🔻بهای سلامت زنان؛ از هزینه ویزیت تا درمان‌های چندصد میلیون تومانی

🔹ریحانه یکی از زنانی است که تجربه چند سال درگیری با اندومتریوز را دارد. او درباره هزینه‌هایی که برای تشخیص و پیگیری بیماری پرداخت کرده، می‌گوید در سه سال گذشته بخش قابل ‌توجهی از هزینه‌هایش صرف سونوگرافی شده است. در چنین شرایطی، مراجعه پیشگیرانه به پزشک زنان برای بعضی خانواده‌ها دیگر یک اقدام معمول سلامت نیست؛ هزینه‌ای است که باید در اولویت‌بندی مخارج خانوار جایی برای آن پیدا شود.

🔹چکاپ زنان را نمی‌توان به یک نسخه ثابت برای همه زنان تبدیل کرد. نیاز به معاینه، آزمایش یا غربالگری به سن، علائم، سابقه خانوادگی و عوامل خطر بستگی دارد. برای مثال، غربالگری سرطان پستان و دهانه رحم در گروه‌های سنی و شرایط مشخص انجام می‌شود و قرار نیست همه زنان بدون توجه به سن و سابقه پزشکی، هر سال تمام آزمایش‌ها را انجام دهند.با این حال، اصل مهم در سلامت زنان، مراجعه به‌موقع هنگام وجود علائم و انجام غربالگری‌های توصیه ‌شده در سن مناسب است.

🔹 ریحانه می‌گوید مشکل فقط قیمت نیست؛ دسترسی به مرکز مناسب و پوشش بیمه‌ای هم بخشی از ماجراست. به گفته او، بعضی خدمات تحت پوشش بیمه قرار می‌گیرند اما برای دریافت هزینه باید مدارک جمع‌آوری شود و در برخی مراکز نیز قرارداد بیمه وجود ندارد.

🔹مریم یکی دیگر از زنانی است که می‌گوید هزینه، مراجعه او به پزشک زنان را به تعویق انداخته است. او می‌گوید: «یکی از مشکلات بزرگ من این است که اگر بخواهم دکتر بروم، باید هزینه زیادی پرداخت کنم و الان واقعا نمی‌توانم این هزینه را بدهم. خصوصا این که فعلا وضعیت بیمه درستی ندارم و برای این که تحت پوشش بیمه قرار بگیرم باید اقساط عقب مانده را بپردازم.» مریم می‌گوید از وجود برخی مشکلات جسمی خود مطلع است و حتی در بعضی موارد نگرانی‌اش بیشتر شده، اما هزینه مراجعه باعث شده پیگیری پزشکی را عقب بیندازد.

🔹هزینه سلامت برای همه زنان یکسان نیست. برای زنی که در یک کلان‌شهر زندگی می‌کند، دسترسی به متخصص، آزمایشگاه و مرکز تصویربرداری ممکن است در فاصله کوتاهی از محل زندگی‌اش وجود داشته باشد. اما برای زنی که در یک منطقه دورافتاده زندگی می‌کند، مراجعه به پزشک متخصص می‌تواند به معنای سفر به یک شهر دیگر باشد.

🔹در این شرایط، هزینه فقط ویزیت نیست. کرایه رفت ‌و آمد، اقامت احتمالی، هزینه همراه و از دست دادن حداقل یک روز کاری نیز به هزینه درمان اضافه می‌شود؛ تازه اگر لازم نباشد برای گرفتن نتیجه آزمایش و نشان دادن به پزشک، چند شب را در آن شهر بماند.

متن کامل

@womenstudies
@hooreechannel 🌹

.


بعد از یک اشتباه، چیزی که بیشتر از خودِ اشتباه اذیت‌مون می‌کنه، اتفاقیه که توی ذهنمون می‌افته.

اشتباه می‌کنیم، اما به جای اینکه فقط ببینیم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی می‌تونیم ازش یاد بگیریم، شروع می‌کنیم به مرور کردنش:

«چرا این کارو کردم؟»
«مگه می‌شه این‌قدر بی‌دقت بود؟»
«من همیشه همینم.»
«چرا هیچ‌وقت درست عمل نمی‌کنم؟»

اینجاست که یک اتفاق مهم می‌افته؛
دیگه فقط درباره‌ یک رفتار یا یک تصمیم حرف نمی‌زنیم، داریم خودمون رو بر اساس اون اشتباه قضاوت می‌کنیم.

«من اشتباه کردم» تبدیل می‌شه به:
«من آدم بی‌دقتی‌ام.»
«من همیشه خراب می‌کنم.»
«من کلاً درست عمل نمی‌کنم.»

دیدن اشتباهات‌مون، اگه به فهمیدن و اصلاح کردنشون کمک کنه، می‌تونه مفید باشه. اما خودسرزنشگری معمولاً ما رو به فهم تازه‌ای نمی‌رسونه؛ بیشتر ما رو در همون اتفاق نگه می‌داره.

شاید بعد از یک اشتباه، به جای اینکه خودمون رو زیر سوال ببریم،

بهتر باشه بپرسیم:

«چه اتفاقی افتاد؟»
«دفعه‌ بعد چه کاری می‌تونم متفاوت انجام بدم؟»

قرار نیست هر اشتباهی تبدیل بشه به مدرکی علیه شخصیت ما.

گاهی یک اشتباه فقط یک اشتباهه؛
چیزی که می‌تونه به جای شرم، تبدیل به شناخت و تجربه بشه.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

📍وقتی رنج معنا پیدا می‌کند
(چرا پیدا کردن دلیل برای سختی‌ها، درد را کمتر می‌کند؟)

🔻همه‌ی آدم‌ها در زندگی با سختی روبه‌رو می‌شوند؛ گاهی شکست می‌خورند، گاهی عزیزی را از دست می‌دهند، گاهی احساس تنهایی یا ناامیدی می‌کنند. اما چیزی که باعث می‌شود یک رنج برای یک نفر قابل تحمل باشد و برای دیگری خیلی سنگین شود، فقط خودِ اتفاق نیست؛ بلکه معنایی است که آن فرد به آن اتفاق می‌دهد.

وقتی انسان فکر کند رنجش هیچ دلیلی ندارد، دردش چند برابر می‌شود. اما اگر بتواند بفهمد این سختی چه چیزی به او یاد می‌دهد یا او را به چه هدفی نزدیک می‌کند، همان رنج می‌تواند تبدیل به فرصتی برای رشد شود.

▪️رنج بدون معنا؛ سخت‌تر از خودِ درد

فرض کنید دو دانش‌آموز در یک امتحان مهم شکست می‌خورند. یکی با خودش می‌گوید: «من بی‌استعدادم، دیگر فایده‌ای ندارد.» اما دیگری می‌گوید: «این شکست به من نشان داد باید روش مطالعه‌ام را تغییر دهم.»

اتفاق برای هر دو یکی بوده، اما برداشتشان متفاوت است. نفر دوم هنوز ناراحت است، اما شکست برایش تبدیل به یک تجربه‌ی آموزشی شده است.

در واقع، انسان همیشه نمی‌تواند جلوی اتفاق‌های سخت زندگی را بگیرد، اما می‌تواند انتخاب کند که با آن‌ها چگونه روبه‌رو شود.

▪️هرکس معنای رنج را جور دیگری پیدا می‌کند

آدم‌ها به دلیل تفاوت در شخصیت و نگاهشان به زندگی، برای رنج‌هایشان معناهای متفاوتی پیدا می‌کنند.

🌱 افراد نگران؛ پیدا کردن آرامش و امنیت

بعضی افراد بیشتر نگران آینده هستند و زودتر خطرها را احساس می‌کنند. برای این افراد، سختی‌ها ممکن است معنایی مثل دور شدن از اشتباه‌ها و رسیدن به آرامش داشته باشد. ترس آن‌ها می‌تواند باعث شود بیشتر مراقب رفتار و انتخاب‌هایشان باشند.

🌱 افراد جست‌وجوگر؛ رسیدن به آرزوها

بعضی آدم‌ها همیشه دنبال تجربه‌های جدید و هدف‌های بزرگ هستند. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را هزینه‌ای برای رسیدن به موفقیت ببینند. برای مثال، یک ورزشکار ممکن است درد تمرین‌های سخت را تحمل کند، چون می‌داند او را به هدفش نزدیک می‌کند.

🌱 افراد رابطه‌محور؛ معنا در عشق و ارتباط

برای بعضی‌ها، مهم‌ترین چیز در زندگی ارتباط با دیگران است. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را برای خانواده، دوستان یا کسانی که دوستشان دارند تحمل کنند. کمک کردن به دیگران به رنج آن‌ها معنا می‌دهد.

🌱 افراد پرتلاش؛ ساختن شخصیت خود

برخی افراد باور دارند که سختی‌ها انسان را قوی‌تر می‌کنند. مثل کسی که برای یاد گرفتن یک مهارت، بارها شکست می‌خورد اما ادامه می‌دهد. او رنج را بخشی از مسیر رشد خودش می‌بیند.

🌱 افراد معنویت‌گرا؛ نزدیک شدن به حقیقت

بعضی افراد نگاه عمیق‌تری به زندگی دارند و رنج را فرصتی برای شناخت بهتر خود و جهان می‌دانند. آن‌ها باور دارند که سختی‌ها می‌توانند انسان را از خودخواهی و وابستگی‌های کوچک دور کنند و به آرامش درونی نزدیک‌تر کنند.

▪️رنجی که تبدیل به رشد می‌شود

معنا دادن به رنج به این معنی نیست که درد دیگر وجود ندارد یا انسان نباید ناراحت شود. درد واقعی است، اما نگاه انسان به آن تغییر می‌کند.

وقتی کسی برای سختی‌های زندگی خود معنایی پیدا می‌کند، دیگر فقط نمی‌پرسد: «چرا این اتفاق برای من افتاد؟» بلکه می‌پرسد: «از این تجربه چه چیزی می‌توانم یاد بگیرم؟»

شاید رنج همیشه از بین نرود، اما وقتی معنا پیدا کند، دیگر فقط یک درد نیست؛ تبدیل می‌شود به بخشی از مسیر رشد و ساخته شدن انسان.

✍️ مصطفی سلیمانی

‌https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹

نسل‌هاست که دختران را برای ازدواج آماده کرده‌ایم؛ شاید وقت آن رسیده باشد که پسران را هم آماده کنیم!


سالهاست فقط نیمی از یک زندگی مشترک را برای ازدواج آموزش داده‌ایم و تصور کرده‌ایم نیم دیگر خودش راه را پیدا خواهد کرد. بعد هم تعجب می‌کنیم که چرا این‌همه زن، حتی در ازدواج‌های عاشقانه، احساس خستگی، نادیده گرفته شدن و تنهايی عاطفی می‌کنند.

💖باید به پسران فقط یاد ندهیم چگونه درآمد کسب کنند یا موفق شوند.

• باید به آن‌ها بیاموزیم چگونه از نظر عاطفی، تکیه‌گاهی امن باشند.

• چگونه بدون فریاد زدن گفت‌وگو کنند.

• چگونه متوجه شوند که همسرشان زیر فشار و خستگی است.

• چگونه مسئولیت‌های پنهان اداره یک خانه را با شریک زندگی‌شان تقسیم کنند.

• چگونه آشپزی کنند، چون غذا درست کردن یک مهارت زندگی است، نه وظیفه زنان.

• چگونه از فرزندان مراقبت کنند، چون آن‌ها پدر هستند، نه پرستار موقت بچه‌های خودشان.

نسل‌هاست که فقط یک طرف ازدواج را آماده کرده‌ایم و انتظار داشته‌ایم طرف دیگر خودش همه‌چیز را یاد بگیرد و بعد از خود می‌پرسیم چرا این‌همه زن، حتی در زندگی‌های مشترک سرشار از عشق، احساس تنهایی و دیده نشدن دارند.
یک ازدواج موفق زمانی ساخته می‌شود که هر دو نفر بلد باشند شریک واقعی یکدیگر باشند، نه اینکه یکی همیشه بیشتر از دیگری فداکاری کند.
شاید وقت آن رسیده باشد که دیگر فقط نپرسیم: «آیا او همسر خوبی خواهد شد؟» بلکه بپرسیم: «آیا او شوهر خوبی خواهد شد؟»

✅زیرا آینده دختران ما فقط به نحوه تربیت دختران وابسته نیست؛ بلکه به نحوه تربیت پسران نیز بستگی دارد.

شاید این همان گفت‌وگویی باشد که نسل امروز به آن نیاز دارد.

سال‌هاست دختران را برای ازدواج آماده می‌کنیم؛ شاید وقت آن رسیده باشد که نسل بعدی را صرف آموزش پسران برای شریک زندگی بودن کنیم.

💖 نه فقط اینکه چگونه درآمد داشته باشند،

• بلکه چگونه ارتباط مؤثر برقرار کنند،

• چگونه احساسات خود را مدیریت کنند،

• چگونه مسئولیت‌ها را تقسیم کنند،

• چگونه آشپزی کنند

• چگونه مراقبت و محبت را نشان دهند

• چگونه بعد از اختلاف و دلخوری رابطه را ترمیم کنند.

• چگونه باعث شوند شریک زندگی‌شان از نظر عاطفی احساس امنیت کند.

زیرا ازدواج‌های سالم، حاصل فداکاری بیشتر زنان نیست. آن‌ها نتیجه حضور دو انسان بالغ هستند که می‌دانند چگونه با عشق، احترام و مسئولیت، بار زندگی را در کنار هم به دوش بکشند.

▫️tarbiat koodak
@hooreechannel 🌹

"سینوهه" شبی را به مستی کنار نیل به خواب می رود و صبح روز بعد یکی از برده های مصر که گوش ها و بینی اش به نشانه بردگی بریده بودند را بالای سر خودش میبیند، در ابتدا میترسد، اما وقتی به بی آزار بودن آن برده پی می برد، با او هم کلام میشود.

برده از سینوهه خواهش میکند او را سر قبر یکی از اشراف ظالم و معروف مصر ببرد و چون سینوهه با سواد بود، جملاتی که خدایان روی قبر آن شخص ظالم را نوشته اند برای او بخواند.

سینوهه از برده سئوال میکند که چرا میخواهد سرنوشت قبر این شخص را بداند؟ و برده می گوید: سال ها قبل من انسان خوشبخت و آزادی بودم، همسر زیبا و دختر جوانی داشتم، مزرعه پر برکت اما کوچک من در کنار زمین های بیکران یکی از اشراف بود. روزی صاحب اين قبر با پرداخت رشوه به ماموران فرعون زمین های مرا به نام خودش ثبت کرد و مقابل چشمانم به همسر و دخترم تجاوز کرد و بعد از اینکه گوش ها و بینی مرا برید و مرا برای کار اجباری به معدن فرستاد، سالهای سال از دختر و همسرم بهره برداری کرد و آنها را به عنوان خدمتکار فروخت و الان از سرنوشت آنها اطلاعی ندارم، اکنون از کار معدن رها شده ام، شنیده ام آن شخص مرده است و برای همین آمده ام ببینم خدایان روی قبر او چه نوشته اند ...
سینوهه با برده به شهر مردگان (قبرستان) می رود و قبرنوشته ی آن مرد را اینگونه می خواند :

"او انسان شریف و درستکاری بود که همواره در زندگی اش به مستمندان کمک می کرد و ناموس مردم در کنار او آرامش داشت و او زمین های خود را به فقرا می بخشید و هر گاه کسی مالی را مفقود می نمود ، او از مال خودش ضرر آن شخص را جبران می کرد و او اکنون نزد خدای بزگ مصر (آمون) است و به سعادت ابدی رسیده است..."
در این هنگام ، برده شروع به گریه می کند و می گوید: "آیا او انقدر انسان درستکار و شریفی بود و من نمی دانستم؟ درود خدایان بر او باد .... ای خدای بزرگ ای آمون مرا به خاطر افکار پلیدی که در مورد این مرد داشتم ببخش..."

سینوهه با تعجب از برده می پرسد که چرا علیرغم این همه ظلم و ستمی که بر تو روا شده ، باز هم فکر می کنی او انسان خوب و درستکاری بوده است؟
و برده این جمله ی تاریخی را می گوید که : "وقتی خدایان بر قبر او اینگونه نوشته اند، من حقیر چگونه می توانم خلاف این را بگویم؟"

و سینوهه بعد ها در یادداشت هایش وقتی به این داستان اشاره می کند، مینویسد:
"آنجا بود که پی بردم حماقت نوع بشر انتها ندارد و در هر دوره می توان از نادانی و خرافه پرستی مردم استفاده کرد"

📕 سینوهه پزشک فرعون
✍🏻 میکا والتاری

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

زندگی در حالت تعلیق

✔️گاهی مسئله این نیست که زندگی نمی‌کنیم؛ مسئله این است که همیشه منتظریم "زندگی واقعی" از جایی به بعد شروع شود.

در انتظار شرایط بهتر، تأیید دیگران یا فرار از خودمان، ممکن است سال‌ها بگذرد؛ بی‌آنکه متوجه شویم خودِ این انتظار، بخشی از زندگی ما شده است.

▫️زندگی را به فردا سپردن
بسیاری از ما زندگی را به آینده موکول کرده‌ایم؛ وقتی پولدار شدم، وقتی شغلم را پیدا کردم، وقتی این رابطه تمام شد، وقتی حالم بهتر شد، وقتی شرایط تغییر کرد …

مشکل اینجاست که "بعدا" هیچ‌وقت به یک نقطه مشخص تبدیل نمی‌شود.
هر بار که به آن نزدیک می‌شویم، یک "بعدا"ی تازه ساخته می‌شود.

➕چه باید کرد؟

زندگی را از حالت انتظار خارج کن.
لازم نیست همه‌چیز درست شود تا زندگی را شروع کنی. یک بخش کوچک از چیزی را که برای آینده می‌خواهی، همین امروز انجام بده، حتی اگر ناقص، کوچک و بی‌اهمیت به نظر برسد.

زندگی معمولا با یک تصمیم بزرگ تغییر نمی‌کند، با متوقف کردن انتظار تغییر می‌کند.

▫️زندگی را برای دیگران ساختن
گاهی آن‌قدر نگران قضاوت دیگران می‌شویم که کم‌کم نمی‌فهمیم چه چیزی واقعا می‌خواهیم.

شغلی را انتخاب می‌کنیم که دیگران تأییدش کنند. رابطه‌ای را ادامه می‌دهیم که دیگران مناسب می‌دانند. لباسی می‌پوشیم، حرفی می‌زنیم و حتی رؤیایی انتخاب می‌کنیم که تصویر مطلوبی از ما بسازد.

بعد یک روز می‌پرسیم: اگر قرار نبود هیچ‌کس مرا ببیند، چه زندگی‌ای انتخاب می‌کردم؟

➕چه باید کرد؟

هر چند وقت یک‌بار تصمیم‌هایت را بدون حضور تماشاگران بررسی کن.

از خودت بپرس: اگر هیچ‌کس قرار نبود بفهمد، باز هم این کار را انجام می‌دادم؟

اگر پاسخ نه بود، شاید داری زندگی خودت را زندگی نمی‌کنی.

▫️زندگی برای فرار از خود
ما برای فرار از خودمان راه‌های زیادی ساخته‌ایم:
کار، رابطه، سرگرمی، شبکه‌های اجتماعی، شلوغی، حتی خواب. نه لزوما چون از جهان بیرون خوشمان می‌آید. گاهی فقط نمی‌خواهیم چند دقیقه در سکوت با خودمان بمانیم. اما هر چیزی که برای فرار استفاده کنیم، دیر یا زود تمام می‌شود،
و خودمان دوباره همان‌جا منتظرمان هستیم.

➕چه باید کرد؟

به‌جای اینکه دائما خودت را حواس‌پرت کنی، روزانه زمانی کوتاه را عمدا در سکوت بگذران. بدون موسیقی، بدون گوشی، بدون فرار. ببین چه چیزی در ذهنت باقی می‌ماند.

هدف، دوست داشتن تمام بخش‌های خودت نیست، هدف این است که آن‌قدر خودت را بشناسی که دیگر مجبور نباشی دائما از خودت فرار کنی.

زندگی زمانی آغاز می‌شود که دست از انتظار برای "زمان مناسب" برداری، نگاه دیگران را کنار بگذاری و جرئت کنی با خودت روبه‌رو شوی.

📌اما یک نکته مهم؛

این توصیه‌ها را نباید به این معنا گرفت که هرکس زندگی‌اش در تعلیق است، صرفا خودش مقصر است. همه "بعدا"ها حاصل انتخاب شخصی نیستند. فقر، بیماری، مسئولیت‌های خانوادگی، ناامنی شغلی، تبعیض و شرایط اجتماعی و سیاسی می‌توانند واقعا دامنه انتخاب انسان را محدود کنند.

🔻بنابراین مسئله، انکار محدودیت‌های زندگی نیست؛ بلکه پیدا کردن همان بخش کوچکی از زندگی است که هنوز در اختیار ماست. هنر زندگی در تعلیق، نه انتظار برای شرایط ایده‌آل است و نه وانمود کردن به اینکه همه‌چیز در کنترل ماست؛ بلکه حفظ توان انتخاب در محدوده‌ای است که واقعا برایمان باقی مانده است.


کانال آرشیو؛ با اندکی کوتاه‌سازی و تعدیل

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

تهدید به تجاوز به همسر، مادر و ناموس از کجا می‌آید؟

چند ثانیه کوتاه از فیلمی را دیدم که گروهی از زنان را در تظاهراتی نشان می داد که در حمایت از حجاب و مخالفت با آزادی پوشش در جامعه شعارشان این بود که «ای مرد غیرتت کو؟ حجاب همسرت کو؟»

آنچه کنترل‌گری بر بدن زنان را توانسته چهل و چند سال برقرار نگه دارد، همین «دریست ندیدنِ مسأله» است. حتی در چنین نظاهراتی، این گروه که مشکل‌شان با پوشش زنان است، باز هم خودِ زنان را به عنوان سوژه‌ای که صاحب عقل و اختیار است، خطاب قرار نمی‌دهند.

✅ما زنان برای این گروه جزو «اموال و دارایی مردان» تصور می‌شویم و در نهایت خطاب‌شان با «صاحبان ما زنان» است که مردان باشد!

این شعارها و این طرز نگاه، من را به یاد پیشینهٔ تاریخی جرم تجاوز جنسی انداخت. در گذشته‌های دور و طبق قوانین قدیمی، وقتی جرمی که اتفاق می‌افتاد تجاوز به یک زن بود، شاکی و شخص خسارت دیده‌ای که می‌توانست بابت این موضوع شکایت کند و غرامت بگیرد، شوهر یا پدر آن زن بوده و نه خودش!

در واقع تجاوز «علیه مردِ وابسته به آن زن» تصور می‌شده و خود زن حق برای شکایت کردن نداشته.

ادامهٔ همین طرز نگاه است که امروزه، مردان همین جامعهٔ ما را موقع دعوا و ناسزا گفتن و تهدید کردن یکدیگر، ترغیب می‌کنند که همدیگر را به «تجاوز به مادر/همسر/ناموس» یکدیگر تهدید کنند و چنین تهدیدی از تهدید به قتل هم در بین خودشان تهدید سنگین‌تری است.

خودشان را مالک زنان می‌دانند، و هر مردی عرضهٔ «دفاع از ناموس»‌ش را نداشته باشد چنان بدنام و حقیر است که برای فرار از چنین حقارتی، دعواها به خشونت بیشتر و بیشتری هم کشیده می‌شود.

حالا چشممان به زنانی روشن که خودشان، ما خواهران‌شان را اموال و ناموس مردان به حساب می‌آورند و در تلاشند وارد همان دعوای «ناموس‌پرستی» با مردان جامعه شوند و با تحریک کردن آنها با ناسزایی به اسم «بی‌غیرتی» (با همین ذهنیت مردسالار) به جای اینکه زنان را به تغییر رفتار در پوشش تشویق کنند، تازیانه‌ای به دست مردان بدهند که حالا که آنها فرمان نمی‌برند چرا شما نمی‌زنید!

✒️رفتار‌شان کمی هم شبیه «مادران تبییکال مردسالاری» است که هر وقت الگوی رفتاری مطلوب‌شان (یعنی همان کلیشه‌های مردسالاری) را دختران‌شان رعایت نمی‌کردند، آنها را از واکنش پدر می‌ترساندند!

در حالی که گاهی خودِ پدر را، خودشان راهنمایی می‌کردند و به اصطلاح «پر می‌کردند» که دختر را محدود و کنترل کند. چون به نظرشان «اینطور به صلاح خودِ دختر بود!»

دقت کنید که من همچنان با گزاره‌ی نادرست «زنان علیه زنان» کاملاً مخالفم و چنین مواردی را هم به شکل سیستماتیک بخشی از ستمگری خودِ زنان نمی‌دانم؛ بلکه این زنان هم بازوه‌های اجرایی نظم مردسالار هستند و این رفتارها‌یشان هم دلایل خودش را دارد.

✍نجمه واحدی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

اگر..
- اگر وقتى كسى را به ما معرفى مى‏ كنند بلافاصله و به ‏صورتى ناآگاهانه و غيرارادى او را در پله‏ اى از پلكان هرم اجتماعى كه در ذهن خود داريم قرار مى‏ دهيم و رفتار و گفتارمان بر مبناى فاصله‏ اى كه اين فرد در اين هرم با ما دارد تنظيم مى‏شود (به ‏عنوان مثال وقتى يك كارگر، يك پزشك و يك كارمند را به ما معرفى مى‏ كنند اگر ما كارگر باشيم در ذهن ما بلافاصله كارگر در پله‏ اى كه خود ايستاده‏ ايم، كارمند چند پله بالاتر از ما و پزشك چند پله بالاتر از كارمند قرار مى ‏گيرند، اگر ما پزشك باشيم، پزشك در پله‏ اى كه خود ايستاده ‏ايم، كارمند در چند پله پايين‏ تر و كارگر چند پله پايين ‏تر از كارمند قرار مى‏ گيرد و...)
- اگر مشاهده مى ‏شود كه در جامعه ما هر كس با مُهرى، لقبى و عنوانى خود را از ديگرى متمايز نموده و در رأس هرم كوچكى كه ساخته قرار داده و بين خود و ديگران ديوارهاى نامرئى كشيده است، (به‏ عنوان مثال در ادارات و سازمان‏ها با عناوينى چون رئيس و مدير، در دانشگاه با عناوينى چون پروفسور، استاد، دكتر و مهندس، مردم عادى با القابى چون حاجى، كربلايى، مشهدى، عده ای با آیت الله، حجت الاسلام، ثقته الاسلام  و حتى عارفان كه مكتب و مسلكشان در نفى برترى و كهترى انسان‏هاست با قطب، پير، شيخ و مراد، و عده ‏اى هم با ميزان ثروتشان و يا تركيبى از آن چه كه بيان شد)
- اگر بسيارى از ما بدون اين‏كه خود بخواهيم يا متوجه باشيم از بعضى از مشاغل به‏ عنوان ابزارى جهت تحقير افراد استفاده مى‏ كنيم (براى مثال استفاده از كلماتى چون دهاتى در بين جوامع شهرنشين و از حمال، عمله، بقال، قصاب و مرده ‏شوى و... در بين طبقات تحصيل ‏كرده)
- اگر در چشم ما مهندس، محترم ‏تر از بقال، تهرانى بالاتر از شهرستانى و افغانى و پاكستانى كمتر از فرانسوى و امريكايى است،
- اگر خود را در مقابل دیگران بنده، حقیر، جان نثار، می خوانیم و آنان را حضرتعالی، سرکار عالی و سرور خطاب می کنیم و اگر ......
باید بدانیم راه بسیار درازی تا متمدن شدن به معنای امروزی کلمه در پیش داریم. 
از همین امروز به اعمال خود دقت کنیم و اگر هنوز چنین رفتارها و احساساتی را تجربه می کنیم از خود بپرسیم ما چرا چنین شدیم؟

@essarat
@hooreechannel 🌹

طرحواره‌های متولیان دین
(وقتی زخم‌های روانیِ متولیان، به تجربه یک نسل از دین تبدیل می‌شود)

🔻 هر انسانی جهان را از پشت عینک روان خودش می‌بیند. تجربه‌های کودکی، رابطه با والدین، ترس‌ها، محرومیت‌ها و نیازهای برآورده‌نشده، به‌تدریج الگوهایی در ذهن ما می‌سازند که روان‌شناسان به آنها «طرحواره» می‌گویند. طرحواره به ما می‌گوید دیگران چقدر قابل اعتمادند، خودمان چقدر ارزشمندیم و جهان تا چه اندازه امن است. متولی امور دینی هم پیش از هر جایگاه و عنوانی، یک انسان است؛ با تاریخچه‌ای روانی، ترس‌ها، نیازها و طرحواره‌های خودش.

■ مسأله از جایی جدی می‌شود که این طرحواره‌ها وارد جایگاه دینی و اجتماعی می‌شوند. ویژگی‌ای که در زندگی شخصی یک انسان باقی می‌ماند، وقتی با قدرت، اعتبار و مرجعیت همراه شود، می‌تواند به شیوه‌ای برای تربیت دیگران تبدیل شود. انسانی با طرحواره معیارهای سخت‌گیرانه ممکن است جهان را پر از باید و نباید ببیند. انسانی با طرحواره بی‌اعتمادی، آزادی جوان را تهدید تلقی کند و انسانی با طرحواره تنبیه‌گری، مجازات را ابزار اصلی اصلاح بداند. در این نقطه، روان یک فرد می‌تواند تجربه دینی تعداد زیادی از انسان‌ها را شکل دهد.

■ دختری بیست‌ساله را تصور کنید که می‌گوید: «من درباره خدا شک کرده‌ام. دعا می‌کنم و جوابی نمی‌گیرم. گاهی حتی از خدا عصبانی می‌شوم.» این جمله می‌تواند آغاز گفت‌وگویی عمیق درباره رنج، ایمان و معنای زندگی باشد. اگر پاسخ نخست، ترساندن، سرزنش یا فهرستی از بایدها و نبایدها باشد، دختر کم‌کم یاد می‌گیرد تجربه واقعی خودش را پنهان کند. فاصله گاهی از جایی آغاز می‌شود که انسان احساس می‌کند برای بیان تجربه درونی‌اش جای امنی ندارد.

■ طرحواره تنبیه‌گری در این میان اهمیت زیادی دارد. وقتی خطا همیشه با مجازات پاسخ بگیرد، نوجوان ممکن است دین را بیشتر با ترس از گناه و کیفر تجربه کند تا با امکان رشد و بازگشت. اینجا تفاوت «گناه» و «شرم» مهم است. گناه می‌گوید: «کاری که کردم اشتباه بود.» شرم می‌گوید: «خود من آدم بدی هستم.» گناه می‌تواند فرد را به جبران رفتار سوق دهد؛ شرم عمیق، او را به پنهان‌کاری و فرار نزدیک می‌کند.

■ طرحواره بی‌اعتمادی نیز رابطه را فرسوده می‌کند. وقتی جوان از ابتدا کسی دیده شود که باید مراقبش بود، کنترلش کرد و جلوی انتخاب‌هایش را گرفت، اعتماد از رابطه کنار می‌رود. بعد چرخه‌ای شکل می‌گیرد: کنترل بیشتر، مقاومت بیشتری می‌آورد؛ مقاومت بیشتر، سوءظن را تقویت می‌کند و سوءظن، کنترل بیشتری ایجاد می‌کند. متولی می‌گوید: «این نسل سرکش شده.» جوان می‌گوید: «آنها به من اعتماد ندارند.» هر دو طرف شواهدی برای باور خود پیدا می‌کنند.

■ طرحواره محرومیت هیجانی هم اثر عمیقی دارد. ممکن است کسی درباره رحمت، محبت و کرامت انسان سخن بگوید، اما هنگام مواجهه با جوانی خشمگین، عاشق، شکاک یا سردرگم، نتواند چند دقیقه بدون قضاوت به او گوش بدهد. جوان امروز درباره خدا، عشق، آزادی، بدن، عدالت، مرگ و معنای زندگی سؤال دارد. اگر پاسخ هر سؤال پیش از فهمیدن خود سؤال آماده باشد، گفت‌وگو به سخنرانی تبدیل می‌شود. وقتی گفت‌وگو از بین برود، رابطه هم فرسوده می‌شود.

■ یک سؤال جدی اینجاست: متولی امور دینی تا چه اندازه می‌تواند تشخیص دهد که واکنش او از فهم دینی‌اش می‌آید و چه اندازه از طرحواره‌های شخصی‌اش؟ آدم سخت‌گیر ممکن است سخت‌گیری خودش را عین دینداری ببیند. آدم کنترل‌گر ممکن است کنترل را مراقبت بنامد. آدم بی‌اعتماد ممکن است محدودیت را محافظت از جوان بداند. تشخیص این مرز، بخش مهمی از خودشناسی دینی است.

■ جوان امروز فقط نمی‌پرسد «دین چه می‌گوید؟»؛ به چهره کسی که درباره دین سخن می‌گوید هم نگاه می‌کند. لحن، رفتار، میزان تحمل تفاوت، شیوه برخورد با پرسش و ظرفیت شنیدن، همه در تصویر او از دین نقش دارند. تجربه تحقیر، ترس، کنترل یا بی‌توجهی هیجانی ممکن است از متولی دین به خود دین تعمیم پیدا کند.

■ شاید پیش از قضاوت درباره فاصله نسل جدید از دینداری، باید سؤال دشوارتری پرسید: «چه بخشی از این فاصله، انتخاب جوان است و چه بخشی، محصول تجربه‌ای که ما از دین برای او ساخته‌ایم؟»

یکی از مهم‌ترین وظایف متولیان امور دینی امروز، شناختن روان خودشان است: «این واکنش من از کدام بخش وجودم می‌آید؟ از ایمانم، از دانشم، از ترس‌هایم یا از طرحواره‌ای که سال‌ها با من زندگی کرده است؟»

چون جوان وقتی از یک نهاد دینی فاصله می‌گیرد، ممکن است چهره‌ای را به یاد بیاورد که دین را برای او نمایندگی می‌کرد. گاهی تصویر او از خدا، پیش از آنکه از کتاب‌ها ساخته شود، از رفتار آدم‌هایی ساخته شده که درباره خدا با او حرف زده‌اند.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹

انجمن‌های زنان در دوران مشروطه، اولین نهادسازی زنان

خاستگاه، اهداف و نقش در تحولات سیاسی ـ اجتماعی ایران جنبش مشروطه نه‌تنها ساختار سیاسی ایران را دگرگون کرد، بلکه نخستین فرصت تاریخی را برای حضور سازمان‌یافتهٔ زنان در عرصهٔ عمومی فراهم ساخت. در این دوره، زنان برای نخستین‌بار انجمن‌هایی تشکیل دادند که ماهیت آن‌ها از فعالیت‌های خیریه و آموزشی تا کنشگری سیاسی گسترده را دربرمی‌گرفت. این انجمن‌ها اغلب مخفیانه فعالیت می‌کردند، زیرا حضور اجتماعی زنان هنوز با مقاومت شدید سنتی و مذهبی روبه‌رو بود. انجمن‌های مخفی زنان نخستین انجمن‌های زنانه در سال‌های ابتدایی مشروطه شکل گرفتند. این انجمن‌ها معمولاً در خانه‌های امن تشکیل می‌شدند و اعضا با نامهای مستعار فعالیت می‌کردند.
کارکردهای اصلی آنها شامل موارد زیر بود:سازماندهی زنان برای تظاهرات و اعتراضات سیاسی برگزاری جلسات آموزشی درباره حقوق زنان و اصول مشروطه جمع‌آوری کمک مالی برای مجاهدان مشروطه انتشار شب‌نامه و اعلامیه‌های سیاسی  انجمن‌ها پایه شکل‌گیری تشکل‌های رسمی‌تر در سال‌های بعد شدند.

✍️ مریم رحمانی

ادامه متن را اینجا بخوانید

@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

آنچه تا امروز از مهاجرتم آموختم:

١- قدر آفتاب را بدانم: هرگز فکرش را هم نمیکردم مردم بسیاری از دنیا ماه ها در انتظار خورشید باشند. اینجا داشتن یک روز آفتابی به تنهایی دلیلی مهم براى شادی است، تا آنجا که در يك روز آفتابى ، مردم تا به هم میرسند و- حتی در ایمیل هایشان - ابراز خوشحالی میکنند و برای هم لذت بردن از آن روز آفتابی را آرزو میکنند.

٢- مهم نیست پلیس باشم یا یک دوره گرد ، وقتی بچه ای اسلحه اش را سمتم میگیرد باید تسلیم شوم.

٣- تفاوت: اصلی ترین موضوع در دنیا به گمانم همین است اگر تفاوت را بپذیریم شاید کمتر جنگی هم در دنیا پیش بیاید. من فهمیدم دنیا پر از تفاوت است.این تفاوت است که باعث می شود همه این آدمها کنار هم در آرامش زندگی کنند.

٤- تنهایی: فهمیدم من برای شاد بودن وابسته به وجود دیگری نیستم. میشود کتابت را برداری و کنج کافه ای بنشينى و از زندگی و تنهایی ات لذت ببری و شاد باشی.

٥- پیری: فهمیدم آرایشگاه برای شصت سالگی به بعد است .باید از آن سن هفته ای یک بار آرایشگاه بروم. همیشه کمی آرایش داشته باشم و شیک ترین لباس ها را بپوشم . جوان همین که ورزش کند کافی است و زیبا.

٦- الویت هایم تغیییر کرد: فهمیدم تفریح اولین گزینه ام باید باشد. برای پسرم نه دانستن مهارتهاى خاص و چند زبان به کار میاید و نه حل معادلات پيچيده و قهرمانی المپیاد ها ، تنها باید برایش خاطرات شادی بسازم. فهمیدم خانه و لباسم مهم نیست اما مهم است که سالی چند مسافرت بروم و هفته ای چند بار به رستوران . من برای شادی آفریده شده ام.

٧- رابطه: فهمیدم از دوست داشتن تنها دوست داشتن را بخواهم. مهم نیست فردا او کنارم باشد یا نه . مهم این لحظه است و حظ ما از عشق به وقت همین لحظه.

٨- کلاس: فهمیدم در دنیای امروز چیزی به اسم باکلاس تر بودن وجود ندارد و در واقع اینجا میگویند : گنده دماغ. چه بسا در آسانسور به هم سلام می کنند و در خیابان گپ می زنند و در رستوران هم بقيه غذایشان را با خود می برند.

٩- فهمیدم لباسهای کوتاه و شیک تنها برای خوش اندامها نیست. ياد گرفتم با ظاهر خودم مشکلی نداشته باشم . دنیا پر از چاق ها و دماغ های بزرگ و پوست های پر لک است و کسی بابتش ناراحت نیست.

١٠- فهميدم آدمها ساده تر از تصور ما هستند و ياد گرفتم مدام از خودم نپرسم: منظورش از اين حرف چه بود! بلكه تنها آنچه را كسى ميگويد ، بشنوم . همين .

١١- از آدمها تعريف كنم و احساساتم را بروز دهم : مهم نيست همكار باشيم يا استاد و دانشجو ، لباس زيباى ديگران و مهربانى شان را تحسين كنم .

١٢- فهمیدم همه آدمها به وطن دوستی نیاز دارند.
این بذر هویت ماست. هر چقدر هم کسی از خاک اش دلگیر باشد باز هم هر جا اسم کشورش بیاید لبش به خنده باز میشود و چیزی در دلش زنده میشود.

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

💠جهل مقدس!

✳️گویند حکیم ناصرخسرو، اندیشمندِ خردگرای نام‌دار، روزگاری به‌طور ناشناس وارد شهر نیشابور شد. او که به خاطر دیدگاه‌ها و اشعارش مغضوب قشریون و متعصبان زمانه بود، دائم سفر می‌کرد تا از شر دشمنان در امان بماند.

🟩در نیشابور، برای پینه‌زدن بر پای‌افزار (کفش) کهنه‌اش، به دکان پینه‌دوزی رفت. پینه‌دوز مشغول کار شد، اما ناگهان غوغا و فریادی از گوشه‌‌ای از بازار برخاست. پینه‌دوز کارش را رها کرد و شتابان به سوی منبع غوغا دوید.
ساعتی بعد، پینه‌دوز با چهره‌ای افروخته اما خرسند بازآمد، در حالی که تکه‌ای گوشت خونین بر سر درفش پینه‌دوزی‌اش فرو رفته بود!
ناصرخسرو که متحیر شده بود، پرسید: «در بازار چه خبر بود و این غوغا از برای چه بود؟»
پینه‌دوز با افتخار پاسخ داد: «در مدرسه‌ی انتهای بازار، مُلحِدِ گمراهی پیدا شده بود که در سخنانش به شعری از ناصرخسروِ ملعون استناد می‌کرد و مشخص شد از مریدان اوست! علمای دین فتوای قتلش را دادند و مردم مشتاق، پیکرش را تکه‌تکه کردند. هرکس برای کسب ثواب و تقرب به خدا، زخمی بر او می‌زد و پاره‌ای از بدنش را جدا می‌کرد. دریغا و افسوس که نصیب من از این ثواب، فقط همین تکه گوشت کوچک بود!»

ناصرخسرو که این سخن را شنید و شدت جهل و قساوتِ ناشی از تعصب را دید، بی‌درنگ کفش نیمه‌کاره‌اش را از دست پینه‌دوز قاپید و شتابان راه افتاد، در حالی که می‌گفت:
«برادر، کفشم را بده! من حاضر نیستم در شهری که حتی نام ناصرخسرو ملعون در آن برده می‌شود، لحظه‌ای درنگ کنم!»

این حکایت به زیباترین شکل ممکن نمایانگر پدیده‌ای است که آن را جهل مقدس می‌نامند. جهل مقدس، نادانیِ ساده نیست؛ بلکه جهلی است که جامهٔ تقوا، دین‌داری و حق‌طلبی به تن کرده است.
انسانِ آگاه به جهل خود، معمولاً سکوت می‌کند یا جویای حقیقت می‌شود؛ اما انسانی که به جهلی آراسته به تقدس دچار است، خود را دارندهٔ حقیقت مطلق می‌داند. او قساوت و جنایت خود را نه شرارت، بلکه کسب ثواب و ادای تکلیف می‌پندارد. همان‌طور که پینه‌دوز، تکه گوشت انسان بی‌گناهی را به عنوان سند افتخار، ثواب و تقرب به پروردگار بر درفش خود زده بود!
جهل مقدس بستر رشد زهد ریایی و ظاهرگرایی است. کسانی که عمق تفکر ندارند، خشونت را جایگزین استدلال می‌کنند. صائب تبریزی در بیتی نغز این تهی‌بودنِ درونِ مدعیان را چنین تصویر می‌کند:
مخور صائب فریبِ فضل از عمامه‌ی زاهد 
که در گنبد ز بی‌مغزی صدا بسیار می‌پیچد

🟩جهل مقدس آخرین پناهگاه توحش بشر است. هرگاه جامعه‌ای اندیشه‌ورزی، نقد و عقلانیت را کنار بگذارد و تعصب کورکورانه را جایگزین آن کند، جاهلان متعصبِ آن به نام حق، زندگی و حقیقت را به کام همگان تلخ و نابود خواهند کرد. راه نجات هر جامعه‌ای، روی آوردن به عقلانیت، مدارا و پرسش‌گری در برابر ادعاهای مطلق‌گرایانه است.

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

‍جنبش مهسا؛
گسستی که به عقب بازنمی‌گردد

شهریور ۱۴۰۱، تاریخ فقط یک روز را ثبت نکرد؛ یک زخم را ثبت کرد. در آن روز، دختری به نام مهسا (ژینا) امینی، پس از بازداشت توسط گشت ارشاد، جان باخت. اما این مرگ، تنها یک حادثه نبود. جرقه‌ای بود بر انبار باروتی که سال‌ها در زیر پوست جامعه انباشته شده بود. از همان روز، چیزی در ایران ترک خورد که دیگر نمی‌توان آن را به هم دوخت.

این نخستین بار نبود که زن ایرانی قامت راست می‌کرد. در انقلاب مشروطه، زنان پشت درهای بسته مجلس ایستادند و خواهان حق مشارکت شدند.
در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷، تنها روزها پس از پیروزی انقلاب، زنانی در دانشگاه تهران جمع شدند و به حجاب اجباری «نه» گفتند.
در ۱۳۹۶، دختری روی جعبه‌ برق در خیابان انقلاب ایستاد و روسری سفیدش را به باد سپرد.
مرگ مهسا اما نقطه اوج این زنجیره بود؛ جایی که قطره به سیل بدل شد.

نخستین دستاورد این جنبش، فروپاشی عملی حجاب اجباری است. درست است که قانون نانوشته هنوز در سایه‌ها نفس می‌کشد، اما خیابان دیگر آن را به رسمیت نمی‌شناسد.
در دانشگاه‌ها، کافه‌ها، متروها و پیاده‌روها، زنانی حضور دارند که خودشان برای نوع پوشش‌شان تصمیم می‌گیرند و این نافرمانی جمعی، با همه هزینه‌های امنیتی و قضایی، متوقف نشده است.

حکومت می‌تواند گشت‌ها را احیا کند، می‌تواند بخشنامه صادر کند، اما نمی‌تواند چهار دهه نامرئی‌سازی زنان را از حافظه جمعی پاک کند. زنی که یک بار طعم حضور بدون ترس را چشیده، به قفس بازنمی‌گردد.

دومین دستاورد، تغییر جایگاه زنان در جامعه است. زنان از حاشیه به متن آمده‌اند. برابری‌خواهی دیگر یک خواسته حاشیه‌ای یا متعلق به گروهی خاص نیست؛ نفسِ جامعه است.
این جنبش نشان داد که بسیاری از مردان نیز به آن پیوسته‌اند و از حقوق زنان دفاع می‌کنند. این همبستگی جنسیتی، هنجارهای خانواده و جامعه را از درون تغییر داده است.

سومین دستاورد، شکستن دیوار ترس است. برای نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷، زنان و مردان در سراسر ایران علنا با سیاست‌های حاکم در امر پوشش مخالفت کردند.
این جسارت جمعی، فرهنگ سکوت و ترسی را که سال‌ها بر جامعه، به‌ویژه بر زنان، حاکم بود به چالش کشید. ترس از میان نرفته، اما دیگر مطلق نیست.

چهارمین دستاورد، بین‌المللی شدن مبارزه زنان ایران است. صدای زنان ایران به گوش جهان رسید. تصاویر جنبش مهسا و شعار «زن، زندگی، آزادی» به نماد مقاومت تبدیل شد. جایزه‌های بین‌المللی و توجه رسانه‌های جهانی، اگرچه برای برخی نمادین است، اما نشان داد که این جنبش از مرزهای ایران فراتر رفته است. مهم‌تر از آن، نگاه جهانی به حجاب و حقوق زنان در ایران تغییر کرده است.

اما مهم‌ترین دلیل بازگشت‌ناپذیری این جنبش، گسست نسلی است. نسلی که پس از ۱۴۰۱ شکوفا شد، دیگر به پیش از «زن، زندگی، آزادی» بازنگشته است. زبان، افق مطالبات و انتظارات این نسل تغییر کرده است. خواسته‌های آن‌ها نه در بیانیه‌ها، بلکه در زندگی روزمره نهادینه شده است.

تندروها می‌توانند سرعت تغییر را کم کنند، می‌توانند مانع ایجاد کنند، اما نمی‌توانند ذهن‌ها را به عقب برگردانند.

تاریخ ایران این را بارها نشان داده است. مشروطه، با همه سرکوب‌ها و شکست‌ها، ایده قانون و حق را از ذهن ایرانی پاک نکرد. کشف حجاب رضاشاه، چون از بالا و با زور بود، در دل جامعه نفوذ نکرد. اما جنبش مهسا از پایین می‌جوشد؛ از دل خیابان، دانشگاه، خانه و کافه. و آنچه از پایین بجوشد، با انبوه بخشنامه‌ها از بالا نمی‌خشکد.

فشار تندروها بر قانون حجاب، تعلیق و بازگشت گشت ارشاد، و تلاش برای سرکوب، نشانه قدرت نیست؛ نشانه ناتوانی در متوقف کردن روندی است که از پایین به بالا پیش می‌رود.

جنبش مهسا یک گسست تمدنی است. آینده ایران بدون در نظر گرفتن این جنبش قابل تصور نیست. ۲۵ شهریور دیگر فقط یک تاریخ نیست؛ یک حافظه است.

✍لیلا عسگری
@hooreechannel 🌹

اگر از من بپرسند بزرگترین
غمی که در دلت داری چیست؟
بدون لحظه‌ای تردید خواهم گفت:

زنان سرپرست خانوار‌.

قصه رنج‌ زنانی که به هر علتی بار زندگی خود و فرزندان را بر دوش می‌کشند. چه آن‌ها که رها شده‌اند، چه آن‌ها که به اختیار متارکه کرده‌اند، چه آن‌ها که چشم‌انتظار مردی در زندان‌اند و چه آن‌ها که عزادار
مردی که دیگر در این دنیا نیست.

نمی‌خواهم بگویم زنان دست‌ و‌ پا شکسته
و محتاج یک سرپرست ذکورند که بتوانند زنده بمانند، اتفاقاً زنان سرپرست خانواری دیده‌ام شیرزن، کاربلد، مقتصد که خیلی هم خوب و باکیفیت زندگی می‌کنند.

حرف از ان زنانی می‌زنم که نه سواد کافی دارند و نه مهارت و نه قدرت بدنی. آن‌ها که در پستوهای فقر فرهنگی و اقتصادی کاری بلد نیستند جز زاییدن و مادری کردن که کم نیست. مادر بودن کار تمام ‌وقت بی‌اجر و مزد و منّت است.

اما برای مادر خوبی بودن، باید دست‌های
شان بوی نان گرم بدهد. گاهی بوی پرتقال
و گاهی شکلات و شیرینی.

باید لباس پوشاند و خوراند و گرم و سرد
را پایید و پناه شد برای بچه‌ها و این با دست خالی در این وانفسا شدنی نیست
که نیست که نیست.

✍ الهام فلاح
@hooreechannel 🌹

نسل بی‌پناه؛
از کمیابیِ جوانی تا بیمِ سالمندی

در گفت‌وگویی که به‌تازگی پیرامون پروندهٔ «شوک‌های اقتصادی و متولدین دهه ۶۰» با تجارت فردا داشتم، تلاشم این بود که زیستِ این نسل را فراتر از کلیشه‌های نوستالژیک و از منظر جامعه‌شناسی ساختاری و اقتصادی صورت‌بندی کنم.
در این پرونده خانم دکتر شیرین احمدنیا نیز حضور داشته‌اند. مسئلهٔ بنیادین متولدین دهه شصت نه فقدان عاملیت و توانمندی، بلکه برخورد مداوم آنان با ساختارهای ناکارآمد و ناتوان در پاسخگویی است.

این نسل زیست اجتماعی خود را در بستر کمیابی آغاز کرد؛ مدارس چندشیفته و کمبود صندلی دانشگاه‌ها از نخستین نشانه‌های این مواجهه بود. با این حال، فشار جمعیتی و عطش چشمگیر آن‌ها برای آگاهی، به توسعهٔ نهادهای آموزش عالی، به‌ویژه دانشگاه آزاد، و تغییر سبک زندگی انجامید.

شبیه به تجربهٔ «بیبی‌بومرها» در جهان، ورود این نسل پس از جنگ با تحصیلات بالا، مشارکت گسترده و معنادار زنان، اقبال پرشور به مطبوعات فکری، ترجمه و گرایش ویژه به رشته‌های علوم انسانی همراه شد؛ ظرفیتی کم‌نظیر که می‌توانست پیشران دگرگونی‌های ساختاری و توسعهٔ همه‌جانبه باشد، اما زمینه‌های تحقق آن در فضای سیاسی و اقتصادی فراهم نشد.

در بعد اقتصادی، متولدین دهه ۶۰ زمانی به دورهٔ اوج فعالیت و بهره‌وری رسیدند که باید از پنجرهٔ جمعیتی بهره‌مند می‌شدند؛ اما در عمل با تحریم‌ها، بحران‌های پیاپی سیاست خارجی و تنگناهای اقتصادی مواجه شدند.

اقتصاد کشور به‌جای تقویت بخش خصوصی مستقل، در سیطرهٔ بنگاه‌های دولتی و خصولتی رانتی قرار داشت. اعضای این نسل اگر وارد بدنه می‌شدند صرفاً تکنوکرات‌هایی فردی بودند و نه نمایندهٔ یک طبقه یا حضور منسجم نسلی.
کسانی هم که به‌دنبال کسب‌وکارهای شخصی رفتند زیر بار شوک‌ها و رانت رقبا له شدند و حاصل این انسداد، بحران بیکاری تحصیل‌کردگان به‌ویژه زنان و در نهایت آغاز موج مهاجرت گسترده و شکل‌گیری دیاسپورای جدید بود.

در ساحت قدرت و سیاست‌گذاری نیز نسلی که پیش از آن‌ها با تجربهٔ انقلاب و جنگ در ۲۰ یا ۳۰ سالگی تمام ارکان تصمیم‌گیری را در دست گرفته بود، هیچ‌گاه فضا را برای اثرگذاری دهه شصتی‌ها باز نکرد؛ با این توجیه که این نسل «هنوز جوان و در حال کسب تجربه است»!

دهه شصتی‌ها عملاً تریبونی برای بازگویی ایده‌های نسل‌های پیشین باقی ماندند. همین انسداد موجب شد تا پس از سرخوردگی‌های پی‌درپیِ، ۸۴ و ناامیدی فزایندهٔ ۸۸، بسیاری از آن‌ها از عرصهٔ عمومی فاصله بگیرند و به حوزه‌های فردی، اقتصادی و فضای آرام خانواده پناه ببرند.

در واقع، دهه شصتی‌ها پرورش‌دهنده و تربیت‌کنندهٔ «نسل زد و آلفا» شدند و آن‌چه در تحولات پاییز ۱۴۰۱ بروز یافت، جلوه‌ای از همین سبک تربیتی و زیست متفاوتی بود که آن‌ها برای فرزندانشان رقم زدند. چیزی که «زن، زندگی، آزادی» را آفرید و آثارش تا همین امروز از جامعه ایران پاک شدنی نیست.

این نسل نه به قاعده نسلی که به شیوه فردی توفیقات فراوانی در علم و تحصیل و ... داشته‌اند. امروزه بسیاری را از این نسل می‌توان شناخت و بر تمایز و مهارتهایش اذعان کرد.

امروز، بزرگ‌ترین هشدار پیشِ روی ما آیندهٔ این نسل در افق ۱۴۳۰ و بحران پیری است. نسلی که تمام جوانی‌اش را زیر بار تورم، نوسانات ارزی و جهش مسکن دویده، هرگز نتوانسته اندوخته و پس‌انداز پایداری شکل دهد.
با توجه به ضعف صندوق‌های بازنشستگی و شکنندگی ساختارهای حمایتی، بیم آن می‌رود که بزرگ‌ترین نسل تاریخ معاصر در دوران سالمندی به وابستگی معیشتی مضاعف دچار شود؛ نسلی که قربانیِ ساختاری شد که هیچ‌گاه متناسب با گستره و توانش برای او امکان رشد و ثبات فراهم نکرد.

✍سمیه توحیدلو

متن کامل مصاحبه
@hooreechannel 🌹

  چطور در بحث‌ها کمتر حالت تدافعی بگیریم؟

♦️ نشانه‌های هشداردهندۀ بدن را بشناسید:
حالت تدافعی اغلب پیش از آنکه کلمه‌ای بر زبان آورید، در بدن آغاز می‌شود. روون روزن، زوج‌درمانگر، از مراجعانش می‌پرسد «لحظه‌ای که همسرتان آن جمله را گفت، در بدنتان چه حسی پیدا کردید؟». او می‌گوید «ممکن است حس کنید گلویتان گره خورده، معده‌تان منقبض شده، در سینه‌تان فشار حس می‌کنید، یا ضربانتان تند شده». اگر این نشانه‌ها برایتان رخ داد، کمی مکث کنید. با این کار می‌توانید آگاهانه تصمیم بگیرید چه پاسخی بدهید.

♦️ از خودتان بپرسید دارم از چه چیزی دفاع می‌کنم؟
معمولاً پاسخ همان موضوع ظاهری بحث نیست. معمولاً مسئله‌ای شخصی‌تر در میان است: اینکه خودتان را شریک عاطفی خوبی بدانید، دوستی قابل‌اتکا باشید یا در کارتان فردی کارآمد به نظر برسید. جسیکا هریسون، مشاور زوج‌ها، می‌گوید «وقتی حالت تدافعی می‌گیریم، در اصل می‌کوشیم از چیزی محافظت کنیم؛ از یک ارزش، اصل اخلاقی، تصویری که از خودمان داریم یا اعتمادمان به توانایی انجام کاری».

♦️به‌جای قطعیت، کنجکاوی را انتخاب کنید: حالت تدافعی معمولاً حس اطمینان به آدم می‌دهد: حق با شماست، طرف مقابل اشتباه می‌کند و اگر بتوانید منظورتان را واضح بیان کنید، بالاخره متوجه می‌شود. اما هرقدر بیشتر انرژی‌تان را صرف اثبات حرف خود کنید، کمتر به حرف و نگاه طرف مقابل توجه خواهید کرد. دکتر جف کتزمن، روان‌پزشک، می‌گوید باید مسیر را برعکس برویم. راه برون‌رفت از این وضعیت این است که به جای سریع‌تر فکرکردن، کنجکاو شویم.

♦️ آن «۲ درصد حقیقت» را پیدا کنید:
حتی انتقادهایی که ناعادلانه، اغراق‌شده یا در زمان نامناسب مطرح می‌شوند، اغلب رگه‌ای هرچند کوچک از حقیقت دارند. الی کرایم، روان‌شناس بالینی، این بخش را «۲ درصد حقیقت» می‌نامد. البته پیدا‌کردن آن آسان نیست؛ به‌خصوص وقتی تمام تمرکزتان روی ۹۸ درصد حرف‌هایی باشد که به نظرتان اشتباه است. بااین‌حال، پذیرفتن همان بخش کوچکِ درست می‌تواند خیلی زود فضا را آرام‌تر کند.

♦️«هرگز» و «همیشه» را کنار بگذارید:
برخی واژه‌ها دعوا درست می‌کنند، دو نمونۀ بارزش «هرگز» و «همیشه» است. کتزمن می‌گوید «وقتی از واژه‌های مطلق استفاده می‌کنید فرد مقابل را به حالت تدافعی وامی‌دارید». مثلاً اگر بگویید «هیچ‌وقت ظرف نمی‌شویی» کافی است یادآوری کند پنج‌شنبۀ گذشته ظرف‌ها را شسته. از آن لحظه، بحث شما دیگر بر سر نیاز واقعی‌تان نیست و به مشاجره‌ای بر سر همان پنج‌شنبه تبدیل می‌شود. درنتیجه، حرف اصلی‌تان، یعنی «به کمک بیشتری نیاز دارم» اصلاً شنیده نمی‌شود.

♦️ پیش از دفاع از خود، حرف طرف مقابل را بازگو کنید:
وقتی کسی می‌گوید از شما رنجیده، واکنش غریزی این است که توضیح دهید اشتباه شما را فهمیده است. اما برای کسی که صادقانه آسیب‌پذیری خودش را گفته، این توضیح ممکن است چیزی جز توجیه به نظر نرسد. کرایم پیشنهاد می‌کند ابتدا حرف او را به زبان خودتان بازگو کنید؛ سپس از او بپرسید آیا درست فهمیده‌اید یا نه.

♦️ پیامد رفتار خود را بپذیرید، حتی اگر روایت شما متفاوت است:
برای اینکه بپذیرید رفتار شما باعث ناراحتی طرف مقابل شده، لازم نیست تک‌تک جزئیات را همان‌طور که او به یاد دارد قبول کنید. پذیرفتن این موضوع به‌معنای بی‌اهمیت‌بودنِ نیت یا روایت شما نیست؛ فقط یعنی نیازی نیست که روایت شما در اولویت باشد. وقتی طرف مقابل احساس شنیده‌شدن کند، بعداً می‌توانید توضیح دهید که ماجرا را چطور به یاد دارید و منظورتان چه بوده است.

♦️جملاتی برای ترمیم رابطه در آستین داشته باشید:
گاهی باید دست از دفاع‌کردن بردارید و پیشنهاد دهید گفت‌وگو را از نو شروع کنید. مراقب واژۀ «اما» باشید؛ هر جمله‌ای که بعد از «اما» بیاید، مثل یک دفاعیه یا ردّیه شنیده می‌شود و تمامِ پذیرشِ قبلی شما را خنثی می‌کند. کرایم پیشنهاد می‌کند چند جمله را حفظ کنید «می‌فهمم چرا رفتارم ناراحتت کرد»، «حق داری، باعث ناراحتی‌ات شدم»، «کمکم کن بفهمم چه چیزی را درست متوجه نشدم».

♦️  بعد از فروکش‌کردنِ تنش، دوباره به گفت‌وگو برگردید:
وقتی آرام شدید، به گفت‌وگو برگردید و توضیح دهید دلیل واقعیِ واکنشتان چه بوده. هریسون پیشنهاد می‌کند بگویید «بابت حرفم متأسفم. تازه فهمیدم فقط می‌خواستی بگویی کمک بیشتری نیاز داری. اما فکر کردم داری می‌گویی همسر بدی هستم؛ هرچند می‌دانم منظورت این نبود. راستش آن‌قدر برایم مهم است که همسر خوبی باشم که حس کردم باید از خودم دفاع کنم».

🔗 برگرفته از «How to Stop Being So Defensive During Arguments» نوشتهٔ آنجلا هاوپت، ۲۹ ژوئیۀ ۲۰۲۶، تایم.

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

♻️نتایج یک‌نظر سنجی در باره خلقیات اجتماعی ما ایرانیان


🔘 دکتر مقصود فراستخواه (جامعه‌شناس) یک پیمایش آزمایشی در سطح ملی،که پرسش‌هایی دربارۀ خلقیات اجتماعی ایرانیان به شکل الکترونیکی با کمک تعدادی از  اعضای هئیت علمی دانشگاه های سراسر کشور انجام داده است و یکی از سؤالات آن پیمایش این بود که اگر روحیات و خلقیات ایرانی بحث انگیز است، بیشتر به کدام مؤلفه‌ها از خلقیات ایرانی مربوط می‌شود؟

▫️ نتایج برحسب رتبه،به شرح زیر است:

🔸بالاترین جوابی که در بحث انگیز بودن خلقیات ایرانی داده بودند، «ضعف فرهنگ کار جمعی و فعالیت مشترک گروهی» بود.

🔸در رتبه بعد «انتقاد پذیری» را بحث‌انگیز دیدند. این که ایرانیان از انتقاد آزرده و ناراحت می‌شوند و وقتی کسی از آن ها انتقاد کند، به دل می‌گیرند.

🔸در رتبۀ سوّم به رودربایستی زیاد، تعریف و تمجید در حضور یکدیگر و قضاوت‌های منفی در غیاب یکدیگر اشاره کردند. گفتند، تعارف ایرانیان در حد واقعیت و رفتارشان نیست.

🔸در رتبۀ چهارم گفتند، ایرانیان معمولا ً پنهان‌کاری می‌کنند و غالباً شفاف نیستند.

🔸 در رتبۀ پنجم گفتند، ایرانی‌ها خودمدارند؛ بیشتر خواسته‌های خود را مبنا قرار می‌دهند. بیش از این که به خواسته‌های جمعی و گروه و منافع عمومی فکر کنند، می‌خواهند خود را نجات دهند.

🔸در رتبۀ ششم معتقد بودند، احساسات در ایران بیشتر بر خردورزی چیره می‌شود.

🔸 در رتبۀ هفتم گفتند، «دروغ» بین ایرانیان رواج دارد.

🔸 سرانجام معتقد بودند ایرانی‌ها به سختی می‌توانند گفت‌و‌گو و توافق پایداری انجام دهند.

📝منبع : کتاب ما ایرانیان، صفحۀ ۲۰، نشر نی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

.

یک متخصص مغز و اعصاب، ۳۵۰ فرد مسن را که حافظه‌ای کاملاً سالم داشتند و هیچ نشانه‌ای از زوال عقل در آن‌ها دیده نمی‌شد، مورد مطالعه قرار داد.
اما چیزی که او کشف کرد، یک دارو نبود؛ بلکه یک تکنیک بود.


یه عصب‌شناس ژاپنی سال‌ها روی گروهی از سالمندها تحقیق کرد — آدم‌هایی بالای ۸۰ سال که با وجود سن بالا هنوز حافظه‌شون مثل دوران جوانی تیز بود. نه آلزایمر، نه فراموشی، نه افت ذهنی. دکتر هیروشی تاتاکا اول فکر می‌کرد راز کار توی ژن‌هاست، ولی اشتباه می‌کرد.


غذاشون فرق خاصی نداشت. بعضیا ورزش می‌کردن، بعضیا نه. الگوی خوابشون هم مثل بقیه بود. اما یه عادت مشترک بین تقریباً همه‌شون پیدا شد: هر روز با دست می‌نوشتن. فقط ده تا پانزده دقیقه. نه تایپ، نه یادداشت روی گوشی — خودکار روی کاغذ.


وقتی ازشون اسکن مغز گرفتن، دلیلش روشن شد. نوشتن با دست یه جور تمرین تمام‌عیاره برای مغزه: از هماهنگی عضلات دست گرفته تا پردازش فضایی، رمزگذاری حافظه و کار زبانی. مغز موقع تایپ فقط بخش محدودی از این مسیرها رو فعال می‌کنه.


تایپ به‌مرور خودکار می‌شه، ولی نوشتن دستی هیچ‌وقت کامل خودکار نمی‌شه — هر حرف نیاز به تصمیم، دقت و کنترل ظریف داره، و همین باعث می‌شه مغز زنده بمونه.


در آزمایش بعدی، گروهی از آدم‌های ۶۵ تا ۷۵ ساله که نشانه‌های اولیه‌ی افت حافظه داشتن، به دو بخش تقسیم شدن: یه گروه تایپ می‌کرد، گروه دیگه با دست می‌نوشت.


مدت تمرین، زمان و حتی موضوع یکی بود — فقط ابزار فرق داشت. شش ماه بعد، اونایی که با دست نوشته بودن، هم کلمات رو بهتر به خاطر می‌آوردن، هم تندتر فکر می‌کردن و هم یادگیری عمیق‌تری داشتن.


در واقع، خود خودکار بود که مغزشون رو تمرین می‌داد؛ نه نوشته‌هاشون. خیلی از ما فکر می‌کنیم افت حافظه بخشی اجتناب‌ناپذیر از پیر شدنه، اما تحقیقات جدید می‌گن بیشتر به خاطر «کار نکشیدن از مغز» اتفاق می‌افته، نه سن. مغز مثل عضله‌ست — چیزی که ازش استفاده نکنی، تحلیل می‌ره.


بعضیا دنبال قرص‌هایی‌ان که حافظه رو زنده نگه دارن؛ بعضیا هر روز با چند دقیقه نوشتن، خودشون مغزشون رو زنده نگه می‌دارن. یکی دنبال درمانه، اون یکی دنبال تمرینه.
مغز با نگه داشتن خاطرات فعال نمی‌مونه — با تمرین یادآوری فعال می‌مونه.


https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

زنان پشت در خانه‌های امن؛
گزارش «شرق» از تعطیلی‌های پی‌در‌پی خانه‌هایی که پناه زنان آسیب‌دیده و خشونت‌دیده است

در فاصله سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵، از مجموع ۱۵ خانه امن غیردولتی و شش مرکز در آستانه تأسیس، فقط پنج خانه امن فعال در کل کشور باقی مانده است. اندک مراکز باقی‌مانده هم با بحران‌های متعددی دست به گریبان هستند که خطر قریب‌الوقوع تعطیلی برای آنها را محتمل می‌کند.

درباره خانه‌های امن دولتی که از آنها با عنوان «حامی‌سرا» یاد می‌شود نیز هیچ‌گونه اطلاعاتی در دسترس نیست.
«شرق» طی یک ماه، تماس‌های متعددی با رئیس سازمان بهزیستی داشت تا درباره چندوچون این حامی‌سراها با ریاست این سازمان گفت‌وگو کند، اما «حسن موسوی چلک»، پاسخ هیچ‌کدام از تماس‌ها را نداد.

در خیل مسافرانی که هرکدام ساک و چمدان‌های زیادی در دست دارند، زنِ جوانِ تنهایِ کنج ترمنیال، کیف‌دستی کوچک و کیسه پلاستیکی سورمه‌ای‌اش را برمی‌دارد؛ تمام زندگی که توانسته از آن خانه هول و وحشت با خود بردارد. به علاوه جان جوانش را. این‌بار دیگر با عزمی راسخ از روی صندلی بلند می‌شود و به سمت تعاونی شماره سه حرکت می‌کند. شنیده است اگر خودش را به ایلام برساند، شاید بتواند جایی پناه بگیرد. شاید جایی باشد که شب را در آن بخوابد؛ بدون کابوس. شاید کسی حرفش را باور کند؛ بدون توهین و افترا. شاید بتواند چند روز نفس بکشد؛ بدون درد و ترس.

فاطیما باباخانی مدیر خانه امن مهر شمس‌آفرید است و از تعطیلی خانه‌های امن، با لفظ هولناک یاد می‌کند: «در ابتدا حدود ۱۶ خانه امن غیردولتی و هفت خانه امن دولتی وجود داشت.
در مورد خانه‌های امن غیردولتی که اکنون شاید تعدادشان به اندازه انگشتان یک دست هم نباشد، تصویر واقعی‌تری نسبت به مراکز دولتی داریم. این یک اتفاق هولناک برای زنان و کل جامعه است».

از نگاه «زارا امجدیان»، فعال حوزه زنان، خانه امن فقط یکی از حلقه‌های «مسیر خروج امن از خشونت» است: «باید پرسید اگر یک زن در یک شهر کوچک، منطقه مرزی یا روستایی دورافتاده در معرض خشونت باشد و بخواهد کمک بگیرد، چه گزینه‌هایی پیش‌روی اوست؟ اگر لازم باشد خانه را ترک کند، جایی امن برای رفتن دارد؟ خیر.

خشونت علیه زنان هنوز در بسیاری از موارد بیشتر به‌عنوان یک «مسئله خانوادگی» یا «آسیب اجتماعی» دیده می‌شود تا مسئله‌ای که با نابرابری جنسیتی و روابط نابرابر قدرت ارتباط دارد».

بر اساس اطلاعات «مریم بهادری» کارشناس پیشین معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری، در ماه‌های پایانی دولت دوازدهم مجموعا ۱۱ مرکز دولتی در استان‌های زنجان، خراسان جنوبی، تهران (دو مرکز ذوالفقاری و دولت‌آباد)، خراسان رضوی، لرستان، آذربایجان غربی، کرمانشاه، کرمان، ایلام، همدان و سیستان‌وبلوچستان فعال بود: «همچنین ۱۵ مرکز غیردولتی دایر شده بود و شش مرکز غیردولتی دیگر نیز در شرف تأسیس قرار داشت».

«روجیار» که آن شب همه زندگی‌اش را در یک کیف دستی و یک پلاستیک جمع کرده بود در پی جان‌پناه، حالا دیگر آن زن چند سال پیش نیست. کار، درآمدی اندک و یک خانه اجاره‌ای کوچک و مهم‌تر از آن‌ها، عزت نفس، استقلال و حریم خصوصی خودش را دارد. اما چند زن دیگر وقتی با یک کیف کوچک و اندکی امید از خانه‌ای پر از خشونت بیرون می‌زنند، جایی دارند تا دری به روی آنها باز کند؟

✍نیلوفر حامدی

https://www.sharghdaily.com/fa/tiny/news-1128511
@hooreechannel 🌹

کم‌ترین میل به فرزندآوری در ایران

نرخ باروری در ایران طی هفت دهه گذشته با افت شدید مواجه شده است.

میانگین فرزندآوری زنان از بیش از ۷ فرزند در دهه ۱۳۴۰ به حدود ۱.۳۵ فرزند در سال‌های اخیر رسیده است.

تعداد فرزندانی که زنان ایرانی به دنیا می‌آورند در این بازه زمانی بیش از ۸۰ درصد کاهش یافته است.

این رقم بسیار پایین‌تر از نرخ جایگزینی جمعیت یعنی ۲.۱ فرزند قرار دارد.

👈به این آمار اضافه کنید: نرخ بالای فرزند آوری افاغنه و تغییر ترکیب جمعیتی در آینده نزدیک
زاد و ولد بیشتر در مناطق محروم و دهک های پایین جامعه
تاثیر فقر و سو تغذیه در نسل آینده که هم اینک نیز شاهد بروز آنها در کوتاهی قد دانش آموزان مناطق سیستان و بلوچستان هستیم
هزینه های گزاف سلامت و بهداشت و خروج نخبگان از چرخه جمعیتی و تکثیر کارگر برای صدور به کشورهای دیگر....

@hooreechannel 🌹