#روز_دانشجو مبارک ✨
لطفا پاسخ این سوال را در اینستاگرام من بوسیله لینک زیر بنویسید.
https://instagram.com/p/BNqoA0FB5sF/
لطفا پاسخ این سوال را در اینستاگرام من بوسیله لینک زیر بنویسید.
https://instagram.com/p/BNqoA0FB5sF/
Instagram
لطف میکنید به این سوال پاسخ بدید ؟
✨
#روز_دانشجو مبارک
چرا دانشجو شدید؟
اگر خوب دقت کنید ، نظام ارزشی ای
که در آن رشد کردید ، به شما میگفت
درس بخوان، نمره خوب بگیر تا رشته
خوبی قبول بشوی و بتوانی شغل
خوب و پر در آمدی به دست بیاوری.
شما دانشجو شدید تا هویتی…
✨
#روز_دانشجو مبارک
چرا دانشجو شدید؟
اگر خوب دقت کنید ، نظام ارزشی ای
که در آن رشد کردید ، به شما میگفت
درس بخوان، نمره خوب بگیر تا رشته
خوبی قبول بشوی و بتوانی شغل
خوب و پر در آمدی به دست بیاوری.
شما دانشجو شدید تا هویتی…
Ⓜ️ #ملاقات با #خویشتن
یادداشتی خواندنی از :
#امیرفریدون_نصرتی ✍🏻️
Ⓜ️ @inssoa1
✨✨✨✨✨✨✨✨
غبار روبی از گوهری خدادادی که در طی سالها زندگی ، از لایه های پر فراز و نشیبی از عقده ها ، حقارت ها ، نا امنی ها ، تهدید ها ، انکار ها ، تایید طلبی ها ، شکست ها ، ترس ها عبور کرده ، کار آسانی نیست.
هر یک از اینها اگر فقط یک زخم کاری بر روان ما زده باشند ، برای خروج ما از مسیر اصیل زندگی کافیست .
درد آوری خود شناسی از این روست که این زخم ها با خویشتن ما یکی شده است .
نقابهایی که برای پوشاندن آنها زده ایم ، با ما یکی شده است.
چسب پانسمان را وقتی از پوست جدا میکنید چگونه است ؟
درد دارد
میسوزد
چرا ؟
چون تمام تلاشش را برای باقی ماندن روی پوست میکند.
اینجاست که احساس میکنید چسب نیست که کنده میشود . پوست است که در حال جدا شدن است.
اما واقعیت این است که هم زیستی سالهای طولانی ما با نقابهایی که رنج های درونی ما را پنهان ساخته ، آنها را در نگاه مان ، بخشی از ما میسازد .
دست به ترکیبشان که میزنید ، دردی استخوان سوز می آید که گمان میکنی ، وجودت سلاخی میشود.
خیلی ها بعد از چند جلسه روبرو شدن با خودشان ، پس میزنند.
حق هم دارند.
باورشان نمیشود آنچه دارد از آنها جدا میشود و در نقش شاهد حاضر میشوند آن را ببینند ، سالها هویت آنها را شکل داده است .
باورشان نمیشود این همه درد برای بیداری ، حاصل عصیان نهفته در روانشان است.
برای همین میروند.
از خود میپرسند : اصلا که چه ؟
بیدار بشویم که چه شود ؟
راست هم میگویند .
چرا باید پس از شناخت رنج بلوغ را به دوش بکشند ؟
اصلا زندگی با این فرمول که هر اتفاق خوبی حاصل انتخاب و تلاش من است و هر اتفاق بدی ، حاصل پدر سوخته بازی زندگی و آدمهاش ، خیلی کیف دارد.
مگر بیکار است ! سالها در این خواب خوش ، همه را محاکمه کرده ، اکنون بیدار شود و مسئولیت زندگی اش را بعهده بگیرد و بالغانه بفهمد در این جهان بی در و پیکر ، هر چه بوده و هر چه خواهد شد ، محصول
انتخاب و نگاه اوست و باید آن مَنِ زخمی درون را درمان کند تا اینهمه رنج تکراری را ملاقات نکند.
ملاقات با خویشتن سخت است . درد دارد و کار هر کسی هم نیست.
اما آنها که مردانه پایش ایستاده اند ، مزه زندگی شان تغییر کرده .
دیگر آن گَسِ (Gas) آب دهان خشک کن نیست که هر روز لیستی از رنجها و شکست ها و غم ها و خطا های تکراری را جلوی ما بگذارد و بگوید بازی کن.
زندگی پس از حضور در سفر خودشناسی ، داستانی متفاوت دارد .
هر کس که همسفر شده نه اینکه بی خطا شده باشد ، ولی عزم میکند برای خطاهای تازه .
میرود زندگی میکند ، خطا میکند و درس میگیرد و میرود.
و عجب شجاعتی میخواهد روبرو شدن با این خویشتن پنهانی که سالها از او دور بوده ایم.
جالبست بدانید بسیاری از آنهایی که تجربه سفر دارند ، پس از چند جلسه ، آن خویشتن جدا مانده شان ، در خواب به ملاقاتشان می آید و از آنها میخواهد در آغوشش بکشد .
بارها و بارها مراجعین من این خواب شفا بخش را دیده اند و با هم به تماشای شکوه آن نشسته ایم و اشک شوق ریخته اند .
گویی پس از سالها اصلی ترین گمشده شان را ، ملاقات کرده اند و البته هم چنین است .
و پس از آن سفرشان جدی تر و باشکوه تر میشود .
اما آن کس که در همان خواب تاریک روزمره گی پرسه می زند ، در باتلاق خطاهای تکراری زندگی اش گیر می افتد و تا دم مرگ زمین و زمان و قابله ای که او را به دنیا آورده را دشنام میدهد .
چرا ؟
چون انتخاب کرد بیدار نشود و مانند چوبی روی آب ، در مسیر جریان نامعلوم زندگی شناور باشد.
حال آن کس که خود را شناخت ، بی دست و پا اسیر جریان نشد .
و توانست جریان ساز زندگی اش باشد .
این یعنی یافتن گوهر وجود.
گوهری که چنانچه گفته شد چرکین و رنجور است ، قیمت واقعی اش را از زبان گوهرشناس ،
نخواهیم شنید.
و او بی قیمت از این دنیا خواهد رفت.
مانند میلیاردها انسانی که آمدند و بر جریان زندگی شناور شدند.
#امیرفریدون_نصرتی ✍🏻️
Ⓜ️ @inssoa1
یادداشتی خواندنی از :
#امیرفریدون_نصرتی ✍🏻️
Ⓜ️ @inssoa1
✨✨✨✨✨✨✨✨
غبار روبی از گوهری خدادادی که در طی سالها زندگی ، از لایه های پر فراز و نشیبی از عقده ها ، حقارت ها ، نا امنی ها ، تهدید ها ، انکار ها ، تایید طلبی ها ، شکست ها ، ترس ها عبور کرده ، کار آسانی نیست.
هر یک از اینها اگر فقط یک زخم کاری بر روان ما زده باشند ، برای خروج ما از مسیر اصیل زندگی کافیست .
درد آوری خود شناسی از این روست که این زخم ها با خویشتن ما یکی شده است .
نقابهایی که برای پوشاندن آنها زده ایم ، با ما یکی شده است.
چسب پانسمان را وقتی از پوست جدا میکنید چگونه است ؟
درد دارد
میسوزد
چرا ؟
چون تمام تلاشش را برای باقی ماندن روی پوست میکند.
اینجاست که احساس میکنید چسب نیست که کنده میشود . پوست است که در حال جدا شدن است.
اما واقعیت این است که هم زیستی سالهای طولانی ما با نقابهایی که رنج های درونی ما را پنهان ساخته ، آنها را در نگاه مان ، بخشی از ما میسازد .
دست به ترکیبشان که میزنید ، دردی استخوان سوز می آید که گمان میکنی ، وجودت سلاخی میشود.
خیلی ها بعد از چند جلسه روبرو شدن با خودشان ، پس میزنند.
حق هم دارند.
باورشان نمیشود آنچه دارد از آنها جدا میشود و در نقش شاهد حاضر میشوند آن را ببینند ، سالها هویت آنها را شکل داده است .
باورشان نمیشود این همه درد برای بیداری ، حاصل عصیان نهفته در روانشان است.
برای همین میروند.
از خود میپرسند : اصلا که چه ؟
بیدار بشویم که چه شود ؟
راست هم میگویند .
چرا باید پس از شناخت رنج بلوغ را به دوش بکشند ؟
اصلا زندگی با این فرمول که هر اتفاق خوبی حاصل انتخاب و تلاش من است و هر اتفاق بدی ، حاصل پدر سوخته بازی زندگی و آدمهاش ، خیلی کیف دارد.
مگر بیکار است ! سالها در این خواب خوش ، همه را محاکمه کرده ، اکنون بیدار شود و مسئولیت زندگی اش را بعهده بگیرد و بالغانه بفهمد در این جهان بی در و پیکر ، هر چه بوده و هر چه خواهد شد ، محصول
انتخاب و نگاه اوست و باید آن مَنِ زخمی درون را درمان کند تا اینهمه رنج تکراری را ملاقات نکند.
ملاقات با خویشتن سخت است . درد دارد و کار هر کسی هم نیست.
اما آنها که مردانه پایش ایستاده اند ، مزه زندگی شان تغییر کرده .
دیگر آن گَسِ (Gas) آب دهان خشک کن نیست که هر روز لیستی از رنجها و شکست ها و غم ها و خطا های تکراری را جلوی ما بگذارد و بگوید بازی کن.
زندگی پس از حضور در سفر خودشناسی ، داستانی متفاوت دارد .
هر کس که همسفر شده نه اینکه بی خطا شده باشد ، ولی عزم میکند برای خطاهای تازه .
میرود زندگی میکند ، خطا میکند و درس میگیرد و میرود.
و عجب شجاعتی میخواهد روبرو شدن با این خویشتن پنهانی که سالها از او دور بوده ایم.
جالبست بدانید بسیاری از آنهایی که تجربه سفر دارند ، پس از چند جلسه ، آن خویشتن جدا مانده شان ، در خواب به ملاقاتشان می آید و از آنها میخواهد در آغوشش بکشد .
بارها و بارها مراجعین من این خواب شفا بخش را دیده اند و با هم به تماشای شکوه آن نشسته ایم و اشک شوق ریخته اند .
گویی پس از سالها اصلی ترین گمشده شان را ، ملاقات کرده اند و البته هم چنین است .
و پس از آن سفرشان جدی تر و باشکوه تر میشود .
اما آن کس که در همان خواب تاریک روزمره گی پرسه می زند ، در باتلاق خطاهای تکراری زندگی اش گیر می افتد و تا دم مرگ زمین و زمان و قابله ای که او را به دنیا آورده را دشنام میدهد .
چرا ؟
چون انتخاب کرد بیدار نشود و مانند چوبی روی آب ، در مسیر جریان نامعلوم زندگی شناور باشد.
حال آن کس که خود را شناخت ، بی دست و پا اسیر جریان نشد .
و توانست جریان ساز زندگی اش باشد .
این یعنی یافتن گوهر وجود.
گوهری که چنانچه گفته شد چرکین و رنجور است ، قیمت واقعی اش را از زبان گوهرشناس ،
نخواهیم شنید.
و او بی قیمت از این دنیا خواهد رفت.
مانند میلیاردها انسانی که آمدند و بر جریان زندگی شناور شدند.
#امیرفریدون_نصرتی ✍🏻️
Ⓜ️ @inssoa1
یادداشتی خواندنی و تامل برانگیز ، برای پایان هفته شما 👆🏻👆🏻👆🏻
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امروز زادروز شاملوی بزرگ است . یادش گرامی . ۲۱ آذر ۹۵ Ⓜ️ @inssoa1