▪️ زنان را مظهر فساد و شر نامیدند درحالیکه بیشترین جرم و جنایت را مردان انجام دادند

▪️در گناهِ مردان نیز، زنان را مقصر جلوه دادند و گفتند حجاب مصونیت می‌آورد

▪️ تربیت و آموزش را به بهانه «غریزه طبیعی» از مردان دریغ و حق را به آنان دادند، در حالی‌که حقیقت چیز دیگری بود!

[ فیلم مربوط به پنجاب پاکستان]

@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹

چرا حتی اتفاق‌های خوب هم گاهی حالمان را بد می‌کنند؟

معمولاً تصور می‌کنیم اگر اتفاق‌های خوبی برایمان بیفتد، حالمان هم خوب خواهد شد. اما خوشایندبودنِ یک اتفاق، به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که بتوانیم به‌خوبی با آن روبه‌رو شویم.
ما در جهانی زندگی می‌کنیم که از دو جهت می‌تواند برایمان دشوار باشد: همه‌چیز مطابق میل ما پیش نمی‌رود و از آنچه پیش خواهد آمد نیز خبر قطعی نداریم.

جهان تعهدی به برآوردن خواسته‌های ما ندارد
هیچ دلیلی نداریم که همهٔ رویدادهای جهان باید با طبع و خواست ما سازگار باشند. بعضی اتفاق‌ها خوشایندند و بعضی ناخوشایند؛ حتی یک اتفاق واحد می‌تواند کسی را خوشحال و دیگری را ناراحت کند.
باران برای کشاورزی که منتظر آب‌گرفتنِ کشتزارش است، مایهٔ شادی است؛ اما برای رخت‌شویی که لباس‌های شسته را زیر آفتاب پهن کرده، دردسر می‌آفریند.
باران همان باران است؛ نسبتِ آن با خواسته‌ها و موقعیت ما فرق می‌کند. جهان نه برای دشمنی با ما سوگند خورده است و نه قول داده همیشه همراهِ خواسته‌های ما باشد.

حتی خوشی‌ها هم ممکن است ناخوانده از راه برسند
دشواری فقط این نیست که بعضی اتفاق‌ها را دوست نداریم؛ این هم هست که نمی‌دانیم چه چیزی، چه زمانی از راه می‌رسد.
فرض کنید کسی را بسیار دوست دارید، اما بی‌خبر مهمانتان شود. ممکن است با وجود خوشحالی از دیدنش، دست‌وپایتان را گم کنید و نتوانید آن‌طور که می‌خواهید پذیرایش باشید.

دوست‌داشتنِ مهمان، با آماده‌بودن برای آمدنش یک چیز نیست.
در برابر اتفاق‌های خوب زندگی نیز چنین است: ممکن است چیزی را بخواهیم، اما برای مواجهه با رسیدنِ ناگهانی‌اش آماده نباشیم. در نتیجه، واکنشمان سنجیده نباشد و گرفتاری تازه‌ای ایجاد کند.

رنجِ رویداد و رنجِ واکنش ما
بخشی از دشواری زندگی، از ناسازگاری اتفاق‌ها با خواسته‌های ما می‌آید؛ بخش دیگری می‌تواند از نحوهٔ مواجههٔ ما با آن‌ها پدید بیاید.
اگر انتظار داشته باشیم زندگی همواره مطابق میل و پیش‌بینی ما پیش برود، مدام غافلگیر می‌شویم. غافلگیری نیز ممکن است ما را به واکنش‌هایی بکشاند که رنجمان را بیشتر می‌کنند.
حال باید آماده شویم برای زندگی در جهانی که هم ناملایمت دارد و هم عدم‌قطعیت؛ تا بتوانیم با آنچه ناخوانده از راه می‌رسد، سنجیده‌تر روبه‌رو شویم.

نمی‌توانیم آمدنِ همهٔ ناخوانده‌ها را کنترل کنیم؛ اما می‌توانیم شیوهٔ مواجهه با آن‌ها را بیاموزیم.

٭گفت‌وگو با مصطفی ملکیان دربارهٔ کتاب « به استقبال ناخوانده‌ها» اثر پما چودرو

@hooreechannel 🌹

تشدید تنش در خاورمیانه می‌تواند ۱۱.۷ میلیون زن دیگر را با ناامنی غذایی مواجه کند

🛑بر اساس تحلیل جدید بخش زنان سازمان ملل (UN Women) که امروز منتشر شده است، با تشدید تنش‌ها در خاورمیانه و اختلال در تردد کشتی‌ها از تنگه هرمز، ۱۱.۷ میلیون زن و دختر دیگر ممکن است تا پایان سال ۲۰۲۶ با ناامنی غذایی مواجه شوند؛ وضعیتی که از طریق افزایش قیمت مواد غذایی و وارد کردن فشار بیشتر بر معیشت و منابع خانوارها ایجاد خواهد شد.

در این تحلیل با عنوان «خطرات تشدید تنش در خاورمیانه برای امنیت غذایی زنان و دختران» آمده است که زنان و دختران ۵۳ درصد از ۲۲ میلیون نفر را تشکیل می‌دهند که در ۲۸ کشور مورد بررسی ممکن است تا پایان سال به جمعیت دچار ناامنی غذایی افزوده شوند. این رقم علاوه بر حدود ۲۰۸ میلیون زن و دختر است که پیش از این در این کشورها با ناامنی غذایی یا سوءتغذیه مواجه بوده‌اند.

بخش زنان سازمان ملل تاکید می‌کند که این ارقام بر اساس سناریوهای احتمالی محاسبه شده‌اند و پیش‌بینی قطعی نیستند.

«نیارادزایی گومبونزواندا»، معاون مدیر اجرایی زنان سازمان ملل، در این باره گفت: «ما به‌خوبی می‌دانیم که وقتی غذا کمیاب می‌شود، زنان کمتر غذا می‌خورند و آخر از همه غذا می‌خورند. آنها اغلب برای اولویت دادن به نیازهای دیگران، رژیم غذایی کم‌مغذی‌تری را انتخاب می‌کنند یا به‌طور کامل وعده‌های غذایی خود را حذف می‌کنند.»

او افزود: «نابرابری‌های جنسیتی تعیین می‌کنند چه کسی به غذا و منابع لازم برای تهیه آن دسترسی داشته باشد. بنابراین، سرمایه‌گذاری روی زنان و دختران راهی مطمئن برای تضمین رفاه خانواده‌ها و جوامع است.»

اختلال در حمل‌ونقل دریایی از طریق تنگه هرمز موجب افزایش هزینه‌های انرژی، کود و حمل‌ونقل شده و در نتیجه قیمت مواد غذایی را بالا می‌برد. افزایش این هزینه‌ها، در صورت همراه شدن با کاهش احتمالی درآمد و از دست رفتن معیشت، می‌تواند دسترسی مردم به غذا را دشوارتر کند.

برای بسیاری از زنان، نابرابری‌های موجود در زمینه اشتغال و دسترسی به خدمات مالی باعث می‌شود منابع کمتری برای مقابله با این شوک‌ها در اختیار داشته باشند.

بر اساس این تحلیل، کشورهای پرجمعیت بیشترین تعداد زنان و دخترانی را خواهند داشت که ممکن است با ناامنی غذایی مواجه شوند. با این حال، کشورهایی مانند سودان جنوبی، سودان، هائیتی، یمن و فلسطین با خطرات متمرکزتری روبه‌رو هستند، زیرا چندین عامل آسیب‌پذیری در آنها هم‌زمان وجود دارد.

ادامه‌ی مطلب رو در اینجا بخوانید:
https://atiyeonline.ir/post/80479

@hooreechannel 🌹

.

پرخاشگری در روان‌شناسی یعنی رفتاری که هدف یا نتیجه‌اش آسیب‌زدن، تهدیدکردن، تحقیرکردن، ترساندن یا تحت فشار قرار دادن فرد دیگر باشد.

پرخاشگری فقط دعوا و کتک‌زدن نیست و می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد:

پرخاشگری کلامی: فریاد زدن، ناسزا گفتن، تحقیر، تهدید یا طعنه‌زدن.

پرخاشگری جسمی: هل دادن، ضربه زدن یا آسیب فیزیکی.

پرخاشگری غیرمستقیم: شایعه‌پراکنی، خراب‌کردن رابطه فرد با دیگران یا رفتارهای تلافی‌جویانه.

پرخاشگری منفعل: ناراحتی یا خشم را مستقیم بیان نکردن و به‌صورت غیرمستقیم نشان دادن؛ مثلاً عمداً همکاری نکردن.

خشم با پرخاشگری یکی نیست

خشم یک هیجان است؛ پرخاشگری یک رفتار است.

مثلاً ممکن است کسی از رفتار دیگری خیلی عصبانی شود، اما با آرامش بگوید:

> «این طرز صحبت کردن با من قابل قبول نیست. لطفاً با احترام صحبت کن.»

این خشم بدون پرخاشگری است و می‌تواند قاطعانه باشد.

در مقابل:

> «خفه شو! تو هیچ‌چیزی نمی‌فهمی.»

نمونه‌ای از پرخاشگری کلامی است.

نکته مهم این است که قاطعیت با پرخاشگری تفاوت دارد: فرد قاطع از حق و مرز خود دفاع می‌کند، اما قصد تحقیر یا آسیب‌زدن به طرف مقابل را ندارد.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

بحران سالمندی در ایران

بحران سالمندی در کشور ما بحران جامعه‌ای است که از ابعاد و با تعابیر مختلف در حال سالمند و سالمندتر شدن است و اشراف او به این موضوع محدود به یک روز در سال است که در تمام جهان به عنوان روز سالمندی شناخته شده و واکنش او هم به این موضوع تنها جلسه‌ای است پشت یک میز بسیار بزرگ در باغی زیبا، بین نمایندگان انجمن‌های علمی  که نه اختیاری دارند و نه ارتباطات مردمی چندانی، با نماینده‌ای از دولت که تنها می‌توان بر خصلت‌های او ، سابقه مدیریتی و آشنایی‌اش با مسئولین حساب کرد، اما نه مسئولیت فعلی‌اش در دولت!

در همین یک روز و در همین یک جلسه هم موضوع نتوانست حتی یک نفر از اعضای اصلی کابینه را به خود جلب کند .
شاید این هم خود یکی از نتایج بحران سالمندی در کشور ما باشد.

نکات مثبت و منفی متعددی دارند کشور را به سوی سالمندی می‌برند و کشور را از انفاس جوان محروم می‌کنند؛ گاه حتی به‌طور فعال طرد می‌کنند.

* پیشرفت‌های روزافزون دانش طب که به شکل اجتناب‌ناپذیری به داخل کشور نفوذ می‌کنند، همگی در جهت تطویل حیات و در نتیجه سالمندی جامعه هستند.

* کاهش زاد و ولد، افزایش سن ازدواج و کاهش امید به زندگی هم عوامل مهم سالمندی هستند.

* فاصله روزافزون بین ایده‌آل‌های طبقه متوسط با آنچه در عالم واقع وجود دارد و قابل تحقق است، به مهاجرت روزافزون جامعه جوان و توانمند می‌افزاید.

همه اینها درست، اما یک نکته مهم و مغفول هم آن است که سیستم، توان کادرسازی و سپردن مسئولیت و اداره جامعه به نسل‌های هرچه جوان‌تر را ندارد یا از دست داده است.
در جوامع پویا، سیستم دارای چنان ساختاری است که نقش فرد را در آن به حداقل می‌رساند و به کادرسازی برای اداره جامعه بها می‌دهد.
بی‌تردید سپردن سکان‌های مختلف کشور، از بخش‌های پزشکی گرفته تا صنعتی و سیاسی، به جوان تر ها به معنای تضمین آینده و تحقق پیشرفت‌هایی است که امروز از آنها اطلاعی نداریم.
با یک نگاه به دور و بر خود درمی‌یابیم که مصادر امور همه، همان نسلی است که از سال‌ها پیش همچنان هست.

* راه‌حل مسئله سالمندی در کشور ما راه‌حلی از جنس مهندسی اجتماعی نیست. مهندسی اجتماعی به این معنا که دولت به عنوان کارآمدترین نیروی موجود، قطع نظر از صداهایی که از جامعه برمی‌خیزد، بدون توجه به کارشناسی‌هایی که گروه‌های مردمی انجام می‌دهند، بدون توجه به اعمال فشار توسط نهادهای مردمی از پایین بدون توجه به اخلاقیات و فرهنگ‌های خاصی که پیرامون هر مسئله در میان مردم وجود دارد، بدون مبادله آزادی که نهادهای مستقل با یکدیگر برقرار می‌کنند، بتواند به بهترین شکل روند امور را اداره  کند غیرممکن است.

بنابراین نه‌تنها دولت، که فرهیختگان و خیراندیشانی که تنها به اصلاح امور می‌اندیشند ــ سرپناهی برای سالمندان ناتوان، تأسیس پیاده‌رو برای شهری چند میلیونی، سپردن امور به جوانان و… ــ نیازمند انجمن‌ها و نهادهایی هستند که خود مردم برای حمایت از خود تأسیس کنند و در نیل به هدف، از هر ابزار مدنی استفاده کنند، خسته نشوند و بدانند رهبر اصلی همه جنبش‌های مدنی «زمان» است.
انجمن های علمی هم تنها با پشتیبانی از این نوع نهادها و تلقیح دانش به آنهاست که می‌توانند قدرت را مجبور به تمکین از درخواست های آگاهانه عمومی بکنند

انجمن‌های پزشکی که با عنوان «علمی» تأسیس شده‌اند، فعالیت علمی به معنای بومی‌سازی دانش طب و تدوین اولویت‌های آموزشی و تحقیقاتی چندانی ندارند. 
در غیاب سندیکاهای حرفه‌ای عمدتا در جهت اهداف صنفی تلاش می‌کنند و در وانفسای فقدان سندیکا نقش‌های مثبت بی‌شماری هم ایفا کرده‌اند اما نهادهای مناسبی برای بازتاب درخواست‌های گروه‌های مردم، من‌جمله سالمندان نیستند.

این انجمن‌ها حداکثر می‌توانند بیانیه‌ای حاوی درخواست‌هایی از دولت تهیه کنند که با نگاه کلی، باز هم بخشی از همان نگاه مهندسی اجتماعی است.
بنابراین انجمن های علمی هم باید در جهت تاسیس انجمن های مردم نهاد بکوشند ‌وتا آن زمان تلاش کنند در این نقش هم ظاهر شوند.

✍دکتر بابک زمانی

@hooreechannel 🌹

خونه موندن و بچه‌داری سخت‌تر از سر کار رفتنه؛ محقق‌ها بالاخره فهمیدن چرا!

سر کار یه ساختار مشخص داری؛ یه شروع، یه پایان، یه وقت برای دستشویی رفتن که
کسی وسطش مزاحمت نمی‌شه و یه کاری که وقتی حلش می‌کنی، دیگه حل شده باقی می‌مونه. ولی بچه‌داری این طوری نیست.

بچه‌داری یعنی مدام از یه خواسته بری سراغ یه خواسته دیگه. یکی صدات می‌کنه، یکی چیزی می‌خواد، یه اتفاق جدید می‌افته... مغزت دائم باید بین کارهای مختلف جابه‌جا بشه؛ با سرعتی که تقریباً هیچ محیط کاری‌ای
نمی‌تونه باهاش رقابت کنه.

✅کار نامرئی 

محقق‌ها چیزی به اسم «بار ذهنی» رو هم بررسی کردن. یعنی برنامه‌ریزی کردن، از قبل فکر کردن، هماهنگ کردن و در خاطر نگه داشتن همه چیز. یه چیزی که مثل یه برنامه توی پس‌زمینه، مدام توی ذهنت روشنه. سر شام…وسط حرف زدن…حتی موقع خواب، ذهنت هنوز داره کار می‌کنه.

✒️این فقط یه حس نیست؛ یه مطالعه‌ست. 
محقق‌ها به شرکت‌کننده‌ها دستگاهی دادن که کورتیزول، ضربان قلب و فشار شناختی‌شون رو در روزهای کاری و روزهایی که تمام‌وقت بچه‌داری می‌کردن، اندازه بگیره. روزهای بچه‌داری، طبق تمام معیارهای زیستی که اندازه‌گیری شده بود، سخت‌تر بودن. 

✅۳۳ دقیقه برای ریکاوری؛ هر بار که وسط یه کار حواست پرت می‌شه، مغز تقریباً ۲۳ دقیقه زمان لازم داره تا دوباره کاملاً برگرده به کاری که قبلاً انجام می‌داده. حالا یه پدر یا مادرِ بچه‌ی کوچیک رو تصور کن که مدام حواسش پرت می‌شه.

وقتی وقفه‌ها پشت سر هم اتفاق می‌افتن، مغز عملاً هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنه کامل ریکاوری کنه. مغز همیشه وسط ریکاوریه. 

سر کار می‌گی: «خسته‌ام، یه تعطیلات لازم دارم.» ولی خونه می‌گی: «خسته‌ام و حتی بابت اینکه دارم اینو می‌گم احساس گناه می‌کنم، چون مگه امروز کار خاصی انجام دادم؟»

تحقیقات می‌گه: اون خیلی بیشتر از چیزی که اطرافیانش می‌بینن، کار کرده. 

⏺️بچه‌داری فقط کاری نیست که انجام می‌دی؛ بخش بزرگی ازش چیزیه که مدام توی ذهنت می‌گذره. همون بخش نامرئی‌ای که معمولاً کسی نمی‌بینه، ولی می‌تونه آدم رو تا آخر روز خسته کنه.

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

بیست ویژگی مرد خوب از نظر زنان در مجله   Dmarge

1- مردی که حامی است
2- مرد پیروز، نه شکست خورده
3- مردی که شهامت جلو آمدن دارد
4- مردی که شوخ‌طبع باشد
5- مردی که اهل ریسک کردن است

6- مردی که مسئولیت‌پذیر است
7- آراستگی اهمیت زیادی دارد
8- مردی که اهل زیاده‌روی نیست
9- مردی که می‌تواند با بقیه ارتباط برقرار کند
10- مردی که واکنش‌های شدید احساسی نشان نمی‌دهد

11- مردی که به آن‌ها توجه کند
12- مردی که کنترل‌گری نمی‌کند
13- مرد موفق یا حداقل تلاشگر
14- مردی که وابسته نیست
15- مردی که به رابطه جنسی اهمیت می‌دهد

16- مردی که صحبت می‌کند!
17- مردی که حس آرامش منتقل می‌کند
18- مردی که می‌تواند نقاط مثبت را ببیند
19- مردی که خود را مرکز دنیا نمی‌بیند!
20- مردی که در کارهای منزل با همسرش همکاری می‌کند.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

آقای مدیر! جای نماز جماعت، مسجد است!

جناب وزیر!
متولد دهه چهل هستم. از هشت سالگی و دوره نوجوانی تلاش می کردم که اول وقت در نماز جماعت مسجد محل، حاضر باشم. هر روز صبح زود قبل از اذان با انگیزه و علاقه از خواب بیدار می شدم به امید این که اولین نفر حاضر در مسجد و صف اول نماز جماعت باشم. نه بخشنامه ای بود، نه مربی تربیتی، که ملزم به خواندن نماز بکند.
به خواندن نماز باور قلبی داشتیم کسی به فکر این که از خواندن نماز امتیازی بدست آورد نبود. نماز به عنوان دستور الهی و باور باطنی انجام می گرفت.

در دهه شصت مدیر مدرسه روستای محل تولدم بودم. نزدیک سیصد نفر دانش آموز داشت. نیّتم این بود که دانش آموزان با نماز، انس واقعی داشته باشند. مطابق دستور وزیر، برگزاری نماز در مدارس اجباری بود! برحسب وظیفه و اجرای دستور وزارت، هر روز هنگام اذان، زنگ نماز به صدا در می آمد. دانش آموزان برای ادای تکلیف الهی، آماده برگزاری نماز جماعت می شدند. این امر هر روز تکرار می شد.

روزی یکی از دانش آموزان که نماز خوان مدرسه بود وارد دفتر شد. اجازه خواست، گفتم : «بفرمایید». گفت: «چند دقیقه ای با شما کار دارم». با هم به محیط مدرسه آمدیم. گفتم: «بفرمایید کارتان را بگویید». ایشان گفت: «من پیشنهاد می کنم نماز را اختیاری کنید».
گفتم: «چرا؟ بخشنامه وزارتی است. چاره‌ای جز اجرای بخشنامه را ندارم».
در پاسخ گفت: «اگر اجازه بدهید فردا در محیط مدرسه و سرویس‌های بهداشتی نحوهٔ آماده شدن دانش آموزان برای نماز را با هم ببینیم». پذیرفتم. فردای آن روز، با توصیه دانش آموز، متوجه شدم که اکثر دانش آموزان بدون وضو در صف نماز می ایستند.
بسیار ناراحت و متأثر شدم. بعد از آن، نماز را اختیاری کردم ولی متأسفانه تعداد اندکی در نماز شرکت می کردند. حتّی دانش آموزانی که در نماز جماعت شرکت می کردند به طرق گوناگون تشویق می شدند اما کارآمد نبود.
دانش آموزان به اتفاق نظر می گفتند : «آقای مدیر جای نماز جماعت، مسجد است، مدرسه محل تحصیل، پژوهش و آموختن دانش است».

جناب وزیر!
این واقعیت در دهه شصت در روستای مذهبی که شش تا مسجد داشته و هم اکنون هم دارد؛ اتفاق افتاده است.
این که می فرمایید : «بر اساس آیات قرآن کریم و روایات، نماز ستون دین، معراج مؤمن ،قربان کل تقی و آرامش دل هاست» هیچ شک و شبهه ای در آن نیست.
تجربهٔ ٣٢ سال خدمت در آموزش و پرورش آموخت که باورها با بخشنامه و دستور وزیر عمق پیدا نمی کند. باید طرحی نو درانداخت. در تصمیم‌گیری‌ها و تصمیم‌سازی‌ها باید علاوه بر هدف اعتقادی، اهداف دیگر هم، از اهمیت ویژه ای برخوردار باشند .تلاش شود بسته کامل اهداف آموزش و پرورش را با هم دید.

ای کاش به اهداف اخلاقی، اجتماعی، علمی، آموزشی، هنری، زیستی و اقتصادی هم در برنامه ریزی ها توجهی می شد.
امیدوارم با خردورزی و تجربه دانش بشری و با بهره گیری از اندیشمندان متخصص و کارآمد، اتفاقات خردورزانه و عادلانه، در آموزش و پرورش بیفتد!

✍محمد ابراهیم نوروزی بامی* دبیر بازنشسته آموزش و پرورش

@hooreechannel 🌹

زنان تحصیل‌کرده چگونه از بازار کار دور می‌شوند؟

سهم زنان کشور در آموزش عالی از دهه ۱۳۸۰ به بیش از ۵۰ درصد رسیده اما نرخ مشارکت اقتصادی آن‌ها همچنان در محدوده ۱۴ تا ۱۷ درصد باقی مانده که با نرخ مشارکت مردان (حدود ۷۰ درصد) فاصله چشمگیری دارد، از میانگین جهانی به‌مراتب پایین‌تر است و در زمره پایین‌ترین نرخ‌ها در منطقه است.

این شکاف نتیجه مجموعه‌ای از موانع ساختاری، حقوقی و فرهنگی است که از لحظه ورود زنان به بازار کار تا امکان ارتقای شغلی آنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🔴قوانینی که استقلال شغلی زنان را محدود می‌کنند:

⬅️ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی به مرد اجازه می‌دهد همسرش را از اشتغال به شغلی که آن را «مخل حیثیت خانوادگی» تشخیص دهد، منع کند؛ حکمی که مانعی جدی بر سر راه کارآفرینی مستقل زنان و دریافت مجوزهای صنفی است.

⬅️ماده ۱۱۰۵ نیز ریاست خانواده را به مرد واگذار می‌کند.

⬅️در حوزه قانون کار نیز ماده ۷۵ مرخصی زایمان را تنها برای یک فرزند قابل پرداخت می‌داند و همین موضوع، بسیاری از کارفرمایان را از استخدام زنان جوان در سن باروری بازمی‌دارد.

⬅️ماده ۷۶ نیز اشتغال شبانه زنان را تنها در مشاغل خاص و منوط به موافقت همسر ممکن می‌سازد؛ محدودیتی که حضور زنان متأهل در مشاغلی چون پرستاری در شیفت شب یا مهمانداری هواپیما دشوار می‌کند.

⬅️سن بازنشستگی زودتر زنان (۵۵ سال در برابر ۶۲ سال برای مردان) نیز که در ظاهر امتیازی حمایتی به شمار می‌رود، در عمل به کاهش حقوق بازنشستگی و محدودشدن فرصت‌های ارتقای شغلی زنان منجر می‌شود.

✅هزینه‌های کار خانگی؛ مانعی برای اشتغال زنان

یکی از موانع اشتغال زنان هزینه‌هایی است که با خروج آنان از خانه ایجاد می‌شود؛ زنان هنگام ورود به بازار کار، گاهی میان ارزش اقتصادی اشتغال و هزینه انجام کارهای خانگی مقایسه می‌کنند؛ زیرا بخشی از خدماتی که پیش از این در خانه رایگان ارائه می‌کردند، پس از اشتغال باید از بیرون خریداری شود. برای مثال، زنان ممکن است بخشی از درآمد خود را صرف مهدکودک، مراقبت از کودک، نظافت منزل و خدماتی کنند که پیش از این خودشان رایگان انجام می‌دادند.

✅سقف شیشه‌ای و شکاف دستمزد

داده‌های طرح آمارگیری نیروی کار مرکز آمار ایران نشان می‌دهد که تنها ۱۹ درصد از مدیران کشور را زنان و ۸۱ درصد را مردان تشکیل می‌دهند؛ موضوعی که از آن به عنوان «تفکیک عمودی جنسیتی» یاد می‌شود و ریشه آن نه به کمبود صلاحیت زنان، بلکه به پیش‌فرض‌های جنسیتی حاکم بر فرآیندهای ارتقای شغلی برمی‌گردد.

در کنار این، «تفکیک افقی» نیز زنان شاغل را عمدتاً در مشاغل مرتبط با مراقبت، آموزش، سلامت و امور اداری متمرکز کرده است؛ حوزه‌هایی که معمولاً کم‌درآمدتر از مشاغل فنی و مهندسی‌اند.

✍زهرا اکرمی
📎ادامه مطلب
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

❇️بیش از ۷۵ درصد والدین اطلاعات کودکان خود را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذارند. از هر ۱۰ واحد ۸ نفر دنبال‌کنندگانی دارند که هرگز آنها را ندیده‌اند.

❇️والدین با انتشار هر تصویر، بخشی از ردپای دیجیتال فرزندشان را شکل می‌دهند؛ ردپایی که ممکن است اطلاعاتی درباره چهره، محل زندگی، علایق، روابط و زندگی روزمره کودک در اختیار دیگران قرار دهد.

❇️داده‌های مربوط به کودکان به‌دلیل سن و موقعیت آسیب‌پذیر آنها، نیازمند حفاظت ویژه‌ای است و قرار گرفتن این اطلاعات در دسترس عموم می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که لزوماً در زمان انتشار قابل پیش‌بینی نیست.

❇️این ویدیو در دویچه تلکام برای کمپینی با عنوان «Share-With-Care» درباره آگاهی‌بخشی در استفاده از تصاویر کودکان در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است.

@cm_magazine
@hooreechannel 🌹

در ستایش باخت
(اگر قرار باشد گاهی ببازیم، چرا این‌همه برای برنده ماندن زندگی می‌کنیم؟)

🔻 ما از کودکی جدول عجیبی جلوی چشممان گذاشته‌اند: نمره بیشتر، رتبه بهتر، دانشگاه بهتر، شغل بهتر، خانه بهتر، درآمد بیشتر. کم‌کم یاد گرفته‌ایم زندگی را با خط‌کش نتیجه اندازه بگیریم. کسی که جلوتر است، موفق‌تر به نظر می‌رسد و کسی که عقب افتاده، باید توضیحی برای عقب‌ماندنش داشته باشد. انگار زندگی مسابقه‌ای است که هرکس دیرتر به خط پایان برسد، باید شرمنده باشد.

▪️ من با آدم‌های زیادی درباره شکست حرف زده‌ام. در اتاق درمان، باخت معمولاً با یک جمله ساده وارد اتاق می‌شود: «همه‌چیز را خراب کردم.» پشت همین جمله، گاهی یک رابطه تمام‌شده نشسته، گاهی یک قبولی که اتفاق نیفتاده، گاهی پولی که از دست رفته و گاهی رؤیایی که دیگر قرار نیست همان شکل قبلی‌اش را پیدا کند. آدم وقتی می‌بازد، فقط نتیجه را از دست نمی‌دهد؛ گاهی تصویری را هم که از خودش ساخته بود، از دست می‌دهد.

▪️ روان‌شناسی شناختی یک نکته مهم دارد: بین اتفاق و معنایی که به آن می‌دهیم فاصله‌ای وجود دارد. «رد شدم» با «من آدم بی‌عرضه‌ای هستم» یکی نیست. «رابطه‌ام تمام شد» با «هیچ‌کس مرا نمی‌خواهد» یکی نیست. همین فاصله کوچک، جایی است که می‌توانیم دوباره فکر کنیم. باخت یک اتفاق است؛ هویتی که از آن می‌سازیم، انتخاب دیگری است.

▪️ شاید برای همین است که بعضی آدم‌ها از یک شکست، ده سال بعد هم زخم می‌گیرند و بعضی‌ها از همان شکست، مسیر تازه‌ای پیدا می‌کنند. اولی هنوز دارد درباره معنای باخت فکر می‌کند؛ دومی دارد اطلاعاتش را از آن بیرون می‌کشد. چه چیزی را ندیدم؟ کجا اشتباه کردم؟ کدام مهارت را نداشتم؟ چه چیزی را بیش از اندازه جدی گرفتم؟ به چه کسی اعتماد کردم؟ از چه علامتی عبور کردم؟ باخت، اگر دقیق نگاهش کنیم، دفترچه‌ای پر از یادداشت دارد.

▪️ من یک تمرین ساده را دوست دارم: بعد از هر باخت، به جای نوشتن «چرا من؟»، بنویسیم «این اتفاق درباره من چه چیزی به من نشان داد؟» سؤال اول ما را به گذشته می‌برد؛ سؤال دوم ما را به شناخت می‌رساند. ممکن است بفهمیم بیش از توانمان تعهد داده‌ایم، برای تأیید دیگران تصمیم گرفته‌ایم، دیر اقدام کرده‌ایم، از گفتن یک «نه» ساده ترسیده‌ایم یا مهارتی را جدی نگرفته‌ایم. این‌ها دردناک‌اند، اما به کار می‌آیند.

▪️ کارل راجرز، روان‌شناس انسان‌گرا، بر پذیرش تجربه‌های واقعی انسان تأکید داشت؛ همان چیزی که در زندگی روزمره سخت‌تر از چیزی است که روی کاغذ به نظر می‌رسد. باختن یعنی چند لحظه کنار چیزی بنشینی که دوستش نداشتی. شرم را حس کنی. خشم را تحمل کنی. حسادت را ببینی. غم را از زیر فرش بیرون بکشی. بعد، وقتی موج احساس پایین آمد، درباره اتفاق فکر کنی. بلوغ روانی گاهی همین فاصله کوتاه میان «درد کشیدن» و «فهمیدن» است.

▪️ آدمی که از باختن می‌ترسد، انتخاب‌هایش کوچک می‌شوند. پیشنهادش را نگه می‌دارد. داستانش را برای ناشر نمی‌فرستد. درخواستش را مطرح نمی‌کند. عاشق شدن را عقب می‌اندازد. شغل تازه را امتحان نمی‌کند. مهاجرت را جدی نمی‌گیرد. در یک مسابقه ثبت‌نام نمی‌کند. زندگی آرام‌آرام تبدیل می‌شود به موزه چیزهایی که می‌توانست اتفاق بیفتد.

▪️ باخت، گاهی بهای تجربه است. برای یاد گرفتن شنا باید وارد آب شد؛ برای یاد گرفتن مذاکره باید مذاکره کرد؛ برای نوشتن باید متن‌هایی نوشت که احتمالاً چندتایشان خوب از آب درنمی‌آیند. هیچ‌کس با کارنامه‌ای کاملاً تمیز، صاحب تجربه عمیق نمی‌شود. بعضی خط‌ها روی کارنامه زندگی، جای مدال نشسته‌اند.

▪️ یک روز باید بتوانیم به خودمان اجازه بدهیم که در چیزی خوب نباشیم. تازه‌کار باشیم. جواب رد بشنویم. اشتباه کنیم. یک مسیر را امتحان کنیم و بفهمیم برای ما ساخته نشده. این ظرفیت، عجیب نجات‌بخش است. چون آدمی که تحمل باختن را دارد، برای برنده شدن دست به هر کاری نمی‌زند و برای حفظ تصویر خودش، زندگی‌اش را کوچک نمی‌کند.

▪️ من گاهی فکر می‌کنم موفقیت واقعی، جایی دورتر از برد و باخت ایستاده است: جایی که نتیجه دیگر فرمانروای زندگی نیست. آنجا می‌توانی ببازی و صبح فردا از تخت بیرون بیایی، چای درست کنی، به دوستت زنگ بزنی، دوباره چیزی بنویسی و برای یک فرصت تازه درخواست بدهی. باخت اتفاق افتاده؛ زندگی هم ادامه دارد.

▪️ شاید سؤال اصلی این باشد: «اگر مطمئن بودم باختن از ارزش من کم نمی‌کند، چه چیزی را همین امروز امتحان می‌کردم؟» پاسخ را جدی بگیرید. احتمالاً جایی در زندگی شما، یک کار نیمه‌تمام، یک حرف نگفته یا یک راه امتحان‌نشده منتظر همین پاسخ است.

▪️ بعضی وقت‌ها آدم برای بردن به زندگی احتیاج دارد؛ بعضی وقت‌ها برای آزاد شدن از ترس بردن، به یک باخت احتیاج دارد. شاید باخت، آن نقطه‌ای باشد که می‌فهمیم قرار نیست همیشه برنده باشیم. قرار است زندگی کنیم.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹

💬چرا کسانی که بیش از همه از نابرابری آموزشی آسیب می‌بینند، به ندرت صدای اعتراض‌شان بلند می‌شود؟

معمای سکوت؛ وقتی مدرسه خاموشی می‌آموزد

چرا دانش‌آموزی که سال‌ها در مدرسه‌ای محروم درس خوانده، نه تنها خشمگین نیست، بلکه اغلب شکست خود را نتیجه ناتوانی شخصی‌اش می‌داند؟ پاسخ به این معما، ما را به یکی از عمیق‌ترین لایه‌های نابرابری آموزشی می‌رساند؛ مدرسه تنها دانش توزیع نمی‌کند، بلکه شیوه‌ای از بودن در جهان را نیز می‌آموزد؛ شیوه‌ای که سکوت را فضیلت، اطاعت را نشانه‌ی ادب، و پذیرش وضع موجود را نشانه‌ی بلوغ می‌شمارد.

برای گشودن این معما، شاید هیچ کس به اندازه “پائولو فریره” (نظریه‌پرداز تعلیم و تربیت انتقادی، فیلسوف تربیتی و آموزگار برزیلی) تیزبین نبوده است. او که تجربه‌ی زیستن در دل فقر و بی‌سوادی را با اندیشه‌ی انتقادی درآمیخت، کشف کرد که ستمدیدگان نه صرفاً به دلیل سرکوب بیرونی، که به دلیل درونی‌سازی «فرهنگ سکوت» است که خاموش می‌مانند.

فرهنگ سکوت، محصول نظامی از آموزش است که در آن، «دانستن» حق انحصاری عده‌ای معدود (معلمان، متخصصان، صاحبان قدرت) تعریف می‌شود و «ندانستن» سرنوشت محتوم اکثریت. در چنین نظامی، دانش‌آموز از همان آغاز می‌آموزد که حرفی برای گفتن ندارد؛ تجربه زیسته‌اش بی‌ارزش است؛ و هر آنچه ارزش دانستن دارد، از بیرون و از بالا به او داده خواهد شد.
موجودی که در حاشیه‌ی زندگی خود ایستاده، جهان را همچون نمایشی تغییرناپذیر تماشا می‌کند و هرگز به ذهنش خطور نمی‌کند که می‌تواند بازیگری در صحنه باشد. نابرابری آموزشی در این معنا، فقط محرومیت از کتاب و معلم نیست، بلکه سلب «حق تصور جهانی دیگر» است. محرومیتی به مراتب عمیق‌تر از محرومیت مادی.

پیامدهای این فرهنگ سکوت، اما از دیوارهای مدرسه فراتر می‌رود و به اعماق جامعه رسوخ می‌کند. در خیابان‌ها، در محیط‌های کار، در عرصه‌ی سیاست، ردِّ پای همان انسانی دیده می‌شود که مدرسه پرورش داده است.
شهروندانی که بلدند گوش کنند اما نه بلدند بپرسند. مردمانی که می‌توانند قوانین را حفظ باشند اما نمی‌توانند درباره‌ی عادلانه بودنشان بیندیشند. ملت‌هایی که تاریخ را همچون درس حفظ‌کردنی می‌شناسند، بی‌آنکه هرگز به خود اجازه دهند تاریخ‌ساز شوند. به بیان فریره، این وضعیت چیزی نیست جز «توده‌سازی» انسان‌ها؛ فرایندی که در آن، افراد از موجوداتی صاحب اراده و آگاهی، به توده‌ای بی‌شکل، قابل پیش‌بینی و آسان‌فرمان بدل می‌شوند. 

اما آنچه این وضعیت را تراژیک‌تر می‌سازد، وعده‌هایی است که خود مدرسه از آنها دم می‌زند. ایوان ایلیچ، با نگاهی پیش‌گویانه، هشدار می‌داد که مدرسه بیش از هر چیز، یک «اسطوره» می‌آفریند؛ اسطوره‌ی اینکه یادگیری بدون نهادِ رسمی ممکن نیست. این اسطوره، چنان قدرتمند عمل می‌کند که مردم باور می‌کنند دانش چیزی است که باید آن را از متخصصان خرید، نه چیزی که می‌توان در زندگی روزمره، در گفت‌وگو، در تجربه، و در مواجهه با جهان آن را ساخت.
مدرسه با انحصار صدور مدرک، این باور را نهادینه می‌کند و بدین ترتیب، وابستگی را به کالایی برای فروش بدل می‌سازد. نتیجه، انسانی است که حتی پس از سال‌ها تحصیل، اعتمادبه‌نفس کافی برای یادگیری مستقل ندارد و همواره چشم به راه کسی است که «درس» بعدی را به او «بدهد».

فریره در برابر فرهنگ سکوت، ایده‌ی «آگاهی‌بخشی» را قرار می‌دهد؛ فرایندی که در آن، انسان‌ها از طریق گفت‌وگو و تأمل بر واقعیت زندگی‌شان، به درک انتقادی از موقعیت خود در جهان دست می‌یابند. در این فرایند، معلم نیز همراه با شاگردان می‌آموزد و مرز میان «دانا» و «نادان» فرو می‌ریزد. در این نگاه، آموزش نه عمل سپرده‌گذاری، که عمل آزادسازی است. اما تحقق چنین آموزشی، همان‌گونه که ایلیچ نیز تأکید می‌کرد، نیازمند گسستن از انحصار مدرسه و بازپس‌گیری یادگیری به مثابه یک حق انسانی و یک عمل اجتماعی است، نه یک کالای قابل خرید و فروش.

معمای سکوت، در نهایت، نشان می‌دهد که نابرابری آموزشی مسئله‌ای صرفاً «فنی» یا «اقتصادی» نیست که با افزایش بودجه یا تجهیز مدارس حل شود. این نابرابری، مسئله‌ای عمیقاً «سیاسی» و «فرهنگی» است، زیرا به پرسش قدرت بازمی‌گردد:
چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی ارزشِ دانستن دارد؟ چه کسی حق سخن گفتن دارد و چه کسی باید سکوت کند؟

تا زمانی که نظام آموزشی به جای پرورشِ پرسش‌گری، به پرورشِ اطاعت مشغول است، نابرابری نه تنها کاهش نمی‌یابد، که با هر نسل، عمیق‌تر و نامرئی‌تر بازتولید خواهد شد.

شاید بزرگ‌ترین نابرابری آموزشی همین باشد: اینکه به برخی می‌آموزند جهان را تغییر دهند و به برخی دیگر می‌آموزند آن را تحمل کنند.

✍دکتر محمد امین چهاردولی/ جامعه شناس
@chehel_salegi
@hooreechannel 🌹

‌
آیا من آدم حسودی هستم؟

حتماً برای‌تان پیش آمده که از خوشحالی کسی ناراحت شوید و بعد با خودتان فکر کنید: «یعنی آدم حسودی هستم!»
اما این واکنش غالبا فقط نتیجه‌ مقایسه خودتان با دیگران‌ است نه حسادت.

🔁 خوشحالی دیگران، گاهی یادآور چیزهایی‌ است که نداریم!

بعضی از نشانه‌های این احساس:

✹احساس بی‌ارزشی بعد از شنیدن موفقیت دیگران
✹تلاش بی‌هدف برای اثبات خود
✹سکوت در جمع، چون دستاوردهای‌مان را بی‌اهمیت و کمتر می‌بینیم.

برای مقابله، کافی‌ست از خودتان بپرسید:
آیا واقعاً از چیزی جا مانده‌ام؟ یا صرفا در حال مقایسه کردن خودم با دیگران هستم؟

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

فقر غذایی و آسیب روان نسل‌ها

در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۴، متفقین بزرگ‌ترین حمله هوابرد تاریخ را با نام «مارکت گاردن» آغاز کردند. هدف، عبور سریع از هلند و ورود به آلمان برای پایان دادن به جنگ جهانی دوم تا کریسمس بود. اما حضور غیرمنتظره لشکرهای زرهی آلمان در آرنهم، تأخیر نیروهای زمینی و بدی آب‌وهوا، عملیات را به شکستی تلخ تبدیل کرد. ۱۷ هزار سرباز متفقین کشته، زخمی یا اسیر شدند و آزادسازی غرب هلند ماه‌ها به تعویق افتاد.
اما فاجعه واقعی تازه شروع شده بود. آلمان‌ها در واکنش به اعتصاب راه‌آهن هلند، ارسال غذا به شهرهای غربی را ممنوع کردند. زمستان سرد ۱۹۴۵ - ۱۹۴۴ ، کانال‌های یخ‌زده و جیره‌های کمتر از ۱۰۰۰ کالری، «زمستان گرسنگی» را رقم زد. بیش از ۲۲ هزار هلندی از گرسنگی و سرما جان باختند.
اما تأثیر این قحطی و کمبود مواد غذایی بر بازماندگان، به ویژه نوزادان متولدشده، عمیق‌تر از آمار مرگ بود. مطالعه معروف «کوهورت قحطی هلند» نشان داد زنانی که در سه‌ماهه اول بارداری در اوج قحطی و کمبود مواد مغذی بودند، فرزندانی به دنیا آوردند که سال‌ها بعد با خطر دو برابری اسکیزوفرنی و افزایش افسردگی روبرو شدند. فرضیه «منشأ جنینی» توضیح می‌دهد که سوءتغذیه در دوره‌های حساس رشد مغز، برنامه‌ریزی بدن را برای بقا تغییر می‌دهد؛ اما همین انطباق، در بزرگسالی به آسیب‌پذیری روانی و بیماری‌های مزمن تبدیل می‌شود.
شگفت‌انگیزتر آنکه این اثرات به نسل بعد نیز منتقل شد. تغییرات اپی‌ژنتیکی—خاموش و روشن شدن ژن‌ها بدون تغییر در DNA—حتی دهه‌ها بعد قابل ردیابی بود. نوزادان قحطی، خود فرزندانی با وزن کم به دنیا آوردند، آن هم در زمانی که غذای فراوان در دسترس آنها بود. درس تلخ این رویداد تاریخی که به یک آزمایش بزرگ طبیعی روانشناسی تبدیل شد، آن است که تصمیم‌های کلان و بروز حوادثی که بحران‌های غذایی را بوجود می‌آورند، نه فقط در لحظه وقوع، بلکه در روان و زیست‌شناسی نسل‌های آینده نیز تاثیر منفی می‌گذارند.

هشداری برای امروز

آنچه در هلند دهه ۱۹۴۰ رخ داد، فقط یک درس تاریخی نیست؛ بلکه آینه‌ای برای امروز است. با گران شدن افسارگسیخته مواد غذایی و تورم فزاینده، مادران باردار با کمبود مواد غذایی روبرو و دچار سوءتغذیه می‌شوند. اگر فرضیه منشأ جنینی درست باشد، و شواهد قوی نشان می‌دهد که هست، نسل بعدی ممکن است با افزایش اسکیزوفرنی، افسردگی و بیماری‌های مزمن روبرو شود. گرچه این بحران‌ها در سکوت رخ می‌دهند اما پیامدهایشان دهه‌ها بعد در جامعه آشکار می‌شود. سیاست‌گذاران باید بدانند: تامین امنیت غذایی، سرمایه‌گذاری روی سلامت روان نسل‌های آینده است.
*با تشکر از دکتر آذرخش مکری، بابت طرح این سوژه در پادکست مغز ایدئولوژیک
(روزنامه شرق، شماره ۵۴۹۳)

✍️دکتر یونس قیصی زاده

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

آنچه از سخنان سخنگوی قوه قضائیه می‌فهمیم!

1. جرم‌بودن بی‌حجابی: گفت بی‌حجابی طبق قانون مجازات اسلامی جرم محسوب می‌شود و در صورت مشاهده جرم مشهود، ضابطان موظف‌اند فرد را طبق قانون به مرجع قضایی معرفی کنند.
2. پیگیری سراسری: رئیس قوه قضائیه به دادستان کل کشور دستور داده موضوع از طریق دادستانی‌های سراسر کشور پیگیری شود.
3. دستگاه‌های دولتی: دادستان کل کشور از دستگاه‌های مرتبط، از جمله وزارت کشور، خواسته تکالیف قانونی خود را در زمینه حجاب اجرا کنند.
4. واحدهای خدماتی: واحدهایی که با مجوز دولتی خدمات عمومی ارائه می‌کنند، موظف‌اند قوانین حجاب را در محدوده تحت مدیریت خود رعایت کنند و دستگاه‌های ناظر نیز باید بر آنها نظارت کنند.
5. اقدامات ویژه: گفت قوه قضائیه درباره هنجارشکنی‌ها و اقدامات احتمالاً سازمان‌یافته در این حوزه، اقدامات ویژه‌ای را آغاز کرده و جزئیات آن را بعداً اعلام خواهد کرد.
@kherad_jensi

👈هر دم از این باغ همان بر می رسد! باغی بی حاصل و آفت زا!!!!

@hooreechannel 🌹

افسردگی در افرادی که High functioning هستند (یعنی کسی که در ظاهر داره وظایفش رو انجام میده عملکردش در حوزه های مختلف شغلی، تحصیلی و بین فردی مختل نشده) خیلی آهسته و بی سر و صداس، طوری که خود فرد هم متوجه اش نمی شه.

نشونه هاش می تونه اینا باشه:

‏۱.نسبت به قبل، کارها رو با فشار و سختی بیشتری انجام می دید.

۲.زودتر خسته می شید.

۳.بجای اینکه احساس افسردگی کنید، ممکنه تحملتون در مقابل حرفای دیگران پایین اومده باشه و واکنش سریعتری نشون بدید اما در عین حال براش توجیه دارید، مثلا فشار کاری زیادی دارم، جنگ شده همه حالمون بده و…

‏۴.دائم داری غر میزنی، با هرکسی وارد مکالمه می شی حال طرف مقابل گرفته می شه، نمی تونی از حال خوبت بگی ذهنت روی حال بد، اتفاقات ناراحت کننده و استرس زا قفل شده.

۵.الگوی خواب و بیداری یا اشتهات تغییر کرده و باز هم برای همه شون توجیه داری!
۶.کم کم از حضور در جمع و تفریح اجتناب می کنید

اینها نشانه هایی بود که ممکنه بخاطر افسردگی پنهان باشه که چون عملکردتون رو مختل نکرده بهش توجه نکنید، لطفا روی خودتون تشخیص نذارید و اگر شک کردید حتما به روانپزشک مراجعه کنید.

✍ارغوان شفیعی

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

وقتی غم ابزار قدرت می شود!

➕چرا نظام‌های توتالیتر و ایدئولوژیک غم و اندوه را تقدیس وشادی را سرکوب سرکوب میکنند.

📌در این نظام‌ها «غم» صرفاً یک احساس انسانی نیست، بلکه می‌تواند تبدیل به:

.ابزار اطاعت
.ابزار هویت‌سازی
.ابزار کنترل «حافظهٔ تاریخی»
.ابزار سرکوب شادی
.وسیله‌ای برای بدهکار نگه‌داشتن انسان‌ها

➕وقتی جامعه در وضعیت مزمن اندوه و اضطراب و رنج نگه داشته می‌شود، مردم معمولاً انرژی کمتری برای مقاومت دارند «حس کنترل» کمتری را بر زندگی تجربه می‌کنند بیشتر به پناه و معنا و مرجعیت نیاز پیدا می‌کنند و آسان‌تر جذب روایت‌های نجات بخش می‌شوند.

وقتی یک روایت غمناک «مقدس» می‌شود، نقد آن دیگر فقط نقد سیاسی یا فکری نیست،
بلکه به عنوان کفرگویی، خیانت به آرمان‌ها، خودخواهی، یا هم صدایی با دشمن معرفی می‌شود.
«سیری عاطفی اعتقادی علیه عقلانیت»

این نظام‌ها همواره از مردم «هزینه» می‌خواهند:
آزادی و رفاه‌ کمتر، نظارت و سکوت بیشتر، فداکاری بیشتر و تحمل ناکارآمدی بیشتر

پس ایدئولوژی واژه‌ها را باز معنا می‌کند و «رنج من باید معنا داشته باشد!»

اگر فردی سال‌ها برای یک ایدئولوژی هزینه داده‌ باشد، پذیرش این که آن رنج بیهوده بوده، بسیار دردناک است.
پس ذهن برای کاهش تنش روانی می‌گوید:
«اگر این همه رنج کشیده‌ام، پس حتما ارزش داشته است!» 
لذا هرچه فرد بیشتر هزینه داده باشد، سخت تر از ایدئولوژی جدا می‌شود.

اما چرا شادی خطرناک است؟
شادی مستقل برای نظام خطرناک است؛ شادی مستقل برای نظام خطرناک است؛ چون شادی یعنی اعلام مالکیت بر زندگی!
شهروندی که می‌خندد، عشق می‌ورزد، موسیقی گوش می‌دهد، سفر می‌کند، بازی می‌کند و از زندگی لذت می‌برد به طور ضمنی می‌گوید:
زندگی من ابزار تحقق ایدئولوژی نیست!

حتی طنز هم خطرناک است، چون امر مقدس نمای قدرت را به نقد می‌کشد و کوچک می‌کند!
انسان شاد تخیل می‌کند، رابطه می‌سازد و امکان تازه می‌بیند...
اما غم آیینی شده، جامعه را به جای اندیشیدن به آینده در گذشته نگه می‌دارد....‍

در آلمان نازی پس از جنگ جهانی اول:
رنج و تحقیر تاریخی به هویت سیاسی بدل شد.
«ما ملتی زخمی، قربانی و تحقیر شده‌ایم!»
این روایت چند کاربرد داشت:
ساختن دشمن مشترک
تقویت خشم جمعی
توجیه بسیج سیاسی
تبدیل وفاداری به وظیفه اخلاقی
غم تاریخی به «سوخت ایدئولوژی» تبدیل شد.

در شوروی استالینی:
سختی‌های زندگی، کار طاقت فرسا و محرومیت‌ها با زبان «ضرورت تاریخی» توضیح داده می‌شد.
امروز رنج بکشید تا فردای آرمانی ساخته شود!
«رنج فردی» به نام «آینده جمعی» معنا پیدا می‌کرد. محرومیت نشانهٔ فداکاری برای پروژه‌ای بزرگ تر بود.

در چین دوران مائو:
الگوی انسان مطلوب کسی بود که خود را وقف «انقلاب» و «خلق» کند.
قهرمان رسمی کسی بود که: خواسته‌های شخص را کنار می‌گذارد و وفاداری‌اش را با فداکاری اثبات می‌کند.
رنج کشیدن نشانهٔ پاکی ایدئولوژیک بود.

در کره شمالی:
سوگ عمومی برای رهبران، نوعی آیین سیاسی است. حتی احساسات فردی هم باید با احساس رسمی هماهنگ شوند. وانمود به سوگواری، نمایش عمومی تعلق و وفاداری است

البته هر سوگی ناسالم نیست...
سوگ سالم به جامعه اجازه می‌دهد درد را تجربه کند، فقدان را بپذیرد، معنا بسازد، به زندگی بازگردد و با رنج دیگران همدل شود.
اما سوگ سیاسی شده:
«پایان ناپذیر است
گزینشی است
اجباری و آیینی است
شادی را سرکوب می‌کند
نقد را خیانت جلوه می‌دهد
جامعه را بدهکار نگه می‌دارد»

➕غم بخشی طبیعی از زندگی انسان است اما وقتی قدرت سیاسی «غم» را انحصاری، اجباری،گزینشی و مقدس می‌کند دیگر نه با سوگ انسان بلکه با «فناورژ کنترل اجتماعی» روبه‌رو هستیم. انسان اندوهگین بدهکار مضطرب آسان تر از انسان شاد مستقل، کنترل می‌شود.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

و دختران داغدارش

١. روی اعلامیه‌ی ترحیم نام زنان به‌عمد حذف شده. اسم پسرها و برادرها و برادرزادگان و عموها و دامادها و نوه‌ها و همه‌ی مردانی که نسبت سببی و نسبی با مرحوم داشته‌اند را می‌بینم. اما اسمی از زنان نرفته. به یک جمله‌ی کلی اکتفا کرده‌اند که  «و دختران داغدارش...». اشاره‌ای به همسر مرحوم هم نیست. نه نامی، نه یادی و نه اهمیتی. در انتها با فونت دیگری نوشته‌اند  «ضمناً مجلس زنانه هم در همان مکان برگزار خواهد شد.» زنان ضمنی هستند، جایی در حاشیه.

٢. زن‌ها کنار ایستاده‌اند. تشییع جنازه کار مردهاست. خانم مسنی می‌گوید وقتی خواستند نماز میت بخوانند ما را هم خبر کنید. کمی بعد، زن‌ها هم جمع می‌شوند برای نماز. روحانی بلند می‌خواند: «وابن عبدک و أمتک...» زن می‌پرسد«اسم پدر مرحوم چیه؟ نماز شب اول قبر بخونیم.» می‌گویم «فامیلی رو بگید کفایت می‌کنه.» نمی‌پذیرد. روی سنگ قبرها نوشته‌اند فرزندِ پدرش. نام مادر این‌جا هم نیست.

٣. می‌شنوم که مادر مرحوم سادات بوده. اما حرفی از سید بودن او نیست. بالاخره هر چه باشد اسم و نسل را پدر منتقل می‌کند نه مادر! با این تناقض همیشگی کنار نیامده‌ام هیچ‌وقت. برای مرحوم با احتساب سیادتش طلب غفران می‌کنم. توی آن گیر و دار فکرم می‌رود به این سمت که باید برای این تناقض ادامه‌دار یک کاری کرد. چه‌طور امامان شیعه به خاطر انتساب به یک زن فرزند پیامبر باشند و دختران آن زن محروم از انتقال نسب؟

۴. اعلامیه‌های زنان همیشه بدون عکس بوده. روی سنگ‌ قبرها هم عکس‌هایشان پوشانده شده. می‌دانم این یک سنت کهن ایرانی است و ربطی به اسلام ندارد. اما چه باید کرد که وجه دینی گرفته؟ به سنگ قبرهای جدیدتر نگاه می‌کنم. تصویرهای بزرگی از زنان خندان جوان روی گورها نقش بسته. بعضی عکس‌ها هیچ مناسب فضای آرامستان نیست. این‌جا باید همه چیز زیادی بی‌آلایش باشد. اما انگار توی ذهن بازماندگان این بوده که دیگر قرار نیست زنان حذف شوند و بگذار همان‌طور روی گورشان نقش ببندند که بوده‌اند.

۵. روی بعضی سنگ‌ قبرهای جدیدتر نام مادر متوفی را هم نوشته‌اند. وصیت می‌کنم حتماً روی سنگ قبر من هم نام مادرم را بنویسند.  «فرزندِ... پدر» و «نام پدر»های فرم‌های اداری را نمی‌توانیم تغییر بدهیم اما سنگ قبرمان که دست خودمان است! بالاخره باید از یک‌جایی این حذف‌ها تمام شود. کجا بهتر از این‌جا که دیگر حرفی از دنیا و کثراتش نیست؟

۶. دختران مرحوم بی‌تابی می‌کنند و تورهایی مشکی احتمالاً به احترام عزا روی موهای طلایی‌شان کشیده‌اند. چند گور آن‌طرف‌تر، بازماندگان مرحومِ دیگر گیسو به باد سپرده‌اند. در قطعه‌ی کناری، جنازه روی دوش زنان و مردان تشییع می‌شود و  دختری جوان که شال سفیدش را گره زده، بیل به دست خاک بر گور می‌ریزد و با صدای بلندی می‌گوید «بابا نیستی که بچه‌ت رو بدی به خاک. نگران نباش. نیستی ولی دخترت هست...».

✍ روح الله طالبی توتی

@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

من با عشق بزرگ شدم؛ در روزگاری که اولین گناه هر دختر به دنیا اومدنش بود

زمان ما روز دختر نبود؛ ما دلمون خوش بود به این جمله‌ی بابا که خونه بوی دختر می‌ده. ما دلمون خوش بود به نگاه راضی مامان؛ که آفرین و صدآفرین و هزارآفرینمون بود. خنده‌ و رضایت بابا مامان سقف تمام خوشی‌هامون  بود.

اون روزا دختر بودن صورتی و اکلیلی نبود؛ ناز و نیاز نبود؛ تلاش بود؛ تلاشی آرام و مداوم برای کسب همزمان هویت شخصی و رضایت دیگران.

اون روزا بچه‌ها نه اتاق شخصی داشتند، نه کمد شخصی، نه حتی حوله‌ و بشقاب شخصی. تقریباً هیچ‌چیز متعلق صرف به ما نبود؛ حتی انتخابا و تصمیمامون. ما جزئی از یک کل بودیم؛ کلی که اسمش خانواده بود. هر کدوم از ما آجر کوچیکی بودیم در ساختن اون کُل.
ما دیده نمی‌شدیم. اگه خواسته‌ای داشتیم، در خواسته‌های جمع ذوب می‌شد؛ «یکی برای همه و همه برای یکی» قانون نانوشته‌ی زندگی‌ ما بود....ما ولی خوشحال بودیم؛ با همه‌ی کمبودها و نبودها، با همه‌ی تیزی‌ها و سختی‌های زندگی. ما به خونه هویت می‌دادیم؛ با عشق، با تلاش، با همدلی، با انعطاف، با هم.
من با عشق بزرگ شدم؛ در روزگاری که اولین گناه هر دختر به دنیا اومدنش بود. من کنار آدم‌هایی بزرگ شدم که خود زندگی بودند؛ پر از عاطفه، پر از رنج و پر از زیبایی.

من با همه نداشته‌هام ثروتمندترین بودم. چون این فرصت رو داشتم که شبیه بقیه رشد نکنم. که زندگی رو به شکل خودم تجربه کنم. من این امکان رو داشتم که به شیوه خودم عاشق بشم و عشق بورزم، به سبک خودم از رنج بگذرم و دلتنگی رو تاب بیاورم.

بچگی من صورتی و تورتوری و اکلیلی نبود، اما تا دلتون بخواد رها بود. من آزاد بودم برای رویا دیدن، برای خواستن، برای خیال‌پردازی. و تا دلتون بخواد اشتباه کردم. تا دلتون بخواد بخشیده شدم. تا دلتون بخواد شکستم و تا دلتون بخواد ترمیم شدم. 

من شبیه هیچ‌کس نشدم—و اینو مدیون خانواده‌ام هستم. مدیون پدر و مادر و برادرا و خواهرام که شبیه هیچ‌کس نبودند. اونا منو از خیلی چیزا بی‌نیاز کردند؛ از جراحی‌های زیبایی، از پروتز، از هزینه‌های عجیب لباس و کیف و کفش و ظاهر، از تلاش فرساینده برای شبیه شدن به استانداردهای بیرونی.

اگر قرار باشه صدبار دیگر به دنیا بیام، باز هم می‌خوام دختر باشم، زن باشم باز هم می‌خوام تو چنین خونه‌ای، کنار چنین آدمایی بزرگ بشم....دختر بودن برای من صورتی شروع نشد؛ با رنگین‌کمونی از احساسات و تجربه‌های جورواجور شروع شد. تجربه‌هایی که یادم داد دوست داشتن، مسئولیت‌پذیری و خودم بودن چه مزه‌ای داره.

✍الهه افشار
@chehel_salegi

اگر این چیزها باعث برانگیختگی احساسی‌ات نمی‌شوند، پدر و مادرت کارشان را درست انجام داده‌اند

تصور کنید در جمعی نشسته‌اید که بحثی داغ بین دو نفر درگرفته.همه در حال واکنش نشان‌دادن‌اند؛ برخی با صدای بلند، برخی با حالت تدافعی. اما شما آرام مانده‌اید. نه چون بی‌تفاوت هستید، بلکه چون آموخته‌اید احساسات‌تان را بدون انفجار درونی مدیریت کنید.
این نوع از تنظیم هیجان (Emotional Regulation)، نشانهٔ پرورش سالم در دوران کودکی است.

۱. موفقیت دیگران آزارت نمی‌دهد، اگر درست تربیت شده باشی
شاید شما هم افرادی را بشناسید که موفقیت دیگران را تهدیدی برای خود می‌دانند. این افراد با شنیدن خبرهای خوب دربارهٔ بقیه، بی‌قرار می‌شوند و ناخودآگاه خودشان را در مسابقه‌ای نابرابر می‌بینند.

اما کسی که والدینش به او یاد داده‌اند که ارزش درونی‌اش به تأیید یا پیشرفت دیگران وابسته نیست، چنین احساسی ندارد.

افرادی که به‌درستی تربیت شده‌اند، می‌توانند از صمیم قلب برای موفقیت دیگران دست بزنند، بی‌آنکه احساس کمبود یا شکست کنند.


۲. نقد سازنده شما را پریشان نمی‌کند، بلکه رشدتان می‌دهد
وقتی پدر و مادر به‌جای تحقیر یا تهدید، با مهربانی اشتباهات را گوشزد کرده‌اند، کودک می‌آموزد که بازخورد، وسیله‌ای برای اصلاح است، نه ابزارِ شرمساری.
چنین افرادی، در بزرگسالی هم با شنیدن نقد، متزلزل نمی‌شوند.

۳. شنیدن «نه» شما را نابود نمی‌کند، اگر مرزها را از کودکی آموخته باشید
کسانی که والدینی آگاهی داشته‌اند، آموخته‌اند که نپذیرفته‌شدن یا رد شدن، به‌معنای بی‌ارزشی نیست. گاهی نه گفتن دیگران، فقط یک مسیر جایگزین است؛ نشانه‌ای که باید جهت را عوض کرد، نه اینکه رابطه یا اعتمادبه‌نفس را زیر سوال برد.

۴. نظر مخالف را توهین نمی‌دانی، بلکه فرصتی برای گفت‌وگو می‌بینی
افرادی که به‌درستی تربیت شده‌اند، می‌دانند که حق اختلاف دیدگاه وجود دارد و توافق نداشتن، الزاماً بی‌احترامی نیست.

در جامعه‌ای مانند ایران که اختلاف نظر گاه بار احساسی یا حتی اجتماعی سنگینی دارد، پرورش چنین ظرفیت روانی، ارزش بسیار دارد.

۵. از سکوت و لحظات بدون کلام نمی‌ترسی، اگر با آرامش بزرگ شده باشی
کسانی که در خانه‌ای بدون آشفتگی مداوم، بدون سر و صدای افراطی و بدون فوران‌های هیجانی رشد یافته‌اند، از سکوت نمی‌ترسند.
در واقع، آرامش درونی چنین افرادی، اجازه می‌دهد که سکوت را فرصتی برای اندیشه و تأمل بدانند، نه نشانهٔ شکست در مکالمه

۶. وقتی دیگران برای خودشان مرز می‌گذارند، آن را توهین تلقی نمی‌کنی
کسی که در خانه‌ای با مرزهای سالم بزرگ شده، می‌داند که گفتن «نه» یا تعیین محدوده، نشانهٔ بلوغ است، نه بی‌مهری. چنین فردی، با شنیدن «الان وقت ندارم» یا «دوست ندارم در این مورد صحبت کنم»، دچار احساس طردشدگی نمی‌شود.

۷. مورد انتقاد یا ذکر عبارتی تصحیحی در جمع، عزت‌نفس‌ات را از بین نمی‌برد
کسی که از کودکی اجازه داشته اشتباه کند و در عین حال دوست‌داشتنی باقی بماند، دیگر اصلاح در جمع را نشانهٔ بی‌ارزشی نمی‌داند. او با شنیدن بازخورد، هرچند ناخوشایند، دچار رنجش مفرط نمی‌شود، بلکه ترجیح می‌دهد پیامی که پشت این اصلاح وجود دارد را دریابد.

۸. مرکز توجه نبودن، احساس بی‌اهمیتی در تو ایجاد نمی‌کند
فردی که پدر و مادرش برای «خودِ او» ارزش قائل بودند، نه برای نمره‌اش، ظاهرش یا هنر نمایشش، در بزرگسالی هم با آرامش در حاشیه می‌نشیند و از آن لذت می‌برد. او می‌داند که ارزشش ثابت است، چه دیده شود، چه نه.

۹. احساسات دیگران را فرو نمی‌دهی!
اگر والدین‌تان به شما یاد داده‌اند که همدلی با دیگران به‌معنای سهیم کردن خود در احساسات آن‌ها نیست، امروز می‌توانید بدون ازهم‌پاشیدن، با دیگران هم‌دردی کنید. یعنی می‌توانید غم کسی را ببینید، بشنوید، درک کنید، ولی اجازه ندهید آن غم شما را از درون متلاشی کند.

۱۰. تغییر و ناپایداری فلجتان نمی‌کند
اگر والدینی داشته‌ای که در عین ثبات، تو را با مفهوم انعطاف‌پذیری آشنا کرده‌اند، احتمالاً در بزرگسالی توانایی انطباق بالایی داری.
افراد با «تاب‌آوری هیجانی» (Emotional Resilience) می‌توانند در مواجهه با موقعیت‌های ناشناخته، تصمیم‌گیری مؤثر داشته باشند، نه اینکه تسلیم هراس شوند.

۱۱. وقتی کسی دوستت ندارد، احساس بی‌ارزشی نمی‌کنی

کسانی که در خانه‌ای با عشق بی‌قید و شرط رشد کرده‌اند، می‌دانند که دوست‌داشتنی بودن، الزاماً به‌معنای تأیید شدن نیست. آن‌ها نیازی ندارند که برای اثبات خود، نظر دیگران را تغییر دهند. چون ارزش خود را از درون می‌گیرند، نه از میزان محبوبیت بیرونی.

اگر امروز می‌توانی با آرامش بپذیری که «همه قرار نیست دوستم داشته باشند»، پس احتمالاً تربیت سالمی داشته‌ای.

🔹یک پزشک

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹