.

آیا وجود تعارض و دعوا در یک رابطه، لزوماً نشانه ناسالم بودن اون رابطه است؟

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم یک رابطه‌ی سالم، رابطه‌ایه که توش هیچ اختلاف، ناراحتی یا دعوایی وجود نداره؛

انگار اگه دو نفر واقعاً همدیگه رو دوست داشته باشن، نباید با هم به اختلاف بخورن، یا حتی اگه اختلاف هم پیش بیاد، نباید هیچ دعوایی وجود داشته باشه.

اما در هر رابطه‌ی نزدیکی، دو نفر با نیازها، خواسته‌ها، مرزها و تجربه‌های متفاوت کنار هم قرار می‌گیرن. بنابراین اختلاف‌نظر و تعارض، لزوماً نشونه‌ی ناسالم بودن رابطه نیست.

چیزی که اهمیت داره، شیوه‌ی مواجهه با تعارضه.

اینکه وقتی عصبانی می‌شیم، هنوز می‌تونیم به طرف مقابلمون احترام بذاریم؟
می‌تونیم بدون توهین، تحقیر، تهدید یا ترساندن حرف بزنیم؟
می‌تونیم حرف همدیگه رو بشنویم و بعد از بحث، برای ترمیم رابطه قدمی برداریم؟

در مقابل، اگه هر اختلافی به تحقیر، سرزنش، سکوت تنبیهی، تهدید به جدایی یا آسیب زدن به طرف مقابل ختم بشه، دیگه نمی‌شه صرفاً اسمش رو دعوا گذاشت و از کنارش گذشت.

پس چیزی که درباره‌ی دعوا مهمه، فقط این نیست که اتفاق می‌افته یا نه؛ مهم اینه که آدم‌ها وقتی با هم به مشکل می‌خورن، چطور رفتار می‌کنن.

رابطه‌ی سالم لزوماً رابطه‌ی بدون تعارض نیست؛ رابطه‌ایه که در اون تعارض، امنیت و احترام دو نفر رو از بین نمی‌بره.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

آیا واقعاً می‌توان کسی را تغییر داد؟
آیا آدم‌ها واقعاً تغییر می‌کنند؟ و اگر بله، در چه سطحی و با چه هزینه‌ای؟


۱-انسان موجودی تغییرپذیر است، اما نه در هر بُعدی
تحقیقات طولی نشان داده‌اند که برخی ویژگی‌ها با گذر زمان و تجربه تغییر می‌کنند، اما اغلب این تغییرات آهسته، محدود و در نتیجهٔ انتخاب‌های آگاهانهٔ فرد هستند، نه فشارهای بیرونی.
بنابراین اگر منظورتان از تغییر، رشد فردی یا یادگیری مهارت‌های اجتماعی باشد، بله، این شدنی است.
اما اگر بخواهید جوهرهٔ درونی فرد را که امضای روانی اوست دگرگون کنید، معمولاً با دیوار مواجه می‌شوید.

۲- فرق بزرگی بین تغییر رفتار و تغییر شخصیت وجود دارد

افراد ممکن است در پاسخ به شرایط خاص، رفتار خود را تغییر دهند. مثلاً مردی که تا دیروز بی‌نظم بود، به‌خاطر حضور در محیط کاری جدید، منظم‌تر عمل کند.
این تغییر در سطح «رفتار»رخ می‌دهد.
اما شخصیت چیزی پایدارتر و عمیق‌تر است که به‌سختی دگرگون می‌شود.
مانند این است که بتوانید لباس کسی را عوض کنید،اما نه رنگ پوستش را.

۳- برخی از تغییرات تنها با ارادهٔ خود فرد ممکن‌اند،نه با خواست ما
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که هر نوع تغییر پایدار، نیازمند انگیزهٔ درونی است.یعنی فرد باید خود بخواهد که تغییر کند. روان‌شناسان بالینی تأکید می‌کنند که «پیش‌نیاز هر دگرگونی، پذیرش و خواست شخصی است». شما می‌توانید منبع الهام باشید،حمایت‌کننده یا آینه‌ای صادق؛اما نمی‌توانید محرک اصلی باشید اگر طرف مقابل تمایلی نداشته باشد.

۴- تمایز بین تغییر شخصیت و درمان اختلال روانی را جدی بگیرید
مثلاً افسردگی مزمن اضطراب اجتماعی  یا اختلال شخصیت مرزی را ممکن است به‌صورت بی‌علاقگی، سردی یا بی‌ثباتی رفتاری تعبیر کنیم. در حالی که در این موارد، تغییر تنها از مسیر مداخلات روان‌پزشکی و درمانی امکان‌پذیر است،نه با نصیحت و پافشاری شریک زندگی.

۵- رمان‌ها و فیلم‌ها تصویری اغراق‌شده از تغییر شخصیت ارائه می‌دهند

۶- مغز انسان ظرفیت یادگیری دارد،اما شخصیت الگوهای پایدارتری دارد
بله،ممکن است کسی مهارت جدیدی بیاموزد یا واکنش‌های عاطفی خود را بهتر کنترل کند، اما این تغییرات لزوماً به معنای دگرگونی شخصیت نیستند.
آن‌چه عوض می‌شود رفتار است،نه ماهیت وجودی فرد.

۷- برخی تغییرات نمایشی‌اند و برای تطبیق موقت با شرایط صورت می‌گیرند

تفاوت اصلی میان تغییر واقعی و تغییر نمایشی در سطح «انگیزهٔ درونی» و «پایداری رفتاری»  است. اگر تغییری تنها در حضور شما اتفاق می‌افتد و نه در غیاب،احتمالاً با یک تغییر سطحی روبه‌رو هستید.

۸- فرهنگ و جامعه می‌توانند چارچوب‌هایی بسازند که مسیر تغییر را تسهیل یا محدود کنند
برای نمونه، فردی که در فرهنگی محافظه‌کار بزرگ شده، ممکن است در برابر ارزش‌های جدید مقاومت کند، حتی اگر خود به‌تنهایی مایل به تغییر باشد.
روان‌شناسان فرهنگی تأکید می‌کنند که «تغییر پایدار زمانی ممکن است که فرد احساس کند ساختارهای اطرافش از او حمایت می‌کنند، نه سرکوب».

۹- در روان‌درمانی‌های مدرن، هدف «تغییر بنیادین» نیست؛بلکه تنظیم بهتر با واقعیت است

۱۰- گاهی تغییر، به‌معنای رهایی از نقاب است؛ نه افزودن ویژگی جدید
مثلاً کسی که سال‌ها در محیطی خشن بزرگ شده و خود را درون‌گرا نشان می‌دهد، ممکن است با امنیت عاطفی،ناگهان جنبه‌های پرانرژی و گرم خود را بازیابد.
روان‌درمان‌گران این فرایند را «بازسازی هویت» یا «ترمیم خود» می‌نامند.در این مسیر، تغییر حاصل رهایی از فشارهاست، نه افزودن خصیصه‌ای تازه.

۱۱- تغییر شخصیت در بزرگسالی نادر، اما ممکن است
مثلاً فردی که سال‌ها مضطرب و بی‌اعتماد بوده، ممکن است در اثر رابطه‌ای امن و درمان‌گرانه،به تدریج به فردی با ثبات‌عاطفی‌تر بدل شود.اما این مسیر بیشتر شبیه بازپروری است تا جادوی یک‌شبه.


۱۲- «تغییر برای دیگران» اغلب به نارضایتی درونی منجر می‌شود
روان‌شناسان وجود «اصالت» را برای رضایت از زندگی حیاتی می‌دانند و معتقدند تغییر موفق، تنها زمانی رخ می‌دهد که در هماهنگی با هویت فردی باشد،نه تقلیدی از خواسته‌های دیگران.

۱۳- برخی ویژگی‌ها به‌قدری ژرف‌اند که تغییر آن‌ها به‌معنای ازبین‌بردن هویت است
برای نمونه، کسی که درون‌گراست  و از تنهایی انرژی می‌گیرد،به‌سختی می‌تواند با فشار دیگران به فردی برون‌گرا بدل شود.
چنین تلاشی نه‌تنها فرساینده است، بلکه اغلب به احساس گم‌گشتگی منتهی می‌شود.

۱۴- اغلب افراد تغییر را با کنترل اشتباه می‌گیرند

۱۵- بهترین نوع تغییر، با الگوسازی و الهام‌گیری آغاز می‌شود
مطالعات رفتاری نشان می‌دهند که افراد وقتی کسی را می‌بینند که در مسیر مشخصی رشد کرده، بیشتر از طریق «مشاهده» ترغیب به تغییر می‌شوند تا نصیحت مستقیم. به‌جای آنکه از کسی بخواهیم مطالعه کند، اگر خودمان اهل کتاب باشیم،احتمالاً به‌مراتب اثربخش‌تر خواهد بود.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

♻️واکاوی پدیده «طلاق صوری»؛ انحلالِ قانونی یا استراتژیِ بقای اقتصادی؟

در سال‌های اخیر، نظام حقوقی و خانواده در ایران با پدیده‌ای نوظهور و چالش‌برانگیز تحت عنوان «طلاق صوری» مواجه شده است. این پدیده که در مرز میان «اخلاق»، «حقوق» و «معیشت» نوسان می‌کند، نه محصولِ فروپاشی عاطفی، بلکه غالباً واکنشی عمل‌گرایانه به ساختارهای قانونی و حمایتی است. اگرچه در ظاهر، این اقدام یک «توافق خصوصی» به نظر می‌رسد، اما تبعات حقوقی، روانی و اجتماعی آن، ارکان نظم عمومی و سلامت روان جامعه را هدف قرار داده است.

۱. ماهیت حقوقی: تضاد میان اراده ظاهر و اراده باطن
از منظر قانون مدنی ایران (به‌ویژه مواد ۱۹۰ و ۱۹۱)، قصد (قصد انشاء) رکن بنیادین هر عقد و ایقاعی است. در طلاق صوری، آنچه رخ می‌دهد «تضاد میان اراده ظاهری و اراده باطنی» است. زوجین در پیشگاه قانون و مجری صیغه طلاق، اراده بر جدایی ابراز می‌کنند، در حالی که در عالم واقع، قصد استمرار زوجیت را دارند.
این دوگانگی، از منظر حقوقی نوعی «شبیه‌سازی قانونی» (Legal Simulation) برای دستیابی به منافع جانبی (مانند برقرار کردن مستمری والدین متوفی یا معافیت فرزندان) است. اما مشکل اصلی آنجاست که این عمل، وضعیت حقوقی زوجه را در بن‌بستی خطرناک قرار می‌دهد؛ چرا که با ثبت قانونی طلاق، علقه زوجیت از حیث تشریفات رسمی قطع شده و در صورت بروز اختلاف واقعی یا فوت زوج، زوجه از حقوقی چون ارث، نفقه و اجرت‌المثل محروم خواهد ماند.

۲. تحلیل ساختاری: طلاق به مثابه ابزار رفاهی
ریشه این پدیده را نباید صرفاً در اخلاق فردی جستجو کرد. از منظر «سیاست‌گذاری عمومی» (Public Policy)، طلاق صوری محصولِ کژکارکردی قوانین حمایتی و اداری است. وقتی نظام تأمین اجتماعی و بازنشستگی، برخورداری از حقوق مستمری را منوط به «تجرد» یا «طلاق» زن می‌سازد، بدون آنکه سازوکاری برای احراز واقعیت داشته باشد، به طور غیرمستقیم مشوقِ انحلالِ نهاد خانواده می‌شود. در واقع، جامعه در اینجا با یک «پارادوکس سیاستی» مواجه است: قانونی که برای حمایت از زنان بی‌سرپرست وضع شده، خود به عاملی برای از هم گسیختگیِ رسمیِ خانواده‌های نیازمند تبدیل می‌گردد.

۳. ابعاد روان‌شناختی و بحران هویت در خانواده
همان‌گونه که متخصصان روان‌شناسی بالینی (از جمله دکتر یسنا انزانی در گفتگو با ایسنا) هشدار می‌دهند، طلاق صوری «معامله‌ای پرخطر با آینده خانواده» است. زندگی زیر یک سقف در حالی که هویت قانونی افراد تغییر کرده است، منجر به ایجاد «نقش‌های مبهم» می‌شود.
* اضطراب پیوستار: زوجین در این وضعیت، همواره با ترس از «افشای واقعیت» نزد نهادهای ذی‌ربط و یا «تغییر بازی» از سوی طرف مقابل روبرو هستند.
* آسیب به فرزندان:فرزندان در این خانواده‌ها دچار نوعی «دوگانگی هویتی» و «سردرگمی ارزشی» می‌شوند. آن‌ها شاهدند که چگونه می‌توان قانون را برای گذران زندگی دور زد؛ این امر نه تنها اضطراب و ترس از آینده را در آن‌ها نهادینه می‌کند، بلکه به مرور زمان، حس اعتماد به نهادهای قانونی و اخلاقی را در نسل بعد از بین می‌برد.

۴. چالش‌های اثبات و نظارت قضایی
اثبات صوری بودن طلاق برای مراجع قانونی (مانند سازمان تأمین اجتماعی یا نیروهای مسلح) امری غریب و دشوار است. اگرچه طبق ماده ۲۱۸ قانون مدنی، معامله با قصد فرار از دین به صورت صوری باطل است، اما تسری این قاعده به حوزه احوال شخصیه (طلاق) با احتیاط‌های فقهی و حقوقی بسیاری همراه است. با این حال، تداوم این روند می‌تواند به «آنومی حقوقی» (بی‌قانونی در پوشش قانون) منجر شود که در آن، شناسنامه افراد هیچ نسبتی با واقعیتِ زیستِ آن‌ها ندارد.

نتیجه‌گیری و پیشنهاد
طلاق صوری، فریادِ ناشی از فشار ساختارهای اقتصادی بر پیکره‌ی نحیف خانواده است. برای مقابله با این پدیده، برخورد قهری و پلیسی کارساز نخواهد بود. راهکار اصلی را باید در دو حوزه جستجو کرد:
1.  اصلاح قوانین رفاهی و اداری: بازنگری در نحوه تخصیص مستمری‌ها به گونه‌ای که تشویق‌کننده طلاق نباشد.
2.  ارتقای آگاهی حقوقی: تبیین هزینه‌های گزاف روانی و حقوقی (مانند فقدان امنیت در ارث و مالکیت) برای زوجینی که به این مسیر گام می‌گذارند.

در نهایت، باید پذیرفت که صیانت از نهاد خانواده، نیازمندِ همسویی «قانون» با «واقعیت‌های معیشتی» جامعه است. تا زمانی که قانون به جای تقویت بنیان‌های خانواده، راهکارهای دور زدنِ خود را به خانواده‌های مستأصل پیشنهاد می‌دهد، گریزی از این بحران‌های هویت‌سوز نخواهد بود.

✍ محمد مقصود
پژوهشگر حقوق و تحلیل‌گر مسائل اجتماعی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

آرینا شیلو: با پانتومییم جهان را لرزاند!

این نابغه ۱۶ ساله اوکراینی-بلغاری، پناهنده‌ای که در بورگاس زندگی می‌کند و دانش‌آموز مدرسه هنرهای نمایشی است، با اجراهای بدون کلامش میلیون‌ها نفر را  مبهوت کرد! آرینا، قدرت هنر واقعی، را نشان میدهد.
چقدر زیبا نشون میده که باورها چطور دست های ما رو برای آزادی بسته اند با داشتن و دانستن راه آزادی نمیتوانیم خود را از این باور ها رها کنیم  با اینکه در چمدان خودش قیچی داشت ولی نتونست رهایی رو باور کند حتی بعد از بدست آوردن راه حل همچنان باور های غلط دست و پایش رو بسته بودند.

بدترین نوع اسارت وقتی است که اسیر تفکرات غلط و خرافی خودت باشی چون عمری را صرف جمع کردن باورهایمان می کنیم و زمان زیادی را صرف ذخیره سازی و حفظ باورهایی که بعضی غلط هستند به
هدر می دهیم. آزادی از زندان واقعی آسانتر از زندان خیال هائی است که درآن گرفتاریم

چه میشودکه ما رها میکنیم و نمی بینم و می گذریم؟ مشکل در درون خودماست. بندهایی که میتوانیم با راه حلی که دردستان خودمان است آزاد کنیم.

https://t.me/andishkadeye_kherad
@hooreechannel 🌹

‍ ما علیه طبیعت اعلان جنگ کردیم، حالا گرفتار جنگی اقلیمی هستیم

♦️ گاردین، ربکا سولنیت — تابستان‌ها قرار بود فصل روزهای طولانی، گرما و فعالیت‌های مفرح از جمله اردو زدن و شنا باشند. اما حالا، به دلیل بحران اقلیمی، بسیاری از ما از آن واهمه داریم؛ در بسیاری نقاط جهان تابستان به فصلی تبدیل شده که باید برای مقابله با آن زره پوشید، آماده شد و از آن ترسید؛ فصلی آکنده از خطر، حرارت، آتش و فلاکت.

♦️اوضاع دیگر مثل سابق نیست؛ هوا داغ‌تر شده و باران‌های موسمی هم بی‌خبر و خشن‌تر می‌آیند. من هم مثل بسیاری از غربی‌ها، بارها و بارها دود سمیِ جنگل‌های سوخته را به ریه کشیده‌ام، اخبارِ جنگل‌ها و شهرهایی را که در شعله‌های آتش می‌سوزند دنبال کرده‌ام و دوستانی دارم که از خانه‌هایشان چیزی جز خاکستر و آوار باقی نمانده است. برآوردها حاکی از آن است که اوایل امسال، ۲۰ هزار نفر بر اثر گرمای طاقت‌فرسای اروپا جان باخته‌اند. در شرقِ واشنگتن هم همین اواخر ۶۰۰ خانه در آتش سوخت، و در اروپا و آمریکای شمالی، آتش‌نشانانی در راه مهار توفان‌های آتشینِ اقلیمی جانشان را از دست دادند.

♦️گویی ما علیه طبیعت اعلان جنگ کرده‌ایم و در نتیجه‌اش وجب‌به‌وجبِ زمین به منطقۀ جنگی تبدیل شده است. از این منظر، جنبشِ اقلیمی در واقع یک جنبش صلح است؛ جنبشی برای پایان‌دادن به این جنگ و تلفات آن. اغلب از خسارات مادی و ملموسِ تغییرات اقلیمی حرف می‌زنیم؛ از ساختمان‌هایی که بر اثر آتش، سیل یا بالا آمدن سطحِ دریا خراب شده‌اند، از درختانی که خشکیده‌اند، گونه‌هایی که در خطرند و یخچال‌هایی که در هوای گرم آب می‌شوند. اما در کنار این مخاطرات، تابستان برای همۀ ما سرچشمۀ لذات معنوی بود. اگرچه به نظر می‌رسد این مهم‌ترین دلیل برای ضرورت کنش اقلیمی نباشد، اما به ما یادآوری می‌کند که آنچه در حال از دست دادنش هستیم، فقط شرایط بقا و امنیتمان نیست؛ آزادی و لذتِ ما نیز در خطر است.


🔗 گاردین | ۴ اوت ۲۰۲۶ | We launched a war on nature. Now we are in a climate war zone

🔗✍ ربکا سولنیت؛ تاریخ‌نگارِ فرهنگی و فعال محیط‌زیست

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

ساختن آینده‌ در جایی دیگر!

مهاجرت نیروی متخصص و انتقال دارایی توسط کارآفرینان، هر دو ریشه در یک عامل مشترک دارند: «تصویر آینده».

نااطمینانی اقتصادی و ناتوانی در پیش‌بینی شرایط فردا، باعث می‌شود «قابلیت خروج» خود به یک ارزش اقتصادی تبدیل شود؛ چرا که سرمایه‌گذار ترجیح می‌دهد سرمایه‌اش را در تصمیم‌های بلندمدت و غیرقابل‌پیش‌بینی قفل نکند و متخصص نیز امکان برنامه‌ریزی، رشد شغلی و امنیت زندگی خانواده‌اش را در جایی دیگر مطمئن‌تر می‌بیند.

تصمیم فردی برای رفتن، با شکل‌گیری شبکه‌های ارتباطی و کاهش هزینه‌های روانی، به‌تدریج به یک «انتظار و هنجار جمعی» بدل می‌شود و چرخه‌ای خودتقویت‌شونده می‌سازد: کاهش سرمایه انسانی و افت سرمایه‌گذاری مولد، ظرفیت رشد آینده را محدودتر کرده و انگیزه برای خروج را افزایش می‌دهد.

هر مهاجرتی فرار مغزها و هر انتقال دارایی خروج سرمایه نیست و ملامت افراد فایده‌ای ندارد؛ چرا که رفتن، آخرین حلقه از زنجیره‌ای طولانی است که مدت‌ها قبل با حذف «گزینه ماندن از تصویر آینده» آغاز شده است.

برای تغییر این روند، باید متغیرهای اساسی تغییر کنند تا ماندن و سرمایه‌گذاری بلندمدت دوباره به گزینه‌ای قابل‌رقابت و قابل‌اعتماد تبدیل شود.

بنابراین، پرسش بنیادین این نیست که «چرا می‌روند؟»، بلکه این است که چگونه شرایطی شکل گرفت که افراد، آینده چند سال بعد خود را بیرون از کشور مطمئن‌تر می‌بینند.

✍ مریم زارعیان٭ جامعه‌شناس

@hooreechannel 🌹

نیمی از جمعیت، یک‌هشتم بازار کار: روایت آماری حذف زنان از اقتصاد ایران

به دلیل بی‌ثباتی اقتصادی در پنج دهه‌ی گذشته میزان مشارکت زنان به‌طور مستمر بالا و پایین شده اما تغییر معنادار و پایداری در مشارکت زنان در بازار کار ایجاد نشده است.

بنا بر آمارهای تازه، نیمی از زنان شاغل تحصیلات عالی دارند در حالی که فقط یک‌پنجم مردان شاغل تحصیلات دانشگاهی دارند.

میزان مشارکت زنان در ایران از پایین‌‌ترین‌ میزان‌های مشارکت در جهان است و در انتهای جدول کمی بالاتر از افغانستان در حکومت طالبان، یمن جنگ‌زده و عراق قرار دارد. در واقع بیشتر از ۸۶ درصد از جمعیت زنان بالای ۱۵ سال ایران حتی در جستجوی شغل هم نیستند و کار بیرون از خانه را به طور کامل کنار گذاشته‌اند.

آخرین سرشماری عمومی مرکز آمار ایران نشان می‌دهد، بیشتر از ۵۲ درصد جمعیتِ دارای تحصیلات عالی، غیرفعال هستند که در آن سهم مردان ۳۹ درصد و سهم زنان نزدیک به ۶۷ درصد است. این یعنی جمعیت زیادی از زنان تحصیل‌کرده غیرفعال هستند و در بازار کار حضور ندارند.

در شرایط فعلی سهم زنان در آموزش و تحصیلات به حدی رسیده که سهم زنان با مردان برابر و گاه حتی بیشتر از مردان شده است اما این برتری به «سود جمعیتی» تبدیل نشده است. مجموعه‌ای از عوامل ساختاری در شکل‌گیری این وضعیت نقش دارند:‌ مردسالاری در بازار کار، قوانین حمایتی ناکافی، ضعف سیاست‌های سازگارکننده‌ی کار و خانواده، هنجارهای فرهنگی بازدارنده، تقسیم نابرابر مسئولیت‌های مراقبتی... .

✒️یک دلیل اقتصادی این است که برای استفاده از این نیرو در عرصه‌ی اقتصاد، باید تقاضای مؤثر برای نیروی کار زنان وجود داشته باشد. به عقیده‌ی کارشناسان، بازار کار ایران در حال حاضر چنین ظرفیتی ندارد و همین عامل یکی از دلایل پایین بودن سطح مشارکت زنان در بازار کار است.

جمعیت شاغل در ایران نشان می‌دهد که تقاضای نیروی کار مردان تقریباً پنج برابر زنان است.

میزان بیکاری زنان نیز در پنج دهه‌ی گذشته در اغلب سال‌ها حداقل دو برابر مردان بوده است که نشان‌دهنده‌ی شکاف بزرگ تقاضای نیروی کار بین زن و مرد در بازار کار ایران است.

🌸هنوز در ایران اگر زنی با تحصیلات بالا متقاضی شغلی شود، اصلاً معلوم نیست که بتواند این شغل را به دست بیاورد. چون معمولاً زنان را در خارج از طیف شغل‌هایی که برای زنان تعریف و تعیین شده‌، استخدام نمی‌کنند.

تبعیض جنسیتی در ایران تنها در اشتغال نیست بلکه در میزان دستمزد هم دیده می‌شود. به طوری که در بسیاری از موارد زن و مرد اگر دو شغل یکسان داشته باشند، لزوماً حقوق یکسان نمی‌گیرند.

معیارهای فرهنگی که مثلاً مردان را نان‌آور خانواده می‌داند، باعث شده تا اکثر مشاغل در انحصار مردان قرار بگیرد. به‌جز این کارفرمایان هم تمایل چندانی به جذب زنان ندارند و این دیدگاه منفی در میان آنها رایج است که مثلاً زنان توان جسمی لازم برای بسیاری از مشاغل را ندارند یا دانش فنی آنها پایین است و یا زایمان و تربیت فرزندان و مسئولیت‌های خانوادگی در کار زنان اختلال ایجاد می‌کند.

اکنون جنگ نیز به این مجموعه مسایل اضافه شده است. تخریب سرمایه‌های فیزیکی، بسته شدن یا کوچک شدن واحدهای اقتصادی، کاهش مصرف خانوارها و افزایش نااطمینانی، ظرفیت ایجاد شغل را محدودتر کرده است. در چنین شرایطی، خطر آن وجود دارد که پنجره‌ی جمعیتی ایران بدون استفاده از ظرفیت میلیون‌ها زن تحصیل‌کرده بسته شود.

🌸 برای زنان سرپرست خانوار، بحران اقتصادی معنای متفاوتی دارد، زیرا درآمدشان اغلب تنها یا مهم‌ترین منبع تأمین هزینه‌های خانواده است. بسیاری از زنان معمولاً در مشاغل کم‌درآمدتر، غیررسمی‌تر و بی‌ثبات‌تر فعالیت می‌کنند. آنها ممکن است به‌عنوان کارگر خدماتی، فروشنده، خیاط، آرایشگر، آشپز خانگی، پرستار سالمند، نظافتچی، راننده‌ی تاکسی اینترنتی یا دست‌فروش کار کنند؛ مشاغلی که غالباً بیمه، مرخصی، امنیت شغلی یا حمایت قانونی ندارند.

به این ترتیب، جنگ و تورم فقط بر آمار اشتغال اثر نمی‌گذارد، بلکه کیفیت زندگی و امکان انتخاب زنان را نیز محدود می‌کند.

✍همایون معمار
📌ادامه مطلب
  ▫️aasoo
@hooreechannel 🌹

مگر می‌شود حرف مرد یکی باشد و از هم نپاشد؟

امروز در کلاسی از این می‌گفتم که باید در مورد هدف و معنای زندگیمان منعطف باشیم؛ از اینکه در مورد معنای زندگی، حرف مرد یکی نیست‌ و  باید بتوانیم در دوره‌های مختلف عمر و در شرایط اجتماعی و احوالات تاریخی متفاوت، هدف‌ها و معانی تازه‌ای را جستجو کنیم. نمی‌شود آدم با نظامِ باوری دست‌نخورده، با هدفی واحد و با معنایی یکسان در همه این دوران‌ها سرپا بماند. تاب‌آوری، مستلزم تغییر در اولویت‌ها و جستجوهای تازه است. مثلا همین روزها، حواسمان نیست که چطور آدم‌های منعطف تاب می‌آورند و آدم‌های غیرمنعطف از پا در می‌آیند. این‌ روزهای خشم و غم و اضطراب، هدف و معنای متفاوتی را طلب می‌کنند. باید اولویت‌هایمان را عوض کنیم، چیزهای متفاوتی بخواهیم و در جستجویی تازه، در برابر هر آن چه از ما مرگ می‌خواهد به زندگی آری بگوییم. برای خیلی از ما، جستجوها و اهداف چند ماه قبل، تنها غم و حسرت و اندوه می‌آفرینند. باید تغییرشان بدهیم. باید امیدها، خوشی‌ها و آرمان‌های تازه‌ای پیدا کنیم که ما را عبور می‌دهند و سرپا نگه می‌دارند. باید بپذیریم تغییر ناگزیر است؛ چه امروز که تلخ‌تر می‌شویم و چه فردا که دوباره می‌خندیم.

✍ محمود مقدسی

@hooreechannel 🌹

خطای راهبردی مبلغان در تبلیغ دین

ما یک خطای راهبردی در تبلیغ داشتیم و آن اینکه «تبلیغ خطابی» را جایگزین «زیست مشترک» با مردم کردیم.

یعنی گزاره‌های دینی را دائما از شبکه‌های تلویزیون و منبر و ... مستقیماً و مکرراً بیان کردیم؛ اما «زیست مشترک» یعنی همزیستی اخلاقی بلند مدت در زندگی روزمره در کنار مردم را فراموش کردیم.

شما الان تلویزیون را ببین ...
سمت خدا، محفل، معلی، عمو‌روحانی، سخنرانی‌های صبحگاهی، شبکه قرآن،
در کنار اعزام مبلغ،
رادیو معارف،
تریبون‌های نماز جمعه
و... (همه، بیان دین به صورت لخت و مستقیم)

اما قدم زدن روزمره یک روحانی در محله و سلام کردن به کسبه و ...، اثر دیگری دارد.

سفری که به روسیه داشتم، یک امام جماعت در بزرگترین مسجد سن پترزبورگ توجه ما را به خود جلب کرد. اصالتا تاجیکی بود.
دو ساعت با او بودیم. یک گزاره دینی بیان نکرد! فقط ادب و متانت و تواضع و پذیرائی.

نهایتاً او را به حرف آوردیم. گفت ایران با این شکل و شیوه تبلیغی به سمت سکولاریسم می‌رود!

گفتیم: چرا؟

گفت: «شما گزاره‌های دینی را دائماً به مردم می‌گویید. در حالی که پیامبر فقط روز جمعه خطبه‌ای داشت؛ اما در طول هفته با مردم زندگی می‌کرد.»

✍️احمد حسین شریفی

@hooreechannel 🌹

‍ 🎯 پژوهش‌ها نشان می‌‏دهند وابستگی والدین به گوشی اضطراب کودکان را افزایش می‌‏دهد

♦️گاردین، دارا کر — پژوهشی با عنوان «مامان، گوشی‌ات را بیشتر از من دوست داری؟» نشان می‌دهد که وابستگی والدین و مراقبان به تلفن همراه و صفحه‌نمایش‌ها می‌تواند اضطراب و احساس ناامنی را در کودکان و نوجوانان تشدید کند.

♦️پژوهشگران با بررسی تجربه‌های ۶۰۰ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله در آمریکا دریافته‌اند که وقتی نوجوانان در موقعیتی که به توجه والدینشان نیاز دارند، با بی‌توجهی آن‌ها به‌دلیل استفاده از گوشی روبه‌رو می‌شوند، احساس می‌کنند نادیده گرفته شده‌اند، کنار گذاشته شده‌اند یا برای والدینشان اهمیتی ندارند. دون گرانت، نویسندۀ اصلی این پژوهش، به بلومبرگ گفته است که استفادۀ مداوم والدین از تلفن همراه می‌تواند در کودکان دلبستگی ناایمن ایجاد کند، وضعیتی که خود به اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس پایین می‌انجامد.

♦️این پژوهش مهر تأییدی است بر مطالعات پیشین که نشان داده بودند استفادۀ افراطی والدین از گوشی‌های هوشمند می‌تواند آسیب‌زا باشد. برای مثال، پژوهشی در چین در سال ۲۰۲۳ نشان داد که وابستگی والدین به گوشی، احتمال اعتیاد کودکان به صفحه‌نمایش را افزایش می‌دهد. همچنین پژوهشی در آمریکا در سال ۲۰۲۴ نشان داد که نادیده‌گرفتن کودکان به‌دلیل استفاده از گوشی، رابطۀ والد و فرزند را سردتر می‌کند و احتمال غر زدن، قهر کردن و بروز خشم‌های ناگهانی را در کودکان افزایش می‌دهد.


🔗  گاردین | ۹ ژوئیه ۲۰۲۶ | Parents’ attachment to phone screens can lead to anxiety in children – study

  ✍ دارا کر؛ گزارشگر فناوری و علم

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

‍ جوان ایرانی ازدواج نمی‌کند؛ اما مشکل را جای دیگری جست‌وجو می‌کنند!

۴۲ میلیون؟ ۳۰ میلیون؟ ۲۰ میلیون؟
عدد دقیق هرچه باشد، یک واقعیت را نمی‌شود با بازی آماری پنهان کرد:

ازدواج در ایران با بحران جدی روبه‌روست.

سال‌هاست سن ازدواج بالا می‌رود و تعداد بیشتری از جوانان ازدواج را به تأخیر می‌اندازند یا اساساً از آن عبور می‌کنند. اما به‌جای اینکه ریشه‌های این وضعیت بررسی شود، گاهی پای پوشش، سبک زندگی، شبکه‌های اجتماعی و «تقصیر جوانان» به میان کشیده می‌شود.

اما جوانی که درآمدش کفاف یک زندگی مستقل را نمی‌دهد، با چه منطقی باید ازدواج کند؟

جوانی که توان خرید یا حتی اجاره یک خانه مناسب را ندارد،
با شغل ناپایدار و آینده نامعلوم روبه‌روست،
با تورم و هزینه‌های روزافزون زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند،
و برای شروع یک زندگی ساده باید زیر بار هزینه‌های سنگین برود؛

مشکلش «ساپورت» و «شلوارک» نیست!
مشکل، فاصله عمیق میان رؤیای تشکیل خانواده و واقعیت اقتصادی زندگی است.

اگر مسئولان واقعاً نگران کاهش ازدواج و فرزندآوری هستند، باید به جای مقصرسازی جوانان، پاسخ دهند:

برای مسکن جوانان چه کرده‌اند؟
برای اشتغال پایدار چه کرده‌اند؟
برای کاهش هزینه‌های شروع زندگی چه کرده‌اند؟
و مهم‌تر از همه، برای بازگرداندن امید به آینده چه کرده‌اند؟

نمی‌شود از جوان ایرانی انتظار ازدواج داشت، اما امنیت شغلی، قدرت خرید، مسکن و چشم‌انداز آینده را از او گرفت.

بحران ازدواج، بحران جوانان نیست؛ بحران شرایطی است که جوان را از آینده ناامید می‌کند.

اگر خانواده می‌خواهیم، اول باید امکان ساختن زندگی را برای جوان ایرانی فراهم کنیم؛
نه اینکه هر روز یک مقصر جدید برای تجرد پیدا کنیم.

🔹صبح ما
@hooreechannel 🌹

هنرِ فقدان
(چگونه عزیزانمان را در دل نگه داریم و هم‌زمان به زندگی ادامه دهیم؟)

🔻 عشق همیشه با امکانِ فقدان همراه است. هر کسی که به زندگی ما نزدیک می‌شود، روزی ممکن است از ما دور شود؛ گاهی با یک جدایی، گاهی با تغییر مسیر زندگی و گاهی با مرگ. همین واقعیت است که رابطه‌ها را تا این اندازه ارزشمند می‌کند. ما از حضور کسی لذت می‌بریم چون حضورش دائمی و تضمین‌شده نیست. بخش مهمی از بلوغ عاطفی، یاد گرفتنِ همین حقیقت است: آدم‌ها وارد زندگی ما می‌شوند، اثری به جا می‌گذارند و رابطه با آن‌ها در طول زمان شکل دیگری پیدا می‌کند.

■ نخستین تجربه‌های جدایی خیلی زودتر از چیزی آغاز می‌شوند که به خاطر می‌آوریم. کودک از بدن مادر جدا می‌شود، کمی بعد باید فاصله‌های کوتاه را تحمل کند، به مدرسه برود، دوستان تازه پیدا کند و سرانجام خانه‌ای را که در آن بزرگ شده ترک کند. بزرگسالی هم مجموعه‌ای از همین عبورهاست؛ پایان یک دوستی، شکست عشقی، مهاجرت، از دست دادن شغل، دور شدن فرزندان و مرگ کسانی که دوستشان داریم. هر کدام از این اتفاق‌ها تصویری را که از زندگی خود ساخته‌ایم تغییر می‌دهد.

■ روان‌پزشک بریتانیایی جان بُولبی، بنیان‌گذار نظریهٔ دلبستگی، معتقد بود رابطه‌های عاطفی عمیق بخشی اساسی از ساختار روان انسان‌اند. از نگاه او، وقتی به کسی دلبسته می‌شویم، حضور آن فرد تبدیل به بخشی از احساس امنیت ما می‌شود. فقدان چنین رابطه‌ای فقط غیبت یک آدم نیست؛ بخشی از نظم آشنای جهان ما را نیز به هم می‌زند. به همین دلیل سوگواری می‌تواند با اضطراب، خشم، بی‌قراری، جست‌وجوی ذهنی برای فرد ازدست‌رفته و دوره‌هایی از اندوه شدید همراه باشد. شناخت این فرایند کمک می‌کند واکنش‌های خودمان را بهتر بفهمیم.

■ یکی از کارهای کاربردی هنگام سوگ این است که برای احساساتمان نام پیدا کنیم. «دلم برایش تنگ شده»، «از رفتنش عصبانی‌ام»، «هنوز باورم نمی‌شود»، «از آینده می‌ترسم» یا «احساس تنهایی می‌کنم» جمله‌های ساده‌ای هستند که تجربه‌ای مبهم را قابل فهم می‌کنند. نوشتن روزانه، صحبت با یک دوست قابل اعتماد و مرور خاطره‌ها می‌تواند همین کار را انجام دهد. ذهن در جریان سوگ به فرصت نیاز دارد تا زندگیِ پیش از فقدان و زندگیِ پس از آن را به یک روایت پیوسته تبدیل کند.

■ روان‌شناس آمریکایی ویلیام وُردِن سوگواری را فرایندی فعال می‌داند و از «تکالیف سوگ» سخن می‌گوید. مبنای دیدگاه او این است که فرد سوگوار به‌تدریج واقعیت فقدان را می‌پذیرد، درد ناشی از آن را تجربه و پردازش می‌کند، خود را با جهانی که فرد ازدست‌رفته دیگر در آن حضور فیزیکی ندارد سازگار می‌کند و برای ادامهٔ زندگی، رابطه‌ای تازه و درونی با یاد او می‌سازد. این نگاه، سوگ را سفری شخصی می‌بیند که ریتم آن برای هر انسان متفاوت است.

■ رابطه با کسی که از دست داده‌ایم می‌تواند بعد از فقدان نیز شکل تازه‌ای پیدا کند. عکس او، جمله‌ای که همیشه می‌گفت، غذایی که دوست داشت، مهارتی که به ما آموخت یا ارزشی که از او به ارث برده‌ایم، راه‌های ادامه یافتن این پیوند هستند. گاهی پرسیدن یک سؤال ساده کمک‌کننده است: «از این آدم چه چیزی در من باقی مانده است؟» پاسخ ممکن است صبوری، جسارت، شوخ‌طبعی، مهربانی یا حتی عادتی کوچک باشد. خاطره در این حالت از یک تصویر ثابت به بخشی زنده از شخصیت ما تبدیل می‌شود.

■ سوگواری همچنین به مراقبت از بدن احتیاج دارد. خواب منظم، غذا خوردن، پیاده‌روی، انجام کارهای روزمره و حفظ ارتباط با چند آدم امن، پایه‌هایی ساده و مهم‌اند. اندوه شدید انرژی روانی زیادی مصرف می‌کند و حتی کارهای عادی ممکن است دشوار شوند. در چنین دوره‌ای می‌توان زندگی را به واحدهای کوچک‌تر تقسیم کرد: امروز یک وعدهٔ درست بخورم، ده دقیقه بیرون بروم، با یک نفر صحبت کنم یا یکی از کارهای عقب‌افتاده را انجام دهم. همین قدم‌های کوچک به زندگی ریتم می‌دهند.

■ شاید دشوارترین بخش سوگ، پذیرفتن این باشد که ادامه دادن زندگی خیانت به کسی که رفته محسوب نمی‌شود. می‌توان دوباره خندید، سفر کرد، عاشق شد، برنامه ساخت و در همان حال جای کسی را در قلب خود محفوظ نگه داشت. بلوغ در مواجهه با فقدان همین ظرفیت دوگانه است: توانایی حمل کردن خاطره و توانایی حرکت کردن. عشق در این شکل به چیزی فراتر از حضور فیزیکی تبدیل می‌شود؛ بخشی از ما می‌شود و همراه ما، در ادامهٔ مسیر زندگی، شکل تازه‌ای پیدا می‌کند.

✍مصطفی سلیمانی
‌
https://t.me/DarmanRoom
@hooreechannel 🌹

.

✅تاملی بر فرزندآوری

بچه به دنیا بیاد همه‌چیز درست می‌شه
اما واقعا چه چیزی روشن می‌کند که ما آماده و شایسته پذیرش این مسئولیت هستیم؟

شوق بچه‌دار شدن برای پذیرش این مسئولیت کافی‌ است؟ و مهم‌تر از همه، آیا خودِ کودک می‌تواند پاسخ تمام تردیدهای ما باشد؟

این پرسش‌های نه‌چندان تازه در فرهنگ‌های مختلف پاسخ‌های مشابهی داشته‌اند، پاسخ‌هایی که برای بسیاری از ما چندان قانع‌کننده نیستند.

در جهان امروز این تردیدها حتی پررنگ‌تر شده‌اند. کار تمام‌وقتِ والد بودن با تمام مسئولیت‌هایش برای بعضی تصویری ترسناک از آینده می‌سازد و برای بعضی دیگر درست همان تصویر رویایی‌شان از زندگی است

اما فارغ از تصورات ذهنی‌مان چه معیاری می‌تواند نشان دهد که ما واقعا صلاحیت فرزندآوری داریم یا نه؟

این پرسش نه‌فقط وجودی بلکه اخلاقی هم هست. تصویر خیالی‌ ما از آینده سرنوشت دیگری‌ای را رقم می‌زند که هیچ نقشی در انتخاب آن ندارد.

✍مارا فان در لوخت

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

«فقر خیابانی»

در خیابان باید آماده بود برای مواجهه با آدم‌هایی که به طرق مختلف فقر خود را همراه خود به خیابان آورده‌اند و ممکن است آن را به تو عرضه کنند.

ممکن است مردی از روبه‌رو بیاید و ناگهان در جلوت بایستد و از تو تقاضای پولی برای خریدن نان کند.

ممکن است زنی پیر چند اسکاج و دستمال و دستگیره‌ی آشپزخانه را جلوی چشمان تو بگیرد و بگوید دارد پول اجاره‌خانه‌اش را در می‌آورد.

یا اینکه ممکن است دخترکی جلوی یک سوپری در کمین ایستاده و یکمرتبه جلوت ظاهر شود و از تو درخواست خریدن یک بسته لوبیا کند.

ممکن است جلوی یک کبابی پسرکی انتظار تو را می‌کشد تا برایش غذا بخری.

یا زنی داخل یک تره‌بار از تو می‌خواهد تا سیب و پیاز و گوجه و بادمجانش را برایش حساب کنی.

یا جلو یک مرغ‌فروشی ممکن است کسی آنجا باشد که به تو بگوید مدت‌هاست که گوشتی در خانه‌ی آن‌ها پخته نشده و از تو یک مرغ طلب کند.

یا ممکن است مرد جوانی، دستمال‌های آشپزخانه به دست، دنبالت کند و التماست کند که از او دستمال بخری.

یا مردی پیر را ببینی که نشسته سر راهت و چند دستمال کاغذی یک‌نفره جلو خودش گذاشته برای فروش و تو محاسبه می‌کنی با فروش همه‌ی آن‌ها که مثلاً ٢٠٠هزار تومان می‌شوند، او چقدر سود خواهد کرد و چه چیز خواهد خرید.

باید منتظر این‌همه فاجعه در خیابان باشی؛ آن‌هم در کشور ایران، ایران غنی و ثروتمند؛ دارنده‌ی پنجمین ذخایر طبیعی جهان.

باید خودت را آماده‌ی مواجه‌شدن با این صحنه‌های وحشتناک و ویران‌گر بکنی تا مبادا به یکباره از دیدن اینهمه فقر و فلاکت و فاجعه، بغضت خفه‌ات کند و کنترل اشک‌هایت را از دست بدهی و هق‌هق گریه سر بدهی و از درون ویران شوی مثل هموطنان فقیرت و شب دق کنی.

✍بهروز مرادی
@hooreechannel 🌹

چه می‌کنی وقتی می‌فهمی چیزی که سال‌ها با تمام وجود به آن باور داشته‌ای، ممکن است درست نباشد؟

کیسی جرالد در سخنرانی تأمل‌برانگیز خود در TED از همین پرسش آغاز می‌کند. او در کودکی، در کلیسایی در تگزاس، منتظر بازگشت مسیح و پایان جهان بود. نیمه‌شب فرا رسید، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. جهان همچنان ادامه داشت.

برای جرالد، این فقط اشتباه بودن یک پیش‌بینی نبود؛ تَرَک کوچکی بود در دیواری که جهان‌بینی او بر آن بنا شده بود.اما به جای اینکه یک باور را با باور دیگری جایگزین کند، به نتیجه‌ای مهم‌تر رسید: شاید باید به خودِ باورهایم شک کنم.

جرالد بعدها در جست‌وجوی پاسخ، سراغ دانشگاه، وال‌استریت، رؤیای موفقیت، کارآفرینی و فعالیت اجتماعی رفت. اما هر بار چیزی که قرار بود پاسخ نهایی باشد، خودش به پرسش تازه‌ای تبدیل شد. حتی نسبت به راه‌حل‌هایی که خودش برای تغییر جامعه دنبال کرده بود نیز دچار تردید شد و حاضر شد در باورهای خودش تجدیدنظر کند؛ به جای اینکه خود را صاحب پاسخ نهایی بداند و شاید این مهم‌ترین پیام سخنرانی او باشد: شک، الزاما دشمن باور نیست؛ گاهی راه نجات ما از باورهای خطرناک است.

ما معمولا تصور می‌کنیم تعصب از یک باور غلط شروع می‌شود؛ اما گاهی یک باور معمولی، وقتی با هویت ما گره می‌خورد، تبدیل به تعصب می‌شود.

آن‌وقت دیگر نمی‌گوییم "من به این عقیده باور دارم"، بلکه ناخودآگاه می‌گوییم "من همین عقیده‌ام". از اینجا به بعد، نقد یک عقیده برایمان شبیه حمله به خودمان می‌شود.

شک، فاصله‌ای کوچک میان "من" و "باور من" ایجاد می‌کند؛ فاصله‌ای که می‌تواند ما را آزاد کند. جامعه‌ای که در آن پرسیدن هزینه داشته باشد، دیر یا زود به جامعه‌ای تبدیل می‌شود که در آن تکرار کردن، جای فکر کردن را می‌گیرد.

آدم‌ها دیگر نمی‌پرسند "آیا این حرف درست است؟"؛ می‌پرسند "چه کسی این را گفته؟"

اگر گوینده قدرتمند باشد، می‌پذیرند؛ اگر مشهور باشد، تحسین می‌کنند؛ اگر متعلق به گروه خودشان باشد، دفاع می‌کنند؛ و اگر مخالفشان باشد، حتی پیش از شنیدن حرفش، آن را رد می‌کنند.

اینجاست که تقدیس رهبران و ایدئولوژی‌ها شکل می‌گیرد.آدم‌ها دیگر به یک فکر وفادار نیستند؛ به صاحب فکر وفادار می‌شوند. و وقتی صاحب فکر اشتباه می‌کند، به جای اصلاح او، اشتباهش را توجیه می‌کنند.

شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری این باشد که بتوانیم به کسی که دوستش داریم بگوییم: این‌بار با تو موافق نیستم و به کسی که قبولش نداریم بگوییم: این قسمت حرفت درست است.

شک واقعی فقط برای دیگران نیست؛ باید شامل خود ما هم بشود.شک سالم نمی‌گوید هیچ چیز درست نیست. می‌گوید: ممکن است آنچه من درست می‌دانم، کامل نباشد.و همین جمله می‌تواند جلوی تعصب، چاپلوسی، دنباله‌روی کورکورانه و تقدیس انسان‌ها و ایدئولوژی‌ها را بگیرد.

قرار نیست بعد از شک، حتما به پاسخ نهایی برسیم. گاهی ارزش شک در این است که ما را وادار کند دوباره بپرسیم: اگر اشتباه کرده باشم چه؟

شاید آزادی فکری از همین‌جا آغاز شود؛ از توانایی گفتن این جمله ساده: ممکن است من اشتباه کنم و بعد، بدون ترس، دوباره فکر کنیم.

@JameahiBehtarBesazim
@hooreechannel 🌹

‍ 🎯 آیا باید در ازای انجام‌دادنِ کارهای خانه به کودکانمان پول بدهیم؟

♦️کانورسیشن، جی‌جی فاستر — آیا بهتر است در ازای تمیزکاری یا مرتب‌کردن خانه به بچه‌هایمان پولی بدهیم؟ آیا با این کار مادی‌گرا می‌شوند و کارهای خوب را دیگر به‌خاطر خیربودنِ آن انجام نمی‌دهند؟ به عبارت دیگر، آیا تعیین پاداش‌های مادی برای کارهای خوبِ کودکانمانْ انگیزۀ درونی و خودجوشِ آن‌ها را برای مشارکت و کمک‌رسانی خاموش می‌کند؟ اقتصاددانان رفتاری دهه‌هاست این پرسش‌ها را میان گروه‌های سنی مختلف بررسی کرده‌اند، اما نتایج تحقیقات یک‌دست نیست و پاسخ قطعی وجود ندارد. برای درک بهتر این سازوکار در دنیای کودکان، بگذارید دو موقعیت رایج را بررسی کنیم.

♦️ الف) کارهای روزمره: فرض کنید برای انجام کارهای عادی مانند جمع‌کردن سفره یا چیدن میز (که نه دشوارند و نه چندان فرساینده) به کودکتان دستمزد بدهید. در چنین حالتی، این تصور در ذهن او شکل می‌گیرد که باید در قبال کارهایی که سایر اعضای خانواده رایگان انجامش می‌دهند پاداش بگیرد. این رویکرد، هنجار اجتماعیِ «همۀ ما در امور خانواده مشارکت می‌کنیم» را در باور او سست می‌کند و این پیام را منتقل می‌کند که «تنها در ازای دریافت پول کار کن».

♦️ ب) کارهای خاص: اگر پیشنهادِ کاری خاص‌تر را در ازای دستمزد به او بدهیم چه؟ مثلاً شستن خودرو یا کمک در رنگ‌زدنِ دیوارها. این جنس کارها چالش‌برانگیزترند؛ خیلی‌ها به‌طور معمول آن‌ها را انجام نمی‌دهند و حتی در حالت عادی ممکن بود به فردی بیرون از خانه سپرده شوند. در این شرایط، پرداخت پول به کودک این پیام مثبت را می‌رساند که «این یک موقعیت فوق‌العاده برای یادگیری مهارت جدید، کمک به اقتصاد خانواده و دریافت یک پاداشِ شایسته است».

♦️ پس جایگاه پول توجیبیِ ثابت کجاست؟ اگر از نظر مالی این امکان را دارید که مبلغی را به‌صورت منظم به فرزندتان بدهید، نیازی نیست آن را حتماً به کارهای خانه مشروط کنید. این مقرری می‌تواند صرفاً بستری برای آموزش سواد مالی و مدیریت پول به کودک باشد. اگر هم پرداخت این مبلغِ هفتگی در توان خانواده نیست، کمک به کودک برای پیداکردن کارهای ساده و متناسب در محله یا نزد همسایگان راه‌حل فوق‌العاده‌ای است.

🔗 کانورسیشن | ۳ اوت ۲۰۲۶ 

✍  جی‌جی فاستر؛ استاد اقتصاد در دانشگاه نیو ساوت ولز

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

📌 تاوان تورم بر سفره

اسمعیل زاده: نسل آینده به دلیل کمبود پروتئین قد کوتاه و از نظر ذهنی کم توان می شود


🔹️کاهش سهم خوراک مناسب از سبد خانوار به مرز تخریب ژنتیک رشدی و مغزی کودکان رسیده.

اسمعیل زاده، مدیرکل دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی:
هشدار داد کمبود مواد مغذی نه تنها با کوتاهی قد، افت وزن و کاهش توان یادگیری،نسلی ناتوان برای بازار کار آینده می‌سازد،بلکه با رواج کالری‌های تهی، موجی از سرطان‌ها و دیابت را به سیستم درمانی کشور تحمیل می‌کند.

🔹️در حال حاضر حدود ۸۰درصد از موارد مرگ‌ومیر در جامعه ناشی از بیماری‌های غیرواگیر است.

🔹️چنانچه مواد مغذی کافی در اختیار افراد قرار نگیرد و مردم صرفا برای رفع احساس گرسنگی به سمت مصرف کالری‌های تهی و فاقد ارزش غذایی بروند،شیوع بیماری‌های غیرواگیر از جمله انواع سرطان‌ها و دیابت جهش خواهد یافت.

🔹️از سوی دیگر، دریافت نامتعادل کالری می‌تواند افزایش آمار چاقی را در پی داشته باشد و در سنین سالمندی نیز به بالا رفتن خطر شکستگی‌های استخوانی، پوکی استخوان و ناتوانی‌های حرکتی بینجامد.

🔹رکنا
@hooreechannel 🌹

اگر اخلاقی‌تر شویم، خوشحال‌تر خواهیم شد؟

🔴  اکثر ما هم حس خوبِ انجام‌دادن کار خوب را تجربه کرده‌ایم و هم این را که چنین کاری چقدر می‌تواند دشوار باشد. کمک به دیگران باعث ایجاد حس رضایت خاطر در ما می‌‌شود. درعین‌حال، دستگیری از دیگران، درحالی‌که خودمان گرفتاریم، یا صداقت به خرج دادن در برخی موارد می‌تواند فشار روانی و ناراحتی به همراه داشته باشد. این تجربهٔ روزمره به مسئله‌ای اشاره دارد که فیلسوفان از دیرباز بر سر آن بحث دارند: آیا افراد اخلاق‌مدار شادترند؟ یا باید بین آدم خوبی بودن و احساس خوبی داشتن یکی را قربانی کنیم؟

🔴 شهودهای متعارضی دربارۀ این موضوع وجود دارد. به نظر برخی، آدم وقتی کار خوبی می‌کند، وجدانش آسوده است و به آرامش درونی دست می‌یابد. ویلیام جیمز می‌نویسد: «لذت اینکه خودت را از نظر اخلاقی تأیید کنی، آن‌قدر ضروری است که بدون آن نمی‌توانی صرفاً بودن را تحمل کنی.

🔴 برخی دیگر معتقدند رفتار اخلاقی اغلب نیاز به خویشتن‌داری و فداکاری دارد، و «آدم‌های خوب همیشه بازنده‌اند». مطابق با این دیدگاه، سوزان ولفِ فیلسوف تصویری از یک «قدیس اخلاق‌مدار» غمگین ترسیم کرده که «آن‌قدر خوب است که شادکامی خودش را فدای دیگران می‌کند» و زندگی‌اش «به‌طرز غریبی بی‌ثمر» است، زیرا تمام وقت خود را صرف کمک به دیگران می‌کند. نیچه هم معتقد است آرمان‌های اخلاقی‌ای که بر فداکاری محض تأکید دارند رشد و زندگی فردی را سرکوب می‌کنند.

🔴 اخلاق‌مداری را نمی‌تواند دقیقاً تعریف و اندازه‌گیری کرد. بنابراین مطالعات تجربی دربارۀ ارتباط اخلاق‌مداری و شادکامی، تا همین اواخر، فقط به «مهربانی» محدود می‌شد: مطالعات به‌وضوح نشان می‌دهند افراد وقتی کارهایی از سر مهربانی انجام می‌دهند، احساس خوبی دارند.

🔴 جسی سان، روان‌شناس دانشگاه واشینگتن، تصمیم گرفت تحقیق ‌دقیق‌تری انجام دهد. او در پژوهشی چند مرحله‌ای، اول از گروهی از مردم پرسید از نظرشان اخلاق‌مدار بودن با چه ویژگی‌هایی مشخص می‌شود و بر اساس جواب‌ها به «دلسوزی، رعایت احترام‌، درستکاری، انصاف، وفاداری و قابل‌اعتمادبودن» رسید. سپس پرسش‌نامه‌ای ساخت و از مردم پرسید با توجه به این خصیصه‌ها، چقدر خودشان را اخلاق‌مدار می‌دانند؟ در نهایت شمارۀ نزدیکانِ پاسخ‌دهندگان را گرفت و از آن‌ها پرسید چقدر این پاسخ‌دهندگان را اخلاق‌مدار تلقی می‌کنند؟

🔴 در نهایت، به تصویری روشن رسید: افرادی که به نظر نزدیکانشان اخلاق‌مدارتر بودند معمولاً حس معناداری و شادکامی بیشتری در زندگی داشتند. علاوه‌براین، آن‌هایی که اخلاق‌مدار‌تر ارزیابی شده بودند خودشان نیز در پرسش‌نامه‌ها میزان شادکامی‌شان را بیشتر اعلام کرده بودند.

🔴 بااین‌حال، تأکید بر یک نکته ضروری به نظر می‌رسد. مطالعات فقط نشان می‌دهد که اخلاق‌مداری و شادکامی با هم همراهند. بنابراین نمی‌تواند گفت اخلاق‌مداری علتِ شادکامی است. در واقع دلیلی در دست نداریم که «اگر منِ نوعی اخلاقی‌تر شوم، شادکام‌تر هم خواهم شد». ولی آن سوی ماجرا تا حدودی درست است: شادکامی بیشتر معمولاً انگیزه‌ای برای اخلاقی‌تر شدن است. اما آدمی که درگیر درد و رنج‌های خودش است، ظرفیت چندانی برای اهمیت‌دادن به دیگران و اخلاق‌مداری ندارد.

📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «افراد اخلاق‌مدار شادتر از دیگران‌اند یا غمگین‌تر؟» نوشتۀ جسی سان است که متن کامل آن در شمارۀ ۳۸ مجلۀ ترجمان منتشر شده است.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

دست از تحقیر زنان بردارید!

پیش‌نوشت: اخیراً ویدئویی دیدم از کارشناس یک برنامه‌ی گفت‌وگومحور که می‌گوید زنان باحجاب با تماشای زنان بدون حجاب دچار حسرت می‌شوند چون می‌فهمند که می‌توانستند جور دیگری زندگی کنند...

١. تیرماه ١۴٠١ بود در نشستی به مناسبت روز ملی حجاب، از این گفتم که گام اول برای جلوگیری از تبدیل مسئله‌ی حجاب به یک بحران، پذیرش عاملیت و کرامت زنان است. خوب به یاد دارم که نمونه‌های روشنی آوردم. گفتم وقتی زنان کم‌حجاب را به شکلاتی تشبیه می‌کنیم که مگس روی آن می‌نشیند، وقتی دختران را به‌خاطر حجاب عرفی دستگیر می‌کنیم و به بازداشتگاه می‌بریم، وقتی کارمند مرد حراست سرتاپای دانشجوی دختر را برانداز می‌کند تا به اندازه‌ی مانتویش ایراد بگیرد، وقتی فلان سخنران زنان بدون حجاب را هرزه می‌خواند و بهمان روزنامه به همسران زنان کم‌حجاب می‌گوید دیوث، چرا انتظار داریم زنان به حجاب علاقه‌مند شوند؟ حرفم این بود حالا که سیاست رسمی کشور با هر دلیل و مبنایی تصمیم دارد حجاب زنان را مدیریت کند، باید دست از تحقیر زنان بردارد و در وهله‌ی نخست، عاملیت و اراده‌ی آگاهانه و کرامت انسانی آنان را به رسمیت بشناسد.

٢. ورق برگشت و در کم‌تر از چند سال، حالا خبری از آن مدیریت سخت‌گیرانه نیست. اساساً خبری از چیزی نیست و آگاهانه یا از سر ناچاری، سیاست رسمی در زمینه‌ی حجاب به تغافل رو آورده. اجرای قانون جدید حجاب متوقف شده و قانون سابق هم اجرا نمی‌شود. شرایط جنگی کشور و لزوم حفظ وحدت و انسجام ملی هم مزید بر علت شده تا طرح هر بحثی پیرامون حجاب، سریعاً به محاق برود. چهره‌ی شهر تغییر کرده و حجاب - به معنای روسری - دیگر مانند سابق عمومیت ندارد. هرچند خلاف انتظار و پیش‌بینی برخی، زنان بسیاری هم‌چنان به حجاب عرفی پایبند ماندند.

٣. این به معنای آزادی پوشش نیست. ما از حجاب اجباری قانونی به بی‌حجابی اجباری عرفی رسیده‌ایم. روسری داشتن دیگر مانند سابق بخشی از مد پوشش زنانه در ایران نیست و حالا که این امکان وجود دارد تا زنان انتخاب کنند که حجاب داشته باشند یا نه، روسری داشتن می‌تواند فرد را در معرض قضاوت‌های ناخوشایند قرار دهد. برای زنان و دختران ایرانی که سال‌هاست با مسئله‌ی اعتماد به نفس درگیر هستند - که اگر نبودند این میزان از جراحی زیبایی و استفاده از لوازم آرایشی رواج نداشت - دشوار است که بخواهند با پوشش خود مورد اتهام قرار بگیرند.

۴. حالا در این شرایط، عده‌ای از جمله آن کارشناس، انگار می‌خواهند عقده‌ی سال‌ها اجبار حجاب را بر سر زنان محجبه خالی کنند. این‌که بگوییم زنان باحجاب با دیدن زنان بدون حجاب در مورد سبک زندگی‌شان تردید می‌کنند و دچار حسرت می‌شوند، توهینی آشکار و تحقیرآمیز به تمام زنان باحجاب است. این انگاره هم عاملیت و اراده‌ی زن را نادیده می‌گیرد. گو این‌که تمام زنان باحجاب با اجبار و نه انتخاب خود، حجاب دارند و کافی است ببینند می‌توانند حجاب نداشته باشند تا هوایی شوند! این نگرش کاریکاتوری و وقیحانه به زنان باحجاب، امتداد همان نگاه سلطه‌گرانه‌ای است که زنان را به صرف نداشتن روسری از دایره‌ی انسانیت و کرامت و عفت خارج می‌کند.

۵. بسیاری از زنان بدون حجاب، مادران محجبه دارند و بسیاری از زنان باحجاب، دختر و خواهر بدون حجاب.  دیگری‌سازی بر مبنای حجاب و رواج این تصویر که انگار زنان باحجاب و زنان بدون حجاب از دو سیاره‌ی مجزا به زمین آمده‌اند، بسیار ناشیانه و غیرواقعی است؛ به‌ویژه اگر چاشنی توهین و تحقیر هم داشته باشد. زنان با حجاب در شرایط به‌شدت واگرای امروز ایران، به قدر کافی به خاطر انتخابشان قضاوت می‌شوند و دیگر نیازی نیست که نمک بر زخمشان بپاشیم. درباره‌ی زنان تحلیل داشته باشید، قلم بزنید، گفت‌وگو کنید. اما دست از سر تحقیر زنان بردارید! بپذیرید که جامعه‌ی ایرانی سبک‌های متفاوتی از پوشش را پذیرفته و خود زنان نیز به یک تعامل اجتماعی در این مورد دست یافته‌اند. با بی‌حجابی اجباری نمی‌توان تلافی سال‌ها اجبار حجاب را درآورد. زنان باحجاب هم نباید قربانی این نگرش‌های سطحی و عقده‌گشایی‌های سیاسی باشند.

۶. در شرایط کنونی، حجاب داشتن بیش‌تر از بی‌حجابی یک انتخاب آگاهانه و عاملانه است. سیاست رسمی سال‌ها بر سر مامور گشت ارشاد و حراست دانشگاه و اداره و مجرم و متهم چادر گذاشت و با این‌کار، علناً تصویری منفی از حجاب را تثبیت کرد. فضای غیررسمی هم بی‌حجابی را ترویج کرد و آن را با مفاهیمی مثل آزادی و زیبایی پیوند داد. نتیجه این‌که در ایران، حجاب داشتن بسیار دشوار شده و بی‌نهایت دلالت سیاسی و اجتماعی با خودش به همراه دارد. روا نیست در این وضعیت، دوباره تیغ تحقیر و توهین را بر بخشی از زنان جامعه روانه کنیم. روا نیست و البته که مغرضانه است.

✍ روح الله طالبی توتی

@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

آدم‌ها فکر می‌کنند
اگر یک بار دیگر متولد شوند،
جور دیگری زندگی می‌کنند،
شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود.
فکر می‌کنند می‌توانند همه چیز را از نو بسازند،
محکم و بی نقص!
اما حقیقت ندارد..
اگر ما جسارت طور دیگری زندگی کردن را داشتیم،
اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،
اگر آدمِ ساختن بودیم،
از همین جای زندگیمان به بعد را می‌ساختیم ...

✍ آنتوان دوسنت اگزوپری

@hooreechannel 🌹