#در_کرانه_روز

🏷️ در سیزدهم اسفند سال ۹۷ جامعه‌نو الفی منتشر کرد که بخشی پایانی آن چنین بود:

".... چرا زبان جامعه نو چنین تلخ میگردد و پرسشهایی از این دست. پاسخ این است که مشکلات پدیدآورنده هزینه‌های بی‌مورد و فساد در واقع مشکل نیستند که برایشان راه‌حل بدهیم، شرایط حکومت ما هستند. ذاتی موقعیت کنونی‌ و ماهیت حکومتند و باید با آنها کنار بیاییم. مثال ما حکایت خانواده‌ای است که هر کار کند، نمی‌تواند جلوی ولخرجی و "دادن پول میز" این و آن و نشستن بر سر میز قمار یکی از اعضای خانواده را بگیرد و آنچه در نهایت در کف مادر خانواده میماند کسری از درآمد خانواده است. مادر باید آنرا به صورتی خرج کند که بچه ها خوراک داشته باشند، به مدرسه بروند، و اگر بیمار شدند هزینه درمان داشته باشند. لباس نو و تفریح و سفر و ... برای چنین خانواده‌ای لازم نیست. باید از آن بگذرند.
مردم باید... فقط مواظب باشند کالری حداقل، تحصیل و بهداشت داشته باشند....."

ما می‌دانستیم در حال سقوط از این حداقل‌ها هستیم که در حد نیازهایی هستند که یک دولت فقیر درحال جنگ باید تامین کند. از حکومت هم خواستیم هر غلطی میکند، این سه حداقل را تضمین کند. طبیعی است که گوشش از این تقاضاها پر بود و مسئولیت ناپذیرتر شد. حالا وضع به جایی رسیده که تلاش رقت بار شخصی بخش بزرگی از افراد جامعه هم برای تامین این سه حداقل دیگر ممکن نیست: میانه کالری دریافتی به زیر ۲۰۰۰ سقوط کرده که به معنی کمبود کالری برای ۵۰ درصد کشور و وجود گرسنگی در دهک‌های پایین است،  سال گذشته ۹۱۱ هزار نفر از کودکان از ثبت نام در مدرسه باز ماندند و امسال هم ۲۰۰هزار کلاس فاقد معلم شده‌اند، و تنها در سال گذشته ۶۰ درصد هزینه های درمان و دارو  توسط مردم پرداخت شده که به معنی عدم دسترسی حاشیه نشینان اقتصاد به درمان است.

امروز میخواهیم بگوئیم از مرحله توصیفی فوق گذشته‌ایم و بسیاری ازخانوارها به علت تسری تورم حکومت ساخته به اجزای اقلام مصرفی حیاتی، عاجز از تامین حداقلی خود هستند. به مرحله حکومت شکست خورده و جامعه عاجز رسیده‌ایم... جمع این دو پایدار نمی‌ماند دیر یا زود!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ پیش بینی‌های جامعه نو در ۲۱ و۲۹ اکتبر دایر براینکه اهداف درگیری موجود در خاورمیانه فراتر از نابود کردن حماس است و طرح مشترکی با دولت‌های غربی است و آتش بسی هم در کار نخواهد بود و اسرائیل غزه را اشغال خواهد کرد و فلسطینی‌ها را تاحد امکان بیرون خواهد کرد و ایران را نیز درگیر خواهند کرد امروز توسط نتانیاهو تائید شد که می‌گوید" به مدت نامعلوم غزه را کنترل امنیتی"(اسم رمز اشغال دائمی) خواهد کرد. تحلیلگران غربی هم به این نتیجه رسیده‌اند. جان جوزف مرشایمر استراتژیست آمریکایی و واضع نظریه رئالیسم تهاجمی گفته است ایالات متحده به دلایل بسیاری ناگزیر از درگیر شدن هست(سخنرانی اخیر او را با این نشانی جستجو کنیدJohn Mearsheimer: Brisbane Lecture on US Grand Strategy..)

باز هم به عنوان پیش‌بینی می‌گوئیم که ایران به عنوان کل(نه فقط حکومت فعلی) نقطه اصلی تغییر برای تجدید و باز آرایی تعادل قدرت در منطقه( موضوع مطلب۱۷ اکتبر  )خواهد بود.  در این مورد نیز بایدن دیروز پرده را پس زد و گفت هر چند دهه ساختار  دنیا به یک تغییر بنیادی عمیق دچار می‌شود که در مدت کوتاه (یعنی وقوع یک جنگ چندجانبه) رخ خواهد داد. (احتمالا به سهو ارزیابی‌های استراتژیک واشنگتن را به زبان آورده است).  پس از تسخیر غزه، جنگ  به صورتی دیگر چهره خواهد کرد!

باز هم امیدواریم حرفمان اشتباه باشد.

🆔@jameeno

#الف

🏷️ دقایق یک موقعیت !

🖊️ شورای سردبیری: دوستانی پیام می‌دهند که بعدش چه؟ چه خواهد شد و چه باید کرد؟ دائما هم می‌پرسند.

ما نمی‌دانیم. هیچکس نمی‌داند، و حکومت که  ما را به پشت ارابه‌اش بسته و به آینده می‌برد نیز نمی‌داند. ما در جامعه نو بر اساس قرائن پیش‌بینی‌های معمولا کوتاه مدتی می‌کنیم. آخرین بار در باره این پرسش‌ها،  از "شکستن چوب خشک" حرف زدیم. بله، ممکن است همچون چوبی خشک خرد شویم اگر روندهایی که در کشور و جهان پیرامون می‌بینیم با همین محتوا ادامه یابند.

تنها چیزی که در باره کشورمان با قطعیت می‌گوئیم اینهاست:
کشورها برای آنکه روبه زوال و حل شدن در دیگران نروند باید قوی باشند:

۱ - باید قدرت اقتصادی داشته باشند و همراه آن سهم نسبی بالا در اقتصاد جهانی که خیلی مهم است. ما از نظر اقتصادی به خاک سیاه نشسته‌ایم. حتی برای یک کشور متوسط بودن باید بیشتر از یک درصد تولید ناخالص جهان را می‌داشتیم و مهمتر از آن اقتصاد ما باید اقتصاد جهانی و منطقه را درگیر عملکرد خود میکرد. مهمترین اهرم ایران برای داشتن نقش تعیین کننده اهرمی، نفت بوده است که اکنون حضور موثر در محاسبات جهانی ندارد. در اقتصاد بیشتر تاثیر پذیر و بازیچه امیال جهانی هستیم تا تعیین کننده اجبارهایی برای کشورهایی دیگر. اقتصاد ایران توانایی تهاجمی( گروگان گیری منافع دیگران در عملکرد خود) ندارد، قدرت  دفاع از خود را ندارد، و بیشتر یک مولفه شکست در جنگ همه‌گیر قدرت است تا نقطه قوت. تکمیلی و مثالی عرض می‌کنیم که یک بخش از گیرافتادن روسیه در تله اوکراین علیرغم قدرت نظامی و سیاسی آن، ناچیز بودن اقتصادش هست. تنها اهرم اقتصادی بزرگترین کشور جهان در جنگ اوکراین خطوط نفت و گاز بود که برای گروکشی و دادن قدرت بازیگری به آن کافی نبود. سهم ۱/۳ درصدی روسیه از اقتصاد جهان آنرا در معرض فشار قرار می‌دهد و توان گروکشی و مقاومتش را هم کم می‌کند. 

۲- کشورها باید بتوانند از خود دفاع کنند تا غیر قابل حذف باشند. به همین خاطر باید قدرت دفاعی نظامی داشته باشند. این قدرت نظامی نسبی است: با یک تفنگ میتوان از یک خانه دفاع کرد، اما با ده تفنگ نمی‌توان از یک شهر دفاع کرد. با هزاران تفنگ و مسلسل هم نمی‌توان در برابر بمب افکن و کروز دفاع کرد. ما کارشناس نظامی نیستیم، اما این را می‌دانیم که "توان نسبی آتش"  هم نداریم. همین دیروز، آن آقایی که مسئول جنگ موشکی و هوا فضا است گفته که اگر درگیر شویم کشته می‌دهیم و بیست سال عقب می‌افتیم. این یک اعتراف حداقلی اما بنیادین از سوی کسی است که تا دیروز فقط رجز می‌خوانده است.

حکومت نمی‌گوید که نه تنها توان تهاجمی نداریم(که لازم هم نداریم مگر برای عمل  پیشدستانه ) بلکه حتی توان دفاعی هم نداریم. یک علت صراحت کم نظیر در کنار کشیدن از معرکه غزه، آگاهی بر این واقعیت نزد سران حکومت است.

نتیجه بگیریم: ایران در وضعیتی از سیاست بین‌الملل قرار گرفته که فاقد دو مولفه اصلی و بنیادین قدرت ساز است. وضعیتش این است: اقتصاد به زانو در آمده، و دکترین و استراتژی دفاع ملی ناسنجیده و فقط مبتنی بر سخت‌افزار درجه دوی نظامی! چوب خشک قابل شکستن یعنی این!

پیش بینی دوباره: احتمال شروع درگیری‌هایی برای باز آرایی معادله‌های برهم خورده توزیع قدرت در منطقه وجود دارد. بیرون آمدن کم آسیب از این باز آرایی متعادل کننده قدرت کشورها (می‌توانید اسمش را جنگ برای تعیین کشورهای قدرتمند و تعیین کننده منطقه و باز تقسیم قلمروها بگذارید)  قدرت واقعی در دو مولفه توصیف شده می‌خواهد. به عقیده ما کشور فاقد آن‌ها شده است!

توضیح ضروری:  در این مطلب عامل اتکای حکومت‌ها به مردم برای داشتن توان ایستادگی، و قدرت ملی ناشی از وضعیت سیاسی دموکراتیک در افزایش توان دفاع ملی، آگاهانه در نظر گرفته نشده‌اند. فرض براین است که یک دولت برای حفط تمامیت ارضی و جایگاه جهانی یک کشور، فارغ از روابط حکومت - ملت،  در مرحله نخست به دو عناصر بنیادین در یک جنگ بیرونی  نیاز دارد.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ در تکمیل الف‌های پیشین!

به دوستانی که برای گرفتن پیش بینی‌های قطعی فشار می اورند اینها را می‌توانیم بگوئیم:

اگر جنگ توسعه یابد، طرف‌های متخاصم رسمی ایران، اسرائیل و ایالات متحده هستند.

تنها حمایت خارجی قابل دریافت ایران از بیرون، رای روسیه و چین در شورای امنیت است.

وقوع جنگ در خاک ایران اصلا ممکن نیست، ولی در  سواحل جنوبی تهاجم موشکی دریا به زمین و هوایی حتما رخ می‌دهد. هدف اولیه‌اش مراکز راداری و ارتباطی، هدف دوم تاسیسات تهاجمی و بعد زیرساخت‌های اقتصادی خواهد بود.
نیروی متجاوز خارجی و ایالات متحده ممکن هست با ایران وارد درگیری شوند ولی در ایران نیرو پیاده نمی‌کنند ( تهاجم زمینی مغول‌وار به ایران فقط از طرف طالبان ممکن است).  علتش این است که جنگ با حکومت یک جنگ دریایی و فناورانه عمدتا دریا به خشکی است که دستگاه رهبری نظامی حکومت در آن شکست خواهد خورد. اما با ورود به سرزمین،  مردم به عنوان طرف سوم وارد خواهند شد که غرب و بویژه ایالات متحده  از برآمدن احساس و اراده دفاعی و میهن پرستانه در آن واهمه دارد.

تنها اقدامات دفاع تهاجمی ایران می‌تواند تهدید خطوط انتقال نفت( غرق کردن کشتی در دهانه خلیج فارس، زدن تاسیسات بندری و خطوط لوله) و در مرحله دوم حمله موشکی و پهبادی به پایگاه‌های نظامی آمریکا در بحرین، کویت، و قطر از خاک کشور باشد. همه اینها متضمن اعلام تخاصم با این کشورهاست.

اگر کسی به قطعیت از درپیش بودن تهاجم  و اندازه آن حرف بزند، یا اطلاعاتی از درون  پنتاگون دارد و یا دروغگوست.

این فرض هم که مشغول کردن اسرائیل از شمال و جنوبش توسط گروه‌های موسوم به نیابتی و متعاقب و همراه با آن انتظار افزایش قیمت نفت به ضریب افزایش امنیت ایران در برابر فشار خارجی می‌افزاید، قابل خدشه است. این تصور خوشبینانه، ورژن ایرانی تئوری "سر مار در تهران " اسرائیلی‌ها و تحلیلگران تند روی آمریکایی است: ورود به یک قمار با تصور اینکه دست بالا را داری، اما قمار همیشه فقط یک برنده دارد و دیگری بازنده است.

برای ما ، چاره‌ای جز انتظار نیست تا سیاست بین‌الملل چه بخواهد.

🆔@jameeno

🏷️ همراهان عزیز جامعه نو
مدیران این کانال نظرات خوانندگان را حذف نمی‌کنند. در عمر شش ساله این جمع چند بار تندی‌هایی در برخی اظهار نظرهای خوانندگان خشمگین صورت گرفته که در تماس خصوصی از انها خواسته‌ایم حرف خود را ملایم کنند  مبادا این پنجره کوچک توسط حکومت قاهر بسته شود و آنها هم همواره با معرفت و همراه بوده‌اند. هوشمندی همراهان نیز از راه افتادن جنگ حیدری - نعمتی در اظهار نظرها جلوگیری کرده است. اگر  اخیرا نظری را حذف شده یافته‌اید از سوی نویسنده آن بوده است. از حذف کننده احتمالی نیز تقاضا می‌کنیم به اطلاع دوستان دیگر برسانند که حذف را خودشان انجام داده‌اند. متشکریم.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ فلسطین بهانه است!

یکی از خاصیتهای برخی روشنفکران و روزنامه نگاران در کشور ما شناوری عقاید آنها در بستر زمان و بر حسب موقعیت است. کار نا پسندی است که منجر به دورویی در سخن گفتن و نان به نرخ روز خوری میشود.  این روزها که مساله فلسطین دوباره به سطح آمده  روشنفکر جماعت نیازبه موضعگیری میبیند( چون میترسد اگر در مورد همه چیز نظر ندهد فراموش میشود) و به دلایلی  که همه میدانندخود را مجبور میبیند حق را به اسرائیل بدهد( روشنفکر اساسا شارح مواردی از این دست است نه سینه زن یک طرف!) . از جمله لفاظی‌ها در این مورد ، بیان این است که چون فلسطینی ها حق خود را  از تقسیم سرزمین که سازمان ملل تعیین کرده بود نپذیرفتند، این شر به وجود آمد.

ما تخصصی در باره این مساله نداریم و موضعگیری هم نمیکنیم جز آنکه یک ماه است می‌بینیم یک قتل عام در جریان است و اروپا و آمریکا که حاکم  و فعال بلامنازع در مواردی از این دست (مثل مداخله در بالکان)  بوده‌اند مشوق این قتل عام هستند . ما حرفی بیشتر از  این نمیزنیم که این  رفتار را محکوم کنیم، اما از   روشنفکر ایرانی که  در مقام کارشناس وارد میشود  و پای خود را ابتدا روی پله چهارم  نردبان میگذارد و یک دعوا را از زمان رسیدنش به کلانتری روایت میکند میپرسیم چرا این کار را می کند؟ میخواهد خودش را پهلوی کی جا بیندازد؟

داستان تقسیم فلسطین تا آنجا که ما میدانیم  بطور کاملا خلاصه بر میگردد به موارد تاریخی زیر:

۱ - درپایان جنگ جهانی اول انگلستان و فرانسه بقایای امپراطوری مضمحل عثمانی در شبه جزیره عربستان را تقسیم کردند و نمایندگان آنها(سایکس و پیکو) با خط کش روی نقشه شبه‌جزیره عربستان کشور سازی کردند. (نگاهی به نقشه بیندازید)

۲- قیمومیت تکه فلسطین با بریتانیا بود و قولی هم از سوی آنها به یهودی ها داده شده بود که کشوری برای آنها ایجاد  شود. ( شاید کار خوبی بود ، ولی نه آنگونه که آنها انجامش دادند!)

۳- راه حلی که  در پیش گرفتند این بود که (پله‌سوم نردبان اینجاست) یک هیات سازمان ملل بیاید  و تحقیقی بکند و بعد در مجمع عمومی تصمیم به تاسیس دولت یهودی بگیرند. همین کار را هم کردند. درست مثل بحرین  ایران، که هیاتی آمد دوروز در انجا ماند و بعد رفت گفت  آن را مستقل کنید و سازمان ملل استقلال بحرین را اعلام کرد. ایرانی ها سه  نسل است دارند خون جگر میخورند که  این کار چه خیانت بزرگی بوده و کدام خبیث این راهزنی را کرده است.  قبول دارید اگر این کار  در فلسطین  خوب بوده ،  در بحرین هم خوب بوده ؟؟( این یک پرسش تاریخی جدی است که حالا جامعه نو جوابش را میخواهد)  روشنفکر ایرانی از خودش نمیپرسد وقتی از ساکنان مسیحی، یهودی و مسلمان فلسطین پرسیده نشده بود آیا با تقسیم سرزمین بر اساس دین( شرارت‌بار و خطرناکترین نوع کشورسازی ) موافقند یا نه، نماینده کشورهای آمریکای لاتین یا شرق دور که احتمالا اصلا نمیدانستند فلسطین کجاست و مساله آن کدامست  چه حقی برای تصمیم گیری برای سرنوشت مردم آن داشته اند که با رای آنها چنان تقسیمی صورت گیرد؟ داستان از اینجا خراب است آقای نویسنده روزنامه نه از آنجا که فلسطینی ها به حق خود قانع نبودند!  اعمال اعراب در برخورد با  این تقسیم  البته بخردانه نبود و عجولانه بود ، ولی این امر ملاک درستی  آن تقسیم حیله‌گرانه نیست.

هر کس بخواهد میتواند این آقایی را که رفته عربستان و دوباره و ابلهانه از رفراندوم در سرزمینی که همه چیز آن تغییر کرده است  سخن گفته و خواستار برگرداندن چرخ تاریخ شده  مسخره کند، هرچند روشنفکران اشخاصی را که نمی‌فهمند چه میگویند  مسخره نمیکنند.   نکته ما فقط این است که  به عنوان روشنفکر و روزنامه‌نگار حق نداریم تاریخ را بر اساس نیاز خودمان به حفظ وجاهت در میان عوام نقل کنیم وگرنه ، ....وگرنه با آن اقای فوق‌الاشاره  تفاوتی نداریم!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ اینکه سه مقام ارشد با هم می‌روند سراغ رویترز و بطور اطمینان بخش می‌گویند ایران از سران حماس گلایه کرده که حمله‌اش را خبر نداده و نمی‌تواند توقع حمایت داشته باشد خیلی اقدام خوبی است:

اول اینکه آمریکا و اسرائیل  از مقامات عالی میشنوند ایران قطعا خودش را از این معرکه کنار کشیده و می‌کشد؛

دوم اینکه به این کسانی که  خیال می‌کنند شعارهای حکومت را برای جنگ با اسرائیل باید عملی کرد پیام عالی می‌رسد که از این خبرها نیست و بهتر است فقط شعار توخالی بدهند؛

سوم اینکه این شیوه از خبر رسانی از طریق رویترز به عموم مردم ایران، سبب دعای خیر آنها می‌شود چون مقامات ارشد را هم رای خود می‌یابند.

مساله‌ای که میماند این است که نخ  یمنی‌ها را هم باید به طریقی کشید، وگرنه  تاثیر کار مشترک ایران و حزب‌الله برای واگذار کردن کار حماس به خودش بی اثر می‌شود و دوباره کسانی پای ایران را وسط خواهند کشید.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ اینکه حماس خبر گلایه ایران از حماس و کنار کشیدنش از ماجراجویی خونبار آن را تکذیب کرده، در واقع  تائید اهداف چیزی است که آن سه مقام به رویتر داده‌اند: مهم نیست که در آن ملاقات خیلی خصوصی‌ چه گفته و شنیده‌اند، مهم آن است که با این خبر سازی سطح بالا برای رویترز، هر سه طرفی که دیشب گفتیم پیام مهمی از جانب بالاترین نهاد کشور دریافت می‌کنند: حکومت ایران می‌خواهد در ادامه آنچه در حال رخ دادن است هیچ نقشی نداشته باشد و برکنار بماند.

این تغییر بزرگی برای تعیین آینده کشور ماست. به جای تحلیل‌های مخرب، استهزا و تحقیر، باید این سیاست حکومت را به عنوان مقدمه یک تصمیم ملی سرنوشت‌ساز در نظر گرفت و آن را مبتنی بر آگاهی حکومت از گرایش بخش عظیم جمعیت کشور برای تغییر سمت و سوی سیاست خارجی کشور و تجدید نظر در استراتژی امنیت ملی ارزیابی کرد و ترویج داد.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ امشب فقط یک نکته بگوئیم : حالا دیگر مشخص شده حکومت دارد در باد جنگ غزه که از دوردست میوزد و خبر افول یک متحد را میدهد،  زنان جامعه رااز سنگرهایی که برای دفاع از حقوقشان تسخیر کرده‌اند بیرون میکند و سخت‌گیریهایش را افزایش میدهد. نمیگوئیم  میتواند یا نه، ولی فکرش را بکنید اگر حتی درگیری مستقیم مختصری با بیگانه  پیدا کند و سیلی بخورد  اشرارش  زندگی همه ما را با چه نیروی طوفانی و کوبنده‌ای در خواهند نوردید:  هرگونه مداخله خارجی برای تغییر رژیم  هم که بسیار بدتر.  حتی شکست متحد ضعیف حکومت از  اسرائیل،   اراده و خشم دستگاه سرکوب را توانی چند برابربخشیده تا میخ خود را برای سلطه برجامعه و کنترل آن محکمتر بکوبد.
یک قانون تجربه شده در کشورهای توسعه نیافته میگوید  دولتهای سرکوبگر از فرصت درگیری بیرونی برای تحکیم قدرت خود و خلاص شدن از دست مخالفان استفاده میکنند. قانون دیگر آن است که شخص کتک خورده دنبال ضعیف‌تر از خود میگردد تا خشمش را فرو بنشاند؛ کجا بهتر از سر ناراضیان و رقیبان؟

هرگونه مداخله بیشتر در جنگ اسرائیل و فلسطین ورسیدن لهیب آن به ایران  ، ایرانیان را فقط دچار  آتش بیگانه نمیکند ، زیر سرکوب افزونتر پلیدترین نیروهای سیاه تاریخ کشور  میبرد!

🆔@jameeno

#الف

🏷️ بدون عنوان... !

🖊️ شورای سردبیری: سالها پیش در حاشیه گفتگویی که در باره ازدواج  یکی از پیشوایان با دخترکی بسیار کم سال بین اطرافیان درگرفته بود، از پیرمرد خوش مشربی که ساکت نشسته بود و به بحث آتشین خانمها گوش می‌کرد پرسیدند " خب، نظر شما چیست؟ " با لحنی نیمه جدی گفت "من درباره مسائل خصوصی مردم صحبت نمی‌کنم!".  این حرفش سبب خنده و پایان بحث شد، اما آن شخص جهاندیده‌ به حاضران گفت: من به شوخی حرف درست اما ناکاملی زدم. مساله این است که شما به تعیین‌کننده‌ترین اصلی که در این موضوع مطرح است اصلا نپرداختید؛ و آن اصل می‌گوید اشخاص مهم حریم خصوصی ندارند!

سپس مختصر توضیح داد که ما نباید در باره مسایل خصوصی اشخاص ورود کنیم چون کاری غیر اخلاقی و زشت است، اما این فقط در مورد اشخاص معمولی است. اصلی که می‌گویم دائر است بر اینکه: زندگی خصوصی اشخاصی که در موقعیت تصمیم‌گیری برای دیگران قرار دارند باید کاملا زیر نظارت عموم باشد و همانند حیات عمومی‌شان زیر ذره بین قرار گیرد. علتش روشن است: اشخاص ضعف‌های اخلاقی خودشان را پنهان میکنند و این پنهانکاری آنها را در مورد خیانت به منافع جامعه آسیب‌پذیر می‌کند.

یک اصل بنیادی درعرصه عمومی و بویژه عرصه سیاست هست: سیاستمدار، پیشوای مذهبی، فعال شناخته‌شده سیاسی، مدیر کلان‌شرکت‌ها، و البته روزنامه نگار دایره زندگی خصوصی بیش و کم محدودی دارد و از وارسی وضعیت خود توسط دیگران ناگزیر است. این فهرست یک اصل بنیادی‌تر دیگر را آشکار میکند: کسانی که فکر و فعالیت  آنها شامل تاثیر گذاری بر زندگی جمعیت‌های انسانی میشود باید مورد وارسی دائم باشند و دایره حریم واقعا خصوصی آنها بسیار کوچک است. نمی‌توانند گلایه‌ای داشته باشند از اینکه چرا سر مردم دائما در زندگی خصوصی آنهاست. چند مثال واقعی بزنیم:

التماسی که جواد لاریجانی به سفیر انگلیس می‌کرد، با داستان زمین‌هایی که ازحکومت گرفت البته با هم فرق دارند، اما هردو صلاحیت زا هستند. اولی می‌خواست انگلیس از یک جناح سیاسی به زیان رای مردم ایران حمایت کند(تاثیرگذاری بر سرنوشت ۷۰ میلیون نفر)، دومی نشان میداد کسانی که مورد اعتماد مردم واقع شده اند به عمله‌جات خود املاک عمومی می‌بخشند (تاثیرگذاری بر دارایی‌های عمومی). آن واعظ آمریکایی متعصب ضد همجسگرایی که‌با مرد جوانی در توالت عمومی گیر می افتد، کار خصوصی نمی‌کند و حریم شخصی نباید داشته باشد چرا که جامعه را زیر تاثیر سخنرانی‌های خود داشته و اکنون آن را با خلاء اخلاقی روبرو می‌کند(تضعیف اعتماد و روحیه عمومی ) .مدیر یک مجتمع عظیم صنعتی با هزاران سهامدار  که‌ خرید کاخ در اسپانیا را  پنهان می‌کند و درباره منشاء هزینه آن توضیح قابل قبولی ندارد، نمیتواند مدعی داشتن حریم خصوصی شود. خبرنگاری که در سلسبیل مستاجر بوده و آشکار می‌شود در لواسان ویلا خریده یا صاحب رستوران و کافه شده  نمی‌تواند در گریز از پرسش به لزوم حفظ حریم خصوصی‌اش متوسل شود، و... کیفیت مشترک همه این آدمها قراردادن خود در موقعیتی است که تعیین کننده یا موثر است بر چیزی (زندگی، دارایی، فرصت، عقیده) که به جامعه و مردم متعلق است. گرد آوردن مال و فرصت طلبی اقتصادی  و استفاده سریع از خبرها چه بسا سبب افتخار اشخاصی مثل تجار هوشمند باشد، ولی اگر یک سیاستمرد، خبر حتی ناچیزی در باره یک تصمیم در شرف اخذ اقتصادی به پسرعموی داماد خاله خود بدهد تا او نفعی ببرد کار خصوصی نکرده و باید او را به صلابه کشید. این قاعده‌ای معقول است که البته در کشور ما تحقق آن به رویا میماند.

اما همه اینها که گفتیم در برابر یک حوزه ظاهرا خصوصی دیگر ناچیز می‌نمایند: حوزه تصمیم گیری کلان و موثر بر سرنوشت ملی، که منفعت آن را دل و میل و هورمونهای ارضاء شخص میبرد:  حوزه قدرت !  این جایی است که افراد ممکن است در آن جز ارضاء امیال عظمت طلبانه خود نفع دیگری نبرند و بسیار هم درویش و بریده از علایق دنیوی باشند. زیان آنها برای عموم عظیم است، هرچند عقیده و اراده‌شان را در منطقه خصوصی خود بدانند. مثال بی‌خطرش هیتلر و رضاخان و بوش هستند که برخی از آنها چیزی از مال جهان نبردند ، اما به این بهانه که چیزی میدانند که دیگران نمی‌دانند، یا ماموریت الهی دارند و فقط به خدا جوابگو هستند، به ملتها آسیب زده‌اند. بوش پسر زمانی مدعی شد ماموریت الهی دارد!

به این ترتیب،  تصمیمات یک پادشاه یا رئیس جمهور یا نخست‌وزیر یا رهبر باید بیش از همه  زیر نظر باشد و وارسی شود زیرا تاثیرش بر زندگی عموم و سرنوشت کل کشور خیلی بیشتر از دیگران است. از همینجاست که لزوم وجود فضای آزاد برای تبادل نظر در مورد همه ابعاد زندگی و بویژه اراده و تصمیمات بالاترین مقامات کشورها پدید می آید. بدون این آزادی، هیچ آزادی دیگر ، هیچ انتخابات، مشارکت، وحدت ، ونمایش‌های همبستگی ملی ارزش محتوایی ندارد و نقش زدن بر  آب است!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ این از آن حرف‌هاست که گفتنش مطابق میل بسیاری از خوانندگان نیست، ولی مثل گذشته و به هر حال باید گفت:

شاید اعداد و مقادیر افزایش بهینه نباشد، ولی کار این رژیم برای افزایش سن بازنشستگی در چارچوب وضع فعلی کشور درست است. علتش این است که اگر به فرض روز قبل از این تصمیم، این حکومت و مجلسش می‌رفتند و یک حکومت ملی و نگران آینده کشور به قدرت می‌رسید باید یکی از اولین تصمیم‌هایی که می‌گرفت رفتن به سراغ صندوق‌های بازنشستگی و بیمه به عنوان یکی از ابربحران‌های چندگانه، و در نتیجه اصلاحاتی از این قبیل بود. حکومت فعلی با نادانی، سبکسری، و انواعی از چپاول اقتصاد و از جمله سوء اداره، صندوق‌های بیمه را به چنان‌ فلاکتی انداخته که تاثیرش بر فروریزی این کشور در افق پیش‌رو (افتادن ایران به چاه بحرانی با عمق نامعلوم) به اندازه حمله چند قدرت بزرگ به ایران و درهم کوبیدن آن است.

برای جبران آسیبی که این حکومت به ایران زده است، هم باید نوع حکمرانی عوض شود و هم چند نسل کار بیشتری بکنند تا اقتصاد به مرحله تولید مازاد کافی برسد و تعادل‌های اقتصادی برقرار شود. این می‌تواند خط مشی نیروهایی باشد که می‌دانند ما در سطح ملی دچار خطای طولانی در قضاوت پیرامون روش اداره کشور شدیم ("مردم ما انتخاب کردند که اینطور زندگی کنند!") و بدون پرداختن هزینه سنگین نمی‌توانیم خطا را جبران کنیم. نسل بعدی همیشه باید لاجرم هزینه خطاهای نسل قبلی را بدهد متاسفانه !

ارزیابی ما این است که نتیجه این اقدام منفرد مشکل دولت‌های این حکومت را حل نمی‌کند و گام بعدی‌اش در حد همان فروش خاک و جزیره را هم خواهد برداشت. مشکلات آفریده شده توسط حکومت یک مجموعه منظومه‌ای هستند و وابسته به یکدیگر؛ با یک اقدام واحد حل نمی‌شوند، تشدید می‌شوند!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

همه این نفرتی که از چپ ، عدالت خواهی، سوسیالیسم، و عقلانیت دموکراتیک به افکار عمومی پمپاژ میشود منجر به دو پدیده خواهد شد : اگر قرار باشد حکومت فعلی به صورتی "تغییر" کند جانشین آن یک حکومت راستگرای افراطی با روبنای ملی گرایی( احتمالا زاده شده از بطن نظامی‌ها) خواهد بود، و پوپولیسم فعلی هم یک پوپولیسم ضد اجتماعی و دشمن دموکراسی و ساختار دولت از کار درخواهد آمد.  جمع شدن فشارهای اقتصادی در قالب کارنامه یک نادولت تمامت خواه و فاسد، بذر آنارشی فکری و تن دادن به ایده‌های پرفریب پوپولیستی  را  بارور خواهد کرد. انگار که  دوران محاسبات عقلانی در  پیکره توده به سر آمده باشد: شورش علیه عقلانیت متعارف اجتماعی ! آرژانتین امروز فردای ما بعد از جمهوری اسلامی است.

🆔@jameeno

🔸 تجدیدچاپ رمان سقوط

🏷️ جامعه نو خواندن این رمان را که محور آن مسائل سیاسی نیم‌قرن اخیر ایران است به همراهان وفادار توصیه می‌کند. قبلا دو گفتگو با نویسنده در جامعه نو  با عنوان " برای نفرات بعدی" و "همه با هم سقوط می‌کنیم" منتشر شده است که‌ می‌تواند تصویری از محتوای رمان به جامعه کتابخوان ارائه کند.

سقـوط
معتمد ماه ‌بخشان
چاپ دوم:  پاییز ۱۴۰۲، نشر مهری
شابک: 4-36-916635-1-978
مشخصات نشر: نشر مهری : لندن‏ ۲۰۲۳ میلادی/۱۴۰۲شمسی
مشخصات ظاهری: ۲۵۲ ص. ‏: غیرمصور
موضوع: داستانی فارسی قرن ۱۵.‏

برای خرید در داخل ایران آدرس پستی کامل و یک شماره تماس به ایمیل (sales@mehripublication.com)ارسال کنید.

لینک خرید خارج از ایران:
🔗https://www.mehripublication.com/product-page/%D8%B3%D9%82%D9%80%D9%88%D8%B7-%D9%85%D8%B9%D8%AA%D9%85%D8%AF-%D9%85%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%AE%D8%B4%D8%A7%D9%8

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ این کارشناسانی که نگرانند با مختار شدن چند سازمان برای تصمیم‌گیری در امور خارجی و بروز هرج ومرج در امور خارجی چیزی از سیاست خارجی کشور باقی نماند احتمالا نمی‌دانند هیچکدام از  این "سیاست به اختیارها" بدون اجازه بالا آب نمی‌خورند. این نوع اختیار دادن‌ها قابل انتظار و در مسیر تمرکز همه امور در یک دفتر و نهایتا یک فرد است. دولت زدایی یک مرحله‌ از عملیات نفی تفکیک قوا (زدودن تقسیم قوا) و یک کاسه کردن قدرت در حلقه یک گروه خاص است؛  گامی به سمت قله، قله توتالیتاریسم !

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ یک نفر از آنها که در درگاه‌های مراتب بالای حکومت می‌نشینند نوشته است: "آقای روحانی؛ ان‌شاءالله شما هم مثل آقای هاشمی این توفیق را داشته باشید که نمازتان را -به وقتش، اصلاً بعد از ۱۲۰ سال- حضرت آیت‌الله خامنه‌ای بخوانند." .....
معنی‌اش را که "کورخوانده‌ای!" هست لابد می‌دانید .

امانکته امشب: این آدم‌ها می‌دانند حضور روحانی در انتخابات آتی هم مشکلی را از حکومت حل نمی‌کند و هم مشکلی بر مشکلات آن نخواهد افزود، چون جامعه از روی هر دو رد شده و شورای مورد دعوا هم یک شورای کشکی به تمام معنا است. از معنی  تهدید آمیز و استخر آلود این حرف‌هاهم باید گذشت. نکته ظریف و مهم در این سخن آن است که نشان میدهد آن بالا همه میدانند زندگی خود را  به یک میخ آویزان کرده‌اند و نگرانند در روزی که دست روزگار آن میخ را از جا در آورد اوضاع‌شان به هم خواهد ریخت: این بار ، روز بعد  این حکومت، روز بعد از حیدر علیف یا آقای خمینی نیست، روزهای بعد حزب بعث است پس از کشتن عبد‌الکریم قاسم، یا روزهای بعد از کودتای خلقی‌ها در دوران داوود؛ هر شب یکی دیگری را برای کسب قدرت با بالش خفه خواهد کرد: تعداد میخ‌هایی که آن روز دنبال نشستن بر این  سوراخ دیوار کشور  هستند کم نیست؛ دست به یقه خواهند شد و این عمله‌ها نگران تثبیت اوضاع و آن لحظه هستند که نمی‌دانند زیر کدام علم بروند تا زنده بمانند.
  در  آن روز ، زیر پا و در آتش متقابل مدعیان له خواهند شد!

...این، یک قاعده تغییر آتی در عرصه قدرت در کشور ماست!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

تضمین می‌کنیم همه  کج‌دستانی که به عنوان  معتمدان این حکومت کج‌دست‌پرور در جریان دورزدن تحریم‌ها صدها میلیون دلار در بیرون از این کشور  در اختیار دارند و حالا  (احتمالا به اشاره رذیلانه خودشان) تحت تحریم آمریکا و رفقایش قرار گرفته‌اند یا می‌گیرند، بعد از پایان این حکومت تحت عنوان سرمایه گذاران محترم در آمریکا و کانادا و اروپا ظهور می‌کنند و ایرانی ها نمی‌توانند اموال سند خورده به نام این معتمدان حکومت را پس بگیرند.

این قانون سرمایه داری رذل جهانی است: مال دزدی را پاک می‌کند، به شرط آنکه در بانک‌هایش ذخیره شده باشد یا در شرکت‌هایی‌ باشد که مالیات می‌دهند. همه قوانین بین‌المللی در این مورد کشک و قابل دور زدن هستند.

🆔@jameeno

🏷️ الگوی آیت‌الله !
(بریده‌ای از یک الف جامعه‌ نو در دوسال پیش به مناسبت مرگ هنری کیسینجر )

▫️جامعه‌نو :....... یک سیاستمدار معروف هست که امروزه هم گاهی‌نام او برده می‌شود. هنری کیسینجر وزیر امورخارجه ایالات متحده در دهه پرآشوب هفتاد. در اهمیت دوره و بزرگی سهمش همین بس که معمار تجدید رابطه چین و ایالات متحده، پایان دهنده جنگ ویتنام، شروع کننده مذاکرات معاهدات آغازگر پایان جنگ سرد، بانی مذاکرات مصر و اسرائیل،  و البته کودتاهایی مثل کودتای پینوشه و... بود. در ایران اورا انقدر زیرک وبا هوش می‌دانستند که در آن دوران به جای لقب چرچیل برای اشخاص سیاس و آب‌زیرکاه، اسم مستعار کیسینجر به کار می‌بردند. حقش بود و اگر جرالد فورد انتخابات ۷۶ را به جیمی کارتر نباخته بود، وزیر امور خارجه می‌ماند. تصویب شد به خاطر ترس از ترورش توسط اعراب، برای نخستین بار در ایالات متحده وزیر امور خارجه پس از دوران خدمت هم محافظ دائمی داشته باشد. دانشجوها نگذاشتند در دانشگاه کلمبیا برایش درس بگذارند و رفت سراغ بیزینس: موسسه مشاوره‌اش با قرارداد های کلان به سرمایه داران می‌گفت ریسک سرمایه‌گذاری در کشورها چقدر است و کجا نباید سرمایه گذاری کنند. فرض این بود که میداند در آینده کجا جنگ می‌شود، کجا انقلاب می‌شود، و کجا ممکن است‌صنایع ملی شود. اهل فن معتقد بودند یا براوردهایش الکی است و یا با سیا شریک و اطلاعات و مستندات ارزیابی را از آن می‌گیرد. البته آدم معتبر و صاحب نظری بود و ماند و ماند... تا سه سال پیش که مصاحبه پرتی کرد: بعد از شکست داعش، ایران به عنوان یک امپراطوری و رژیمی جهادی ظهور می‌کند! وقتی این را خواندیم رفتیم ببینیم چند سالش شده این خردمند زیرک؟

معلوم شد ۹۵ سالش شده و امروز ۹۸ ساله است. هشدار داده که هوش مصنوعی ممکن است بر بشریت حاکم شود و فتوا صادر کرده که جهان پسا کرونا با پیشاکرونا تفاوت خواهد داشت؛ از پیش‌بینی‌های نوع"آنچه در جوی میرود آب است". راستش دیگر مغزش قدرت کافی برای تحلیل پیچیده ندارد. هنر به موقع از سر میز برخاستن را یاد نگرفته و به نظر می‌رسد موسسه مشاوره هنوز دارد اسم اورا می‌فروشد! والله‌اعلم.

حالا چرا جامعه نو به سراغ او رفته؟ زیرا بهترین مثال است برای آنکه یادآوری کنیم نباید زیاد روی حرف‌های فوق‌ هشتاد ساله‌ها حساب کرد، حتی اگر زمانی فیلسوف دهر و یا سیاستمداری خردمندبوده‌اند. بنیانگذاران صنایع بزرگ و سیاستمداران هوشمند در یک سن نسبی کنار می‌کشند و بازنشسته می‌شوند. به موقع کنار می‌کشند مبادا کاهش قوای ذهنی آنها آسیبی متوجه کسب و کار و یا کشوری بکند. قانون نانوشته عاقلانه‌ای است برای پیران خردمند. ایران البته چنین قانونی ندارد (هرچند یکبار این قانون به تشخیص دیگران برای هاشمی رفسنجانی کارکرد!) عرصه ایران برای مسن‌ها مستثنی است: حاکمان اگر با انقلاب روبرو نشوند تا لب گور ردا بر زمین نمی‌اندازند،  آقای جنتی۹۳ساله (حفظ‌الله) که گاهی حتی کلمات را فراموش می‌کند برای ۸۰ میلیون نفر نماینده تعیین می‌کند، و درست مثل دیوید کیسینجر که گفته شده به نام پدرش یادداشت می‌نویسد فرزندان بزرگان ایران مهر پدر بر پای فرامین مهم می‌گذارند. فرقی نمی‌کند توصیه به رادیو ایران برای استخدام خواننده کافه‌ها باشد یا قتل عام زندانیان. ماشاءالله تاریخ‌مان پر و سرشار است......

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ عمده، پوشیده، و در عین حال ساده‌ترین کانال غارت و تخریب اقتصاد ملی توسط عناصر وابسته به حکومت، دستگاه پولی کشور یعنی بانک‌ها هستند. همه اجزای مدیریتی این بانک‌ها (از بانک مرکزی گرفته تا بانک‌های شبه خصوصی) توسط مافیای مالی حکومت تعیین می‌شوند، تحت امر عمل می‌کنند، و البته درحاشیه غارت کلان بالایی‌ها، لفت و لیس‌های میلیاردی کوچک هم برای خود و خانواده و دوستان می‌کنند، و مسئولیتی در برابر هیچ کس ندارند. با وخیم‌تر شدن روز به روز اوضاع اقتصادی،  رئوس حکومت با فرض خر بودن ملت، یک خط در میان سر روسای بانک‌ها فریاد می‌کشند و آنها را تهدید می‌کنند. مشکل، دقیقا در همان بالادست حکومت است. در راس!

این بازی بیش از  ربع قرن پیش و از آنجا شروع شد که" ابنای آن بالا" با آشکار شدن شگرد خانواده رفیق دوست (ماجرای فاضل خداداد) فهمیدند برای استفاده هنگفت و دزدی قانونی و بی سرو صدا راه‌های بهتری از انتقال کارخانه و املاک وجود دارد.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ "گیج زنان دخل ولایت برند!"

تا آنجایی که ما بلد بودیم و از تجارت خارجی سر در می آوردیم، انتقالات ارزی واردات اینطور نبود که بشود در آخر کار  بگویند یک آدم مجهولی چند میلیارد دلار گرفته و کالا وارد نکرده و برده بازار آزاد فروخته. رویه این بود که متقاصی واردات ارز را نقد یا با ضمانت می‌خرید، اسناد اعتباری به او داده می‌شد و پول در بانک می‌ماند و یک بانک خارجی مرتبط با فروشنده هم با دریافت اعتبارات اسنادی  با این بانک مرتبط می‌شد. واردات عمدتا به صورت فوب یا سیف بود که معنایش می‌شد تحویل پول هنگام قرار گرفتن کالا روی کشتی در مبداء و یا در مقصد. وقتی کالا از کشتی پیاده می‌شد، بانک ایرانی پول را به بانک فروشنده منتقل می‌کرد. یعنی اصلا ارزی به دست کسی داده نمی‌شد و نمی‌شود. اینطور که پیداست حکومت اسلامی همانطور که به نیابتی ها با چمدان پول می‌دهد، به خودی‌هایش هم ارز ارزان سوبسید دارش را با کامیون می‌دهد که می‌برند و مثلا یک میلیارد و چهارصد میلیون دلار چای وارد نمی‌کنند. (علت علاقه به تحریم و واردات غیرمستقیم که این سیستم‌های تجاری را به هم می‌زند همین است ولی نه درباره ارقام میلیارد دلاری)

حالا این بماند، حساب و کتابش را ببینید: قیمت چای صادراتی هند در اول تابستان امسال به ۲۸۰۰ دلار هر تن رسیده بود. یعنی آدم مجهول‌الهویه حکومت ایران گفته می‌خواهد نیم میلیون تن چای وارد کند و آن کس که روی پول‌ها نشسته بوده گفته خوبه، به هر ایرانی۶ کیلو چای خارجی می‌رسد و بفرما و دستت هم درد نکند.... مطابق آمار، واردات چای خارجی مصرفی در ایران، سالی هفتاد هزار تن است. یعنی هر ایرانی کمتر از یک کیلو!

مافیای حکومت دیگر از مرحله بیخبر و نادان و خر فرض کردن کل ملت ایران هم  کاملا گذشته. ارقامی که عمله‌جات می‌دهند حتی فکر شده هم نیست و دستگاه بازرسی هم از آن سر در نمی آورد. تشکیلات حکومت گیج است که غارت را چگونه حتی ظاهر سازی کند. یک مصداق بارز از  "آخرشه خوب بخور .... "

🆔@jameeno

🏷️ از توییتر جامعه‌نو:

افغان‌ها باید تاحد ممکن از ایران بروند، نه به خاطر خودشان، به خاطر حکومت طالبان باید بروند.
درست آن است که به دلایل امنیتی از این زحمتکشان شریف و همزبان که از نظر تاریخی و جغرافیای انسانی پاره‌ای از ما و میهن تاریخی‌مان هستند دل بکنیم. به تدریج و به طرق معقول محترمانه باید تا زمانی که طالبان در آنجا حاکم است بروند. دردناک، چاره‌ناپذیر!

🆔@jameeno