رو به دوربین عکاسان خبری نشانه رفتهاند. دختران جوانی که در وضعیت غیرجنگی، حتی پس از جنبش «مهساژینا امینی»، نمیتوانستند بیهراس از بازداشت، یا دستکم امربهمعروف و نهیازمنکرِ منجر به درگیری، در خیابان ظاهر شوند. اما حالا بدن، صورت، مو و پوشش این زنان به سطحی برای نوشتن سیاستهای دیکتهشده بدل شده است. به نظر حضور زنانی سوار بر موتورهای برقی با رنگهای پاستلی، با کلاه بِرِه سپاهی، با کلاشینکفهای صورتی، گاهی برای مخاطبان این برنامهها هم قابلهضم نیست، تا آنجا که یکی از مدیحهسرایان را به یکی از این میادین دعوت کردند تا مسلمین را به خویشتنداری و رواداری دعوت کند. و او با ارجاع به سخنان رهبر در سال ۱۴۰۱ از حاضران دعوت کرد دست از قضاوت زنان حاضر در این میادین به دلیل پوشش متفاوتشان بردارند. سنتشکنیها به همینجا ختم نمیشود، نمایش صدا و تصویر جولیا پطرس، خواننده زن لبنانی، روی پردهی نمایشی در منطقه باغ فردوس در شمال تهران در حین برگزاری یکی از این تجمعها را هم باید به مجموعهی این شگفتیها افزود.
✍ آنچه این تجمعات را از بسیاری صحنههای سیاسی دیگر متمایز میکند، نه صرفاً حضور زنان، بلکه نحوهی چیدمان و بازنمایی آنها در تصویر است. عکسها اغلب بهگونهای قاببندی شدهاند که بدن زن به مرکز توجه تبدیل شود: رنگها حسابشدهاند، کنتراست میان پوششها برجسته میشود، و نوعی زیباییشناسی نرم و حتی دلپذیر بر کل صحنه سایه میاندازد. زن نه فقط بهعنوان یک شرکتکننده، بلکه بهعنوان عنصری بصری عمل میکند که قرار است خشونت نهفته در پیام را تعدیل کند و نمایشی از رواداری با شهروندان باشد. از میدان فلسطینِ تهران قابهای دیگری هم خلق میشود: دختران جوانی با شلوارهای شش جیب خاکی رنگ در کنار زنان چادری که دست روی گلنگدن اسلحه گذاشتهاند و رو به دوربین لبخند میزنند.
✍ بهنظر میرسد سیاستگذاران این گردهماییهای شبانه میکوشند از خلال ترکیب بدن زن و مقاومت، روایتی جذاب بسازند که بیشتر هم مصرف خارجی دارد و در قابهای لاینقطع شبکههای خبری صداوسیما هم چندان نمایشش نمیدهند. روایتی که پیشتر، از تجمع حامیان بشار اسد و سیدحسن نصرالله گاه به مخاطب فارسیزبان نشان میدادند، اما حکومت تا پیش از این آن را بر خود حرام میدانست. با اینحال برخلاف حامیان بیحجاب در حزبالله لبنان، اینجا بدن زن یک سوژهی سطحی برای فرافکنی و ابژهسازی شده است. زیرا این زنان، برخلاف لبنان و سوریه، صبح فردای همان تجمع با آن پوشش اجازهی عبور از در ورودی هیچ سازمان دولتی یا حتی دفاتر پیشخوان دولت را ندارند. چرا که حجاب همچنان یکی از خطوط قرمز ایدئولوژیک و ابزارهای اصلی کنترل بدن زن است، اما همان بدن در لحظهی نیاز به پروپاگاندا، به سطح تصویر آورده میشود.
@NashrAasoo
@hooreechannel 🌹
👏6👍3👎3❤1
🔷 به من گوش بده
تا، با وجود مخالفت، با تو سهیم شوم
🔸 خیلیهایمان اکثر اوقات حس میکنیم کسی به حرفمان گوش نمیدهد. دلیلش این است که بیشترِ مردم بلد نیستند درست گوش بسپارند. وقتی طرف مقابلمان حرف میزند، فوراً سراغ نتیجهگیری میرویم. خیال میکنیم فهمیدهایم، درحالیکه چنین نیست. قبل از اینکه طرف مقابل حرفش را به پایان برساند، سخن بعدیمان را در ذهن آماده میکنیم.
🔸 بهطور متوسط، پزشکان بعد از فقط ۱۱ ثانیه گوشسپاری بین حرف بیمارانشان میدوند تا تشخیصشان را بگویند. اگر پزشک حرف بیمار را قطع نکند، خود بیمار فقط ۶ ثانیه بعد صحبتش را به پایان میرساند. برای گفتن صحبتشان فقط همینقدر زمان نیاز دارند: 17 ثانیه. ولی تقریباً هیچکدامشان اینقدر زمان نصیبشان نمیشود.
🔸 گوشسپاریِ بد و نادرست پیامدهایی واقعی و سنجیدنی دارد. وقتی افراد حس کنند کسی حرفشان را نمیشنود، کم وبیش دچار اضطراب میشوند و موضع دفاعی میگیرند. کمتر حرف میزنند و هرچه هم میگویند سادهسازیشده است. بهاینترتیب، میان طرفینِ گفتوگو دیوارهایی برافراشته میشود.
🔸 اما وقتی حس کنند دیگران حرفشان را شنیدهاند، نتیجهای معجزهوار رخ میدهد. صحبتهای منسجمتر و گیراتری میکنند؛ تناقضهای حرف خودشان را میپذیرند، آنهم با کمال میل. منعطفتر میشوند. مثلاً مشتریانی که حس میکنند مشاوران مالیشان حرفشان را شنیدهاند احتمال بیشتری دارد به آنها اعتماد کنند و بابت مشاوره پول بپردازند. کارکنانی که حس کنند حرفشان شنیده میشود بهتر کار میکنند و رؤسایشان را بیشتر دوست دارند.
🔸 بیماران اگر حس کنند درک شدهاند، با رضایت بیشتری از بیمارستان خارج میشوند و احتمال بیشتری دارد طبق تجویز پزشکشان عمل کنند. در میان زوجها، افرادی که حس میکنند طرف مقابل درکشان کرده میتوانند بدون آسیبرسانی از فوایدِ تعارض بهره ببرند و اتفاقاً انگار بگومگو حالشان را بدتر که نمیکند هیچ، بهتر هم میکند، حتی وقتی اختلاف نظرها به قوت خود باقی باشد.
🔸 تعارض در این حالت سالم است. وقتی حس کنیم درکمان کردهاند، گزینههایی را پیش رویمان میبینیم که قبلاً نمیدیدیم. حس مالکیتی نسبت به جستوجوی راهکار به دست میآوریم. بعد، حتی اگر حرف خودمان را به کرسی ننشانیم، نسبت به نتایج پذیراتر میشویم، چون خودمان در رقم زدنشان سهم داشتهایم.
🔺 آنچه خواندید برشی است از کتاب «اختلاف ویرانگر» نوشتۀ آماندا ریپلی و با ترجمۀ علیرضا شفیعینسب.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
تا، با وجود مخالفت، با تو سهیم شوم
🔸 خیلیهایمان اکثر اوقات حس میکنیم کسی به حرفمان گوش نمیدهد. دلیلش این است که بیشترِ مردم بلد نیستند درست گوش بسپارند. وقتی طرف مقابلمان حرف میزند، فوراً سراغ نتیجهگیری میرویم. خیال میکنیم فهمیدهایم، درحالیکه چنین نیست. قبل از اینکه طرف مقابل حرفش را به پایان برساند، سخن بعدیمان را در ذهن آماده میکنیم.
🔸 بهطور متوسط، پزشکان بعد از فقط ۱۱ ثانیه گوشسپاری بین حرف بیمارانشان میدوند تا تشخیصشان را بگویند. اگر پزشک حرف بیمار را قطع نکند، خود بیمار فقط ۶ ثانیه بعد صحبتش را به پایان میرساند. برای گفتن صحبتشان فقط همینقدر زمان نیاز دارند: 17 ثانیه. ولی تقریباً هیچکدامشان اینقدر زمان نصیبشان نمیشود.
🔸 گوشسپاریِ بد و نادرست پیامدهایی واقعی و سنجیدنی دارد. وقتی افراد حس کنند کسی حرفشان را نمیشنود، کم وبیش دچار اضطراب میشوند و موضع دفاعی میگیرند. کمتر حرف میزنند و هرچه هم میگویند سادهسازیشده است. بهاینترتیب، میان طرفینِ گفتوگو دیوارهایی برافراشته میشود.
🔸 اما وقتی حس کنند دیگران حرفشان را شنیدهاند، نتیجهای معجزهوار رخ میدهد. صحبتهای منسجمتر و گیراتری میکنند؛ تناقضهای حرف خودشان را میپذیرند، آنهم با کمال میل. منعطفتر میشوند. مثلاً مشتریانی که حس میکنند مشاوران مالیشان حرفشان را شنیدهاند احتمال بیشتری دارد به آنها اعتماد کنند و بابت مشاوره پول بپردازند. کارکنانی که حس کنند حرفشان شنیده میشود بهتر کار میکنند و رؤسایشان را بیشتر دوست دارند.
🔸 بیماران اگر حس کنند درک شدهاند، با رضایت بیشتری از بیمارستان خارج میشوند و احتمال بیشتری دارد طبق تجویز پزشکشان عمل کنند. در میان زوجها، افرادی که حس میکنند طرف مقابل درکشان کرده میتوانند بدون آسیبرسانی از فوایدِ تعارض بهره ببرند و اتفاقاً انگار بگومگو حالشان را بدتر که نمیکند هیچ، بهتر هم میکند، حتی وقتی اختلاف نظرها به قوت خود باقی باشد.
🔸 تعارض در این حالت سالم است. وقتی حس کنیم درکمان کردهاند، گزینههایی را پیش رویمان میبینیم که قبلاً نمیدیدیم. حس مالکیتی نسبت به جستوجوی راهکار به دست میآوریم. بعد، حتی اگر حرف خودمان را به کرسی ننشانیم، نسبت به نتایج پذیراتر میشویم، چون خودمان در رقم زدنشان سهم داشتهایم.
🔺 آنچه خواندید برشی است از کتاب «اختلاف ویرانگر» نوشتۀ آماندا ریپلی و با ترجمۀ علیرضا شفیعینسب.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2👍2
همه ی اون مشاغلی که به عنوان شغلهای پراسترس بلدید تصور کنید، تحقیقات میگن مادری از همه اون مشاغل، پراسترستره.
حالا تو بعضی تحقیقات میگن به اندازه داشتن دو الی سه شغل استرسزاست، اینو به عنوان اختلاف در جامعه آماری و روش تحقیق و بقیه مشکلات کارهای آماری ببینید، اما اصل قضیه پابرجاست.
اینو گوشه ذهنتون داشته باشید و هیچ وقت به خودتون اجازه ندین مادر دیگهای رو قضاوت کنید یا حتی نظری درمورد زندگیش و فرزندپروریش بدید، مگه اینکه با اصرار زیاد خودش ازتون بخواد.
تازه اون موقع هم بگید برو از متخصص بپرس، من جای تو نیستم و نمیدونم تو زندگی تو چه خبره.
اینکه میگیم مادر، به خاطر اینه که به شکل سنتی تربیت و مسئولیت بچهها با مادره وگرنه در مقالات میگن مادر یا مراقب و ربطی به بحثهای فمینیستی و جنسیتی نداره.
هیچکس نمیدونه دیگران، مادران دیگه، بچههای دیگه، خانوادههای دیگه، حتی اونایی که خیلی بهش نزدیکن، دقیقا دارن چی از سر میگذرونن.
اگه کمکی از دستمون برمیاد، فقط پیشنهاد بدیم که آیا میتونم کمکی بکنم؟ اگه نه، بذاریم حداقل بار نگاه، قضاوت و نظرات ما روی دوش اونایی که خودشون درگیر چالشهاشون هستن نباشه
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
حالا تو بعضی تحقیقات میگن به اندازه داشتن دو الی سه شغل استرسزاست، اینو به عنوان اختلاف در جامعه آماری و روش تحقیق و بقیه مشکلات کارهای آماری ببینید، اما اصل قضیه پابرجاست.
اینو گوشه ذهنتون داشته باشید و هیچ وقت به خودتون اجازه ندین مادر دیگهای رو قضاوت کنید یا حتی نظری درمورد زندگیش و فرزندپروریش بدید، مگه اینکه با اصرار زیاد خودش ازتون بخواد.
تازه اون موقع هم بگید برو از متخصص بپرس، من جای تو نیستم و نمیدونم تو زندگی تو چه خبره.
اینکه میگیم مادر، به خاطر اینه که به شکل سنتی تربیت و مسئولیت بچهها با مادره وگرنه در مقالات میگن مادر یا مراقب و ربطی به بحثهای فمینیستی و جنسیتی نداره.
هیچکس نمیدونه دیگران، مادران دیگه، بچههای دیگه، خانوادههای دیگه، حتی اونایی که خیلی بهش نزدیکن، دقیقا دارن چی از سر میگذرونن.
اگه کمکی از دستمون برمیاد، فقط پیشنهاد بدیم که آیا میتونم کمکی بکنم؟ اگه نه، بذاریم حداقل بار نگاه، قضاوت و نظرات ما روی دوش اونایی که خودشون درگیر چالشهاشون هستن نباشه
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏5👎4
چرا برخی ترجیح میدهند متعصب بمانند تا آگاه؟
♈️تا به حال فکر کردهاید چرا برخی در برابر واضحترین استدلالها، چشمانشان را میبندند؟ چرا سیاست برای بعضیها از جنس «تدبیر برای آینده» نیست و دقیقاً شبیه به «طرفداری از یک تیم فوتبال» شده است؟
♈️بیایید این پدیده خطرناک را در سه لایه روانشناختی کالبدشکافی کنیم:
♈️پیشلایه: انتخاب دلی، دفاع کورکورانه
قبل از هر چیز باید بدانیم که بسیاری از این طرفداریها، اصلاً بر پایه «شناخت و آگاهی» نیست. درست مثل طرفدار تیمی مثل «منچستر»، که شاید یکبار در کودکی از رنگ پیراهن یا بازی یک بازیکن خوشش آمده و از آن روز «طرفدار» شده، در سیاست هم بسیاری صرفاً بر اساس یک «حس زودگذر»، یک «سخنرانی پرشور» یا یک «جو خانوادگی» به جناحی علاقهمند شدهاند.
♈️آنها هیچ *دلیل برهانی و اثباتی* برای انتخابشان ندارند؛ اول «علاقهمند» شدهاند و بعد برای این علاقه، شروع به توجیه و تفسیر کردهاند. برای این آدمها، جناح سیاسی یک «معشوق» است، نه یک «برنامه کاری».
🔰۱. لایه اول: وقتی «من» تبدیل به «جناح» میشود
در این مرحله، فرد دیگر «طرفدار» یک تفکر نیست، بلکه با آن «یکی» شده است. جناح سیاسی برای او مثل پیراهن تیم محبوب است.
نقد آن جناح، برای او نقد یک سیاست نیست، بلکه «توهین به ناموس فکری» و حمله به شخصیت خودش تلقی میشود. در این فضا، حقیقت اهمیت ندارد؛ فقط «برد تیم ما» مهم است.
🔰۲. لایه دوم: سد محکمی به نام هزینه غرق شده (بنبست فکری)
در این لایه، فرد حتی ذرهای اجازه نمیدهد فکر دیگری به ذهنش خطور کند. چرا؟ چون او سالها با دوست و دشمن، با برادر و همکار، سر این تیم یا جناح «کری» خوانده، درگیر شده و پلهای پشت سرش را خراب کرده است.
پذیرش کمترین اشتباه از سوی جناح خودی، برای او به معنای «باختن در برابر تمام رقبای زندگیاش» است. او ترجیح میدهد تا ابد در اشتباه بماند، اما در مقابل کسی که سالها با او بحث کرده، سرش را پایین نیندازد. اینجا نه برهانی وجود دارد و نه عقلانیتی؛ فقط *غرور* است که جای همه چیز را میگیرد.
🔰۳. لایه سوم: وقتی پاسخ ناکامی، خشونت است (شکستن شیشه اتوبوسها)
خطرناکترین بخش هواداری سیاسی اینجاست. همانطور که تماشاچی متعصب وقتی تیمش در یک بازی سرنوشتساز میبازد، به جای تحلیل فنی، به خیابان میریزد، شیشه اتوبوس میشکند و آتش میزند، «هوادار سیاسی» هم در برابر شکست پروژههای جناحش، به «خشونت کلامی و ساختاری» روی میآورد. او چون نمیتواند با واقعیت «ناکامی» کنار بیاید و دلیلی هم برای دفاع منطقی ندارد، به زمین و زمان فحش میدهد، رقیب را لجنمال میکند و حاضر است امنیت روانی و فیزیکی جامعه را به خطر بیندازد تا خشم ناشی از «فروریختن بت ذهنیاش» را تخلیه کند. برای او، آتش زدن سطل آشغال یا ترور شخصیت منتقدان، راهی برای فرار از درد حقیقت است.
♈️نتیجهگیری: از هوادار به شهروند
تیمهای فوتبال میبرند و میبازند و زندگی ما تغییر نمیکند؛ اما در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کریخوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.
♈️بیایید از خودمان بپرسیم:
ما نگران ایرانیم، یا نگران بقدرت نرسیدن برخی سیاسیون قدرت طلب که برای منافع حزبی دیگران را سیاهی لشکر پشت خود کردهاند، و ما به تلهای افتادیم که تمام فکرما اینست تا جلوی فلانی «کم نیاوریم»؟
✍احمد یغما
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
♈️تا به حال فکر کردهاید چرا برخی در برابر واضحترین استدلالها، چشمانشان را میبندند؟ چرا سیاست برای بعضیها از جنس «تدبیر برای آینده» نیست و دقیقاً شبیه به «طرفداری از یک تیم فوتبال» شده است؟
♈️بیایید این پدیده خطرناک را در سه لایه روانشناختی کالبدشکافی کنیم:
♈️پیشلایه: انتخاب دلی، دفاع کورکورانه
قبل از هر چیز باید بدانیم که بسیاری از این طرفداریها، اصلاً بر پایه «شناخت و آگاهی» نیست. درست مثل طرفدار تیمی مثل «منچستر»، که شاید یکبار در کودکی از رنگ پیراهن یا بازی یک بازیکن خوشش آمده و از آن روز «طرفدار» شده، در سیاست هم بسیاری صرفاً بر اساس یک «حس زودگذر»، یک «سخنرانی پرشور» یا یک «جو خانوادگی» به جناحی علاقهمند شدهاند.
♈️آنها هیچ *دلیل برهانی و اثباتی* برای انتخابشان ندارند؛ اول «علاقهمند» شدهاند و بعد برای این علاقه، شروع به توجیه و تفسیر کردهاند. برای این آدمها، جناح سیاسی یک «معشوق» است، نه یک «برنامه کاری».
🔰۱. لایه اول: وقتی «من» تبدیل به «جناح» میشود
در این مرحله، فرد دیگر «طرفدار» یک تفکر نیست، بلکه با آن «یکی» شده است. جناح سیاسی برای او مثل پیراهن تیم محبوب است.
نقد آن جناح، برای او نقد یک سیاست نیست، بلکه «توهین به ناموس فکری» و حمله به شخصیت خودش تلقی میشود. در این فضا، حقیقت اهمیت ندارد؛ فقط «برد تیم ما» مهم است.
🔰۲. لایه دوم: سد محکمی به نام هزینه غرق شده (بنبست فکری)
در این لایه، فرد حتی ذرهای اجازه نمیدهد فکر دیگری به ذهنش خطور کند. چرا؟ چون او سالها با دوست و دشمن، با برادر و همکار، سر این تیم یا جناح «کری» خوانده، درگیر شده و پلهای پشت سرش را خراب کرده است.
پذیرش کمترین اشتباه از سوی جناح خودی، برای او به معنای «باختن در برابر تمام رقبای زندگیاش» است. او ترجیح میدهد تا ابد در اشتباه بماند، اما در مقابل کسی که سالها با او بحث کرده، سرش را پایین نیندازد. اینجا نه برهانی وجود دارد و نه عقلانیتی؛ فقط *غرور* است که جای همه چیز را میگیرد.
🔰۳. لایه سوم: وقتی پاسخ ناکامی، خشونت است (شکستن شیشه اتوبوسها)
خطرناکترین بخش هواداری سیاسی اینجاست. همانطور که تماشاچی متعصب وقتی تیمش در یک بازی سرنوشتساز میبازد، به جای تحلیل فنی، به خیابان میریزد، شیشه اتوبوس میشکند و آتش میزند، «هوادار سیاسی» هم در برابر شکست پروژههای جناحش، به «خشونت کلامی و ساختاری» روی میآورد. او چون نمیتواند با واقعیت «ناکامی» کنار بیاید و دلیلی هم برای دفاع منطقی ندارد، به زمین و زمان فحش میدهد، رقیب را لجنمال میکند و حاضر است امنیت روانی و فیزیکی جامعه را به خطر بیندازد تا خشم ناشی از «فروریختن بت ذهنیاش» را تخلیه کند. برای او، آتش زدن سطل آشغال یا ترور شخصیت منتقدان، راهی برای فرار از درد حقیقت است.
♈️نتیجهگیری: از هوادار به شهروند
تیمهای فوتبال میبرند و میبازند و زندگی ما تغییر نمیکند؛ اما در سیاست، باخت یک تفکر غلط، یعنی برد یک ملت. اگر یاد نگیریم که «نقد خودی» بزرگترین شجاعت است، همیشه در لایه دوم باقی میمانیم؛ جایی که تعصب، ما را به سربازانی تبدیل میکند که برای «نباختن در کریخوانی»، حاضرند آینده کشور را قربانی کنند.
♈️بیایید از خودمان بپرسیم:
ما نگران ایرانیم، یا نگران بقدرت نرسیدن برخی سیاسیون قدرت طلب که برای منافع حزبی دیگران را سیاهی لشکر پشت خود کردهاند، و ما به تلهای افتادیم که تمام فکرما اینست تا جلوی فلانی «کم نیاوریم»؟
✍احمد یغما
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👎2👌2👍1
❓چرا مخالفت دیگران عشق را تشدید میکند؟
✔️اثر رومئو و ژولیت نوعی خطای شناختیست که میگوید: «زمانی که دیگران با رابطهی عاطفی دو نفر مخالفت میکنند، گاهی این مخالفت باعث میشود عشق و وابستگیِ آن دو بیشتر و شدیدتر شود. بهعبارتدیگر، مخالفت دیگران با یک رابطهی عاطفی ممکن است آن رابطه را قویتر، ارزشمندتر و هیجانیتر کند.
✔️نام این خطای شناختی از نمایشنامهی رومئو و ژولیت گرفته شده است؛ رومئو و ژولیت نمایشنامهای از ویلیام شکسپیر است که داستان عشق دو نوجوان از دو خانوادهی دشمن را روایت میکند. مخالفت خانوادهها عشق آنها را شدیدتر میکند، اما مجموعهای از سوءتفاهمها و حوادث تلخ سرانجام به مرگ هر دو میانجامد. درواقع، این نمایشنامه روایتگر عشقیست که به خاطر مخالفت و ممنوعیت قویتر میشود، اما به تراژدی میانجامد.
▪️خلاصه، زمانی که انسان احساس کند رابطهی عاطفیاش با دیگران محدود یا ممنوع میشود، تمایلش به حفظ و تقویت آن رابطه بیشتر میشود.
➕برای مثال، وقتی والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری با این فرد رابطه داشته باشی.»، او این را محدودیت آزادی تفسیر میکند؛ درنتیجه، میل به حفظ و تقویت رابطه بیشتر میشود.
➕این خطای شناختی نشان میدهد که چگونه فشارهای اجتماعی و ممنوعیتها میتوانند قضاوت منطقی انسان را تحریف کنند، و عشق را که یک «تجربهی عاطفی»ست به یک «نبرد هیجانی» تبدیل کنند.
➕اثر رومئو و ژولیت با «اثر میوهی ممنوعه»¹ ارتباط تنگاتنگی دارد. اثر میوهی ممنوعه به تمایل انسان برای افزایش توجه و تمایل به چیزی پس از ممنوع یا محدود شدن آن اشاره میکند.
➕نام این خطای شناختی از داستان مشهور آدم و حوا گرفته شده است. در این داستان، خداوند خوردن میوهی درخت سیب را برای آدم و حوا ممنوع میکند. همین ممنوعیت باعث میشود آن میوه اهمیت و جذابیت ویژهای پیدا کند، و درنهایت آدم و حوا به سوی آن کشیده شوند.
➕روانشناسان از این داستان بهعنوان یک استعاره استفاده کردهاند و به این نتیجه رسیدهاند که گاهی ارزش یا جذابیت یک چیز نه بهخاطر ویژگیهای ذاتی آن، بلکه به دلیل ممنوعیت آن افزایش مییابد. به همین دلیل، هرگاه ممنوعیت باعث افزایش میل و کنجکاوی نسبت به چیزی شود، از اصطلاح «اثر میوهی ممنوعه» استفاده میکنند.
➕برای مثال، کتابی که ممنوع میکنند یا رابطهای که با مخالفت شدید مواجه میشود، ممکن است ارزشمندتر و جذابتر از قبل به نظر برسد. یا وقتی که والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری این فیلم را ببینی.»، ناگهان کنجکاوی و تمایل کودک نسبت به آن فیلم بیشتر میشود.
✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
✔️اثر رومئو و ژولیت نوعی خطای شناختیست که میگوید: «زمانی که دیگران با رابطهی عاطفی دو نفر مخالفت میکنند، گاهی این مخالفت باعث میشود عشق و وابستگیِ آن دو بیشتر و شدیدتر شود. بهعبارتدیگر، مخالفت دیگران با یک رابطهی عاطفی ممکن است آن رابطه را قویتر، ارزشمندتر و هیجانیتر کند.
✔️نام این خطای شناختی از نمایشنامهی رومئو و ژولیت گرفته شده است؛ رومئو و ژولیت نمایشنامهای از ویلیام شکسپیر است که داستان عشق دو نوجوان از دو خانوادهی دشمن را روایت میکند. مخالفت خانوادهها عشق آنها را شدیدتر میکند، اما مجموعهای از سوءتفاهمها و حوادث تلخ سرانجام به مرگ هر دو میانجامد. درواقع، این نمایشنامه روایتگر عشقیست که به خاطر مخالفت و ممنوعیت قویتر میشود، اما به تراژدی میانجامد.
▪️خلاصه، زمانی که انسان احساس کند رابطهی عاطفیاش با دیگران محدود یا ممنوع میشود، تمایلش به حفظ و تقویت آن رابطه بیشتر میشود.
➕برای مثال، وقتی والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری با این فرد رابطه داشته باشی.»، او این را محدودیت آزادی تفسیر میکند؛ درنتیجه، میل به حفظ و تقویت رابطه بیشتر میشود.
➕این خطای شناختی نشان میدهد که چگونه فشارهای اجتماعی و ممنوعیتها میتوانند قضاوت منطقی انسان را تحریف کنند، و عشق را که یک «تجربهی عاطفی»ست به یک «نبرد هیجانی» تبدیل کنند.
➕اثر رومئو و ژولیت با «اثر میوهی ممنوعه»¹ ارتباط تنگاتنگی دارد. اثر میوهی ممنوعه به تمایل انسان برای افزایش توجه و تمایل به چیزی پس از ممنوع یا محدود شدن آن اشاره میکند.
➕نام این خطای شناختی از داستان مشهور آدم و حوا گرفته شده است. در این داستان، خداوند خوردن میوهی درخت سیب را برای آدم و حوا ممنوع میکند. همین ممنوعیت باعث میشود آن میوه اهمیت و جذابیت ویژهای پیدا کند، و درنهایت آدم و حوا به سوی آن کشیده شوند.
➕روانشناسان از این داستان بهعنوان یک استعاره استفاده کردهاند و به این نتیجه رسیدهاند که گاهی ارزش یا جذابیت یک چیز نه بهخاطر ویژگیهای ذاتی آن، بلکه به دلیل ممنوعیت آن افزایش مییابد. به همین دلیل، هرگاه ممنوعیت باعث افزایش میل و کنجکاوی نسبت به چیزی شود، از اصطلاح «اثر میوهی ممنوعه» استفاده میکنند.
➕برای مثال، کتابی که ممنوع میکنند یا رابطهای که با مخالفت شدید مواجه میشود، ممکن است ارزشمندتر و جذابتر از قبل به نظر برسد. یا وقتی که والدین به فرزندشان میگویند: «تو حق نداری این فیلم را ببینی.»، ناگهان کنجکاوی و تمایل کودک نسبت به آن فیلم بیشتر میشود.
✍محمدرضا سلیمی
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍5👎2
.
تو احمق نبودی و نیستی، اوضاع خراب است
تقصیر تو نیست، اوضاع خراب است. تو آدمِ ضعیفی نبودی، اوضاع خراب است.
تو دیوانه نبودی و نیستی، اوضاع خراب است. تو احمق و گیج نیستی، اوضاع خراب است.
خودت را محاکمه نکن، تو نمیتوانستی برای هر تصمیمت به جای یک دولت یا به جای کل جهان فکر کنی و بعد تصمیم بگیری.
تو نمیتوانستی همه چیز را پیشبینی کنی و تازه اگر پیشبینی میکردی نمیتوانستی باور کنی، یا حتی اگر باور میکردی که به اینجا میرسیم، چیزی نمیتوانست تو را یکسره مصون کند.
تو هرقدر هم هشیار میبودی نمیتوانستی به جبرهای گوناگون غلبه کنی.
تو رفتهای و داری درد میکشی (کم هم نه)، ماندهای و داری درد میکشی (لحظه به لحظه)، رشته مورد علاقهات را خواندهای و داری درد میکشی (میگویی کاش کار پولسازتری میداشتی)، رشتۀ مورد علاقهات را نخواندهای و داری درد میکشی (چون همان که قرار بود علیرغم بیعلاقگی از نظر مالی مصونت کند هم نمیکند)
وارد رابطه شدهای و داری درد میکشی (از دوری، از هزینههای رابطه، از نگرانی برای او و خودت و از ابهام آینده)
جدا شدهای و داری درد میکشی (که حالا باید همۀ اینها را تنها از سر بگذرانی، یا علاوه بر درد همه، دردِ تنهایی و زخمهای جدایی را هم داری)
مشاوره و درمان رفتهای و داری درد میکشی (آخر جادو که نیست، دردِ بیرون را که یکسره چاره نمیکند)، هیچ کدام از این کارها را نکردهای و داری درد میکشی (ابزارهای جدیدی هم برای فهمیدن وکاری کردن پیدا نکردهای).
واقعیت این است که نمیشد درد نکشی. بیا و این درد ِاضافه که «میشد درد نکشی» و تو اشتباه بودی که داری اینطور درد میکشی را تا جای ممکن کمتر بکشیم.
اوضاع خراب است و این خرابی آنچنانِ هر کدام از ما را آنچنانتر کرده. اوضاع خراب است و این خرابی، هزینههای نحوۀ بودن هر کدام از ما را بیشتر کرده است
همین.
اگر اوضاع بهتر بود، هر کدام از ما آدم معمولیای بودیم که با همۀ نقصها و ندانستههایمان زندگی میکردیم و برای دردهای معمولمان هم دنبال چارهای میگشتیم.
بیا و خرابیِ اوضاع را به حساب خودت ننویس. بیا سهمِ دردِ ناگزیرمان را برداریم و شانه زیرِ بار دردهای جدیدی نبریم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
تو احمق نبودی و نیستی، اوضاع خراب است
تقصیر تو نیست، اوضاع خراب است. تو آدمِ ضعیفی نبودی، اوضاع خراب است.
تو دیوانه نبودی و نیستی، اوضاع خراب است. تو احمق و گیج نیستی، اوضاع خراب است.
خودت را محاکمه نکن، تو نمیتوانستی برای هر تصمیمت به جای یک دولت یا به جای کل جهان فکر کنی و بعد تصمیم بگیری.
تو نمیتوانستی همه چیز را پیشبینی کنی و تازه اگر پیشبینی میکردی نمیتوانستی باور کنی، یا حتی اگر باور میکردی که به اینجا میرسیم، چیزی نمیتوانست تو را یکسره مصون کند.
تو هرقدر هم هشیار میبودی نمیتوانستی به جبرهای گوناگون غلبه کنی.
تو رفتهای و داری درد میکشی (کم هم نه)، ماندهای و داری درد میکشی (لحظه به لحظه)، رشته مورد علاقهات را خواندهای و داری درد میکشی (میگویی کاش کار پولسازتری میداشتی)، رشتۀ مورد علاقهات را نخواندهای و داری درد میکشی (چون همان که قرار بود علیرغم بیعلاقگی از نظر مالی مصونت کند هم نمیکند)
وارد رابطه شدهای و داری درد میکشی (از دوری، از هزینههای رابطه، از نگرانی برای او و خودت و از ابهام آینده)
جدا شدهای و داری درد میکشی (که حالا باید همۀ اینها را تنها از سر بگذرانی، یا علاوه بر درد همه، دردِ تنهایی و زخمهای جدایی را هم داری)
مشاوره و درمان رفتهای و داری درد میکشی (آخر جادو که نیست، دردِ بیرون را که یکسره چاره نمیکند)، هیچ کدام از این کارها را نکردهای و داری درد میکشی (ابزارهای جدیدی هم برای فهمیدن وکاری کردن پیدا نکردهای).
واقعیت این است که نمیشد درد نکشی. بیا و این درد ِاضافه که «میشد درد نکشی» و تو اشتباه بودی که داری اینطور درد میکشی را تا جای ممکن کمتر بکشیم.
اوضاع خراب است و این خرابی آنچنانِ هر کدام از ما را آنچنانتر کرده. اوضاع خراب است و این خرابی، هزینههای نحوۀ بودن هر کدام از ما را بیشتر کرده است
همین.
اگر اوضاع بهتر بود، هر کدام از ما آدم معمولیای بودیم که با همۀ نقصها و ندانستههایمان زندگی میکردیم و برای دردهای معمولمان هم دنبال چارهای میگشتیم.
بیا و خرابیِ اوضاع را به حساب خودت ننویس. بیا سهمِ دردِ ناگزیرمان را برداریم و شانه زیرِ بار دردهای جدیدی نبریم.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👏6❤2👎2
✅ آیا حجاب، ریشه در ایران باستان دارد؟
بارها از معلمان دینی و حتی تاریخ، این جمله را شنیدیم که:«حجاب در ایران باستان بسیار سختگیرانهتر بود، بهطوریکه زنان ایرانی با آمدن حکم حجاب اسلامی راحتتر شدند!» همین امروز، کتاب دینی دهم مینویسد:«زنان ایرانی قبل از اسلام که عموما پیروی آیین زردشت بودند، با پوشش کامل! در محافل عمومی رفت و آمد میکردند. پوشش و حجاب زنان در ایران باستان چنان برجسته بود که حتی برخی از مورخان غربی بر این باورند که میتوان ایران باستان را منشأ اصلی گسترش حجاب در جهان دانست.»{دینی دهم، ص ۱۵۰}
نویسنده محترم کتاب دینی، از این برخی مورخان غربی تنها به ویل دورانت، ج۲، ص۷۸ ارجاع داده، ویل دورانتی که اصلا تخصصی در ایران باستان ندارند. او مورخی عمومی ست و بخش ایران باستانِ کتاب تاریخ تمدن را با مراجعه به منابع یونانی و بدون هیچگونه نقد تاریخی نگاشته است.
باید توجه داشت حجاب مدنظر کتاب دینی (در عرف رایج و اصول شرعی) تعریفی دارد که شامل پوشش بدن، به جز گردی صورت و دستها از مچ به پایین است. پوشش اسلامی، بسته به شرایط، گاه شامل پوشاندن صورت نیز میشده است. به علاوه در اسلام، برجستگیهای بدن زن نیز نباید مشخص باشند و پوشیدن البسه رنگی یا جواهراتی که جلب توجه کند نیز ممنوع است. اما آیا چنین چیزی را در میان زنان ایران باستان سراغ داریم؟
❌ خیر
البته تردیدی نیست که مردان و زنان ایرانی نسبت به دیگر اقوام (یونانیها، رومیان، مصریان و...) پوشیدهتر لباس میپوشیدند. در سنگنگارههای تختجمشید، اقوام ایرانی همیشه لباسهایی با آستین بلند و شلوار، یا ردای بلند بر تن دارند و حتی لباس آستین کوتاه نمیپوشند و پاها و بازوهای ایشان مشخص نیست.
زنان ایرانی نیز پوششی در همین حد داشتند، به علاوه گاه ردایی از پشت سرشان آویزان میشد و تا پشت زانو میرسید. (تصویر۱) با این حال صورت، گردن و گیسوانشان کاملا مشخص بود. برخی حتی همین ردا را هم نمیپوشیدند و موهایشان کاملا رها بود. به علاوه تلاشی نیز در پوشاندن و پنهان کردن برجستگیهای طبیعی بدن زنان دیده نمیشود.(تصویر۲)
برای مثال، در نگاره داسکلیون، زنان پارسی را میبینیم که با پوشش ردای هخامنشی سوار بر اسب هستند. (تصویر۳) جالب است که حکومت ایران در آن زمان، اسبسواری زنان را باعث تحریک مردان نمیدانسته، بهعکس الان که برخی در قرن ۲۱، توان دیدن دوچرخه سواری یا موتور سواری زنان را ندارند.
به علاوه مهرهای تختجمشید عکس زنانی را بر خود دارند که صورت و گیسوانشان مشخص است. (تصویر۴) برخی دوستان تاریخندان چندی پیش سنگنگارهای از تختجمشید را که در آن مردی با لباس و صورت پوشیده دیده میشود، از سر ناآگاهی یا آگاهی منتشر کرده و آن را سندی از وجود پوشیه و روبنده در میان زنان ایران باستان دانسته بودند!(تصویر۵)
در دوره اشکانی و ساسانی هم شاهد پوشش مو و صورت زنان ایرانی نیستیم. در دورههای صفویه و قاجار، زمانی که شاه و اهل حرمش از جایی عبور میکردند، جارچیان ندای «کور شوید، دور شوید» سرمیدادند تا مبادا چشم مردان نامحرم به زنان پیچیده در چادر و چاقچور شاه که عملا هم چیزی ازشان معلوم نبود، بیفتد.
این در حالیست که شاهان ساسانی و اشکانی تصویر خودشان را در کنار همسرانشان بر سکهها و سنگنگارههایی حک میکردند که تمام مردم آن را میدیدند. برای مثال تصویر ملکه موزا بر سکههای فرهاد پنجم اشکانی دیده میشود. (تصویر۶) تصویر شاپوهردختک همسر بهرام دوم ساسانی بر سکههای او و سنگنگاره نقش رستم (تصویر۷) نقر شده است.
همچنین پیکر اردشیرآناهید، همسر بهرام دوم در نگاره برم دلک(تصویر۸) قابل مشاهده است. بوران، ملکه ساسانی نیز بدون هیچ منعی، تصویر خودش را بر سکههایی که در دست هزاران مرد قرار میگرفت، ضرب کرده است. (تصویر۹) در هیچ کدام از این سکهها یا سنگنگارهها صورت و موهای زنان پوشیده نیست.
جالب اینجاست که این مفهوم از حجاب حتی در دوره اسلامی نیز تا حدی حفظ شد. باید توجه داشت که تا دوره قاجار، حجاب چادر و روبنده، مخصوص زنان شهری بود که کمتر از ۲۰ درصد جمعیت را تشکیل میدادند. زنان عشایر و روستاییان از البسه محلی استفاده میکردند که که نه تنها صورت بلکه قسمتهای بسیاری از موهایشان را دربر نمیگرفت و امروزه میتوان نمونههای آن را را در لباسهای محلی کردی، لری، مازنی و... دید.
✍️ فاطمه کاملی، دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ ایران باستان دانشگاه تهران، ۲۸ شهریور ۱۴۰۱
@hooreechannel 🌹
بارها از معلمان دینی و حتی تاریخ، این جمله را شنیدیم که:«حجاب در ایران باستان بسیار سختگیرانهتر بود، بهطوریکه زنان ایرانی با آمدن حکم حجاب اسلامی راحتتر شدند!» همین امروز، کتاب دینی دهم مینویسد:«زنان ایرانی قبل از اسلام که عموما پیروی آیین زردشت بودند، با پوشش کامل! در محافل عمومی رفت و آمد میکردند. پوشش و حجاب زنان در ایران باستان چنان برجسته بود که حتی برخی از مورخان غربی بر این باورند که میتوان ایران باستان را منشأ اصلی گسترش حجاب در جهان دانست.»{دینی دهم، ص ۱۵۰}
نویسنده محترم کتاب دینی، از این برخی مورخان غربی تنها به ویل دورانت، ج۲، ص۷۸ ارجاع داده، ویل دورانتی که اصلا تخصصی در ایران باستان ندارند. او مورخی عمومی ست و بخش ایران باستانِ کتاب تاریخ تمدن را با مراجعه به منابع یونانی و بدون هیچگونه نقد تاریخی نگاشته است.
باید توجه داشت حجاب مدنظر کتاب دینی (در عرف رایج و اصول شرعی) تعریفی دارد که شامل پوشش بدن، به جز گردی صورت و دستها از مچ به پایین است. پوشش اسلامی، بسته به شرایط، گاه شامل پوشاندن صورت نیز میشده است. به علاوه در اسلام، برجستگیهای بدن زن نیز نباید مشخص باشند و پوشیدن البسه رنگی یا جواهراتی که جلب توجه کند نیز ممنوع است. اما آیا چنین چیزی را در میان زنان ایران باستان سراغ داریم؟
❌ خیر
البته تردیدی نیست که مردان و زنان ایرانی نسبت به دیگر اقوام (یونانیها، رومیان، مصریان و...) پوشیدهتر لباس میپوشیدند. در سنگنگارههای تختجمشید، اقوام ایرانی همیشه لباسهایی با آستین بلند و شلوار، یا ردای بلند بر تن دارند و حتی لباس آستین کوتاه نمیپوشند و پاها و بازوهای ایشان مشخص نیست.
زنان ایرانی نیز پوششی در همین حد داشتند، به علاوه گاه ردایی از پشت سرشان آویزان میشد و تا پشت زانو میرسید. (تصویر۱) با این حال صورت، گردن و گیسوانشان کاملا مشخص بود. برخی حتی همین ردا را هم نمیپوشیدند و موهایشان کاملا رها بود. به علاوه تلاشی نیز در پوشاندن و پنهان کردن برجستگیهای طبیعی بدن زنان دیده نمیشود.(تصویر۲)
برای مثال، در نگاره داسکلیون، زنان پارسی را میبینیم که با پوشش ردای هخامنشی سوار بر اسب هستند. (تصویر۳) جالب است که حکومت ایران در آن زمان، اسبسواری زنان را باعث تحریک مردان نمیدانسته، بهعکس الان که برخی در قرن ۲۱، توان دیدن دوچرخه سواری یا موتور سواری زنان را ندارند.
به علاوه مهرهای تختجمشید عکس زنانی را بر خود دارند که صورت و گیسوانشان مشخص است. (تصویر۴) برخی دوستان تاریخندان چندی پیش سنگنگارهای از تختجمشید را که در آن مردی با لباس و صورت پوشیده دیده میشود، از سر ناآگاهی یا آگاهی منتشر کرده و آن را سندی از وجود پوشیه و روبنده در میان زنان ایران باستان دانسته بودند!(تصویر۵)
در دوره اشکانی و ساسانی هم شاهد پوشش مو و صورت زنان ایرانی نیستیم. در دورههای صفویه و قاجار، زمانی که شاه و اهل حرمش از جایی عبور میکردند، جارچیان ندای «کور شوید، دور شوید» سرمیدادند تا مبادا چشم مردان نامحرم به زنان پیچیده در چادر و چاقچور شاه که عملا هم چیزی ازشان معلوم نبود، بیفتد.
این در حالیست که شاهان ساسانی و اشکانی تصویر خودشان را در کنار همسرانشان بر سکهها و سنگنگارههایی حک میکردند که تمام مردم آن را میدیدند. برای مثال تصویر ملکه موزا بر سکههای فرهاد پنجم اشکانی دیده میشود. (تصویر۶) تصویر شاپوهردختک همسر بهرام دوم ساسانی بر سکههای او و سنگنگاره نقش رستم (تصویر۷) نقر شده است.
همچنین پیکر اردشیرآناهید، همسر بهرام دوم در نگاره برم دلک(تصویر۸) قابل مشاهده است. بوران، ملکه ساسانی نیز بدون هیچ منعی، تصویر خودش را بر سکههایی که در دست هزاران مرد قرار میگرفت، ضرب کرده است. (تصویر۹) در هیچ کدام از این سکهها یا سنگنگارهها صورت و موهای زنان پوشیده نیست.
جالب اینجاست که این مفهوم از حجاب حتی در دوره اسلامی نیز تا حدی حفظ شد. باید توجه داشت که تا دوره قاجار، حجاب چادر و روبنده، مخصوص زنان شهری بود که کمتر از ۲۰ درصد جمعیت را تشکیل میدادند. زنان عشایر و روستاییان از البسه محلی استفاده میکردند که که نه تنها صورت بلکه قسمتهای بسیاری از موهایشان را دربر نمیگرفت و امروزه میتوان نمونههای آن را را در لباسهای محلی کردی، لری، مازنی و... دید.
✍️ فاطمه کاملی، دانشجوی کارشناسی ارشد تاریخ ایران باستان دانشگاه تهران، ۲۸ شهریور ۱۴۰۱
@hooreechannel 🌹
Telegram
attach 📎
👍7👎2
♻️سوگند به خدا، اگر تمام شب را بر روى خارهاى سعدان به سر ببرم، و يا با غل و زنجير به اين سو يا آن سو كشيده شوم، خوش تر دارم تا خدا و پيامبرش را در روز قيامت، در حالى ملاقات كنم كه به بعضى از بندگان ستم، و چيزى از اموال عمومى را غصب كرده باشم. چگونه بر كسى ستم كنم براى نفس خويش، كه به سوى كهنگى و پوسيده شدن پيش مى رود، و در خاك، زمانى طولانى اقامت مى كند./از خطبه ۲۲۴ نهج البلاغه
👈علی جان! می بینی به کجا رسیده ایم که سخن گفتن از تو که حاضر نبودی دانه ای را از دهان موری بگیری، در تنها کشور شیعه تو، حمایت از ستم است!
🌹عید تو بر دوستداران واقعی ات مبارک🌹
@hooreechannel 🌹
👈علی جان! می بینی به کجا رسیده ایم که سخن گفتن از تو که حاضر نبودی دانه ای را از دهان موری بگیری، در تنها کشور شیعه تو، حمایت از ستم است!
🌹عید تو بر دوستداران واقعی ات مبارک🌹
@hooreechannel 🌹
👎3❤2👍2
🔹 خوشقلببودن شرط لازم تبدیلشدن به انسان چندُبعدی، مهربان و حکیم است، ولی شرط کافی نیست. انسانها به مهارتهای اجتماعی نیاز دارند.
🔹 باید اینطور باشد که اختلافنظر داشته باشیم و رابطه را سمی نکنیم؛ خوب گوش بدهیم؛ گفتوگویی را مؤدبانه به پایان برسانیم؛ عذر بخواهیم و ببخشیم؛ دست رد به سینۀ کسی بزنیم بیآنکه دلش را بشکنیم؛ پای صحبت کسی بنشینیم که رنج میکشد؛ میزبان جمعی باشیم که همه در آن احساس راحتی کنند؛ مسائل را از منظر افراد دیگر ببینیم.
🔹 اینها برخی از مهمترین مهارتهای هر انسان هستند، اما در مدرسه آموزششان نمیدهیم. گاهی به نظر میآید بهعمد جامعهای ساختهایم که مردمش بلد نباشند مهمترین فعالیتهای زندگی را انجام دهند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel
🔹 باید اینطور باشد که اختلافنظر داشته باشیم و رابطه را سمی نکنیم؛ خوب گوش بدهیم؛ گفتوگویی را مؤدبانه به پایان برسانیم؛ عذر بخواهیم و ببخشیم؛ دست رد به سینۀ کسی بزنیم بیآنکه دلش را بشکنیم؛ پای صحبت کسی بنشینیم که رنج میکشد؛ میزبان جمعی باشیم که همه در آن احساس راحتی کنند؛ مسائل را از منظر افراد دیگر ببینیم.
🔹 اینها برخی از مهمترین مهارتهای هر انسان هستند، اما در مدرسه آموزششان نمیدهیم. گاهی به نظر میآید بهعمد جامعهای ساختهایم که مردمش بلد نباشند مهمترین فعالیتهای زندگی را انجام دهند.
@tarjomaanweb
@hooreechannel
❤5
⚠️ ۳۰٪ مردان دیگر تلاشی برای رابطه نمیکنند!
تحقیقات جدید نشون میده:
▫️ بیش از ۳۰ درصد مردان برای جذب زنان هیچ تلاشی نمیکنند.
▫️ طبق تحقیق Pew Research Center (۲۰۲۳)، حدود ۳۷٪ مردان مجرد اصلاً در حال تلاش برای ورود به رابطه نیستند.
▫️ دلایل اصلی:
• نبود انگیزه
• استرس و فشار اقتصادی
• ترس از رد شدن و تجربههای عاطفی سخت
▫️ بسیاری از مردان ترجیح میدن انرژیشون رو روی کار، سرگرمیها و آرامش ذهنی بذارن تا رقابت برای دیده شدن.
💡 شاید زمانش رسیده رابطهها رو از فضای رقابتی بیرون بیاریم و روی «آرامش دوطرفه»، «فهم مشترک» و «احترام متقابل» تمرکز کنیم.
منبع: Pew Research Center — "Not Looking for a Relationship: Reasons Men and Women Give" (2023)
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
تحقیقات جدید نشون میده:
▫️ بیش از ۳۰ درصد مردان برای جذب زنان هیچ تلاشی نمیکنند.
▫️ طبق تحقیق Pew Research Center (۲۰۲۳)، حدود ۳۷٪ مردان مجرد اصلاً در حال تلاش برای ورود به رابطه نیستند.
▫️ دلایل اصلی:
• نبود انگیزه
• استرس و فشار اقتصادی
• ترس از رد شدن و تجربههای عاطفی سخت
▫️ بسیاری از مردان ترجیح میدن انرژیشون رو روی کار، سرگرمیها و آرامش ذهنی بذارن تا رقابت برای دیده شدن.
💡 شاید زمانش رسیده رابطهها رو از فضای رقابتی بیرون بیاریم و روی «آرامش دوطرفه»، «فهم مشترک» و «احترام متقابل» تمرکز کنیم.
منبع: Pew Research Center — "Not Looking for a Relationship: Reasons Men and Women Give" (2023)
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍10❤2👎2😢1
باز پس گیری معانی واژه ها گامی به سوی دموکراسی
طی سدهها در جامعهای زیسته و بالیدهایم که بر پایهٔ اقتدار، ترس، زور و نابرابری استوار بوده است. در چنین شرایطی، برای بقا رفتارهایی را آموختهایم که با رفتار مردم در جوامع دموکراتیک تفاوتهای چشمگیری دارد. ما معمولاً این تفاوتها را صرفاً «تفاوت فرهنگی» مینامیم، بیآنکه از خود بپرسیم ریشهٔ آنها در کجاست.
این پرسش به تفصیل در دو کتاب
ما چرا چنین شدیم و در اسارت فرهنگ به تفصیل بررسی شده اند.
یکی از نکات مهمی که در این آثار مطرح شده، چگونگی دگرگون شدن معنای واژهها در جوامع استبدادی است.
نظامهای دیکتاتوری برای حفظ خود، از همان دوران کودکی و از طریق آموزش، کتابهای درسی و رسانهها، مفاهیم را به گونهای بازتعریف میکنند که به سود بقای آنان باشد.
برای مثال، واژهٔ «احترام» را جایگزین «ترس» میکنند. در نتیجه، بلهقربانگویی، اظهار ارادت و اطاعت از مافوق، که اغلب از ترس سرچشمه میگیرد، به عنوان ادب و احترام شناخته میشود. به این ترتیب، زیردست خود را مؤدب میپندارد و فرادست نیز به جای آنکه منشأ ترس باشد، خود را شایستهٔ احترام میبیند. چنین برداشتی به حفظ روابط نابرابر و ساختارهای طبقاتی کمک میکند.
نمونهٔ دیگر را میتوان در شیوهٔ خطاب کردن افراد مشاهده کرد. در بسیاری از جوامع مدرن، افراد صرفنظر از جایگاه اجتماعی خود از ضمیر «من» برای اشاره به خویش استفاده میکنند، اما در فرهنگهای سلسلهمراتبی، افراد در برابر صاحبان قدرت خود را «جاننثار»، «خاکِ پا»، «مخلص» یا «چاکر» مینامند. به همین ترتیب، به جای یک خطاب ساده و برابر یعنی "شما"، از عناوینی چون «حضرتعالی»، «جنابعالی» و «سرکار عالی» استفاده میشود. این شیوههای زبانی بازتاب همان روابط نابرابری هستند که به تداوم نظامهای سلسلهمراتبی کمک میکنند.
نمونهٔ دیگر، مفهوم «خوب بودن» است. در فرهنگ مدرن، خوبی معمولاً با صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به حقوق دیگران سنجیده میشود. اما در بسیاری از فرهنگهای استبدادزده خوب بودن با مطیع و حرفشنو بودن گره خورده است. از سوی دیگر، ابراز نظر مستقل، که در جوامع دموکراتیک ارزشمند شمرده میشود، در جوامع استبداد زده اغلب «بیادبی» یا «گستاخی» تلقی میشود و پذیرش اشتباه و عذرخواهی نیز، که نشانهٔ بلوغ و مسئولیتپذیری است، از زیردستان بیشتر انتظار میرود تا صاحبان قدرت.
این نمونهها نشان میدهد که چگونه زبان میتواند به ابزاری برای بازتولید روابط نابرابر تبدیل شود.
هنگامی که مردم این مفاهیم را طبیعی و اخلاقی میپندارند، ناخواسته رفتارهایی را بازتولید میکنند که با روح دموکراسی ناسازگار است.
از این رو، یکی از گامهای ضروری در مسیر دموکراسی، بازاندیشی در معنای واژههایی چون احترام، وفاداری، فضیلت، ادب و حتی «خوب بودن» است و تا زمانی که فردفردِ ما متوجه این دگرگونیهای پنهان در زبان و فرهنگ نشویم و برای بازپسگیری معنای واقعی واژهها نکوشیم، روابط استبدادی همچنان در زندگی روزمرهٔ ما بازتولید خواهند شد و دستیابی به فرهنگی دموکراتیک دشوار خواهد ماند.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
طی سدهها در جامعهای زیسته و بالیدهایم که بر پایهٔ اقتدار، ترس، زور و نابرابری استوار بوده است. در چنین شرایطی، برای بقا رفتارهایی را آموختهایم که با رفتار مردم در جوامع دموکراتیک تفاوتهای چشمگیری دارد. ما معمولاً این تفاوتها را صرفاً «تفاوت فرهنگی» مینامیم، بیآنکه از خود بپرسیم ریشهٔ آنها در کجاست.
این پرسش به تفصیل در دو کتاب
ما چرا چنین شدیم و در اسارت فرهنگ به تفصیل بررسی شده اند.
یکی از نکات مهمی که در این آثار مطرح شده، چگونگی دگرگون شدن معنای واژهها در جوامع استبدادی است.
نظامهای دیکتاتوری برای حفظ خود، از همان دوران کودکی و از طریق آموزش، کتابهای درسی و رسانهها، مفاهیم را به گونهای بازتعریف میکنند که به سود بقای آنان باشد.
برای مثال، واژهٔ «احترام» را جایگزین «ترس» میکنند. در نتیجه، بلهقربانگویی، اظهار ارادت و اطاعت از مافوق، که اغلب از ترس سرچشمه میگیرد، به عنوان ادب و احترام شناخته میشود. به این ترتیب، زیردست خود را مؤدب میپندارد و فرادست نیز به جای آنکه منشأ ترس باشد، خود را شایستهٔ احترام میبیند. چنین برداشتی به حفظ روابط نابرابر و ساختارهای طبقاتی کمک میکند.
نمونهٔ دیگر را میتوان در شیوهٔ خطاب کردن افراد مشاهده کرد. در بسیاری از جوامع مدرن، افراد صرفنظر از جایگاه اجتماعی خود از ضمیر «من» برای اشاره به خویش استفاده میکنند، اما در فرهنگهای سلسلهمراتبی، افراد در برابر صاحبان قدرت خود را «جاننثار»، «خاکِ پا»، «مخلص» یا «چاکر» مینامند. به همین ترتیب، به جای یک خطاب ساده و برابر یعنی "شما"، از عناوینی چون «حضرتعالی»، «جنابعالی» و «سرکار عالی» استفاده میشود. این شیوههای زبانی بازتاب همان روابط نابرابری هستند که به تداوم نظامهای سلسلهمراتبی کمک میکنند.
نمونهٔ دیگر، مفهوم «خوب بودن» است. در فرهنگ مدرن، خوبی معمولاً با صداقت، مسئولیتپذیری و احترام به حقوق دیگران سنجیده میشود. اما در بسیاری از فرهنگهای استبدادزده خوب بودن با مطیع و حرفشنو بودن گره خورده است. از سوی دیگر، ابراز نظر مستقل، که در جوامع دموکراتیک ارزشمند شمرده میشود، در جوامع استبداد زده اغلب «بیادبی» یا «گستاخی» تلقی میشود و پذیرش اشتباه و عذرخواهی نیز، که نشانهٔ بلوغ و مسئولیتپذیری است، از زیردستان بیشتر انتظار میرود تا صاحبان قدرت.
این نمونهها نشان میدهد که چگونه زبان میتواند به ابزاری برای بازتولید روابط نابرابر تبدیل شود.
هنگامی که مردم این مفاهیم را طبیعی و اخلاقی میپندارند، ناخواسته رفتارهایی را بازتولید میکنند که با روح دموکراسی ناسازگار است.
از این رو، یکی از گامهای ضروری در مسیر دموکراسی، بازاندیشی در معنای واژههایی چون احترام، وفاداری، فضیلت، ادب و حتی «خوب بودن» است و تا زمانی که فردفردِ ما متوجه این دگرگونیهای پنهان در زبان و فرهنگ نشویم و برای بازپسگیری معنای واقعی واژهها نکوشیم، روابط استبدادی همچنان در زندگی روزمرهٔ ما بازتولید خواهند شد و دستیابی به فرهنگی دموکراتیک دشوار خواهد ماند.
✍️طاهره شیخ الاسلام
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍7❤2👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تجرد قطعی در کمین جوانان ایرانی است!
بیش از ۱۷ میلیون جوان ایرانی هرگز ازدواج نکردهاند. این آمار نشوندهنده افزایش قابلتوجه پدیده «تجرد قطعی» در کشوره.
📊 وضعیت سنی:
• در گروه سنی بالای ۴۵ سال: ۱۴٪ زنان و ۴٪ مرد هرگز ازدواج نکردهاند
• زیر ۴۵ سال: حدود ۹.۵ میلیون مرد و ۷.۵ میلیون زن مجرد هستند
🔻 اوضاع داره بدتر میشه:
• سن تجرد قطعی دختران از ۴۵ به ۳۸ سال کاهش یافته
• در سال ۶۵، فقط ۱.۱٪ زنان ۵۰ ساله تجرد قطعی داشتند
• در سال ۱۴۰۲ این رقم به ۷.۷٪ رسیده (افزایش ۷ برابری!)
💡 نکته مهم:
به گفته جامعهشناسان، ۷۰٪ تجرد قطعی در دختران دهه شصتی انتخابی بوده، نه اجبار.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
بیش از ۱۷ میلیون جوان ایرانی هرگز ازدواج نکردهاند. این آمار نشوندهنده افزایش قابلتوجه پدیده «تجرد قطعی» در کشوره.
📊 وضعیت سنی:
• در گروه سنی بالای ۴۵ سال: ۱۴٪ زنان و ۴٪ مرد هرگز ازدواج نکردهاند
• زیر ۴۵ سال: حدود ۹.۵ میلیون مرد و ۷.۵ میلیون زن مجرد هستند
🔻 اوضاع داره بدتر میشه:
• سن تجرد قطعی دختران از ۴۵ به ۳۸ سال کاهش یافته
• در سال ۶۵، فقط ۱.۱٪ زنان ۵۰ ساله تجرد قطعی داشتند
• در سال ۱۴۰۲ این رقم به ۷.۷٪ رسیده (افزایش ۷ برابری!)
💡 نکته مهم:
به گفته جامعهشناسان، ۷۰٪ تجرد قطعی در دختران دهه شصتی انتخابی بوده، نه اجبار.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3😢2