ساعت به وقت نیویورک؛
من هنوز در ساعت تهران نفس می‌کشم، اما حسام خیلی وقت است که ساکن نیویورک شده؛ نه با جسم، که با تمام مدارهای عصبی‌اش


هر شب، وقتی چراغ اتاق خوابگاه خاموش می‌شود و نور بک‌گراند صفحه لپ‌تاپ حسام روی دیوار می‌افتد، انگار اتاق ما به دو منطقه زمانی تقسیم می‌شود. من هنوز در ساعت تهران نفس می‌کشم، اما حسام خیلی وقت است که ساکن نیویورک شده؛ نه با جسم، که با تمام مدارهای عصبی‌اش.
او مهندسی برق می‌خواند و من جامعه‌شناسی.

دو سال است که در یک اتاق هشت‌متری با هم زندگی می‌کنیم؛ دو سالی که برای او فقط یک « تبلیغ طولانی و خسته‌کننده وسط سریال» بوده که هر لحظه ممکن است تمام شود و قسمت بعدی پخش شود، اما برای من تبدیل به یک مستند تلخ و بی‌پایان شده که هر شب فصل جدیدی از «زندگی در حالت buffering» را ضبط می‌کند.
انگار در این اتاق کوچک، من ناظر کسی هستم که مدت‌هاست چمدان ذهنی‌اش را بسته و فقط منتظر اعلام پرواز است، در حالی که بلیت واقعی‌اش هنوز در صف تأیید گیر کرده.

حسام صبح‌ها سر کلاس نمی‌رود، مگر اینکه امتحان داشته باشد. دکترا برایش بیشتر بهانه‌ای بود تا خوابگاه را از دست ندهد و شبکه دوستی‌هایش در شریف و دانشگاه تهران قطع نشود. ذهنش بیشتر درگیر خواندن زبان انگلیسی و تمرین آیلتس یا تافل است تا کلاس و سمینارهای دکتری. اتاق پر از نشانه‌های یک زندگی است که هنوز آغاز نشده: چمدان نیمه‌باز کنار تخت، نقشه متروی نیویورک که به دیوار سنجاق شده، و یک جفت کفش زمستانی که هرگز در تهران به پا نشده.روی میز تحریرش همیشه یک لپ‌تاپ باز است و یک گوشی دوم که فقط برای چک کردن نرخ دلار و قیمت بلیت هواپیما استفاده می‌کند.

هیچ‌وقت سر کار تمام‌وقت رسمی نمی‌رود؛ فقط چند ساعت پاره‌وقت، آن هم فقط به اندازه‌ای که پولش را به دلار تبدیل کند و در حساب ارزی نگه دارد. می‌گوید «اگر تمام‌وقت بروم، ممکن است عادت کنم و نروم».

پول هم باید در منطقه زمانی نیویورک زندگی کند. ریال برایش ارز محلی یک کشور خارجی است.
ذهن ریاضی حسام برای من همیشه یک معما بوده. منطق صفر و صدی که از دوران ارشدش در شریف با خودش آورده: یا چیزی کاملاً درست است یا کاملاً غلط.
هر شب سر همین منطق با هم بحث می‌کنیم. من سعی می‌کنم بگویم زندگی یه بخش خاکستری هم دارد ولی او جواب می‌دهد «خاکستری یعنی بلاتکلیفی، و بلاتکلیفی یعنی شکست».

گاهی بحث آن‌قدر داغ می‌شود که قهر می‌کنیم، اما صبح با یک فنجان چای دوباره از سر گرفته می‌شود. انگار ذهن مهندسی او مثل یک مدار بسته عمل می‌کند: یا جریان برقرار است یا مدار کاملاً قطع.یک شب، وقتی برق رفت و اتاق در تاریکی مطلق فرو رفت، حسام بلند شد و به پنجره تکیه داد.

در سکوت، فقط صدای نفس‌هایش شنیده می‌شد. بعد آرام گفت: «می‌دونی، من دیگه نمی‌تونم تصور کنم که اینجا بمونم. حتی اگه سارا هم برگرده، من احتمالاً نخوام اینجا بمونم.»سارا، پارتنر حسام است؛ همان دختری که دو سالی است با ویزای دانشجویی رفت نیویورک و حالا هر شب از آن‌طرف دنیا، مثل یک مجری برنامه زنده، به حسام قول می‌دهد که «همه چیز درست می‌شه».

صدای حسام در تاریکی مثل صدای کسی بود که سال‌هاست دارد خداحافظی می‌کند اما بخش دردناک‌تر زندگی خوابگاهی ما، تراس کوچک پشت اتاق است.
هر شب حسام با سارا حرف می‌زند. من که داخل اتاق هستم، گاهی ناخواسته تکه‌هایی از حرف‌هایشان را می‌شنوم؛ صدایشان از در باز تراس به داخل می‌آید و فقط جملاتی نصفه و نیمه به گوشم می‌رسد: «نگران نباش… دارم تلاش می‌کنم…» یا «دوست دارم» و بقیه‌اش در باد گم می‌شود.

این دیالوگ ها را می‌شنوم و چیزی در سینه‌ام سنگین می‌شود. انگار شاهد یک وعده دائمی هستم که هرگز به سرانجام نمی‌رسد.
حسام مهاجرت را پیشاپیش انجام داده، فقط بدون عبور از گیت فرودگاه.جامعه‌شناسان این وضعیت را «انتظار ساختاری» می‌نامند؛ جایی که زمان فرد با زمان ساختارهای سیاسی و اقتصادی ناهماهنگ می‌شود.

حسام دقیقاً در همین حال زندگی می‌کند. او نه کاملاً «اینجا» است و نه کاملاً «آنجا». بدنش در تهران است، اما تخیل، سرمایه عاطفی و حتی برنامه روزانه‌اش در منطقه زمانی شرق آمریکا تنظیم شده.

جالب اینجاست که حسام ترامپ را اصلاً مقصر نمی‌داند. می‌گوید ترامپ فقط «کار درست» را انجام داده که در لیست سیاه‌مان گذاشته؛ مقصر اصلی را جای دیگری می‌بیند. منطق صفر و صدی ذهنش حتی در سیاست هم کار می‌کند: یا همه‌چیز تقصیر یک طرف است یا طرف دیگر.
او حتی ارتباط این تعلیق را با سیاست‌های ضد مهاجرتی دست راستی ها نمی‌بیند

بگذریم.حسام در این آستانه گیر افتاده و هر روز که می‌گذرد، آستانه باریک‌تر می‌شود. مهاجرت برای او خیلی پیش‌تر از گرفتن ویزا یا عبور از گیت فرودگاه آغاز شده؛ از همان لحظه‌ای که دیگر نتوانسته آینده‌اش را در این جغرافیا تصور کند. تمنای رفتن، بیشتر از آنکه جست‌وجوی زندگی بهتر باشد، نوعی فرار تدریجی از فرسودگیِ ماندن است؛ فرسودگی‌ای که هر روز سنگین‌تر می‌شود و تخیل را به سمت جایی دیگر می‌کشد.

او هویت دانشجوی ایرانی‌اش را پیش از آنکه واقعاً برود، کنار گذاشته و هویت «مهاجر بالقوه» را پوشیده است. این هویت جدید، او را از بسیاری از تعهدات روزمره معاف کرده؛ تعهداتی که دیگران هنوز درگیرشان هستند.

صبح‌ها که از خواب بیدار می‌شوم، حسام هنوز بیدار است. روی صفحهٔ لپ‌تاپش، ساعت نیویورک نمایش داده می‌شود. او همیشه آن را باز نگه می‌دارد. می‌گوید «دوست دارم بدونم اونجا الان چه ساعتیه». من اما می‌دانم که او فقط نمی‌خواهد بفهمد چه ساعتی است؛ او می‌خواهد مطمئن شود که زمانِ واقعیِ زندگی‌اش، آن‌طرف اقیانوس در جریان است و او فقط موقتاً عقب افتاده.

هفت سال است که در خوابگاه دانشگاه تهران زندگی می‌کنیم و من هر شب شاهد نوع خاصی از مهاجرت هستم که در هیچ فرم ویزایی ثبت نمی‌شود. مهاجرتی که در آن بدن در جا می‌ماند، اما روح، سرمایه و حتی خواب‌ها خیلی پیش‌تر رفته‌اند.

در این خوابگاه کوچک، مهاجرت دیگر یک تصمیم فردی و دور از دسترس نیست، بلکه به تدریج به تجربه‌ای روزمره و جمعی تبدیل شده. اینجا کوچک‌ترین واحد جامعه‌شناختی مهاجرت است که من می‌شناسم.

سال‌هاست آدم‌هایی را دیده‌ام که از همین اتاق‌ها رفته‌اند؛ دوستانی که از دوران لیسانس هنوز عکس‌هایشان روی دیوار اتاق‌ها مانده، شماره‌هایشان هنوز در گوشی‌ام ذخیره است، اما خودشان دیگر نیستند. وسایلشان مثل بقایای یک جشن تمام‌شده، بی‌صدا و بی‌معنا باقی مانده‌اند.
آخرین قهوه‌ها، آخرین خنده‌ها و آخرین وعده‌های خداحافظی، به تدریج معنای خود را از دست داده‌اند.

حسام هنوز در تهران است، اما ساعت زندگی‌اش مدت‌هاست روی وقت نیویورک تنظیم شده. و من، که فقط ناظر این تعلیق هستم، گاهی فکر می‌کنم شاید خیلی ها که در این شهرها مانده‌اند، ساعتشان را بی‌آنکه بدانند، روی وقت جایی دیگر کوک کرده‌اند.

✍محمد محمدی، انجمن جامعه‌شناسی ایران
@hooreechannel 🌹

چرا زنان زیادی دیگر در جست‌وجوی کار نیستند؟

براساس طرح آمارگیری نیروی کار در سال ۱۴۰۴، شاغلان غیررسمی کمتر شده و افراد بیشتری به دلیل دستمزد پایین شغل خود را رها کرده‌اند.

در گزارش جدید مرکز آمار اطلاعات مشابه درباره دلایل عدم جست‌وجوی کار نیز منتشر شده است. این گزارش نشان می‌دهد در سال گذشته بیش از ۴۱ میلیون نفر در کشور دیگر در جست و جور کار نبوده‌اند که بیش از ۲۹ میلیون از این جمعیت را زنان تشکیل می‌دهند.

مهم‌ترین دلیلی که زنان دیگر در جست‌وجوی شغل نیستند، مسئولیت‌های شخصی و خانوادگی عنوان شده است.

بر این اساس در سال گذشته بیش از ۲۳ میلیون زن، معادل بیش از ۷۹ درصد از زنانی که دیگر به دنبال شغل نیستند، مسئولیت‌های شخصی و خانوادگی را علت این وضعیت می‌دانند. در مقابل مهم‌ترین دلیل مردانی که در جست‌وجوی شغل نیستند بی نیازی از انجام کار ذکر شده است.

✒️این گزارش نشان می‌دهد مسئولیت‌‌های مراقبتی و کار خانگی مهم‌ترین دلیل دور شدن بسیاری از زنان از بازار کار است و سایر گزارش‌ها نیز این موضوع را تایید می‌کند.

برای مثال نتایج سالانه طرح آمارگیری گذران وقت نقاط شهری کشور نشان می‌دهد در دوره یک‌ساله زمستان ۱۴۰۳ تا پاییز ۱۴۰۴، مردان به طور متوسط روزانه ۴ ساعت و ۵۵ دقیقه برای فعالیت‌های شغلی وقت گذاشته‌اند. در حالی که این رقم برای زنان تنها ۴۱ دقیقه است. در مقابل، زنان روزانه ۴ ساعت و ۴۶ دقیقه صرف خدمات خانگی بدون مزد می‌کنند. این رقم برای مردان فقط یک ساعت و چهار دقیقه است.

این اختلاف، نشان می‌دهد تقسیم سنتی نقش‌های خانوادگی همچنان در زندگی شهری ایران پررنگ است.

مجموع این آمارها نشان می‌دهد مسئله بازار کار تنها به تعداد شاغلان یا نرخ بیکاری محدود نمی‌شود و کیفیت اشتغال، سطح درآمد و امکان ماندگاری در بازار کار نیز اهمیت دارد. از سوی دیگر، برای زنان، موانع ورود و ماندن در بازار کار همچنان با مسئولیت‌های خانوادگی و تقسیم نابرابر کار بدون مزد گره خورده است.

✍زهرا اکرمی
📎ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

.


برای از دست دادن زنی بترس که همیشه حاضره اول بهت پیام بده، نگرانت بشه، از حال و روزت بپرسه، بدونه روزت چطور گذشته و حتی حواسش باشه چیزی خوردی یا نه.

همونی که ساعت‌ها با شوق منتظر جوابت می‌مونه؛ بیشتر از هر چیز دیگه‌ای.

زنی که حاضره با هر شرایطی کنارت بمونه، باهات از صفر شروع کنه، رشد کنه و دوتایی برای موفق شدن تلاش کنید.

همونی که حتی وقتی ازت دلخوره و رفتارت اذیتش کرده، باز هم بلده ببخشتت.

برای از دست دادن کسی بترس که بلده بی‌چشمداشت دوستت داشته باشه و ازت چیزی نمی‌خواد جز همون چیزی که خودش بهت می‌داد:

عشق، توجه، و درک شدن

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

وقتی رنج معنا پیدا می‌کند
(چرا پیدا کردن دلیل برای سختی‌ها، درد را کمتر می‌کند؟)

🔻همه‌ی آدم‌ها در زندگی با سختی روبه‌رو می‌شوند؛ گاهی شکست می‌خورند، گاهی عزیزی را از دست می‌دهند، گاهی احساس تنهایی یا ناامیدی می‌کنند. اما چیزی که باعث می‌شود یک رنج برای یک نفر قابل تحمل باشد و برای دیگری خیلی سنگین شود، فقط خودِ اتفاق نیست؛ بلکه معنایی است که آن فرد به آن اتفاق می‌دهد.

وقتی انسان فکر کند رنجش هیچ دلیلی ندارد، دردش چند برابر می‌شود. اما اگر بتواند بفهمد این سختی چه چیزی به او یاد می‌دهد یا او را به چه هدفی نزدیک می‌کند، همان رنج می‌تواند تبدیل به فرصتی برای رشد شود.

▪️رنج بدون معنا؛ سخت‌تر از خودِ درد

فرض کنید دو دانش‌آموز در یک امتحان مهم شکست می‌خورند. یکی با خودش می‌گوید: «من بی‌استعدادم، دیگر فایده‌ای ندارد.» اما دیگری می‌گوید: «این شکست به من نشان داد باید روش مطالعه‌ام را تغییر دهم.»

اتفاق برای هر دو یکی بوده، اما برداشتشان متفاوت است. نفر دوم هنوز ناراحت است، اما شکست برایش تبدیل به یک تجربه‌ی آموزشی شده است.

در واقع، انسان همیشه نمی‌تواند جلوی اتفاق‌های سخت زندگی را بگیرد، اما می‌تواند انتخاب کند که با آن‌ها چگونه روبه‌رو شود.

▪️هرکس معنای رنج را جور دیگری پیدا می‌کند

آدم‌ها به دلیل تفاوت در شخصیت و نگاهشان به زندگی، برای رنج‌هایشان معناهای متفاوتی پیدا می‌کنند.

🌱 افراد نگران؛ پیدا کردن آرامش و امنیت

بعضی افراد بیشتر نگران آینده هستند و زودتر خطرها را احساس می‌کنند. برای این افراد، سختی‌ها ممکن است معنایی مثل دور شدن از اشتباه‌ها و رسیدن به آرامش داشته باشد. ترس آن‌ها می‌تواند باعث شود بیشتر مراقب رفتار و انتخاب‌هایشان باشند.

🌱 افراد جست‌وجوگر؛ رسیدن به آرزوها

بعضی آدم‌ها همیشه دنبال تجربه‌های جدید و هدف‌های بزرگ هستند. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را هزینه‌ای برای رسیدن به موفقیت ببینند. برای مثال، یک ورزشکار ممکن است درد تمرین‌های سخت را تحمل کند، چون می‌داند او را به هدفش نزدیک می‌کند.

🌱 افراد رابطه‌محور؛ معنا در عشق و ارتباط

برای بعضی‌ها، مهم‌ترین چیز در زندگی ارتباط با دیگران است. آن‌ها ممکن است سختی‌ها را برای خانواده، دوستان یا کسانی که دوستشان دارند تحمل کنند. کمک کردن به دیگران به رنج آن‌ها معنا می‌دهد.

🌱 افراد پرتلاش؛ ساختن شخصیت خود

برخی افراد باور دارند که سختی‌ها انسان را قوی‌تر می‌کنند. مثل کسی که برای یاد گرفتن یک مهارت، بارها شکست می‌خورد اما ادامه می‌دهد. او رنج را بخشی از مسیر رشد خودش می‌بیند.

🌱 افراد معنویت‌گرا؛ نزدیک شدن به حقیقت

بعضی افراد نگاه عمیق‌تری به زندگی دارند و رنج را فرصتی برای شناخت بهتر خود و جهان می‌دانند. آن‌ها باور دارند که سختی‌ها می‌توانند انسان را از خودخواهی و وابستگی‌های کوچک دور کنند و به آرامش درونی نزدیک‌تر کنند.

▪️رنجی که تبدیل به رشد می‌شود

معنا دادن به رنج به این معنی نیست که درد دیگر وجود ندارد یا انسان نباید ناراحت شود. درد واقعی است، اما نگاه انسان به آن تغییر می‌کند.

وقتی کسی برای سختی‌های زندگی خود معنایی پیدا می‌کند، دیگر فقط نمی‌پرسد: «چرا این اتفاق برای من افتاد؟» بلکه می‌پرسد: «از این تجربه چه چیزی می‌توانم یاد بگیرم؟»

شاید رنج همیشه از بین نرود، اما وقتی معنا پیدا کند، دیگر فقط یک درد نیست؛ تبدیل می‌شود به بخشی از مسیر رشد و ساخته شدن انسان.

✍مصطفی سلیمانی

‌ https://t.me/elahiyateravan
@hooreechannel 🌹

تقدیم به تمام زنانی که،
در هر نقش،عشق به زندگی می‌بخشند

زنانی که می‌سازند
مراقبت می‌کنند
می‌بخشند
لبخند می‌زنند
خسته می‌شوند
گاهی در سکوت می‌شکنند
اما دوباره خودشان را جمع می‌کنند
و ادامه می‌دهند.

زنانی که آنقدر به فکرِ حال دیگرانند
که گاهی یادشان می‌رود
خودشان هم قلبی دارند
که نیاز به آرامش
توجه و دوست داشته شدن دارد.

اما میان تمام نقش‌هایی
که بر دوش گرفته‌ای
خودت را فراموش نکن.

گاهی بایست
نفس بکش
و از خودت بپرس:

«من چطورم؟
چه چیزی دلم می‌خواهد؟
کدام آرزو را سال‌هاست
به تعویق انداخته‌ام؟»

برای خودت وقت بگذار؛
نه از سرِ خودخواهی
بلکه از سرِ احترام به زنی که
تمام این سال‌ها،
بی‌آنکه کسی ببیند،
تاب آورده و ادامه داده است.

یادت باشد،
تو شایسته‌ی عشق،آرامش و مهری هستی
که بی‌دریغ به دیگران می‌بخشی

گاهی خودت را در آغوش بگیر
به خودت حقِ خستگی بده
کمی از هیاهوی جهان فاصله بگیر
و دوباره به رؤیاهایت برگرد

زیرا زنی که خودش را فراموش نمی‌کند
حتی در سخت‌ترین روزها
چراغی برای ادامه دادن پیدا خواهد کرد.

با احترام و عشق
تقدیم به تمام زنان قدرتمند،
مهربان و زیبای زندگی‌مان.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

💬تماشاگر زندگی‌ای هستم که دیگر کنترلش در دستم نیست!

راستش مدتی است زندگی برای من هم شبیه وضعیت این عکس شده؛ چیزی بزرگ، روشن و بی وقفه در حال نمایش است، درست روبه‌رویم قرار دارد؛ اما کنترلش دست من نیست. نمی‌توانم کانال را عوض کنم، نمی‌توانم محتوایش را انتخاب کنم، حتی نمی‌توانم از شدت و سرعت اتفاقاتش کم کنم. نهایت کاری که از من برمی‌آید، نشستن و تماشا کردن است؛ تماشای چیزی که در آن حضوری نامرئی و پشت شیشه‌ای دارم.
اینجا در این قاب مسئله فقط فقر دو کودک نیست؛ مسئله، تجربه‌ی بیرون‌افتادن از امکانِ استفاده، انتخاب و کنترل است. وضعیتِ در بازی نبودن، وضعیتی که شاید بسیاری از ما، به شکل‌های متفاوت، مدتی است در آن زندگی می‌کنیم.

من مدتی است تماشاگر تلویزیونی هستم که صاحبش نیستم؛ تماشاگر زندگی‌ای هستم که دیگر کنترلش در دستان من نیست، همه جا را گشته‌ام، نیست که نیست؛ وقتی کنترل گم شود، شبیه همانی می‌شود که آدرنو می‌گوید: «زندگی، زندگی نمی‌کند.»تلویزیون[زندگی] روشن است، تصویر هست، چیزی در جریان است؛ اما سهم من از آن، فقط تماشا کردن است!

✍مسعود ریاحی

@chehel_salegi
@hooreechannel 🌹

تورم و زوال زیستن شرافتمندانه و معنادار

تورم را نباید صرفا افزایش قیمت‌ ها و کاهش قدرت خرید دانست. تورم افسارگسیخته جامعه ما پیش از آنکه فقط سفره انسان ایرانی را کوچک کند می‌ تواند امکان افق زیستن شرافتمندانه ما را نیز کمتر کند.

وقتی بخش بزرگی از انرژی ذهنی و روانی انسان ایرانی صرف تامین نیازهای اولیه، حفظ شغل، پرداخت اجاره و جبران کاهش مداوم ارزش درآمد می‌ شود زندگی به تدریج از چگونه زندگی کنم؟ به چگونه دوام بیاورم؟ تقلیل پیدا می‌ کند.

در چنین وضعیتی فشار اقتصادی فقط یک فشار مالی نیست فشار بر اخلاق و مناسبات اجتماعی نیز هست. وقتی آینده ی مای ایرانی نامطمئن میشود اعتماد دشوارتر، رقابت شدیدتر و منفعت محوری شخصی برجسته‌ تر میشه. این بدین معنی نیست که انسان‌ ها ذاتا غیر اخلاقی می‌ شوند بلکه ساختار زیست انسان ایرانی در این شرایط تورمی افسارگسیخته، هزینه اخلاقی‌ بودن را افزایش میدهد و باعث میشود نگاه اخلاقی به زندگی اجتماعی و نسبت به انسان های دیگر کمرنگتر شود اما شاید بتوانیم بگیم عمیق‌ ترین پیامد این وضعیت  نه اقتصادی و حتی نه اخلاقی بلکه وجودی میباشد.

انسان برای مواجهه با تنهایی خود برای پرسیدن از معنای زندگی، برای مرگ ‌اندیشی و برای جست‌ و جوی یک زندگی اصیل به نوعی فراغت و فاصله از ضرورت ‌های فوری نیاز دارد. انسانی که تمام توانش صرف بقا شده است دیگر فرصت چندانی برای پرسیدن از «چگونه زیستن» ندارد زیرا دائما درگیر «چگونه زنده ماندن» است.

از این لحاظ فقر فقط ناتوانی در خریدن برخی کالاها نیست؛ گاهی ناتوانی در داشتن فرصت اندیشیدن به آن چیزی است که ارزش خواستن دارد و اینجاست که می‌ توان از زوال معنا سخن گفت.

وقتی زیست اجتماعی برای مدت طولانی بر مدار اضطرار و ناامنی بچرخد منفعت شخصی می‌ تواند به تدریج به محور کنش‌ های انسان ایرانی تبدیل شود. دیگری به جای آنکه شریک یک جهان مشترک باشد، به رقیبی برای منابع محدود تبدیل می‌شود. اعتماد فرسوده می‌ شود، گذشت دشوارتر می‌ شود و رابطه انسان با دیگری بیش از پیش صورت معامله پیدا میکنه.

در چنین شرایطی انچه از میان می‌ رود فقط رفاه نیست بلکه امکان زیست شرافتمندانه نیز از بین خواهد رفت.

انسانی که مجال مواجهه با خویشتن، تامل درباره مرگ، معنا و زندگی اصیل را از دست داده است ممکن است به انسانی بدل شود که تمام افقش در تامین  منفعت و حفظ بقا خلاصه شده است.

شاید تراژدی اصلی همین باشد، تورم فقط ارزش پول را کم نمی ‌کند بلکه می‌ تواند معنا، گذشت و امکان مواجهه با خویشتن را هم کمرنگ تر کند.

وقتی انسان تمام توانش را صرف بقا می‌ کند فرصت اندیشیدن به چگونه زیستن را از دست  می‌ دهد. اینجاست که معنا عقب می‌ نشیند و منفعت جای آن را می‌ گیرد؛ دیگری نه یک انسان بلکه رقیبی برای منابع محدود دیده می‌ شود.

https://t.me/Yasinkhorrampour
@hooreechannel 🌹

ردیفِ دوم

١. اولین روز دانشگاه، با یکی از اساتید گروه علوم قرآن کلاس داشتیم. با عجله رسیدم و وارد کلاس که شدم دیدم پسرها نشسته‌اند آخرین ردیف و ردیف‌های جلو همه دخترند. طبق عادت دانش‌آموزی‌اَم باید می‌نشستم ردیف اول اما طرحواره‌های جنسیتی می‌گفت بنشینم پیش پسرها. آخر کلاس استاد دستور داد از جلسه‌ی بعد به روال دانشکده‌ی الهیات، پسرها بیایند ردیف اول و دخترها بروند ردیف دوم.

٢. ما به این «روال» راضی نبودیم. پسرها نمی‌خواستند جلوی چشم استاد باشند و چون قدهایمان هم بلند بود، دخترها نمی‌توانستند از ردیف دوم تخته را درست ببینند. برای من هیچ منطقی نداشت که طبق جنسیت جلو و عقب بنشینیم. خودسر با آموزش صحبت کردم و بدون این‌که چالشی درست شود، هفته‌ی بعد کلاس را با سالن بزرگی عوض کردیم تا به‌جای جلو و عقب نشستن، کنار هم بنشینیم. مسئله برای همیشه حل شد اما آن استاد تا همین حالا از من گله دارد که چرا روال را به هم زدم.

٣. بعدها در جلسه‌های دیگری که اتفاقاً تم غالب شرکت‌کنندگان مذهبی بود، این روال تکرار شد. خانم‌ها حتی اگر زودتر رسیده بودند، ناخودآگاه در ردیف‌های دوم می‌نشستند و ردیف اول را برای آقایان خالی می‌گذاشتند. در طول این ده سال فهمیدم این یک روال است که در جمع‌های مذهبی‌تر، زنان ردیف دوم باشند و مردان ردیف اول.

۴. اولین بار که در مقطع دکتری در جلسه‌ی عمومی دانشجویان و اساتید گروه مطالعات زنان شرکت کردم، این بازی به هم خورد. من تنها مرد جمع بودم و نشستن در ردیف اول، هیچ توجیهی نداشت. با این‌حال من در ردیف اول نشستم و چیزی تغییر نکرد. می‌دانستم استاد یا سخنران معمولاً با ردیف‌های جلو بیش‌تر ارتباط می‌گیرد و ردیف اولی‌ها بیش‌تر جدی گرفته می‌شوند. برایم سوال شد چه‌طور ردیف دوم بودن هیچ‌وقت برای زنان مذهبی مسئله نشده است؟ یا اگر شده، چرا آگاهانه و خودخواسته به آن تن می‌دهند؟

۵. با خودم فکر کردم احتمالاً سال‌ها عقب ایستادن در صفوف نماز و پسِ پرده بودن در مساجد و هیئت‌ها این عادت را ایجاد کرده است. تجربه‌های عجیبی از این مسئله داشتم. از انزوا و محرومیت زنان به دلیل عدم دسترسی به فضای اصلی عبادتگاه و نادیده گرفته شدن توسط سخنران و امام جماعت به دلیل دیده نشدن.

۶. به لطف پایان‌نامه‌ی ارشد، می‌دانستم این تقدم و تأخر مستند شرعی محکمی ندارد. حتی خیلی از افراد مقید و نمازخوان نمی‌دانند طبق فتوای مراجعی مانند آیت الله مکارم شیرازی، آیت‌الله خامنه‌ای یا آیت الله گلپایگانی واجب نیست که زنان پشت سر مردان یا پشت پرده نماز بخوانند و رعایت فاصله‌ی معمولی چندسانتی‌متری میان نمازگزاران زن و مرد در یک صف کفایت می‌کند. برخی دیگر از مراجع نیز جلوتر ایستادن زنان از مردان را تنها مکروه شمرده‌اند.

٧. گزارش‌های قابل تاملی از حضور زنان در مساجد عصر پیامبر در منابع تاریخی و حدیثی نقل شده است که وجه جنسیتی مسئله را نمایان‌تر می‌کند. گویی تا مدت‌ها زنان و مردان در صفوف مختلط و کنار یکدیگر به نماز می‌ایستادند اما زمانی که پیامبر متوجه شد برخی نمازگزاران مرد حین نماز به چشم‌چرانی می‌پردازند، از زنان خواست پشت سر مردان قرار بگیرند تا کسی نتواند آنان را با نگاه‌های خیره مورد آزار قرار دهد. گزارش‌های دیگری می‌گویند به خاطر کوتاهی بیش از حد لباس‌ها (احتمالاً ناشی از فقر مهاجران در سال‌های نخست هجرت) تفکیکجنسیتی صف‌ها برای رعایت حریم خصوصی افراد و جلوگیری از نمایان شدن اندامشان حین اعمال نماز بوده است. این دغدغه‌ها در فضای امروزی که زنان حین نماز پوشش و حجاب سراسری دارند، سالبه به انتفای موضوع است.

٨. این موارد نیاز به بررسی تخصصی دارد. اما این‌که چرا زنان مذهبی به این‌که ردیف دوم باشند اعتراضی ندارند، هم‌چنان برای من بی‌پاسخ است. می‌دانم به هم زدن روال‌های غیرشرعیِ مورد قبول متشرعه، کار ساده‌ای نیست. اما چه باید کرد که تجربه‌ی ردیف دوم بودن هیچ خوشایند نیست و چه‌بسا به تثبیت جنس دوم بودن هم بینجامد.

✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

▪️ زنان را مظهر فساد و شر نامیدند درحالیکه بیشترین جرم و جنایت را مردان انجام دادند

▪️در گناهِ مردان نیز، زنان را مقصر جلوه دادند و گفتند حجاب مصونیت می‌آورد

▪️ تربیت و آموزش را به بهانه «غریزه طبیعی» از مردان دریغ و حق را به آنان دادند، در حالی‌که حقیقت چیز دیگری بود!

[ فیلم مربوط به پنجاب پاکستان]

@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹

چرا حتی اتفاق‌های خوب هم گاهی حالمان را بد می‌کنند؟

معمولاً تصور می‌کنیم اگر اتفاق‌های خوبی برایمان بیفتد، حالمان هم خوب خواهد شد. اما خوشایندبودنِ یک اتفاق، به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که بتوانیم به‌خوبی با آن روبه‌رو شویم.
ما در جهانی زندگی می‌کنیم که از دو جهت می‌تواند برایمان دشوار باشد: همه‌چیز مطابق میل ما پیش نمی‌رود و از آنچه پیش خواهد آمد نیز خبر قطعی نداریم.

جهان تعهدی به برآوردن خواسته‌های ما ندارد
هیچ دلیلی نداریم که همهٔ رویدادهای جهان باید با طبع و خواست ما سازگار باشند. بعضی اتفاق‌ها خوشایندند و بعضی ناخوشایند؛ حتی یک اتفاق واحد می‌تواند کسی را خوشحال و دیگری را ناراحت کند.
باران برای کشاورزی که منتظر آب‌گرفتنِ کشتزارش است، مایهٔ شادی است؛ اما برای رخت‌شویی که لباس‌های شسته را زیر آفتاب پهن کرده، دردسر می‌آفریند.
باران همان باران است؛ نسبتِ آن با خواسته‌ها و موقعیت ما فرق می‌کند. جهان نه برای دشمنی با ما سوگند خورده است و نه قول داده همیشه همراهِ خواسته‌های ما باشد.

حتی خوشی‌ها هم ممکن است ناخوانده از راه برسند
دشواری فقط این نیست که بعضی اتفاق‌ها را دوست نداریم؛ این هم هست که نمی‌دانیم چه چیزی، چه زمانی از راه می‌رسد.
فرض کنید کسی را بسیار دوست دارید، اما بی‌خبر مهمانتان شود. ممکن است با وجود خوشحالی از دیدنش، دست‌وپایتان را گم کنید و نتوانید آن‌طور که می‌خواهید پذیرایش باشید.

دوست‌داشتنِ مهمان، با آماده‌بودن برای آمدنش یک چیز نیست.
در برابر اتفاق‌های خوب زندگی نیز چنین است: ممکن است چیزی را بخواهیم، اما برای مواجهه با رسیدنِ ناگهانی‌اش آماده نباشیم. در نتیجه، واکنشمان سنجیده نباشد و گرفتاری تازه‌ای ایجاد کند.

رنجِ رویداد و رنجِ واکنش ما
بخشی از دشواری زندگی، از ناسازگاری اتفاق‌ها با خواسته‌های ما می‌آید؛ بخش دیگری می‌تواند از نحوهٔ مواجههٔ ما با آن‌ها پدید بیاید.
اگر انتظار داشته باشیم زندگی همواره مطابق میل و پیش‌بینی ما پیش برود، مدام غافلگیر می‌شویم. غافلگیری نیز ممکن است ما را به واکنش‌هایی بکشاند که رنجمان را بیشتر می‌کنند.
حال باید آماده شویم برای زندگی در جهانی که هم ناملایمت دارد و هم عدم‌قطعیت؛ تا بتوانیم با آنچه ناخوانده از راه می‌رسد، سنجیده‌تر روبه‌رو شویم.

نمی‌توانیم آمدنِ همهٔ ناخوانده‌ها را کنترل کنیم؛ اما می‌توانیم شیوهٔ مواجهه با آن‌ها را بیاموزیم.

٭گفت‌وگو با مصطفی ملکیان دربارهٔ کتاب « به استقبال ناخوانده‌ها» اثر پما چودرو

@hooreechannel 🌹

تشدید تنش در خاورمیانه می‌تواند ۱۱.۷ میلیون زن دیگر را با ناامنی غذایی مواجه کند

🛑بر اساس تحلیل جدید بخش زنان سازمان ملل (UN Women) که امروز منتشر شده است، با تشدید تنش‌ها در خاورمیانه و اختلال در تردد کشتی‌ها از تنگه هرمز، ۱۱.۷ میلیون زن و دختر دیگر ممکن است تا پایان سال ۲۰۲۶ با ناامنی غذایی مواجه شوند؛ وضعیتی که از طریق افزایش قیمت مواد غذایی و وارد کردن فشار بیشتر بر معیشت و منابع خانوارها ایجاد خواهد شد.

در این تحلیل با عنوان «خطرات تشدید تنش در خاورمیانه برای امنیت غذایی زنان و دختران» آمده است که زنان و دختران ۵۳ درصد از ۲۲ میلیون نفر را تشکیل می‌دهند که در ۲۸ کشور مورد بررسی ممکن است تا پایان سال به جمعیت دچار ناامنی غذایی افزوده شوند. این رقم علاوه بر حدود ۲۰۸ میلیون زن و دختر است که پیش از این در این کشورها با ناامنی غذایی یا سوءتغذیه مواجه بوده‌اند.

بخش زنان سازمان ملل تاکید می‌کند که این ارقام بر اساس سناریوهای احتمالی محاسبه شده‌اند و پیش‌بینی قطعی نیستند.

«نیارادزایی گومبونزواندا»، معاون مدیر اجرایی زنان سازمان ملل، در این باره گفت: «ما به‌خوبی می‌دانیم که وقتی غذا کمیاب می‌شود، زنان کمتر غذا می‌خورند و آخر از همه غذا می‌خورند. آنها اغلب برای اولویت دادن به نیازهای دیگران، رژیم غذایی کم‌مغذی‌تری را انتخاب می‌کنند یا به‌طور کامل وعده‌های غذایی خود را حذف می‌کنند.»

او افزود: «نابرابری‌های جنسیتی تعیین می‌کنند چه کسی به غذا و منابع لازم برای تهیه آن دسترسی داشته باشد. بنابراین، سرمایه‌گذاری روی زنان و دختران راهی مطمئن برای تضمین رفاه خانواده‌ها و جوامع است.»

اختلال در حمل‌ونقل دریایی از طریق تنگه هرمز موجب افزایش هزینه‌های انرژی، کود و حمل‌ونقل شده و در نتیجه قیمت مواد غذایی را بالا می‌برد. افزایش این هزینه‌ها، در صورت همراه شدن با کاهش احتمالی درآمد و از دست رفتن معیشت، می‌تواند دسترسی مردم به غذا را دشوارتر کند.

برای بسیاری از زنان، نابرابری‌های موجود در زمینه اشتغال و دسترسی به خدمات مالی باعث می‌شود منابع کمتری برای مقابله با این شوک‌ها در اختیار داشته باشند.

بر اساس این تحلیل، کشورهای پرجمعیت بیشترین تعداد زنان و دخترانی را خواهند داشت که ممکن است با ناامنی غذایی مواجه شوند. با این حال، کشورهایی مانند سودان جنوبی، سودان، هائیتی، یمن و فلسطین با خطرات متمرکزتری روبه‌رو هستند، زیرا چندین عامل آسیب‌پذیری در آنها هم‌زمان وجود دارد.

ادامه‌ی مطلب رو در اینجا بخوانید:
https://atiyeonline.ir/post/80479

@hooreechannel 🌹

.

پرخاشگری در روان‌شناسی یعنی رفتاری که هدف یا نتیجه‌اش آسیب‌زدن، تهدیدکردن، تحقیرکردن، ترساندن یا تحت فشار قرار دادن فرد دیگر باشد.

پرخاشگری فقط دعوا و کتک‌زدن نیست و می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد:

پرخاشگری کلامی: فریاد زدن، ناسزا گفتن، تحقیر، تهدید یا طعنه‌زدن.

پرخاشگری جسمی: هل دادن، ضربه زدن یا آسیب فیزیکی.

پرخاشگری غیرمستقیم: شایعه‌پراکنی، خراب‌کردن رابطه فرد با دیگران یا رفتارهای تلافی‌جویانه.

پرخاشگری منفعل: ناراحتی یا خشم را مستقیم بیان نکردن و به‌صورت غیرمستقیم نشان دادن؛ مثلاً عمداً همکاری نکردن.

خشم با پرخاشگری یکی نیست

خشم یک هیجان است؛ پرخاشگری یک رفتار است.

مثلاً ممکن است کسی از رفتار دیگری خیلی عصبانی شود، اما با آرامش بگوید:

> «این طرز صحبت کردن با من قابل قبول نیست. لطفاً با احترام صحبت کن.»

این خشم بدون پرخاشگری است و می‌تواند قاطعانه باشد.

در مقابل:

> «خفه شو! تو هیچ‌چیزی نمی‌فهمی.»

نمونه‌ای از پرخاشگری کلامی است.

نکته مهم این است که قاطعیت با پرخاشگری تفاوت دارد: فرد قاطع از حق و مرز خود دفاع می‌کند، اما قصد تحقیر یا آسیب‌زدن به طرف مقابل را ندارد.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

بحران سالمندی در ایران

بحران سالمندی در کشور ما بحران جامعه‌ای است که از ابعاد و با تعابیر مختلف در حال سالمند و سالمندتر شدن است و اشراف او به این موضوع محدود به یک روز در سال است که در تمام جهان به عنوان روز سالمندی شناخته شده و واکنش او هم به این موضوع تنها جلسه‌ای است پشت یک میز بسیار بزرگ در باغی زیبا، بین نمایندگان انجمن‌های علمی  که نه اختیاری دارند و نه ارتباطات مردمی چندانی، با نماینده‌ای از دولت که تنها می‌توان بر خصلت‌های او ، سابقه مدیریتی و آشنایی‌اش با مسئولین حساب کرد، اما نه مسئولیت فعلی‌اش در دولت!

در همین یک روز و در همین یک جلسه هم موضوع نتوانست حتی یک نفر از اعضای اصلی کابینه را به خود جلب کند .
شاید این هم خود یکی از نتایج بحران سالمندی در کشور ما باشد.

نکات مثبت و منفی متعددی دارند کشور را به سوی سالمندی می‌برند و کشور را از انفاس جوان محروم می‌کنند؛ گاه حتی به‌طور فعال طرد می‌کنند.

* پیشرفت‌های روزافزون دانش طب که به شکل اجتناب‌ناپذیری به داخل کشور نفوذ می‌کنند، همگی در جهت تطویل حیات و در نتیجه سالمندی جامعه هستند.

* کاهش زاد و ولد، افزایش سن ازدواج و کاهش امید به زندگی هم عوامل مهم سالمندی هستند.

* فاصله روزافزون بین ایده‌آل‌های طبقه متوسط با آنچه در عالم واقع وجود دارد و قابل تحقق است، به مهاجرت روزافزون جامعه جوان و توانمند می‌افزاید.

همه اینها درست، اما یک نکته مهم و مغفول هم آن است که سیستم، توان کادرسازی و سپردن مسئولیت و اداره جامعه به نسل‌های هرچه جوان‌تر را ندارد یا از دست داده است.
در جوامع پویا، سیستم دارای چنان ساختاری است که نقش فرد را در آن به حداقل می‌رساند و به کادرسازی برای اداره جامعه بها می‌دهد.
بی‌تردید سپردن سکان‌های مختلف کشور، از بخش‌های پزشکی گرفته تا صنعتی و سیاسی، به جوان تر ها به معنای تضمین آینده و تحقق پیشرفت‌هایی است که امروز از آنها اطلاعی نداریم.
با یک نگاه به دور و بر خود درمی‌یابیم که مصادر امور همه، همان نسلی است که از سال‌ها پیش همچنان هست.

* راه‌حل مسئله سالمندی در کشور ما راه‌حلی از جنس مهندسی اجتماعی نیست. مهندسی اجتماعی به این معنا که دولت به عنوان کارآمدترین نیروی موجود، قطع نظر از صداهایی که از جامعه برمی‌خیزد، بدون توجه به کارشناسی‌هایی که گروه‌های مردمی انجام می‌دهند، بدون توجه به اعمال فشار توسط نهادهای مردمی از پایین بدون توجه به اخلاقیات و فرهنگ‌های خاصی که پیرامون هر مسئله در میان مردم وجود دارد، بدون مبادله آزادی که نهادهای مستقل با یکدیگر برقرار می‌کنند، بتواند به بهترین شکل روند امور را اداره  کند غیرممکن است.

بنابراین نه‌تنها دولت، که فرهیختگان و خیراندیشانی که تنها به اصلاح امور می‌اندیشند ــ سرپناهی برای سالمندان ناتوان، تأسیس پیاده‌رو برای شهری چند میلیونی، سپردن امور به جوانان و… ــ نیازمند انجمن‌ها و نهادهایی هستند که خود مردم برای حمایت از خود تأسیس کنند و در نیل به هدف، از هر ابزار مدنی استفاده کنند، خسته نشوند و بدانند رهبر اصلی همه جنبش‌های مدنی «زمان» است.
انجمن های علمی هم تنها با پشتیبانی از این نوع نهادها و تلقیح دانش به آنهاست که می‌توانند قدرت را مجبور به تمکین از درخواست های آگاهانه عمومی بکنند

انجمن‌های پزشکی که با عنوان «علمی» تأسیس شده‌اند، فعالیت علمی به معنای بومی‌سازی دانش طب و تدوین اولویت‌های آموزشی و تحقیقاتی چندانی ندارند. 
در غیاب سندیکاهای حرفه‌ای عمدتا در جهت اهداف صنفی تلاش می‌کنند و در وانفسای فقدان سندیکا نقش‌های مثبت بی‌شماری هم ایفا کرده‌اند اما نهادهای مناسبی برای بازتاب درخواست‌های گروه‌های مردم، من‌جمله سالمندان نیستند.

این انجمن‌ها حداکثر می‌توانند بیانیه‌ای حاوی درخواست‌هایی از دولت تهیه کنند که با نگاه کلی، باز هم بخشی از همان نگاه مهندسی اجتماعی است.
بنابراین انجمن های علمی هم باید در جهت تاسیس انجمن های مردم نهاد بکوشند ‌وتا آن زمان تلاش کنند در این نقش هم ظاهر شوند.

✍دکتر بابک زمانی

@hooreechannel 🌹

خونه موندن و بچه‌داری سخت‌تر از سر کار رفتنه؛ محقق‌ها بالاخره فهمیدن چرا!

سر کار یه ساختار مشخص داری؛ یه شروع، یه پایان، یه وقت برای دستشویی رفتن که
کسی وسطش مزاحمت نمی‌شه و یه کاری که وقتی حلش می‌کنی، دیگه حل شده باقی می‌مونه. ولی بچه‌داری این طوری نیست.

بچه‌داری یعنی مدام از یه خواسته بری سراغ یه خواسته دیگه. یکی صدات می‌کنه، یکی چیزی می‌خواد، یه اتفاق جدید می‌افته... مغزت دائم باید بین کارهای مختلف جابه‌جا بشه؛ با سرعتی که تقریباً هیچ محیط کاری‌ای
نمی‌تونه باهاش رقابت کنه.

✅کار نامرئی 

محقق‌ها چیزی به اسم «بار ذهنی» رو هم بررسی کردن. یعنی برنامه‌ریزی کردن، از قبل فکر کردن، هماهنگ کردن و در خاطر نگه داشتن همه چیز. یه چیزی که مثل یه برنامه توی پس‌زمینه، مدام توی ذهنت روشنه. سر شام…وسط حرف زدن…حتی موقع خواب، ذهنت هنوز داره کار می‌کنه.

✒️این فقط یه حس نیست؛ یه مطالعه‌ست. 
محقق‌ها به شرکت‌کننده‌ها دستگاهی دادن که کورتیزول، ضربان قلب و فشار شناختی‌شون رو در روزهای کاری و روزهایی که تمام‌وقت بچه‌داری می‌کردن، اندازه بگیره. روزهای بچه‌داری، طبق تمام معیارهای زیستی که اندازه‌گیری شده بود، سخت‌تر بودن. 

✅۳۳ دقیقه برای ریکاوری؛ هر بار که وسط یه کار حواست پرت می‌شه، مغز تقریباً ۲۳ دقیقه زمان لازم داره تا دوباره کاملاً برگرده به کاری که قبلاً انجام می‌داده. حالا یه پدر یا مادرِ بچه‌ی کوچیک رو تصور کن که مدام حواسش پرت می‌شه.

وقتی وقفه‌ها پشت سر هم اتفاق می‌افتن، مغز عملاً هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنه کامل ریکاوری کنه. مغز همیشه وسط ریکاوریه. 

سر کار می‌گی: «خسته‌ام، یه تعطیلات لازم دارم.» ولی خونه می‌گی: «خسته‌ام و حتی بابت اینکه دارم اینو می‌گم احساس گناه می‌کنم، چون مگه امروز کار خاصی انجام دادم؟»

تحقیقات می‌گه: اون خیلی بیشتر از چیزی که اطرافیانش می‌بینن، کار کرده. 

⏺️بچه‌داری فقط کاری نیست که انجام می‌دی؛ بخش بزرگی ازش چیزیه که مدام توی ذهنت می‌گذره. همون بخش نامرئی‌ای که معمولاً کسی نمی‌بینه، ولی می‌تونه آدم رو تا آخر روز خسته کنه.

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

بیست ویژگی مرد خوب از نظر زنان در مجله   Dmarge

1- مردی که حامی است
2- مرد پیروز، نه شکست خورده
3- مردی که شهامت جلو آمدن دارد
4- مردی که شوخ‌طبع باشد
5- مردی که اهل ریسک کردن است

6- مردی که مسئولیت‌پذیر است
7- آراستگی اهمیت زیادی دارد
8- مردی که اهل زیاده‌روی نیست
9- مردی که می‌تواند با بقیه ارتباط برقرار کند
10- مردی که واکنش‌های شدید احساسی نشان نمی‌دهد

11- مردی که به آن‌ها توجه کند
12- مردی که کنترل‌گری نمی‌کند
13- مرد موفق یا حداقل تلاشگر
14- مردی که وابسته نیست
15- مردی که به رابطه جنسی اهمیت می‌دهد

16- مردی که صحبت می‌کند!
17- مردی که حس آرامش منتقل می‌کند
18- مردی که می‌تواند نقاط مثبت را ببیند
19- مردی که خود را مرکز دنیا نمی‌بیند!
20- مردی که در کارهای منزل با همسرش همکاری می‌کند.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

آقای مدیر! جای نماز جماعت، مسجد است!

جناب وزیر!
متولد دهه چهل هستم. از هشت سالگی و دوره نوجوانی تلاش می کردم که اول وقت در نماز جماعت مسجد محل، حاضر باشم. هر روز صبح زود قبل از اذان با انگیزه و علاقه از خواب بیدار می شدم به امید این که اولین نفر حاضر در مسجد و صف اول نماز جماعت باشم. نه بخشنامه ای بود، نه مربی تربیتی، که ملزم به خواندن نماز بکند.
به خواندن نماز باور قلبی داشتیم کسی به فکر این که از خواندن نماز امتیازی بدست آورد نبود. نماز به عنوان دستور الهی و باور باطنی انجام می گرفت.

در دهه شصت مدیر مدرسه روستای محل تولدم بودم. نزدیک سیصد نفر دانش آموز داشت. نیّتم این بود که دانش آموزان با نماز، انس واقعی داشته باشند. مطابق دستور وزیر، برگزاری نماز در مدارس اجباری بود! برحسب وظیفه و اجرای دستور وزارت، هر روز هنگام اذان، زنگ نماز به صدا در می آمد. دانش آموزان برای ادای تکلیف الهی، آماده برگزاری نماز جماعت می شدند. این امر هر روز تکرار می شد.

روزی یکی از دانش آموزان که نماز خوان مدرسه بود وارد دفتر شد. اجازه خواست، گفتم : «بفرمایید». گفت: «چند دقیقه ای با شما کار دارم». با هم به محیط مدرسه آمدیم. گفتم: «بفرمایید کارتان را بگویید». ایشان گفت: «من پیشنهاد می کنم نماز را اختیاری کنید».
گفتم: «چرا؟ بخشنامه وزارتی است. چاره‌ای جز اجرای بخشنامه را ندارم».
در پاسخ گفت: «اگر اجازه بدهید فردا در محیط مدرسه و سرویس‌های بهداشتی نحوهٔ آماده شدن دانش آموزان برای نماز را با هم ببینیم». پذیرفتم. فردای آن روز، با توصیه دانش آموز، متوجه شدم که اکثر دانش آموزان بدون وضو در صف نماز می ایستند.
بسیار ناراحت و متأثر شدم. بعد از آن، نماز را اختیاری کردم ولی متأسفانه تعداد اندکی در نماز شرکت می کردند. حتّی دانش آموزانی که در نماز جماعت شرکت می کردند به طرق گوناگون تشویق می شدند اما کارآمد نبود.
دانش آموزان به اتفاق نظر می گفتند : «آقای مدیر جای نماز جماعت، مسجد است، مدرسه محل تحصیل، پژوهش و آموختن دانش است».

جناب وزیر!
این واقعیت در دهه شصت در روستای مذهبی که شش تا مسجد داشته و هم اکنون هم دارد؛ اتفاق افتاده است.
این که می فرمایید : «بر اساس آیات قرآن کریم و روایات، نماز ستون دین، معراج مؤمن ،قربان کل تقی و آرامش دل هاست» هیچ شک و شبهه ای در آن نیست.
تجربهٔ ٣٢ سال خدمت در آموزش و پرورش آموخت که باورها با بخشنامه و دستور وزیر عمق پیدا نمی کند. باید طرحی نو درانداخت. در تصمیم‌گیری‌ها و تصمیم‌سازی‌ها باید علاوه بر هدف اعتقادی، اهداف دیگر هم، از اهمیت ویژه ای برخوردار باشند .تلاش شود بسته کامل اهداف آموزش و پرورش را با هم دید.

ای کاش به اهداف اخلاقی، اجتماعی، علمی، آموزشی، هنری، زیستی و اقتصادی هم در برنامه ریزی ها توجهی می شد.
امیدوارم با خردورزی و تجربه دانش بشری و با بهره گیری از اندیشمندان متخصص و کارآمد، اتفاقات خردورزانه و عادلانه، در آموزش و پرورش بیفتد!

✍محمد ابراهیم نوروزی بامی* دبیر بازنشسته آموزش و پرورش

@hooreechannel 🌹

زنان تحصیل‌کرده چگونه از بازار کار دور می‌شوند؟

سهم زنان کشور در آموزش عالی از دهه ۱۳۸۰ به بیش از ۵۰ درصد رسیده اما نرخ مشارکت اقتصادی آن‌ها همچنان در محدوده ۱۴ تا ۱۷ درصد باقی مانده که با نرخ مشارکت مردان (حدود ۷۰ درصد) فاصله چشمگیری دارد، از میانگین جهانی به‌مراتب پایین‌تر است و در زمره پایین‌ترین نرخ‌ها در منطقه است.

این شکاف نتیجه مجموعه‌ای از موانع ساختاری، حقوقی و فرهنگی است که از لحظه ورود زنان به بازار کار تا امکان ارتقای شغلی آنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🔴قوانینی که استقلال شغلی زنان را محدود می‌کنند:

⬅️ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی به مرد اجازه می‌دهد همسرش را از اشتغال به شغلی که آن را «مخل حیثیت خانوادگی» تشخیص دهد، منع کند؛ حکمی که مانعی جدی بر سر راه کارآفرینی مستقل زنان و دریافت مجوزهای صنفی است.

⬅️ماده ۱۱۰۵ نیز ریاست خانواده را به مرد واگذار می‌کند.

⬅️در حوزه قانون کار نیز ماده ۷۵ مرخصی زایمان را تنها برای یک فرزند قابل پرداخت می‌داند و همین موضوع، بسیاری از کارفرمایان را از استخدام زنان جوان در سن باروری بازمی‌دارد.

⬅️ماده ۷۶ نیز اشتغال شبانه زنان را تنها در مشاغل خاص و منوط به موافقت همسر ممکن می‌سازد؛ محدودیتی که حضور زنان متأهل در مشاغلی چون پرستاری در شیفت شب یا مهمانداری هواپیما دشوار می‌کند.

⬅️سن بازنشستگی زودتر زنان (۵۵ سال در برابر ۶۲ سال برای مردان) نیز که در ظاهر امتیازی حمایتی به شمار می‌رود، در عمل به کاهش حقوق بازنشستگی و محدودشدن فرصت‌های ارتقای شغلی زنان منجر می‌شود.

✅هزینه‌های کار خانگی؛ مانعی برای اشتغال زنان

یکی از موانع اشتغال زنان هزینه‌هایی است که با خروج آنان از خانه ایجاد می‌شود؛ زنان هنگام ورود به بازار کار، گاهی میان ارزش اقتصادی اشتغال و هزینه انجام کارهای خانگی مقایسه می‌کنند؛ زیرا بخشی از خدماتی که پیش از این در خانه رایگان ارائه می‌کردند، پس از اشتغال باید از بیرون خریداری شود. برای مثال، زنان ممکن است بخشی از درآمد خود را صرف مهدکودک، مراقبت از کودک، نظافت منزل و خدماتی کنند که پیش از این خودشان رایگان انجام می‌دادند.

✅سقف شیشه‌ای و شکاف دستمزد

داده‌های طرح آمارگیری نیروی کار مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که تنها ۱۹ درصد از مدیران کشور را زنان و ۸۱ درصد را مردان تشکیل می‌دهند؛ موضوعی که از آن به عنوان «تفکیک عمودی جنسیتی» یاد می‌شود و ریشه آن نه به کمبود صلاحیت زنان، بلکه به پیش‌فرض‌های جنسیتی حاکم بر فرآیندهای ارتقای شغلی برمی‌گردد.

در کنار این، «تفکیک افقی» نیز زنان شاغل را عمدتاً در مشاغل مرتبط با مراقبت، آموزش، سلامت و امور اداری متمرکز کرده است؛ حوزه‌هایی که معمولاً کم‌درآمدتر از مشاغل فنی و مهندسی‌اند.

✍زهرا اکرمی
📎ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

❇️بیش از ۷۵ درصد والدین اطلاعات کودکان خود را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. از هر ۱۰ واحد ۸ نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هرگز آنها را ندیده‌اند.

❇️والدین با انتشار هر تصویر، بخشی از ردپای دیجیتال فرزندشان را شکل می‌دهند؛ ردپایی که ممکن است اطلاعاتی درباره چهره، محل زندگی، علایق، روابط و زندگی روزمره کودک در اختیار دیگران قرار دهد.

❇️داده‌های مربوط به کودکان به‌دلیل سن و موقعیت آسیب‌پذیر آنها، نیازمند حفاظت ویژه‌ای است و قرار گرفتن این اطلاعات در دسترس عموم می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که لزوماً در زمان انتشار قابل پیش‌بینی نیست.

❇️این ویدیو در دویچه تلکام برای کمپینی با عنوان «Share-With-Care» درباره آگاهی‌بخشی در استفاده از تصاویر کودکان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است.

@cm_magazine
@hooreechannel 🌹

در ستایش باخت
(اگر قرار باشد گاهی ببازیم، چرا این‌همه برای برنده ماندن زندگی می‌کنیم؟)

🔻 ما از کودکی جدول عجیبی جلوی چشممان گذاشته‌اند: نمره بیشتر، رتبه بهتر، دانشگاه بهتر، شغل بهتر، خانه بهتر، درآمد بیشتر. کم‌کم یاد گرفته‌ایم زندگی را با خط‌کش نتیجه اندازه بگیریم. کسی که جلوتر است، موفق‌تر به نظر می‌رسد و کسی که عقب افتاده، باید توضیحی برای عقب‌ماندنش داشته باشد. انگار زندگی مسابقه‌ای است که هرکس دیرتر به خط پایان برسد، باید شرمنده باشد.

▪️ من با آدم‌های زیادی درباره شکست حرف زده‌ام. در اتاق درمان، باخت معمولاً با یک جمله ساده وارد اتاق می‌شود: «همه‌چیز را خراب کردم.» پشت همین جمله، گاهی یک رابطه تمام‌شده نشسته، گاهی یک قبولی که اتفاق نیفتاده، گاهی پولی که از دست رفته و گاهی رؤیایی که دیگر قرار نیست همان شکل قبلی‌اش را پیدا کند. آدم وقتی می‌بازد، فقط نتیجه را از دست نمی‌دهد؛ گاهی تصویری را هم که از خودش ساخته بود، از دست می‌دهد.

▪️ روان‌شناسی شناختی یک نکته مهم دارد: بین اتفاق و معنایی که به آن می‌دهیم فاصله‌ای وجود دارد. «رد شدم» با «من آدم بی‌عرضه‌ای هستم» یکی نیست. «رابطه‌ام تمام شد» با «هیچ‌کس مرا نمی‌خواهد» یکی نیست. همین فاصله کوچک، جایی است که می‌توانیم دوباره فکر کنیم. باخت یک اتفاق است؛ هویتی که از آن می‌سازیم، انتخاب دیگری است.

▪️ شاید برای همین است که بعضی آدم‌ها از یک شکست، ده سال بعد هم زخم می‌گیرند و بعضی‌ها از همان شکست، مسیر تازه‌ای پیدا می‌کنند. اولی هنوز دارد درباره معنای باخت فکر می‌کند؛ دومی دارد اطلاعاتش را از آن بیرون می‌کشد. چه چیزی را ندیدم؟ کجا اشتباه کردم؟ کدام مهارت را نداشتم؟ چه چیزی را بیش از اندازه جدی گرفتم؟ به چه کسی اعتماد کردم؟ از چه علامتی عبور کردم؟ باخت، اگر دقیق نگاهش کنیم، دفترچه‌ای پر از یادداشت دارد.

▪️ من یک تمرین ساده را دوست دارم: بعد از هر باخت، به جای نوشتن «چرا من؟»، بنویسیم «این اتفاق درباره من چه چیزی به من نشان داد؟» سؤال اول ما را به گذشته می‌برد؛ سؤال دوم ما را به شناخت می‌رساند. ممکن است بفهمیم بیش از توانمان تعهد داده‌ایم، برای تأیید دیگران تصمیم گرفته‌ایم، دیر اقدام کرده‌ایم، از گفتن یک «نه» ساده ترسیده‌ایم یا مهارتی را جدی نگرفته‌ایم. این‌ها دردناک‌اند، اما به کار می‌آیند.

▪️ کارل راجرز، روان‌شناس انسان‌گرا، بر پذیرش تجربه‌های واقعی انسان تأکید داشت؛ همان چیزی که در زندگی روزمره سخت‌تر از چیزی است که روی کاغذ به نظر می‌رسد. باختن یعنی چند لحظه کنار چیزی بنشینی که دوستش نداشتی. شرم را حس کنی. خشم را تحمل کنی. حسادت را ببینی. غم را از زیر فرش بیرون بکشی. بعد، وقتی موج احساس پایین آمد، درباره اتفاق فکر کنی. بلوغ روانی گاهی همین فاصله کوتاه میان «درد کشیدن» و «فهمیدن» است.

▪️ آدمی که از باختن می‌ترسد، انتخاب‌هایش کوچک می‌شوند. پیشنهادش را نگه می‌دارد. داستانش را برای ناشر نمی‌فرستد. درخواستش را مطرح نمی‌کند. عاشق شدن را عقب می‌اندازد. شغل تازه را امتحان نمی‌کند. مهاجرت را جدی نمی‌گیرد. در یک مسابقه ثبت‌نام نمی‌کند. زندگی آرام‌آرام تبدیل می‌شود به موزه چیزهایی که می‌توانست اتفاق بیفتد.

▪️ باخت، گاهی بهای تجربه است. برای یاد گرفتن شنا باید وارد آب شد؛ برای یاد گرفتن مذاکره باید مذاکره کرد؛ برای نوشتن باید متن‌هایی نوشت که احتمالاً چندتایشان خوب از آب درنمی‌آیند. هیچ‌کس با کارنامه‌ای کاملاً تمیز، صاحب تجربه عمیق نمی‌شود. بعضی خط‌ها روی کارنامه زندگی، جای مدال نشسته‌اند.

▪️ یک روز باید بتوانیم به خودمان اجازه بدهیم که در چیزی خوب نباشیم. تازه‌کار باشیم. جواب رد بشنویم. اشتباه کنیم. یک مسیر را امتحان کنیم و بفهمیم برای ما ساخته نشده. این ظرفیت، عجیب نجات‌بخش است. چون آدمی که تحمل باختن را دارد، برای برنده شدن دست به هر کاری نمی‌زند و برای حفظ تصویر خودش، زندگی‌اش را کوچک نمی‌کند.

▪️ من گاهی فکر می‌کنم موفقیت واقعی، جایی دورتر از برد و باخت ایستاده است: جایی که نتیجه دیگر فرمانروای زندگی نیست. آنجا می‌توانی ببازی و صبح فردا از تخت بیرون بیایی، چای درست کنی، به دوستت زنگ بزنی، دوباره چیزی بنویسی و برای یک فرصت تازه درخواست بدهی. باخت اتفاق افتاده؛ زندگی هم ادامه دارد.

▪️ شاید سؤال اصلی این باشد: «اگر مطمئن بودم باختن از ارزش من کم نمی‌کند، چه چیزی را همین امروز امتحان می‌کردم؟» پاسخ را جدی بگیرید. احتمالاً جایی در زندگی شما، یک کار نیمه‌تمام، یک حرف نگفته یا یک راه امتحان‌نشده منتظر همین پاسخ است.

▪️ بعضی وقت‌ها آدم برای بردن به زندگی احتیاج دارد؛ بعضی وقت‌ها برای آزاد شدن از ترس بردن، به یک باخت احتیاج دارد. شاید باخت، آن نقطه‌ای باشد که می‌فهمیم قرار نیست همیشه برنده باشیم. قرار است زندگی کنیم.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹