.
شبِ چله؛ یک کرسی، هزار داستان
چله؛ نه تنها یک شب، که یک دگرگونی کیهانی

در جهان‌بینی فرزانمندانه‌ی ایرانیان، زمان نه یک خط راست و بی‌پایان، که چرخه‌ای همیشگی است که با «زایشِ دوباره‌ی خورشید» در چله، از نو جان می‌گیرد. این شب، «آغازِ چیرگیِ روشنایی» است؛ درنگی برای شادی و امید، درست پیش از آن‌که سرمایِ سخت زمستان سراسر سرزمین را فراگیرد.

چله به ما یادآور می‌شود که هر تیرگی، زمینه‌سازِ روشنایی و شکفتن دوباره است.

در نگاه ستاره‌شناسیِ کهن، چله آغازِ برتریِ نور است؛ نوری که تا رسیدنِ نوروز و برابری (:اعتدال) بهاری، هر روز بر درازایِ روز می‌افزاید. این؛ تنها یک رویداد کیهانی نیست، یک بینشِ امیدبخش است. هیچ تیرگی‌ای جاودانه نیست و پس از هر ستیزِ اهریمنی، فروغِ ایزدی سر برمی‌آورد.

چرایی بیداری و هم‌نشینی در شب چله

بیشتر جشن‌های کهن ما (از نوروز تا سده) با آیین‌های ویژه شناخته می‌شوند. امّا چله، شبِ آرامش، هم‌نشینی و گوش سپردن است.

چرا در این شبِ بلند، بر بیدارماندن تا سپیده‌دم پای می‌فشاریم؟

در باور نیاکان ما، تاریکی و سرما نماد یورشِ نیروهای اهریمنی است. ایرانیان برای رویارویی با این تیرگی، به همبستگی و روشنایی پناه می‌برند. دورهمی و داستان‌خوانیِ در این شب، تنها بزم نیست؛ راهی برای پُر کردنِ درازترین تیرگی با فروغِ سخن، هم‌دلی و شادی است.

ما با بیدار ماندن، به پیشوازِ روشناییِ فردا می‌رویم و نمی‌گذاریم تیرگی بر خواست و امیدمان چیره شود.

این بیداری، نگهبانی از فروغِ درونی و پایداری در برابر ‌سردیِ زمستان است.

چله، جشن پیروزی نور بر تاریکی بر ملت شریف ایران و به ویژه بر زندانیان سیاسی فرخنده و شاد باد

منبع: امرداد
#هم_آوا برای ایران