ظهور یک نابرابری جدید
بگو چقدر پول داری تا بگویم چقدر می‌توانی سواد داشته باشی!
🔴 آنقدر تحقیقات در این زمینه پرشمارند که حالا دیگر می‌توان با اطمینان گفت، «متوسط سواد انسان‌ها رو به کاهش است». مثلاً در بیشتر کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، نمرات سوادآموزی بزرگسالان طی دههٔ گذشته ثابت مانده یا افت کرده است. تواناییِ خواندن و نوشتن در مدارس ابتدایی رو به کاهش است و اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی در میان دانش‌آموزان به‌شکلی بی‌سابقه افزایش پیدا کرده. اما یک چیز کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد: بیشترین نشانه‌های کاهش سواد و توانایی‌های ذهنی در میان فقیرترین گروه‌ها دیده می‌شود.
🔴 آنچه جان‌برن-مرداک، روزنامه‌نگار فایننشال‌تایمز، «فرهنگ پسامتنی» می‌خواند، یعنی جایگزینی خواندن با مصرفِ تصاویر و ویدئوهای کوتاه در شبکه‌های اجتماعی، می‌تواند نوعی نابرابری جدید ایجاد کند.
🔴 اتفاقی که شباهت بسیاری با مصرف خوراکی‌های ناسالم دارد. هرچه تنقلاتِ فرآوری‌شده دسترس‌پذیرتر و اعتیادآورتر شده‌اند، فاصله میان کسانی که امکانات لازم را برای سبک زندگی سالم دارند و کسانی که در برابر فرهنگ غذاییِ چاق‌کننده آسیب‌پذیرند بیشتر شده است. این شکاف آشکارا رنگ‌وبوی طبقاتی دارد؛ در سراسر غرب، چاقی با فقر پیوندی قوی دارد. بعید نیست در سال‌های آینده اختلال تمرکز، عملکرد نامناسب در مدرسه و کم‌سوادی هم پیوندی قدرتمند با سطح فقر پیدا کند.
🔴 ماریان وُلف، پژوهشگر و نویسندۀ کتاب «آهسته بشتاب» نشان داده است که پرورش توانایی خواندنِ متن‌های بلند واقعاً ذهن را دگرگون می‌کند: دایرۀ واژگان را بیشتر و فعالیت ذهنی را به نیمکرهٔ چپ که تحلیلی‌تر است می‌برد و توان تمرکز، استدلال و تفکر عمیق را بیشتر می‌کند.
🔴 اما توانایی خواندنِ متن‌های بلند، مهارتی ذاتی نیست و باید آموخته شود. در تاریخ مدرن، آموزشِ این مهارتِ بنیادین یکی از وظایف اصلی مدرسه بوده، اما محیط دیجیتال چنانکه کال نیوپورت در کتاب خود، کار عمیق، نشان میدهد، اساساً برای حواس‌پرتی ساخته شده: اعلان‌ها برای جلب توجه رقابت می‌کنند، شبکه‌های اجتماعی عمداً اعتیادآور طراحی شده‌اند و انبوه محتوا ما را به جابه‌جا شدنِ سریع کانونِ توجه عادت میدهد. این الگوریتم ذهن را به سرسری‌خوانی، یافتن الگوهای تکراری و پریدن بی‌وقفه از متنی به متن دیگر خو می‌دهند.
🔴 صریح باشیم: انتخاب شناختیِ سالم آسان نیست. در فرهنگی سرشار از سرگرمی‌های فوری، توانایی خواندن متن‌های بلند شاید به‌زودی به قلمرو خرده‌فرهنگ‌های نخبگان محدود شود.
🔴 اگر چنین اتفاقی بیفتد، چه می‌شود؟ نوجوانانی که توان اندیشیدن بلندمدت را از دست داده‌اند قبیله‌ای‌تر و غیرعقلانی‌تر می‌شوند؛ به واقعیت‌ها و حتی رویدادهای تاریخی بی‌اعتنایی می‌کنند، به «وایب» اهمیت می‌دهند تا استدلال، و آمادهٔ پذیرش نظریه‌های توطئه‌اند. اگر این توصیف آشناست، شاید نشانه‌ای است از آنکه تا چه اندازه در این مسیر پیش رفته‌ایم. این وضعیت فرصت تازه‌ای برای فساد در سیاست می‌سازد، چون مردم را مستعد فریب‌خوردن و ساده‌بینی می‌کند و همیشه سیاست‌مدارانی پیدا می‌شوند که از چنین مردمی سوءاستفاده کنند.
📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «تفکر دارد به کالایی لوکس بدل می‌شود»، نوشتۀ مری هرینگتون است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
بگو چقدر پول داری تا بگویم چقدر می‌توانی سواد داشته باشی!
🔴 آنقدر تحقیقات در این زمینه پرشمارند که حالا دیگر می‌توان با اطمینان گفت، «متوسط سواد انسان‌ها رو به کاهش است». مثلاً در بیشتر کشورهای عضو سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، نمرات سوادآموزی بزرگسالان طی دههٔ گذشته ثابت مانده یا افت کرده است. تواناییِ خواندن و نوشتن در مدارس ابتدایی رو به کاهش است و اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی در میان دانش‌آموزان به‌شکلی بی‌سابقه افزایش پیدا کرده. اما یک چیز کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد: بیشترین نشانه‌های کاهش سواد و توانایی‌های ذهنی در میان فقیرترین گروه‌ها دیده می‌شود.
🔴 آنچه جان‌برن-مرداک، روزنامه‌نگار فایننشال‌تایمز، «فرهنگ پسامتنی» می‌خواند، یعنی جایگزینی خواندن با مصرفِ تصاویر و ویدئوهای کوتاه در شبکه‌های اجتماعی، می‌تواند نوعی نابرابری جدید ایجاد کند.
🔴 اتفاقی که شباهت بسیاری با مصرف خوراکی‌های ناسالم دارد. هرچه تنقلاتِ فرآوری‌شده دسترس‌پذیرتر و اعتیادآورتر شده‌اند، فاصله میان کسانی که امکانات لازم را برای سبک زندگی سالم دارند و کسانی که در برابر فرهنگ غذاییِ چاق‌کننده آسیب‌پذیرند بیشتر شده است. این شکاف آشکارا رنگ‌وبوی طبقاتی دارد؛ در سراسر غرب، چاقی با فقر پیوندی قوی دارد. بعید نیست در سال‌های آینده اختلال تمرکز، عملکرد نامناسب در مدرسه و کم‌سوادی هم پیوندی قدرتمند با سطح فقر پیدا کند.
🔴 ماریان وُلف، پژوهشگر و نویسندۀ کتاب «آهسته بشتاب» نشان داده است که پرورش توانایی خواندنِ متن‌های بلند واقعاً ذهن را دگرگون می‌کند: دایرۀ واژگان را بیشتر و فعالیت ذهنی را به نیمکرهٔ چپ که تحلیلی‌تر است می‌برد و توان تمرکز، استدلال و تفکر عمیق را بیشتر می‌کند.
🔴 اما توانایی خواندنِ متن‌های بلند، مهارتی ذاتی نیست و باید آموخته شود. در تاریخ مدرن، آموزشِ این مهارتِ بنیادین یکی از وظایف اصلی مدرسه بوده، اما محیط دیجیتال چنانکه کال نیوپورت در کتاب خود، کار عمیق، نشان میدهد، اساساً برای حواس‌پرتی ساخته شده: اعلان‌ها برای جلب توجه رقابت می‌کنند، شبکه‌های اجتماعی عمداً اعتیادآور طراحی شده‌اند و انبوه محتوا ما را به جابه‌جا شدنِ سریع کانونِ توجه عادت میدهد. این الگوریتم ذهن را به سرسری‌خوانی، یافتن الگوهای تکراری و پریدن بی‌وقفه از متنی به متن دیگر خو می‌دهند.
🔴 صریح باشیم: انتخاب شناختیِ سالم آسان نیست. در فرهنگی سرشار از سرگرمی‌های فوری، توانایی خواندن متن‌های بلند شاید به‌زودی به قلمرو خرده‌فرهنگ‌های نخبگان محدود شود.
🔴 اگر چنین اتفاقی بیفتد، چه می‌شود؟ نوجوانانی که توان اندیشیدن بلندمدت را از دست داده‌اند قبیله‌ای‌تر و غیرعقلانی‌تر می‌شوند؛ به واقعیت‌ها و حتی رویدادهای تاریخی بی‌اعتنایی می‌کنند، به «وایب» اهمیت می‌دهند تا استدلال، و آمادهٔ پذیرش نظریه‌های توطئه‌اند. اگر این توصیف آشناست، شاید نشانه‌ای است از آنکه تا چه اندازه در این مسیر پیش رفته‌ایم. این وضعیت فرصت تازه‌ای برای فساد در سیاست می‌سازد، چون مردم را مستعد فریب‌خوردن و ساده‌بینی می‌کند و همیشه سیاست‌مدارانی پیدا می‌شوند که از چنین مردمی سوءاستفاده کنند.
📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «تفکر دارد به کالایی لوکس بدل می‌شود»، نوشتۀ مری هرینگتون است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
👍6👏1
.
گاهی فقط بغلم کن...
(آیین غر زدن!)
دیشب، دختر خردسالم به من گفت:
«بابا، من می‌خواهم بعضی شب‌ها بیایم پیشت غر بزنم.
تو هم باید قول بدهی فقط بغلم کنی و چیزی نگویی...»
گفتم: «قول می‌دهم.»
بعد با تعجب پرسیدم: «حالا باید چه کار کنم؟»
گفت: «آماده‌ای؟»
گفتم: «آماده‌ام.»
چراغ‌ها را خاموش کرد. آرام آمد، روی پاهایم چمباتمه زد و خودش را در آغوشم جا داد.
بعد شروع کرد...
گفت: «بابا، می‌دانی چقدر ناراحتم که دوست‌هایم از ساختمان ما رفتند؟ می‌دانی فردا امتحان زبان دارم و می‌ترسم نمره خوبی نگیرم؟ می‌دانی خاله رفته شمال و من دوست داشتم با او بروم...»
همین‌طور که غر می‌زد، صورتش پر از اشک شد.
من هم از فرصت استفاده کردم و به آیین او پیوستم.
او از ترک شدن‌ها، از دل‌تنگی‌ها، از ترس‌ها و از همه احساساتی می‌گفت که از اختیارش بیرون بود.
ناگهان دیدم خودم هم در همان آغوش، به همه چیزهایی فکر میکنم که این روزها دلم را سنگین کرده‌اند؛ به رفتن عزیزانم، به نگرانی‌های این روزها، به اندوه‌هایی که هیچ اراده‌ای نمی‌تواند یک‌شبه آن از میان بردارد
من هم پا‌به‌پای او گریه کردم.
دلبندم...
از تو ممنونم.
تو به من یاد دادی که گاهی انسان فقط به آغوشی امن نیاز دارد؛ آغوشی که در آن بتواند از همه چیزهایی که از اختیارش بیرون است، غر بزند، گریه کند و خالی شود.
او غر زد... غر زد... غر زد...
و در آغوشم آرام گرفت و خوابید.
اما من تا دیر وقت بیدار ماندم.
به این فکر می‌کردم که شاید ما بزرگ‌ترها، بیش از آنکه به نصیحت نیاز داشته باشیم، به آغوشی نیاز داریم که در آن، بی‌آنکه قضاوت شویم، از همه چیزهایی که در اراده‌مان نیست، بگوییم.
شاید گاهی درمان، پاسخ نیست؛ حضور است.
و چه قدر این روزها، آغوش‌های بی‌قضاوت برای غر زدن، ناب و نایاب‌اند.
✍سهیل رضایی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
گاهی فقط بغلم کن...
(آیین غر زدن!)
دیشب، دختر خردسالم به من گفت:
«بابا، من می‌خواهم بعضی شب‌ها بیایم پیشت غر بزنم.
تو هم باید قول بدهی فقط بغلم کنی و چیزی نگویی...»
گفتم: «قول می‌دهم.»
بعد با تعجب پرسیدم: «حالا باید چه کار کنم؟»
گفت: «آماده‌ای؟»
گفتم: «آماده‌ام.»
چراغ‌ها را خاموش کرد. آرام آمد، روی پاهایم چمباتمه زد و خودش را در آغوشم جا داد.
بعد شروع کرد...
گفت: «بابا، می‌دانی چقدر ناراحتم که دوست‌هایم از ساختمان ما رفتند؟ می‌دانی فردا امتحان زبان دارم و می‌ترسم نمره خوبی نگیرم؟ می‌دانی خاله رفته شمال و من دوست داشتم با او بروم...»
همین‌طور که غر می‌زد، صورتش پر از اشک شد.
من هم از فرصت استفاده کردم و به آیین او پیوستم.
او از ترک شدن‌ها، از دل‌تنگی‌ها، از ترس‌ها و از همه احساساتی می‌گفت که از اختیارش بیرون بود.
ناگهان دیدم خودم هم در همان آغوش، به همه چیزهایی فکر میکنم که این روزها دلم را سنگین کرده‌اند؛ به رفتن عزیزانم، به نگرانی‌های این روزها، به اندوه‌هایی که هیچ اراده‌ای نمی‌تواند یک‌شبه آن از میان بردارد
من هم پا‌به‌پای او گریه کردم.
دلبندم...
از تو ممنونم.
تو به من یاد دادی که گاهی انسان فقط به آغوشی امن نیاز دارد؛ آغوشی که در آن بتواند از همه چیزهایی که از اختیارش بیرون است، غر بزند، گریه کند و خالی شود.
او غر زد... غر زد... غر زد...
و در آغوشم آرام گرفت و خوابید.
اما من تا دیر وقت بیدار ماندم.
به این فکر می‌کردم که شاید ما بزرگ‌ترها، بیش از آنکه به نصیحت نیاز داشته باشیم، به آغوشی نیاز داریم که در آن، بی‌آنکه قضاوت شویم، از همه چیزهایی که در اراده‌مان نیست، بگوییم.
شاید گاهی درمان، پاسخ نیست؛ حضور است.
و چه قدر این روزها، آغوش‌های بی‌قضاوت برای غر زدن، ناب و نایاب‌اند.
✍سهیل رضایی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤4
همیشه شکل مهاجرت ناشی از جنگ هجوم به مرزها نیست!
یکی از ادعاهای پرتکرار اینروزهای فضای مجازی این است که؛ با وجود جنگ و برخلاف آن انتظار دشمنان، در ایران از بابت شرایط جنگی هجوم و مهاحرت هجوم گسترده‌ای به مرزها و خارج از کشور صورت نگرفت!
در اینکه ایرانیان، به تجربه تاریخی، پای کشور و ملت خود وفادار بوده و هستند، شکی نیست. ولی این نتیجه‌گیری سطحی نبایستی جدی نگریسته و مبنای تصمیم‌گیری و تاییدی برای پافشاری بر ادامه جنگ باشد، زیرا:
۱. آن صحنه دردناک هجوم به مرزها برای خروج، بیشتر در شرایط جنگ داخلی سخت، بسان سوریه یا نابودی گسترده زیرساخت‌ها چون عراق یا اشغال کامل چون مورد افغانستان توسط آمریکا یا طالبان و... شدنی هست که در آن شرایط جان و بقای مردم در خطر جدی بوده است و خوب شکر خدا فعلا ایران به این وضعیت گرفتار نشده است تا این معیار سنجیده و نتیجه‌گیری شود.
۲. در اینکه مهاجرت اجباری گسترده و دسته‌جمعی، بسان صحنه های دردناک جنوب لبنان و غزه بسیار تلخ و مخرب است، شکی نیست، ولی دردناکترین و تاثیرگذارترین نوع مهاجرت بدون شک فرار نخبگان و جوانان از کشور است که سال‌هاست در ایران صورت پذیرفته و در شرایط جنگی امروز نیز بسیار تشدید شده است.
۳. مهاجرت قرار نیست فقط جابه‌جایی فیزیکی انسان در زمین باشد. گاهی مهاجرت انسانی می‌تواند ذهنی بوده و از میل به ازدواج و فرزندآوری به عدم ازدواج و فرزندآوری تغییر رویه دهد! نشان به آن نشان که با مقایسه آمارهای تولد در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۴۰۳، ارقام نشان از کاهش ۹۰ هزار نفری تولد در ایران دارد که به نظر کارشناسان، بخش مهمی از این کاهش سریع مربوط به ماه های آخر زمستان سال قبل است که ۹ ماه بعد از جنگ ۱۲ روزه می‌باشد!
چکیده کلام: شرایط بلاتکلیف و بی‌چشم‌‌اندازی جنگ و امتداد آن، منجر به ناامیدی و نگرانی‌های روحی و روانی شدید شده که تنش و استرس ناشی از آن باعث می‌شود، برخی ترجیح بدهند به جای مهاجرت و زندگی، تمام شوند و چون خودی با این میراث برای آینده تولید نکرده و باقی نگذارند!
✍ حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
یکی از ادعاهای پرتکرار اینروزهای فضای مجازی این است که؛ با وجود جنگ و برخلاف آن انتظار دشمنان، در ایران از بابت شرایط جنگی هجوم و مهاحرت هجوم گسترده‌ای به مرزها و خارج از کشور صورت نگرفت!
در اینکه ایرانیان، به تجربه تاریخی، پای کشور و ملت خود وفادار بوده و هستند، شکی نیست. ولی این نتیجه‌گیری سطحی نبایستی جدی نگریسته و مبنای تصمیم‌گیری و تاییدی برای پافشاری بر ادامه جنگ باشد، زیرا:
۱. آن صحنه دردناک هجوم به مرزها برای خروج، بیشتر در شرایط جنگ داخلی سخت، بسان سوریه یا نابودی گسترده زیرساخت‌ها چون عراق یا اشغال کامل چون مورد افغانستان توسط آمریکا یا طالبان و... شدنی هست که در آن شرایط جان و بقای مردم در خطر جدی بوده است و خوب شکر خدا فعلا ایران به این وضعیت گرفتار نشده است تا این معیار سنجیده و نتیجه‌گیری شود.
۲. در اینکه مهاجرت اجباری گسترده و دسته‌جمعی، بسان صحنه های دردناک جنوب لبنان و غزه بسیار تلخ و مخرب است، شکی نیست، ولی دردناکترین و تاثیرگذارترین نوع مهاجرت بدون شک فرار نخبگان و جوانان از کشور است که سال‌هاست در ایران صورت پذیرفته و در شرایط جنگی امروز نیز بسیار تشدید شده است.
۳. مهاجرت قرار نیست فقط جابه‌جایی فیزیکی انسان در زمین باشد. گاهی مهاجرت انسانی می‌تواند ذهنی بوده و از میل به ازدواج و فرزندآوری به عدم ازدواج و فرزندآوری تغییر رویه دهد! نشان به آن نشان که با مقایسه آمارهای تولد در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۴۰۳، ارقام نشان از کاهش ۹۰ هزار نفری تولد در ایران دارد که به نظر کارشناسان، بخش مهمی از این کاهش سریع مربوط به ماه های آخر زمستان سال قبل است که ۹ ماه بعد از جنگ ۱۲ روزه می‌باشد!
چکیده کلام: شرایط بلاتکلیف و بی‌چشم‌‌اندازی جنگ و امتداد آن، منجر به ناامیدی و نگرانی‌های روحی و روانی شدید شده که تنش و استرس ناشی از آن باعث می‌شود، برخی ترجیح بدهند به جای مهاجرت و زندگی، تمام شوند و چون خودی با این میراث برای آینده تولید نکرده و باقی نگذارند!
✍ حبیب رمضانخانی
@hooreechannel 🌹
😢2
چرا بعضی آدم‌ها در جمع و خانه دو تصویر از خود را به نمایش می‌گذارند؟
✔️احتمالا برای خیلی از ما پیش آمده که درباره یک نفر دو روایت متفاوت بشنویم. عده‌ای او را فردی خوش‌برخورد، منطقی، شوخ‌طبع و حتی کاریزماتیک بدانند؛ اما برخی که زندگی نزدیک‌تری با او دارند، گاهی تجربه‌ای متفاوت داشته باشند؛ فردی کم‌حوصله‌تر، زودرنج‌تر یا سخت‌گیرتر.
📌به‌نظرتان کدام تصویر واقعی‌تر است؟
پاسخ روان‌شناسی و جامعه‌شناسی این است که لزوما هیچکدام.انسان‌ها موجوداتی چند لایه‌اند و در موقعیت‌های مختلف، بخش‌های متفاوتی از شخصیت خود را نشان می‌دهند. تفاوت میان رفتار ما در جمع و خانه همیشه به معنای تظاهر یا دورویی نیست؛ گاهی نتیجه طبیعی تفاوت نقش‌ها، شرایط و نوع رابطه است.
📌اما چرا چنین تفاوتی ایجاد می‌شود؟
➕۱. مدیریت تصویری که از خود ارائه میدهیم.
گافمن؛ جامعه‌شناس معروف، می‌گوید انسان‌ها در تعاملات اجتماعی تلاش می‌کنند برداشت دیگران از خود را مدیریت کنند. در جمع، معمولا بیشتر مراقب حرف‌ها، لحن و واکنش‌های خود هستیم؛ اما در روابط صمیمی، به دلیل احساس امنیت بیشتر، ممکن است این کنترل کاهش پیدا کند و جنبه‌هایی از رفتار ما آشکار شود که در محیط‌های اجتماعی کمتر دیده می‌شود.
➕۲. نزدیکان، نسخه کامل‌تری از ما را می‌بینند.
دوستان، همکاران یا آشنایان معمولا ما را در شرایط محدودتری تجربه می‌کنند؛ زمانی که حالمان خوب است، آماده تعامل هستیم و نقش اجتماعی مشخصی داریم؛ اما کسانی که با ما زندگی می‌کنند، ما را در روزهای خستگی، فشار روانی، شکست، نگرانی و اختلاف نظر هم می‌بینند. آنها فقط رفتارهای اجتماعی ما را نمیبینند، بلکه واکنش‌های ما را در شرایط دشوار هم تجربه می‌کنند.
➕۳. در روابط نزدیک انتظارات بیشتر است.
در یک جمع، خوش‌صحبتی، شوخ‌طبعی و توانایی برقراری ارتباط ممکن است کافی باشد؛اما در روابط نزدیک، ویژگی‌های دیگری اهمیت پیدا می‌کند مثلا توانایی شنیدن، همدلی، مسئولیت‌پذیری، برطرف‌کردن نیازهای عاطفی و توانایی حل اختلاف.
➕۴. محدودیت خودکنترلی
تنظیم هیجان و رفتار نیازمند صرف انرژی روانی است. گاهی افراد پس از ساعت‌ها تلاش برای حفظ آرامش، رعایت ادب و کنترل واکنش‌ها در محیط بیرون، در فضای امن خانه ظرفیت کمتری برای کنترل خود دارند. البته این موضوع می‌تواند توضیحی برای برخی رفتارهای ما باشد، ولی نباید بهانه‌ای برای رفتار آسیب‌زا یا بی‌احترامی به نزدیکان باشد.
➕۵. تفاوت در میزان و فاصله‌ی مشاهده
کسی که ما را چند ساعت در هفته می‌بیند، تنها بخش کوچکی از شخصیت ما را تجربه می‌کند؛ اما کسی که هر روز کنار ماست، الگوهای رفتاری بیشتری می‌بیند. اینکه هنگام عصبانیت چگونه واکنش نشان میدهیم، با اشتباه آنها چگونه برخورد میکنیم و در شرایط فشار چه تغییری میکنیم.
➕۶. نقاط کور شخصیتی
ما همیشه خودمان را همان‌گونه که دیگران تجربه می‌کنند، نمی‌بینیم. ممکن است فردی رفتار خودش را "صراحت" بداند، اما دیگری آن را "تندی" تلقی کند. ممکن است کسی فکر کند "شوخی می‌کند"، اما طرف مقابل آن را بی‌احترامی برداشت کند.
➕۷. کیفیت رابطه اهمیت دارد
جان گاتمن نشان داد که مشکلات روابط نزدیک همیشه ناشی از "بد بودن شخصیت" نیست؛ گاهی انتقاد مداوم، حالت دفاعی، نادیده گرفتن احساسات طرف مقابل یا ناتوانی در گفت‌وگوی سازنده، به مرور رابطه را فرسوده می‌کنند.
آیا این مطلب شما را به یاد کسی؛ خودتان، همسرتان یا برخی از دوستانتان نمی‌اندازد؟
آیا دیگران تجربه‌ای از شما دارند که خودتان متوجه آن نباشید؟
آیا از نزدیکانتان درباره این مطلب و رفتارهایی که ممکن است خودتان نبینید، سؤال می‌کنید؟
و در آخر آیا این مطلب به‌قدر کافی آگاهی‌بخشی داشت که به تعدیل عواطف، احساسات و خواسته‌های شما در مواجهه با این افراد کمک کرد؟
📌منابع:
1. Goffman, E. (1959). The Presentation of Self in Everyday Life.
2. Baumeister, R. F. et al. (2007). The Strength Model of Self-Control.
3, Gottman, J. M., Levenson, R. W. (1992). Marital Processes Predictive of Later Dissolution: Behavior, Physiology, and Health.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
✔️احتمالا برای خیلی از ما پیش آمده که درباره یک نفر دو روایت متفاوت بشنویم. عده‌ای او را فردی خوش‌برخورد، منطقی، شوخ‌طبع و حتی کاریزماتیک بدانند؛ اما برخی که زندگی نزدیک‌تری با او دارند، گاهی تجربه‌ای متفاوت داشته باشند؛ فردی کم‌حوصله‌تر، زودرنج‌تر یا سخت‌گیرتر.
📌به‌نظرتان کدام تصویر واقعی‌تر است؟
پاسخ روان‌شناسی و جامعه‌شناسی این است که لزوما هیچکدام.انسان‌ها موجوداتی چند لایه‌اند و در موقعیت‌های مختلف، بخش‌های متفاوتی از شخصیت خود را نشان می‌دهند. تفاوت میان رفتار ما در جمع و خانه همیشه به معنای تظاهر یا دورویی نیست؛ گاهی نتیجه طبیعی تفاوت نقش‌ها، شرایط و نوع رابطه است.
📌اما چرا چنین تفاوتی ایجاد می‌شود؟
➕۱. مدیریت تصویری که از خود ارائه میدهیم.
گافمن؛ جامعه‌شناس معروف، می‌گوید انسان‌ها در تعاملات اجتماعی تلاش می‌کنند برداشت دیگران از خود را مدیریت کنند. در جمع، معمولا بیشتر مراقب حرف‌ها، لحن و واکنش‌های خود هستیم؛ اما در روابط صمیمی، به دلیل احساس امنیت بیشتر، ممکن است این کنترل کاهش پیدا کند و جنبه‌هایی از رفتار ما آشکار شود که در محیط‌های اجتماعی کمتر دیده می‌شود.
➕۲. نزدیکان، نسخه کامل‌تری از ما را می‌بینند.
دوستان، همکاران یا آشنایان معمولا ما را در شرایط محدودتری تجربه می‌کنند؛ زمانی که حالمان خوب است، آماده تعامل هستیم و نقش اجتماعی مشخصی داریم؛ اما کسانی که با ما زندگی می‌کنند، ما را در روزهای خستگی، فشار روانی، شکست، نگرانی و اختلاف نظر هم می‌بینند. آنها فقط رفتارهای اجتماعی ما را نمیبینند، بلکه واکنش‌های ما را در شرایط دشوار هم تجربه می‌کنند.
➕۳. در روابط نزدیک انتظارات بیشتر است.
در یک جمع، خوش‌صحبتی، شوخ‌طبعی و توانایی برقراری ارتباط ممکن است کافی باشد؛اما در روابط نزدیک، ویژگی‌های دیگری اهمیت پیدا می‌کند مثلا توانایی شنیدن، همدلی، مسئولیت‌پذیری، برطرف‌کردن نیازهای عاطفی و توانایی حل اختلاف.
➕۴. محدودیت خودکنترلی
تنظیم هیجان و رفتار نیازمند صرف انرژی روانی است. گاهی افراد پس از ساعت‌ها تلاش برای حفظ آرامش، رعایت ادب و کنترل واکنش‌ها در محیط بیرون، در فضای امن خانه ظرفیت کمتری برای کنترل خود دارند. البته این موضوع می‌تواند توضیحی برای برخی رفتارهای ما باشد، ولی نباید بهانه‌ای برای رفتار آسیب‌زا یا بی‌احترامی به نزدیکان باشد.
➕۵. تفاوت در میزان و فاصله‌ی مشاهده
کسی که ما را چند ساعت در هفته می‌بیند، تنها بخش کوچکی از شخصیت ما را تجربه می‌کند؛ اما کسی که هر روز کنار ماست، الگوهای رفتاری بیشتری می‌بیند. اینکه هنگام عصبانیت چگونه واکنش نشان میدهیم، با اشتباه آنها چگونه برخورد میکنیم و در شرایط فشار چه تغییری میکنیم.
➕۶. نقاط کور شخصیتی
ما همیشه خودمان را همان‌گونه که دیگران تجربه می‌کنند، نمی‌بینیم. ممکن است فردی رفتار خودش را "صراحت" بداند، اما دیگری آن را "تندی" تلقی کند. ممکن است کسی فکر کند "شوخی می‌کند"، اما طرف مقابل آن را بی‌احترامی برداشت کند.
➕۷. کیفیت رابطه اهمیت دارد
جان گاتمن نشان داد که مشکلات روابط نزدیک همیشه ناشی از "بد بودن شخصیت" نیست؛ گاهی انتقاد مداوم، حالت دفاعی، نادیده گرفتن احساسات طرف مقابل یا ناتوانی در گفت‌وگوی سازنده، به مرور رابطه را فرسوده می‌کنند.
آیا این مطلب شما را به یاد کسی؛ خودتان، همسرتان یا برخی از دوستانتان نمی‌اندازد؟
آیا دیگران تجربه‌ای از شما دارند که خودتان متوجه آن نباشید؟
آیا از نزدیکانتان درباره این مطلب و رفتارهایی که ممکن است خودتان نبینید، سؤال می‌کنید؟
و در آخر آیا این مطلب به‌قدر کافی آگاهی‌بخشی داشت که به تعدیل عواطف، احساسات و خواسته‌های شما در مواجهه با این افراد کمک کرد؟
📌منابع:
1. Goffman, E. (1959). The Presentation of Self in Everyday Life.
2. Baumeister, R. F. et al. (2007). The Strength Model of Self-Control.
3, Gottman, J. M., Levenson, R. W. (1992). Marital Processes Predictive of Later Dissolution: Behavior, Physiology, and Health.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍2
صدور فرمان مشروطیت؛ صدوبیست‌سال
و نقش زنان
نمی‌دانم چه زمینه‌هایی برای زنان ایرانی فراهم بود که باعث شد در جریان مشروطه این چنین فعال شوند. هرچه بوده، وقتی امکانی برای سخن گفتن یافتند، چنان سکوت را شکستند که تا امروز برای ما شگفت‌انگیز است. در جامعه‌ای که گفته شده زنان آن در مقایسه با زنان کشورهای مشابه، شرایط نامساعدتری داشته‌اند و فرودستی‌شان، متناسب با هر طبقه اجتماعی، چنان در تاروپود فرهنگ بافته شده بود که هر تغییری در وضعیت آنها نیازمند «انقلاب» بود نه «اصلاح».
تاپیش از دوران مدرن زنان به‌طور رسمی امکان سوادآموزی بسیار محدودی داشتند، ولی به نحو اسرارآمیزی زنان باسواد در همه دوره‌ها و فرهنگ وجود داشتند و وجود موثری هم داشتند.
زنان تحول‌خواه ایرانی با هیجان وقایع مشروطه را دنبال می‌کردند. «در روز فیروزی مشروطه طلبان مسرور و خوشوقت می‌شدیم و در هنگام بدبختی و فلاکت گریه می‌نمودیم، در هیچ مجلس و محفلی ما را راه نمی‌دادند».
گروه‌هایی از زنان در این دوره فعال شدند و عمدتا در پایتخت شروع به تاسیس مدرسه برای دختران و تشکیل انجمن‌های زنانه کردند و روزنامه‌هایی هم خارج و داخل کشور توسط زنان برای زنان منتشر شد.
آرزوهای زنان مشروطه‌خواه بلند بود و دور:
✍مریم نصر
@neocritic
@hooreechannel 🌹
و نقش زنان
نمی‌دانم چه زمینه‌هایی برای زنان ایرانی فراهم بود که باعث شد در جریان مشروطه این چنین فعال شوند. هرچه بوده، وقتی امکانی برای سخن گفتن یافتند، چنان سکوت را شکستند که تا امروز برای ما شگفت‌انگیز است. در جامعه‌ای که گفته شده زنان آن در مقایسه با زنان کشورهای مشابه، شرایط نامساعدتری داشته‌اند و فرودستی‌شان، متناسب با هر طبقه اجتماعی، چنان در تاروپود فرهنگ بافته شده بود که هر تغییری در وضعیت آنها نیازمند «انقلاب» بود نه «اصلاح».
تاپیش از دوران مدرن زنان به‌طور رسمی امکان سوادآموزی بسیار محدودی داشتند، ولی به نحو اسرارآمیزی زنان باسواد در همه دوره‌ها و فرهنگ وجود داشتند و وجود موثری هم داشتند.
زنان تحول‌خواه ایرانی با هیجان وقایع مشروطه را دنبال می‌کردند. «در روز فیروزی مشروطه طلبان مسرور و خوشوقت می‌شدیم و در هنگام بدبختی و فلاکت گریه می‌نمودیم، در هیچ مجلس و محفلی ما را راه نمی‌دادند».
گروه‌هایی از زنان در این دوره فعال شدند و عمدتا در پایتخت شروع به تاسیس مدرسه برای دختران و تشکیل انجمن‌های زنانه کردند و روزنامه‌هایی هم خارج و داخل کشور توسط زنان برای زنان منتشر شد.
آرزوهای زنان مشروطه‌خواه بلند بود و دور:
پس کو قانون شما؟ پس چه شد مجلس سنای شما؟ کو عدلیه شما؟ گویا تمام را مصالحه کرده‌اند ...بدون قانون امکان ندارد احدی اطاعت امر شماها را بکند. در مملکت دو چیز لازم است، یا استبداد یا قانون. ما که نقداً هیچکدام را نداریم...اگرچه زن هستم و بقول آقایان ناقص عقل و ردیف بشر محسوب نمیشویم، از مرحمت پدران‌مان هم که فضل و کمالی نداریم، ولی نادان در هر طبقه هست...امروز بر احدی پوشیده نیست که هر بیوه زنی باین مجلس دارالشورای ملی حق دارد و ما امروز حقوق خودمان را میخواهیم...امروز یک پسر برای ما یک مغز دارد و ما باید قدر او را بدانیم، شاه یک مغز دارد، بنده هم که نماینده اتحادیه نسوانم یکی...حالا دیگر تکلیف ما این است که فشار به وکلا بیاوریم. وکلا خود دانند با وزرا و ورزا با شاه. ما با شاه و وزرا کاری نداریم زیراکه آنها همه وقت بودند. اگر وکلای محترم ما توانستند یا میتوانند تا سلخ(پایان) رمضان قانون را تمام کرده و در سایر کارها ترتیبی دهند که آسایش خلق فراهم شود, زهی شرف و سعادت. و الا اگر در خود چنین پیشرفت نمیبینند و میخواهند باز هم به ترتیب سابق پیش بروند، ما بتوسط همین عریضه خبر میدهیم که همه استعفا از کار خود بدهند و رسما بتوسط روزنامه ندای وطن به ماها خبر داده، چهل روزی هم کار را بدست ما زنها واگذارند و بشرط آنکه عار نداشته باشند، زیراکه وجود ما بسته به وجود یکدیگراست. اگر ما نباشیم شماها نیستید. اگر شماها نباشید ماها نیستیم. خلاصه ما وکلا انتخاب میکنیم، وزرا انتخاب میکنیم... قانون صحیح میکنیم. نظمیه را محکم میکنیم. حکام تعیین میکنیم. دستور العمل ولایات میفرستیم. ریشه ظلم واستبداد را از بیخ میکنیم. ظالمین را قتل میکنیم. انبارهای جو و گندم متمولین را میشکنیم. کمپانی برای نان قرار میدهیم. خزانه‌های وزراء را که از خون خلق جمع و در سرداب ها کرو کرده اند بیرون میآوریم. بانک ملی برپا میکنیم. عثمانی را عقب مینشانیم. اسرای قوچان را عودت بخانه‌های خود میدهیم. قوانین شهری را صحیح میکنیم و اب سالم به مردم میخورانیم. کوچه و خیابان‌ها را تنظیف میکنیم. کمپانی برای شهر معین میکنیم و بعد از تمام این کارها تا سلخ رمضان کارها منظم شده و ماها از خدمت خود استعفا کرده رسماً اعلان و اعلام میکنیم که بقیه را دیگران اصلاح کنند. و الا اگر تا سلخ رمضان خودتان اسباب اسایش حال عموم فراهم نکردید و به ما هم واگذار نکردید ...همینقدر عرض میکنم، زنها میتوانند آنچه را که میخواهند. بیشتر از این عرضی ندارم.
اتحادیه غیبی نسوان
(ندای وطن، ۱۲۸۶ خورشیدی، شماره ۷۰)
✍مریم نصر
@neocritic
@hooreechannel 🌹
❤3👎1
.
لطفا هر طور راحتید، ننویسید!
چند روز قبل با چند نفر از همکاران درباره سبک نگارش در ورقه¬های امتحانی صحبت می¬کردیم. همه اشتراک نظر داشتیم که هر سال وضع نگارش عجیب¬تر می شود. از معلمان دبیرستان هم این موضوع را شنیده بودم . اینکه زبانِ نوشتن؛ محاوره¬ای، و غلط¬های املایی هم بسیار زیاد شده است.
نکته جالب آن که یکی از معلمان دبیرستان تعریف می¬کرد که وقتی به دانش آموز می¬گویم به جای¬" اصلا" یا " اصلن" ننویس " اسن" ، پاسخ او آن بود که همه جا این طور می نویسند. وقتی می¬پرسم منظورت از همه جا کجاست؟
می گوید: تلگرام! دوست دیگری تعریف می¬کرد که چون عمل نوشتن در این روزها فقط به تلگرام محدود شده است چند روز قبل در یک نامه اداری دچار تردید شده بود که بین " لطفا"، " لتفن" کدام یک درست است؟
واقعیت آن است اگر همین طور پیش برویم در چند سال آینده زبان فارسی نابود خواهد شد. به این کلمات توجه کنید: "عحسن"، "کصافط"، "جک"، "این ب اون در"، "مصلا"، "عمانت" . می بینید که هیچ قاعده مشخصی در به کارگیری این کلمات وجود ندارد
. مثلا "خواهش" به " خاهش" تبدیل می شود و " جوک" به " جک"! می توان نوشتن " اینقد" به جای اینقدر یا "فک کنم" به جای فکر کنم را درک کرد ولی عحسن به جای احسن را نه.
یک مطالعه نشان می دهد که برخی از اعضاء شبکه¬های اجتماعی چون حوصله استفاده از نشانگرهای تصویری(استیکرها) را ندارند سعی می کنند لوندی، شیطنت، بامزه¬گی، شوخ¬طبعی و طنازی خود را با دست بردن در نحوه نگارش کلمات نشان دهند. کاش بتوانیم دقت کنیم و این کار را نکنیم.
مسأله؛ به کار بردن کلمات بیگانه یا غیر بیگانه، نگارش فارسی یا فینگلیش نیست. مسأله رشته رشته کردن شاهنامه فردوسی و آتش زدن آن و پریدن از روی آن است!
✍دکتر فردین علیخواه
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
لطفا هر طور راحتید، ننویسید!
چند روز قبل با چند نفر از همکاران درباره سبک نگارش در ورقه¬های امتحانی صحبت می¬کردیم. همه اشتراک نظر داشتیم که هر سال وضع نگارش عجیب¬تر می شود. از معلمان دبیرستان هم این موضوع را شنیده بودم . اینکه زبانِ نوشتن؛ محاوره¬ای، و غلط¬های املایی هم بسیار زیاد شده است.
نکته جالب آن که یکی از معلمان دبیرستان تعریف می¬کرد که وقتی به دانش آموز می¬گویم به جای¬" اصلا" یا " اصلن" ننویس " اسن" ، پاسخ او آن بود که همه جا این طور می نویسند. وقتی می¬پرسم منظورت از همه جا کجاست؟
می گوید: تلگرام! دوست دیگری تعریف می¬کرد که چون عمل نوشتن در این روزها فقط به تلگرام محدود شده است چند روز قبل در یک نامه اداری دچار تردید شده بود که بین " لطفا"، " لتفن" کدام یک درست است؟
واقعیت آن است اگر همین طور پیش برویم در چند سال آینده زبان فارسی نابود خواهد شد. به این کلمات توجه کنید: "عحسن"، "کصافط"، "جک"، "این ب اون در"، "مصلا"، "عمانت" . می بینید که هیچ قاعده مشخصی در به کارگیری این کلمات وجود ندارد
. مثلا "خواهش" به " خاهش" تبدیل می شود و " جوک" به " جک"! می توان نوشتن " اینقد" به جای اینقدر یا "فک کنم" به جای فکر کنم را درک کرد ولی عحسن به جای احسن را نه.
یک مطالعه نشان می دهد که برخی از اعضاء شبکه¬های اجتماعی چون حوصله استفاده از نشانگرهای تصویری(استیکرها) را ندارند سعی می کنند لوندی، شیطنت، بامزه¬گی، شوخ¬طبعی و طنازی خود را با دست بردن در نحوه نگارش کلمات نشان دهند. کاش بتوانیم دقت کنیم و این کار را نکنیم.
مسأله؛ به کار بردن کلمات بیگانه یا غیر بیگانه، نگارش فارسی یا فینگلیش نیست. مسأله رشته رشته کردن شاهنامه فردوسی و آتش زدن آن و پریدن از روی آن است!
✍دکتر فردین علیخواه
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍6
کتاب خوندن: کم‌هزینه‌ترین راه تغییر مغز
تا حالا دقت کردی وقتی یه رمان خوب می‌خونی، بعد از چند صفحه، دیگه صدای اطرافت رو کمتر می‌شنوی؟ انگار مغزت از اتاق بیرون می‌ره و می‌ره یه جای دیگه؛ توی یه شهر دیگه، یه زمان دیگه، یا حتی توی ذهن یه آدم دیگه.
حالا یه سؤال: واقعاً موقع کتاب خوندن فقط داری اطلاعات می‌گیری؟ یا یه اتفاق عمیق‌تر داره توی مغزت می‌افته؟
فالک هوتیگ، پژوهشگر مؤسسه‌ی ماکس پلانک، توی کتاب جدیدش The Perks of Being a Bookworm میگه ما سال‌ها اثر واقعی کتاب خوندن رو دست‌کم گرفتیم. کتاب فقط یه وسیله برای یاد گرفتن نیست؛ یکی از قوی‌ترین ابزارهاییه که می‌تونه مغز انسان رو تغییر بده.
توی جامعه امورز اگر از آدم‌ها بپرسی برای تقویت مغز چی کار می‌کنن، جواب‌های آشنایی می‌شنوی؛ خواب بهتر، ورزش، مدیتیشن، مکمل، قهوه، نوروفیدبک، یا حتی دستگاه‌هایی که با جریان الکتریکی ضعیف مغز رو تحریک می‌کنن.
اما هوتیگ میگه: یکی از مؤثرترین تقویت‌کننده‌های مغز، سال‌هاست جلوی چشممون بوده و کمتر کسی درباره‌ش حرف زده؛ کتاب خوندن.
پژوهش‌ها نشون میدن یاد گرفتنِ خواندن، شبکه‌هایی رو که مسئول حافظه، توجه، استدلال، پردازش زبان و حتی ادراک دیداری هستن، دوباره سازمان‌دهی میکنه. یعنی مغز، بعد از باسواد شدن، همون مغز قبلی نیست.
جذاب‌ترین بخش ماجرا، یه کشفیه که حتی برای عصب‌شناس‌ها هم غافلگیرکننده بوده. سال‌ها یه نظریه‌ی معروف وجود داشت؛ از اون‌جایی که خواندن توی تاریخ تکامل انسان پدیده‌ی تازه‌ایه، مغز شبکه‌ی اختصاصی براش نداره. پس مجبور میشه بخشی از مدارهایی رو که قبلاً کار دیگه‌ای انجام می‌دادن، تصاحب کنه. یکی از این مدارها، مسئول تشخیص چهره‌هاست. یعنی بعضی دانشمندها فکر می‌کردن هرچه در خواندن ماهرتر بشیم، شاید کمی از توانایی تشخیص چهره‌هامون کم بشه؛ چون مغز داره از یه فضای محدود برای دو کار مختلف استفاده میکنه.
اما وقتی هوتیگ و همکاراش در هند، عملکرد افراد باسواد و بی‌سواد رو با هم مقایسه کردن، نتیجه دقیقاً برعکس بود. افراد باسواد، چهره‌ها رو بهتر تشخیص می‌دادن. انگار مغز به جای اینکه یه اتاق رو از یکی بگیره و به یکی دیگه بده، به‌جاش کل خونه رو بازسازی می‌کرده.
یه باور اشتباه دیگه هم اینه که فکر میکنیم باسواد شدن یه خط پایانه. اما نویسنده میگه خواندن یه کلید روشن و خاموش نیست؛ یه طیفه. هر کتابی که می‌خونی، مغزت یه کم کارآمدتر میشه. بعضی فرایندها خودکارتر می‌شن، بعضی ارتباط‌های عصبی قوی‌تر و بعضی مهارت‌های فکری دقیق‌تر. برای همین، آدمی که سال‌ها با متن‌های جدی، رمان، مقاله یا کتاب‌های پیچیده سروکار داشته، فقط اطلاعات بیشتری نداره؛ دنیا رو هم جور دیگه‌ای می‌بینه.
البته همه‌ی خواندن‌ها شبیه هم نیستن، هوتیگ میگه مهم نیست فقط بخونی؛ مهمه اینه چی بخونی. اگر همیشه متن‌های کوتاه اینستاگرامی، ساده و سطحی بخونیم، مغز هم همون‌قدر تمرین میکنه. اما متن‌های عمیق، واژه‌های ناآشنا، جمله‌های پیچیده و استدلال‌های چندلایه، مغز رو وادار می‌کنن بیشتر کار کنه.
قطعاً از بین شما عزیزانی که مشغول مطالعه این متن هستید این سوال به ذهنتون خطور کرده که: پس تکلیف کتاب الکترونیکی و کتاب صوتی چی میشه؟
پژوهش‌ها میگن معمولاً درک مطلب روی کاغذ کمی بهتر از صفحه‌ی نمایشگره، اما دلیلش احتمالاً خودِ کاغذ نیست. ما ناخودآگاه وقتی کتاب کاغذی دستمون می‌گیریم، جدی‌تر می‌خونیم. کمتر حواسمون پرت میشه و انرژی ذهنی بیشتری صرف فهمیدن متن میکنیم. یعنی شاید مشکل از نمایشگر نباشه؛ از عادتی باشه که با نمایشگر پیدا کردیم. کتاب صوتی هم بی‌فایده نیست. اتفاقاً می‌تونه دایره‌ی واژگان، ساختارهای زبانی و روایت‌های پیچیده رو وارد ذهنمون کنه. اما به گفته‌ی هوتیگ، همه‌ی مزایای عصبیِ خواندن، فقط وقتی فعال می‌شن که خودت کلمه‌ها رو از روی متن پردازش کنی. بنابراین گوش دادن و خواندن، شبیه هم هستن؛ ولی یکی نیستن.
@hooreechannel 🌹
تا حالا دقت کردی وقتی یه رمان خوب می‌خونی، بعد از چند صفحه، دیگه صدای اطرافت رو کمتر می‌شنوی؟ انگار مغزت از اتاق بیرون می‌ره و می‌ره یه جای دیگه؛ توی یه شهر دیگه، یه زمان دیگه، یا حتی توی ذهن یه آدم دیگه.
حالا یه سؤال: واقعاً موقع کتاب خوندن فقط داری اطلاعات می‌گیری؟ یا یه اتفاق عمیق‌تر داره توی مغزت می‌افته؟
فالک هوتیگ، پژوهشگر مؤسسه‌ی ماکس پلانک، توی کتاب جدیدش The Perks of Being a Bookworm میگه ما سال‌ها اثر واقعی کتاب خوندن رو دست‌کم گرفتیم. کتاب فقط یه وسیله برای یاد گرفتن نیست؛ یکی از قوی‌ترین ابزارهاییه که می‌تونه مغز انسان رو تغییر بده.
توی جامعه امورز اگر از آدم‌ها بپرسی برای تقویت مغز چی کار می‌کنن، جواب‌های آشنایی می‌شنوی؛ خواب بهتر، ورزش، مدیتیشن، مکمل، قهوه، نوروفیدبک، یا حتی دستگاه‌هایی که با جریان الکتریکی ضعیف مغز رو تحریک می‌کنن.
اما هوتیگ میگه: یکی از مؤثرترین تقویت‌کننده‌های مغز، سال‌هاست جلوی چشممون بوده و کمتر کسی درباره‌ش حرف زده؛ کتاب خوندن.
پژوهش‌ها نشون میدن یاد گرفتنِ خواندن، شبکه‌هایی رو که مسئول حافظه، توجه، استدلال، پردازش زبان و حتی ادراک دیداری هستن، دوباره سازمان‌دهی میکنه. یعنی مغز، بعد از باسواد شدن، همون مغز قبلی نیست.
جذاب‌ترین بخش ماجرا، یه کشفیه که حتی برای عصب‌شناس‌ها هم غافلگیرکننده بوده. سال‌ها یه نظریه‌ی معروف وجود داشت؛ از اون‌جایی که خواندن توی تاریخ تکامل انسان پدیده‌ی تازه‌ایه، مغز شبکه‌ی اختصاصی براش نداره. پس مجبور میشه بخشی از مدارهایی رو که قبلاً کار دیگه‌ای انجام می‌دادن، تصاحب کنه. یکی از این مدارها، مسئول تشخیص چهره‌هاست. یعنی بعضی دانشمندها فکر می‌کردن هرچه در خواندن ماهرتر بشیم، شاید کمی از توانایی تشخیص چهره‌هامون کم بشه؛ چون مغز داره از یه فضای محدود برای دو کار مختلف استفاده میکنه.
اما وقتی هوتیگ و همکاراش در هند، عملکرد افراد باسواد و بی‌سواد رو با هم مقایسه کردن، نتیجه دقیقاً برعکس بود. افراد باسواد، چهره‌ها رو بهتر تشخیص می‌دادن. انگار مغز به جای اینکه یه اتاق رو از یکی بگیره و به یکی دیگه بده، به‌جاش کل خونه رو بازسازی می‌کرده.
یه باور اشتباه دیگه هم اینه که فکر میکنیم باسواد شدن یه خط پایانه. اما نویسنده میگه خواندن یه کلید روشن و خاموش نیست؛ یه طیفه. هر کتابی که می‌خونی، مغزت یه کم کارآمدتر میشه. بعضی فرایندها خودکارتر می‌شن، بعضی ارتباط‌های عصبی قوی‌تر و بعضی مهارت‌های فکری دقیق‌تر. برای همین، آدمی که سال‌ها با متن‌های جدی، رمان، مقاله یا کتاب‌های پیچیده سروکار داشته، فقط اطلاعات بیشتری نداره؛ دنیا رو هم جور دیگه‌ای می‌بینه.
البته همه‌ی خواندن‌ها شبیه هم نیستن، هوتیگ میگه مهم نیست فقط بخونی؛ مهمه اینه چی بخونی. اگر همیشه متن‌های کوتاه اینستاگرامی، ساده و سطحی بخونیم، مغز هم همون‌قدر تمرین میکنه. اما متن‌های عمیق، واژه‌های ناآشنا، جمله‌های پیچیده و استدلال‌های چندلایه، مغز رو وادار می‌کنن بیشتر کار کنه.
قطعاً از بین شما عزیزانی که مشغول مطالعه این متن هستید این سوال به ذهنتون خطور کرده که: پس تکلیف کتاب الکترونیکی و کتاب صوتی چی میشه؟
پژوهش‌ها میگن معمولاً درک مطلب روی کاغذ کمی بهتر از صفحه‌ی نمایشگره، اما دلیلش احتمالاً خودِ کاغذ نیست. ما ناخودآگاه وقتی کتاب کاغذی دستمون می‌گیریم، جدی‌تر می‌خونیم. کمتر حواسمون پرت میشه و انرژی ذهنی بیشتری صرف فهمیدن متن میکنیم. یعنی شاید مشکل از نمایشگر نباشه؛ از عادتی باشه که با نمایشگر پیدا کردیم. کتاب صوتی هم بی‌فایده نیست. اتفاقاً می‌تونه دایره‌ی واژگان، ساختارهای زبانی و روایت‌های پیچیده رو وارد ذهنمون کنه. اما به گفته‌ی هوتیگ، همه‌ی مزایای عصبیِ خواندن، فقط وقتی فعال می‌شن که خودت کلمه‌ها رو از روی متن پردازش کنی. بنابراین گوش دادن و خواندن، شبیه هم هستن؛ ولی یکی نیستن.
📌 دفعه‌ی بعد که خواستی بین دیدن ده تا ویدئوی یک‌دقیقه‌ای و خوندن چند صفحه کتاب یکی رو انتخاب کنی، بد نباشه این سؤال رو از خودت بپرسی: من فقط دنبال وقت گذروندنم، یا دارم مغزم رو هم تمرین می‌دم؟ شاید جواب این سؤال، بیشتر از چیزی که فکر میکنیم، آینده‌ی ذهنمون رو شکل بده.
📌 گاهی همون کتابی که قبلاً خوندیم، اگر دوباره دستمون بگیریمش، چیزهای تازه‌ای بهمون نشون می‌ده. چون ما دفعه‌ی قبل همون آدم نبودیم. ذهن تغییر میکنه، تجربه‌هامون بیشتر می‌شن، و زاویه‌ی دیدمون عوض میشه. برای همین، یه کتاب می‌تونه هر بار که برمی‌گردیم سراغش، یه لایه‌ی جدید از خودش رو رو کنه.
@hooreechannel 🌹
👍4❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ⓜ️ اکثر دعواهای زن و شوهری بازپردازی این چند سواله که «آیا حواست به من هست!، آیا به من اهمیت میدی!، آیا وقتی صدات کنم یا به تو نیاز داشته باشم کمک من میایی؟!»
✔️ دکتر سوزان جانسون معتقده؛ اکثر دعواهای زن و شوهری بازپردازی این چند سواله که «آیا حواست به من هست!، آیا به من اهمیت میدی!، آیا وقتی صدات کنم یا به تو نیاز داشته باشم کمک من میایی؟!». ایشون معتقده حرکات کوچک و منظمی که حامل پیام “تو برایم مهمی‌ان”، نقش مهمی تو حفظ سلامت یه رابطه دارن و گوش دادن واسه فهمیدن و درک کردن طرف مقابل، یکی از اون پیام‌های زیبای تو "برایم مهمی" هستش. واسه همینه که وقتی کسی ما رو گوش نمیده به هم می‌ریزیم و احساس میکنیم که حتما براش مهم نیستم دیگه و همین سرمنشا بروز خشم میشه…
dr.amaniiii
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
✔️ دکتر سوزان جانسون معتقده؛ اکثر دعواهای زن و شوهری بازپردازی این چند سواله که «آیا حواست به من هست!، آیا به من اهمیت میدی!، آیا وقتی صدات کنم یا به تو نیاز داشته باشم کمک من میایی؟!». ایشون معتقده حرکات کوچک و منظمی که حامل پیام “تو برایم مهمی‌ان”، نقش مهمی تو حفظ سلامت یه رابطه دارن و گوش دادن واسه فهمیدن و درک کردن طرف مقابل، یکی از اون پیام‌های زیبای تو "برایم مهمی" هستش. واسه همینه که وقتی کسی ما رو گوش نمیده به هم می‌ریزیم و احساس میکنیم که حتما براش مهم نیستم دیگه و همین سرمنشا بروز خشم میشه…
dr.amaniiii
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
❤4👍1
✅انحطاط بی دلیل نیست
گرگ وقتی می‌خواد زندگی کردن را به بچه‌هاش یاد بده، اول گوسفندها را نشان میدهد و میگه گوشت اینا خیلی خوشمزه است،
بعد چوپان را نشان میدهد و میگه: چوب اینا هم خیلی درد داره!
بعد نوبت می‌رسه به سگ چوپان، بچه گرگ میگه بابا این که شبیه ماست، گرگ میگه اینو هر وقت دیدی فرار کن، ما هر چی ضربه خوردیم از کسانی بود که شبیه ما بودن ولی از ما نبودن...
🔻تفاوت نگرش:
*در قرن شانزده ملکه انگلستان و ملکه هندوستان هر دو از یک بیماری فوت کردند!*
*هر دو پادشاه عاشق همسران خود بودند.*
*پادشاه هند دستور داد که به یادبود همسر محبوبش، بنای بسیار زیبای تاج‌محل را بسازند!*
*اما پادشاه انگلستان دستور داد تا یک دانشگاه پزشکی بسازند تا کس دیگری از آن بیماری نمیرد!*
*این تفاوت نگرش‌هاست که تفاوت‌های بین ملت‌ها را بوجود می‌آورد.*
*وزیر آموزش آلمان:*
*((مدارس باید دانش‌آموزان را برای گردش‌های فضایی و زندگی آینده در فضا آماده کنند. ))*
*وزیر آموزش چین:*
*((مدارس باید دانش‌آموزان را برای زندگی با هوش مصنوعی و جهان فوق هوشمندی آماده کنند. ))*
*وزیر آموزش سوئد:*
*(( آموزش توانمندی‌های فوق دیجیتال و زندگی در شهرهای فول تاچ باید در مدارس الزامی شود.))*
*زاکانی شهردار تهران:*
*(( بهشت‌‌زهرا باید قطب فرهنگی کشور شود، مدارس دانش‌آموزان را برای گردش به بهشت‌‌زهرا بیاورند و تورهای بهشت‌‌زهراگردی برگزار کنند.))*😳
*انحطاط بی‌دلیل نیست،*
*پیشرفت هم بی‌دلیل نیست.*..
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
گرگ وقتی می‌خواد زندگی کردن را به بچه‌هاش یاد بده، اول گوسفندها را نشان میدهد و میگه گوشت اینا خیلی خوشمزه است،
بعد چوپان را نشان میدهد و میگه: چوب اینا هم خیلی درد داره!
بعد نوبت می‌رسه به سگ چوپان، بچه گرگ میگه بابا این که شبیه ماست، گرگ میگه اینو هر وقت دیدی فرار کن، ما هر چی ضربه خوردیم از کسانی بود که شبیه ما بودن ولی از ما نبودن...
🔻تفاوت نگرش:
*در قرن شانزده ملکه انگلستان و ملکه هندوستان هر دو از یک بیماری فوت کردند!*
*هر دو پادشاه عاشق همسران خود بودند.*
*پادشاه هند دستور داد که به یادبود همسر محبوبش، بنای بسیار زیبای تاج‌محل را بسازند!*
*اما پادشاه انگلستان دستور داد تا یک دانشگاه پزشکی بسازند تا کس دیگری از آن بیماری نمیرد!*
*این تفاوت نگرش‌هاست که تفاوت‌های بین ملت‌ها را بوجود می‌آورد.*
*وزیر آموزش آلمان:*
*((مدارس باید دانش‌آموزان را برای گردش‌های فضایی و زندگی آینده در فضا آماده کنند. ))*
*وزیر آموزش چین:*
*((مدارس باید دانش‌آموزان را برای زندگی با هوش مصنوعی و جهان فوق هوشمندی آماده کنند. ))*
*وزیر آموزش سوئد:*
*(( آموزش توانمندی‌های فوق دیجیتال و زندگی در شهرهای فول تاچ باید در مدارس الزامی شود.))*
*زاکانی شهردار تهران:*
*(( بهشت‌‌زهرا باید قطب فرهنگی کشور شود، مدارس دانش‌آموزان را برای گردش به بهشت‌‌زهرا بیاورند و تورهای بهشت‌‌زهراگردی برگزار کنند.))*😳
*انحطاط بی‌دلیل نیست،*
*پیشرفت هم بی‌دلیل نیست.*..
@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹
👍5👏2❤1
فشار بی‌پولی چه بلایی سر مغز می‌آورد؟
➕استرس مزمن می‌تواند باعث التهاب شود و بخشی از ظرفیت شناختی مغز را که باید صرف پردازش موارد دیگر شود، درگیر کند.نتایج پژوهشی تازه نشان می دهد، استرس ناشی از فقر می‌تواند آسیب‌هایی بلندمدت به مغز وارد کند.در این پژوهش که نتایج آن هفته گذشته منتشر شد، دانشمندان بریتانیایی گروهی متشکل از بیش از دو هزار و ۷۰۰ نفر را بررسی کردند که همگی در مارس ۱۹۴۶ متولد شده‌اند و اکنون ۸۰ سال دارند. این افراد پذیرفته بودند که وضعیت سلامتی و شرایط اجتماعی‌شان طی سال‌های متمادی پیگیری شود.
محققان دریافتند افرادی که از اواسط دهه ۲۰ تا اوایل دهه ۵۰ زندگی خود، جزو ۲۰ درصد کم‌درآمد این گروه قرار داشتند، در میانسالی آزمون‌های شناختی را با سرعت کمتری انجام می‌دادند و در آزمون‌های حافظه نیز امتیازهای پایین‌تری می‌گرفتند.
همچنین افرادی که در اواخر دهه ۳۰ یا در دهه ۴۰ زندگی خود دست‌کم دو بار به پژوهشگران گفته بودند در پرداخت صورت‌حساب‌هایشان مشکل دارند، در سال‌های بعد عملکرد ضعیف‌تری از خود نشان دادند.
در این مقاله که در نشریه علمی نوآوری در سالمندی (Innovation in Aging) منتشر شد، آمده است که آثار منفی بر سلامتی مغز حتی وقتی پژوهشگران کوشیدند عواملی چون محرومیت‌های دوران کودکی و تفاوت‌های مربوط به میزان تحصیلات و توانایی‌های شناختی افراد در کودکی را کنترل کنند، نیز در داده‌ها مشاهده می‌شد که نشان میدهد فشار مالی انباشته‌شده در دوران بزرگسالی عامل ایجاد تغییرات مغزی بوده است.
البته سرعت افت توانایی‌های شناختی افراد گرفتار فشار مالی در سال‌های پایانی زندگی کمتر از همسالان برخوردارترشان بود. با این حال، پژوهشگران احتمال دادند که دلیلش این باشد که آسیب اصلی پیش‌تر وارد شده بود و دیگر ظرفیت چندانی برای ازدست‌رفتن باقی نمانده است.
به گفته ژاک ولز، یکی از نویسندگان این مقاله، آنچه این پژوهش را از مطالعات دیگری که آسیب‌های شناختی ناشی از فشار مالی را نشان داده‌اند، متمایز می‌کند، دسترسی به اطلاعات چندین دهه از زندگی شرکت‌کنندگان است، نه صرفا اطلاعات مقطعی خاص.
ولز، جامعه‌شناس و پژوهشگر داده‌های اجتماعی دردانشگاه کالج لندن، در مصاحبه‌ای گفت این پژوهش نتوانست به‌طور دقیق مشخص کند چه میزان از آسیب واردشده به مغز افراد فقیر مستقیم ناشی از فشار مالی بود که می‌تواند التهاب زیان‌بار ایجاد کند و بخشی از ظرفیت ذهنی را که در حالت عادی صرف فرایندهای دیگر می‌شود، به خود اختصاص دهد.
همچنین مشخص نیست چه میزان از این آسیب‌ها ناشی از رفتارهایی مانند سیگار کشیدن و نوشیدن الکل بود که احتمال بروز آنها در میان افراد فقیر بیشتر است.با این حال گفت نتایج قویا نشان می‌دهند که این فقر بوده که بر مغز اثر گذاشته است، نه اینکه مشکلات مغزی افراد را به فقر کشانده باشد، زیرا تغییرات مغزی تا پیش از ورود شرکت‌کنندگان به دهه ۵۰ زندگی آشکار نشده بود.
ولز گفت: «کاری که توانستیم انجام دهیم، اثبات وجود رابطه‌ای علی و معلولی میان فشار مالی و سلامتی مغز بود. ما شاخص‌هایی از سلامتی مغز مانند سرعت خواندن، سرعت محاسبه و اسکن‌های مغزی را در اختیار داریم. اینها نشانه‌های زیستی روشنی‌اند که نشان می‌دهند در طول زندگی اتفاقی رخ داده است.»
او گفت این پژوهش به‌روشنی نشان نمی‌دهد افرادی که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کنند، برای محافظت از مغز خود چه اقدام‌هایی میتوانند انجام دهند. با این حال، به اعتقاد او این یافته‌ها به تصمیم‌گیرندگان سیاسی پیام می‌دهند که کاهش فقر می‌تواند به کاستن از مشکلاتی مانند زوال عقل در سال‌های بعد نیز کمک کند، زیرا فشار مالی فضای بسیار زیادی از ذهن را اشغال می‌کند.
با این حال آرلین جرونیموس، استاد دانشگاه میشیگان که در این پژوهش مشارکت نداشت، پس از مطالعه نتایج، این پرسش را مطرح کرد که آیا ممکن است افرادی که به شدیدترین عوارض جسمی ناشی از استرس مانند بیماری‌های قلبی و سرطان، مبتلا شده بودند، پیش‌تر و در دهه ۵۰ یا ۶۰ زندگی خود جان باخته باشند؟
جرونیموس که تحقیقاتش بر تاثیر فرسایشی تبعیض بر بدن انسان متمرکز است، معتقد است ارتباطی که این پژوهش میان فشار مالی و توانایی‌های شناختی ترسیم می‌کند، بیش از اندازه ساده‌سازی شده است. او گفت: «نباید تصور کنیم که مسئله صرفا به پول مربوط می‌شود. این پژوهش در واقع به نابرابری‌های اجتماعی اشاره دارد که به سلامتی مغز آسیب می‌زنند.»
@ScientificDialectics
@hooreechannel 🌹
➕استرس مزمن می‌تواند باعث التهاب شود و بخشی از ظرفیت شناختی مغز را که باید صرف پردازش موارد دیگر شود، درگیر کند.نتایج پژوهشی تازه نشان می دهد، استرس ناشی از فقر می‌تواند آسیب‌هایی بلندمدت به مغز وارد کند.در این پژوهش که نتایج آن هفته گذشته منتشر شد، دانشمندان بریتانیایی گروهی متشکل از بیش از دو هزار و ۷۰۰ نفر را بررسی کردند که همگی در مارس ۱۹۴۶ متولد شده‌اند و اکنون ۸۰ سال دارند. این افراد پذیرفته بودند که وضعیت سلامتی و شرایط اجتماعی‌شان طی سال‌های متمادی پیگیری شود.
محققان دریافتند افرادی که از اواسط دهه ۲۰ تا اوایل دهه ۵۰ زندگی خود، جزو ۲۰ درصد کم‌درآمد این گروه قرار داشتند، در میانسالی آزمون‌های شناختی را با سرعت کمتری انجام می‌دادند و در آزمون‌های حافظه نیز امتیازهای پایین‌تری می‌گرفتند.
همچنین افرادی که در اواخر دهه ۳۰ یا در دهه ۴۰ زندگی خود دست‌کم دو بار به پژوهشگران گفته بودند در پرداخت صورت‌حساب‌هایشان مشکل دارند، در سال‌های بعد عملکرد ضعیف‌تری از خود نشان دادند.
در این مقاله که در نشریه علمی نوآوری در سالمندی (Innovation in Aging) منتشر شد، آمده است که آثار منفی بر سلامتی مغز حتی وقتی پژوهشگران کوشیدند عواملی چون محرومیت‌های دوران کودکی و تفاوت‌های مربوط به میزان تحصیلات و توانایی‌های شناختی افراد در کودکی را کنترل کنند، نیز در داده‌ها مشاهده می‌شد که نشان میدهد فشار مالی انباشته‌شده در دوران بزرگسالی عامل ایجاد تغییرات مغزی بوده است.
البته سرعت افت توانایی‌های شناختی افراد گرفتار فشار مالی در سال‌های پایانی زندگی کمتر از همسالان برخوردارترشان بود. با این حال، پژوهشگران احتمال دادند که دلیلش این باشد که آسیب اصلی پیش‌تر وارد شده بود و دیگر ظرفیت چندانی برای ازدست‌رفتن باقی نمانده است.
به گفته ژاک ولز، یکی از نویسندگان این مقاله، آنچه این پژوهش را از مطالعات دیگری که آسیب‌های شناختی ناشی از فشار مالی را نشان داده‌اند، متمایز می‌کند، دسترسی به اطلاعات چندین دهه از زندگی شرکت‌کنندگان است، نه صرفا اطلاعات مقطعی خاص.
ولز، جامعه‌شناس و پژوهشگر داده‌های اجتماعی دردانشگاه کالج لندن، در مصاحبه‌ای گفت این پژوهش نتوانست به‌طور دقیق مشخص کند چه میزان از آسیب واردشده به مغز افراد فقیر مستقیم ناشی از فشار مالی بود که می‌تواند التهاب زیان‌بار ایجاد کند و بخشی از ظرفیت ذهنی را که در حالت عادی صرف فرایندهای دیگر می‌شود، به خود اختصاص دهد.
همچنین مشخص نیست چه میزان از این آسیب‌ها ناشی از رفتارهایی مانند سیگار کشیدن و نوشیدن الکل بود که احتمال بروز آنها در میان افراد فقیر بیشتر است.با این حال گفت نتایج قویا نشان می‌دهند که این فقر بوده که بر مغز اثر گذاشته است، نه اینکه مشکلات مغزی افراد را به فقر کشانده باشد، زیرا تغییرات مغزی تا پیش از ورود شرکت‌کنندگان به دهه ۵۰ زندگی آشکار نشده بود.
ولز گفت: «کاری که توانستیم انجام دهیم، اثبات وجود رابطه‌ای علی و معلولی میان فشار مالی و سلامتی مغز بود. ما شاخص‌هایی از سلامتی مغز مانند سرعت خواندن، سرعت محاسبه و اسکن‌های مغزی را در اختیار داریم. اینها نشانه‌های زیستی روشنی‌اند که نشان می‌دهند در طول زندگی اتفاقی رخ داده است.»
او گفت این پژوهش به‌روشنی نشان نمی‌دهد افرادی که با فقر دست‌وپنجه نرم می‌کنند، برای محافظت از مغز خود چه اقدام‌هایی میتوانند انجام دهند. با این حال، به اعتقاد او این یافته‌ها به تصمیم‌گیرندگان سیاسی پیام می‌دهند که کاهش فقر می‌تواند به کاستن از مشکلاتی مانند زوال عقل در سال‌های بعد نیز کمک کند، زیرا فشار مالی فضای بسیار زیادی از ذهن را اشغال می‌کند.
با این حال آرلین جرونیموس، استاد دانشگاه میشیگان که در این پژوهش مشارکت نداشت، پس از مطالعه نتایج، این پرسش را مطرح کرد که آیا ممکن است افرادی که به شدیدترین عوارض جسمی ناشی از استرس مانند بیماری‌های قلبی و سرطان، مبتلا شده بودند، پیش‌تر و در دهه ۵۰ یا ۶۰ زندگی خود جان باخته باشند؟
جرونیموس که تحقیقاتش بر تاثیر فرسایشی تبعیض بر بدن انسان متمرکز است، معتقد است ارتباطی که این پژوهش میان فشار مالی و توانایی‌های شناختی ترسیم می‌کند، بیش از اندازه ساده‌سازی شده است. او گفت: «نباید تصور کنیم که مسئله صرفا به پول مربوط می‌شود. این پژوهش در واقع به نابرابری‌های اجتماعی اشاره دارد که به سلامتی مغز آسیب می‌زنند.»
@ScientificDialectics
@hooreechannel 🌹
❤1👏1😢1
آمار نگران کننده مجردهای بالای ۴۵ سال
یک جامعه شناس و پژوهشگر اجتماعی در اصفهان بر این باور است تجرد قطعی در حال تبدیل شدن به نوعی از سبک زندگی است و بخشی از جامعه به مجردماندن تمایل بیشتری دارد.
آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعی بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در پهنه جغرافیایی کشور حکایت دارد.
تجرد قطعی بر اساس برخی تعریف‌های جمعیت شناختی، برای افرادی به کار می‌رود که بدون حتی یک بار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شده‌اند. بر اساس دیگر تعریف‌ها و البته به خاطر تغییر سن ازدواج، برخی ورود به سن ۵۰ سالگی که احتمال ازدواج را بطور تقریبی به صفر نزدیک می‌کند مترادف با تجرد قطعی می‌دانند.
در همین پیوند امان الله باطنی روز جمعه در گفتوگو با ایرنا اظهار داشت: برای بخش‌های قابل تاملی از جامعه میل به تجرد تبدیل به سبک زندگی شده است که در برخی موارد حتی والدین نیز از آن حمایت می‌کنند.
این پژوهشگر اجتماعی افزود: برخی طبقات خاص جامعه حتی پا را فراتر نهاده‌اند به طوریکه برطرف کردن نیازهای عاطفی و حتی جنسی را به صورت منظم در سبک زندگی خود گنجانده‌اند، اما تعهد در قالب ازدواج رسمی در روابط آنها جایگاهی ندارد.
باطنی با بیان اینکه تجرد قطعی در جامعه ایرانی نه یک انتخاب و نه یک اجبار بلکه بیشتر یک انتخاب اجباری است؛ بیان کرد: حقیقت این است که در این پدیده فرد علاقه به ازدواج دارد، از قرار گرفتن در موقعیت ازدواج بدش نمی‌آید، اما شرایط اجتماعی اجازه ازدواج به او نمی‌دهد و یا مسوولیت اجتماعی ازدواج را نمی‌خواهد قبول کند که برای همین می‌توان آن را یک انتخاب اجباری تلقی کرد.
وی با مروری بر آسیب‌های این مقوله گفت: تجرد قطعی برای دختران به طور معمول با برچسب‌های اجتماعی بیشتر و چالش‌های مهم‌تر همراه است.
این پژوهشگر اجتماعی اضافه کرد: پیامد‌های تجرد قطعی در سطح فردی افسردگی و خلاء عاطفی و در سطح اجتماعی پدیدارشدن بحران سالمندان مجرد و خودکشی‌های تقدیر گرایانه ناشی از خستگی خواهد بود.
باطنی توضیح داد: تجرد قطعی در مکتب۷ فکری جامعه شناسی کارکردگرا؛ ناشی از کژکارکرد نهادهای اجتماعی بخصوص خانواده است که در آن والدین هلیکوپتری مقصرند.
وی بیان کرد: والدین هلیکوپتری آن دسته از والدینی هستند که به جای توانمند سازی فرزندان همیشه به آنها خدمت رسانی کرده و مانند یک هلیکوپتر بالای سر بچه‌ها به پرواز در می‌آیند تا از آنها مراقبت کنند.
باطنی افزود: فرزندان این والدین خود را ملزم به استقلال و ازدواج نمیبینند و فرآیند بلوغ اجتماعی آنها و پذیرش مسوولیت ازدواج شان درست پیش نمی‌رود، به همین دلیل میل به تجرد در میان آنها بسیار بالاست.
این پژوهشگر اجتماعی با اشاره به طلاق به عنوان یکی دیگر از کژکارکرد‌های نهاد خانواده تصریح کرد: پژوهش‌ها نشان میدهد بسیاری از فرزندان طلاق یا فرزندان طلاق عاطفی نسبت به ازدواج نوعی مقاومت نشان می‌دهند که این موضوع متاثر از تجربه زیسته تلخ آنان از طلاق یا طلاق عاطفی پدر و مادرشان است که به میل به تجرد آنها دامن می‌زند.
وی با بیان اینکه در جامعه شناسی کارکردگرا، تجرد قطعی و میل به تجرد را می‌توان ناشی از کژکارکرد نهاد حاکمیت نیز دانست، گفت: بحران اقتصادی کنترل نشده و تورم فزاینده جامعه را دچار هنجار پریشی می‌کند؛ یعنی بسیاری از هنجارهای اجتماعی مثل ازدواج کردن به عنوان یک قاعده اجتماعی کمرنگ می‌شود، زیرا برای بسیاری افراد جامعه امکان پذیر نیست.
باطنی ادامه داد: میل به تجرد در مکتب فکری جامعه شناسی تعارض گرا ناشی از تعارض‌های اجتماعی بخصوص شکاف فرهنگی بین نسل‌هاست.
این پژوهشگر اجتماعی اظهار داشت: نسل‌های جدید، ارزش‌های متفاوتی نسبت به نسل‌های قبلی دارند و واقعیت این است که ازدواج کردن برای آنها چندان دارای معنا و ارزش نیست.
وی بیان کرد: تجرد قطعی در جامعه شناسی تعامل گرا به دلیل تغییر محتوا و فرم تعامل اجتماعی دختران و پسران نسبت به دهه‌های قبل (مانند عشق رمانتیک و ازدواج سفید) و نیز تغییر معنای ازدواج در ذهن آن هاست.
باطنی تاکید کرد: بنابراین هنجارپریشی به واسطه بحران اقتصادی، کمرنگ شدن قواعد اجتماعی و احساس تعلیق و فرار از مسوولیت ازدواج به واسطه حمایت‌های بی انتهای والدین مهم‌ترین دلایل فزونی این پدیده اجتماعی است.
بر اساس آمار هفت میلیون و ۲۳۹ هزار و ۱۹۰ زن کمتر از ۴۰ سال و هفت میلیون و ۶۹۵ هزار و ۹۸۷ زن کمتر از ۴۵ سال هرگز ازدواج نکرده در کشور داریم.
همچنین ۹ میلیون و ۳۳۸ هزار و ۴۷۳ مرد کمتر از ۴۰ سال و ۹ میلیون و ۸۱۲ هزار و ۲۸۱ مرد کمتر از ۴۵ سال در کشور تاکنون ازدواج نکرده‌اند.
مجموع مجردین هرگز ازدواج نکرده کشور را ۱۸ میلیون و ۷۷۵ هزار و ۴۵۲ نفر اعلام کرده است.
منبع: نور نیوز
https://www.khabarfarda.com/fa/tiny/news-16604
@hooreechannelو🌹
یک جامعه شناس و پژوهشگر اجتماعی در اصفهان بر این باور است تجرد قطعی در حال تبدیل شدن به نوعی از سبک زندگی است و بخشی از جامعه به مجردماندن تمایل بیشتری دارد.
آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعی بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در پهنه جغرافیایی کشور حکایت دارد.
تجرد قطعی بر اساس برخی تعریف‌های جمعیت شناختی، برای افرادی به کار می‌رود که بدون حتی یک بار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شده‌اند. بر اساس دیگر تعریف‌ها و البته به خاطر تغییر سن ازدواج، برخی ورود به سن ۵۰ سالگی که احتمال ازدواج را بطور تقریبی به صفر نزدیک می‌کند مترادف با تجرد قطعی می‌دانند.
در همین پیوند امان الله باطنی روز جمعه در گفتوگو با ایرنا اظهار داشت: برای بخش‌های قابل تاملی از جامعه میل به تجرد تبدیل به سبک زندگی شده است که در برخی موارد حتی والدین نیز از آن حمایت می‌کنند.
این پژوهشگر اجتماعی افزود: برخی طبقات خاص جامعه حتی پا را فراتر نهاده‌اند به طوریکه برطرف کردن نیازهای عاطفی و حتی جنسی را به صورت منظم در سبک زندگی خود گنجانده‌اند، اما تعهد در قالب ازدواج رسمی در روابط آنها جایگاهی ندارد.
باطنی با بیان اینکه تجرد قطعی در جامعه ایرانی نه یک انتخاب و نه یک اجبار بلکه بیشتر یک انتخاب اجباری است؛ بیان کرد: حقیقت این است که در این پدیده فرد علاقه به ازدواج دارد، از قرار گرفتن در موقعیت ازدواج بدش نمی‌آید، اما شرایط اجتماعی اجازه ازدواج به او نمی‌دهد و یا مسوولیت اجتماعی ازدواج را نمی‌خواهد قبول کند که برای همین می‌توان آن را یک انتخاب اجباری تلقی کرد.
وی با مروری بر آسیب‌های این مقوله گفت: تجرد قطعی برای دختران به طور معمول با برچسب‌های اجتماعی بیشتر و چالش‌های مهم‌تر همراه است.
این پژوهشگر اجتماعی اضافه کرد: پیامد‌های تجرد قطعی در سطح فردی افسردگی و خلاء عاطفی و در سطح اجتماعی پدیدارشدن بحران سالمندان مجرد و خودکشی‌های تقدیر گرایانه ناشی از خستگی خواهد بود.
باطنی توضیح داد: تجرد قطعی در مکتب۷ فکری جامعه شناسی کارکردگرا؛ ناشی از کژکارکرد نهادهای اجتماعی بخصوص خانواده است که در آن والدین هلیکوپتری مقصرند.
وی بیان کرد: والدین هلیکوپتری آن دسته از والدینی هستند که به جای توانمند سازی فرزندان همیشه به آنها خدمت رسانی کرده و مانند یک هلیکوپتر بالای سر بچه‌ها به پرواز در می‌آیند تا از آنها مراقبت کنند.
باطنی افزود: فرزندان این والدین خود را ملزم به استقلال و ازدواج نمیبینند و فرآیند بلوغ اجتماعی آنها و پذیرش مسوولیت ازدواج شان درست پیش نمی‌رود، به همین دلیل میل به تجرد در میان آنها بسیار بالاست.
این پژوهشگر اجتماعی با اشاره به طلاق به عنوان یکی دیگر از کژکارکرد‌های نهاد خانواده تصریح کرد: پژوهش‌ها نشان میدهد بسیاری از فرزندان طلاق یا فرزندان طلاق عاطفی نسبت به ازدواج نوعی مقاومت نشان می‌دهند که این موضوع متاثر از تجربه زیسته تلخ آنان از طلاق یا طلاق عاطفی پدر و مادرشان است که به میل به تجرد آنها دامن می‌زند.
وی با بیان اینکه در جامعه شناسی کارکردگرا، تجرد قطعی و میل به تجرد را می‌توان ناشی از کژکارکرد نهاد حاکمیت نیز دانست، گفت: بحران اقتصادی کنترل نشده و تورم فزاینده جامعه را دچار هنجار پریشی می‌کند؛ یعنی بسیاری از هنجارهای اجتماعی مثل ازدواج کردن به عنوان یک قاعده اجتماعی کمرنگ می‌شود، زیرا برای بسیاری افراد جامعه امکان پذیر نیست.
باطنی ادامه داد: میل به تجرد در مکتب فکری جامعه شناسی تعارض گرا ناشی از تعارض‌های اجتماعی بخصوص شکاف فرهنگی بین نسل‌هاست.
این پژوهشگر اجتماعی اظهار داشت: نسل‌های جدید، ارزش‌های متفاوتی نسبت به نسل‌های قبلی دارند و واقعیت این است که ازدواج کردن برای آنها چندان دارای معنا و ارزش نیست.
وی بیان کرد: تجرد قطعی در جامعه شناسی تعامل گرا به دلیل تغییر محتوا و فرم تعامل اجتماعی دختران و پسران نسبت به دهه‌های قبل (مانند عشق رمانتیک و ازدواج سفید) و نیز تغییر معنای ازدواج در ذهن آن هاست.
باطنی تاکید کرد: بنابراین هنجارپریشی به واسطه بحران اقتصادی، کمرنگ شدن قواعد اجتماعی و احساس تعلیق و فرار از مسوولیت ازدواج به واسطه حمایت‌های بی انتهای والدین مهم‌ترین دلایل فزونی این پدیده اجتماعی است.
بر اساس آمار هفت میلیون و ۲۳۹ هزار و ۱۹۰ زن کمتر از ۴۰ سال و هفت میلیون و ۶۹۵ هزار و ۹۸۷ زن کمتر از ۴۵ سال هرگز ازدواج نکرده در کشور داریم.
همچنین ۹ میلیون و ۳۳۸ هزار و ۴۷۳ مرد کمتر از ۴۰ سال و ۹ میلیون و ۸۱۲ هزار و ۲۸۱ مرد کمتر از ۴۵ سال در کشور تاکنون ازدواج نکرده‌اند.
مجموع مجردین هرگز ازدواج نکرده کشور را ۱۸ میلیون و ۷۷۵ هزار و ۴۵۲ نفر اعلام کرده است.
منبع: نور نیوز
https://www.khabarfarda.com/fa/tiny/news-16604
@hooreechannelو🌹
خبر فردا
آمار نگران‌کننده مجردهای بالای ۴۵ سال در ایران/ دلیل فرار از ازدواج چیست؟
تجرد قطعی در ایران دیگر یک انتخاب فردی نیست؛ افزایش شمار افرادی که هرگز ازدواج نکرده‌اند، از تغییرات عمیق اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی در کشور حکایت دارد.
👍1👎1
🔵🔴یک عصر متفاوت!
امروز اندکی خسته بودم، ترجیح دادم به جای پیاده‌روی دور دریاچه شورابیل، که غالباً برنامه روزانه عصرگاهی من است، اندکی در پارکی که نزدیکی منزلمان است قدم بزنم.
احساس میکنم فضای پارک و مناسباتی که در آن حاکم است کاملاً دیگر با ارزش‌های نسل ما بیگانه است. نه ارزش‌های متصلب و بسته‌ای که برخی از آحاد نسل ما دارند، بلکه همان نورم‌های معمولی که من و شما از یک جامعه نرمال انتظار داریم. از ادبیاتی که در گفتگویشان حاکم است تا رفتار و حرکاتی که از خود بروز می‌دهند، هیچکدام با فضای مورد انتظار ذهن ما سازگار نیست. یک آنارشی و هرج و مرجی در رفتارشان حاکم است که ابعاد آن تحت تصرف انواعی از دود و دم و بنگ و افیون در آمده است.
اندکی بر روی یکی از صندلی‌های پارک نشستم و با جوانی که کنارم نشسته بود سر صحبت باز کردم.
— چطوری جوان؟
— خوبم، مرسی.
— دانشجویی یا محصل؟
— محصلم. سال آخر.
— امتحاناتتون تموم شد؟
— چه امتحانی؟ مگر کلاسی بود تا امتحانی باشد؟
— یعنی به نظرت امتحان و درس برات مهم نیست؟
— ول کن حاجی. درس مال بچه پولدارهاست. ما پولمون کجا بود که معلم خصوصی و کلاس خصوصی و تقویتی و ... داشته باشیم؟ توی مدرسه هم که اصلاً درس نیست. مدرسه هم اگر دایر باشد، معلم به زور میاد سر کلاس.... سیگار داری حاجی؟
— آره، دارم. مگه سیگار می‌کشی؟
— حالا بی‌خیال. سیگار داری بده. ما که از زمین و زمان می‌کشیم، سیگار هم روش.
— اگر اجازه بدید من دیگه برم. اذان گفته شد، برم نماز بخونم. نماز جماعت.
— آره، برو. التماس دعا. دعایمان کن حاجی.
— حتماً، مواظب خودت باش. امیدوارم این سیگاری که بهت دادم آخرین سیگارت باشد.
— امیدوار نباش.
بعد از اقامه نماز مغرب و عشا در جماعتی محدود، تکبیر پایان نماز را هم گفتیم.
الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر. خامنه‌ای رهبر. مرگ بر ضد ولایت فقیه. مرگ بر آمریکا. مرگ بر اسرائیل غارتگر.
از همان مسیر پارک برگشتم.
آمبولانسی در گوشه‌ای از پارک ایستاده است و کثیری مردم از پیر و جوان و دختر و پسر، دوره‌اش کرده‌اند.
پرسیدم:
— چی شده؟
یکی گفت:
— هیچی آقا. یک دختر خانمی از شدت مستی بی‌حال شده بود، اومدند به سر و وضعش رسیدگی کردند. درست شد. رعایت نمی‌کنند که. هی آدم میگه؛ لامصب کمتر بخور، اندازه بخور. مگه گوش میدن آخه!
— چند سالش بود؟
— حدوداً هجده، نوزده سال.
سری از افسوس تکان دادم و راهم را به سمت خانه ادامه دادم.
در طول مسیرم یک مغازه بزرگ سه طبقه فست‌فود است که تازه اجاره‌اش کرده‌اند و شکل و شمایل ظاهری ساختمان را به کل تغییر داده‌اند.چشمم افتاد به همسایه‌ای که دارد با بچه‌هاش از مغازه فست‌فود میاد بیرون، اما در حال مشاجره با بچه هاش است. مرا دید و انگار زبان درد دلش باز شد. به بچه‌هایش گفت:
— شما برید، من پیاده میام.
گفتم:
— چی شده؟
گفت:
«میگن بریم بیرون غذا بخوریم و من هم میگم باشه بریم. مرا آورده‌اند به این تاریکخانه. از پله‌های تاریکی که به عمد از سنگ سیاه استفاده کرده‌اند، مرا بردند بالا. پله سیاه. دیوار سیاه. سقف سیاه. کف سیاه. میز سیاه، صندلی سیاه. روزگار سیاه. همه جا دود و دم. بوی غذای سوخته، بوی سیگار و بوی هر کوفتی که نمی‌دونم چیست؟....»
دیدم خیلی اعصابش خرد است. چیزی نگفتم و گذاشتم ادامه دهد. راستش؛ خودم هم حال و حوصله حرف زدن نداشتم، اما لاجرم از گوش دادن بودم.
ادامه داد:
«.... یک صدای موسیقی با زبانی که اصلاً نمی‌فهمم هم چیست را گذاشته‌اند، با ترکیبی از نور کمرنگی به رنگ قرمز که از جاهای مختلف به آدم چشمک می‌زند. چند جوان دختر و پسر هم در صندلی‌ها لم داده‌اند با سیگاری در لب. و گاهی سرها روی شانه هم. آزاد و رها. یله و راحت.
حالا اینها به کنار؛ اینا میگن: "بابا، به این فضا از نمره یک تا ۱۰ چند میدی؟"
میگم، شما خودتون چند می‌دین؟
— ما؟ ده.
— مرحبا. خدا وکیلی آن خونه‌ی خودمان بهتر است با اون غذایی که مامانت درست میکنه یا اینجا؟ آن رستوران غذاخوری که من گاهی می‌برمتان بهتره یا اینجا؟
— حرفشو هم نزن بابا. همش تکراری. همش تکراری. فقط که غذا نیست. فضا. فضا رو چی میگی؟
گفتم:
— "د حالا پاشید بریم. سرم درد گرفت از این همه دود و دم و بوی جورواجور ..."
گفتند:
— "ضد حال نزن دیگه بابا. حالا یه بار اومدیا با ما بیرون. اصلاً دفعه بعد با ما نیا. فقط کارت بانکی رو بده."
— راست میگن. من فقط کارت بانکیشون هستم. ما به کجا می‌رویم حاجی؟ تو بگو که به کجا می‌رویم؟
— خونه دیگه. مگه مسیرمون یکی نیست؟ خونه میریم دیگه.
داد زد:
— حواست کجاست؟ میگم به کجا داریم می‌رویم؟
راست می‌گفت. اصلاً حواسم نبود. زود خودمو جمع کردم و گفتم:
— آهان. از اون لحاظ. والله من هم چیزی نمی دونم برادر. فکر کنم ناکجا آباد.
✍مالک رضایی
T.me/bestdiplomacy
@hooreechannel 🌹
امروز اندکی خسته بودم، ترجیح دادم به جای پیاده‌روی دور دریاچه شورابیل، که غالباً برنامه روزانه عصرگاهی من است، اندکی در پارکی که نزدیکی منزلمان است قدم بزنم.
احساس میکنم فضای پارک و مناسباتی که در آن حاکم است کاملاً دیگر با ارزش‌های نسل ما بیگانه است. نه ارزش‌های متصلب و بسته‌ای که برخی از آحاد نسل ما دارند، بلکه همان نورم‌های معمولی که من و شما از یک جامعه نرمال انتظار داریم. از ادبیاتی که در گفتگویشان حاکم است تا رفتار و حرکاتی که از خود بروز می‌دهند، هیچکدام با فضای مورد انتظار ذهن ما سازگار نیست. یک آنارشی و هرج و مرجی در رفتارشان حاکم است که ابعاد آن تحت تصرف انواعی از دود و دم و بنگ و افیون در آمده است.
اندکی بر روی یکی از صندلی‌های پارک نشستم و با جوانی که کنارم نشسته بود سر صحبت باز کردم.
— چطوری جوان؟
— خوبم، مرسی.
— دانشجویی یا محصل؟
— محصلم. سال آخر.
— امتحاناتتون تموم شد؟
— چه امتحانی؟ مگر کلاسی بود تا امتحانی باشد؟
— یعنی به نظرت امتحان و درس برات مهم نیست؟
— ول کن حاجی. درس مال بچه پولدارهاست. ما پولمون کجا بود که معلم خصوصی و کلاس خصوصی و تقویتی و ... داشته باشیم؟ توی مدرسه هم که اصلاً درس نیست. مدرسه هم اگر دایر باشد، معلم به زور میاد سر کلاس.... سیگار داری حاجی؟
— آره، دارم. مگه سیگار می‌کشی؟
— حالا بی‌خیال. سیگار داری بده. ما که از زمین و زمان می‌کشیم، سیگار هم روش.
— اگر اجازه بدید من دیگه برم. اذان گفته شد، برم نماز بخونم. نماز جماعت.
— آره، برو. التماس دعا. دعایمان کن حاجی.
— حتماً، مواظب خودت باش. امیدوارم این سیگاری که بهت دادم آخرین سیگارت باشد.
— امیدوار نباش.
بعد از اقامه نماز مغرب و عشا در جماعتی محدود، تکبیر پایان نماز را هم گفتیم.
الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر. خامنه‌ای رهبر. مرگ بر ضد ولایت فقیه. مرگ بر آمریکا. مرگ بر اسرائیل غارتگر.
از همان مسیر پارک برگشتم.
آمبولانسی در گوشه‌ای از پارک ایستاده است و کثیری مردم از پیر و جوان و دختر و پسر، دوره‌اش کرده‌اند.
پرسیدم:
— چی شده؟
یکی گفت:
— هیچی آقا. یک دختر خانمی از شدت مستی بی‌حال شده بود، اومدند به سر و وضعش رسیدگی کردند. درست شد. رعایت نمی‌کنند که. هی آدم میگه؛ لامصب کمتر بخور، اندازه بخور. مگه گوش میدن آخه!
— چند سالش بود؟
— حدوداً هجده، نوزده سال.
سری از افسوس تکان دادم و راهم را به سمت خانه ادامه دادم.
در طول مسیرم یک مغازه بزرگ سه طبقه فست‌فود است که تازه اجاره‌اش کرده‌اند و شکل و شمایل ظاهری ساختمان را به کل تغییر داده‌اند.چشمم افتاد به همسایه‌ای که دارد با بچه‌هاش از مغازه فست‌فود میاد بیرون، اما در حال مشاجره با بچه هاش است. مرا دید و انگار زبان درد دلش باز شد. به بچه‌هایش گفت:
— شما برید، من پیاده میام.
گفتم:
— چی شده؟
گفت:
«میگن بریم بیرون غذا بخوریم و من هم میگم باشه بریم. مرا آورده‌اند به این تاریکخانه. از پله‌های تاریکی که به عمد از سنگ سیاه استفاده کرده‌اند، مرا بردند بالا. پله سیاه. دیوار سیاه. سقف سیاه. کف سیاه. میز سیاه، صندلی سیاه. روزگار سیاه. همه جا دود و دم. بوی غذای سوخته، بوی سیگار و بوی هر کوفتی که نمی‌دونم چیست؟....»
دیدم خیلی اعصابش خرد است. چیزی نگفتم و گذاشتم ادامه دهد. راستش؛ خودم هم حال و حوصله حرف زدن نداشتم، اما لاجرم از گوش دادن بودم.
ادامه داد:
«.... یک صدای موسیقی با زبانی که اصلاً نمی‌فهمم هم چیست را گذاشته‌اند، با ترکیبی از نور کمرنگی به رنگ قرمز که از جاهای مختلف به آدم چشمک می‌زند. چند جوان دختر و پسر هم در صندلی‌ها لم داده‌اند با سیگاری در لب. و گاهی سرها روی شانه هم. آزاد و رها. یله و راحت.
حالا اینها به کنار؛ اینا میگن: "بابا، به این فضا از نمره یک تا ۱۰ چند میدی؟"
میگم، شما خودتون چند می‌دین؟
— ما؟ ده.
— مرحبا. خدا وکیلی آن خونه‌ی خودمان بهتر است با اون غذایی که مامانت درست میکنه یا اینجا؟ آن رستوران غذاخوری که من گاهی می‌برمتان بهتره یا اینجا؟
— حرفشو هم نزن بابا. همش تکراری. همش تکراری. فقط که غذا نیست. فضا. فضا رو چی میگی؟
گفتم:
— "د حالا پاشید بریم. سرم درد گرفت از این همه دود و دم و بوی جورواجور ..."
گفتند:
— "ضد حال نزن دیگه بابا. حالا یه بار اومدیا با ما بیرون. اصلاً دفعه بعد با ما نیا. فقط کارت بانکی رو بده."
— راست میگن. من فقط کارت بانکیشون هستم. ما به کجا می‌رویم حاجی؟ تو بگو که به کجا می‌رویم؟
— خونه دیگه. مگه مسیرمون یکی نیست؟ خونه میریم دیگه.
داد زد:
— حواست کجاست؟ میگم به کجا داریم می‌رویم؟
راست می‌گفت. اصلاً حواسم نبود. زود خودمو جمع کردم و گفتم:
— آهان. از اون لحاظ. والله من هم چیزی نمی دونم برادر. فکر کنم ناکجا آباد.
✍مالک رضایی
T.me/bestdiplomacy
@hooreechannel 🌹
❤2😢2👏1
تنبلی؛ ریشه‌ها، کارکردها و راه‌کارها
تنبلی یکی از رایج‌ترین مفاهیمی است که در زندگی روزمره برای توصیف کم‌کاری،بی‌انگیزگی یا اجتناب از انجام وظایف به‌کار می‌رود.با این حال، از دیدگاه علمی، تنبلی یک مفهوم دقیق و استاندارد نیست و روان‌شناسان، زیست‌شناسان و جامعه‌شناسان معمولا آن را به‌عنوان یک ویژگی شخصیتی مستقل تعریف نمی‌کنند.
بسیاری از رفتارهایی که در زبان روزمره تنبلی نامیده می‌شوند،در واقع حاصل تعامل پیچیده عوامل زیستی، روان‌شناختی، تکاملی و اجتماعی هستند. از این رو، پیش از هرگونه "قضاوت اخلاقی" درباره افراد، باید این پدیده را در "بستر علمی" آن بررسی کرد.
▫️از منظر تکاملی، انسان در محیط‌هایی تکامل یافته است که غذا و منابع انرژی محدود بودند.در چنین شرایطی، صرفه‌جویی در مصرف انرژی می‌توانست احتمال بقا را افزایش دهد.مغز انسان به‌طور طبیعی تمایل دارد از فعالیت‌های پرهزینه‌ای که پاداش فوری ندارند اجتناب کند. ممکن است تنبلی بازتاب همین سازوکار تکاملی باشد که در محیط مدرن، جایی که دسترسی به غذا و فناوری فراوان است،دیگر همیشه سودمند نیست. در واقع، گرایش به حفظ انرژی احتمالا یک سازگاری تکاملی بوده است،نه یک نقص شخصیتی.
▫️در سطح زیستی و عصب‌شناختی نیز تفاوت‌های فردی در انگیزش و فعالیت مشاهده می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که سیستم‌های عصبی مرتبط با دوپامین در شکل‌گیری انگیزه، پاداش و پیگیری اهداف نقش مهمی دارند.همچنین برخی ویژگی‌های ژنتیکی با سطح فعالیت و پشتکار همبستگی آماری دارند، هرچند هیچ "ژن تنبلی" شناخته نشده است.افزون بر این، عواملی مانند کم‌خوابی، سوءتغذیه، افسردگی، اضطراب، دردهای مزمن یا برخی اختلالات هورمونی میتوانند ظاهری شبیه تنبلی ایجاد کنند، در حالی‌که ریشه اصلی مشکل،یک وضعیت پزشکی یا روان‌شناختی است.
از منظر روان‌شناسی، بخش مهمی از آنچه تنبلی نامیده می‌شود در واقع "اهمال‌کاری" است. پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان می‌دهند که اهمال‌کاری بیش از آنکه ناشی از ضعف اراده باشد، به دشواری در تنظیم هیجانات مرتبط است. افراد اغلب از انجام کارهایی که اضطراب، ترس از شکست،ابهام یا ناراحتی ایجاد می‌کنند اجتناب می‌ورزند.کمال‌گرایی، ترس از ارزیابی منفی دیگران، فقدان احساس معنا در کار و فرسودگی روانی نیز از عوامل مهمی هستند که میتوانند به رفتارهای مشابه تنبلی منجر شوند.
از منظر جامعه‌شناسی، مفهوم تنبلی تا حدی ساخته و پرداخته فرهنگ است. در جوامع مدرن، به‌ویژه در فرهنگ‌های صنعتی، ارزش زیادی برای بهره‌وری، رقابت و فعالیت مداوم قائل می‌شوند. در نتیجه، افرادی که به هر دلیل کمتر فعال هستند ممکن است به‌سرعت تنبل نامیده شوند، در حالی‌که عواملی مانند فقر، نابرابری آموزشی، ناامنی اقتصادی، نبود فرصت‌های شغلی یا شرایط خانوادگی نیز میتوانند در کاهش مشارکت و فعالیت نقش داشته باشند. بنابراین، همه موارد کم‌کاری را نمی‌توان صرفا به ویژگی‌های فردی نسبت داد.
با وجود بار منفی واژه تنبلی، همه اشکال کاهش فعالیت زیان‌بار نیستند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که استراحت، فراغت و فاصله گرفتن موقت از کار می‌تواند به بازیابی انرژی، کاهش فرسودگی شغلی، افزایش خلاقیت و بهبود تصمیم‌گیری کمک کند. بسیاری از ایده‌های خلاقانه در دوره‌هایی شکل می‌گیرند که ذهن از فشار مستمر فعالیت آزاد شده است. بنابراین باید میان "استراحت سازنده" و "اجتناب مزمن از فعالیت‌های ضروری" تفاوت قائل شد.
بر اساس اجماع علمی موجود، تنبلی را نباید صرفا یک ضعف اخلاقی یا کمبود شخصیت دانست. این پدیده حاصل تعامل عوامل تکاملی، زیستی، روان‌شناختی و اجتماعی است و در بسیاری از موارد، آنچه تنبلی نامیده می‌شود بازتاب مشکلاتی عمیق‌تر مانند فرسودگی، اضطراب، افسردگی یا نبود شرایط مناسب برای شکوفایی فرد است.
در مواجهه با این مسئله، پژوهش‌ها چند راه‌کار عملی را پیشنهاد می‌کنند.
- تقسیم کارهای بزرگ به گام‌های کوچک و مشخص.
- ایجاد عادت‌های روزانه به‌جای اتکا به انگیزه لحظه‌ای.
- حذف عوامل حواس‌پرتی از محیط.
- تنظیم خواب و فعالیت بدنی منظم.
- استفاده از تعهدات اجتماعی برای پیگیری اهداف.
- تمرکز بر شروع کار به‌جای انتظار برای ایجاد انگیزه.
همچنین اگر کاهش انرژی و انگیزه به‌طور طولانی‌مدت ادامه یابد،بررسی احتمال وجود افسردگی،فرسودگی شغلی یا مشکلات پزشکی ضروری است.
▪️منابع
1. Baumeister, R.F. and Vohs, K.D. (2016) Handbook of Self-Regulation.
2. Steel, P. (2007) The nature of procrastination:A meta-analytic and theoretical review of quintessential self-regulatory failure.
3. Steel,P. and König,C.J. (2006) Integrating theories of motivation.
4. Sallis, J.F. et al.(2016) Physical activity in relation to urban environments in 14 cities worldwide.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
تنبلی یکی از رایج‌ترین مفاهیمی است که در زندگی روزمره برای توصیف کم‌کاری،بی‌انگیزگی یا اجتناب از انجام وظایف به‌کار می‌رود.با این حال، از دیدگاه علمی، تنبلی یک مفهوم دقیق و استاندارد نیست و روان‌شناسان، زیست‌شناسان و جامعه‌شناسان معمولا آن را به‌عنوان یک ویژگی شخصیتی مستقل تعریف نمی‌کنند.
بسیاری از رفتارهایی که در زبان روزمره تنبلی نامیده می‌شوند،در واقع حاصل تعامل پیچیده عوامل زیستی، روان‌شناختی، تکاملی و اجتماعی هستند. از این رو، پیش از هرگونه "قضاوت اخلاقی" درباره افراد، باید این پدیده را در "بستر علمی" آن بررسی کرد.
▫️از منظر تکاملی، انسان در محیط‌هایی تکامل یافته است که غذا و منابع انرژی محدود بودند.در چنین شرایطی، صرفه‌جویی در مصرف انرژی می‌توانست احتمال بقا را افزایش دهد.مغز انسان به‌طور طبیعی تمایل دارد از فعالیت‌های پرهزینه‌ای که پاداش فوری ندارند اجتناب کند. ممکن است تنبلی بازتاب همین سازوکار تکاملی باشد که در محیط مدرن، جایی که دسترسی به غذا و فناوری فراوان است،دیگر همیشه سودمند نیست. در واقع، گرایش به حفظ انرژی احتمالا یک سازگاری تکاملی بوده است،نه یک نقص شخصیتی.
▫️در سطح زیستی و عصب‌شناختی نیز تفاوت‌های فردی در انگیزش و فعالیت مشاهده می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که سیستم‌های عصبی مرتبط با دوپامین در شکل‌گیری انگیزه، پاداش و پیگیری اهداف نقش مهمی دارند.همچنین برخی ویژگی‌های ژنتیکی با سطح فعالیت و پشتکار همبستگی آماری دارند، هرچند هیچ "ژن تنبلی" شناخته نشده است.افزون بر این، عواملی مانند کم‌خوابی، سوءتغذیه، افسردگی، اضطراب، دردهای مزمن یا برخی اختلالات هورمونی میتوانند ظاهری شبیه تنبلی ایجاد کنند، در حالی‌که ریشه اصلی مشکل،یک وضعیت پزشکی یا روان‌شناختی است.
از منظر روان‌شناسی، بخش مهمی از آنچه تنبلی نامیده می‌شود در واقع "اهمال‌کاری" است. پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان می‌دهند که اهمال‌کاری بیش از آنکه ناشی از ضعف اراده باشد، به دشواری در تنظیم هیجانات مرتبط است. افراد اغلب از انجام کارهایی که اضطراب، ترس از شکست،ابهام یا ناراحتی ایجاد می‌کنند اجتناب می‌ورزند.کمال‌گرایی، ترس از ارزیابی منفی دیگران، فقدان احساس معنا در کار و فرسودگی روانی نیز از عوامل مهمی هستند که میتوانند به رفتارهای مشابه تنبلی منجر شوند.
از منظر جامعه‌شناسی، مفهوم تنبلی تا حدی ساخته و پرداخته فرهنگ است. در جوامع مدرن، به‌ویژه در فرهنگ‌های صنعتی، ارزش زیادی برای بهره‌وری، رقابت و فعالیت مداوم قائل می‌شوند. در نتیجه، افرادی که به هر دلیل کمتر فعال هستند ممکن است به‌سرعت تنبل نامیده شوند، در حالی‌که عواملی مانند فقر، نابرابری آموزشی، ناامنی اقتصادی، نبود فرصت‌های شغلی یا شرایط خانوادگی نیز میتوانند در کاهش مشارکت و فعالیت نقش داشته باشند. بنابراین، همه موارد کم‌کاری را نمی‌توان صرفا به ویژگی‌های فردی نسبت داد.
با وجود بار منفی واژه تنبلی، همه اشکال کاهش فعالیت زیان‌بار نیستند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که استراحت، فراغت و فاصله گرفتن موقت از کار می‌تواند به بازیابی انرژی، کاهش فرسودگی شغلی، افزایش خلاقیت و بهبود تصمیم‌گیری کمک کند. بسیاری از ایده‌های خلاقانه در دوره‌هایی شکل می‌گیرند که ذهن از فشار مستمر فعالیت آزاد شده است. بنابراین باید میان "استراحت سازنده" و "اجتناب مزمن از فعالیت‌های ضروری" تفاوت قائل شد.
بر اساس اجماع علمی موجود، تنبلی را نباید صرفا یک ضعف اخلاقی یا کمبود شخصیت دانست. این پدیده حاصل تعامل عوامل تکاملی، زیستی، روان‌شناختی و اجتماعی است و در بسیاری از موارد، آنچه تنبلی نامیده می‌شود بازتاب مشکلاتی عمیق‌تر مانند فرسودگی، اضطراب، افسردگی یا نبود شرایط مناسب برای شکوفایی فرد است.
در مواجهه با این مسئله، پژوهش‌ها چند راه‌کار عملی را پیشنهاد می‌کنند.
- تقسیم کارهای بزرگ به گام‌های کوچک و مشخص.
- ایجاد عادت‌های روزانه به‌جای اتکا به انگیزه لحظه‌ای.
- حذف عوامل حواس‌پرتی از محیط.
- تنظیم خواب و فعالیت بدنی منظم.
- استفاده از تعهدات اجتماعی برای پیگیری اهداف.
- تمرکز بر شروع کار به‌جای انتظار برای ایجاد انگیزه.
همچنین اگر کاهش انرژی و انگیزه به‌طور طولانی‌مدت ادامه یابد،بررسی احتمال وجود افسردگی،فرسودگی شغلی یا مشکلات پزشکی ضروری است.
▪️منابع
1. Baumeister, R.F. and Vohs, K.D. (2016) Handbook of Self-Regulation.
2. Steel, P. (2007) The nature of procrastination:A meta-analytic and theoretical review of quintessential self-regulatory failure.
3. Steel,P. and König,C.J. (2006) Integrating theories of motivation.
4. Sallis, J.F. et al.(2016) Physical activity in relation to urban environments in 14 cities worldwide.
جامعه‌ای بهتر بسازیم
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
زنان در قدرت؛ بازتولید مردسالاری با چهره‌ای زنانه
گاهی تصور می‌شود حضور زنان در ساختارهای مردسالار، به خودی خود به تضعیف مردسالاری می‌انجامد. این تصور بر این پیش‌فرض استوار است که با ورود زنان به جایگاه‌های تصمیم‌گیری، شیوه اعمال قدرت نیز تغییر خواهد کرد. اما تجربه بسیاری از نهادهای سیاسی، علمی و مدنی نشان میدهد که تغییر جنسیت مدیران، الزاماً به تغییر منطق قدرت منجر نمی‌شود. مردسالاری تنها به معنای سلطه مردان نیست، بلکه مجموعه‌ای از هنجارها، ارزش‌ها و شیوه‌های اعمال قدرت است که می‌تواند از سوی زنان نیز بازتولید شود. از این رو، زن بودن به خودی خود تضمینی برای شکل‌گیری روابط مبتنی بر مشارکت، همبستگی و برابری نیست.
جودیت باتلر نشان میدهد که قدرت تنها از طریق قانون یا اجبار عمل نمی‌کند، بلکه با تکرار مداوم هنجارها، سوژه‌های خود را می‌سازد. افراد برای پذیرفته شدن در یک ساختار، قواعد آن را می‌آموزند، تکرار می‌کنند و به تدریج آنها را بخشی از هویت حرفه‌ای خود می‌سازند. در نتیجه، ساختار قدرت فقط رفتار افراد را کنترل نمی‌کند، بلکه شیوه اندیشیدن، قضاوت کردن و حتی تعریف آنان از شایستگی و اقتدار را نیز شکل میدهد. از این منظر، زنانی که به موقعیت‌های مدیریتی می‌رسند، الزاماً حامل سیاستی متفاوت نیستند، بلکه ممکن است خود به اجراکنندگان همان هنجارهایی تبدیل شوند که سال‌ها مانع مشارکت برابر بوده‌اند.
هرچه جایگاه فرد در سلسله‌مراتب قدرت بالاتر می‌رود، وابستگی او به قواعد مسلط نیز بیشتر می‌شود. حفظ موقعیت و کسب مشروعیت، اغلب در گرو وفاداری به همان قواعدی است که ساختار آنها را طبیعی و ضروری جلوه میدهد. در چنین شرایطی، بسیاری از مدیران، فارغ از جنسیت، به جای تغییر ساختار، به حافظان آن تبدیل می‌شوند. تفاوت زمانی آشکار می‌شود که این فرایند از سوی زنان رخ دهد؛ زیرا حضور آنان این انتظار را ایجاد می‌کند که مناسبات قدرت نیز تغییر کند، در حالی که گاه تنها چهره قدرت تغییر کرده و نه منطق آن.
البته همه زنان تجربه یکسانی از قدرت ندارند. برخی از آنان از آغاز با هنجارهای مسلط همسو هستند و میان باورهای خود و قواعد ساختار تعارضی احساس نمی‌کنند. برای این گروه، ساختار قدرت نه میدان مقاومت، بلکه عرصه‌ای برای پیشرفت است. آنان ضرورتی برای تغییر قواعد بازی نمیبینند و حتی ظرفیت‌های برآمده از تجربه زیسته زنان، مانند اعتماد، همدلی و سرمایه اجتماعی را در خدمت تثبیت همان نظم موجود به کار می‌گیرند. در نتیجه، امر زنانه به جای آنکه نیرویی برای تغییر باشد، به عاملی برای مشروعیت‌بخشی به ساختار تبدیل می‌شود.
در مقابل، زنانی نیز هستند که با آگاهی از نابرابری‌های جنسیتی وارد ساختار می‌شوند، اما به تدریج درمی‌یابند که بهای حفظ موقعیت، سازگاری با همان هنجارهایی است که روزی آنها را نقد می‌کردند. ساختارهای سلسله‌مراتبی معمولاً تفاوت را تا جایی می‌پذیرند که نظم موجود را به چالش نکشد. به همین دلیل، ظرفیت‌های انتقادی به مرور جذب می‌شوند و جای خود را به سازگاری می‌دهند.
پیامد این وضعیت تنها در شیوه مدیریت آشکار نمی‌شود، بلکه در روابط میان خود زنان نیز قابل مشاهده است. هنگامی که هنجارهای مردسالارانه درونی می‌شوند، روابط زنان نیز بر اساس همان الگوهای حذف، انحصار، رقابت و کنترل سازمان می‌یابد. حذف صداهای متفاوت، تشکیل حلقه‌های همسو و محدود کردن مشارکت، به رفتارهایی عادی تبدیل می‌شوند که اغلب با استناد به قانون، آیین‌نامه یا ضرورت‌های سازمانی توجیه می‌شوند. در این وضعیت، قانون نه موضوعی برای نقد، بلکه ابزاری برای تثبیت تصمیم‌های قدرت می‌شود و هر مخالفتی به عنوان بی‌نظمی یا تخطی از قواعد معرفی می‌شود.
پارادوکس اصلی اینجاست که مردسالاری برای استمرار خود، دیگر الزاماً به مدیران مرد نیاز ندارد. هنگامی که هنجارهای آن در ذهن و کنش مدیران نهادینه شود، زنان نیز میتوانند همان منطق حذف، کنترل و انحصار را بازتولید کنند. از این رو، معیار ارزیابی حضور زنان در قدرت، صرفاً تعداد آنان نیست، بلکه این است که آیا حضورشان به گسترش گفتوگو، پذیرش تکثر، گردش مسئولیت و ایجاد فرصت برای زنان دیگر انجامیده است یا نه.
نقد مردسالاری، نقد زنان نیست؛ نقد ساختاری است که افراد را، فارغ از جنسیت، به تکرار هنجارهای مسلط و بازتولید روابط نابرابر سوق میدهد. از منظر باتلر، تغییر واقعی زمانی آغاز می‌شود که این هنجارها از بداهت خارج شوند و خود به موضوع نقد تبدیل شوند. تا زمانی که قواعد قدرت تغییر نکنند، جابه‌جایی افراد تنها چهره قدرت را تغییر میدهد، نه ماهیت آن؛ و این، شاید پیچیده‌ترین و ماندگارترین شکل بازتولید مردسالاری باشد.
✍️فتانه عبدالحسینی| مرداد ۱۴۰۵
https://www.instagram.com/women.studies/
@hooreechannel 🌹
گاهی تصور می‌شود حضور زنان در ساختارهای مردسالار، به خودی خود به تضعیف مردسالاری می‌انجامد. این تصور بر این پیش‌فرض استوار است که با ورود زنان به جایگاه‌های تصمیم‌گیری، شیوه اعمال قدرت نیز تغییر خواهد کرد. اما تجربه بسیاری از نهادهای سیاسی، علمی و مدنی نشان میدهد که تغییر جنسیت مدیران، الزاماً به تغییر منطق قدرت منجر نمی‌شود. مردسالاری تنها به معنای سلطه مردان نیست، بلکه مجموعه‌ای از هنجارها، ارزش‌ها و شیوه‌های اعمال قدرت است که می‌تواند از سوی زنان نیز بازتولید شود. از این رو، زن بودن به خودی خود تضمینی برای شکل‌گیری روابط مبتنی بر مشارکت، همبستگی و برابری نیست.
جودیت باتلر نشان میدهد که قدرت تنها از طریق قانون یا اجبار عمل نمی‌کند، بلکه با تکرار مداوم هنجارها، سوژه‌های خود را می‌سازد. افراد برای پذیرفته شدن در یک ساختار، قواعد آن را می‌آموزند، تکرار می‌کنند و به تدریج آنها را بخشی از هویت حرفه‌ای خود می‌سازند. در نتیجه، ساختار قدرت فقط رفتار افراد را کنترل نمی‌کند، بلکه شیوه اندیشیدن، قضاوت کردن و حتی تعریف آنان از شایستگی و اقتدار را نیز شکل میدهد. از این منظر، زنانی که به موقعیت‌های مدیریتی می‌رسند، الزاماً حامل سیاستی متفاوت نیستند، بلکه ممکن است خود به اجراکنندگان همان هنجارهایی تبدیل شوند که سال‌ها مانع مشارکت برابر بوده‌اند.
هرچه جایگاه فرد در سلسله‌مراتب قدرت بالاتر می‌رود، وابستگی او به قواعد مسلط نیز بیشتر می‌شود. حفظ موقعیت و کسب مشروعیت، اغلب در گرو وفاداری به همان قواعدی است که ساختار آنها را طبیعی و ضروری جلوه میدهد. در چنین شرایطی، بسیاری از مدیران، فارغ از جنسیت، به جای تغییر ساختار، به حافظان آن تبدیل می‌شوند. تفاوت زمانی آشکار می‌شود که این فرایند از سوی زنان رخ دهد؛ زیرا حضور آنان این انتظار را ایجاد می‌کند که مناسبات قدرت نیز تغییر کند، در حالی که گاه تنها چهره قدرت تغییر کرده و نه منطق آن.
البته همه زنان تجربه یکسانی از قدرت ندارند. برخی از آنان از آغاز با هنجارهای مسلط همسو هستند و میان باورهای خود و قواعد ساختار تعارضی احساس نمی‌کنند. برای این گروه، ساختار قدرت نه میدان مقاومت، بلکه عرصه‌ای برای پیشرفت است. آنان ضرورتی برای تغییر قواعد بازی نمیبینند و حتی ظرفیت‌های برآمده از تجربه زیسته زنان، مانند اعتماد، همدلی و سرمایه اجتماعی را در خدمت تثبیت همان نظم موجود به کار می‌گیرند. در نتیجه، امر زنانه به جای آنکه نیرویی برای تغییر باشد، به عاملی برای مشروعیت‌بخشی به ساختار تبدیل می‌شود.
در مقابل، زنانی نیز هستند که با آگاهی از نابرابری‌های جنسیتی وارد ساختار می‌شوند، اما به تدریج درمی‌یابند که بهای حفظ موقعیت، سازگاری با همان هنجارهایی است که روزی آنها را نقد می‌کردند. ساختارهای سلسله‌مراتبی معمولاً تفاوت را تا جایی می‌پذیرند که نظم موجود را به چالش نکشد. به همین دلیل، ظرفیت‌های انتقادی به مرور جذب می‌شوند و جای خود را به سازگاری می‌دهند.
پیامد این وضعیت تنها در شیوه مدیریت آشکار نمی‌شود، بلکه در روابط میان خود زنان نیز قابل مشاهده است. هنگامی که هنجارهای مردسالارانه درونی می‌شوند، روابط زنان نیز بر اساس همان الگوهای حذف، انحصار، رقابت و کنترل سازمان می‌یابد. حذف صداهای متفاوت، تشکیل حلقه‌های همسو و محدود کردن مشارکت، به رفتارهایی عادی تبدیل می‌شوند که اغلب با استناد به قانون، آیین‌نامه یا ضرورت‌های سازمانی توجیه می‌شوند. در این وضعیت، قانون نه موضوعی برای نقد، بلکه ابزاری برای تثبیت تصمیم‌های قدرت می‌شود و هر مخالفتی به عنوان بی‌نظمی یا تخطی از قواعد معرفی می‌شود.
پارادوکس اصلی اینجاست که مردسالاری برای استمرار خود، دیگر الزاماً به مدیران مرد نیاز ندارد. هنگامی که هنجارهای آن در ذهن و کنش مدیران نهادینه شود، زنان نیز میتوانند همان منطق حذف، کنترل و انحصار را بازتولید کنند. از این رو، معیار ارزیابی حضور زنان در قدرت، صرفاً تعداد آنان نیست، بلکه این است که آیا حضورشان به گسترش گفتوگو، پذیرش تکثر، گردش مسئولیت و ایجاد فرصت برای زنان دیگر انجامیده است یا نه.
نقد مردسالاری، نقد زنان نیست؛ نقد ساختاری است که افراد را، فارغ از جنسیت، به تکرار هنجارهای مسلط و بازتولید روابط نابرابر سوق میدهد. از منظر باتلر، تغییر واقعی زمانی آغاز می‌شود که این هنجارها از بداهت خارج شوند و خود به موضوع نقد تبدیل شوند. تا زمانی که قواعد قدرت تغییر نکنند، جابه‌جایی افراد تنها چهره قدرت را تغییر میدهد، نه ماهیت آن؛ و این، شاید پیچیده‌ترین و ماندگارترین شکل بازتولید مردسالاری باشد.
✍️فتانه عبدالحسینی| مرداد ۱۴۰۵
https://www.instagram.com/women.studies/
@hooreechannel 🌹
👎2👍1
.
آرزومندی را کنار گذاشتم
بچه که بودم، هر وقت با پدر و مادرم بیرون می‌رفتیم، چشمم به اسباب‌بازی‌ها می‌افتاد.
می‌گفتم: «این را برایم می‌خری؟»
می‌گفتند: «برویم، بعداً...»
گاهی آن «بعداً» هیچ‌وقت از راه نمی‌رسید و گاهی هم می‌رسید.
اما امروز که به آن سال‌ها فکر میکنم، نه اسباب‌بازی‌هایی که برایم خریدند چیزی از آنها در خاطرم مانده است، نه آن‌هایی که هرگز نخریدند.
زندگی، آنقدر پرشتاب از روی آن خواستن‌ها عبور کرد که بیشترشان در غبار زمان گم شدند.
شاید میانسالی و قرار گرفتن در نیمه دوم عمر ، همین را به انسان یاد میدهد.
اینکه آرزو داشتن بد نیست؛ اما آویزان شدن به آرزوها، آغاز بسیاری از رنج‌هاست.
سال‌ها خیال می‌کردم اگر دنیا مطابق خواسته‌هایم پیش برود، آرام خواهم شد.
اما دنیا هیچ قراردادی با آرزوهای من امضا نکرده است.
نه از من می‌پرسد که دوست دارم پیر شوم یا نه.
نه برای بردن عزیزانم اجازه می‌گیرد.
نه تضمین میدهد که اگر درست زندگی کنم، هرگز بیمار نخواهم شد.
دنیا مسیر خودش را می‌رود.
و من تازه فهمیده‌ام که آرامش، از برآورده شدن آرزوها به دست نمی‌آید؛ از سبک‌تر گرفتن آنها به دست می‌آید.
این روزها، فتیله آرزومندی‌هایم را پایین کشیده‌ام.
نه چون دیگر چیزی نمی‌خواهم...
بلکه چون نمی‌خواهم کیفیت زندگی امروز من، به رخدادی در آینده وابسته باشد.
اگر آنچه دوست دارم رخ داد، سپاسگزار خواهم بود.
و اگر رخ نداد، تلاش میکنم آنچه را زندگی برایم آورده، همان‌گونه که هست در آغوش بگیرم.
شاید بلوغ، همین باشد؛
اینکه کمتر از دنیا طلبکار باشی و بیشتر آماده هم‌سفر شدن با آن
«شاید خوشبختی، برآورده شدن آرزوها نباشد؛ کم شدن آرزومندی‌ها باشد.»
✍سهیل رضایی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
آرزومندی را کنار گذاشتم
بچه که بودم، هر وقت با پدر و مادرم بیرون می‌رفتیم، چشمم به اسباب‌بازی‌ها می‌افتاد.
می‌گفتم: «این را برایم می‌خری؟»
می‌گفتند: «برویم، بعداً...»
گاهی آن «بعداً» هیچ‌وقت از راه نمی‌رسید و گاهی هم می‌رسید.
اما امروز که به آن سال‌ها فکر میکنم، نه اسباب‌بازی‌هایی که برایم خریدند چیزی از آنها در خاطرم مانده است، نه آن‌هایی که هرگز نخریدند.
زندگی، آنقدر پرشتاب از روی آن خواستن‌ها عبور کرد که بیشترشان در غبار زمان گم شدند.
شاید میانسالی و قرار گرفتن در نیمه دوم عمر ، همین را به انسان یاد میدهد.
اینکه آرزو داشتن بد نیست؛ اما آویزان شدن به آرزوها، آغاز بسیاری از رنج‌هاست.
سال‌ها خیال می‌کردم اگر دنیا مطابق خواسته‌هایم پیش برود، آرام خواهم شد.
اما دنیا هیچ قراردادی با آرزوهای من امضا نکرده است.
نه از من می‌پرسد که دوست دارم پیر شوم یا نه.
نه برای بردن عزیزانم اجازه می‌گیرد.
نه تضمین میدهد که اگر درست زندگی کنم، هرگز بیمار نخواهم شد.
دنیا مسیر خودش را می‌رود.
و من تازه فهمیده‌ام که آرامش، از برآورده شدن آرزوها به دست نمی‌آید؛ از سبک‌تر گرفتن آنها به دست می‌آید.
این روزها، فتیله آرزومندی‌هایم را پایین کشیده‌ام.
نه چون دیگر چیزی نمی‌خواهم...
بلکه چون نمی‌خواهم کیفیت زندگی امروز من، به رخدادی در آینده وابسته باشد.
اگر آنچه دوست دارم رخ داد، سپاسگزار خواهم بود.
و اگر رخ نداد، تلاش میکنم آنچه را زندگی برایم آورده، همان‌گونه که هست در آغوش بگیرم.
شاید بلوغ، همین باشد؛
اینکه کمتر از دنیا طلبکار باشی و بیشتر آماده هم‌سفر شدن با آن
«شاید خوشبختی، برآورده شدن آرزوها نباشد؛ کم شدن آرزومندی‌ها باشد.»
✍سهیل رضایی
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👍3❤2👏2
نیت پاک، چه نیتی است؟
فیلسوفان اخلاق همگی پذیرفته‌اند که عمل اخلاقی باید از انگیزه‌ای پاک سرچشمه بگیرد، اما درباره‌ی اینکه "انگیزه‌ی پاک" دقیقا چیست، تقریبا ۱۳ دیدگاه مختلف مطرح شده است که به نظر من دو دیدگاه قابل دفاع است و گمان میکنم هر دو، در نهایت، به یک نتیجه می‌رسند.
۱. دیدگاه اول این است که انگیزه‌ی پاک در یک عمل، انگیزه‌ای است که شخص از انجام آن عمل، دو قصد داشته باشد:
- کاستن از درد و رنج دیگران
- شکوفا کردن خود
نخست، بکوشد از درد و رنج دیگران بکاهد و زندگی انسان‌های دیگر را اندکی بهتر کند. دوم، همان عمل باعث رشد و خودشکوفایی او نیز بشود. یعنی انسان با انجام آن کار، یک قدم به انسانی کامل‌تر و متعالی‌تر تبدیل شود.
در این نگاه، نه باید خود را فراموش کرد و نه دیگران را. اگر فقط به فکر دیگران باشیم و رشد خود را نادیده بگیریم، بخشی از حقیقت را از دست داده‌ایم؛ و اگر فقط به رشد خود فکر کنیم و نسبت به رنج دیگران بی‌اعتنا باشیم، باز هم از اخلاق فاصله گرفته‌ایم. نیت پاک زمانی شکل می‌گیرد که هر دو جنبه، در کنار یکدیگر حضور داشته باشند.
۲. دیدگاه دوم کنار گذاشتن ایگو است.
ایگو همان چیزی است که در ادبیات سنتی ما از آن با عنوان "نفس" یاد می‌شد؛ همان نفسی که می‌گفتند در برابر عقل قرار دارد و سفارش می‌کردند: "تابع نفس نباشید، بلکه تابع عقل باشید."
ایگو سه ویژگی اساسی دارد:
- نخست آنکه به نیازها قانع نیست و دائما به دنبال خواسته‌ها است.
نیازهای انسان محدودند و پایان می‌پذیرند، اما خواسته‌ها مرزی نمی‌شناسند. انسان برای ادامه‌ی زندگی به مقدار مشخصی غذا، آب، پوشاک و امکانات نیاز دارد؛ اما ایگو همیشه بیش از نیاز طلب می‌کند و هیچ‌گاه احساس کفایت ندارد.
ویژگی دوم ایگو این است که برای رسیدن به خواسته‌های خود، مرزهای اخلاقی را به رسمیت نمی‌شناسد. اگر لازم باشد دروغ بگوید، تهمت بزند، رشوه بدهد یا بگیرد، کم‌فروشی کند یا هر کار غیراخلاقی دیگری انجام دهد، مانعی در برابر خود نمی‌بیند؛ زیرا تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، رسیدن به خواسته‌های خویش است.
ویژگی سوم این است که همه‌ی انسان‌ها و حتی همه‌ی موجودات را بر اساس میزان سود و زیانی که برای او دارند ارزش‌گذاری می‌کند. اگر کسی برای او منفعتی داشته باشد، ارزشمند تلقی می‌شود و اگر سودی نداشته باشد یا زیانی به او برساند، ارزشش کاهش می‌یابد. در این نگاه، محور همه‌ی داوری‌ها "خودِ انسان" است، نه حقیقت و نه خیر.
🪧 از این‌رو، هرچه انسان بتواند این سه ویژگی را در وجود خود کم‌رنگ‌تر کند، از ایگو فاصله گرفته و به نیت پاک نزدیک‌تر شده است.
در نگاه نخست، این دو دیدگاه با یکدیگر متفاوت به نظر می‌رسند؛ یکی بر کاهش درد و رنج دیگران و خودشکوفایی تأکید می‌کند و دیگری بر کنار گذاشتن ایگو. اما در حقیقت، هر دو به یک مقصد می‌رسند.
انسانی که از خودمحوری فاصله می‌گیرد، طبیعی است که رنج دیگران را جدی‌تر می‌بیند و برای کاهش آن تلاش می‌کند؛ و انسانی که صادقانه در پی کاستن از رنج دیگران است، به‌تدریج از اسارت ایگو رها می‌شود و مسیر رشد و شکوفایی خود را نیز پیدا می‌کند.
| مصطفی ملکیان؛ سخنرانی در خیریه رعد، ۲۱ آبان ۱۴۰۴|
@JameahiBehtarBesazim
@hooreechannel 🌹
فیلسوفان اخلاق همگی پذیرفته‌اند که عمل اخلاقی باید از انگیزه‌ای پاک سرچشمه بگیرد، اما درباره‌ی اینکه "انگیزه‌ی پاک" دقیقا چیست، تقریبا ۱۳ دیدگاه مختلف مطرح شده است که به نظر من دو دیدگاه قابل دفاع است و گمان میکنم هر دو، در نهایت، به یک نتیجه می‌رسند.
۱. دیدگاه اول این است که انگیزه‌ی پاک در یک عمل، انگیزه‌ای است که شخص از انجام آن عمل، دو قصد داشته باشد:
- کاستن از درد و رنج دیگران
- شکوفا کردن خود
نخست، بکوشد از درد و رنج دیگران بکاهد و زندگی انسان‌های دیگر را اندکی بهتر کند. دوم، همان عمل باعث رشد و خودشکوفایی او نیز بشود. یعنی انسان با انجام آن کار، یک قدم به انسانی کامل‌تر و متعالی‌تر تبدیل شود.
در این نگاه، نه باید خود را فراموش کرد و نه دیگران را. اگر فقط به فکر دیگران باشیم و رشد خود را نادیده بگیریم، بخشی از حقیقت را از دست داده‌ایم؛ و اگر فقط به رشد خود فکر کنیم و نسبت به رنج دیگران بی‌اعتنا باشیم، باز هم از اخلاق فاصله گرفته‌ایم. نیت پاک زمانی شکل می‌گیرد که هر دو جنبه، در کنار یکدیگر حضور داشته باشند.
۲. دیدگاه دوم کنار گذاشتن ایگو است.
ایگو همان چیزی است که در ادبیات سنتی ما از آن با عنوان "نفس" یاد می‌شد؛ همان نفسی که می‌گفتند در برابر عقل قرار دارد و سفارش می‌کردند: "تابع نفس نباشید، بلکه تابع عقل باشید."
ایگو سه ویژگی اساسی دارد:
- نخست آنکه به نیازها قانع نیست و دائما به دنبال خواسته‌ها است.
نیازهای انسان محدودند و پایان می‌پذیرند، اما خواسته‌ها مرزی نمی‌شناسند. انسان برای ادامه‌ی زندگی به مقدار مشخصی غذا، آب، پوشاک و امکانات نیاز دارد؛ اما ایگو همیشه بیش از نیاز طلب می‌کند و هیچ‌گاه احساس کفایت ندارد.
ویژگی دوم ایگو این است که برای رسیدن به خواسته‌های خود، مرزهای اخلاقی را به رسمیت نمی‌شناسد. اگر لازم باشد دروغ بگوید، تهمت بزند، رشوه بدهد یا بگیرد، کم‌فروشی کند یا هر کار غیراخلاقی دیگری انجام دهد، مانعی در برابر خود نمی‌بیند؛ زیرا تنها چیزی که برایش اهمیت دارد، رسیدن به خواسته‌های خویش است.
ویژگی سوم این است که همه‌ی انسان‌ها و حتی همه‌ی موجودات را بر اساس میزان سود و زیانی که برای او دارند ارزش‌گذاری می‌کند. اگر کسی برای او منفعتی داشته باشد، ارزشمند تلقی می‌شود و اگر سودی نداشته باشد یا زیانی به او برساند، ارزشش کاهش می‌یابد. در این نگاه، محور همه‌ی داوری‌ها "خودِ انسان" است، نه حقیقت و نه خیر.
🪧 از این‌رو، هرچه انسان بتواند این سه ویژگی را در وجود خود کم‌رنگ‌تر کند، از ایگو فاصله گرفته و به نیت پاک نزدیک‌تر شده است.
در نگاه نخست، این دو دیدگاه با یکدیگر متفاوت به نظر می‌رسند؛ یکی بر کاهش درد و رنج دیگران و خودشکوفایی تأکید می‌کند و دیگری بر کنار گذاشتن ایگو. اما در حقیقت، هر دو به یک مقصد می‌رسند.
انسانی که از خودمحوری فاصله می‌گیرد، طبیعی است که رنج دیگران را جدی‌تر می‌بیند و برای کاهش آن تلاش می‌کند؛ و انسانی که صادقانه در پی کاستن از رنج دیگران است، به‌تدریج از اسارت ایگو رها می‌شود و مسیر رشد و شکوفایی خود را نیز پیدا می‌کند.
| مصطفی ملکیان؛ سخنرانی در خیریه رعد، ۲۱ آبان ۱۴۰۴|
@JameahiBehtarBesazim
@hooreechannel 🌹
❤3👍1👎1
🎯 با دوستتان به اختلاف خورده‌اید؟ «حرف‌زدن» همیشه بهترین راه‌حل نیست
🔴 اوایل دهۀ ۱۹۸۰، یک محقق دانشگاهی که از دوستان دبورا تانن، روزنامه‌نگاری آمریکایی، بود از اون خواست به مکالمۀ ضبط‌شدۀ دو دختر دبستانی گوش بدهد. دوستِ تانن در حال تحقیق دربارۀ نحوۀ صحبت‌کردن بچه‌ها با بهترین دوستانشان بود. در این مکالمه، جولیا به دوستش شنون، می‌گفت: «من و تو هیچ‌وقت با هم دعوا نمی‌کنیم» و اگر هم اختلافی پیش بیاید، «با هم حرف می‌زنیم و حلش میکنیم». تانن مبهوت شد که چقدر این مکالمه شبیهِ باوری عمومی در میان اغلب زنان بزرگسال است که «گفتگو» را راه‌حل تمام اختلافات میان دوستان می‌دانند.
🔴 تانن بعدها برای یک گزارش تحقیقی با زنان بسیار مصاحبه کرد تا بفهمد آنها اختلافاتشان با دوستان صمیمی خود را چطور حل می‌کنند. او دریافت صحبت‌کردن می‌تواند نقش مهمی در آرامش و رنج، خصوصاً برای زنان، ایفا کند. زنانی که با هم دوست‌اند، در مقایسه با مردان، تمایل دارند بیشتر -در دفعات بیشتر و به مدت طولانی‌تر- و دربارۀ موضوعات شخصی‌تر صحبت کنند. اما این صحبت‌ها همیشه مرهم دردهایشان نیست. بلکه برعکس، گاهی باعث دلخوری‌های طولانی یا حتی از میان رفتن دوستی می‌شود.
🔴 حفظ دوستی‌ها برای زنان بسیار مهم‌تر از مردان است. در همین رابطه، محققان دانشگاه کارنگی ملون، رادلسکیا اسنید و شلدون کوئن، دریافتند که مواجهه‌های اجتماعی منفی با دوستان در میان زنان با افزایش خطر فشار خون بالا مرتبط است.
🔴 باور به اینکه همه‌چیز را می‌توانیم به دوستمان بگوییم، بسیار قدیمی است. اما همیشه درست نیست. طبق نظر زنانی که تانن با آنها صحبت کرد، در بعضی موارد، اینکه به دوستتان بگویید از چیزی که گفته یا کاری که کرده خشنود نیستید ممکن است باعث افزایش خشم هم بشود. مثلاً زنی گفت دوست جدیدش به او گفته که «قالش می‌گذارد». او از دوستش عذرخواهی کرده و توضیح داده که این طور نیست، اما به خاطر سپرده که در آینده در رابطه با این دوستش محتاط باشد. او با خودش فکر می‌کرده: «آیا این دوست جدید بیش‌ازحد حساس نیست؟»
🔴 منشأ ناراحتیِ زنی دیگر، چیزی بود که در دوستی‌های زنانه متداول است: اینکه بفهمید کس دیگری، پیش از شما، از چیز مهمی اطلاع پیدا کرده. آن زن به تانن گفت که دوستش اعتراض کرده: «چرا، قبل از اینکه به من بگویی، به کس دیگری گفتی که زایمان کردی؟» اما از نظر او این اعتراض کاملاً بیجا بود. چون آن آدم کسی بود که قرار بود روزهایی که او در بیمارستان است، از بچۀ بزرگش مراقبت کند. به‌هر‌حال، همین اعتراض باعث شد این دو دوستِ قدیمی از هم فاصله بگیرند و صمیمت آنها کمرنگ شود.
🔴 حرف‌زدن همیشه راه‌حل نیست. خیلی‌ها ترجیح می‌دهند به‌جای صحبت دربارۀ اختلافاتی «که رنج آنها را دوباره زنده می‌کند»، سکوت کنند و بکوشند یا صرفِ حضورداشتن در کنار دوستشان دلخوری‌شان را تسکین دهند.
🔴 این گزارش تحقیقی در نهایت تانن را به این نتیجه رساند که «همیشه نسخۀ واحدی برای حل اختلافات وجود ندارد». گاهی کلمات میتوانند زخم‌هایی را التیام دهند که کلمات ایجاد کرده‌اند. و گاهی هم سکوت بهتر است.
📌 آنچه خواندید مروری است بر مطلب «فقط تویی که می‌تونم بهش بگم: فراسوی گفت‌وگوهای دوستانه»، نوشتۀ دبورا تانن و با ترجمۀ الهام آقاباباگلی. متن کامل این مطلب را در وب‌سایت ترجمان بخوانید.
🔗 لینک مطلب:
https://B2n.ir/uj5846
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 اوایل دهۀ ۱۹۸۰، یک محقق دانشگاهی که از دوستان دبورا تانن، روزنامه‌نگاری آمریکایی، بود از اون خواست به مکالمۀ ضبط‌شدۀ دو دختر دبستانی گوش بدهد. دوستِ تانن در حال تحقیق دربارۀ نحوۀ صحبت‌کردن بچه‌ها با بهترین دوستانشان بود. در این مکالمه، جولیا به دوستش شنون، می‌گفت: «من و تو هیچ‌وقت با هم دعوا نمی‌کنیم» و اگر هم اختلافی پیش بیاید، «با هم حرف می‌زنیم و حلش میکنیم». تانن مبهوت شد که چقدر این مکالمه شبیهِ باوری عمومی در میان اغلب زنان بزرگسال است که «گفتگو» را راه‌حل تمام اختلافات میان دوستان می‌دانند.
🔴 تانن بعدها برای یک گزارش تحقیقی با زنان بسیار مصاحبه کرد تا بفهمد آنها اختلافاتشان با دوستان صمیمی خود را چطور حل می‌کنند. او دریافت صحبت‌کردن می‌تواند نقش مهمی در آرامش و رنج، خصوصاً برای زنان، ایفا کند. زنانی که با هم دوست‌اند، در مقایسه با مردان، تمایل دارند بیشتر -در دفعات بیشتر و به مدت طولانی‌تر- و دربارۀ موضوعات شخصی‌تر صحبت کنند. اما این صحبت‌ها همیشه مرهم دردهایشان نیست. بلکه برعکس، گاهی باعث دلخوری‌های طولانی یا حتی از میان رفتن دوستی می‌شود.
🔴 حفظ دوستی‌ها برای زنان بسیار مهم‌تر از مردان است. در همین رابطه، محققان دانشگاه کارنگی ملون، رادلسکیا اسنید و شلدون کوئن، دریافتند که مواجهه‌های اجتماعی منفی با دوستان در میان زنان با افزایش خطر فشار خون بالا مرتبط است.
🔴 باور به اینکه همه‌چیز را می‌توانیم به دوستمان بگوییم، بسیار قدیمی است. اما همیشه درست نیست. طبق نظر زنانی که تانن با آنها صحبت کرد، در بعضی موارد، اینکه به دوستتان بگویید از چیزی که گفته یا کاری که کرده خشنود نیستید ممکن است باعث افزایش خشم هم بشود. مثلاً زنی گفت دوست جدیدش به او گفته که «قالش می‌گذارد». او از دوستش عذرخواهی کرده و توضیح داده که این طور نیست، اما به خاطر سپرده که در آینده در رابطه با این دوستش محتاط باشد. او با خودش فکر می‌کرده: «آیا این دوست جدید بیش‌ازحد حساس نیست؟»
🔴 منشأ ناراحتیِ زنی دیگر، چیزی بود که در دوستی‌های زنانه متداول است: اینکه بفهمید کس دیگری، پیش از شما، از چیز مهمی اطلاع پیدا کرده. آن زن به تانن گفت که دوستش اعتراض کرده: «چرا، قبل از اینکه به من بگویی، به کس دیگری گفتی که زایمان کردی؟» اما از نظر او این اعتراض کاملاً بیجا بود. چون آن آدم کسی بود که قرار بود روزهایی که او در بیمارستان است، از بچۀ بزرگش مراقبت کند. به‌هر‌حال، همین اعتراض باعث شد این دو دوستِ قدیمی از هم فاصله بگیرند و صمیمت آنها کمرنگ شود.
🔴 حرف‌زدن همیشه راه‌حل نیست. خیلی‌ها ترجیح می‌دهند به‌جای صحبت دربارۀ اختلافاتی «که رنج آنها را دوباره زنده می‌کند»، سکوت کنند و بکوشند یا صرفِ حضورداشتن در کنار دوستشان دلخوری‌شان را تسکین دهند.
🔴 این گزارش تحقیقی در نهایت تانن را به این نتیجه رساند که «همیشه نسخۀ واحدی برای حل اختلافات وجود ندارد». گاهی کلمات میتوانند زخم‌هایی را التیام دهند که کلمات ایجاد کرده‌اند. و گاهی هم سکوت بهتر است.
📌 آنچه خواندید مروری است بر مطلب «فقط تویی که می‌تونم بهش بگم: فراسوی گفت‌وگوهای دوستانه»، نوشتۀ دبورا تانن و با ترجمۀ الهام آقاباباگلی. متن کامل این مطلب را در وب‌سایت ترجمان بخوانید.
🔗 لینک مطلب:
https://B2n.ir/uj5846
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
👍2❤1
اگر میخواهیم جامعه‌ای آگاه‌تر داشته باشیم، باید از مدرسه‌ها شروع کنیم؛
جایی که فقط اطلاعات نباید آموزش داده شود، بلکه شیوه درست فکر کردن هم باید یاد داده شود.
📌 ویژگی‌های یک ذهن منضبط در تفکر انتقادی:
✔️ صداقت فکری
یعنی وقتی با شواهد جدید روبه‌رو می‌شویم، حاضر باشیم باور خود را اصلاح کنیم.
✔️ تواضع فکری
پذیرفتن اینکه دانسته‌های ما محدود است و ممکن است اشتباه کنیم.
✔️ انصاف فکری
بررسی دیدگاه‌ها بدون تعصب و پیش‌داوری.
✔️ عدالت‌خواهی فکری
قضاوت منصفانه درباره استدلال‌ها، حتی اگر مخالف ما باشند.
✔️ پشتکار فکری
دنبال کردن حقیقت، حتی وقتی فکر کردن سخت می‌شود.
✔️ اعتماد به عقل
باور به قدرت استدلال و تفکر منطقی.
✔️ شهامت فکری
جرأت پرسیدن سؤال‌های سخت و نقد باورهای رایج.
✔️ همدلی فکری
توانایی دیدن مسئله از زاویه نگاه دیگران.
✔️ استقلال فکری
فکر کردن با ذهن خود، نه صرفاً تکرار نظر دیگران.
➕ اینها مهارت‌هایی هستند که اگر در مدارس و دانشگاه‌ها آموزش داده شوند، نسلی آگاه‌تر، مسئول‌تر و خردمندتر شکل خواهد گرفت.
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
جایی که فقط اطلاعات نباید آموزش داده شود، بلکه شیوه درست فکر کردن هم باید یاد داده شود.
📌 ویژگی‌های یک ذهن منضبط در تفکر انتقادی:
✔️ صداقت فکری
یعنی وقتی با شواهد جدید روبه‌رو می‌شویم، حاضر باشیم باور خود را اصلاح کنیم.
✔️ تواضع فکری
پذیرفتن اینکه دانسته‌های ما محدود است و ممکن است اشتباه کنیم.
✔️ انصاف فکری
بررسی دیدگاه‌ها بدون تعصب و پیش‌داوری.
✔️ عدالت‌خواهی فکری
قضاوت منصفانه درباره استدلال‌ها، حتی اگر مخالف ما باشند.
✔️ پشتکار فکری
دنبال کردن حقیقت، حتی وقتی فکر کردن سخت می‌شود.
✔️ اعتماد به عقل
باور به قدرت استدلال و تفکر منطقی.
✔️ شهامت فکری
جرأت پرسیدن سؤال‌های سخت و نقد باورهای رایج.
✔️ همدلی فکری
توانایی دیدن مسئله از زاویه نگاه دیگران.
✔️ استقلال فکری
فکر کردن با ذهن خود، نه صرفاً تکرار نظر دیگران.
➕ اینها مهارت‌هایی هستند که اگر در مدارس و دانشگاه‌ها آموزش داده شوند، نسلی آگاه‌تر، مسئول‌تر و خردمندتر شکل خواهد گرفت.
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
❤2
به نمایشگرتان دست نزنید!
شما حواس‌پرت نیستید، حواستان را پرت کرده‌اند!
🔴 همه با نگرانی می‌گویند که «مرگ کتابخوانی» فرارسیده است. نمایشگرها در حال نابودکردن دستاوردهای تمدن‌اند و باید به «جامعۀ پساسواد» خوشامد بگوییم. اما کارلو لاکونو، کتابدار دانشگاهی در استرالیا، که هر روز شاهد بود چطور جوانان در تالارهای کتابخانه ساعت‌ها در کتابها غرق می‌شوند، نمی‌توانست به آسانی این روایتِ ساده را قبول کند. بله، آمارها می‌گویند دیگر مردم به اندازۀ سابق کتاب نمی‌خوانند، اما چیزهای بسیاری هم هست که نمی‌گویند. لاکونو فکر می‌کرد مسئله باید چیز دیگری باشد.
🔴 موضع کسانی که معتقدند جامعه رو به انحطاط می‌رود چون کتابخوانی کم شده، بر خطایی مقوله‌ای استوار است: آنها «فرهنگ نمایشگرها» را پدیده‌ای واحد با تأثیر یکسان بر همه تلقی می‌کنند.
🔴 آدم‌ها هم با نمایشگرها معتاد شبکه‌اجتماعی و نفرت‌پراکنی می‌شوند، هم به حجم بی‌سابقه‌ای از کتاب و مقاله و اطلاعات علمی دسترسی پیدا می‌کنند. پش شاید مشکل نه نمایشگر، که الگوریتم‌ها باشد. گلوریا مارک از دانشگاه کالیفرنیا دو دهه دربارۀ توان تمرکز افراد بر نمایشگرها تحقیق کرده است. مردم در سال ۲۰۰۴ به‌طور متوسط دو دقیقه و نیم روی نمایشگرها تمرکز می‌کردند؛ سال ۲۰۱۶ این عدد به ۴۷ ثانیه رسید. اما این حواس‌پرتی بیشتر با الگوهای طراحی خاص ارتباط دارند تا نمایشگرها: اعلان‌ها، برنامه‌های پاداش‌دهی متغیر، و اسکرولِ بی‌پایان.
🔴 در واقع، نمایشگرها به‌خودی‌خود موجب ازبین‌رفتن تمرکز نمی‌شوند، بلکه پلتفرم‌های رایج امروزی طوری ساخته شده‌اند که برای کسب درآمد از تبلیغاتْ تمرکز مردم را به هم بزنند.
🔴 جالب اینجاست که وقتی ناگهان کتاب در دسترس عموم قرار گرفت، «ترس از خواندن» هم رایج بود، چیزی مثل ترس از نمایشگرهای امروز. امی اُربنِ روان‌شناس می‌گوید: ابتدا همۀ نسل‌ها می‌ترسند رسانه‌های جدید جوانانشان را فاسد کنند، بعد سیاستمداران از این ترس‌ها سوءاستفاده می‌کنند تا حواس‌ها را از معضلاتی چون نابرابری منحرف کنند، سپس با تأخیری طولانی تحقیقاتی آغاز می‌شوند، و تا بخواهند نشان دهند سود و زیان رسانه‌ها بستگی به طرز استفاده از آنها دارد، فناوری جدیدی ظهور می‌کند و این «چرخۀ سیزیف‌وار» دوباره شروع می‌شود.
🔴 اگر معضل خودِ نمایشگرها بودند، مجبور بودیم به کتاب برگردیم. ولی اگر مشکل از الگوریتم‌ها باشد، باید به مداخلات قانونی و نظارتی رو بیاوریم. زیرا همان نمایشگرهایی که تمرکز را به هم می‌زنند میتوانند موجب افزایش آن هم شوند.
🔴 ایرادی ندارد اگر مردم رمان نمی‌خوانند. آنها به محیطی که ما ساخته‌ایم خو گرفته‌اند. ما جهانی ساخته‌ایم که از حواس‌پرتی سود می‌برد، ولی افراد حواس‌پرت را بیمار فرض میکنیم. ما پسا-باسواد نشده‌ایم، پسا-تک‌بُعدی شده‌ایم. آنچه در موضع انحطاط‌گرایان بیش از هر چیز آزاردهنده است نتیجه‌گیری آن‌هاست. آنها تبهکاران را می‌شناسند -شرکت‌های فناوری که عمداً تلاش می‌کنند آگاهی افراد را از بین ببرند- ولی بعد تسلیم می‌شوند و می‌گویند «دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شود. به جامعۀ پسا-سواد خوش آمدید». لاکونو این استدلال را نادرست می‌داند.
🔴 او می‌نویسد: « ضعف ما در تمرکز شکست اخلاقی نیست، مشکل از طراحی است. ما با الگوریتم‌هایی می‌جنگیم که آشکارا طوری تنظیم شده‌اند که مدام اسکرول کنیم، نه اینکه چیزی بیاموزیم. بنابراین راه چاره انضباط فردی نیست، ساختار است. باید فضاهای متفاوتی ساخته شود. باید تمرکز را مثل حواس‌پرتی دسترس‌پذیر کنیم و تفکر همان‌قدر طبیعی شود که اسکرول‌کردن در حال حاضر طبیعی است. انتخاب بین کتاب و نمایشگر نیست. انتخاب بین طراحی عمدی و هرج‌و‌مرج سودآور است.»
📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «ما حواس‌پرت نیستیم، حواسمان را پرت کرده‌اند» نوشتۀ کارلونو لاکونو است که متن کامل آن در شمارۀ ۳۸ مجلۀ ترجمان منتشر شده است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
شما حواس‌پرت نیستید، حواستان را پرت کرده‌اند!
🔴 همه با نگرانی می‌گویند که «مرگ کتابخوانی» فرارسیده است. نمایشگرها در حال نابودکردن دستاوردهای تمدن‌اند و باید به «جامعۀ پساسواد» خوشامد بگوییم. اما کارلو لاکونو، کتابدار دانشگاهی در استرالیا، که هر روز شاهد بود چطور جوانان در تالارهای کتابخانه ساعت‌ها در کتابها غرق می‌شوند، نمی‌توانست به آسانی این روایتِ ساده را قبول کند. بله، آمارها می‌گویند دیگر مردم به اندازۀ سابق کتاب نمی‌خوانند، اما چیزهای بسیاری هم هست که نمی‌گویند. لاکونو فکر می‌کرد مسئله باید چیز دیگری باشد.
🔴 موضع کسانی که معتقدند جامعه رو به انحطاط می‌رود چون کتابخوانی کم شده، بر خطایی مقوله‌ای استوار است: آنها «فرهنگ نمایشگرها» را پدیده‌ای واحد با تأثیر یکسان بر همه تلقی می‌کنند.
🔴 آدم‌ها هم با نمایشگرها معتاد شبکه‌اجتماعی و نفرت‌پراکنی می‌شوند، هم به حجم بی‌سابقه‌ای از کتاب و مقاله و اطلاعات علمی دسترسی پیدا می‌کنند. پش شاید مشکل نه نمایشگر، که الگوریتم‌ها باشد. گلوریا مارک از دانشگاه کالیفرنیا دو دهه دربارۀ توان تمرکز افراد بر نمایشگرها تحقیق کرده است. مردم در سال ۲۰۰۴ به‌طور متوسط دو دقیقه و نیم روی نمایشگرها تمرکز می‌کردند؛ سال ۲۰۱۶ این عدد به ۴۷ ثانیه رسید. اما این حواس‌پرتی بیشتر با الگوهای طراحی خاص ارتباط دارند تا نمایشگرها: اعلان‌ها، برنامه‌های پاداش‌دهی متغیر، و اسکرولِ بی‌پایان.
🔴 در واقع، نمایشگرها به‌خودی‌خود موجب ازبین‌رفتن تمرکز نمی‌شوند، بلکه پلتفرم‌های رایج امروزی طوری ساخته شده‌اند که برای کسب درآمد از تبلیغاتْ تمرکز مردم را به هم بزنند.
🔴 جالب اینجاست که وقتی ناگهان کتاب در دسترس عموم قرار گرفت، «ترس از خواندن» هم رایج بود، چیزی مثل ترس از نمایشگرهای امروز. امی اُربنِ روان‌شناس می‌گوید: ابتدا همۀ نسل‌ها می‌ترسند رسانه‌های جدید جوانانشان را فاسد کنند، بعد سیاستمداران از این ترس‌ها سوءاستفاده می‌کنند تا حواس‌ها را از معضلاتی چون نابرابری منحرف کنند، سپس با تأخیری طولانی تحقیقاتی آغاز می‌شوند، و تا بخواهند نشان دهند سود و زیان رسانه‌ها بستگی به طرز استفاده از آنها دارد، فناوری جدیدی ظهور می‌کند و این «چرخۀ سیزیف‌وار» دوباره شروع می‌شود.
🔴 اگر معضل خودِ نمایشگرها بودند، مجبور بودیم به کتاب برگردیم. ولی اگر مشکل از الگوریتم‌ها باشد، باید به مداخلات قانونی و نظارتی رو بیاوریم. زیرا همان نمایشگرهایی که تمرکز را به هم می‌زنند میتوانند موجب افزایش آن هم شوند.
🔴 ایرادی ندارد اگر مردم رمان نمی‌خوانند. آنها به محیطی که ما ساخته‌ایم خو گرفته‌اند. ما جهانی ساخته‌ایم که از حواس‌پرتی سود می‌برد، ولی افراد حواس‌پرت را بیمار فرض میکنیم. ما پسا-باسواد نشده‌ایم، پسا-تک‌بُعدی شده‌ایم. آنچه در موضع انحطاط‌گرایان بیش از هر چیز آزاردهنده است نتیجه‌گیری آن‌هاست. آنها تبهکاران را می‌شناسند -شرکت‌های فناوری که عمداً تلاش می‌کنند آگاهی افراد را از بین ببرند- ولی بعد تسلیم می‌شوند و می‌گویند «دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌شود. به جامعۀ پسا-سواد خوش آمدید». لاکونو این استدلال را نادرست می‌داند.
🔴 او می‌نویسد: « ضعف ما در تمرکز شکست اخلاقی نیست، مشکل از طراحی است. ما با الگوریتم‌هایی می‌جنگیم که آشکارا طوری تنظیم شده‌اند که مدام اسکرول کنیم، نه اینکه چیزی بیاموزیم. بنابراین راه چاره انضباط فردی نیست، ساختار است. باید فضاهای متفاوتی ساخته شود. باید تمرکز را مثل حواس‌پرتی دسترس‌پذیر کنیم و تفکر همان‌قدر طبیعی شود که اسکرول‌کردن در حال حاضر طبیعی است. انتخاب بین کتاب و نمایشگر نیست. انتخاب بین طراحی عمدی و هرج‌و‌مرج سودآور است.»
📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «ما حواس‌پرت نیستیم، حواسمان را پرت کرده‌اند» نوشتۀ کارلونو لاکونو است که متن کامل آن در شمارۀ ۳۸ مجلۀ ترجمان منتشر شده است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
👍1👎1
کینه = خشم + رنجش
گاهی مشکل رابطه فقط خشم نیست؛زخمی است که فرصت ترمیم پیدا نکرده.فرض کن شریک عاطفی‌ات سالگرد رابطه‌تان را فراموش کرده است.همان لحظه عصبانی می‌شوی(خشم). اما اگر احساس کنی که «برای او مهم نیستم» و این درد را بارها با خودت مرور کنی، کم‌کم خشم با رنجش ترکیب می‌شود و تبدیل به کینه می‌شود.
کینه معمولاً از یک اتفاق بزرگ شروع نمی‌شود؛ از دردهای کوچکی شکل می‌گیرد که هیچ‌وقت درباره‌شان حرف زده نشده است.
سؤال:آیا هنوز از اتفاقی ناراحتی که مدت‌هاست گذشته،اما هر بار به یادش می‌افتی دوباره همان احساس را تجربه می‌کنی ناامیدی = غم + غافلگیری و عشق = اعتماد + تحسین
ناامیدی فقط ناراحتی نیست؛ناراحتی‌ای است که انتظارش را نداشتی.
مثلاً فکر می‌کردی شریک زندگی‌ات در یک موقعیت مهم کنارت هست،اما برخلاف انتظار تنهایت گذاشت.این ترکیبِ غم و غافلگیری،همان ناامیدی است.
اما عشق فقط دوست داشتن نیست.عشق زمانی عمیق می‌شود که علاوه بر اعتماد،بتوانی ویژگی‌های طرف مقابل را تحسین کنی؛ موفقیتش را از ته دل جشن بگیری، به شخصیتش احترام بگذاری و احساس کنی بودنش زندگی‌ات را غنی‌تر کرده است
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
گاهی مشکل رابطه فقط خشم نیست؛زخمی است که فرصت ترمیم پیدا نکرده.فرض کن شریک عاطفی‌ات سالگرد رابطه‌تان را فراموش کرده است.همان لحظه عصبانی می‌شوی(خشم). اما اگر احساس کنی که «برای او مهم نیستم» و این درد را بارها با خودت مرور کنی، کم‌کم خشم با رنجش ترکیب می‌شود و تبدیل به کینه می‌شود.
کینه معمولاً از یک اتفاق بزرگ شروع نمی‌شود؛ از دردهای کوچکی شکل می‌گیرد که هیچ‌وقت درباره‌شان حرف زده نشده است.
سؤال:آیا هنوز از اتفاقی ناراحتی که مدت‌هاست گذشته،اما هر بار به یادش می‌افتی دوباره همان احساس را تجربه می‌کنی ناامیدی = غم + غافلگیری و عشق = اعتماد + تحسین
ناامیدی فقط ناراحتی نیست؛ناراحتی‌ای است که انتظارش را نداشتی.
مثلاً فکر می‌کردی شریک زندگی‌ات در یک موقعیت مهم کنارت هست،اما برخلاف انتظار تنهایت گذاشت.این ترکیبِ غم و غافلگیری،همان ناامیدی است.
اما عشق فقط دوست داشتن نیست.عشق زمانی عمیق می‌شود که علاوه بر اعتماد،بتوانی ویژگی‌های طرف مقابل را تحسین کنی؛ موفقیتش را از ته دل جشن بگیری، به شخصیتش احترام بگذاری و احساس کنی بودنش زندگی‌ات را غنی‌تر کرده است
@zistboommedia
@hooreechannel 🌹
👍2