«چندوظیفگی سمی» دارد مغز شما را نابود می‌کند

♦️جولی کر، واشینگتن‌پست — در زندگی پرمشغلۀ امروز، چندوظیفگی، یعنی انجام هم‌زمان چند کار، به عادتی روزمره تبدیل شده است. چه در محیط کار و چه در اوقات فراغت، مدام حواسمان را میان چند فعالیت تقسیم می‌کنیم: وسط جلسه ایمیل‌هایمان را چک می‌کنیم، هنگام تماشای تلویزیون در اینستاگرام می‌چرخیم یا موقع انجام کاری که به تمرکز عمیق نیاز دارد، مدام به اعلان‌ها پاسخ می‌دهیم.

♦️ساندی چپمن، مدیر مرکز سلامت مغز و استاد روان‌شناسی دانشگاه تگزاس در دالاس، می‌گوید: «خیلی‌ها چندوظیفگی را نشانۀ بهره‌وری بالا می‌دانند، اما «چندوظیفگی سمی» در واقع توهم بهره‌وری است. فکر می‌کنیم می‌توانیم هم‌زمان دو کار پیچیده را پیش ببریم، درحالی‌که مغز ما اساساً برای چنین کاری ساخته نشده است». البته همۀ انواع چندوظیفگی مضر نیستند، اما این رفتار می‌تواند به عادتی مشکل‌ساز و حتی اعتیادآور تبدیل شود که بر عملکرد مغز و دستگاه عصبی ما تأثیر می‌گذارد.

♦️چپمن می‌گوید: «وقتی مدام از کاری به کار دیگر می‌روید، مغزتان نمی‌تواند بلافاصله تمرکزش را بازیابد. این کار انرژی ذهنی‌تان را تحلیل می‌برد؛ مغز بیشتر کار می‌کند، اما بازده کمتری دارد». او چندوظیفگی را به خواندن هم‌زمان دو کتاب تشبیه می‌کند: «با این کار دو برابر اطلاعات یاد نمی‌گیرید، بلکه مدام رشتۀ مطلب را در هر دو کتاب گم می‌کنید». میل به انجام هم‌زمان چند کار به ساعات کاری محدود نمی‌شود و به اوقات فراغتمان هم سرایت می‌کند.

♦️چندوظیفگی مداوم می‌تواند پیامدهای جدی داشته باشد؛ عملکرد شغلی را مختل کند و به خستگی مفرط، استرس و فرسودگی شغلی بینجامد. این وضعیت توانایی تفکر عمیق را کاهش می‌دهد و ممکن است به حالتی منجر شود که به آن «مه‌مغزی» می‌گویند. پیامدهای آن به روابط عاطفی و اجتماعی هم کشیده می‌شود: زودرنجی، دشواری در برقراری ارتباط مؤثر با دیگران، واکنش‌های عاطفی سطحی یا غیرصادقانه و کاهش رضایت از کار و زندگی.

♦️چپمن می‌گوید: «نخستین نشانۀ چندوظیفگی سمی معمولاً فشار روانی است. اگر سؤال ساده‌ای از طرف یکی از همکارانتان باعث شود دلتان بخواهد با تندی جوابش را بدهید، احتمالاً مغزتان بر اثر حواس‌پرتی‌های مداوم یا هجوم محرک‌های مختلف بیش از حد تحت فشار قرار گرفته است». نشانه‌های دیگری هم برای تشخیص این وضعیت وجود دارد، اما چطور می‌توان از چرخۀ چندوظیفگی سمی رها شد؟

♦️دقت کنید در طول روز چند بار سراغ تلفن همراهتان می‌روید. ببینید چقدر می‌توانید در سکوت بنشینید و هیچ کاری نکنید. تک‌وظیفگی را تمرین کنید؛ یعنی هر بار فقط روی یک کار تمرکز کنید و در هر لحظه تنها از یک دستگاه استفاده کنید. از خانه بیرون بروید و با طبیعت ارتباط برقرار کنید؛ حتی شده چند دقیقه پابرهنه روی چمن راه بروید! همچنین از ابزارهایی کمک بگیرید که دسترسی به دستگاه‌ها را محدود می‌کنند و زمان استفاده از صفحه‌نمایش‌ها را کاهش می‌دهند.

@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹

بدن در محاصره هنجارها:
تحلیلی جامعه‌شناختی از گذار بدن زیسته به بدن جنسیت‌یافته

✍ندا هنرجو | مهرماه ۱۴۰۵

📌بدن در علوم اجتماعی معاصر دیگر صرفاً یک واقعیت زیستی یا حاملِ خنثیِ هویت تلقی نمی‌شود.«بلکه به‌مثابه میدانی برای تعاملِ تجربه‌ی زیسته، قدرت، جنسیت و نظم اجتماعی فهم می‌شود.» در این میان، تمایز میان «بدن زیسته» و «بدن جنسیت‌زده» یکی از مهم‌ترین تمایزهای نظری برای تحلیل رابطۀ فرد و ساختار به‌شمار می‌رود. بدن زیسته به آن بُعد از وجود انسانی اشاره دارد که از درون تجربه می‌شود؛ بدنی که می‌بیند، حس می‌کند، حرکت می‌کند، درد می‌کشد و جهان را از درونِ فاعلیتِ حسیِ خویش درک می‌کند. در این معنا، بدن نه یک شیءِ بیرونی، بلکه خودِ شیوهٔ بودنِ انسان در جهان است. اما همین بدن، در بستر مناسبات اجتماعی، فرهنگی و جنسیتی، به‌تدریج از یک تجربۀ زیسته به یک بدنِ هنجارمند و جنسیت‌زده تبدیل می‌شود؛ بدنی که تحت نظارت نگاه دیگران، قواعد فرهنگی، انتظارات جنسیتی و سازوکارهای قدرت شکل می‌گیرد...

#بدنمندی_قدرت

◀️ برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید
@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

♻️پدرم هرگز ما را کتک نزد و همواره تنبیه خلاقه‌اي در کف داشت. مثلاً اگر فحش بد مي‌داديم، باید می‌رفتیم و دهان‌مان را سه بار زير شير آشپزخانه مي‌شستيم و اگر فحش خوب می‌دادیم، یک بار. من روزهای پرفحش کودکی‌ام را یادم است که هر چند دقیقه یک بار بالای روشویی توالت ایستاده‌ام و دارم آب می‌گردانم توی دهانم. هم‌زمان، نبردهای مرگباری را هم یادم است که بین خواهران و برادرانم به راه می‌افتاد و میادینی که کم از رینگ خونین نداشت. تنبیه پدرم در این مورد، بستن طرفین دعوا به همدیگر بود. البته سفت نمي‌بست اما شل هم نمی‌بست. طنابِ زردي داشت كه از بالاي كمد مي‌آورد و دو طرف متنفر از هم را به هم مي‌بست. زجر این تنبیه به این صورت است که شما حالاتي از آزار رواني تدریجی و مدام را تجربه می‌کنید چون طناب‌پیچ شده‌اید دقيقا به كسي كه چند ثانيه پيش با او كتك‌كاري كرده‌ايد. یک بار هم که در خانه فوتبال بازی می‌کردم و پنجره را با ضربه‌ای كات‌دار، خاکشیر کردم، پدرم چیزی نگفت. نگاهش کردم که آرام و با طمأنینه قندشکن را از داخل کابینت آشپزخانه برمی‌دارد و می‌رود به اتاق. داخل پذیرایی ایستادم و چند دقیقه بعد صدای ضربه‌هایی را شنیدم که از اتاق می‌آمد. آهسته سمت اتاق رفتم و پدرم را دیدم که مشغول شکستن قلّک‌م است. اسکناس‌های قلّکی را که یک سال برای جمع آوری پول‌هایش دندان روی جگر گذاشته بودم، می‌شمرد. وقتی آن‌ها را گرفته بود و دسته می‌کرد، پوزخند به لب داشت. فردا هم شیشه‌بُر آورد و همان پول‌ها را هزینه‌ي ساخت و ساز شیشه‌ي پنجره کرد.
تنبیه والدینِ دیگر در چنین مواردی، سیلی و چَک‌های افسری بود اما پدرم در مقابل این سنّت ایستاد و دست به ابداعات بدیع زد. خاطرم هست در ایام سیزده یا چهارده سالگی یک باری که کیف پولش را گذاشته بود روی طاقچه، دستم لغزید و دویست تومانی کش رفتم. اما فردای آن روز در کمال ناباوری دیدم که برخی وسائل کیف مدرسه‌ام نیست. پدرم در اقدامی مشابه، از غفلتم استفاده کرده بود و دقیقا مثل خودم به اموالم دست‌بُرد زده بود. البته تمام اين‌ها به خاطر هيبتي بود كه در آن سال‌ها از «بزرگ تر» در ذهن مان می‌ساختند و به خاطر احترامي كه ناخواسته در چشم‌مان داشتند. در عوض، ديروز وقتي به بچه‌ام گوشزد كردم نبايد دوستان مدرسه‌اش را به القاب زشت بخواند، چیزی نگفت. سرش توی تَبلِت بود و مشغول بازی‌های خونبار. با لحن محکم‌تری گفتم: «هیچ خوشم نمیاد پسرم از این حرف ها بزنه!» اما دیدم همان القاب را دارد حواله می‌دهد به یکی از شخصیت‌های بازی. باخته بود و از دست آدمکش‌های رایانه دمق بود. رفتم بالای سرش ایستادم و گفتم: «اگه یه بار دیگه حرف زشت بزنی، باید بری دهنت رو آب بکشی!» سرش را از روی تبلت بلند کرد و با تعجب گفت: «هان؟!» نگاهم می‌کرد. حرفم را دوباره تکرار کردم و دیدمش که تبلت را رها کرده روی مبل. روی پا می‌زد و بلند بلند قهقهه می‌زد. در نفس نفس زدن‌های بین خنده‌هایش گفت:

«یعنی این حرفت صد تا لایک داشت بابا!»

🔹چاپ شده در روزنامه «هفت صبح»

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

خطر جنگل شدن جامعه

این خطر را می‌شود حس کرد، وقتی جامعه به جایی می‌رسد که انسان خوب بودن، نه یک فضیلت، بلکه نوعی حماقت تلقی شود. جایی که صداقت نشانه ساده‌لوحی، انصاف نشانه ضعف و رعایت حق دیگران راهی برای عقب ماندن باشد.
 
در جنگل، قوی‌ترها زنده می‌مانند و ضعیف‌ترها خوراک آن‌ها می‌شوند. آنجا نه خبری از عدالت است، نه اخلاق و نه حقی فراتر از قدرت. خطرناک‌ترین اتفاق برای یک جامعه این است که آرام‌آرام به چنین جنگلی تبدیل شود. جایی که ثروتمندان زندگی فقرا را می‌بلعند، قدرتمندان از ناتوانی دیگران سود می‌برند و هرکس برای زنده ماندن، ناچار می‌شود بخشی از انسانیت خود را قربانی کند.
 
جامعه امروز ایران به‌شدت در معرض این خطر است. وقتی تورم و ناامنی اقتصادی، زندگی را به نبردی روزمره برای بقا تبدیل می‌کند، وقتی عده‌ای، از بحران‌ها ثروت می‌اندوزند و عده‌ای دیگر برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهایشان درمانده می‌شوند، مرز میان حق و ناحق نیز به‌تدریج فرومی‌ریزد.
 
این خطر را می‌شود حس کرد، وقتی جامعه به جایی می‌رسد که انسان خوب بودن، نه یک فضیلت، بلکه نوعی حماقت تلقی شود. جایی که صداقت نشانه ساده‌لوحی، انصاف نشانه ضعف و رعایت حق دیگران راهی برای عقب ماندن باشد.
 
در چنین وضعیتی، هرکس برای رفتار خود توجیهی پیدا می‌کند: «اگر گران نفروشم، ضرر می‌کنم»، «اگر من نخورم، دیگری می‌خورد»، «اگر راست بگویم، سرم کلاه می‌رود»، «اگر اصول اخلاقی‌ام را حفظ کنم، از زندگی عقب می‌مانم». کسی که دیروز از فساد بیزار بود، امروز برای منفعت شخصی‌اش چشم می‌بندد، کسی که زمانی دروغ را نکوهش می‌کرد، حالا آن را ابزار دفاع از خود می‌داند. نه لزوماً چون ناگهان بدتر شده‌اند، بلکه چون محیطی که در آن زندگی می‌کنند، هر روز هزینه درستکاری را بالاتر و پاداش فرصت‌طلبی را بیشتر می‌کند.
 
البته فشار اقتصادی همه را فاسد نمی‌کند و فقر نیز مجوز پایمال کردن حق دیگران نیست. مسئله این است که وقتی مردم احساس کنند هیچ قانون و نهاد قابل اعتمادی از حقوقشان محافظت نمی‌کند، اعتماد اجتماعی فرومی‌ریزد. هرکس به فکر نجات خودش می‌افتد، حتی اگر بهای نجاتش را دیگری بپردازد. در این چرخه، قربانی دیروز ممکن است به استثمارگر امروز تبدیل شود.
 
جنگل شدن جامعه از درنده شدن آدم‌ها شروع نمی‌شود بلکه آغاز آن وقتی کلید می‌خورد که مردم دیگر نمی‌توانند به یکدیگر اعتماد کنند.  وقتی هیچ‌کس مطمئن نیست دیگری انصاف خواهد داشت، همه برای دفاع از خود به بی‌انصافی پناه می‌برند. حاصل، مسابقه‌ای بی‌پایان است که در آن حتی برنده‌ها هم در جهانی ناامن زندگی می‌کنند.
 
جامعه را فقط با خالی شدن سفره‌ها نمی‌توان سنجید، باید دید برای پر کردن آن سفره‌ها، چه چیزهایی از انسان‌ها گرفته شده است. اگر بهای زنده ماندن، دروغ گفتن، زیر پا گذاشتن حق دیگران و کنار گذاشتن وجدان باشد، شاید افراد بیشتری دوام بیاورند، اما جامعه چیزی اساسی را از دست می‌دهد: امکان زندگی جمعی.
 
مسئولیت اصلی این وضعیت را نباید با موعظه اخلاقی بر دوش مردمی گذاشت که زیر فشار زندگی خم شده‌اند. جامعه‌ای که در آن درستکاری به زیان فرد تمام می‌شود، به قوانین عادلانه، نهادهای پاسخ‌گو و امنیت اقتصادی نیاز دارد نه فقط توصیه به خوب بودن و خوب زیستن! زیرا اخلاق، وقتی می‌تواند در جامعه ریشه بدواند که انسان برای شریف ماندن مجبور نباشد از ابتدایی‌ترین حقوق خود بگذرد.
 
اگر قرار باشد هرکس برای زنده ماندن، دیگری را قربانی کند، سرانجام همه در همان جنگلی گرفتار خواهند شد که خود، آگاهانه یا ناخواسته، به ساختنش کمک کرده‌اند.
 
در پایان بازهم تاکید می‌کنم، خطرناک‌ترین لحظه برای ایران زمانی است که دیگر کسی از بی‌اخلاقی شرمنده نباشد. وقتی همه از خوردن حق دیگران حرف بزنند، اما هرکس فقط برای خودش حق قائل باشد. آن روز، جنگل دیگر استعاره نیست، نام دیگری برای جامعه ماست.

 ✍️مصطفی داننده

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

زن‌کشی، سکوت و خشونت نهادی
🖍

✒️برای جلوگیری از حبس مردان به‌خاطر مهریه قانون می‌گذارند، برای قتل زنان سکوت می‌کنند!

نمایندگانی که حبس مردان به‌خاطر مهریه را یک آسیب اجتماعی قلمداد می‌کنند و فوراً دست به کار تصویب قانون می‌شوند، چرا خون ریخته‌شده زنان قربانی خشونت را نمی‌بینند و به آن واکنشی نشان نمی‌دهند؟!

سکوت درباره زن‌کشی مصداق خشونت نهادی علیه زنان است.

واقعیت این است، قوانینی که در حال حاضر برای تنظیم روابط اجتماعی و خانواده، حقوق افراد و محافظت از شهروندان وجود دارد، نه‌تنها کارکرد ندارند، بلکه بعضاً آسیب‌زننده هم هستند. وقتی سیاست‌گذار و قانون‌گذار به مسئله خشونت علیه زنان توجه نمی‌کنند، این سکوت به خشونت علیه زنان دامن می‌زند.

✅تلطیف و تقلیل خشونت و قتل زنان به اختلافات خانوادگی و صورت‌بندی این مسئله به‌عنوان یک موضوع شخصی، بهانه‌ای شده است که خشونت بی‌اهمیت تلقی شود و مراجع و نهادهای مسئول، از جمله قوه مقننه، ضرورتی برای مداخله و حمایت از زنان احساس نکنند. این شیوه مواجهه، زنان را به‌شدت در برابر خشونت آسیب‌پذیر کرده است. هر از چند روز، ما اشکال شدیدتر و بی‌رحمانه‌تری از خشونت مردسالارانه علیه زنان را در رسانه‌ها می‌بینیم، اما ظاهرا این موارد به‌عنوان پرونده‌هایی عادی در حوزه عمومی بایگانی می‌شوند.

🌸هیچ‌یک از مسئولان، حتی مسئولان زن، واکنشی به این اخبار نشان نداده‌اند و با قتل و خشونت علیه زنان به‌عنوان مسئله‌ای عادی و گریزناپذیر برخورد می‌کنند.

مردی سر زنش را گوش تا گوش می‌بُرد و در شهر می‌چرخاند، آن یکی دخترش را در انظار عمومی، در جوی کنار خیابان، می‌کشد، یکی دیگر خواهرش را مثله می‌کند و هر روز از صورت‌های خشن‌تری از خشونت پرده‌برداری می‌شود، اما همچنان به این پرونده‌ها مهر اختلافات خانوادگی می‌زنند.

🌸خشونت یک مسئله اجتماعی است و حداقل کاری که حکومت در دفاع از زنان می‌تواند انجام دهد، تصویب قوانین بازدارنده است، اما این کار به دلایل مختلف به نتیجه نرسیده است.

قوانین فعلی نه‌تنها برای محافظت از زنان بازدارنده نیستند و نقش محافظتی ندارند، حتی با مکانیسم‌های مختلف، خشونت  تسهیل می‌شود و در مواردی خانه به خطرناک‌ترین و ناامن‌ترین مکان برای زنان تبدیل شده است.

اما قانون‌گذاران حاضر یا قادر به دیدن این واقعیت نیستند و حمایت از جان و سلامت زنان را به نام حفظ خانواده کنار گذاشته‌اند.

چهارده سال است که یک لایحه را با جرح‌وتعدیل‌های مختلف و متعدد، تقریباً بی‌اثر کرده‌اند و همچنان می‌چرخانند؛ درحالی‌که در همین مدت، زنان بسیاری در پی بی‌پناهی قانونی به قتل رسیده‌اند و دچار صدمات جسمی و روانی شده‌اند.

📎ادامه مطلب
✍سیمین کاظمی
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

📜 پنج نیاز آقایون در رابطه عاطفی که کم پیش میاد درموردشون صحبت کنن!

- اجازه بده كمك كنه، مردها عاشق حس حمايت هستن ، اينكار باعث ميشه خودشون رو مفيد و ارزشمند بدونن.
- خوشحالى تو براى مردها مثل انرژی مثبته ، حال خوب تو، حال اون روهم خوب ميكنه، پس بيشتر روى خودت كاركن!
- مرد ها معمولا مستقيم وشفاف حرف ها رو بهترمى فهمن ، پس باهاشون رک باش، الكى دور نزن كه برداشت
اشتباه كنن!
- نياز به لمس ونوازش رو دست كم نگیر!
مردها هم مثل زنها, حتى شايد بيشتر، نيازمند ارتباط فيزيكى براى حس نزديكى و محبت ان.
- تحسين كردنشون فراموش نشه!
وقتى بهشون ميگی كه كارشون عاليه يا فلان چیزو خوب انجام دادن، حس ميكنن دوست داشتنی تر و مهم ترن.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

📍در ستایش ترس
(ترس چه چیزی درباره ما می‌داند که خودمان هنوز نمی‌دانیم؟)
✍️ #مصطفی_سلیمانی

🔻 در اتاق درمان، آدم‌ها معمولاً از ترسشان با صدای آهسته حرف می‌زنند؛ انگار اعترافی شخصی است. «می‌ترسم تنها بمانم.» «می‌ترسم جواب آزمایش خوب نباشد.» «می‌ترسم اگر حرفم را بزنم، دوستم نداشته باشند.» «می‌ترسم شکست بخورم.» پشت هرکدام از این جمله‌ها، زندگی یک نفر ایستاده است. ترس برای هر آدم شکل خودش را دارد. یکی را از یک تماس تلفنی می‌اندازد، دیگری را شب‌ها بیدار نگه می‌دارد و برای یکی دیگر آن‌قدر عادی شده که دیگر متوجه حضورش نیست.

▪️ بدن در برابر ترس، خیلی زود وارد عمل می‌شود. قلب تندتر می‌زند، نفس تغییر می‌کند، عضلات سفت می‌شوند و توجه آدم روی همان چیزی جمع می‌شود که احتمال خطر دارد. این واکنش قدمتی بیشتر از بسیاری از ترس‌های امروزی دارد. بدن هنوز همان کاری را می‌کند که برایش ساخته شده: پیدا کردن خطر و آماده شدن برای مواجهه با آن. یک پیام بی‌جواب، یک نگاه سرد، سکوت همسر یا فکر کردن به آینده هم می‌تواند همین واکنش را راه بیندازد.

▪️ آدم مضطرب معمولاً برای آرام شدن کاری انجام می‌دهد. تلفن می‌کند، سؤال می‌پرسد، پیام را چند بار می‌خواند، از یک موقعیت بیرون می‌آید، تصمیمش را عقب می‌اندازد یا مدام دنبال اطمینان گرفتن از دیگران است. چند دقیقه بعد حالش بهتر می‌شود. مغز همین بخش را خوب به خاطر می‌سپارد: «وقتی ترسیدم و فرار کردم، آرام شدم.» دفعه بعد، همان راه را سریع‌تر انتخاب می‌کند. به همین سادگی، ترس می‌تواند کم‌کم دامنه زندگی آدم را کوچک کند.

▪️ برای من، یکی از سؤال‌های مهم در کار با ترس این است: «از خود اتفاق می‌ترسی یا از معنایی که برایت دارد؟» مردی که از شکست کاری می‌ترسد شاید بیش از خود شکست، از نگاه خانواده‌اش بترسد. زنی که از پایان رابطه وحشت دارد شاید بیش از جدایی، از تصویری که بعد از آن درباره خودش پیدا می‌کند بترسد. این تفاوت کوچک، مسیر فهمیدن ترس را عوض می‌کند. وقتی معنای پنهانش پیدا شود، آدم می‌تواند دقیق‌تر بفهمد با چه چیزی روبه‌روست.

▪️ بعضی ترس‌ها اطلاعات مهمی درباره خودمان دارند. ترس از دست دادن، میزان دلبستگی را نشان می‌دهد. ترس از قضاوت، جایگاه نگاه دیگران را در زندگی ما آشکار می‌کند. ترس از شکست گاهی نشان می‌دهد که ارزش خودمان را چقدر به موفقیت گره زده‌ایم. برای همین، من معمولاً عجله‌ای برای خاموش کردن ترس ندارم. اول گوش می‌دهم ببینم چه می‌گوید. بعد باید دید حرفش چقدر با واقعیت بیرونی جور درمی‌آید.

▪️ در درمان، وقتی ترس زندگی فرد را محدود کرده باشد، مواجهه تدریجی می‌تواند کمک‌کننده باشد. کسی که از حرف زدن در جمع می‌ترسد، قدم‌به‌قدم وارد موقعیت‌هایی می‌شود که قبلاً از آنها دوری می‌کرد. اضطراب بالا می‌رود و بعد پایین می‌آید. فرد تجربه می‌کند که می‌تواند این احساس را تحمل کند و همچنان کاری را که برایش مهم است انجام دهد. همین تجربه‌های کوچک، به مرور تصویر آدم از توانایی خودش را تغییر می‌دهند.

▪️ من ترس را بخشی جدی از زندگی روانی آدم می‌دانم. ترس گاهی جلوی ما می‌ایستد و می‌گوید مراقب باش. گاهی هم سال‌ها بعد از تمام شدن یک اتفاق، همان‌جا می‌ماند و هر موقعیتی را شبیه گذشته می‌بیند. شناختن این دو موقعیت زمان می‌برد. شاید بلوغ روانی، جایی در همین تشخیص شکل می‌گیرد؛ اینکه بدانیم کجا باید گوش کنیم، کجا باید مکث کنیم و کجا با وجود ترس، یک قدم دیگر برداریم.

▪️ ترس اگر حرف می‌زد، احتمالاً همیشه جمله‌های دلنشینی نمی‌گفت. از چیزهایی می‌گفت که دوست داریم پنهانشان کنیم: وابستگی، تنهایی، نیاز به تأیید، ترس از دست دادن، ترس از پیر شدن، ترس از کافی نبودن. شاید یکی از فایده‌های روبه‌رو شدن با ترس همین باشد که آدم را با بخش‌هایی از خودش آشنا می‌کند که در روزهای آرام کمتر دیده می‌شوند. و گاهی همین شناخت، از خودِ شجاعت ارزشمندتر است.

‌
https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹

هنرت؟ لخت شدن!

🔺مردی جوان ویدئویی از خودش منتشر کرده با بالاتنه‌ی برهنه. تمرکز اصلی ویدئو بر نمایش بدن اوست و هیچ اتفاق دیگری در آن چند ثانیه نمی‌افتد.🔺

🔸به صورت هماهنگ یا غیر هماهنگ، زنان کامنت‌هایی با محتوای جنسی ذیل این پست منتشر کرده‌اند که بخشی از قابل انتشارهایش این‌هاست: «شهرستانم میای؟»،  «خرجت نیم لیتر عرقه...»،  «نرخ چند؟»،  «ما آخرین نسلی بودیم که پدرهای باحیا داشتیم.»، «وان‌نایتی»، «هنرت؟ لخت شدن.»،  «قضاوت نکنید شاید فقط خرابه.» و انبوه نظرات دیگری با محتوای صریح جنسی.

🔹کامنت‌های طعنه‌آمیز ذیل این پست با این هدف منتشر شده‌اند که استانداردهای دوگانه درباره‌ی زنان و مردان را به چالش بکشد. بارها پیش آمده که تصاویر منتشرشده توسط زنان با چنین کامنت‌هایی مواجه شده و حالا آن‌ها می‌خواهند نشان دهند مردان هم می‌توانند مخاطب این نوع ادبیات باشند.

🔻اما اگر کمی از این دوگانه‌‌ فاصله بگیریم، پدیده‌ی نمایش‌گری بدن - فارغ از جنسیت فاعل آن - یک مسئله‌ی جدی فرهنگی است که باید مورد توجه قرار بگیرد. شیءانگاری یا همان تقلیل فرد به بدن، ایجاد نارضایتی و شرمساری از بدن در دیگران، دامن زدن به الگوهای بدنی دستکاری‌شده، جنسی‌سازی حضور فیزیکی و قضاوت فرد بر اساس مولفه‌های ظاهری بخشی از پیامدهای این پدیده است.

▪️بدن، به‌عنوان سرمایه‌ی جنسی، می‌تواند مورد سوءاستفاده قرار بگیرد. اصرار بر تفکیک نمایشگری بدن از رفتارهای دارای دلالت جنسی، توهمی بیش نیست و احتمالا مورد توجه خود افرادی که به این کار مبادرت می‌کنند هم نباشد. [اتفاقاً بخش قابل‌توجهی از نمایشگری‌ و برهنگی با اغراض تلویحی جنسی انجام می‌شود.] اصولاً بدن طی زمان و مکان مشخصی که فعل جنسی رخ می‌دهد، موضوع فعل جنسی است. برهنگی و نمایشگری بدن این وجه را به حالت عمومی تسری می‌دهد که به دشواری می‌تواند از دلالت‌های جنسی تهی شود.

✔️ طبق پژوهش‌ها پیامدهای نمایشگری در وهله‌ی نخست متوجه خود افرادی خواهد شد که آگاهانه به این کار دست می‌زنند؛ از قضاوت شدن بر اساس بدن گرفته تا تقلیل‌یافتن به موضوع فعل جنسی. همین‌طور باید کلیشه‌های جنسیتی در این‌باره که نمایش بدن مردان را فاقد دلالت‌های جنسی می‌داند رد کرد. بدن‌مندشدن و در پی آن جنسی شدن، تاثیر قابل توجهی بر روابط عاطفی و اقتصاد توجه در فضای مجازی خواهد گذاشت که نیازمند آگاهی مداوم نسبت به پیامدهای سوء آن هستیم.

✍ روح الله طالبی توتی
پژوهش‌گر مطالعات جنسیت و زنان

@tadaeeat
@hooreechannel 🌹

♻️یک شرکت بزرگ قصد استخدام تنها یک نفر را داشت. بدین منظور آزمونی را برگزار کرد که تنها یک پرسش داشت.

پرسش این بود: شما در یک شب طوفانی سرد در حال رانندگی از خیابانی هستید. از جلوی یک ایستگاه اتوبوس در حال عبور کردن هستید.

سه نفر داخل ایستگاه منتظر اتوبوس هستند. یک پیرزن که در حال مرگ است. یک پزشک که قبلا جان شما را نجات داده و یک نفر که در رویاهایتان خیال ازدواج با او را دارید.

شما می توانید تنها یکی از این سه نفر را برای سوار نمودن انتخاب کنید. کدامیک را انتخاب خواهید کرد؟ دلیل خود را بطور کامل شرح دهید.

قاعدتا این آزمون نمی تواند نوعی تست شخصیت باشد زیرا هر پاسخی دلیل خاص خودش را دارد.

پیرزن در حال مرگ است، شما باید او را نجات دهید هر چند او خیلی پیر است و به هر حال خواهد مرد.

شما باید پزشک را سوار کنید زیرا او قبلا جان شما را نجات داده و این فرصتی است که می توانید جبران کنید. اما شاید هم بتوانید بعدا جبران کنید.

شما باید شخص مورد علاقه تان را سوار کنید زیرا اگر این فرصت را از دست بدهید ممکن است هرگز قادر نباشید مثل او پیدا کنید.

از دویست نفری که در این آزمون شرکت کردند، تنها شخصی که استخدام شد دلیلی برای پاسخ خود نداد. او نوشته بود:
سوئیچ ماشین را به پزشک می دهم تا پیرزن را به بیمارستان برساند و خودم به همراه همسر رویاهایم زیر باران منتظر اتوبوس می مانیم.

پاسخی زیبا و سرشار از متانتی که ارائه شد گویای بهترین پاسخ است و مسلما همه می پذیرند که پاسخ فوق بهترین پاسخ است اما هیچکس در ابتدا به این پاسخ فکر نمی کند.

چرا؟ زیرا ما هرگز نمی خواهیم داشته ها و مزیت های خودمان را (ماشین) (قدرت) (موقعیت) از دست بدهیم.

اگر قادر باشیم خودخواهی ها، محدودیت ها و مزیت های خود را از خود دور کرده یا ببخشیم گاهی اوقات می توانیم چیزهای بهتری به دست بیاوریم.

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

​شرف چیست؟ بی‌شرف کیست؟

​بی‌شرفی یعنی چه؟

بی‌شرف کسی نیست که کار بد می‌کند؛
بی‌شرفی یک ناسزا نیست. وضعیتی است که فرد ظرفیت انسان بودن را از دست داده (نوعی مرگ روانی) و انرژی روانی‌اش به سوی دیگری جریان ندارد، پس یا بی‌تفاوت است، یا تابع قدرت، یا برده‌ی ایدئولوژی.


​این همان روانی‌ست که برای حفظ خودش همه چیز را قربانی می‌کند حتی حقیقت را، حتی جان آدم‌ها را و تمام توان روانی‌اش خرج دفاع از موجودیت خودش، ترس‌های خودش، نفع‌های خودش، تصویر خودش و امنیت خودش می‌شود.

این فرد نمی‌تواند بیرون را ببیند، چون هر میزان توجه به دیگری مثل یک سوراخ در کیسه‌ی روانی‌اش است و می‌ترسد تمام شود.

مثل آبی که به دریا نمی‌ریزد و تبدیل به مرداب می‌شود.
​
​در واقع «بی‌شرفی» حالتی است که فرد برای محافظت از بودنِ بی‌زحمتش، حاضر است «شدنِ انسانی» را قربانی کند.

یک سازوکار دفاعی بیمارگونه که فرد برای اینکه در برابر درد، مسئولیت یا حقیقت نایستد، شروع می‌کند به توجیه‌سازی، تحریف، انکار.

نه برای اینکه نفهمد، برای اینکه نخواهد بفهمد چون فهمیدن، هزینه دارد.


​پس بی‌شرفی یعنی: «حقیقت را می‌بینم، اما برای راحتی خودم، انکار می‌کنم.»


این روان سوگ را نمی‌فهمند، نه چون دل ندارند، بلکه چون روانش وارد حالت حفاظت از تصویر خود شده.

​تویی که درگیر سوگ هستی و اشک می‌ریزی به خاطر همین شرف باید به خودت افتخار کنی، چون ذهنی که می‌تواند مرگ دیگری را نگه دارد، ذهنی که می‌تواند بگوید «این درد مال من هم هست»، یک ذهن معمولی نیست.


این غم، یعنی مسیر انسانی که هنوز می‌تواند نور یک غریبه را بفهمد، هنوز از رنج دیگری نمی‌گذرد.

پس اگر این روزها خم شده‌ای، گریه می‌کنی، نمی‌توانی تمرکز کنی، فکر و ذکرت کسانی‌ست که دیگر نیستند؛ این ضعف نیست. این میراث شرف است.

و تو، دقیقاً به همین دلیل، باید به خودت افتخار کنی.

✍دکترسارا اکبرزاده

@hooreechannel 🌹

مصائب پنهان «مادری جایگزین»

نتایج یک پژوهش نشان می‌دهد زنانی که به دلیل مشکلات اقتصادی در مسیر اهدای رحم و مادری جایگزین قرار می‌گیرند، مصائب نادیده‌ای دارند؛ فرآیندی که با پروتکل‌های درمانی دردناک آغاز شده و به جدایی از یک فرزند ختم می‌شود.

در موضوع رحم جایگزین، تبادل درآمد و هزینه اتفاق می‌افتد؛ موضوعی که یکی از ویژگی‌های بازار است: در مادری جایگزین کاری فیزیکی انجام می‌شود؛ به این معنا که مادر جایگزین یک کارگر انتزاعی است که برای کارفرما نقشی را ایفا می‌کند و باید در ضوابط خاص خود انجام شود. او باید همزمان به یک فرزند خدماتی بدهد و کارفرمایی دارد که حتی باید بابت تغذیه فرزند در رحمش به او پاسخگو باشد. در حقیقت این زن یک رابطه تعاملی با بدن خود برقرار می‌کند.

✒️علاوه بر این، یک کار عاطفی نیز در این روند وجود دارد و زن باید مدیریت عاطفی انجام دهد؛ یعنی انتظار شکل‌گیری عشق میان مادر جایگزین و جنین را نداریم، اگرچه ممکن است شکل بگیرد اما در این فرآیند مساله‌ای تقبیح شده است.

مهم‌ترین زمینه، عاملیتی است که در یک چارچوب مشروط شکل می‌گیرد: « این زنان اصولا در تنگنای اقتصادی سختی زندگی می‌کنند و سیاست خانواده را به سمت استفاده از راهکارهای کوتاه مدت برای تغییر شرایط اقتصادی خانواده می‌برند و سرمایه اقتصادی را در بدن خود جست‌وجود می‌کنند. انتخابگری این زنان گاهی در شرایطی صورت می‌گیرد که یا همسر آگاهی ندارد یا بعد از بحث‌های طولانی با آن موافقت می‌کنند.

باید پرسید این معامله چه دلالتهایی درباره بدن زن و مادری دارد؟

🟡گفته می‌شود که این کار با رضایت و انتخاب دو طرف انجام می‌شود، اما این نکته مغفول می‌ماند که رضایت و عاملیت این زنان چقدر اصالت دارد و واقعی است؟ چه ساختارهای پیدا و پنهانی این انتخاب را شکل می‌دهند؟ در حقیقا وجه استثماری موضوع کاملا نادیده گرفته می‌شود؟ مفهوم رضایت برای رحم جایگزین مثل رضایت برای تن‌فروشی است. آیا این زنان انتخابهای دیگری هم داشته‌اند؟

پژوهش‌ها نشان می‌دهد بخش زیادی از این زنان مشکلات مالی زیادی دارند، شغلی ندارند، همسرانشان بیکارند یا دچار سقوط اقتصادی شده‌اند و حالا به ناچار از بدن خود به عنوان سرمایه استفاده می‌کنند. برخی رحم جایگزین و اهدای تخمک را فرصت شغلی می‌دانند، اما با این توصیف تمام آن ساختار اقتصادی و سیاسی و اجتماعی را به طور کلی نادیده گرفته‌ایم.

رحم جایگزین و اهدای تخمک، به معنی کالایی شدن تولیدمثل و انسانیت‌زدایی از مادری و زن است: در این فرآیند زن به یک انکوباتور تبدیل می‌شود و بدنش به مثابه یک ماشین برای نگهداری جنین مورد استفاده قرار می‌گیرد و بعد، به راحتی فرزند از او جدا و ارتباط قطع می‌شود.

⬅️علاوه بر این بین خانواده متقاضی و زن اهداکننده رحم رابطه کارگر و کارفرما برقرار می‌شود و در واقع آن زن، محصول ( فرزند) را به زوج کارفرما می‌فروشد؛ اینجاست که از خودبیگانگی اتفاق می‌افتد و در نتیجه زن با بدن خود و نوزادی که به دنیا آورده بیگانه و عاطفه انسانی او سرکوب می‌شود، چون پیشاپیش مالکیت فرزند را به زوج کارفرما سپرده است.
📎ادامه مطلب

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

یک مرد خوب، این اشتباهات را نمی‌کند

_هرگز از ظاهرتان ایراد نمی‌گیرد
«اگر موهایت فقط کمی بلندتر بود»، «اگر می‌توانستی چند کیلو وزن کم کنی»، «اگر بلد بودی بهتر آرایش کنی» و ...، چیز‌هایی هستند که یک مرد خوب هرگز به زبان نمی‌آورد و ظاهرتان را جوری قضاوت نمی‌کند که احساس بدی نسبت به خودتان به شما بدهد

_هرگز به حریم خصوصی‌تان حمله ور نمی‌شود
_هرگز ناامیدتان نمی‌کند
_هرگز کاری نمی‌کند احساس کنید اولویت او نیستید
_هرگز این احساس را به شما نمی‌دهد که در رابطه‌تان تنها هستید
_هرگز به شما خیانت نمی‌کند
_هرگز به شما بی‌احترامی نمی‌کند مخصوصا در جمع دوستان و خانواده اش

_از مشکلات فرار نمی‌کند، آن‌ها را مدیریت می‌کند یا نهایتش میگوید بیا باهم این معضل را حل کنیم
_از شما سوء استفاده نمی‌کند
_او هیچوقت بدقولی نمی‌کند و روراست است
_بدبین و منفی گرا نیست
_ذهنش بسته و محدود نیست

_از شادی‌ها وپیشرفت شغلی شما ناراحت نمی‌شود
خیلی مهم است مردی را در کنار خود داشته باشید که بتواند دست آورد‌های شما را جشن بگیرد و موفقیت خودش بداند.

✍مترجم: هدی بانکی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

جامعه‌ای که انسان می‌سازد، زنده است. اما جامعه‌ای که بت می‌سازد ، آرام‌آرام می‌میرد. زیرا بت‌ها نه پاسخ می‌دهند، نه عذرخواهی می‌کنند و نه اجازه می‌دهند کسی درباره‌شان سؤال بپرسد.

مقدس کردن انسان‌ها در کنار دروغ ، بزرگ‌ترین خیانت به حقیقت است.

وقتی کسی را مقدس می‌کنیم، درواقع حق نقد او را از خودمان می‌گیریم. انگار به دهان خود قفل زده ایم و کلید آن را هم به دست همان کسی داده‌ایم که نباید درباره‌اش سؤال کنیم.

از آن پس، هر انتقاد، بی‌احترامی است، هر پرسش، خیانت و هر مخالف، دشمن.

هیچ انسانی معصوم نیست . نه سیاستمدار، نه روشنفکر، نه استاد دانشگاه، نه فعال مدنی، نه رهبر،نه شاه، نه نویسنده و نه محبوب‌ترین چهره جامعه.

انسان بودن ، یعنی امکان خطا داشتن . اگر کسی را از این قاعده مستثنا کنیم، در حقیقت او را از پاسخ‌گویی نیز معاف کرده‌ایم.

قدرت ، حتی پاک‌ترین انسان‌ها را هم وسوسه می‌کند و تحسین بی‌قید و
شرط ، خطرناک‌ترین غذای قدرت است. کسی که هر روز فقط تشویق بشنود و هیچ نقدی نشنود، آرام‌آرام باور می‌کند که اشتباه نمی‌کند.

مشکل از علاقه داشتن به افراد آغاز نمی‌شود، مشکل از جایی آغاز می‌شود که علاقه ، جای عقل را می‌گیرد. آن روز دیگر رفتار افراد را نمی‌سنجیم، فقط از آن‌ها دفاع می‌کنیم. اگر موفق شوند، آن را نشانه نبوغ می‌دانیم و اگر شکست بخورند، برایشان هزار توجیه می‌تراشیم. در چنین فضایی، حقیقت دیگر معیار نیست و وفاداری معیار می‌شود.

تاریخ نیز بارها همین هشدار را داده است. بسیاری از فجایع ، محصول نبوغ سیاه یک مستبد نبودند، محصول سکوت مردمی بودند که جرئت نکردند به او بگویند: « اشتباه می‌کنی .»

سکوت ، همیشه از ترس زاده نمی‌شود، گاهی از تقدس زاده می‌شود. وقتی کسی را فراتر از نقد قرار می‌دهیم، در واقع او را فراتر از پاسخ‌گویی قرار داده‌ایم.

احترام با تقدس تفاوتی عمیق دارد. احترام یعنی خوبی‌های یک انسان را ببینی و در عین حال، اگر خطا کرد، شجاعت داشته باشی آن را به زبان بیاوری. اما تقدس، چشم را بر خطا می‌بندد .
احترام، شخصیت را حفظ می‌کند. تقدس، حقیقت را قربانی شخصیت می‌کند.

تقدس ، دشمن آزادی اندیشه است .

جامعه‌ایکه عادت کند برای برخی افراد حریم ممنوعه بسازد، کم‌کم یاد می‌گیرد که سؤال نپرسد . نسلی تربیت می‌شود که به جای استدلال ، به شخصیت‌ها استناد می‌کند، به جای بررسی شواهد، نام‌ها را تکرار می‌کند؛ و به جای اندیشیدن ، تقلید را انتخاب می‌کند.

جامعه‌ی بالغ، جامعه‌ای نیست که قهرمان نداشته باشد، جامعه‌ای است که هیچ قهرمانی را بالاتر از حقیقت نداند.
انسان‌ها باید با استدلال سنجیده شوند، نه با احساسات ، با عملکردشان، نه با شهرتشان، با پاسخ‌هایشان، نه با هاله‌ای از تقدس که اطرافشان ساخته شده است.

اگر روزی احساس کردی دیگر نمی‌توانی از کسی انتقاد کنی، همان لحظه از خودت بپرس:
آیا دیگری دهان مرا بسته است، یا خودم آن را دوخته‌ام؟

زیرا آزادی اندیشه از یک جمله آغاز می‌شود؛ جمله‌ای ساده اما نجات‌بخش:

هیچ انسانی مقدس نیست و هیچ انسانی نباید از نقد مصون باشد ..

✍مصطفی داننده

@hooreechannel 🌹

🔻بازگشت به اصل!

پس از سقوط دولت بشار اسد در  دسامبر ۲۰۲۴ و روی کار آمدن احمد حسین الشرع  (ابومحمد الجولانی سرکرده  گروه تروریستی- تکفیری جبهه النصره) ، تنها در کمتر از دوسال، علی رغم وعده های آزادی بخشِ وی، شاهد تغییرات گسترده ای در نظام حکمرانی این کشور هستیم.
اتفاقاتی که صرفاً به تغییر حکومت و ساختار سیاسی محدود نمانده است. در حوزه آموزش، پوشش زنان، حضور اجتماعی، تفکیک جنسیتی و بازنمایی زنان در فضای عمومی نیز تغییرات قابل‌توجهی مشاهده می‌شود.

درحالیکه جولانی در روزهای ابتدایی آغاز دولتش تاکید کرده بود که حجاب اجباری و محدودیت‌های اجتماعی علیه زنان در سوریه برقرار نخواهد شد و حکومت حق ندارد حجاب را اجباری کند ، اکنون شاهد رویکرد کاملا متفاوتی در قبال زنان هستیم.
وزرات امر به معروف سوریه در بخش نامه هایی، حدود پوشش شرعی جدید را اعلام و مردم را ملزم به رعایت آن کرده است. این اجبار از مدارس دخترانه آغاز و در تمام اماکن و مراکز تحت حاکمیت دولت درحال انجام است.
این دستورات علاوه بر الزام پوشش، در کتب درسی هم اثرگذار بوده و عکس زنان در کتب درسی تا حد ممکن حذف و یا با افزودن حجاب به تصاویر منتشر شده است.
این وزارت همچنین دستور به حدف تصاویر برخی مجسمه‌ها و آثار هنری و پوشاندن آن ها یا جایگزینی با تصاویر دیگر داده است و حتی تصویر تابلوی معروف مونالیزا از کتاب تاریخ پایه هفتم حذف شده است.

بخش‌هایی از محتوای کتب تاریخ اجتماعی نیز تغییر و مطالب مربوط به نظام سیاسی سابق، مطالب درباره زندگی سیاسی و مشارکت شهروندان ، مشارکت دموکراتیک و شهروندی حذف شده است.در برخی کتب نیز تصاویر رقص و فعالیت‌های جمعی حذف شده‌اند.

سازمان زنانِ آزادی خواه سوری در اکتبر2026 به این تغییرات معترض و اعلام کرد وقتی تصویر زن در کتاب درسی فقط به یک شکل پوشش محدود شود، کودکان به‌تدریج با این تصور تربیت می‌شوند که تنها یک نوع پوشش و هویت زنانه از نظر اجتماعی پذیرفتنی است.

این انتقاد مهم است؛ زیرا مسئله صرفاً حجاب داشتن یا نداشتن یک شخصیت کارتونی نیست، بلکه مسئله بازنمایی تنوع زنان در نظام آموزشی است.
البته جولانی هنوز موفق به تصرف کامل خیابان ها نشده است بااین حال با نمایش رژه دسته های زنانِ نقاب پوش در خیابان ها سعی در تکمیل پازل خود دارد و با نصب پوسترهای تبلیغاتی حجاب (همراه با نقاب) در سطح شهرها ، تعیین مصداق پوشش در سواحل ( الزام به بورکینی ) و استفاده از فشارهای اجتماعی ، بزودی به این عمل نیز دست خواهد یافت.
نکته جالب این است که برخی زنان سعودی بصورت ناشناس (بدلیل ترس از پیامدها) سعی در ابزار مخالفت در فضای مجای داشته و با پیروی از الگوی بلانقاب زنانِ عربستان، خواستار توجه سازمان های حقوق بشری به اتفاقات حاکم بر سوریه هستند.
کاهش چشمگیر حضور زنان در جایگاه های دولتی و تک رقمی شدن تعداد آنان در پارلمان و ممنوعیت های جدید برای قضات زن نیز از دیگر تغییراتِ عقب گردِ دولت جولانی است.

منابع: ۱ - ۲ - ۳ - ۴ - ۵
@hijabandtruth
@hooreechannel 🌹

🔴 انسانیت چیزی فراتر از تمام ایدئولوژی‌ها، مرزها و پرچم‌ها

جهان را انسان‌هایی به آتش کشیده‌اند که خود را محق می‌دانستند؛ و انسان‌هایی نجات داده‌اند که هنوز وجدانشان را به هیچ قدرتی نفروخته بودند.
ما در سیاره‌ای زندگی می‌کنیم که میلیاردها سال از شکل‌گیری آن می‌گذرد؛ در گوشه‌ای کوچک از کیهان، روی ذره‌ای ناچیز به نام زمین، موجوداتی به نام انسان برای تصاحب چند کیلومتر خاک، یکدیگر را می‌کشند؛ به نام دین، نژاد، سرزمین و قدرت، خون می‌ریزند و گاهی فراموش می‌کنند که همه از یک گونه‌ایم، با بدنی شکننده، عمری محدود و سرنوشتی مشترک. هیچ مرزی در نقشه‌های سیاسی، درد مادرِ داغ‌دیده را تغییر نمی‌دهد. هیچ پرچمی، اشک کودکی را که خانه‌اش ویران شده، پاک نمی‌کند. هیچ پیروزی نظامی، اگر بهایش نابودی وجدان انسان باشد، پیروزی تمدن نیست. سلاح‌ها می‌توانند شهرها را فتح کنند، ارتش‌ها می‌توانند امپراتوری‌ها را بسازند و قدرت‌ها می‌توانند تاریخ را برای مدتی به نفع خود بنویسند؛ اما هیچ‌کدام نمی‌توانند به جنایت، معنای شرافت بدهند. شاید بزرگ‌ترین دستاورد تمدن بشر، ساختن بمب‌هایی که جهان را نابود می‌کنند نباشد؛ بلکه پرورش انسانی باشد که با وجود تمام توانایی‌اش برای ویران کردن، هنوز می‌تواند مهربان بماند. در پایان، از تمام عنوان‌ها، درجات، ثروت‌ها و قدرت‌ها فقط یک سؤال باقی می‌ماند:

وقتی می‌توانستی انسان باشی، آیا انسان بودی؟

@TahlilZamane
@hooreechannel 🌹

ریشه‌های جهنمی
(اگر آدم خوبی هستیم، چرا از بعضی آدم‌ها این‌قدر بدمان می‌آید؟)

🔻 چند وقت پیش توی یک جمع کاری، یکی از دوستان تعریف می‌کرد که همکارش چطور زیرآب یکی دیگر را زده و موقعیت شغلی‌اش را به خطر انداخته است. از آن داستان‌هایی که آدم وسط شنیدنش دلش می‌خواهد طرف را بگیرد و ببرد وسط میدان شهر و با بلندگو اعلام کند که این موجود دوپا، در واقع یک کفتار با لباس اداری است. من هم نشسته بودم و با حرارت درباره‌ی بی‌اخلاقی و سقوط انسانیت حرف می‌زدم. بعد یادم افتاد چند سال پیش، وقتی یکی از همکارانم موفقیت چشمگیری به دست آورده بود، چندان هم از شنیدن خبرش خوشحال نشده بودم. ته دلم دوست داشتم کمی از آن موفقیت کم شود و سهم بیشتری از توجه‌ها به من برسد. البته من هیچ‌وقت زیرآب کسی را نزده بودم. فقط دلم می‌خواست دنیا کمی بیشتر حواسش به من باشد. همین. این هم از آن اعتراف‌هایی است که آدم ترجیح می‌دهد با صدای آهسته بگوید.

■ این‌جور موقعیت‌ها آدم را یاد جمله‌ی معروف یونگ می‌اندازد: «هیچ درختی نمی‌تواند به بهشت رشد کند، مگر آنکه ریشه‌هایش به جهنم برسند.» جمله‌ی عجیبی است. انگار برای رسیدن به ارتفاعات انسانی، باید سری هم به قسمت‌های تاریک وجودمان بزنیم؛ همان جاهایی که معمولاً با یک دستمال تمیز می‌کنیم و می‌گذاریم زیر فرش. حسادت، خودخواهی، میل به قدرت، نیاز به تأیید و حتی لذت پنهانی از شکست رقیب. چیزهایی که اگر از ما بپرسند داریم یا نه، احتمالاً یک ابرو بالا می‌اندازیم و می‌گوییم: «من؟ عمراً!»

■ یونگ به این بخش‌های پنهان شخصیت، «سایه» می‌گفت. سایه مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و تمایلاتی است که با تصویری که از خودمان ساخته‌ایم جور درنمی‌آید. مثلاً من دوست دارم خودم را آدمی منصف و اخلاق‌مدار بدانم؛ کسی که از موفقیت دیگران خوشحال می‌شود. اما گاهی موفقیت یک نفر، به‌خصوص اگر در حوزه‌ای باشد که خودم هم در آن فعالیت می‌کنم، کمی آزارم می‌دهد. انگار یک نفر آمده و از سهم من در جهان کم کرده است. این احساس شاید چندان خوشایند نباشد، اما می‌تواند سرنخی درباره‌ی نیاز من به توجه و دیده شدن باشد.

■ ما معمولاً برای رفتار خودمان پرونده‌ی قطور توجیهات داریم و برای رفتار دیگران یک برگه‌ی کوچک اتهام. اگر ما برای موفقیت‌مان تبلیغ کنیم، داریم حق خودمان را ادا می‌کنیم؛ اگر دیگری همین کار را بکند، گرفتار خودشیفتگی شده است. اگر ما از موفقیت کسی خوشحال نشویم، لابد روز خوبی نداشته‌ایم؛ اما اگر دیگری از موفقیت ما خوشحال نشود، آدم حسود و تنگ‌نظری است. این تفاوت‌ها گاهی همان جایی هستند که سایه خودش را نشان می‌دهد.

■ یونگ از مفهومی به نام «فرافکنی» هم حرف می‌زند. گاهی ویژگی‌هایی را که در خودمان تحمل نمی‌کنیم، با شدت بیشتری در دیگران تشخیص می‌دهیم. مثلاً کسی که میل زیادی به برتری دارد، ممکن است مدام دیگران را به خودنمایی متهم کند. یا کسی که از دیده نشدن رنج می‌برد، به آدم‌های مشهور برچسب خودشیفتگی بزند. البته هر انتقادی فرافکنی نیست؛ گاهی رفتار دیگران واقعاً آزاردهنده است. اما شدت واکنش ما می‌تواند سرنخی برای شناختن بخش‌هایی از خودمان باشد.

■ یک تمرین ساده دارم. دفعه‌ی بعد که از کسی به‌شدت عصبانی شدید یا از موفقیتش احساس ناخوشایندی پیدا کردید، سه سؤال از خودتان بپرسید: دقیقاً کدام بخش رفتار او مرا آزار داده است؟ این رفتار چه نیازی را در من به یاد می‌آورد؟ آیا من هم در موقعیت‌های دیگری همین احساس را تجربه کرده‌ام؟ مثلاً اگر از خودنمایی کسی ناراحت شده‌اید، ببینید خودتان چقدر به دیده شدن احتیاج دارید. اگر از موفقیت همکارتان دلخور شده‌اید، ببینید چه چیزی در زندگی حرفه‌ای خودتان هنوز به اندازه‌ی کافی دیده نشده است.

■ شناخت سایه قرار نیست بهانه‌ای برای توجیه رفتارهای غیراخلاقی دیگران باشد. کسی که زیرآب همکارش را می‌زند، همچنان باید مسئولیت رفتارش را بپذیرد. در عین حال، ما هم می‌توانیم احساسات ناخوشایند خودمان را بشناسیم و درباره‌ی رفتاری که در واکنش به آن‌ها انتخاب می‌کنیم، مسئولانه‌تر تصمیم بگیریم.

■ به نظرم یکی از نشانه‌های بلوغ این است که آدم گاهی از تصویر قشنگی که از خودش ساخته فاصله بگیرد و کمی هم واقع‌بینانه به خودش نگاه کند. بپذیرد که گاهی حسادت می‌کند، دلش می‌خواهد بیشتر دیده شود و همیشه از موفقیت دیگران به وجد نمی‌آید. شاید رشد از همین اعتراف‌های کوچک شروع شود. درختی که قرار است قد بکشد، باید ریشه‌های خودش را هم بشناسد؛ حتی اگر این ریشه‌ها در خاک چندان تمیزی فرو نرفته باشند.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/DarmanRoom
@hooreechannel 🌹

از ننه ی ما تا ننی اینها!

"معیارهای یک جامعه بازتابی از میزان تحول آن در عرصه های اقتصادی،  سیاسی و اجتماعی و دستاوردهایی چون عدالت، رفاه و امنیت اند."

وقتی به دلیل وضعیت نامساعد اقتصادی، در دوران مهاجرت شروع به جست‌وجوی کار در روزنامه‌های محلی و شهری کردم، خیلی زود متوجه شدم برای هیچ‌یک از مشاغلی که تصور می‌کردم از عهده‌شان برمی‌آیم، شرایط لازم را ندارم. بیشتر آگهی‌ها تخصص و سابقه کار می‌خواستند؛ چیزی که من، به‌عنوان یک تازه‌وارد، نداشتم.
سرانجام تصمیم گرفتم به نگهداری از کودکان رضایت دهم؛ شغلی که در اینجا به آن نَنی (Nanny) و در جامعه ما به آن نَنه می گویند.
با توجه به اینکه سه فرزند بزرگ کرده بودم، تصور می‌کردم تجربه کافی برای این کار را دارم. اما در این مورد هم موفق نشدم. بیشتر والدین علاوه بر تجربه کافی، توصیه‌نامه از کارفرمای قبلی، گذراندن دوره کمک‌های اولیه، گواهینامه رانندگی و تسلط به زبان انگلیسی را از شرایط استخدام می‌دانستند.
به یاد ننه‌هایی افتادم که در ایران برای نگهداری از فرزندانمان استخدام می‌کردیم. اغلب زنانی بودند از روستاها یا مناطق محروم شهر که بسیاری از آن‌ها حتی سواد خواندن و نوشتن نداشتند. آنچه آن‌ها را به خانه‌های ما می‌کشاند، بیش از هر چیز نیاز مالی بود. ما هم معمولاً بدون آنکه درباره میزان تجربه، صلاحیت یا توانایی‌هایشان پرس‌وجو کنیم، کودکانمان را به دستشان می‌سپردیم.

با خودم فکر کردم: چند دهه یا چند سده طول خواهد کشید تا ما هم از «ننه» به «ننی» برسیم؟یعنی به زمانی که نگهداری از کودک را نه کاری ساده و بی‌نیاز از مهارت، بلکه مسئولیتی مهم بدانیم که به تجربه، دانش، صلاحیت و پاسخ‌گویی نیاز دارد؟

✍طاهره شیخ الاسلام ، سیدنی

@essarat
@hooreechannel 🌹

در منزل دوستی که پسرش دانش‌آموز ابتدایی و داشت تکالیف درسی ‌اش را انجام میداد بودم

زنگ منزل را زدند و پدر بزرگ خانواده از راه رسید.
پدربزرگ با لبخند، یک جعبه مداد رنگی به نوه اش داد و گفت: این هم جایزۀ نمرۀ بیست نقاشی‌ات.

پسر ده ساله، جعبۀ مداد رنگی را گرفت و تشکر کرد
و چند لحظه بعد گفت:
بابا بزرگ
باز هم که از این جنس‌های ارزون قیمت خریدی
الان مداد رنگی‌های خارجی هست که ده برابر این کیفیت داره.

مادر بچه گفت:
می‌بینید آقاجون؟
بچه‌های این دوره و زمونه خیلی باهوش هستند.
اصلا نمی‌شه گولشون‌زد و سرشون کلاه گذاشت.

پدربزرگ چیزی نگفت.

برایشان توضیح دادم که این رفتار پسر بچه نشانۀ هوشمندی نیست،
همان طور که هدیۀ پدربزرگ برای گول زدن نوه‌اش نیست.

و این داستان را برایشان تعریف کردم

آن زمان که من دانش‌آموز ابتدایی بودم،
خانم بزرگ گاهی به دیدن‌مان می‌آمد و به بچه‌های فامیل هدیه می‌داد،
بیشتر وقت‌ها هدیه‌اش تکه‌های کوچک قند بود.

بار اول که به من تکه قندی داد

یواشکی به پدرم گفتم: این تکه قند کوچک که هدیه نیست

پدرم اخم کرد و گفت: خانم بزرگ شما را دوست دارد
هر چه برایتان بیاورد هدیه است،

وقتی خانم بزرگ رفت،
پدر برایم توضیح داد که در روزگار کودکی او، قند خیلی کمیاب و گران بوده و بچه‌ها آرزو می‌کردند که بتوانند یک تکه کوچک قند داشته باشند.

خانم بزرگ هنوز هم خیال می‌کند که قند، چیز خیلی مهمی است.

بعد گفت: ببین پسرم
قنددان خانه پر از قند است،

اما این تکه قند که مادرجان
داده با آنها فرق دارد،
چون نشانۀ مهربانی و علاقۀ او به شماست.
این تکه قند معنا دارد ،
آن قندهای توی قنددان فقط شیرین هستند
اما مهربان نیستند.

وقتی کسی به ما هدیه می‌دهد،
منظورش این نیست که ما نمی‌توانیم، مانند آن هدیه را بخریم،
منظورش کمک کردن به ما هم نیست.
او می‌خواهد علاقه‌اش را به ما نشان بدهد
می‌خواهد بگوید که ما را دوست دارد
و این، خیلی با ارزش است.

این چیزی است که در هیچ بازاری نیست
و در هیچ مغازه‌ای آن را نمی‌فروشند.

چهل سال از آن دوران گذشته است و من هر وقت به یاد خانم بزرگ و تکه قندهای مهربانش می‌افتم،
دهانم شیرین می‌شود،
کامم شیرین می‌شود،
جانم شیرین می‌شود ...

ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﻤﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ "ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ "ﺷﻮﻧﺪ؛
ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﯼ ﯾﮏ ﻣﻬﺎﺭﺗﻪ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﻓﻀﯿﻠﺖ

ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﺱ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ " ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ " ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ؛ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩﯼ ﯾﮏ ﻣﻬﺎﺭﺗﻪ ﺍﻣﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﻓﻀﯿﻠﺖ

ﻫﻤﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺯﯾﺒﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ؛
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﯾﮏ ﻋﺎﺩﺗﻪ ﺍﻣﺎ ﺯﯾﺒﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﯾﮏ ﻓﻀﯿﻠﺖ...

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

چرا گاهی از نقد شدن باورهایمان بیشتر از اشتباه بودنشان می‌ترسیم؟

از منظر روانکاوی، تقدس‌گرایی می‌تواند نوعی سازوکار دفاعی در برابر اضطراب، ناامنی روانی و فروپاشی هویت باشد.

فروید با مفهوم «سوپر ایگو» (Superego) نشان می‌دهد چگونه اقتدارهای بیرونی در کودکی درونی می‌شوند و به صداهایی در روان ما تبدیل می‌شوند که حتی اجازه پرسشگری را از ما می‌گیرند.

ملانی کلاین نیز بلوغ روانی را در توانایی پذیرش دوگانگی می‌بیند؛ اینکه بتوانیم فردی را دوست داشته باشیم و هم‌زمان نقص‌هایش را ببینیم، بدون آنکه او را آرمانی یا تخریب کنیم.

از این منظر، تقدس‌گرایی گاهی نه دفاع از حقیقت، بلکه دفاع از امنیت روانی و هویتی است که به یک باور، شخص یا ایدئولوژی گره خورده است.

شاید بلوغ فکری دقیقاً از جایی آغاز شود که بتوانیم میان «باورهای خود» و «حقیقت» فاصله بگذاریم.

یک پرسش برای تأمل: آیا می‌توانیم چیزی را عمیقاً دوست داشته باشیم، به آن باور داشته باشیم و در عین حال، آن را نقد کنیم؟

@hooreechannel 🌹

🔴 زنان در دوراهی معیشت و آزار؛ وقتی ترک محیط کار آسان نیست

📌 پرسش‌های خصوصی در مصاحبه استخدام، درخواست عکس قدی، شوخی‌های جنسی و پیام‌های ناخواسته پس از ساعت کاری؛ گزارش «شرق» روایت زنانی است که نیاز به درآمد و ترس از بیکاری، امکان اعتراض یا ترک محیط آزارگر را برایشان دشوار کرده است.

📌 یکی از زنان روایت می‌کند که تنها پس از دریافت پیشنهاد شغلی دیگری توانسته از محل کارش خارج شود. دیگری، با وجود آزارهای مکرر، همچنان دنبال کار تازه‌ای می‌گردد. این تجربه‌ها نشان می‌دهند ناامنی اقتصادی چگونه می‌تواند قدرت انتخاب و امکان دفاع از حریم شخصی را محدود کند.

📌 کارشناسان حقوقی در این گزارش، نبود سازوکار اختصاصی و جامع برای مقابله با آزار جنسی در محیط کار، دشواری اثبات و نگرانی از پیامدهای شغلی شکایت را از موانع پیگیری می‌دانند؛ به‌ویژه وقتی شاهدان نیز از ازدست‌دادن شغل خود می‌ترسند.

📌 واکنش به آزار همیشه اعتراض آشکار نیست؛ سکوت یا ناتوانی در واکنش فوری می‌تواند بخشی از مواجهه فرد با موقعیت تهدیدآمیز باشد. امنیت شغلی، مسیر امن گزارش آزار و رسیدگی مستقل، برای حمایت از زنان در محیط کار ضروری‌اند.

✍🏻 نسترن فرخه
🔗 متن کامل گزارش را در «شرق» بخوانید

@BashgaheZanan
@hooreechannel 🌹