Hamava هم‌آوا

.
«هاول: انقلاب ناتمام»، سفر درونی آخرین رئیس جمهور چکسلواکی 🔻

در سال ۲۰۰۹، دیوید بارتون کار روی «زندگی‌نامه سه‌گانه»‌ی هاول و دو نفر دیگر از بنیان‌گذاران و نخستین سخنگویان پروژ‌ه‌ی حقوق بشری منشور ۷۷ را آغاز کرد.
.
«قصدم این بود که با گره زدن داستان زندگی ییری هایک، یان پاتوچکا و واتسلاو هاول زندگی‌نامه‌ای مشترک بنویسم. این ایده‌ی اولیه‌ی من در سال ۲۰۰۹ بود اما همان سال اول متوجه شدم که این پروژه فراتر از چیزی است که در توان دارم. بعد از دو سال تصمیم گرفتم کتاب را تنها به زندگی هاول اختصاص دهم...در این کتاب نگاهی روان‌شناختی به مسائل دارم. نمی‌دانم خواننده در زمان مطالعه‌ متوجه این موضوع خواهد شد یا نه. اما من هم مثل هاول به مسائل زیربنایی فرهنگ علاقه‌مند هستم، آن چیزهایی که مردم نمی‌بینند اما در ناخودآگاه و در زندگی نازیسته،‌ به حیات خود ادامه می‌دهند.»
.
«یکی از اصلی‌ترین تناقضات زندگی هاول این بود که بیش از هر چیز عاشق آرامش و سکوت بود اما بیشتر عمرش را در درد و رنجی عمیق گذراند و خود را ناگریز از این موضوع می‌دید. بیش از هر چیز دوست داشت به حال خود رها شود تا بتواند نمایش‌نامه‌هایش را بنویسد اما سال‌ها وقتش را صرف هر کاری کرد جز نوشتن نمایش‌نامه‌هایش. فکر می‌کنم توجه به این نکته در درک شخصیت هاول بسیار مهم است...ورای این‌ مسائل، تناقض دیگری نیز وجود داشت که من سعی کردم آن را نشان دهم. هر چند هاول سال‌های زیادی از عمرش را صرف فهم ماهیت اقتدارگرای فرهنگ پیرامون خود کرده بود اما خودش فردی بسیار کنترل‌کننده بود و فکر می‌کنم که در اکثر اوقات زندگی‌اش با این موضوع مشکل داشت و سعی می‌کرد ذات خود و تمایلش به کنترل کردن را بفهمد.»
.
کتاب بارتون تصویری آگاهی‌دهنده از شخصیت پیچیده‌ی هاول ارائه می‌کند و عدم اعتمادبه‌نفس او، کنجکاوی فکری‌ و اندیشه‌هایش را مورد توجه قرار می‌دهد، اندیشه‌هایی همچون اشتیاق او به زیست مسئولانه، زیستن در دایره‌ی حقیقت و پیروی از چارچوبی اخلاقی، که در نهایت او را همچنان چهره‌ای جذاب و مرتبط با جهان امروز می‌سازد.
«فکر می‌کنم که هاول انسانی عمیقاً معنوی بوده است. به نظرم فعالیتش در تئاتر پوچی در واقع نشان از نیازش به یافتن معنا و مأوایی معنوی بود. او در تعدادی از نامه‌هایش درباره‌ی تجربه‌‌اش از شرکت در مراسم نیایش کاتولیک در زندان صحبت می‌کند، تجربه‌ای که بی‌شک او را تحت‌تأثیر قرار داده بود. با وجود این، او نمی‌توانست به خدای انسان‌گونه باور داشته باشد که به نظر من موضعی عمیقاً معنوی است. او چنین تصویر تسکین‌بخشی از خدا را به خودش روا نمی‌داشت و به نظر من، این بخشی از جست‌وجوی او برای یافتن دیدگاهی معنوی نسبت به جهان بود. البته این برداشت شخصی من از اوست.»

#دموکراسی #همبستگی_ملی #هم‌آوا
#Coalition_of_Committed

@iranhamava

Telegraph

«هاول: انقلاب ناتمام»، سفر درونی آخرین رئیس جمهور چکسلواکی

هاول: انقلاب ناتمام، نویسنده: دیوید گیلبرت بارتون، انتشاراتِ پیتسبورگ، ۲۰۲۰ دکتر دیوید گیلبرت بارتون، روزنامه‌نگار و روان‌درمانگر برجسته‌ی آمریکایی نخستین بار در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ به چکسلواکی سفر کرد، «دلباخته‌ی این کشور شد» و کمتر از یک سال پس از انقلاب مخملی…

27 views08:02