جامعه نو
4.93K subscribers
989 photos
33 videos
17 files
770 links
رسانه روزنامه‌نگاران مستقل

تماس با ما: @jameeno_pr
Download Telegram
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

#تلخند_سیاسی

🖌محمد کوراوند

▫️انسان عادی:
صندلی آمریکا وسط صندلی روس و انگلیس در باغ سفارت خالی است.

▫️انسان خردمند:
چرا صندلی چین وسط صندلی روس و انگلیس خالی است!؟

🆔 @jameeno
🔺همراهان ارجمند جامعه‌نو

▫️از این پس‌، تحریریه و سردبیری جامعه‌نو به پرسشهای غیرخصوصی‌ و عام همراهان به صورت عمومی و در کانال پاسخ خواهند داد. همراهانی که مایلند مباحث خاصی در کانال مطرح و بررسی شود می‌توانند خود آغازگر طرح موضوع در قالب پرسش باشند. بدیهی است پاسخ پرسشهایی که طرح عمومی آنها مناسب نیست کماکان به صورت خصوصی داده خواهد شد.

🆔 @jameeno
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔸آیا وضعیت افغانستان فرصت خوبی برای هیأت‌حاکمه‌ی جمهوری اسلامی نیست که نسخه‌ی حقوق بشر اسلامی‌اش را به نمایش بگذارد؟!

🖌 علیرضا افشاری / کنشگر فرهنگی

▫️هرات هم سقوط کرد و به دامان طالبان افتاد و سقوط کابل هم گویا نزدیک است. فعلا نمی‌خواهم از زاویه‌ی علاقه‌مندیِ شخصی‌ام که حوزه‌ی فرهنگی ایران است و هرات یکی از کانون‌های مهم شرقیِ آن بوده به موضوع نگاه کنم. جسته و گریخته چنان خبرهای انسانیِ تلخی از افغانستان به گوش می‌رسد و لابه‌لای دیگر نوشته‌های شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود که دلِ هر خواننده‌ای را به درد می‌آورد تا کمی بی‌آبی و گرانی و مرگ‌ومیرِ دهشتناکِ ناشی از بیماری کرونا را فراموش کنیم. مرکز مستقلِ علمی و مردمی‌ای هم وجود ندارد تا راست و خطای این خبرها را بنمایاند و از مسؤولان کشوری هم، گویا که این اتفاقاتِ تلخ در گوشه‌ای پرت از قاره‌ای دیگر رخ دهد و نه در کنارشان، هیچ موضع‌گیری‌ای شنیده نمی‌شود.

می‌خواهم در این نوشته نیز کاری به انبوه نقدهای ما مردم عادی در شبکه‌های اجتماعی ــ تنها جایی که هنوز می‌توانیم حضور داشته باشیم هر چند وضعیتِ آن‌هم تا مدتی دیگر مشخص نیست ــ نداشته باشم، که چرا ما که خود را قدرتی منطقه‌ای می‌دانیم و در غرب‌مان چنان حضوری داشتیم اکنون در شرق‌مان به سکوت می‌گذرانیم و حتا نیروهای افغانستانیِ آموزش‌دیده‌ی زیر دست‌مان هم واکنشی از خود نشان نمی‌دهند، در حالی که از نگاهی تاریخی تفکر داعش به نوعی فرزند تفکر طالبانی به شمار می‌رود. و از همین روست که برداشتِ اکثر مردم بر این قرار دارد که زدوبندی میان حکومت و طالبان وجود دارد.

اما، چه این زدوبند وجود داشته باشد و چه نه، آیا حاکمان جمهوری اسلامی ایران اکنون که دیگر نگرانی از بابتِ حضور نیروهای آمریکایی در منطقه وجود ندارد تا مبادا موفقیتی به پای آنان ثبت شود ــ و می‌رود تا آخرین بخش‌های آن هم از افغانستان خارج شود ــ نمی‌خواهند ذره‌ای واکنش از خود نشان دهند و با پوششِ خبری تحولات در آن سرزمین و صدور بیانیه‌هایی مرتبط بر دستِ وزارت خارجه نشان دهند که هنوز قادر هستند ابتدایی‌ترین رفتارهای دیپلماتیک را در برابر فاجعه‌ای که بر سرِ مردمانی همسایه آوار می‌شود از خود بروز دهند؟ و آیا دست‌کم این قدرت را دارند تا با فرستادن ناظرانی از سوی همان نهادهای حقوق بشری اسلامی که در این سال‌ها در برابر نهادهای غربی علم‌شان می‌کردند نشان دهند که در غیابِ آنان می‌توانند حال نه به شکلِ بهتری اما در حدِ کمینه‌ها به آن مردمِ خسته و درمانده یاری برسانند و الگویی را که سال‌ها از آن سخن می‌راندند اکنون آشکارا رونمایی کنند؟ کسی مدافع جنگ نیست، اما آیا امکانش وجود ندارد طی هماهنگی با طالبان نیروهایی ایرانی که حاضر بودند برای حرم جان خود را از دست دهند در قامت نیروهایی حافظ صلح جان زن و بچه‌های همسایه را پاس دارند؟!

حتا اگر از زاویه‌ی ایران و برنامه‌های راهبردی و منافع ملی هم به این رویداد ننگریم، به نظرم از زاویه‌ی منافع جمهوری اسلامی هم تا این اندازه بی‌تفاوتی ایرادی بزرگ دارد و همیشه در یاد خواهد ماند.

🆔 @jameeno