♻️تلنگر 📚

ﺭﻭﺯﯼ ﭘﺴﺮﯼ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭ ﺑﺮ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﭘﺮپیچ ﻭ ﺧﻢ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﺪﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺳﺨﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﻪ ﺩﺭﻩ ﺳﻘﻮﻁ می کند ،
ﭘﺪﺭ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻓﻮﺕ می کند ﺍﻣﺎ ﭘﺴﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻣﺪﺍﺩﯼ ﻧﺠﺎﺕ می یاﺑﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ داده می شود

ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﯾﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﮐﻮﺩﮎ ﺑﻪﻣﻼﻗﺎﺕ ﺍﻭ می رود، ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ می شود ﮐﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮎ، ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺳﺖ!

ﺳﻮﺍﻝ:
ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭ ﮐﻮﺩﮎ ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭘﺲ ﺭﯾﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ؟!
چندثانیه فکر کنید سپس بخوانید؛

ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭﯼ ﭼﻨﮓ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭد!
ﺁﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ؟!

ﺍﮔﺮ #ﺗﻔﮑﺮ_ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻨﺴﯿﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﯾﻦﺳﻮﺍﻝ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ می دادیم،
ﺑﻠﻪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺴﺮ ﺑﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﻓﻘﻂ یک ﻣﺮﺩ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺋﯿﺲ ﺑﺎﺷﺪ؟!

ﺍﻣﺮﻭﺯه ﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺳﯿﺮ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﺗﻔﮑﺮ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺟﻨﺴﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ ...

«ﺗﻔﮑﺮ ﻗﺎﻟﺒﯽ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺍﯼ می تواند ﺑﺎشد.»

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

*♻️ وقتی علاقه جای عقل می نشیند.*
*دیکتاتورهای مقدس می سازد!!*

جامعه‌ای که انسان می‌سازد ، زنده است. اما جامعه‌ای که بت می‌سازد، آرام‌آرام می‌میرد. چرا؟چون بت‌ها نه پاسخ می‌دهند، نه عذرخواهی می‌کنند و نه اجازه می‌دهند کسی درباره‌شان سؤال بپرسد.

مقدس کردن انسان‌ها در کنار دروغ، بزرگ‌ترین خیانت به حقیقت است. وقتی کسی را مقدس می‌کنیم، در {واقع حق نقد او را از خودمان می‌گیریم.} انگار دهان خود را با نخ و سوزن دوخته‌ایم و کلید آن را هم به دست همان کسی داده‌ایم که نباید درباره‌اش سؤال کنیم. از آن پس، هر انتقاد، بی‌احترامی است، هر پرسش، خیانت و هر مخالف، دشمن است.
هیچ انسانی معصوم نیست. نه سیاستمدار، نه روشنفکر، نه استاد دانشگاه، نه فعال مدنی، نه رهبر،نه شاه، نه نویسنده و نه محبوب‌ترین چهره جامعه.((زیرا انسان بودن، یعنی امکان خطا داشتن. اگر کسی را از این قاعده مستثنا کنیم، در حقیقت او را از پاسخ‌گویی نیز معاف کرده‌ایم.))
قدرت، حتی پاک‌ترین انسان‌ها را هم وسوسه می‌کند و تحسین بی‌قیدوشرط، خطرناک‌ترین غذای قدرت است. کسی که هر روز فقط تشویق بشنود و هیچ نقدی نشنود، آرام‌آرام باور می‌کند که اشتباه نمی‌کند واحساس، خودمعصومیتی میکند..
مشکل از علاقه داشتن به افراد آغاز نمی‌شود، مشکل از جایی آغاز می‌شود که [{علاقه، جای عقل را می‌گیرد.}] آن روز دیگر رفتار افراد را نمی‌سنجیم، فقط از آن‌ها دفاع می‌کنیم. اگر موفق شوند، آن را نشانه نبوغ می‌دانیم و اگر شکست بخورند، برایشان هزار توجیه می‌تراشیم. در چنین فضایی، <حقیقت< دیگر معیار نیست بلکه <وفاداری> معیار می‌شود.

تاریخ نیز بارها همین هشدار را داده است. بسیاری از فجایع، محصول نبوغ سیاه یک مستبد نبودند، محصول سکوت مردمی بودند که جرئت نکردند به او بگویند: «اشتباه می‌کنی.» سکوت، همیشه از ترس زاده نمی‌شود، گاهی از تقدس زاده می‌شود. وقتی کسی را فراتر از نقد قرار می‌دهیم، در واقع او را فراتر از پاسخ‌گویی قرار داده‌ایم.

احترام با تقدس تفاوتی عمیق دارد. احترام یعنی خوبی‌های یک انسان را ببینی و در عین حال، اگر خطا کرد، شجاعت داشته باشی آن را به زبان بیاوری. اما تقدس، چشم را بر خطا می‌بندد. احترام، شخصیت را حفظ می‌کند. تقدس، حقیقت را قربانی شخصیت می‌کند.

تقدس، دشمن آزادی اندیشه است. جامعه‌ای که عادت کند برای برخی افراد حریم ممنوعه بسازد، کم‌کم یاد می‌گیرد که سؤال نپرسد. نسلی تربیت می‌شود که به جای استدلال، به شخصیت‌ها استناد می‌کند، به جای بررسی شواهد، نام‌ها را تکرار می‌کند؛ و به جای اندیشیدن، تقلید را انتخاب می‌کند.

جامعه‌ای بالغ، جامعه‌ای نیست که قهرمان نداشته باشد، جامعه‌ای است که هیچ قهرمانی را بالاتر از حقیقت نداند.
انسان‌ها باید با استدلال سنجیده شوند، نه با احساسات،
با عملکردشان، نه با شهرتشان،
با پاسخ‌هایشان، نه با هاله‌ای از تقدس که اطرافشان ساخته شده است.
اگر روزی احساس کردی دیگر نمی‌توانی از کسی انتقاد کنی، همان لحظه از خودت بپرس: *آیا دیگری دهان مرا بسته است، یا خودم آن را دوخته‌ام؟*
*زیرا آزادی اندیشه از یک جمله آغاز می‌شود؛ جمله‌ای ساده اما نجات‌بخش :*
*(هیچ انسانی مقدس نیست و هیچ انسانی نباید از نقد مصون باشد. )*

✍مصطفی داننده

@hooreechannel 🌹

‍   عشق گاهی همین است: دستی که نمی‌گذارد زمین بخوریم

♦️راجر روزنبلَت، نیویورک‌تایمز — وقتی من و همسرم، جینی، بیرون از خانه قدم می‌زنیم، دست هم را می‌گیریم. رهگذران با لبخندی تأییدآمیز نگاهمان می‌کنند و این صحنه را صرفاً جلوه‌ای از عشق می‌بینند. البته که هست، اما درعین‌حال، ضرورتی عملی هم پشت آن نهفته است: اگر پای یکی از ما بلغزد، همیشه دست دیگری هست که او را محکم نگه دارد و کمک کند دوباره تعادلش را پیدا کند، درست مثل کشتی‌ای که کج می‌شود و دوباره به حالت اول برمی‌گردد. عشق و کارآمدی دو رکن اساسی زندگی‌اند و دست‌دردست راه‌رفتن هر دو را در خود دارد: کمک می‌کند سر پا بمانیم، از هم مراقبت کنیم و به یکدیگر دلگرمی بدهیم.

♦️دست‌ها جنبه‌ای اساسی از وجود ما هستند. از زمانی که خداوند و انسان دست‌هایشان را به سوی یکدیگر دراز کردند، لمس دست‌ها معنایی فراطبیعی پیدا کرد. «دست» چنان معانی گسترده‌ای دارد که حتی مفهوم کمک‌کردن را هم در بر می‌گیرد: «دستی برسان». نماد کار و تلاش هم هست: «دست‌به‌کار شوید»، نشانۀ تأیید و تحسین است: «برایش دست بزنید»، و ابتدایی‌ترین نشانۀ تسلیم: «دست‌ها بالا!». برای قطعی‌کردن معامله با یکدیگر دست می‌دهیم و حتی گاهی سرنوشتمان را از روی خطوط کف همین دست‌ها می‌خوانیم.

♦️در دوران سالمندی، گرفتن دست یکدیگر راهی برای بازگشت به گذشته است. من و جینی روزگاری در دبیرستان دست‌های هم را می‌گرفتیم و امروز هم چنین می‌کنیم. اما این دست‌ها دیگر همان دست‌های سابق نیستند. رنگشان تغییر کرده و بر پوستشان جاده‌هایی از چین‌وچروک و بزرگراه‌هایی آبی‌رنگ از رگ‌ها نقش بسته است. دست‌هایی که سختی‌های روزگار و توفان جنگ‌ها را پشت سر گذاشته‌اند. اینکه با وجود همۀ این دگرگونی‌ها هنوز دست‌های یکدیگر را می‌فشاریم، تا اندازه‌ای نشانۀ غرور و سرپیچی ما در برابر گذر زمان است. ما همچنان دوام آورده‌ایم و دست‌هایمان گواه زندۀ این تاب‌آوری‌اند.

♦️در نهایت، همۀ ما در این جهان مانند هانسل و گرتل، لرزان و درمانده، در جنگلی پر از ترس و هراس گم شده‌ایم. در میان توفان‌های بیرونی و دل‌نگرانی‌های درونی، احساس تنهایی و ترس می‌کنیم. اما وقتی دست یکدیگر را می‌گیریم، ترسمان اندکی فروکش می‌کند و با دلگرمی بیشتری به استقبال زندگی می‌رویم.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

کسی چه می‌داند آدم‌ها در کدام نقطه
از فروپاشی ایستاده‌اند؟

زنان گاهی از درون خسته و آشفته‌اند و
بیش از هر زمان دیگری به مکث، حمایت
و کمی مهربانی نیاز دارند.

اما هنوز خانه را مرتب می‌کنند، موهایشان
را شانه می‌زنند و چای می‌ریزند؛ انگار
هیچ آواری در دلشان فرو نریخته است.

انجام کارهای روزمره همیشه نشانهٔ آرامش
نیست؛ گاهی آدم فقط دارد زندگی راپیش
می‌برد، درحالی‌که کسی از فرسودگی روحی
و جسمی این ادامه دادن خبر ندارد.

قرار نیست رنج کشیدن را نشانهٔ قدرت
بدانیم یا از تحمل بی‌پایان آدم‌ها ستایش
کنیم.هیچ‌کس نباید برای اثبات توانمندی‌اش،
تنهایی بار زندگی را به دوش بکشد.

زنان حق دارند در اوج خستگی، مسیر
دیگری انتخاب کنند؛ بی‌آنکه احساس
گناه کنند.

شاید تغییر از همین‌جا آغاز شود؛ از جایی
که بتوانیم بی‌هراس از قضاوت بگوییم:

«امروز حالم خوب نیست؛
به کمی همراهی نیاز دارم.»

قدرت، همیشه در تحمل کردن نیست؛
گاهی در کمک خواستن، رها کردن و
آموختنِ این حقیقت است که ما هم
شایستهٔ عشق و آرامشیم؛ و دوست
داشتنِ خود، نخستین قدم برای بالا
بردن کیفیت زندگی و لذت بردن از آن
است.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

♻️ اخلاق ما ایرانی ها و نقش آن در انحطاط جامعه ایرانی از نگاه واقع بین خود ما

هرودوت ، مورخ یونانی ، با اینکه قاعدتا نمی‌بایست در ستایش ایرانیان غلوی کرده باشد   از دوره کوروش و ایرانیان هم عصر او در مورد دروغ و دروغگویی چنین یاد می کند : « چیزی که برای پارسی ، کردنش ممنوع است گفتنش هم جایز نیست  پارسی دروغگویی را ننگین ترین عیب می داند و شرم آورترین ...»

نگاهی به کتیبه های به جا مانده از دوران اقتدار ایرانیان بیندازید  به دعای داریوش بزرگ توجه کنیم : « خدایا این کشور را از  دشمن ، از خشکسالی و از دروغ نکاه دار ..‌.»

حال به روایت گزینفون شاگرد سقراط که تقریبا یک سده بعد از هرودوت می زیسته  در مقایسه بین ایرانیان عهد کوروش و عصر خودش ( دوره اردشیر دوم ) می آورد : « این روز ها خیلی ها فریب شهرت پارسی ها را می خورند و از جهت وفای به عهد و حفظ سوگند ، ولی همینکه آنها را نزد شاه می برند سرشان را از بدن قطع می کنند . این روزها افراد متمول را مثل جانیان حبس می کنند تا از آنها پول بگیرند  دیگر کسی نمی خواهد به لشکریان شاه ملحق شود .  روح سلحشوری در آنها به کلی مرده ، مملکتی نیست مثل پارس که در آن ، آن همه مردم از زهری که به دست دیگران به آنها خورانده می شود بمیرند .  تقوای پارسیان در آنها خاموش شده است و بر خلاف گذشته بی عدالتی ، حب منافع نامشروع ، وبی شرمی در نزد آنها ترقی کرده ...» 
به نظر شما این دو روایت با فاصله یک سده پیام آور چیست ؟
آیا انحطاط ایرانیان بر خلاف تبلیغات برخی باستانگرایان با حمله اعراب به ایران رخ داده است یا فساد وجاه طلبی وثروت اندوزی  موجب انحطاط اخلاقی واز هم پاشیدگی سلسله حکومتهای ایرانی شده است ؟

آری دروغ. ودروغ رمز از هم پاشیدگی سلسله های هخامنشی وساسانی بوده است
  و بی اخلاقی وفساد چنان در تاروپود یک امپراتوری ریشه می دواند که با یک حمله اسکندر واعراب بادیه نشین فرو می پاشد.

فساد هر حکومتی را از هم می پاشاند یا با حمله دشمن از بین می رود و یا از درون فرو می ریزد و تکه تکه می شود و به تاریخ می پیوندد .
حال به روایت متمادی جهانگردان در اعصار گذشته در سفر به ایران توجه کنیم .  روایت هایی مشابه با گزینفون دارند از جمله آلکسی سولینکوف شاهزاده روس که صد وچندسال پیش به ایران مسافرتی کرده در سیاحت نامه خود می نویسد :« درستی صفتی است که در ایران وجود ندارد ...دروغ بطوری در عادات و رسوم این طبقه ( طبقه نوکر و‌کاسب و دکاندار ) از مردم ایران ریشه دوانیده است که اگر احیانا یکنفره از آنها رفتاری به درستی انجام دهد رسماً از شما جایزه و پاداش می خواهد »
گوبینو دیپلمات فرانسوی در کتاب « سه سال در ایران » در مورد ایرانیان می گوید : « زندگی مردم این مملکت عبارت است از سرتا پا یک رشته توطئه و یک سلسله پشت هم اندازی ؛. فکر و ذکر هر ایرانی فقط متوجه این است که  کاری را که وظیفه اوست انجام ندهد .  ارباب ، مواجب گماشته خود را نمی دهد و نوکر تا می تواند ارباب را سرکیسه می کند  از بالا گرفته تا پایین در تمام مدارج و طبقات این ملت جز حقه بازی و کلاه برداری بی حد و اندازه وبدبختانه علاج ناپذیر ،
چیز دیگری دیده نمی شود و عجیب اینکه این اوضاع دلپسند آنان است ...»

جیمز موریه انگلیسی در مورد هموطنان ما چنین می گوید : « دروغ ناخوشی ملی و عیب فطری ایشان است و‌قسم شاهد بزرگ این معنی  ؛
قسم هایشان را ببینید ، سخن راست که این همه قسم ندارد  .   به جان تو   به جان خودم ،  به مرگ بچه ام ، به روح پدر و مادرم ،  به قرآن قسم ، به سلام و علیک ، به نام و نمک  به پیغمبر ، به قبله ، به امامان ، و.. هرآنچه که براحتی به زبانشان بیاید قسم می خورند تا دروغشان را به کرسی بنشانند ...»
(با برداشتی از کتاب جامعه شناسی خودمانی. حسن نراقی  )

از خود شروع کنیم  و به خود بیاییم.

    ✍ح درویشی
 
https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

این علومج عجیب!
رواداری در جامعه‌ی متکثر

١. ما دانشگاه تهرانی‌ها به دانشکده‌ علوم اجتماعی‌مان می‌گوییم علومج. لابد چون هم خوش‌آواست هم راحت و البته آوانگارد! اولین بار زمان کارشناسی برای یک جلسه‌ دانشجویی قرار شد بروم علومج. پاییز سردی بود در سال ٩۶ و حوالی غروب بود که رسیدم. یک عالم آدم با پلاکارد جمع شده بودند توی حیاط و شعار می‌دادند. ترس برم داشته بود. آن موقع هر دو سه سال یک‌بار دانشگاه و خیابان شلوغ نمی‌شد! وقتی رسیدم به جلسه، با نگرانی به دوستم گفتم این‌جا چه خبر است؟ برایش عادی بود. گفت نمی‌دانم تجمع چی‌چی‌ایست‌هاست برای اعتراض به فلان چیزیسم در فلان‌جا. ترسم بیشتر شد!

٢. گذشت و دو سال بعد - چندی بعد از قطعی اینترنت به‌خاطر اعتراضات آبان - دوباره گذرم خورد به علومج. این‌بار قرار بود برای یک پروژه‌ مشترک با یکی از انجمن‌ها جلسه داشته باشیم و از صبح رسیدم به دانشکده. تیپ‌های خاص دانشجوها اولین چیزی بود که به چشم می‌آمد. برای ما که در دانشکده‌ خودمان تقریبا هر روز درگیر بحث حجاب بودیم، آرایش خاص موها، اندازه‌ی مانتو و شال‌های رهای بچه‌های علومج عجیب بود. عجیب‌تر سبک‌های گوناگون حجاب بود. بلوز کوتاه و شلوار جین با روسری لبنانی، عبا - که آن‌موقع این‌قدر رواج نداشت - و مدل‌های خاص چادر.

٣. سال ١۴٠٢ روی پروژه‌ای کار می‌کردم درباره‌ زن‌، زندگی، آزادی در دانشگاه و دوباره رفتم علومج. شال‌های بلاتکلیف آمده بود روی شانه و تعداد دخترهای چادری بیش‌تر شده بود انگار. یکی از بچه‌ها که خودش محجبه بود می‌گفت دانشگاه کمیته‌ حجاب تشکیل داده و بیش‌تر دخترهایی که الان در دانشگاه بی‌حجابند، پیِ کمیته‌ انضباطی را به تن‌شان مالیده‌اند. مخالف این رویه بود و می‌گفت این‌کارها فقط فاصله‌ی بین ما محجبه‌ها و بی‌حجاب‌ها را بیش‌تر می‌کند.

۴. سال ۴٠٣ دوباره گذرم خورد به علومج و پدیده‌ عجیب دیگری پیش چشمم آمد. دخترانی بدون حجاب با موهای کوتاه رنگی که چفیه به گردنشان بسته بودند. دوستی که با او قرار داشتم توضیح می‌داد که این‌ها چپ‌های دانشکده هستند و فلسطین و حقوق Lgbtq و گرمایش جهانی به یک اندازه برایشان مهم است. از نظر او، حضور این چپ‌ها در دانشکده مهم بود چون اعتقاد داشت وقتی در جامعه  «چپ» داریم باید در دانشگاه هم داشته باشیم؛ حتی اگر فقط یک ژست ظاهری باشد.

۵. امروز برای شرکت در نشست مطالعات زنان رفتم علومج. انگار دیگر کمیته‌ حجاب وجود ندارد چون تعداد شال‌های روی شانه یا توی کیف! آن‌قدر زیاد شده بود که نمی‌شد همه را برد برای توجیه. دختر چادری و دختر بدون حجاب پشت میز بوفه نشسته بودند و قهوه می‌خورند. توی حیاط دختر چادری دیگری از دوستش که حجاب نداشت عکس می‌گرفت. آن‌طرف‌تر دو پسر قدبلند و یک دختر چادری و یک دختر بی‌حجاب و یک دختر محجبه با کت قرمز از ته دل به چیزی می‌خندیدند. انگار هر کدام از این قاب‌ها کارگردانی شده بود تا کلاژی از تکثر در جامعه‌ ایران را نشان دهد. ولی طراحی‌ای در کار نبود. این واقعیت این‌جاست.

۶. در متنی که یکی از اساتید نوشته بود می‌خواندم که شاید باحجاب و بی‌حجاب بتوانند هم‌زیستی داشته باشند، اما حجاب و بی‌حجابی نمی‌تواند. حرف درستی بود. یعنی من هم قبول دارم که مبانی انتخاب حجاب و مبانی کنار گذاردن حجاب در امروزِ ایران، چنان با هم تناقض دارند که نمی‌توانند به آشتی برسند. اما اگر حرف از هم‌زیستی است، در ساحت نظر و ایدئولوژی سیر نمی‌کنیم. هم‌زیستی رواداری می‌طلبد و رواداری به انسان‌هایی نیاز دارد که بدانند قرار نیست با دیگری در ساحت نظر به آشتی برسند. قرار است صرفاً دیگری را تحمل کنیم، او را بفهمیم، به صرف دیگری بودن طردش نکنیم و بتوانیم به درک مشترکی درباره‌ اشتراکاتمان دست یابیم. رساندن اختلافات نظری به زیست روزمره فاصله‌ها را روز به روز بیش‌تر می‌کند. شاید تا جایی که دیگر هم‌دیگر را نبینیم. آن‌وقت نیاز داریم هر ازگاهی به علومج سر بزنیم تا یادمان نرود دیگری‌ها هم‌چنان زنده‌اند و زندگی می‌کنند.

✍ روح الله طالبی

@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

یادت باشه، آدمایی که باهاشون معاشرت می‌کنی، حتی اگه خودت متوجه نباشی، کم‌کم روی طرز فکرت، حال و هوات و تصمیم‌هات اثر می‌ذارن.


پس به‌جای اینکه دنبال زیاد کردن تعداد دوستات باشی، دنبال آدمای درست باش؛ آدمایی که کنارشون رشد می‌کنی، نه آدمایی که از خودِ واقعی‌ات دورت می‌کنن.

کیفیت دوستی‌هامون مهم‌تر از تعداد دوستامونه.

دوستت هر رنگی که باشه تو هم همون رنگ رو میگیری.

به قول حضرت حافظ:
نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد!

اینستا گرام
@hooreechannel 🌹

زندگی بدون گوشی هوشمند برای من آسان‌تر شد، برای اطرافیانم سخت‌تر


بیش از یک سال پیش، گوشی هوشمندم را کنار گذاشتم و به‌جایش یک گوشی ساده گرفتم. از جهاتی، این تجربه موفقیت‌آمیز بوده است: وقت کمتری را صرف بالا و پایین‌کردن صفحات گوشی می‌کنم و بچه‌هایم دیگر مجبور نیستند برای جلب توجه من، مدام با ایکس و جیمیل رقابت کنند.

همان‌طور که انتظار داشتم، زندگی بدون این دستگاهِ همیشه حواس‌پرت‌کننده آسوده‌تر شده است. اما با گذشت زمان، دیگر نمی‌توانم هزینه‌های این دوری طولانی‌مدت از دنیای دیجیتال را نادیده بگیرم؛ هزینه‌هایی که نه خودم، بلکه اطرافیانم می‌پردازند.

فکر می‌کردم نداشتن گوشی هوشمند باعث شود بیشتر به دیگران وابسته شوم؛ مثلاً برای پیداکردن مسیر ناچار شوم از یک آدم واقعی آدرس بپرسم.
اما در عمل، وابستگی‌ام شکل دیگری پیدا کرد: به «گوشی‌های هوشمند دیگران» وابسته شدم. چه برای اسکن‌کردن کد منوی کافه‌ها، چه برای بازکردن بلیت‌های الکترونیکی و چه برای انجام کارهای روزمره، همیشه به گوشی اطرافیانم متکی بودم. در واقع، فقط خودم را از زحمت همراه‌داشتن گوشی هوشمند خلاص کرده بودم.

در موقعیت‌های اجتماعی هم متوجه شدم که بدون گوشی هوشمند، اغلب چیزی جز فردی دست‌وپاگیر و سربار دیگران نیستم. همان ویژگی‌هایی که گوشی ساده‌ام را به ابزاری عالی برای «قطع ارتباط» تبدیل کرده‌اند، باعث شده‌اند دیگران هم نتوانند به‌راحتی با من ارتباط برقرار کنند.

جالب اینکه مسائل خانوادگی هم انگیزۀ اصلی من برای کنارگذاشتن گوشی هوشمند بودند و هم باعث شدند دوباره به سراغش بروم. کنارگذاشتن گوشی هوشمند شاید کمک کند وقتی کنار عزیزانتان هستید، حضور عمیق‌تر و توجه بیشتری به آن‌ها داشته باشید، اما در موقعیت‌های بحرانی، دست‌وپایتان را برای کمک و حمایت از آن‌ها می‌بندد.

با وجود تمام این چالش‌ها، هنوز تصمیم نگرفته‌ام دوباره به گوشی هوشمند برگردم؛ دست‌کم تا این لحظه. مدام دودلم و نمی‌دانم کار درست چیست. از یک طرف، احساس می‌کنم باید دست از دشوارکردن زندگی دوستان و خانواده‌ام بردارم و بپذیرم که همراه‌داشتن گوشی هوشمند حالا بخشی از مسئولیت‌های یک فرد بالغ است.
از طرف دیگر، شاید مقاومت در برابر فشارهایی که همۀ ما را به این دستگاه‌ها وابسته کرده‌اند، به‌خودی‌خود ارزشمند باشد. یا شاید هم بتوان راه میانه‌ای پیدا کرد.

✍استفانی اچ. موری ٭نیویورک‌تایمز

   كانال برنامه ريزي استراتژيك توسعه؛

@hooreechannel 🌹

🔴 زنان دارای معلولیت؛ عبور از موانع تبعیض و نابرابری

📌 خیابان‌های نامناسب، حمل‌ونقل دسترس‌ناپذیر و دشواری ورود به بازار کار، بخشی از موانع پیش‌روی افراد دارای معلولیت است. اما زنان، این موانع را در کنار تبعیض جنسیتی و نگرانی‌های بیشتر درباره امنیت و آزار تجربه می‌کنند.

📌 گزارش «اعتماد» با روایت زندگی سمیه، ستاره و عرفانه نشان می‌دهد چگونه رفت‌وآمد روزانه، پیدا کردن شغل، استفاده از فضاهای عمومی و تصمیم‌گیری درباره زندگی شخصی، برای زنان دارای معلولیت با محدودیت‌های مضاعف همراه می‌شود؛ محدودیت‌هایی که استقلال و حق انتخاب آنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

📌 ناهید یارمحمدی، رئیس هیئت‌مدیره مرکز حمایت از معلولین ضایعات نخاعی ایران، در این گزارش از تقاطع جنسیت و معلولیت می‌گوید؛ وضعیتی که می‌تواند دسترسی به اشتغال، خدمات سلامت و حمایت در برابر خشونت را دشوارتر کند. البته تجربه همه این زنان یکسان نیست و شرایط اقتصادی، محیط زندگی و حمایت‌های اجتماعی نیز در آن نقش دارند.

📌 پیام روشن این روایت‌ها، ضرورت فرصت برابر، امنیت، دسترس‌پذیری و به‌رسمیت‌شناختن استقلال زنان دارای معلولیت است. آنان حق دارند تحصیل کنند، شاغل باشند، درباره زندگی خود تصمیم بگیرند و در جامعه نقش‌آفرینی کنند؛ بدون آنکه برای اثبات شایستگی‌هایشان، چند برابر دیگران از موانع عبور کنند.

🔗 متن کامل گزارش را در اعتمادآنلاین بخوانید:
https://www.etemadonline.com/tiny/news-797098

✍🏻 نیره خادمی
@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹

💬فاصله میان زنگ‌ها

قبلاً وقتی به خانه زنگ می‌زدم،دخترم با شوق گوشی را برمی‌داشت.گاهی هنوز درست سلام نکرده بودم که شروع می‌کرد به حرف زدن.از اتفاقی که افتاده بود.از چیزی که دیده بود.از چیزی که می‌خواست وقتی برگشتم برایم تعریف کند.مدتی است اما اتفاق کوچکی افتاده.زنگ می‌زنم...گوشی دیرتر برداشته می‌شود.گاهی حتی انقدر به برنداشتن گوشی ادامه می دهد که مادرش جواب می‌دهد و صدایش می‌کند...بعد می‌آید.سلام می‌کند.حرف می‌زنیم.همان دختر است.من هم همان بابا هستم.اما انگار دنیای میان ما کمی بزرگ‌تر شده است....دوست‌ها آمده‌اند.علایق تازه آمده‌اند.چیزهایی پیدا شده‌اند که می‌توانند آن‌قدر سرگرمش کنند که صدای زنگ تلفن بابا، دیگر مهم‌ترین اتفاق آن لحظه نباشد.

اولش کمی دلم گرفت.بعد یادم آمد تمام این سال‌ها قرار بوده همین اتفاق بیفتد.من قرار نبود تمام دنیای دخترم بمانم.قرار بود جایی امن در دنیایی باشم که هر روز بزرگ‌تر می‌شود.شاید پدر بودن همین تناقض عجیب باشد:سال‌ها دست کودکی را می‌گیری تا بتواند روی پاهای خودش بایستد و درست وقتی روی پاهای خودش ایستاد، باید یاد بگیری کمی دستت را شل کنی....این روزها وقتی به خانه زنگ می‌زنم،دیگر فقط منتظر شنیدن صدایش نیستم.گاهی به همان چند زنگ اضافه هم گوش می‌دهم.به فاصله‌ای که زمانی وجود نداشت.فاصله‌ای که شاید دارد آرام‌آرام چیزی را به من خبر می‌دهد:دخترم دنیای خودش را پیدا می‌کند.و من دارم یاد می‌گیرم فاصله میان زنگ اول و برداشتن گوشی را هم دوست داشته باشم.

شاید استقلال دخترم,اول خودش را همین‌جا نشان داده باشد.

✍سهیل رضایی
@hooreechannel 🌹

آیا همه عقاید قابل احترام هستند؟

رایج شده که میگویند :
باید به عقايد دیگران احترام گذاشت" ؛
اگر احترام به معنای بدل نکردن اختلاف نظر به خشونت در عمل است ، این سخن سنجیده‌ای است . ولی اگر مراد آن است که من می‌توانم نسبت به عقیده‌ی شما بی‌تفاوت باشم ، می‌شود در آن مناقشه کرد !

من وقتی می‌توانم نسبت به عقیده‌ی شما  بی‌تفاوت باشم که عقیده‌ی شما هیچ تاثیری در زندگی من نگذارد و مرا از حقی محروم نکند . اگر همسایه‌ی من به پانزده خدا باور داشته باشد ، ولی این باور او باعث نمی‌شود زباله‌هایش را جلوی خانه‌ی من بریزد و مزاحمت صوتی و روانی برای من ایجاد کند ، من به عقیده‌ی او درباره‌ی خدایان احترام می‌گذارم ؛ یعنی به آن اهمیتی نمی‌دهم !

ولی اگر عقايد دیگری بر زندگی من اثری مستقیم یا نامستقیم بگذارد ، دیگر احترام بی‌معناست ! من باید به آن عقیده اهمیت بدهم . باید با شما وارد گفت‌وگو شوم . اگر اهل گفت‌وگو نیستید هر قدم عملی را بردارم برای این‌که از تاثیر عقايد شما بر زندگی خودم بکاهم . باید بتوانم از تحمیل عقايد شما بر زندگی خودم پیشگیری کنم..!

✍محمدرضا مهدوی

@hooreechannel 🌹

راهنمای کاربردی برای نکشتن زنان! «ویژه مردان»

⚠️راهکارهای ساده برای برخورد با زنانی که مطابق میل شما زندگی نمی‌کنند.

اگر دخترت رو با دوست‌پسرش دیدی و از رابطه‌شون خوشت نیومد، می‌تونی باهاش صحبت کنی و نظرت رو بهش بگی. لازم نیست بکشیش! 

⬅️دخترت ملک شخصی تو نیست.

اگر همسرت بدون اجازه تو از خونه بیرون رفت، می‌تونی درباره انتظاراتتون از زندگی مشترک حرف بزنی. لازم نیست بکشیش! 

⬅️زن بالغ برای رفت‌وآمدش به اجازه کسی نیاز ندارد.

اگر احساس کردی زنی با انتخابش «آبروت رو برده»، شاید بد نباشه یک بار از خودت بپرسی چرا آبروی تو باید به زندگی، بدن و انتخاب‌های یک زن وابسته باشه؟!

اگر دخترت تصمیم گرفت جور دیگه‌ای لباس بپوشه، می‌تونی سلیقه‌اش رو نپسندی. لازم نیست بکشیش! 

⬅️بدن یک زن متعلق به خودشه.

اگر به همسرت شک کردی، می‌تونی باهاش حرف بزنی. می‌تونی حتی تصمیم بگیری رابطه رو تموم کنی. اما لازم نیست بکشیش! 

⬅️هیچ سوءظنی مجوز قتل نیست.

اگر با زنت بحث شد، می‌تونی باهاش حرف بزنی. می‌تونی حتی باهاش مخالف باشی. لازم نیست بکشیش! 

⬅️زن‌ها هم فکر و عقیده خودشون رو دارن.

اگر خواهرت تصمیم گرفت با کسی ازدواج کنه که تو نمی‌پسندی، می‌تونی مخالفتت رو بیان کنی. اما لازم نیست بکشیش! 

⬅️زندگی یک زن متعلق به خودشه.

اگر همسرت خواست ازت جدا بشه، می‌تونی دلیلش رو بپرسی و برای حفظ رابطه تلاش کنی. اما اگر دیگه نمی‌خواست با تو زندگی کنه، لازم نیست بکشیش!

⬅️زن‌ها حق دارن از رابطه‌ای که نمی‌خوان، بیرون بیان.

اگر زنی به خواستگاری یا پیشنهاد رابطه‌ت جواب رد داد، می‌تونی ناراحت بشی. می‌تونی شکست عشقی بخوری. اما لازم نیست بکشیش! 

⬅️«نه» گفتن حق یک زنه!

می‌شه با زن‌ها مخالف بود، ازشون عصبانی شد، انتخاب‌هاشون رو نپسندید و با همه این‌ها، نکشتشون!

 @Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

آدم‌های باشعور حتی وقتی از کسی دلخورن، حرمتش رو نگه می‌دارن. عصبانیت براشون مجوز تحقیر کردن دیگران نیست.

یکی دیگه از نشونه‌های شعور اینه که وقتی کسی از چیزی ناراحته، به جای اینکه بگن «این که چیزی نیست»، سعی می‌کنن بفهمن چرا اون موضوع براش مهمه.

آدم باشعور می‌دونه که هر حرف درستی رو نباید هر جایی و به هر شکلی به زبون آورد. گاهی شیوه گفتن یه حقیقت، از خود اون حقیقت مهم‌تره.

یکی دیگه از نشونه‌های شعور اینه که وقتی کسی بهشون اعتماد می‌کنه و از دردهاش می‌گه، بعدها از اون حرف‌ها علیه خودش استفاده نمی‌کنن.



یکی از قشنگ‌ترین نشونه‌های شعور اینه که موفقیت دیگران رو بدون حسادت و بدون اینکه بخوان کوچیکش کنن، تبریک می‌گن.

آدم باشعور می‌فهمه که همه قرار نیست مثل اون فکر کنن، مثل اون زندگی کنن یا انتخاب‌های مشابهی داشته باشن. تفاوت رو دلیلی برای بی‌احترامی نمی‌دونه.

یکی دیگه از نشونه‌های شعور اینه که وقتی اشتباه می‌کنن، به جای توجیه کردن و مقصر دونستن بقیه، مسئولیت رفتارشون رو می‌پذیرن و عذرخواهی می‌کنن.

و شاید یکی از مهم‌ترین نشونه‌های شعور این باشه که با آدم‌هایی که هیچ منفعتی براشون ندارن، همون‌قدر محترمانه رفتار می‌کنن که با آدم‌های مهم و تأثیرگذار زندگیشون.

چون شعور واقعی آدم‌ها رو بیشتر از حرف‌های قشنگشون، می‌شه از رفتارشون با دیگران شناخت.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

زندگی در سالن انتظار

ایرانی یعنی آدمی که همیشه منتظر است. منتظر اتفاقی که قرار است بیفتد، خبری که قرار است برسد، تصمیمی که قرار است گرفته شود و گرهی که قرار است باز شود.
انگار زندگی برای او چیزی نیست جز نشستن در سالن انتظار تاریخ، با این تفاوت که نه شماره‌ای دارد، نه نوبتش معلوم است و نه کسی تضمین کرده بالاخره صدایش خواهند زد.

امروز ایرانی نشسته تا ببیند دوباره جنگ می‌شود یا نه، دموکرات‌ها کنگره و سنا را می‌برند یا نه، عربستان و یمن پدر هم را در می‌آورند یا نه،  دلار پایین می‌آید یا نه، قیمت‌ها باز هم بالا می‌روند یا نه، می‌تواند واکسن آنفلوآنزا بزند یا نه فردا کار پیدا می‌کند یا نه، پولش تا آخر ماه می‌رسد یا نه، اصلاً فردا صبح که از خواب بیدار می‌شود، هنوز می‌تواند برای زندگی‌اش برنامه‌ای داشته باشد یا نه!

چه زندگی عجیبی! آدمی که هزاران کیلومتر با ینگه دنیا فاصله دارد، باید نتیجه انتخابات آمریکا را با اضطراب دنبال کند، نه به خاطر علاقه به سیاست داخلی ایالات متحده بلکه چون ممکن است فردای زندگی‌اش به آن گره خورده باشد.
باید اخبار جنگ را دنبال کند، چون یک موشک در نقطه‌ای از خاورمیانه می‌تواند زندگی‌اش را به پایان برساند یا کشورش را ویران کند، باید قیمت دلار را چک کند، چون پولی که دیروز داشت، شاید امروز دیگر همان پول نباشد.

ایرانی حتی وقتی می‌خواهد یک کار معمولی انجام بدهد، باید اول از آینده اجازه بگیرد! می‌خواهی ماشین بخرد؟ می‌خواهد خانه عوض کند؟ می‌خواهد ازدواج کند، بچه‌دار شود، کسب‌وکاری راه بیندازد یا برای تعطیلات برنامه بریزد؟ باید صبر کند چون هنوز معلوم نیست فردا چه می‌شود! و این «چه می‌شود» لعنتی، سال‌هاست دست از سر زندگی‌اش برنمی‌دارد.

قرار بود با توافق هسته‌ای اوضاع بهتر شود، قرار بود با رفتن یک دولت و آمدن دولت دیگر چیزی عوض شود، قرار بود تحریم‌ها برداشته شود، تورم مهار شود، رابطه با دنیا عادی شود و سفره مردم رنگی بگیرد و ایرانی منتظر ماند و صبر کرد و هر بار یک وعده، یک انتخابات، یک مذاکره، یک توافق یا یک بحران تازه آمد و به او گفت: فعلاً دست نگه دار، هنوز وقتش نرسیده!

حالا دیگر حتی معلوم نیست باید منتظر چه چیزی باشد. منتظر تغییر باشد یا تحمل وضع موجود؟ منتظر صلح باشد یا جنگ؟ منتظر توافق باشد یا شکست مذاکرات؟ منتظر کاهش قیمت‌ها باشد یا خودش را برای گرانی بعدی آماده کند؟ منتظر خبر خوب باشد یا از همین حالا نگران خبر بد بعدی شود؟

در این میان اما انگار قرار نیست ما کاری بکنیم، قرار است ببینیم دیگران چه می‌کنند. ببینیم ترامپ چه می‌گوید، دموکرات‌ها چه می‌کنند، اسرائیل چه تصمیمی می‌گیرد، عربستان چه می‌کند، دلار چه می‌شود و دولت فردا چه وعده‌ای می‌دهد.
همه بازیگران روی صحنه‌اند و ما در سالن نشسته‌ایم، منتظر پایان نمایشی که هزینه بلیت آن را هم از جیب خودمان پرداخته‌ایم.

البته نمی‌شود از مردم خواست بی‌خیال باشند. وقتی تصمیم‌های سیاسی و اقتصادی مستقیماً زندگی‌شان را زیرورو می‌کند، نگرانی طبیعی است.
نمی‌شود به کسی که هر روز فقیرتر می‌شود گفت اخبار را دنبال نکن، نمی‌شود به کسی که از آینده می‌ترسد گفت مثبت فکر کن. این حرف‌ها بیشتر شبیه شوخی است تا راه‌حل.

اما باید یک چیز را فهمید، جامعه‌ای که مردمش مدام در انتظارند، فقط با با تورم، بی‌پولی و فقر روبرو نیست بلکه با کمبود امکان زندگی کردن مواجه است. مردمش نمی‌توانند زمان حال را مال خودشان بدانند، چون همیشه احتمال می‌دهند اتفاقی از راه برسد و همه‌چیز را به هم بریزد.

درد این است که  آن‌قدر منتظر مانده‌ایم که گاهی فراموش می‌کنیم قرار بود زندگی کنیم، نه اینکه فقط منتظر بمانیم ببینیم چه بلایی قرار است سرمان بیاید.

✍مصطفی داننده

@hooreechannel 🌹

هنرِ زمین خوردن
(چرا کودکان باید با مشقت بزرگ شوند، نه با درد و رنج؟

🔻 بعضی پدر و مادرها دلشان می‌خواهد فرزندشان هیچ‌وقت سختی نکشد. پیش از آنکه زمین بخورد، دستش را می‌گیرند؛ پیش از آنکه اشتباه کند، راه درست را نشانش می‌دهند و پیش از آنکه با مشکلی روبه‌رو شود، خودشان آن را حل می‌کنند. در مقابل، والدینی هم هستند که می‌گویند: «بگذار سختی بکشد تا قوی شود.» انگار میان این دو راه، انتخاب دیگری وجود ندارد. اما کودکان نه با آسایشِ بی‌وقفه رشد می‌کنند و نه با رنج کشیدن. آنچه به رشدشان کمک می‌کند، تجربه دشواری در فضایی امن و حمایتگر است.

▪️ میان «مشقت» و «درد و رنج» تفاوتی اساسی وجود دارد. مشقت یعنی کودک برای رسیدن به خواسته‌اش تلاش کند، گاهی ناکام بماند، مسئولیت بپذیرد و راه تازه‌ای پیدا کند. اما رنج زمانی شکل می‌گیرد که این دشواری با تحقیر، تهدید، خشونت یا احساس تنهایی همراه شود. کودکی که در مسابقه شکست می‌خورد، فرصتی برای شناختن ناکامی پیدا کرده است؛ اما اگر پس از شکست بشنود «تو هیچ‌وقت به جایی نمی‌رسی»، دیگر فقط با ناکامی مواجه نیست. او ممکن است شکست در یک کار را با بی‌ارزشیِ خودش اشتباه بگیرد.

▪️ کودکی را تصور کنید که می‌خواهد بند کفشش را ببندد. چند بار تلاش می‌کند و موفق نمی‌شود. مادری که فوراً بند کفش را می‌بندد، ناخواسته فرصت تمرین را از او می‌گیرد. مادری که با بی‌حوصلگی سرزنشش می‌کند، تلاش را به تجربه‌ای تلخ تبدیل می‌کند. اما مادری که کنارش می‌نشیند و می‌گوید «می‌دانم سخت است، یک بار دیگر امتحان کن؛ اگر لازم شد کمکت می‌کنم؛ من همین‌جا هستم»، به او درس مهم‌تری می‌دهد: می‌توان با دشواری روبه‌رو شد، بی‌آنکه در آن تنها ماند.

▪️ تاب‌آوری از همین تجربه‌های کوچک آغاز می‌شود. از منتظر ماندن برای نوبت بازی، پذیرفتن نتیجه یک امتحان، حل اختلاف با دوست یا جمع کردن وسایل شخصی. هیچ‌کدام از این موقعیت‌ها قرار نیست کودک را خرد کنند؛ قرار است توانایی‌هایش را کمی گسترش دهند. دشواریِ سازنده، متناسب با سن و توان کودک است. مسئولیت مرتب کردن اتاق برای یک دانش‌آموز می‌تواند تمرین استقلال باشد، اما سپردن نگرانی‌های مالی خانواده یا مسئولیت آرام کردن والدین به او، بارِ سنگینی است که به رشد تعلق ندارد.

▪️ گاهی بزرگ‌ترها گمان می‌کنند اگر کودک گریه کند یا ناراحت شود، حتماً تربیتشان اشتباه بوده است. در حالی که ناراحتی همیشه نشانه آسیب نیست. کودک حق دارد از باختن دلگیر شود، از شنیدن «نه» ناامید شود یا از تلاش دوباره خسته باشد. وظیفه والدین حذف همه این احساسات نیست؛ کمک به شناختن و گذر کردن از آنهاست. تفاوت بزرگی وجود دارد میان اینکه بگوییم «گریه نکن، چیزی نشده» و اینکه بگوییم «می‌فهمم ناراحتی؛ وقتی آماده شدی، با هم فکر می‌کنیم چه کار می‌شود کرد.»

▪️ در سوی دیگر، نباید سخت‌گیری را با تربیت اشتباه گرفت. جمله‌هایی مانند «ما هم سختی کشیدیم و آدم شدیم» به‌تنهایی توجیه مناسبی برای محروم کردن کودک از امنیت و محبت نیستند. بعضی تجربه‌ها انسان را پخته‌تر می‌کنند و بعضی تجربه‌ها زخمی بر جا می‌گذارند که سال‌ها بعد هم در روابط و تصمیم‌های او دیده می‌شود. قرار نیست کودک برای یاد گرفتن مسئولیت، از محبت محروم شود یا برای مستقل شدن، احساس کند هیچ‌کس پشتیبان او نیست.

▪️ هنر والدگری شاید همین باشد: بدانیم چه وقت باید دست کودک را بگیریم و چه وقت تنها یک قدم عقب بایستیم. اجازه بدهیم اشتباه کند، اما تحقیر نشود؛ شکست بخورد، اما ارزشمندی‌اش زیر سؤال نرود؛ تلاش کند، اما بارِ بیش از توانش را به دوش نکشد. قرار نیست فرزندانمان هرگز زمین نخورند. قرار است وقتی زمین می‌خورند، برخاستن را یاد بگیرند و مطمئن باشند زمین خوردن، قرار نیست زخمی عمیق بر جانشان بنشاند.

✍️ مصطفی سلیمانی
‌
https://t.me/tarbiat_minh
@hooreechannel 🌹

💬قبلا ؛ بیرون برام مهم بود ... الان : درون !

پیامی دریافت کردم از یک هم‌گروهی مجازی حاوی متنی بلندبالا که ضمن ابراز محبت، سراسر عذرخواهی و ابراز پوزش بود از من؛ بابت چی؟ بابت اینکه در متن تشکری که در آن گروه گذاشته، نام من از قلمش افتاده! حالا ضمن بیان لطفی که به من دارد، دارد بابت اینکه از من تشکر نکرده، عذرخواهی می‌کند! انگار پرت شده باشم به دنیایی دیگر همان‌قدر متعجب شدم. نه تنها یادم نمی‌آمد کجا چیزی نوشته و کی، بلکه اصلا یادم نیامد که متنش در چه مورد بوده!
تعجبم از این رفتار همان‌قدر زیاد بود که از آن آدم «پیش از این» خودم!!! نمی‌دانم آن آدم کجا رفته که این زن جدید دیگر آن را یادش نمی‌آید. آدم جدید اصلا نه منتظر تشکری ست نه از تشکر و تحسین نشدن ناراحت می‌شود.

بعد کمی به گذشته‌تر که رفتم یادم آمد دلم می‌خواست نوشته ام را با نامم بگذارند. اما حالا، فقط خوشحال می‌شوم کلماتم حاوی حال خوب باشند فرقی نمی‌کند امضایی پایشان باشد. یادم می‌آید آن آدم قبلی، در بیرون از خودش دنبال خودش بود. دروغ چرا، سرچ می‌کرد ببیند کجاها وجود دارد!!!
این روزها، بیشتر وقتش را درون خودش می‌گذراند. خودش را آنجاها سرچ می‌کند. بیشتر آشنای خودش شده. منتظر است خودش خودش را بپذیرد.
تعجب نکردم از خودم که ابراز نکردن یا ابراز تشکر آن دوست، توفیری  نداشت برایم. صد البته که آدمی، دوست دارد مقبول باشد. تایید شود. اما اولویت تایید درون است. وقتی دنیایت در ساحل خودت آرام گرفته، دیگر امواج کاری به قایق تو ندارند...

✍محبوبه‌ احمدی
@chehel_salegi
@hooreechannel 🌹

«چندوظیفگی سمی» دارد مغز شما را نابود می‌کند

♦️جولی کر، واشینگتن‌پست — در زندگی پرمشغلۀ امروز، چندوظیفگی، یعنی انجام هم‌زمان چند کار، به عادتی روزمره تبدیل شده است. چه در محیط کار و چه در اوقات فراغت، مدام حواسمان را میان چند فعالیت تقسیم می‌کنیم: وسط جلسه ایمیل‌هایمان را چک می‌کنیم، هنگام تماشای تلویزیون در اینستاگرام می‌چرخیم یا موقع انجام کاری که به تمرکز عمیق نیاز دارد، مدام به اعلان‌ها پاسخ می‌دهیم.

♦️ساندی چپمن، مدیر مرکز سلامت مغز و استاد روان‌شناسی دانشگاه تگزاس در دالاس، می‌گوید: «خیلی‌ها چندوظیفگی را نشانۀ بهره‌وری بالا می‌دانند، اما «چندوظیفگی سمی» در واقع توهم بهره‌وری است. فکر می‌کنیم می‌توانیم هم‌زمان دو کار پیچیده را پیش ببریم، درحالی‌که مغز ما اساساً برای چنین کاری ساخته نشده است». البته همۀ انواع چندوظیفگی مضر نیستند، اما این رفتار می‌تواند به عادتی مشکل‌ساز و حتی اعتیادآور تبدیل شود که بر عملکرد مغز و دستگاه عصبی ما تأثیر می‌گذارد.

♦️چپمن می‌گوید: «وقتی مدام از کاری به کار دیگر می‌روید، مغزتان نمی‌تواند بلافاصله تمرکزش را بازیابد. این کار انرژی ذهنی‌تان را تحلیل می‌برد؛ مغز بیشتر کار می‌کند، اما بازده کمتری دارد». او چندوظیفگی را به خواندن هم‌زمان دو کتاب تشبیه می‌کند: «با این کار دو برابر اطلاعات یاد نمی‌گیرید، بلکه مدام رشتۀ مطلب را در هر دو کتاب گم می‌کنید». میل به انجام هم‌زمان چند کار به ساعات کاری محدود نمی‌شود و به اوقات فراغتمان هم سرایت می‌کند.

♦️چندوظیفگی مداوم می‌تواند پیامدهای جدی داشته باشد؛ عملکرد شغلی را مختل کند و به خستگی مفرط، استرس و فرسودگی شغلی بینجامد. این وضعیت توانایی تفکر عمیق را کاهش می‌دهد و ممکن است به حالتی منجر شود که به آن «مه‌مغزی» می‌گویند. پیامدهای آن به روابط عاطفی و اجتماعی هم کشیده می‌شود: زودرنجی، دشواری در برقراری ارتباط مؤثر با دیگران، واکنش‌های عاطفی سطحی یا غیرصادقانه و کاهش رضایت از کار و زندگی.

♦️چپمن می‌گوید: «نخستین نشانۀ چندوظیفگی سمی معمولاً فشار روانی است. اگر سؤال ساده‌ای از طرف یکی از همکارانتان باعث شود دلتان بخواهد با تندی جوابش را بدهید، احتمالاً مغزتان بر اثر حواس‌پرتی‌های مداوم یا هجوم محرک‌های مختلف بیش از حد تحت فشار قرار گرفته است». نشانه‌های دیگری هم برای تشخیص این وضعیت وجود دارد، اما چطور می‌توان از چرخۀ چندوظیفگی سمی رها شد؟

♦️دقت کنید در طول روز چند بار سراغ تلفن همراهتان می‌روید. ببینید چقدر می‌توانید در سکوت بنشینید و هیچ کاری نکنید. تک‌وظیفگی را تمرین کنید؛ یعنی هر بار فقط روی یک کار تمرکز کنید و در هر لحظه تنها از یک دستگاه استفاده کنید. از خانه بیرون بروید و با طبیعت ارتباط برقرار کنید؛ حتی شده چند دقیقه پابرهنه روی چمن راه بروید! همچنین از ابزارهایی کمک بگیرید که دسترسی به دستگاه‌ها را محدود می‌کنند و زمان استفاده از صفحه‌نمایش‌ها را کاهش می‌دهند.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

بدن در محاصره هنجارها:
تحلیلی جامعه‌شناختی از گذار بدن زیسته به بدن جنسیت‌یافته

✍ندا هنرجو | مهرماه ۱۴۰۵

📌بدن در علوم اجتماعی معاصر دیگر صرفاً یک واقعیت زیستی یا حاملِ خنثیِ هویت تلقی نمی‌شود.«بلکه به‌مثابه میدانی برای تعاملِ تجربه‌ی زیسته، قدرت، جنسیت و نظم اجتماعی فهم می‌شود.» در این میان، تمایز میان «بدن زیسته» و «بدن جنسیت‌زده» یکی از مهم‌ترین تمایزهای نظری برای تحلیل رابطۀ فرد و ساختار به‌شمار می‌رود. بدن زیسته به آن بُعد از وجود انسانی اشاره دارد که از درون تجربه می‌شود؛ بدنی که می‌بیند، حس می‌کند، حرکت می‌کند، درد می‌کشد و جهان را از درونِ فاعلیتِ حسیِ خویش درک می‌کند. در این معنا، بدن نه یک شیءِ بیرونی، بلکه خودِ شیوهٔ بودنِ انسان در جهان است. اما همین بدن، در بستر مناسبات اجتماعی، فرهنگی و جنسیتی، به‌تدریج از یک تجربۀ زیسته به یک بدنِ هنجارمند و جنسیت‌زده تبدیل می‌شود؛ بدنی که تحت نظارت نگاه دیگران، قواعد فرهنگی، انتظارات جنسیتی و سازوکارهای قدرت شکل می‌گیرد...

#بدنمندی_قدرت

◀️ برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

♻️پدرم هرگز ما را کتک نزد و همواره تنبیه خلاقه‌اي در کف داشت. مثلاً اگر فحش بد مي‌داديم، باید می‌رفتیم و دهان‌مان را سه بار زير شير آشپزخانه مي‌شستيم و اگر فحش خوب می‌دادیم، یک بار. من روزهای پرفحش کودکی‌ام را یادم است که هر چند دقیقه یک بار بالای روشویی توالت ایستاده‌ام و دارم آب می‌گردانم توی دهانم. هم‌زمان، نبردهای مرگباری را هم یادم است که بین خواهران و برادرانم به راه می‌افتاد و میادینی که کم از رینگ خونین نداشت. تنبیه پدرم در این مورد، بستن طرفین دعوا به همدیگر بود. البته سفت نمي‌بست اما شل هم نمی‌بست. طنابِ زردي داشت كه از بالاي كمد مي‌آورد و دو طرف متنفر از هم را به هم مي‌بست. زجر این تنبیه به این صورت است که شما حالاتي از آزار رواني تدریجی و مدام را تجربه می‌کنید چون طناب‌پیچ شده‌اید دقيقا به كسي كه چند ثانيه پيش با او كتك‌كاري كرده‌ايد. یک بار هم که در خانه فوتبال بازی می‌کردم و پنجره را با ضربه‌ای كات‌دار، خاکشیر کردم، پدرم چیزی نگفت. نگاهش کردم که آرام و با طمأنینه قندشکن را از داخل کابینت آشپزخانه برمی‌دارد و می‌رود به اتاق. داخل پذیرایی ایستادم و چند دقیقه بعد صدای ضربه‌هایی را شنیدم که از اتاق می‌آمد. آهسته سمت اتاق رفتم و پدرم را دیدم که مشغول شکستن قلّک‌م است. اسکناس‌های قلّکی را که یک سال برای جمع آوری پول‌هایش دندان روی جگر گذاشته بودم، می‌شمرد. وقتی آن‌ها را گرفته بود و دسته می‌کرد، پوزخند به لب داشت. فردا هم شیشه‌بُر آورد و همان پول‌ها را هزینه‌ي ساخت و ساز شیشه‌ي پنجره کرد.
تنبیه والدینِ دیگر در چنین مواردی، سیلی و چَک‌های افسری بود اما پدرم در مقابل این سنّت ایستاد و دست به ابداعات بدیع زد. خاطرم هست در ایام سیزده یا چهارده سالگی یک باری که کیف پولش را گذاشته بود روی طاقچه، دستم لغزید و دویست تومانی کش رفتم. اما فردای آن روز در کمال ناباوری دیدم که برخی وسائل کیف مدرسه‌ام نیست. پدرم در اقدامی مشابه، از غفلتم استفاده کرده بود و دقیقا مثل خودم به اموالم دست‌بُرد زده بود. البته تمام اين‌ها به خاطر هيبتي بود كه در آن سال‌ها از «بزرگ تر» در ذهن مان می‌ساختند و به خاطر احترامي كه ناخواسته در چشم‌مان داشتند. در عوض، ديروز وقتي به بچه‌ام گوشزد كردم نبايد دوستان مدرسه‌اش را به القاب زشت بخواند، چیزی نگفت. سرش توی تَبلِت بود و مشغول بازی‌های خونبار. با لحن محکم‌تری گفتم: «هیچ خوشم نمیاد پسرم از این حرف ها بزنه!» اما دیدم همان القاب را دارد حواله می‌دهد به یکی از شخصیت‌های بازی. باخته بود و از دست آدمکش‌های رایانه دمق بود. رفتم بالای سرش ایستادم و گفتم: «اگه یه بار دیگه حرف زشت بزنی، باید بری دهنت رو آب بکشی!» سرش را از روی تبلت بلند کرد و با تعجب گفت: «هان؟!» نگاهم می‌کرد. حرفم را دوباره تکرار کردم و دیدمش که تبلت را رها کرده روی مبل. روی پا می‌زد و بلند بلند قهقهه می‌زد. در نفس نفس زدن‌های بین خنده‌هایش گفت:

«یعنی این حرفت صد تا لایک داشت بابا!»

🔹چاپ شده در روزنامه «هفت صبح»

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

خطر جنگل شدن جامعه

این خطر را می‌شود حس کرد، وقتی جامعه به جایی می‌رسد که انسان خوب بودن، نه یک فضیلت، بلکه نوعی حماقت تلقی شود. جایی که صداقت نشانه ساده‌لوحی، انصاف نشانه ضعف و رعایت حق دیگران راهی برای عقب ماندن باشد.
 
در جنگل، قوی‌ترها زنده می‌مانند و ضعیف‌ترها خوراک آن‌ها می‌شوند. آنجا نه خبری از عدالت است، نه اخلاق و نه حقی فراتر از قدرت. خطرناک‌ترین اتفاق برای یک جامعه این است که آرام‌آرام به چنین جنگلی تبدیل شود. جایی که ثروتمندان زندگی فقرا را می‌بلعند، قدرتمندان از ناتوانی دیگران سود می‌برند و هرکس برای زنده ماندن، ناچار می‌شود بخشی از انسانیت خود را قربانی کند.
 
جامعه امروز ایران به‌شدت در معرض این خطر است. وقتی تورم و ناامنی اقتصادی، زندگی را به نبردی روزمره برای بقا تبدیل می‌کند، وقتی عده‌ای، از بحران‌ها ثروت می‌اندوزند و عده‌ای دیگر برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهایشان درمانده می‌شوند، مرز میان حق و ناحق نیز به‌تدریج فرومی‌ریزد.
 
این خطر را می‌شود حس کرد، وقتی جامعه به جایی می‌رسد که انسان خوب بودن، نه یک فضیلت، بلکه نوعی حماقت تلقی شود. جایی که صداقت نشانه ساده‌لوحی، انصاف نشانه ضعف و رعایت حق دیگران راهی برای عقب ماندن باشد.
 
در چنین وضعیتی، هرکس برای رفتار خود توجیهی پیدا می‌کند: «اگر گران نفروشم، ضرر می‌کنم»، «اگر من نخورم، دیگری می‌خورد»، «اگر راست بگویم، سرم کلاه می‌رود»، «اگر اصول اخلاقی‌ام را حفظ کنم، از زندگی عقب می‌مانم». کسی که دیروز از فساد بیزار بود، امروز برای منفعت شخصی‌اش چشم می‌بندد، کسی که زمانی دروغ را نکوهش می‌کرد، حالا آن را ابزار دفاع از خود می‌داند. نه لزوماً چون ناگهان بدتر شده‌اند، بلکه چون محیطی که در آن زندگی می‌کنند، هر روز هزینه درستکاری را بالاتر و پاداش فرصت‌طلبی را بیشتر می‌کند.
 
البته فشار اقتصادی همه را فاسد نمی‌کند و فقر نیز مجوز پایمال کردن حق دیگران نیست. مسئله این است که وقتی مردم احساس کنند هیچ قانون و نهاد قابل اعتمادی از حقوقشان محافظت نمی‌کند، اعتماد اجتماعی فرومی‌ریزد. هرکس به فکر نجات خودش می‌افتد، حتی اگر بهای نجاتش را دیگری بپردازد. در این چرخه، قربانی دیروز ممکن است به استثمارگر امروز تبدیل شود.
 
جنگل شدن جامعه از درنده شدن آدم‌ها شروع نمی‌شود بلکه آغاز آن وقتی کلید می‌خورد که مردم دیگر نمی‌توانند به یکدیگر اعتماد کنند.  وقتی هیچ‌کس مطمئن نیست دیگری انصاف خواهد داشت، همه برای دفاع از خود به بی‌انصافی پناه می‌برند. حاصل، مسابقه‌ای بی‌پایان است که در آن حتی برنده‌ها هم در جهانی ناامن زندگی می‌کنند.
 
جامعه را فقط با خالی شدن سفره‌ها نمی‌توان سنجید، باید دید برای پر کردن آن سفره‌ها، چه چیزهایی از انسان‌ها گرفته شده است. اگر بهای زنده ماندن، دروغ گفتن، زیر پا گذاشتن حق دیگران و کنار گذاشتن وجدان باشد، شاید افراد بیشتری دوام بیاورند، اما جامعه چیزی اساسی را از دست می‌دهد: امکان زندگی جمعی.
 
مسئولیت اصلی این وضعیت را نباید با موعظه اخلاقی بر دوش مردمی گذاشت که زیر فشار زندگی خم شده‌اند. جامعه‌ای که در آن درستکاری به زیان فرد تمام می‌شود، به قوانین عادلانه، نهادهای پاسخ‌گو و امنیت اقتصادی نیاز دارد نه فقط توصیه به خوب بودن و خوب زیستن! زیرا اخلاق، وقتی می‌تواند در جامعه ریشه بدواند که انسان برای شریف ماندن مجبور نباشد از ابتدایی‌ترین حقوق خود بگذرد.
 
اگر قرار باشد هرکس برای زنده ماندن، دیگری را قربانی کند، سرانجام همه در همان جنگلی گرفتار خواهند شد که خود، آگاهانه یا ناخواسته، به ساختنش کمک کرده‌اند.
 
در پایان بازهم تاکید می‌کنم، خطرناک‌ترین لحظه برای ایران زمانی است که دیگر کسی از بی‌اخلاقی شرمنده نباشد. وقتی همه از خوردن حق دیگران حرف بزنند، اما هرکس فقط برای خودش حق قائل باشد. آن روز، جنگل دیگر استعاره نیست، نام دیگری برای جامعه ماست.

 ✍️مصطفی داننده

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹