وقتی غم ابزار قدرت می شود!

➕چرا نظام‌های توتالیتر و ایدئولوژیک غم و اندوه را تقدیس وشادی را سرکوب سرکوب میکنند.

📌در این نظام‌ها «غم» صرفاً یک احساس انسانی نیست، بلکه می‌تواند تبدیل به:

.ابزار اطاعت
.ابزار هویت‌سازی
.ابزار کنترل «حافظهٔ تاریخی»
.ابزار سرکوب شادی
.وسیله‌ای برای بدهکار نگه‌داشتن انسان‌ها

➕وقتی جامعه در وضعیت مزمن اندوه و اضطراب و رنج نگه داشته می‌شود، مردم معمولاً انرژی کمتری برای مقاومت دارند «حس کنترل» کمتری را بر زندگی تجربه می‌کنند بیشتر به پناه و معنا و مرجعیت نیاز پیدا می‌کنند و آسان‌تر جذب روایت‌های نجات بخش می‌شوند.

وقتی یک روایت غمناک «مقدس» می‌شود، نقد آن دیگر فقط نقد سیاسی یا فکری نیست،
بلکه به عنوان کفرگویی، خیانت به آرمان‌ها، خودخواهی، یا هم صدایی با دشمن معرفی می‌شود.
«سیری عاطفی اعتقادی علیه عقلانیت»

این نظام‌ها همواره از مردم «هزینه» می‌خواهند:
آزادی و رفاه‌ کمتر، نظارت و سکوت بیشتر، فداکاری بیشتر و تحمل ناکارآمدی بیشتر

پس ایدئولوژی واژه‌ها را باز معنا می‌کند و «رنج من باید معنا داشته باشد!»

اگر فردی سال‌ها برای یک ایدئولوژی هزینه داده‌ باشد، پذیرش این که آن رنج بیهوده بوده، بسیار دردناک است.
پس ذهن برای کاهش تنش روانی می‌گوید:
«اگر این همه رنج کشیده‌ام، پس حتما ارزش داشته است!» 
لذا هرچه فرد بیشتر هزینه داده باشد، سخت تر از ایدئولوژی جدا می‌شود.

اما چرا شادی خطرناک است؟
شادی مستقل برای نظام خطرناک است؛ شادی مستقل برای نظام خطرناک است؛ چون شادی یعنی اعلام مالکیت بر زندگی!
شهروندی که می‌خندد، عشق می‌ورزد، موسیقی گوش می‌دهد، سفر می‌کند، بازی می‌کند و از زندگی لذت می‌برد به طور ضمنی می‌گوید:
زندگی من ابزار تحقق ایدئولوژی نیست!

حتی طنز هم خطرناک است، چون امر مقدس نمای قدرت را به نقد می‌کشد و کوچک می‌کند!
انسان شاد تخیل می‌کند، رابطه می‌سازد و امکان تازه می‌بیند...
اما غم آیینی شده، جامعه را به جای اندیشیدن به آینده در گذشته نگه می‌دارد....‍

در آلمان نازی پس از جنگ جهانی اول:
رنج و تحقیر تاریخی به هویت سیاسی بدل شد.
«ما ملتی زخمی، قربانی و تحقیر شده‌ایم!»
این روایت چند کاربرد داشت:
ساختن دشمن مشترک
تقویت خشم جمعی
توجیه بسیج سیاسی
تبدیل وفاداری به وظیفه اخلاقی
غم تاریخی به «سوخت ایدئولوژی» تبدیل شد.

در شوروی استالینی:
سختی‌های زندگی، کار طاقت فرسا و محرومیت‌ها با زبان «ضرورت تاریخی» توضیح داده می‌شد.
امروز رنج بکشید تا فردای آرمانی ساخته شود!
«رنج فردی» به نام «آینده جمعی» معنا پیدا می‌کرد. محرومیت نشانهٔ فداکاری برای پروژه‌ای بزرگ تر بود.

در چین دوران مائو:
الگوی انسان مطلوب کسی بود که خود را وقف «انقلاب» و «خلق» کند.
قهرمان رسمی کسی بود که: خواسته‌های شخص را کنار می‌گذارد و وفاداری‌اش را با فداکاری اثبات می‌کند.
رنج کشیدن نشانهٔ پاکی ایدئولوژیک بود.

در کره شمالی:
سوگ عمومی برای رهبران، نوعی آیین سیاسی است. حتی احساسات فردی هم باید با احساس رسمی هماهنگ شوند. وانمود به سوگواری، نمایش عمومی تعلق و وفاداری است

البته هر سوگی ناسالم نیست...
سوگ سالم به جامعه اجازه می‌دهد درد را تجربه کند، فقدان را بپذیرد، معنا بسازد، به زندگی بازگردد و با رنج دیگران همدل شود.
اما سوگ سیاسی شده:
«پایان ناپذیر است
گزینشی است
اجباری و آیینی است
شادی را سرکوب می‌کند
نقد را خیانت جلوه می‌دهد
جامعه را بدهکار نگه می‌دارد»

➕غم بخشی طبیعی از زندگی انسان است اما وقتی قدرت سیاسی «غم» را انحصاری، اجباری،گزینشی و مقدس می‌کند دیگر نه با سوگ انسان بلکه با «فناورژ کنترل اجتماعی» روبه‌رو هستیم. انسان اندوهگین بدهکار مضطرب آسان تر از انسان شاد مستقل، کنترل می‌شود.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

و دختران داغدارش

١. روی اعلامیه‌ی ترحیم نام زنان به‌عمد حذف شده. اسم پسرها و برادرها و برادرزادگان و عموها و دامادها و نوه‌ها و همه‌ی مردانی که نسبت سببی و نسبی با مرحوم داشته‌اند را می‌بینم. اما اسمی از زنان نرفته. به یک جمله‌ی کلی اکتفا کرده‌اند که  «و دختران داغدارش...». اشاره‌ای به همسر مرحوم هم نیست. نه نامی، نه یادی و نه اهمیتی. در انتها با فونت دیگری نوشته‌اند  «ضمناً مجلس زنانه هم در همان مکان برگزار خواهد شد.» زنان ضمنی هستند، جایی در حاشیه.

٢. زن‌ها کنار ایستاده‌اند. تشییع جنازه کار مردهاست. خانم مسنی می‌گوید وقتی خواستند نماز میت بخوانند ما را هم خبر کنید. کمی بعد، زن‌ها هم جمع می‌شوند برای نماز. روحانی بلند می‌خواند: «وابن عبدک و أمتک...» زن می‌پرسد«اسم پدر مرحوم چیه؟ نماز شب اول قبر بخونیم.» می‌گویم «فامیلی رو بگید کفایت می‌کنه.» نمی‌پذیرد. روی سنگ قبرها نوشته‌اند فرزندِ پدرش. نام مادر این‌جا هم نیست.

٣. می‌شنوم که مادر مرحوم سادات بوده. اما حرفی از سید بودن او نیست. بالاخره هر چه باشد اسم و نسل را پدر منتقل می‌کند نه مادر! با این تناقض همیشگی کنار نیامده‌ام هیچ‌وقت. برای مرحوم با احتساب سیادتش طلب غفران می‌کنم. توی آن گیر و دار فکرم می‌رود به این سمت که باید برای این تناقض ادامه‌دار یک کاری کرد. چه‌طور امامان شیعه به خاطر انتساب به یک زن فرزند پیامبر باشند و دختران آن زن محروم از انتقال نسب؟

۴. اعلامیه‌های زنان همیشه بدون عکس بوده. روی سنگ‌ قبرها هم عکس‌هایشان پوشانده شده. می‌دانم این یک سنت کهن ایرانی است و ربطی به اسلام ندارد. اما چه باید کرد که وجه دینی گرفته؟ به سنگ قبرهای جدیدتر نگاه می‌کنم. تصویرهای بزرگی از زنان خندان جوان روی گورها نقش بسته. بعضی عکس‌ها هیچ مناسب فضای آرامستان نیست. این‌جا باید همه چیز زیادی بی‌آلایش باشد. اما انگار توی ذهن بازماندگان این بوده که دیگر قرار نیست زنان حذف شوند و بگذار همان‌طور روی گورشان نقش ببندند که بوده‌اند.

۵. روی بعضی سنگ‌ قبرهای جدیدتر نام مادر متوفی را هم نوشته‌اند. وصیت می‌کنم حتماً روی سنگ قبر من هم نام مادرم را بنویسند.  «فرزندِ... پدر» و «نام پدر»های فرم‌های اداری را نمی‌توانیم تغییر بدهیم اما سنگ قبرمان که دست خودمان است! بالاخره باید از یک‌جایی این حذف‌ها تمام شود. کجا بهتر از این‌جا که دیگر حرفی از دنیا و کثراتش نیست؟

۶. دختران مرحوم بی‌تابی می‌کنند و تورهایی مشکی احتمالاً به احترام عزا روی موهای طلایی‌شان کشیده‌اند. چند گور آن‌طرف‌تر، بازماندگان مرحومِ دیگر گیسو به باد سپرده‌اند. در قطعه‌ی کناری، جنازه روی دوش زنان و مردان تشییع می‌شود و  دختری جوان که شال سفیدش را گره زده، بیل به دست خاک بر گور می‌ریزد و با صدای بلندی می‌گوید «بابا نیستی که بچه‌ت رو بدی به خاک. نگران نباش. نیستی ولی دخترت هست...».

✍ روح الله طالبی توتی

@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

من با عشق بزرگ شدم؛ در روزگاری که اولین گناه هر دختر به دنیا اومدنش بود

زمان ما روز دختر نبود؛ ما دلمون خوش بود به این جمله‌ی بابا که خونه بوی دختر می‌ده. ما دلمون خوش بود به نگاه راضی مامان؛ که آفرین و صدآفرین و هزارآفرینمون بود. خنده‌ و رضایت بابا مامان سقف تمام خوشی‌هامون  بود.

اون روزا دختر بودن صورتی و اکلیلی نبود؛ ناز و نیاز نبود؛ تلاش بود؛ تلاشی آرام و مداوم برای کسب همزمان هویت شخصی و رضایت دیگران.

اون روزا بچه‌ها نه اتاق شخصی داشتند، نه کمد شخصی، نه حتی حوله‌ و بشقاب شخصی. تقریباً هیچ‌چیز متعلق صرف به ما نبود؛ حتی انتخابا و تصمیمامون. ما جزئی از یک کل بودیم؛ کلی که اسمش خانواده بود. هر کدوم از ما آجر کوچیکی بودیم در ساختن اون کُل.
ما دیده نمی‌شدیم. اگه خواسته‌ای داشتیم، در خواسته‌های جمع ذوب می‌شد؛ «یکی برای همه و همه برای یکی» قانون نانوشته‌ی زندگی‌ ما بود....ما ولی خوشحال بودیم؛ با همه‌ی کمبودها و نبودها، با همه‌ی تیزی‌ها و سختی‌های زندگی. ما به خونه هویت می‌دادیم؛ با عشق، با تلاش، با همدلی، با انعطاف، با هم.
من با عشق بزرگ شدم؛ در روزگاری که اولین گناه هر دختر به دنیا اومدنش بود. من کنار آدم‌هایی بزرگ شدم که خود زندگی بودند؛ پر از عاطفه، پر از رنج و پر از زیبایی.

من با همه نداشته‌هام ثروتمندترین بودم. چون این فرصت رو داشتم که شبیه بقیه رشد نکنم. که زندگی رو به شکل خودم تجربه کنم. من این امکان رو داشتم که به شیوه خودم عاشق بشم و عشق بورزم، به سبک خودم از رنج بگذرم و دلتنگی رو تاب بیاورم.

بچگی من صورتی و تورتوری و اکلیلی نبود، اما تا دلتون بخواد رها بود. من آزاد بودم برای رویا دیدن، برای خواستن، برای خیال‌پردازی. و تا دلتون بخواد اشتباه کردم. تا دلتون بخواد بخشیده شدم. تا دلتون بخواد شکستم و تا دلتون بخواد ترمیم شدم. 

من شبیه هیچ‌کس نشدم—و اینو مدیون خانواده‌ام هستم. مدیون پدر و مادر و برادرا و خواهرام که شبیه هیچ‌کس نبودند. اونا منو از خیلی چیزا بی‌نیاز کردند؛ از جراحی‌های زیبایی، از پروتز، از هزینه‌های عجیب لباس و کیف و کفش و ظاهر، از تلاش فرساینده برای شبیه شدن به استانداردهای بیرونی.

اگر قرار باشه صدبار دیگر به دنیا بیام، باز هم می‌خوام دختر باشم، زن باشم باز هم می‌خوام تو چنین خونه‌ای، کنار چنین آدمایی بزرگ بشم....دختر بودن برای من صورتی شروع نشد؛ با رنگین‌کمونی از احساسات و تجربه‌های جورواجور شروع شد. تجربه‌هایی که یادم داد دوست داشتن، مسئولیت‌پذیری و خودم بودن چه مزه‌ای داره.

✍الهه افشار
@chehel_salegi

اگر این چیزها باعث برانگیختگی احساسی‌ات نمی‌شوند، پدر و مادرت کارشان را درست انجام داده‌اند

تصور کنید در جمعی نشسته‌اید که بحثی داغ بین دو نفر درگرفته.همه در حال واکنش نشان‌دادن‌اند؛ برخی با صدای بلند، برخی با حالت تدافعی. اما شما آرام مانده‌اید. نه چون بی‌تفاوت هستید، بلکه چون آموخته‌اید احساسات‌تان را بدون انفجار درونی مدیریت کنید.
این نوع از تنظیم هیجان (Emotional Regulation)، نشانهٔ پرورش سالم در دوران کودکی است.

۱. موفقیت دیگران آزارت نمی‌دهد، اگر درست تربیت شده باشی
شاید شما هم افرادی را بشناسید که موفقیت دیگران را تهدیدی برای خود می‌دانند. این افراد با شنیدن خبرهای خوب دربارهٔ بقیه، بی‌قرار می‌شوند و ناخودآگاه خودشان را در مسابقه‌ای نابرابر می‌بینند.

اما کسی که والدینش به او یاد داده‌اند که ارزش درونی‌اش به تأیید یا پیشرفت دیگران وابسته نیست، چنین احساسی ندارد.

افرادی که به‌درستی تربیت شده‌اند، می‌توانند از صمیم قلب برای موفقیت دیگران دست بزنند، بی‌آنکه احساس کمبود یا شکست کنند.


۲. نقد سازنده شما را پریشان نمی‌کند، بلکه رشدتان می‌دهد
وقتی پدر و مادر به‌جای تحقیر یا تهدید، با مهربانی اشتباهات را گوشزد کرده‌اند، کودک می‌آموزد که بازخورد، وسیله‌ای برای اصلاح است، نه ابزارِ شرمساری.
چنین افرادی، در بزرگسالی هم با شنیدن نقد، متزلزل نمی‌شوند.

۳. شنیدن «نه» شما را نابود نمی‌کند، اگر مرزها را از کودکی آموخته باشید
کسانی که والدینی آگاهی داشته‌اند، آموخته‌اند که نپذیرفته‌شدن یا رد شدن، به‌معنای بی‌ارزشی نیست. گاهی نه گفتن دیگران، فقط یک مسیر جایگزین است؛ نشانه‌ای که باید جهت را عوض کرد، نه اینکه رابطه یا اعتمادبه‌نفس را زیر سوال برد.

۴. نظر مخالف را توهین نمی‌دانی، بلکه فرصتی برای گفت‌وگو می‌بینی
افرادی که به‌درستی تربیت شده‌اند، می‌دانند که حق اختلاف دیدگاه وجود دارد و توافق نداشتن، الزاماً بی‌احترامی نیست.

در جامعه‌ای مانند ایران که اختلاف نظر گاه بار احساسی یا حتی اجتماعی سنگینی دارد، پرورش چنین ظرفیت روانی، ارزش بسیار دارد.

۵. از سکوت و لحظات بدون کلام نمی‌ترسی، اگر با آرامش بزرگ شده باشی
کسانی که در خانه‌ای بدون آشفتگی مداوم، بدون سر و صدای افراطی و بدون فوران‌های هیجانی رشد یافته‌اند، از سکوت نمی‌ترسند.
در واقع، آرامش درونی چنین افرادی، اجازه می‌دهد که سکوت را فرصتی برای اندیشه و تأمل بدانند، نه نشانهٔ شکست در مکالمه

۶. وقتی دیگران برای خودشان مرز می‌گذارند، آن را توهین تلقی نمی‌کنی
کسی که در خانه‌ای با مرزهای سالم بزرگ شده، می‌داند که گفتن «نه» یا تعیین محدوده، نشانهٔ بلوغ است، نه بی‌مهری. چنین فردی، با شنیدن «الان وقت ندارم» یا «دوست ندارم در این مورد صحبت کنم»، دچار احساس طردشدگی نمی‌شود.

۷. مورد انتقاد یا ذکر عبارتی تصحیحی در جمع، عزت‌نفس‌ات را از بین نمی‌برد
کسی که از کودکی اجازه داشته اشتباه کند و در عین حال دوست‌داشتنی باقی بماند، دیگر اصلاح در جمع را نشانهٔ بی‌ارزشی نمی‌داند. او با شنیدن بازخورد، هرچند ناخوشایند، دچار رنجش مفرط نمی‌شود، بلکه ترجیح می‌دهد پیامی که پشت این اصلاح وجود دارد را دریابد.

۸. مرکز توجه نبودن، احساس بی‌اهمیتی در تو ایجاد نمی‌کند
فردی که پدر و مادرش برای «خودِ او» ارزش قائل بودند، نه برای نمره‌اش، ظاهرش یا هنر نمایشش، در بزرگسالی هم با آرامش در حاشیه می‌نشیند و از آن لذت می‌برد. او می‌داند که ارزشش ثابت است، چه دیده شود، چه نه.

۹. احساسات دیگران را فرو نمی‌دهی!
اگر والدین‌تان به شما یاد داده‌اند که همدلی با دیگران به‌معنای سهیم کردن خود در احساسات آن‌ها نیست، امروز می‌توانید بدون ازهم‌پاشیدن، با دیگران هم‌دردی کنید. یعنی می‌توانید غم کسی را ببینید، بشنوید، درک کنید، ولی اجازه ندهید آن غم شما را از درون متلاشی کند.

۱۰. تغییر و ناپایداری فلجتان نمی‌کند
اگر والدینی داشته‌ای که در عین ثبات، تو را با مفهوم انعطاف‌پذیری آشنا کرده‌اند، احتمالاً در بزرگسالی توانایی انطباق بالایی داری.
افراد با «تاب‌آوری هیجانی» (Emotional Resilience) می‌توانند در مواجهه با موقعیت‌های ناشناخته، تصمیم‌گیری مؤثر داشته باشند، نه اینکه تسلیم هراس شوند.

۱۱. وقتی کسی دوستت ندارد، احساس بی‌ارزشی نمی‌کنی

کسانی که در خانه‌ای با عشق بی‌قید و شرط رشد کرده‌اند، می‌دانند که دوست‌داشتنی بودن، الزاماً به‌معنای تأیید شدن نیست. آن‌ها نیازی ندارند که برای اثبات خود، نظر دیگران را تغییر دهند. چون ارزش خود را از درون می‌گیرند، نه از میزان محبوبیت بیرونی.

اگر امروز می‌توانی با آرامش بپذیری که «همه قرار نیست دوستم داشته باشند»، پس احتمالاً تربیت سالمی داشته‌ای.

🔹یک پزشک

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

‍ برگشتن به خانۀ پدری، که زمانی نشانۀ شکست بود، کم‌کم به انتخابی دائمی تبدیل می‌شود

♦️ربکا پیچیوتو و نیکلاس جی. میلر، وال‌استریت ژورنال — تا همین چند سال پیش زندگی در خانۀ والدین بعد از بیست‌سالگی مایۀ سرافکندگی بود و نشانه‌ای از جا ماندن در مسیر استقلال و بلوغ به شمار می‌رفت. اما حالا ماجرا فرق کرده است؛ زندگی با والدین در اغلبِ موارد به عنوان نشانه‌ای از دوراندیشی و تدبیر مالی دیده می‌شود و برای برخی هم نه تصمیمی گذرا، که به چشم‌اندازی بلندمدت تبدیل شده است.

♦️هزینه‌های سنگین و سرسام‌آور زندگی نشانه‌ها و سنجه‌های جوانی را در آمریکا دگرگون کرده است؛ میانهٔ قیمت مسکن در سطح ملی بالای ۴۰۰ هزار دلار در نوسان است؛ نرخ‌های اجاره در سراسر آمریکا به بالاترین حد تاریخی خود رسیده‌ و بسیاری از فارغ‌التحصیلان جدید دانشگاه زیر بار ده‌ها هزار دلار بدهیِ وام دانشجویی مانده‌اند. حتی آن دسته از جوانانی که ماهانه مبلغی بابت اجارۀ اتاق به پدر و مادرشان پرداخت می‌کنند، باز هم هزینه‌هایشان بسیار کمتر از زمانی است که بخواهند به‌تنهایی زندگی کنند‌.

♦️۴۹ درصد از جوانانِ زیر ۳۰ سال گزارش داده‌اند که با والدین خود زندگی می‌کنند. نزدیک به یک‌سوم این افراد، ۲۵ ساله یا بزرگ‌تر هستند. از نظر آن‌ها زندگی در خانۀ والدین در سال ۲۰۲۶، به‌دلیل هزینه‌های کمرشکن زندگی، دیگر مانند گذشته بار ننگ و انگ اجتماعی به همراه ندارد. طبق نظرسنجی بهارهٔ شرکت خدمات مالی «ترایونت»، حدود ۵۵ درصد از جوانانی که به خانۀ والدین بازگشته‌اند گفته‌اند که این تصمیم را به‌ناچار و به‌خاطر شرایط مالی‌شان گرفته‌اند.

♦️اگرچه زندگی چندنسلی زیر یک سقف همیشه در میان خانواده‌های لاتین‌تبار، آسیایی، سیاه‌پوست و جامعۀ مهاجران سنتی رایج و جاافتاده بوده، اما شوک دوران کرونا این وضعیت را عمومی کرد و بخش وسیع‌تری از جوانان بیست‌واندی‌ساله به خانه بازگشتند. در ابتدا قرار بود این وضعیت موقتی و گذرا باشد، اما تورم بی‌سابقه و جهش‌های اجاره‌بها شرایط را عوض کرد.

♦️امروزه شمار والدین و فرزندان بزرگسالی که زیر یک سقف زندگی می‌کنند چنان افزایش یافته که ابعاد گوناگون جامعهٔ آمریکا را دگرگون کرده است؛ از سن تشکیل خانواده در نسل جوان گرفته تا شیوهٔ طراحی و ساخت خانه‌ها توسط انبوه‌سازان. کیسی رایت، جوان ۲۸ساله می‌گوید «اگر توانایی مالی‌اش را داشتم، همین فردا جابه‌جا می‌شدم. تمام تلاشم را می‌کنم که همان سطح از استقلال و آزادیِ عملی را داشته باشم که پدر و مادرم در سن ۲۸ سالگی داشتند».

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

💬شاخه تا آمد به برگش خو کند، پاییز شد.

هیچ می دانستی ۵۰ تا ۷۵ سالگی فصل پاییزی زندگی انسانه... داشتم فکر میکردم واقعاً اگر طول متوسط زندگی انسان رو خوشبینانه ۱۰۰ سال در نظر بگیریم و هر ۲۵ سال رو به یک فصل نسبت بدیم،فصل سوم دقیقا میشه همین سن ما بین ۵۰ تا  ۷۵ سالگی و زیباترین و عاشقانه ترین فصل زندگیمون میتونه باشه... همینه هر تار موی ما به یک رنگ در میاد، صورتمون چینهای نه عمیق ولی محسوس پیدا میکنه، دست و پامون کم و بیش بی حس و حاله،  ولی میتونیم هنوز ازشون کار سخت بکشیم و ...

باید از زیبایی های این فصل زندگیتون لذت ببرید، چون همونطور که بهار و تابستونش تموم شد و دیگه برنمیگرده پاییزشم تکرار ناشدنیه... پس تا میتونین تو این فصل رنگارنگ خوشگل زندگی تون عاشق باشید و عشق ببخشید. درست مثل درختا که برگاشونو به زمین میبخشند تا زمین زیباتر از قبل به نظر بیاد...‌  فصل پاییز رو برای دل خودت آرام تر ورق بزن و تمامی رنگ ها را به خاطر بسپار که عشق  و محبت لابلای همین رنگ های زیباست. زیبا زندگی کنیم پاییز  زندگیمان را…

🌿از پنجاه گذشته های عزیز و جوونترها!
بهار و پائیز زندگیتون قشنگ

@hooreechannel 🌹

جامعه‌ شمشادی

«جامعه‌ی شمشادی» یعنی جامعه‌ای که از قدبلندها خوشش نمی‌آید و تنوع را دوست ندارد؛ و متاسفانه جامعه‌ی ما یک جامعه‌ی شمشادی است!

«جامعه‌ی شمشادی» همان جامعه‌ای است که هر روز باغبانانی قیچی به دست آماده‌اند تا گیاهان قد بلندتر را کوتاه کنند؛ یعنی ردیفی از گیاهان مشابه هم، گیاهانی بدون هیچ تنوعی! همه یکرنگ و یکدست.

این همان پیش‌فرضی است که مفهوم «وحدت» را در ذهن برخی از افراد شکل داده است. در ذهن آنان وحدت یعنی یکدست کردن و یک‌شکل کردن ردیفی از گیاهان در یک قامت و در یک شکل، به فرمان قیچی!


🔹ویژگی‌های جامعه‌ی شمشادی؛:

"جامعه‌ی شمشادی" از بعضی جنبه‌ها مشابه با مفاهیمی است که پیش‌تر نیز طرح شده است؛ و برخی نیز خاص این مفهوم است:

1️⃣ "جامعه‌ی کلنگی": کاتوزیان از تمثیل ساختمان‌ها استفاده می‌کند؛ ساختمان‌های ایرانی نوسازی و بازسازی نمی‌شوند؛ بلکه به اتهام کلنگی بودن ویران می‌شوند تا خانه‌ای نو بر آنها بنا شود. عمر کوتاه ساختمان‌ها در ایران باعث شده او از این تمثیل استفاده کند و ایران را "جامعه‌ی کلنگی" بنامد؛ یعنی جامعه‌ای که بسیاری از جنبه‌های آن همواره در این خطر است که هوی و هوس کوتاه‌مدت جامعه با کلنگ به جانش بیافتد". به این ترتیب است که هیچگاه انباشت سرمایه اتفاق نمی‌افتد. شمشاد برخلاف درخت گردویی که سال‌ها باید منتظر محصولش ماند، کوتاه‌مدت است.

2️⃣ "شوق ویرانگری": نراقی در کتاب "پی‌نکته‌هایی بر جامعه‌شناسی خودمانی" می‌گوید: "این یک واقعیت است که تخریب برای خودش یک شوق، یک جاذبه و یک شیفتگی مخصوص ایجاد می‌کند که فقط با خویشتن‌داری و تامل در عواقب آن می‌شود از خیرش گذشت [...] می‌بینیم، مدیریت تازه به دوران رسیده و جدید [..... دوست دارد] خودش همه‌ی کارها را از نو آغاز کند که ضمن لذت بردن از تخریب و منهدم کردن فرد یا گروه قبلی، به خیال خود طرحی نو درافکند»! شمشادها همیشه منتظر طرح نویی هستند که از فردا هم قابلیت اجرا داشته باشد.

3️⃣ یکدست کردن جامعه:
شمشادها یک رنگ و یکدست هستند. زیبایی شمشمادی از یکدست بودن می‌آید؛ اما زیبایی باغچه‌ی متنوع از گل‌های مختلف، از تنوع می‌آید. چشم‌اندازِ "قیچی شمشاد" آن است که هر روز اندازه را تعیین کند و باغبان با اندکی صبر بتواند طرح مورد نظرش را آن‌گونه که می‌پسندد اجرا نماید. سی‌مرغ اما وحدتش از پرندگان متنوع و هم‌دل زاییده می‌شود.

🔸پیامدهای «جامعه‌ی شمشادی

▫️در «جامعه‌ی شمشادی» تنها به شرط همرنگ و هم‌اندازه‌ی دیگران بودن است که بقا امکان‌پذیر می‌شود.
وقتی شرکت‌های قدبلند باید حذف شوند، وقتی حتی افراد نباید بیش از حد مشخصی شناخته‌شده یا محبوب شوند،
یعنی ما با "جامعه‌ی شمشادی" روبه‌رو هستیم؛ یعنی در این جامعه انباشت سرمایه اتفاق نمی‌افتد و این یعنی اندازه‌ی ملی ما کوتاه می‌ماند!

▫️در جامعه‌ی شمشادی نوآوری هم سخت است. وقتی رنگت یکدست با ردیف شمشادها نباشد، یا برگ‌ات هم‌شکل با آن ردیف سبز و یکدست، محکوم به کنده شدن هستی. نوآوری یعنی تفاوت و تمایز با شیوه‌ی پیشین و مدافعان وضع موجود همواره در برابر هر تنوعی هراس می‌یابند.

➖هر یک از ما جزیی از جامعه‌ی شمشادی هست. هر یک از مایی که از تنوع بیزار است، هر یک از مایی که دوست ندارد نظر مخالف بشنود، استادی که شاگرد توانمندتر از خود را تحمل نمی‌کند، مدیری که از ترس جانشینی، زیردست حرفه‌ای‌اش را با قیچی می‌برد، پدر و مادری که محبت را از فرزندی که متفاوت از آن‌ها فکر می‌کند، دریغ می‌کنند؛ همه‌ی این‌ها نمونه‌هایی از «جامعه‌ی شمشادی» است.

🔹اما رویای ما رسیدن به سی‌مرغ متنوع است. پرواز دسته‌جمعی پرندگان متنوع و رنگارنگ، ما را سیمرغ خواهد کرد! ما را به پرواز درخواهد آورد.

✍ امیر ناظمی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

✅حقوق فرد پیش از تولد او متولد می شود

اخیرا در اینستاگرام استدلالی دیدم تو صفحات می‌چرخه مبنی بر اینکه پدر و مادرها بهتر از هر کسی خیر فرزنداشون می‌خوان.

بماند که هزاران کیس تجاوز در خانواده‌های بدسرپرست جلوی چشمم اومد که قانون از فرد حمایت نمیکنه و خدا میدونه چه بلایی سر این بچه‌ها میاد. امّا اینجا باز من نهاد دولت رو ضروری می بینم در صیانت از حق حیات فرد. به نظرم مساله کودک‌همسری تقلیل ماجراست.

فاجعه چیزی فراتر از ازدواج اجباری در سن پایین هست. همین هفته شاهد همکاری برادر و شوهرخواهر برای قتل خواهر با اعمال فجیع که نشان از قتل ناموسی است دیدیم. این فجایع و این شکل قتل‌های ناموسی دقیقا دارن از سنّت تغذیه میشن. در اینجاست که من همیشه گفتم به رسمیت شناختن فرد از سوی دولت، شروع یک نظم لیبرال هست.

من حتی نظارت و پایش(و نه مداخله با توزیع کاندوم یا منع فروش ابزار جلوگیری) نهاد خانواده رو پیش از تولد فرد ضروری می‌دونم. برای به سرپرستی گرفتن که حتی حساسیت بیشتری متصورم.

حال تصور کنید جنین در شکم مادر آیا از حق حیات برخوردار هست یا نه؟ پدری می‌گفت دخترش در نوجوانی شبیه مادرش در جوانی و زمان ازدواج بود. برای همین میلی جنسی شدیدی نسبت به دخترش داشته! حال اگر قانون از فرد حمایت نکنه، جز خودکشی، فرار و راه‌حل‌های پرخطر دیگر چه چیزی پیش روی اون دختر هست. البته در نوجوانان و جوانان در مواجهه مساله جنسی، من قائل به تفکیک جنسیت نیستم و چه دختران و پسرانی که در معرض آسیب‌های جنسی از سوی والدین و نزدیکان درجه یک هستند.

تحکیم و تقویت نهاد خانواده به همراه آموزش و پشتیبانی نظام حقوقی از فرد رو چاره این مشکل می‌دونم. نه صرفا دعوا بر سر اینکه، ۹ سالگی، ۱۲ سالگی یا ۱۸ سالگی سن ازدواج برای دختران هست یا خیر! استدلال اینکه خانواده بهتر از دولت یا هرکسی خیر بچه‌هاش می خواد، به نظرم قدسی‌سازی نهاد خانواده است. در جهان مدرن باید کمی نظام اخلاقی خودمون به چالش بکشیم.

-playfulanthropologist-
@hooreechannel 🌹

تصور بر این است که بیمارستان روانی مخصوص آدم‌های «دیوانه» است  آدم‌هایی که کنترلشان را از دست داده‌اند، از هم پاشیده‌اند، آدم‌هایی که شبیه تو نیستند.

اما پرستاری یک‌بار برایم داستان‌هایی تعریف کرد که هنوز مرا به فکر فرو میبرد

پرستار جمله‌ای گفت که هیچ‌وقت یادم نمی‌ره:
«هیچ‌کس مرز جنون را نمی‌بیند.»
امروز فقط خسته‌ای، فردا جواب پیام‌ها را نمی‌دهی، هفته‌ی بعد در را باز نمی‌کنی، و بعد... آمبولانس می‌رسد.


او آرام گفت:
«اینجا هیچ آدم دیوانه‌ای نیست. فقط آدم‌هایی هستند که دیرتر از وقتش کمک گرفتند.»

یکی‌شان، مدیر سابق بانک بود...
یک روز سر کار نرفت، گوشی‌اش را خاموش کرد، ده روز کامل فقط نشست و به یه نقطه خیره شد، یه کلمه را مدام تکرار می‌کرد. نه مست بود، نه فروپاشی عصبی داشت. سیستم عصبی‌اش منفجر نشد — آروم سوخت.


در اتاق بغلی، مادری با سه تا بچه. سال‌ها فشار، شب‌های بی‌خوابی، هیچ فرصتی برای خسته شدن یا گریه نداشت. برای همه لبخند می‌زد، جز خودش.

بعد شروع کرد با آینه حرف زدن. شب‌ها بیست بار آینه را پاک می‌کرد، از خودش معذرت می‌خواست، با هیچ‌کس دعوا نمی‌کرد، و آخرش بچه‌ها را از او گرفتند. و کسی که باعث فروپاشی او شده بود، آزادانه زندگی‌اش را ادامه می‌داد.


پشت دیوار بعدی، برنامه‌نویس ۲۸ ساله‌ای بود. دو سال بدون استراحت آخر هفته، بدون صبحی که حس شروعی تازه بدهد. می‌گفت: «بعد از این پروژه استراحت می‌کنم.»

و این جمله را بارها تکرار کرد. تا یک روز پابرهنه رفت بیرون، اسم خودش را یادش رفت. وقتی ازش پرسیدند چی شده، فقط گفت: «خسته‌ام.»

بیشتر فروپاشی‌ها از بیرون دراماتیک نیستند
شبیه مسئولیت‌اند
شبیه ادامه دادن
شبیه لبخند زدن در حالی که از درون خالی شده‌ای
شبیه گفتنِ هزار باره‌ی «من خوبم».


ما فکر می‌کنیم فقط «آدم‌های بیمار» باید بهبود پیدا کنند،
اما بیمارستان‌ها پر از کسانی‌ست که خیلی طولانی سکوت کردند.
جامعه از تحمل زیاد تعریف و تمجید می‌کند،تا وقتی که همان تحمل باعث فروپاشی شود.

بیمارستان‌های روانی پر از «دیوانه» نیستند
پر از آدم‌هایی هستند که ساکتِ ساکت، سعی کردند دوام بیاورند.

کمک خواستن ضعف نیست.
بی‌توجهی به درد، چرا.
لطفاً منتظر نمان تا سکوت تبدیل به تنها زبانت شود.

فرسودگی ناگهانی نمی‌رسد
ماه‌ها در گوشت زمزمه می‌کند
و بعد تو را میشکند

خواب دیگر خستگی را از بین نمی‌برد،
غذا مزه ندارد،
همه صداها اذیتت می‌کند،
و سکوت دیگر آرامش نیست، شکنجه است.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

در ستایش انتظار
(شاید آنچه ما را می‌سازد، همان چیزی باشد که هنوز به دستش نیاورده‌ایم؟)

🔻 پروست جایی از زمان حرف می‌زند که دیگر شبیه یک خط مستقیم نیست؛ زمانی که در حافظه، حس و تجربه‌ی انسان شکل دیگری پیدا می‌کند. انتظار هم چنین کیفیتی دارد. یک اتفاق هنوز نیفتاده، اما فضای زندگی را پر کرده است. صدای پیام نیامده، پشت درِ خانه‌ای که هنوز باز نشده، نتیجه‌ای که هنوز اعلام نشده؛ گاهی یک «هنوز» کوچک می‌تواند تمام روزهای آدم را تحت تأثیر قرار دهد. انتظار، زندگی کردن با چیزی است که حضورش از آینده می‌آید.

▪ کودکی را تصور کنید که شب قبل از سفر، لباس‌هایش را آماده کرده و چند بار به ساعت نگاه می‌کند. مقصد هنوز دور است، اما سفر از همان شب آغاز شده. آدم بزرگ‌ها هم تفاوت چندانی ندارند؛ فقط شکل انتظارهایشان تغییر کرده است. یکی منتظر یک تماس است، یکی منتظر شروع دوباره، یکی منتظر روزی که بالاخره جرئت کند تصمیمی قدیمی را عملی کند. ما بخش زیادی از عمرمان را در فاصله‌ی میان «الان» و «آن روز» زندگی می‌کنیم.

▪ ویکتور فرانکل در «انسان در جست‌وجوی معنا» از نیروی معنا برای ادامه دادن سخن می‌گوید. شاید راز تحمل بعضی انتظارها همین باشد: اینکه بدانیم برای چه چیزی ایستاده‌ایم. وقتی انسان دلیلِ ماندنش را می‌فهمد، زمان شکل دیگری پیدا می‌کند. همان روزهایی که از بیرون شبیه تکرار هستند، در درون می‌توانند دوره‌ی ساخته شدن باشند؛ دوره‌ای که شخصیت، صبر و نگاه انسان آرام‌آرام تغییر می‌کند.

▪ انتظار یک پرسش پنهان با خودش دارد: «آیا هنوز همان چیزی را می‌خواهم که روز اول می‌خواستم؟» گذر زمان فقط فاصله ایجاد نمی‌کند؛ خواسته‌های ما را هم آزمایش می‌کند. بعضی آرزوها در مسیر انتظار ریشه‌دارتر می‌شوند و بعضی آرام‌آرام رنگ می‌بازند. شاید یکی از کارهای مهم زمان همین باشد که میان خواسته‌های لحظه‌ای و نیازهای عمیق ما تفاوت بگذارد.

▪ ما معمولاً ارزش زمان را با اتفاق‌هایی که در آن رخ می‌دهد اندازه می‌گیریم؛ با موفقیت‌ها، تغییرها و خبرهای مهم. برای همین روزهای انتظار گاهی در ذهن ما بی‌اهمیت ثبت می‌شوند. در حالی که بسیاری از تصمیم‌های بزرگ، در همین روزهای آرام شکل می‌گیرند؛ زمانی که آدم راه می‌رود، فکر می‌کند، تردید می‌کند و کم‌کم به فهم تازه‌ای از خودش می‌رسد. سکوتِ بیرونی همیشه نشانه‌ی سکون درونی نیست.

▪ انتظار آدم را با یکی از سخت‌ترین واقعیت‌های زندگی روبه‌رو می‌کند: اینکه همه‌چیز با خواستن ما هماهنگ نمی‌شود. بعضی اتفاق‌ها زمان خودشان را دارند؛ مثل میوه‌ای که با نگاه کردن زودتر نمی‌رسد. انسان در این فاصله، مهارتی یاد می‌گیرد که در هیچ کلاس و کتابی آموزش داده نمی‌شود؛ مهارت همراه شدن با روند زندگی.

▪ شاید دلیل بی‌قراری ما در انتظار، فقط دیر رسیدن یک اتفاق نباشد؛ گاهی ما از آدمی که در مسیر انتظار می‌شویم فرار می‌کنیم. چون در این فاصله، نقش‌ها و سرگرمی‌ها کمتر می‌شوند و آدم بیشتر با خودش روبه‌رو می‌شود. انتظار یک اتاق خلوت است؛ اتاقی که در آن صداهای بیرونی کمتر می‌شوند و صداهای درونی واضح‌تر شنیده می‌شوند.

▪ هر چیزی که ارزش ماندگاری دارد، دوره‌ای از نادیده ماندن را تجربه می‌کند. ریشه‌ها پیش از درخت شدن در تاریکی رشد می‌کنند. یک فکر پیش از تبدیل شدن به تصمیم، مدت‌ها در ذهن می‌چرخد. یک آدم پیش از تغییر کردن، روزهای زیادی را با خودش کلنجار می‌رود. انتظار، بخش پنهان رشد است؛ بخشی که دیده نمی‌شود، اما اثرش بعداً در زندگی ظاهر می‌شود.

▪ شاید انتظار را باید دوباره شناخت. آن را فقط فاصله‌ای میان ما و خواسته‌هایمان ندید؛ گاهی خودش بخشی از رسیدن است. چون در این فاصله، ما فقط منتظر یک اتفاق نیستیم؛ داریم ظرفیت مواجهه با آن را پیدا می‌کنیم. بعضی چیزها وقتی وارد زندگی ما می‌شوند که ما هم به اندازه‌ی آن‌ها تغییر کرده باشیم. انتظار، آرام‌ترین شکلِ آماده شدن است.


https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹

جایگاه زنان در باورها و فرهنگ ایرانی

درباره‌ی حقوق زنان سخن بسیار گفته شده است، اما وقتی به تاریخ و متون تاریخی می‌نگریم، می‌بینیم کار بسیار خراب‌تر و وحشتناک‌تر از امروز است و در واقع آن‌چه امروز می‌بینیم ریشه در تفکرات بس دیرینه‌ای دارد که پاک‌کردن آن از اذهان جامعه بسی دشوار است و بسیار زمان می‌برد.

✅روزانه با اصطلاحاتی مواجه هستیم که همگی نشانه‌ی برتری مردان بر زنان است؛ یعنی هر صفت مفید و برازنده‌ای را به مرد نسبت می‌دهیم و هر صفت زشت و بد را به زنان. مثلاً سخنان بی‌ارزش یک نفر را به سخنان «خاله‌زنکی» تعبیر و بیان می‌کنیم یا محیط شلوغ و پرهمهمه را «حمام زنانه» می‌نامیم، اما هر حرکت شجاعانه را که صفتی مقبول جامعه است «مردانه» نام می‌گذاریم و در کنارش صفت‌هایی را برمی‌شمریم مثل جوانمرد،که همگی نشان از نگاهی سراسر تبعیض‌آمیز به زنان دارد.

گاهی متون ادبیات کلاسیک ایران نشان از دیرینگیِ این نگاه تبعیض‌آمیز دارد. از جمله در «قابوس‌نامه» می‌خوانیم: «زن باید که پاکیزه و پاک‌دین و کدبانو و دوستدار شوی و شرمناک و پارسا باشد و کوتاه‌زبان و کوتاه‌دست و چیزنگاه‌دارنده باشد…» و خطاب به مردان می‌گوید: «خود را به دست او مده و زیر فرمان او مباش… دوشیزه خواهی تا در دل او جز مهر تو کسی دیگر نباشد» و درباره‌ی دختر و شوهر دادنش از همان کتاب چنین می‌خوانیم: «جهد کن تا زود به شوهر دهی که دختر نابوده به و چون بوده باشد به شوهر یا در گور… آنچه توانی برگ دختر بساز و شغل او راست کن و او را در گردن کسی بند تا از غم وی برهی» [قابوس‌نامه، ص ۱۲۹ به بعد].

✒️در این توصیه‌ی قابوس به فرزند خود، انتظارات از زن است و درباره‌ی مردان که چگونه باید باشند هیچ سخنی نیست. زن باید پاکیزه و پاک‌دین باشد؛ تکلیف و وظیفه‌ی مردان در این میانه چیست؟ زن باید دوستدار شوی باشد و شرمناک و پارسا و کوتاه‌زبان و کوتاه‌دست باشد؛ آیا مرد نباید دوستدار همسرش باشد؟ نباید شرمناک و پارسا باشد؟ از کوتاهی دست و زبان دیگر چه گویم؟ از فریادهایی که مردان در خانواده بر سر زنان می‌کشند و از دست‌بزن داشتن‌های مردان چه داستان‌ها می‌خواهی برایت بازبگویم؟ چرا این وظایف به‌طور متقابل برای هر دو طرف تعیین نمی‌شود؟ مرد مجاز است به‌دلیل برتریِ نیروی بدنی و اختیاراتی که فرهنگ جامعه و قانون و مقررات به او می‌دهد، هر کاری انجام دهد، به این می‌گوییم برابری؟!

موضوع باکرگی داستانی طولانی‌ است که مختص جوامع شرقی هم نیست و تقریباً در تمام جوامع از آن سخن رفته است. در این باره بد نیست به جمله‌ای از ویل دورانت اشاره کنیم که به‌طعنه می‌نویسد: «در تمام تاریخ حتی یک نمونه نمی‌توان یافت که اجتماعی از مرد خواسته باشد که تا موقع ازدواج عفت خود را حفظ کند.

⏺️در هیچ‌یک از زبان‌های عالم نمی‌توان لغتی یافت که به معنی “مرد بکر” باشد. هاله‌ی بکارت همیشه بر گرد سر و صورت دختران دیده می‌شد و از بسیاری جهات سبب خرد کردن و از پا درآمدن آنان شده است». (ویل دورانت، تاریخ تمدن، مشرق‌زمین گهواره‌ی تمدن، ترجمه‌ی احمد آرام، ص ۵۴).

به متون کلاسیک ادبیات فارسی برگردیم و ببینیم آنان چه تعریفی از زن دارند و چه کارکردی برای آنان شرح کرده‌اند. «کیمیای سعادت» امام محمد غزالی از جمله معروف‌ترین کتاب‌های ادبیات فارسی‌ست. نویسنده از جمله در این کتاب می‌نویسد: «زن کار رُفتن و پختن و شستن کفایت کند. اگر مرد بدین مشغول شود از علم و عمل و عبادت باز ماند». (امام محمد غزالی، کیمیای سعادت، ص ۲۳۸).البته رُفتن و پختن و شستن کار بدی نیست. اولی و سومی به بهداشت خانه و خانواده کمک می‌کند و دومی غذایی برای خوردن همان‌ها تهیه می‌کند تا رنج گرسنگی بیمارشان نکند؛ اما در کدام قانون و قاموس آمده است که تنها زنان موظف به انجام آن هستند و دست‌زدن مردان به این امور گناه کبیره است؟

البته غزالی برای این‌که خود را از چنین پرسشی خلاص کند، بهانه‌ی ظاهراً محکمه‌پسندی آورده است و می‌نویسد: «اگر مرد بدین مشغول شود از علم و عمل و عبادت باز ماند» و با این بهانه، غیرمستقیم می‌گوید زنان را به علم و عمل و عبادت نیازی نیست و به عبارت دیگر آنان را از علم‌آموزی و عمل و عبادت بازمی‌دارد؛ و اگر زنی جرئت کند و به علم‌آموزی بپردازد، لابد همسرش که کار رُفتن و پختن و شستن را در شأن خود نمی‌داند، همسر دیگری برای انجام این امور برمی‌گزیند و یکی از مشکلات زنان جامعه در گذشته همین موضوع چندهمسری‌است.

✍کاظم طلیعی
📎ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

چه عیبی دارد من یک زن میانسال، دوست دارد  مسیر پیاده‌روی اش را به سمت برگهای خشک روی زمین، کج‌ کند و از حس قشنگ میان برگها بودن چند قدمی لذت ببرد؟چه ایرادی دارد وقتی باد در شاخه درخت پیچیده و نقل برگ از بالا می‌بارد، زنی میانسال آغوش باز کند و بی چتر زیر رقص برگها چرخی بزند. اصلا زیر باران قدم زدن بی‌چتر یک زن چه ایرادی دارد؟!

کتابهای یک زن که بوی پیازداغ گرفته اند، قشنگ‌ترین حس یک زن را فریاد می‌کنند. من اگر کاره‌ای بودم، قانون «چه عیبی دارد» یا «چه بهتر» را در کتاب قانون می‌آوردم تا کودک درون هیچ کس، سرکوب نشود. می‌خواهی چهل ساله باشی، پنجاه، شصت یا هفتاد؛ چه اهمیتی دارد؟! اصلا اینها را که می‌گویند: زشت است!!! از ما گذشته رنگ صورتی بپوشیم. یا مثلا می‌گویند: اگه فلان کنیم مردم چی میگن آخه؟ اینها را حسابی تنبیه و جریمه می‌کردم.

✍محبوبه احمدی

@hooreechannel 🌹

شکست نرخ‌ها؛
روایتی از سقوط ارزش‌های انسانی در بازار روزگار

پیرمرد، عصازنان و با نفس‌هایی که گویی شماره‌های پایانی عمر را می‌شمردند، وارد میوه‌فروشی شد. جوان میوه‌فروش و دوستش چنان گرم گفت‌وگو بودند که آمدن پیرمرد را حتی به گوشهٔ چشم هم ندیدند.

پیرمرد نگاهی به نرخ‌نامه‌های آویخته کنار میوه‌ها انداخت؛ قیمت‌هایی که گویی هرکدام برای خود ساز جدایی می‌زدند و با جیب مشتریان سر ناسازگاری داشتند.

از رادیوی مغازه، اخبار نیم‌روزی پخش می‌شد. گوینده از افزایش نرخ ارز و طلا می‌گفت و گویی فهرست گرانی‌ها پایانی نداشت.

جوان میوه‌فروش و دوستش به ناله و شکایت افتاده بودند:
ـ ای بابا! دیگر همه‌چیز گران شده! انگار هیچ کالایی خیال ارزان‌شدن ندارد!

پیرمرد به عصایش تکیه داد، لحظه‌ای مکث کرد و گفت:
ـ جوان! این جعبهٔ سیاه همهٔ اخبار را نگفته است؛ از ارزانی‌های امروز چیزی نگفت!

هر دو با تعجب به او خیره شدند. جوان میوه‌فروش پرسید:
ـ کدام ارزانی، پدرجان؟! هرچه می‌بینیم گرانی است و هرچه می‌شنویم خبر افزایش قیمت! اگر چیزی ارزان شده، نشانی‌اش را بده تا ما هم سبدهایمان را برداریم و در صف خریدش بایستیم؛ شاید این یکی به جیبمان وفا کند!

پیرمرد آهی کشید؛ آهی که انگار از ته چاه خاطرات برمی‌خاست. سپس آرام و شمرده گفت:
ـ جوان جان! خیلی چیزها ارزان شده‌اند؛ چیزهایی که روزگاری نه‌تنها ارزان نبودند، بلکه سرمایهٔ زندگی مردم به شمار می‌رفتند:

▫️ حرمت موی سپید و احترام عصای پیری؛
▫️ مهر و مروت و نوع‌دوستی؛
▫️ رفاقت‌های بی‌حساب‌وکتاب و صداقت‌های بی‌چشمداشت؛
▫️ پیوندهای خویشاوندی که روزبه‌روز سست‌تر می‌شوند؛
▫️ اعتمادهایی که رنگ باخته‌اند و باورهایی که زیر بار رفتار بعضی مدعیان دین‌داری ترک برداشته‌اند؛
▫️ خانواده‌هایی که از هم می‌پاشند و جدایی‌هایی که فزونی گرفته‌اند؛
▫️ همسایه‌هایی که از هم بی‌خبرند و محله‌هایی که نامشان مانده، اما روح همسایگی در آن‌ها جان داده است.

پیرمرد لحظه‌ای سکوت کرد و ادامه داد:
ـ آری، جوان! این‌ها همان ارزانی‌های جامعهٔ ماست؛ چیزهایی که زمانی گران‌قدر بودند و برای به‌دست‌آوردنشان نه پول لازم بود، نه کارت بانکی و نه صف خرید؛ فقط کمی انسانیت می‌خواستند و دلی که هنوز از سنگ نشده باشد.

امروز اما انسانیت چنان ارزان شده که دیگر کسی زحمت قیمت‌گذاری‌اش را هم به خود نمی‌دهد. انگار از فهرست کالاهای ضروری زندگی حذف شده است؛ نه در بازار اعتباری دارد، نه در حساب‌وکتاب بعضی آدم‌ها جایی.

اگر انسانیت را هم در بورس عرضه می‌کردند، بعید می‌دانم کسی حاضر می‌شد سرمایه‌اش را در آن به خطر بیندازد؛ آخر شاخصش مدت‌هاست که روی سراشیبی افتاده و هر روز، ارزش سهامش کمتر از دیروز می‌شود!

پیرمرد دوباره به عصایش تکیه داد و با اندوهی که در صدایش موج می‌زد، گفت:

ـ جوان جان، زمانی احترام به بزرگ‌ترها چنان بدیهی بود که نیازی به سفارش و توصیه نداشت؛ اما حالا گاهی جواب سلام یک پیرمرد هم از کالاهای کمیاب بازار شده است. باور کن نشنیدن سلام و بی‌پاسخ‌گذاشتن آن، یکی از آخرین پله‌های سقوط ارزش‌های انسانی است؛ آنجا که آدمی، آدم‌بودن را هم از یاد می‌برد.

جوان میوه‌فروش و دوستش دیگر چیزی نمی‌گفتند. رادیو همچنان از افزایش نرخ ارز و طلا خبر می‌داد، نرخ‌نامه‌ها بر دیوار آویخته بودند و میوه‌ها در سکوت، قیمت‌های تازه‌شان را به رخ مشتری می‌کشیدند.

اما در آن مغازه، پیرمرد از گرانی دیگری سخن گفته بود؛ گرانی‌ای که آرام‌آرام از زندگی مردم کوچ کرده بود و جایش را ارزانیِ دردناکی گرفته بود.

آری، جوان! ما برای بالا بردن نرخ دلار و سکه، چیزهای بسیاری را از دست داده‌ایم؛ چیزهایی که اگرچه در هیچ تابلوی معاملاتی ثبت نمی‌شوند، ارزششان از هر سکه و اسکناسی بیشتر است.

درد اینجاست که شاید روزی برسد که جیب‌هایمان پر از پول باشد، اما برای خریدن یک ذره محبت، یک سلام صادقانه یا یک رفاقت بی‌ریا، چیزی در بساط نداشته باشیم.

آن روز، دیگر نرخ ارز و طلا مسئلهٔ اصلی ما نخواهد بود؛ زیرا وقتی ارزش انسانیت سقوط کند، هیچ افزایشی در نرخ دارایی‌ها نمی‌تواند زیان واقعی زندگی را جبران کند.

✍علیرضا اباذری میکلایی

@hooreechannel 🌹

ممنوعیتِ حجاب در آذربایجان و یک پرسش؛
موافقانِ حجابِ اجباری چه نظری دارند؟!


انتشار تصاویری از ممنوعیت ورود دختران باحجاب به مدارس کشور آذربایجان دل هر انسان منصف و باوجدانی را به درد می آورد، انتخاب پوشش بدیهی‌ترین حق هر انسانیست و هیچ نظام سیاسی و مکتبی نمی‌تواند آن را به اسم قانون بر همه شهروندان اعمال کند.

به همان اندازه که حجابِ اجباری در برخی کشورها غیرقابل توجیه و ناپسند است تصمیم الهام علی اف مبنی بر ممنوعیت حجاب نیز تصمیمی اشتباه و مخالف با حقوق شهروندی است.

موافقان حجابِ اجباری در ایران شاید الان بهتر درک کنند که صرف قانون اعلام شدن حجابِ اجباری یا ممنوعیت حجاب نمی تواند توجیه خوبی برای اجرای آن باشد.
قاعدتا ممنوعیت حجاب در کشور آذربایجان در سیستم حقوقی و ساختار سیاسی و تقنینی این کشور به صورت قانون تصویب و در حال اجرا می باشد، اما ورود به برخی حقوق اولیه شهروندان چه در ممنوعیتِ حجاب و چه حجابِ اجباری اشتباهیست که هیچ جای دفاعی ندارد.

آیا موافقان حجابِ اجباری امروز با تصمیم دولت الهام علی اف موافق و همدل هستند؟
آیا حامیان ممنوعیتِ حجاب می توانند مانع حضور این دختران مظلوم باحجاب در مدارس شوند؟
آیا دولت آذربایجان می تواند حقوق شهروندانی که دارای حجابِ اسلامی هستند را به بهانه قانونی بودن زیر پا بگذارند؟

توصیه های دینی قابل احترام و بر هر مسلمانی در حد وسع و توان و درکش از مسائل و احکام اسلامی لازم الاجراست، ولی تعمیم آموزه های مذهبی به عنوان قانون به ویژه در حقوق اولیه شهروندان از جمله حقِ حیات، آزادیِ بیان، آزادی پوشش، آزادی تحصیل و ... اشتباهیست که نباید حکومت ها به آن ورود کنند، حال چه به عنوان حجابِ اجباری چه به عنوان ممنوعیتِ حجاب ...

🔹جمهور
@hooreechannel 🌹

.
ذهن شما بیشتر درگیر چیست؟

🔸 اگر نگران اتفاقات آینده هستید:
ذهنتان مدام سناریوهای احتمالی می‌سازد. به‌جای نگرانی درباره اتفاقی که هنوز نیفتاده، از خودتان بپرسید: «الان چه کاری از دستم برمی‌آید؟»

🔸 اگر مدام گذشته را مرور می‌کنید:
ممکن است ذهنتان درگیر اشتباهات، خاطرات یا حرف‌های گذشته باشد. به‌جای سرزنش خودتان، از هر تجربه درس بگیرید و توجهتان را به زمان حال برگردانید

🔸 اگر ذهن آرامی دارید:
این می‌تواند نشانه مهارت خوب در مدیریت افکار و هیجان‌ها باشد. البته آرامش همیشه به معنای نبود مشکل نیست؛ گاهی یعنی توانایی کنار آمدن با مشکلات

نکته مهم: هیچ‌کدام از این حالت‌ها به‌تنهایی نشانه اختلال روانی نیستند. اگر افکار نگران‌کننده یا مرور گذشته، مداوم و آزاردهنده شوند و زندگی روزمره‌تان را مختل کنند، کمک گرفتن از روان‌شناس می‌تواند مفید باشد

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

جامعه را به نقطه جوش نرسانید؛
چرا پیاده‌روی در خیابان باید به مسئله‌ای انتظامی تبدیل شود؟!

اخیراً رئیس پلیس اماکن تهران در اظهاراتی درباره حضور جوانان در پیاده‌روها و خیابان‌های مشخصی از پایتخت سخن گفته است؛ اظهاراتی که این نگرانی را ایجاد می‌کند که حتی پیاده‌روی و معاشرت‌های معمول شهروندان نیز با محدودیت روبه‌رو شود. به‌نظر می‌رسد هیچ منطق و دلیل قانع‌کننده‌ای برای چنین محدودیت‌هایی وجود ندارد.این موضوع در شرایطی مطرح می‌شود که جامعه با مشکلات شدید اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند. قیمت دلار از ۲۷۰‌ هزار تومان عبور کرده، هزینه‌های زندگی به‌شدت افزایش یافته و بخش بزرگی از مردم، به‌ویژه جوانان، با بیکاری، نداشتن شغل ثابت و درآمد نامنظم مواجهند. برای بسیاری از جوانان حتی رفتن به کافی‌شاپ به دلیل افزایش قیمت‌ها به تفریحی پرهزینه تبدیل شده است. در چنین وضعیتی، یکی از معدود تفریحات باقی‌مانده برای آنان پیاده‌روی در بعضی خیابان‌های شهر، خرید مختصر از دست‌فروشان و گفت‌وگو با دوستان است. محدود کردن همین امکان ساده، اقدامی عجیب و تعجب‌برانگیز است. متأسفانه شاهد آن هستیم که گروهی خاص روزبه‌روز بر محدودیت‌های اجتماعی شهروندان می‌افزایند و دامنه آزادی‌های فردی و اجتماعی را تنگ‌تر می‌کنند. نتیجه چنین رویکردی، تشدید فشارهای روانی بر مردمی است که پیش‌تر نیز زیر بار مشکلات اقتصادی و اجتماعی قرار دارند.

امروز خانواده‌ها علاوه بر مشکلات معیشتی با نگرانی‌های مربوط به سلامت، کمبود دارو، افسردگی و اضطراب روبه‌رو هستند. دخل‌وخرج بسیاری از خانوارها با یکدیگر تناسب ندارد و حقوق برخی کارکنان حتی تا دهم ماه نیز کفاف هزینه‌های زندگی را نمی‌دهد. در کنار این فشارها، محدودیت‌های مربوط به اعتراضات اجتماعی نیز بر نارضایتی‌ها افزوده است. این پرسش جدی وجود دارد که چرا گروهی می‌توانند آزادانه به تیم مذاکره‌کننده و مسئولان ارشد بتازند، اما اعتراض شهروندان به گرانی، مشکلات معیشتی، اخبار مربوط به پرونده‌های تراستی و تخلفات اقتصادی با محدودیت مواجه می‌شود؟ از مردم خواسته می‌شود به دلیل شرایط جنگی و حساسیت اوضاع کشور، سکوت کنند و اعتراض خود را کنار بگذارند. همزمان، همان امکانات محدود تفریحی و اجتماعی جوانان نیز هدف محدودیت‌های تازه قرار می‌گیرد؛ از دورهم‌نشینی در خیابان‌ها تا ممنوعیت قلیان و اجرای موسیقی در رستوران‌ها و کافه‌ها. واقعاً روشن نیست چرا باید پیاده‌روی شهروندان در خیابان آن‌ هم به این دلیل که به تعبیر برخی مسئولان «هدف مشخصی ندارند» مسئله‌ای انتظامی تلقی شود. شهروند برای قدم ‌زدن در فضای عمومی ملزم نیست، هدف خود را توضیح دهد. حتی اگر کسی بدون مقصد مشخصی در خیابان راه برود این موضوع به‌خودی ‌خود ارتباطی با وظایف نهادهای انتظامی ندارد.

همین پرسش درباره محدود کردن موسیقی مجاز در کافه‌ها و رستوران‌ها نیز مطرح است. چرا باید فعالیت یک واحد صنفی به دلیل پخش موسیقی مجاز با تهدید تعطیلی مواجه شود؟ گسترش مقررات محدودکننده بدون ارائه دلایل روشن و قابل دفاع، تنها بر احساس نارضایتی می‌افزاید. نگرانی اصلی این است که چنین تصمیم‌هایی، آگاهانه یا ناآگاهانه، به عصبانی‌تر شدن جامعه و نزدیک‌ شدن آن به نقطه جوش منجر شود. تجربه اعتراضات سال ۱۴۰۱ پس از جان ‌باختن مهسا امینی نشان داد که انباشت نارضایتی و فشارهای اجتماعی تا چه اندازه می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد.

امروز نیز افراد دلسوز و آگاه جامعه نگرانند که ادامه این روند به بروز ناآرامی‌های اجتماعی منجر شود. ضروری است مسئولان، به‌ویژه دولتمردان، نسبت به پیامدهای چنین تصمیم‌هایی حساسیت بیشتری نشان دهند و برای کاهش فشارهای اقتصادی، اجتماعی و روانی مردم اقدام کنند. جامعه بیش از هر زمان دیگری به آرامش نیاز دارد. نباید با محدود کردن ساده‌ترین امکانات زندگی روزمره، به‌ویژه برای جوانان، بر فشارهای موجود افزود و زمینه نارضایتی بیشتر را فراهم کرد.

✍فرزانه ترکان

@hooreechannel 🌹

زن بر دیوارنگاره‌ها، زن در خیابان؛ دو روایت متفاوت از زنانگی

پژوهشی که مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران درباره دیوارنگاره‌های دوره ششم مدیریت شهری، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، انجام داده است، از شکافی معنادار میان حضور واقعی زنان در شهر و بازنمایی آنان در سیمای رسمی تهران حکایت دارد. در میان ۱۰۰ دیوارنگاره ثابت، تنها ۱۵ اثر حاوی تصویر یا نمادی از زنان بوده‌اند.

مسئله فقط کمیت نیست: زنان در این تصاویر عمدتاً در مقام مادر، همسر، بازمانده، مراقب یا «مادر مقاومت» ظاهر می‌شوند و بازنمایی آنان به‌عنوان کنشگر مستقل اجتماعی و سیاسی بسیار محدود است. زن دانشجو، پژوهشگر، مدیر، ورزشکار و هنرمند معاصر و به‌ویژه دختران نوجوان و جوان سهم اندکی از این تصویر رسمی دارند.

✒️مرد به‌عنوان سوژه طبیعی عرصه عمومی تصور می‌شود، درحالی‌که زن برای حضور در این عرصه گویی نیازمند یک دلیل، نقش یا هویت خاص است. بنابراین، پیش از آنکه حتی بپرسیم زنان چگونه بازنمایی شده‌اند، خودِ کم‌بودن حضورشان در تصویر شهر حامل یک پیام است؛ گویی مرد سهم بیشتری از فضای عمومی و از حق دیده‌شدن در آن دارد، درحالی‌که جایگاه اصلی زن همچنان در ارتباط با خانه، خانواده و حوزه خصوصی تعریف می‌شود.

🟡در این نوع بازنمایی، زن اغلب در نسبت با شخص دیگری تعریف می‌شود: مادر کسی است، همسر کسی است، مراقب کسی است یا فقدان فرد دیگری را نمایندگی می‌کند؛ مانند مادر شهید. آنچه کمتر دیده می‌شود، زن به‌عنوان فردی مستقل و یک کنشگر است: زن دانشجو، پژوهشگر، معلم، کارگر، مدیر، ورزشکار، هنرمند یا حتی صرفاً یک شهروند زن که مستقل از شخص دیگری در شهر زندگی می‌کند و حق دارد در آن حضور داشته باشد. این تصویر کمتر دیده می‌شود و زن بیشتر در چارچوب همین نقش‌های جنسیتی تعریف شده است.

آنچه در عرصه عمومی می‌بینیم، زنانی یکدست و همگون نیستند. زنانی متعلق به نسل‌ها، طبقات، حرفه‌ها و شیوه‌های زندگی مختلف را می‌بینیم. زنان در دانشگاه، محیط کار، هنر، ورزش و عرصه‌های مختلف اجتماعی حضور دارند و این حضور بیشتر دیده می‌شود. بخش مهمی از این حضور نیز همراه با عاملیت است؛ یعنی زنان نه‌فقط در شهر حضور دارند، بلکه می‌خواهند خودشان درباره اینکه چگونه حضور داشته باشند و چگونه دیده شوند تصمیم بگیرند.

به همین دلیل شاید بتوانیم از یک تقابل بسیار معنادار صحبت کنیم: زن واقعی در خیابان و زنی که تصویرش بر دیوار خیابان نقش بسته است.

زنی که شهروندان در خیابان می‌بینند بسیار متکثرتر، مستقل‌تر و دارای عاملیت است، اما تصویری که روی دیوار منعکس می‌شود، بسیار محدودتر، ازپیش‌تعریف‌شده‌تر و کلیشه‌ای‌تر است.  

🌸منازعه موجود در سطحی عمیق‌تر بر سر «حق تعریف‌کردن» است: چه کسی زن را تعریف می‌کند، چه کسی تعیین می‌کند کدام زن شایسته دیده‌شدن است و چه کسی اختیار تصویر زن در فضای عمومی را دارد.

نسل جوان، زنان و دختران، با حضور هرروزه خود پاسخی عملی به این پرسش‌ها می‌دهند. آنها نه‌تنها می‌خواهند در شهر حضور داشته باشند، بلکه در بسیاری از موارد با شیوه حضورشان، حق خود بر شهر و حق بازنمایی خودشان را مطالبه می‌کنند و به دست می‌آورند.

✍پروانه حسینی
📎ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

تاثیر همسر ان بر مردان😍

@hooreechannel 🌹

آیا زندگی معمولی در ایران به یک مسئله اجتماعی تبدیل شده است؟

دکتر سعید معیدفر، جامعه‌شناس و مؤلف کتاب «جامعه‌شناسی مسائل اجتماعی ایران»، در تعریف و تحلیل مسائل اجتماعی با تأکید ویژه بر رویکرد برساخت‌گرایانه، به توصیف و تبیین مسئله اجتماعی می‌پردازد.
از نگاه او، مسئله اجتماعی صرفاً یک پدیده عینی و مستقل در بیرون نیست، بلکه وضعیتی است که توسط ادراک افراد جامعه ساخته و تعریف می‌شود.
در واقع امری که از نظر بخش مهمی از جامعه؛ نادرست، مشکل‌زا، شایع و قابل‌تغییر باشد، یک مسئله اجتماعی شمرده می‌شود.

بر اساس چارچوب فکری معیدفر، یک مسئله اجتماعی دارای چهار مشخصه و ویژگی بنیادین است:

۱- مفهوم مسئله زمانی به کار می‌رود که افکار عمومی به این نتیجه رسیده باشد که وضعیتی در تضاد با هنجارها و ارزش‌های جامعه است. پدیده‌هایی مسئله شمرده می‌شوند که سبب زحمت و آسیب بوده و از نظر اخلاقی یا اجتماعی، نادرست تلقی شوند.

۲- یک مشکل فردی مانند اخراج یک نفر از محل کار، مسئله اجتماعی نیست. شرایط منفی باید به قدری شایع، دشوار و جدی باشد که بخش قابل‌توجهی از افراد جامعه را درگیر کند و ساختارها را تحت تأثیر قرار دهد.

۳- در دل مفهوم مسئله اجتماعی، یک نوع نگاه عاملیت مدار پنهان است؛ به این معنا که جامعه باور دارد این وضعیت نامطلوب، یک تقدیر قطعی از پیش نوشته شده یا بلای طبیعی غیرقابل‌ تغییر نیست. مسئله اجتماعی قابل مدیریت است و با اراده، دخالت و برنامه‌ریزی انسانی می‌توان آن را تحت کنترل درآورد.

۴- آخرین و مهم‌ترین حلقه در شکل‌گیری مسئله اجتماعی آنست که جامعه به این باور رسیده باشد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت و حتماً باید برای رفع آن کاری انجام داد. تا زمانی که عزم و اراده‌ای برای حل یک امر نادرست شایع شکل نگیرد، امر یاد شده تبدیل به یک مسئله اجتماعی تکامل‌یافته نشده است.

خوانش من از دیدگاه معیدفر، این است که نهادهای حاکمیتی باید از رویکرد تقلیل‌گرایانه صرفاً امنیتی یا اقتصادی دست بردارند و بحران‌ها را به چشم یک «مسئله اجتماعی» ببینند تا با مشارکت عمومی و اراده جمعی قابل حل شوند.

با تطبیق شرایط کنونی جامعه ایران بر چارچوب نظری سعید معیدفر، زندگی معمولی در ایران امروز به معنای جامعه‌شناختی کلمه، از یک امر بدیهی و پیش‌پاافتاده خارج شده و به یک مسئله اجتماعی (Social Issue) تبدیل شده است.

در شرایط طبیعی، زندگی روزمره، میدان امور بدیهی است؛ بستری که در آن نیازهای ساده، تفریح، خرید، سفر و معاشرت بدون نیاز به درنگ عمیق یا صرف انرژی روانی مضاعف جریان دارد. اما زمانی که این بدیهیات مختل می‌شوند، زندگی عادی دیگر یک حق یا روند طبیعی نیست، بلکه به یک دستاورد پرهزینه تبدیل می‌شود. چند عامل بنیادین این چرخش را توضیح می‌دهند:

یک زندگی معمولی نیازمند سطحی از پیش‌بینی‌پذیری است. وقتی بی‌ثباتی اقتصادی، تورم افسارگسیخته و تغییرات مداوم سیاست‌گذاری‌ها، چشم‌انداز آینده را حتی برای فردای نزدیک مخدوش می‌کند، شیرازه امنیت روانی از هم می‌پاشد. در این فضا، تامین نیازهای نخستی مانند مسکن، خوراک و آموزش به دغدغه‌های پررنج روزمره تبدیل می‌شوند.

در شرایط رهاشدگی نظام اجتماعی، سنگینی بار نگاهداشت بقا در جبران ناکارآمدی‌های ساختاری مستقیماً بر دوش فرد و خانواده می‌افتد. شهروندان مجبورند برای ساده‌ترین حقوق خود مانند هوای پاک، اینترنت آزاد، داروی باکیفیت، جاده امن؛ بجنگند یا هزینه‌های جایگزین آن را بپردازند. در چنین فضایی، فرد به جای زیست روزمره، مدام در حال مدیریت بحران است.

با سیاسی شدن امر روزمره؛ تفریح، پوشش، سبک معاشرت و شادی، که باید در حوزه‌ی خصوصی و انتخابی شهروندان تعریف شود؛ در شرایط کنونی، به میدان تلاقی و گاه تقابل عاملیت فردی و ساختارهای رسمی تبدیل شده‌اند. وقتی سبک زندگی و انتخاب‌های روزمره زیر ذره‌بین هنجارگذاری‌های رسمی قرار می‌گیرد، «عادی بودن» و «معمولی زیستن» خود به نوعی کنش‌گری، مقاومت یا اصطکاک مستمر بدل می‌شود که به شدت فرسایشی است.....

متن کامل:

https://cutt.ly/ZyQv07rB

✍فریبا نظری
@hooreechannel 🌹

♻️بسیاری از مادران ایرانی دخترانشان را برای خانه داری تربیت میکنند نه برای یار و همسر شدن.
این مادران غافلند از اینکه دامادشان اول همدل و همسر میخواهد نه آشپز
غذا را میتوان از بیرون خرید ولی دلدار را نه!

یا پسرانشان را جوری تربیت میکنند که ماشین دارد ، خانه دارد ، طلا میخرد ولی همدم نیست ، شانه ای برای گریه کردن نیست .
همسری که چند نوع قندان در جهیزیه اش است و همه همیشه شسته و مرتب هستند و پر از قند
ولی یک چای سحر یا دم عصر با همسرش نمیخورد

بعضی ها کباب پز دارند
خیلی هم مواظبند نشکند یا خراب نشود
ولی هیچگاه فکر نمیکنند که با این ، کبابی بپزم و یک عصر با همسرم تو حیاط نوش جان کنیم و لذت ببریم .

خش دل همسر مهمتر است یا خش روی ماشین؟
واقعا ماشینی که مواظبش باشی خانمت درب آن را محکم به هم نزندولی در عوض دلش را در آن میشکنی به درد چه میخورد؟
اگر زد ضبطش را خراب کرد
بگو فدای سرت عزیزم
اگر سوارش شد و کوبید به دیوار به محض اینکه شنیدی بگو خودت سالمی؟ بگو فدای سرت .
میدانی چرا؟ چون همسرت است
یعنی فرم دیگری از خودت است

لباسی که برای همسرت نپوشی تا شاد شود به درد چه میخورد ؟
اگر همسرت زیبایی و خوش تیپی تو را دوست دارد، چرا معطلی؟
دوستی برای مشاوره نزد من آمده بود و گله میکرد از همسرش.
میگفت در مجلسی خانوادگی بودیم و همسرم با اینکه جوانترین بود لباسش شبیه مسن ترین فرد بود!
گفتم شاید جلو جمع خواسته سنگین باشد .
گفت در خانه بدتر است .
چقدر بد است مرد یا زن در خانه بسته به شغل مثلا بوی گازوئیل بدهد یا سر کله اش از تدریس گچی باشد یا همیشه بوی قرمه سبزی بدهد .نه ادکلنی
نه کنار هم نشستنی
نه درک احساسات طرف مقابل .
وقتی در خانه ای تلفن همراهت را کنار بگذار و زندگی کن.
به خودت برس، به خاطر خودت و همسرت .
مردان و زنان باید یادشان باشد که با همسرشان همخانه نیستند ، بلکه همسرند .
نگذاریم طرف مقابلمان احساس فقر و کمبود کند .

ما نباید برای خودمان زندگی کنیم ، بلکه باید برای همدیگر زندگی کنیم و همدیگر را شاد کنیم .
وقتی همسر شدیم ، باید همسری کنیم.
نه اینکه فقط به امورات خودمان برسیم
فرق نمیکند ، چه زن و چه مرد ، در همه زمینه ها ، گفتگو ، برنامه ریزی ، همکاری ، 
کار منزل ،بیرون رفتن ،خرید ، همه چیز با همکاری هم.
نگذاریم همسرمان احساس کند که ارزشش از ماشین یا قندان کمتر است .
با هم روزنامه بخوانیم ، جدول حل کنیم ، فکر کنیم ، برنامه ریزی کنیم
بهانه ای برای با هم بودن بتراشیم.
غرورمان را زیر پا بگذاریم .
احساس یکی بودن کنیم .
خودمان را بشکنیم و برای هم زندگی کنیم.
دل یکدیگر را بدست بیاوریم . لازم شد گذشت هم داشته باشیم . آنگاه اگر به امورات خودمان هم رسیدیم ایرادی ندارد. زن و شوهر مکمل هم هستند
هر دو حق زندگی دارند و هر دو باید از زندگی مشترک بهره مند شوند.
این منافاتی با شخصیت‌ زن و مرد نداردو نه مردسالاری است . نه زن ذلیلی...!
این  معنای درست زندگي است!

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹