Hamava هم‌آوا

.
تعلل در آزادی محمد نوریزاد، علی‌رغم رأی عدم تحمل کیفر و ادامهٔ بیهوشی‌های ایشان در زندان؛ روایت فاطمه ملکی از ملاقات با همسر و فرزند دربندش
.
فاطمه ملکی:
.
روزهای ملاقات:
دوشنبه، ۲۰ بهمن ۹۹ به ملاقات آقای نوریزاد رفتم؛ این بار او زودتر آمده بود تکیده و ترکه‌ای و عصا بدست ولی همچنان قوی و با صلابت؛ بعداز سلام و احوالپرسی گفت: امروز ۲۰ بهمن است درست یکسال و نیم از ۲۰ مرداد ۹۸ زمان بازداشت ما می‌گذرد.
پرسیدم نتیجهٔ اعلام رأی کمیسیون پزشکی چه شد؟ گفت فعلاً آقای براعه قاضی دادسرای اوین درخواست استعلام داده‌اند که من به آن‌ها گفته‌ام این هم ادامهٔ بازیست؛ گفته‌اند اینطور نیست؛ خب، بزودی معلوم می شود.
گفتم: از احوالت بگو؟ گفت: معمولاً هفته ای یکبار بیهوش می‌شوم که در هفته‌های اخیر از رفتن به بیمارستان‌های بی‌نتیجه خودداری کرده‌ام. سه شنبهٔ پیش هم دوباره بیهوش شدم. معمولاً از سرگیجه‌هایم می‌فهمم که دیگر نمی‌توانم سرپا بایستم؛ از قبل به همبندی‌هایم سپرده‌ام که مراقب من باشند؛ این‌دفعه من بیهوش در تختخوابم افتادم بعد از چهار ساعت بهوش آمدم. به زندان‌بانان گفته‌ام که تحت هیچ شرایطی دیگر به بیمارستان نخواهم رفت؛ یا باید تحت شرایط آزاد مشکل قلبی‌ام را برطرف کنم یا در یکی از این بیهوشی‌ها دیگر بهوش نخواهم آمد.
صحبت‌های زیادی شد؛ ازجمله اینکه گفتند: زمان‌های دیر گذر زندان را بخشی به نوشتن رمان و بخشی به نقاشی و بخش دیگر را به خطاطی برای همبندی‌ها، نگهبانان و ... می‌پردازم.
در انتها گفت: جملاتی برای علی و فائزه نوشتم و یک بیت شعر را خطاطی کرده‌ام آن هم روی طلقی دو متری که باید فکری برای بردنش بکنید. به خدا سپردمش؛ تابلو را گرفتم و راهی منزل شدم.
روی تابلو به زیبایی نوشته بود:

گرچه منزل بس خطرناکست و مقصد بس بعید
هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور

و اما بعد:
سه شنبه، ۲۱ بهمن ۹۹، ساعت ۷:۳۰ به سمت زندان بزرگ حرکت کردیم؛ ساعت حدود ۹ رسیدیم؛ راننده منتظر ماند. برای گرفتن نوبت به سالن نوبت‌دهی رفتم جمعیتی منتظر بودند؛ اینجا وضیعت اسفبار است؛ ناچاراً می‌پذیرم که به عهد قجر سفر کرده‌ام.
بعد از نیم ساعتی برگهٔ ملاقات را گرفتم. حدود ساعت ده و نیم وارد سالن اصلی ملاقات شدم. دو هفته قبل، علی گفته بود لازم نیست بیایید، یک‌ماهی می‌شد که ملاقاتی در کار نبود. سر تا پا مشتاق دیدارش بودم که آغوش به رویش باز کنم و ببوسمش در این حس بودم که علی آمد و آن شیشهٔ حائل کذایی آغوش را از ما گرفت.
خدا را شکر حالش خوب بود و با خواندن کتاب "نیروی حال" و "اکهارت تله" حال کرده بود، از همبندی‌های آبانش گفت که منتظر آزادی‌شان هستند و از جدید الورودها گفت: آقای جلودار زاده، استاد دانشگاه و جانباز، آقای وهاب زاده... . به او گفتم: بابا برایت نوشته: “ علی جان، پسر نازنینم ، پایدار و پیروز باشی”، در حین گفتن این جمله پرده پایین آمد. همین‌طور که پرده پایین می‌آمد، خداحافظی کنان سر من و علی هم تا انتها پایین می‌آمد گویا پنج سانت دیدار هم برایمان غنیمت بود.

زندانیان سیاسی و بی‌گناه را آزاد کنید.
علی بی گناه است پدرش هم.
آزادشان کنید.

- فاطمه ملکی | ۹۹.۱۱.۲۲
https://ibb.co/RSczVgQ

#محمد_نوریزاد #بیانیه۱۴ #نه_به_جمهوری_اسلامی #علی_نوریزاد #زندانیان_سیاسی
@iranhamava

ImgBB

image

Image image hosted in ImgBB

27 views17:00