🏷️ الگوی آیت‌الله !
(بریده‌ای از یک الف جامعه‌ نو در دوسال پیش به مناسبت مرگ هنری کیسینجر )

▫️جامعه‌نو :....... یک سیاستمدار معروف هست که امروزه هم گاهی‌نام او برده می‌شود. هنری کیسینجر وزیر امورخارجه ایالات متحده در دهه پرآشوب هفتاد. در اهمیت دوره و بزرگی سهمش همین بس که معمار تجدید رابطه چین و ایالات متحده، پایان دهنده جنگ ویتنام، شروع کننده مذاکرات معاهدات آغازگر پایان جنگ سرد، بانی مذاکرات مصر و اسرائیل،  و البته کودتاهایی مثل کودتای پینوشه و... بود. در ایران اورا انقدر زیرک وبا هوش می‌دانستند که در آن دوران به جای لقب چرچیل برای اشخاص سیاس و آب‌زیرکاه، اسم مستعار کیسینجر به کار می‌بردند. حقش بود و اگر جرالد فورد انتخابات ۷۶ را به جیمی کارتر نباخته بود، وزیر امور خارجه می‌ماند. تصویب شد به خاطر ترس از ترورش توسط اعراب، برای نخستین بار در ایالات متحده وزیر امور خارجه پس از دوران خدمت هم محافظ دائمی داشته باشد. دانشجوها نگذاشتند در دانشگاه کلمبیا برایش درس بگذارند و رفت سراغ بیزینس: موسسه مشاوره‌اش با قرارداد های کلان به سرمایه داران می‌گفت ریسک سرمایه‌گذاری در کشورها چقدر است و کجا نباید سرمایه گذاری کنند. فرض این بود که میداند در آینده کجا جنگ می‌شود، کجا انقلاب می‌شود، و کجا ممکن است‌صنایع ملی شود. اهل فن معتقد بودند یا براوردهایش الکی است و یا با سیا شریک و اطلاعات و مستندات ارزیابی را از آن می‌گیرد. البته آدم معتبر و صاحب نظری بود و ماند و ماند... تا سه سال پیش که مصاحبه پرتی کرد: بعد از شکست داعش، ایران به عنوان یک امپراطوری و رژیمی جهادی ظهور می‌کند! وقتی این را خواندیم رفتیم ببینیم چند سالش شده این خردمند زیرک؟

معلوم شد ۹۵ سالش شده و امروز ۹۸ ساله است. هشدار داده که هوش مصنوعی ممکن است بر بشریت حاکم شود و فتوا صادر کرده که جهان پسا کرونا با پیشاکرونا تفاوت خواهد داشت؛ از پیش‌بینی‌های نوع"آنچه در جوی میرود آب است". راستش دیگر مغزش قدرت کافی برای تحلیل پیچیده ندارد. هنر به موقع از سر میز برخاستن را یاد نگرفته و به نظر می‌رسد موسسه مشاوره هنوز دارد اسم اورا می‌فروشد! والله‌اعلم.

حالا چرا جامعه نو به سراغ او رفته؟ زیرا بهترین مثال است برای آنکه یادآوری کنیم نباید زیاد روی حرف‌های فوق‌ هشتاد ساله‌ها حساب کرد، حتی اگر زمانی فیلسوف دهر و یا سیاستمداری خردمندبوده‌اند. بنیانگذاران صنایع بزرگ و سیاستمداران هوشمند در یک سن نسبی کنار می‌کشند و بازنشسته می‌شوند. به موقع کنار می‌کشند مبادا کاهش قوای ذهنی آنها آسیبی متوجه کسب و کار و یا کشوری بکند. قانون نانوشته عاقلانه‌ای است برای پیران خردمند. ایران البته چنین قانونی ندارد (هرچند یکبار این قانون به تشخیص دیگران برای هاشمی رفسنجانی کارکرد!) عرصه ایران برای مسن‌ها مستثنی است: حاکمان اگر با انقلاب روبرو نشوند تا لب گور ردا بر زمین نمی‌اندازند،  آقای جنتی۹۳ساله (حفظ‌الله) که گاهی حتی کلمات را فراموش می‌کند برای ۸۰ میلیون نفر نماینده تعیین می‌کند، و درست مثل دیوید کیسینجر که گفته شده به نام پدرش یادداشت می‌نویسد فرزندان بزرگان ایران مهر پدر بر پای فرامین مهم می‌گذارند. فرقی نمی‌کند توصیه به رادیو ایران برای استخدام خواننده کافه‌ها باشد یا قتل عام زندانیان. ماشاءالله تاریخ‌مان پر و سرشار است......

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ عمده، پوشیده، و در عین حال ساده‌ترین کانال غارت و تخریب اقتصاد ملی توسط عناصر وابسته به حکومت، دستگاه پولی کشور یعنی بانک‌ها هستند. همه اجزای مدیریتی این بانک‌ها (از بانک مرکزی گرفته تا بانک‌های شبه خصوصی) توسط مافیای مالی حکومت تعیین می‌شوند، تحت امر عمل می‌کنند، و البته درحاشیه غارت کلان بالایی‌ها، لفت و لیس‌های میلیاردی کوچک هم برای خود و خانواده و دوستان می‌کنند، و مسئولیتی در برابر هیچ کس ندارند. با وخیم‌تر شدن روز به روز اوضاع اقتصادی،  رئوس حکومت با فرض خر بودن ملت، یک خط در میان سر روسای بانک‌ها فریاد می‌کشند و آنها را تهدید می‌کنند. مشکل، دقیقا در همان بالادست حکومت است. در راس!

این بازی بیش از  ربع قرن پیش و از آنجا شروع شد که" ابنای آن بالا" با آشکار شدن شگرد خانواده رفیق دوست (ماجرای فاضل خداداد) فهمیدند برای استفاده هنگفت و دزدی قانونی و بی سرو صدا راه‌های بهتری از انتقال کارخانه و املاک وجود دارد.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ "گیج زنان دخل ولایت برند!"

تا آنجایی که ما بلد بودیم و از تجارت خارجی سر در می آوردیم، انتقالات ارزی واردات اینطور نبود که بشود در آخر کار  بگویند یک آدم مجهولی چند میلیارد دلار گرفته و کالا وارد نکرده و برده بازار آزاد فروخته. رویه این بود که متقاصی واردات ارز را نقد یا با ضمانت می‌خرید، اسناد اعتباری به او داده می‌شد و پول در بانک می‌ماند و یک بانک خارجی مرتبط با فروشنده هم با دریافت اعتبارات اسنادی  با این بانک مرتبط می‌شد. واردات عمدتا به صورت فوب یا سیف بود که معنایش می‌شد تحویل پول هنگام قرار گرفتن کالا روی کشتی در مبداء و یا در مقصد. وقتی کالا از کشتی پیاده می‌شد، بانک ایرانی پول را به بانک فروشنده منتقل می‌کرد. یعنی اصلا ارزی به دست کسی داده نمی‌شد و نمی‌شود. اینطور که پیداست حکومت اسلامی همانطور که به نیابتی ها با چمدان پول می‌دهد، به خودی‌هایش هم ارز ارزان سوبسید دارش را با کامیون می‌دهد که می‌برند و مثلا یک میلیارد و چهارصد میلیون دلار چای وارد نمی‌کنند. (علت علاقه به تحریم و واردات غیرمستقیم که این سیستم‌های تجاری را به هم می‌زند همین است ولی نه درباره ارقام میلیارد دلاری)

حالا این بماند، حساب و کتابش را ببینید: قیمت چای صادراتی هند در اول تابستان امسال به ۲۸۰۰ دلار هر تن رسیده بود. یعنی آدم مجهول‌الهویه حکومت ایران گفته می‌خواهد نیم میلیون تن چای وارد کند و آن کس که روی پول‌ها نشسته بوده گفته خوبه، به هر ایرانی۶ کیلو چای خارجی می‌رسد و بفرما و دستت هم درد نکند.... مطابق آمار، واردات چای خارجی مصرفی در ایران، سالی هفتاد هزار تن است. یعنی هر ایرانی کمتر از یک کیلو!

مافیای حکومت دیگر از مرحله بیخبر و نادان و خر فرض کردن کل ملت ایران هم  کاملا گذشته. ارقامی که عمله‌جات می‌دهند حتی فکر شده هم نیست و دستگاه بازرسی هم از آن سر در نمی آورد. تشکیلات حکومت گیج است که غارت را چگونه حتی ظاهر سازی کند. یک مصداق بارز از  "آخرشه خوب بخور .... "

🆔@jameeno

🏷️ از توییتر جامعه‌نو:

افغان‌ها باید تاحد ممکن از ایران بروند، نه به خاطر خودشان، به خاطر حکومت طالبان باید بروند.
درست آن است که به دلایل امنیتی از این زحمتکشان شریف و همزبان که از نظر تاریخی و جغرافیای انسانی پاره‌ای از ما و میهن تاریخی‌مان هستند دل بکنیم. به تدریج و به طرق معقول محترمانه باید تا زمانی که طالبان در آنجا حاکم است بروند. دردناک، چاره‌ناپذیر!

🆔@jameeno

🏷️ سال‌های اول دهه پنجاه، درآمد نفتی و سیل واردات با ارز ارزان، امان  بورژوازی ملی و خرده بورژوازی بازار را برید و پای انقلاب آورد. الان مافیای مالی حکومتی بی‌مهابا در حال له کردن بدون استثنای همه است. آخرش باز می‌شود شورش توامان حاشیه‌نشینان و بازاریان.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ سادگی محض است باور کردن این داستان که یک خانواده یا موسسه پول در حد میلیارد دلار برده یا می‌تواند ببرد. اینها همیشه روی قضیه هستند و سهم‌شان از غارت نسبتا ناچیز. پشت سرشان در آن بالا  کسانی هستند که بیرون از اینجا خرج دارند و باید پول ایران را در دهها شرکت صوری بچرخانند تا بخشی به دست نیابتی‌ها برسد و بخش دیگر هم از نظر قواعد بانک‌های اروپایی حلال و پاک شود برای روز مبادا. اگر کسی موقع روبرو شدن با این نوع ماجراها پیوندی بین آنها و اخبار ماجراهایی مثل چمدان‌های ۷۰ میلیون دلاری محمود الزهار در فرودگاه تهران نبیند از نظر سیاسی کور است!

🆔@jameeno

🏷️ از توییتر جامعه‌نو

بارها در جامعه‌نو از به هم خوردن موازنه‌ قدرت و از بین رفتن تعادل منطقه‌ای گفته‌ایم و اینکه رسیدن به یک تعادل موازنه بخش جدید محتاج رودررویی‌های فیصله بخشی هست که دارند به تدریج بالا می‌گیرند. نکته‌ای را می‌توان اضافه کرد: بازیگرانی که در تجارت بین‌الملل سهمی دارند و روی ریل توسعه هستند متمایل به رویارویی در محدوده‌های مسالمت آمیز و نیل به تعادل جدید برمبنای قدرت اقتصادی هستند، و آنها که آینده‌ای در تجارت جهانی ندارند تعادل جدید قدرت را در تقویت توان نظامی جستجو می‌کنند. کشور ما در این گروه است: فاقد آینده در اقتصاد، در تقلا برای زورافزایی نامتعارف!

🆔@jameeno

🏷️ در حاشیۀ تقریرات پرویز ثابتی

🖊️ فاروق نجم‌الدین - جامعه نو: مدتها است این واقعیت به حقیقتی محض تبدیل شده که رویه شکنجه و سرکوبی که در نهادهای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی إعمال میشود به مراتب از آنچه در دوره حاکمیت پهلوی‌ها جاری بود، شدیدتر و غیر انسانی‌تر بوده است.

مرحوم منتظری سی و چند سال پیش از این حقیقت پرده برداشت و با صراحت و شهامتی بی‌نظیر در مکاتبات خود به رهبر انقلاب اعلام کرد که "رویه‌های نهادهای اطلاعاتی و قضایی، روی ساواک و رژیم گذشته را سفید کرده است". آیت الله منتظری امید داشت که نصیحت‌هایش به تعدیل رویه‌ها بیانجامد اما نه تنها چنین نشد که بهای سنگینی برای صراحت‌گویی‌هایش پرداخت. او اما مشتاقانه عطای قدرت را به لقایش بخشید.

دیگران نیز تصریحاتی با این مضمون داشتند که اظهارات پیشین مقامات جمهوری اسلامی در بارۀ رویه‌های ساواک در بسیاری از موارد غلوآمیز بوده است. یکی از آنان آقای صفایی فراهانی بود که ویدئوهای خاطراتش در فضای مجازی به صورت گسترده‌ای دست‌به‌دست می‌شود. در ادامۀ همین فهرست، میتوان به روایت‌هایی اشاره کرد که رفتار کارگزاران امنیتی در دوران پهلوی با خانواده و اطرافیان متهمان را رفتاری غالباً محترمانه توصیف کرده‌اند. از باب مثال فائزۀ هاشمی رفسنجانی چنین توصیفی را در مصاحبه‌های خود بیان می‌دارد و این فهرست، فهرست کوتاهی نیست. این بار اما پرویز ثابتی با انگیزه‌ای کاملا متفاوت روایت خود از عملکرد ساواک را تقریر کرده است.


🆔@jameeno

https://telegra.ph/Sabeti-12-04

#در_کرانه_روز

🏷️ محتوای رخدادهای کنونی در رابطه با ایران، فقط منجر به یک نتیجه گیری می‌شود: اسرائیل، حوثی‌ها‌، و حماس مشترکا خواهان وضعیت و روندی هستند که منجر به باز شدن پای ایالات متحده و ایران به معرکه شود،  ایران و ایالات متحده چنین نمی‌خواهند و مقاومت می‌کنند تعادل خود را حفظ کنند. چگونگی‌اش،  مثل نبرد طناب‌کشی در یک شیب تند است: طرفی که خود را به پایین شیب بکشد، طرف دیگر را هم باخود به قعر می‌برد!
خبر داریم که متاسفانه استراتزیست‌های نزدیک به حکومت ایران هم به حکومت علامت تحریک‌آمیز می‌دهند: "تهران نیز باید با ارسال پیام‌هایی به ریاض و واشنگتن به اقدامات انصارالله ضریب دهد تا بازار نفت هر روز ملتهب‌تر شود. سرنوشت جنگ به اینکار وابسته است."

🆔@jameeno

🏷️ ‌جامعه‌نو: اولی تحول‌خواه استمرارطلب است که می‌خواهد بگوید فقط سیاست حکمران خراب است نه دستگاهش، و ریشه فساد را صرفا رانت می‌داند.... دومی استمرارطلب اقتدارگرا است که حتی معتقد نیست سیاست حکمران اشتباه باشد و ریشه فساد را تحریم می‌داند.
کدام درست می‌گوید؟
هیچکدام!
فساد ناشی از ماهیت نظام و ساختار و بافتار آن است.نظام‌های ایدئولوژیک استبدادی و دینی، ماهیتا فاسد هستند، زیرا فاقد معیارهای عقلانی بشرند: به خود حق می‌دهند آدم‌ها را به صالح و ناصالح تقسیم کنند ، به تکه‌ای از آنها رانت بدهند، وفاداری را با منابع عمومی بخرند، و نگران فردای خود هستند. آنها سیستمیک و ساختاری فاسدند. از گندیدگی ،سلامت نمی‌روید!

🆔@jameeno

🏷️ با توجه به گلایه برخی همراهان درباره لزوم پاسخگویی جامعه‌نو، از امشب یکی از اعضای شورای سردبیری در بخش کامنت‌ها توضیحات لازم در مورد نکات ذکر شده  همراهان را  در صورت لزوم ارائه  خواهدکرد.

🆔@jameeno

#الف_ویژه

🏷️ خلاصه ارزیابی جامعه‌نو از چشم انداز پیش رو

🖊️ شورای سردبیری:  بنا به پیشنهاد یکی از همراهان  تیزبین، اگر بخواهیم عصاره مطالب و ارزیابی‌های چندسال اخیر جامعه نو را  در مورد وضعیت و چشم‌انداز آینده کشور مرور  و خلاصه کنیم اینهاست :

۱ - ساختارطبقاتی جامعه چنان تغییر کرده که از امکان تحولات تدریجی اصلاح‌طلبانه کاسته و  پتانسیل شورش کور بنیان‌کن در آن بالا رفته است :
طیقه متوسط که در سیاست میانه‌رو و اصلاح‌طلب است در مسیر اضمحلال است ؛
فشار اقتصادی  بر لایه‌های پایین دستمزدبگیران تشدید شده و به‌حد انفجار کور رسیده‌ است ؛
حاشیه نشینی  بویژه در تهران چندین برابر سال ۵۵ و ۵۶ افزایش یافته است(بمب ساعتی‌شورش شهری)  ؛
سرمایه‌داری ملی بواسطه سیاستهای حکومت چشم‌انداز امیدبخشی پیش رو ندارد(بی‌ثباتی بازار، یکه‌تازی مافیای تجاری حکومتی، فقدان چشم‌انداز توسعه)
لایه هایی ازطبقه سرمایه‌دار زاده غارت حکومتی،  به تدریج نقش سیاسی پیدا کرده‌است(به خاطر ترس از آینده خواهان تغییر رویه و انعطاف سیاسی حکومت است) ؛

۲ - ساختارسیاسی  حکومت  دچار دستکاری دائم و تغییراتی شده  که  پتانسیل  درگیری و تسویه درونی در قالب بروز بناپارتیزم در آن افزایش یافته‌است. یعنی:
ناکارایی سازوکارها و قالب ریزی ساختار حکومت سازی نظام اسلامی آشکار شده و وصله وپینه آن تضادهای درونی قانون اساسی  را بر ملا و دارای تاثیر منفی کرده است(کاهش اعتبار نظر خبرگان، افزایش نقش رهبر مستقر، ...) ؛
انسدادسیاسی  که قبلا در برابر مخالفان و اصلاح‌طلبان قرار داشت اکنون به داخل حکومت انتقال یافته است(در تقسیم قدرت بین اجزای داخل حکومت ، وحل مسالمت‌آمیز مساله جانشینی درمانده است)؛
نظر ما این بوده است که تغییر این موقعیت انسدادی فقط با اراده‌ای که احتمالا در قالب بناپارتیزم ظهور میکند ممکن است( باید در جوف یکی از شورشهای تهی دستان  منتظر وقوعش باشیم).

۳ -ساختار و محتوای ذهنی جامعه در جهتی سیر کرده که مستعد استقبال ازفاشیزم ملی گرایانه در قالب رضاخانی  است، زیرا:
حس تحقیر شدگی و عقب‌ماندگی منتهی به نفی کامل حکومت فعلی، عمومی‌ترین حس مشترک ایرانیان است(این حس منجر به استقبال از اقتدارگرایی مبتنی بر ملیت و وطنپرستی شوونیستی ، توام با نفرت وسیع از گرایشات شیعی میشود) ؛
میل به انتقامجویی و تنبیه ، همواره نتیجه از دست دادگی و تحقیر است که تسهیل کننده مسیر دیکتاتور بعدی میشود. شورشهای کور و فزاینده انتقامجویی رخ دهنده در آینده،  محل تلاقی و هم افزایی " شورش از پایین، کودتا از بالا " خواهند بود. فرجامی پر از ویرانی بیشتر و منتهی به فاز بعدی تاریخ سیاسی ایران.

۴ - استراتژی امنیت ملی کشور به عنوان بستر و عرصه نظری سیاست خارجی به نقطه اضمحلال رسیده و از نماد پلنگ روی صخره به گربه روی درخت  یاکنج اتاق شیفت یافته است( کنارآمدن فرودستانه با اعراب و سیلی خوردن از طالبان و آذربایجان، تضعیف نیروهای نیابتی، واپس خوردگی تدریجی از مناطق استقرار، مواضع متناقض وکاهنده ) که منجر به ضروری،  حاد ، وتعیین کننده شدن تحول پیش رو  در داخل کشور میشود.

این‌ها  خلاصه عمده‌ترین روندهای در حال وقوع در  ایران در چهار محور فوق هستند :  نتیجه طبیعی روندهای ماهیتا واحد هستند، با یکدیگر همسو و زمینه‌ساز  یکدیگرند، یکدیگر را تقویت میکنند، و به مقصد واحدی میرسند. به همین دلیل احتمالا محتمل‌ترین‌ افق پیش روی ملت ایران هستند.

🆔@jameeno

#الف

🏷️ در تمنای تعادل!

🔸 شورای سردبیری: اگر بگذریم از هزاران آدمی که به دلایلی ناپذیرفتنی مثل منافع مادی یا باور دینی یا عشق به افراد از شرایط موجود دفاع می‌کنند، کسانی هم باور دارند به دلایل عقلانی و خردمندانه مانند چشم‌اندازهای سیاست جهانی و منافع درازمدتِ سرزمینی، حکومت فعلی مفید و کارآمد و قابل تحمل است. شاید صداقت دارند اما مسیر عقلانیت، غیر از افق، حصارها و خط‌کشی‌هایی هم در کنارۀ خود دارد که این افراد آن‌ها را نمی‌بینند و البته نمی‌توان به آن‌ها بی‌توجه بود. توضیح خواهیم داد.

احتمالاً امروز برای برخی از ما روشن است که برای عبور از وضعیت غیرقابل دفاعِ فعلی کشور،  نیازمندِ تعادل ملی هستیم. تعادل ملی وضعیتی است که در آن آدم‌ها و روندها تزاحمی ندارند و اهداف کلانی نیز موجب همسوییِ نسبیِ آن‌ها می‌شود و میزان تعارض آن‌ها کنترل شده است. فرض کنید یک دستگاه جادویی برای ایجاد جامعۀ متعادل وجود دارد که با سنجش گرایش‌ها و آدم‌ها آن‌ها را در خود می‌پذیرد تا یک جامعۀ متعادل بسازد. این دستگاه ماهیت مؤمنان، ناباوران، آدم‌پرستان، عقلا، کودن‌ها، نظام‌های فکری، الگوهای اقتصادی، احزاب و خصوصیات روانیِ آدم‌ها را می‌شناسد و تشخیص می‌دهد اما ارزشِ متفاوتی برایشان قائل نیست و تنها معیارش برای پس زدن، سازش‌ناپذیری و عدم تحملِ دیگری بین ایده‌ها، پدیده‌ها و آدم‌هاست. به عبارت دیگر تنها شرطش برای اجازۀ ورود دادن به جامعه‌ای که می‌سازد، پذیرش دیگری و فقدان تزاحم است. با تجربۀ ما، آن جامعه خواهد توانست به تعادلی عمومی برسد و کارکردهای مثبتی داشته باشد. اگر این مدل را در برابرمان بگذاریم، می‌توانیم نتیجه بگیریم حکومت و دولتی می‌خواهیم که بتواند زندگیِ مؤمنانِ باورمند به نجات‌بخشیِ عقایدشان را در کنار دیگرانی که دنبال سعادت و خوشیِ این‌جهانی‌اند سامان دهد، تزاحم حجاب و بی‌حجابی را بزداید، تعارض ایمان و بی‌ایمانی را به محتویات کتاب‌ها محدود کند، سلطنت‌طلبیِ مبتنی بر فقیه را ببیند، سلطنت‌طلبیِ شاه‌مدار را هم ببیند و سلطنتِ جمهور را هم در کنار آن‌ها بگذارد، مسئولیت‌های کلان حکومت در مورد اقتصاد را در کنار آزادسازیِ تولید ثروت، مکمل هم بداند، لزوم نظم اجتماعی را در کنار آزادی فردی و آزادی ابراز عقیده و تشکیل جماعات همفکر ببیند، عرف را قاضی بین مردم قراد دهد، دوستی با همسایه و مسالمت را همراه با تقویت نظامی پیش ببرد و...! چنین می‌خواهیم. مهاتما و به دنبالش جواهر لعل می‌خواستیم، نشد! 
واضح است الان چنین نگاهی در حکومت نداریم اما نکته این است که آیا  آدم‌هایی که چنین باور و منش و رفتاری داشته باشند داریم؟ بله کم داریم. نکتۀ بدتر آنکه متفکرانی هم که بتوانند بنای نظریِ چنین سازوکاری را پدید آورند نداریم. خلاصه بگوییم، ژان ژاک روسو که نداشته‌ایم، بیسمارک هم نداریم و تخم چنین آدم‌هایی را رضاخان و محمدرضا شاه و خمینی و جانشین او از زمین در آورده‌اند، جایش هویدا و احمدی‌نژاد کاشته‌اند و دانه‌های تازه‌ای هم بر این خاک پیدا نیست. تعادل ملی ماندگار و بنیادین، بدون اینگونه آدم‌ها پدید نمی‌آید. آن‌هایی که در تاریخ «پدر ملت» خوانده می‌شوند و به ملت‌ها تعادل می‌دهند از اینگونه‌اند. فعلاً دنبالشان نگردید. نیست! 

نشانه‌های کوچک و بزرگِ فقدان تعادل ملی بسیار است؛ مثلاً راهروهای دهشت‌زای مترو ، خشونت و نفرتی که در فضای مجازی موج می‌زند، بلاهت و فساد و پوسیدگیِ مفرطی که در صحن مجلس موج می‌زند و در جلسات دولت اسباب خنده و مضحکه است، مدارسی که در آن‌ها هزار خطر مادی و معنوی کودکان را تهدید می‌کند، جایگاهی جهانی که هر ناکسی آن را با مداخله و تروریسم پیوند می‌زند، بازاری که در آن انواعی از غارت و خونخواری سلطه دارد و تلویزیونی که مانند سرنگ به جامعه نفرت و حماقت تزریق می‌کند. این‌ها همه نشانۀ تعادل‌های از دست رفته‌اند. 
فرقی نمی‌کند چه کسی آن بالا نشسته است؛ این ملت را به سمت اضمحلال جسمی، روانی و روحی می‌برد. او تعادل ملی را به دوردست پرتاب کرده و مسیرِ رفتن به سوی آن را بسته است. 
آخر و طرفه اینکه، بیشترین دشمنیِ حکومت و دولت و نیروی تحمیق و نیروی سرکوب و رسانۀ بیگانه و کودن‌های شناور در فضای مجازی و از همه مهم‌تر، اهل فکرِ کم‌تجربه، با تک و توک خرده‌آدم‌های متعادلی است که در گوشه و کنار این کشور در عزلت یا زندان پراکنده‌اند. این آخری، فقط غمگین نمی‌کند، ناامید هم می‌کند!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ توزیع زمانی بزرگترین ارقام فساد حکومتی که در آنها فقدان سرانگشت مقامات ارشد حکومتی غیرممکن است، نشانگر چند نکته است: فراوانی موارد با دوره های زمانی ریاست جمهوری رابطه معنادار دارد؛ همین نسبت نشان می‌دهد حداقل تا نیمه دهه هشتاد نظام نظارتی دستگاه بوروکراسی دولت کارکرد پیشگیرنده نسبی خود را حفظ کرده بوده است؛ و اینکه نشان می‌دهد توزیع  فراوانی موارد فساد با نزدیکی سیاسی قوه مجریه به هسته مرکزی حکومت نسبت مستقیم معنادار دارد !

🆔@jameeno

#الف

🏷️چرا ایران اینقدر ضعیف است؟

🖊️ شورای سردبیری: ساده‌ترین راه بدست آوردن تصویری از موقعیت بین‌المللی کشور، گشت زدن در مرزهای آن است. از مثالی که همین امروز صبح در اخبار منعکس شده شروع کنیم: از میدان نفتی مشترک آرش با کویت و عربستان‌ که نمایندۀ مجلس گفته قابلی ندارد و معنی آن این است که ایران ادعای خود را در مورد این میدان پس می‌گیرد. از جزایر تنگۀ هرمز، که بهترین رفقای حکومت آن‌ها را در اعلامیه‌های مشترک به امارات می‌بخشند، از پاکستان که اگر از هر چه بتوان گذشت حمایتش از تروریسم مرزی علیه ایران غیرقابل کتمان است. حکومت ضدبشری و بدوی افغانستان علناً از ایران سواری می‌گیرد و به گوش رئیس‌جمهورش سیلی می‌زند، ترکمنستان مشغول معاهدات پان‌ترکیِ شومی با ترکیه، رقیب منطقه‌ای ایران است.
پوتین در روسیه از نمایش اینکه ایران یک برگ بازی او در سیاست جهانی است ابایی ندارد و اینکه ایران تدارکاتچی روسیه در جنگ اوکراین است‌، پیش جنگ سوریه که ایران پیاده‌نظامِ روسیه بود، بی‌آبرویی بهتری است. گیر کردن سیاست ایران پشت مرزِ کشورِ جعلیِ آذربایجان در سال‌های اخیر نقل محافل بوده است. ترکیه در معادلات منطقه‌ای و زورگویی‌های همسایگی سیاست خارجی ایران را له کرده است و عراق هم که اظهر من ‌الشمس است: سیستم دست‌ساز آمریکایی‌ها با وردستیِ حکومت ایران، بدون اجازۀ آمریکا آب نمی‌خورد و علیرغم مشکلات داخلی در صورت بالا گرفتن یک درگیری نظامیِ تعیین‌کننده در منطقه، چاه ویلِ پول و سلاح و خنجری در پشت سر ایران خواهد شد. 

ادامه این مطلب را می‌توانید اینجا بخوانید.

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ در برابر این عملیات بلاهت بار حوثی‌ها که ما برایش کف می‌زنیم و حتی داشتن نقش در آن را تکذیب زبانی هم نمی‌کنیم صبر پیشه کرده‌اند و فقط حساب هزینه اقتصادی‌اش را نگه می‌دارند و به نام ایران هم دارند می‌نویسند‌. به آنهایی که "نان خشک می‌خورند و لنگ می‌بندند" کاری ندارند و یک روز این صورتحساب را در دادگاه‌های بین‌المللی در برابر ما می‌گذارند! خواهیم پرداخت، همانگونه که هزینه‌های حمله به خوابگاه آمریکایی‌ها در بیروت و انفجار سفارت‌شان در همین شهر (جمعا حدود ۳ میلیارد دلار) و جاهای دیگر را پرداختیم. در آن ماجراها هم هرگز مدرک تعیین کننده‌ای درباره نقش ایران پیدا نشد... و فقط هورا کشیده بودیم!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ حالا دیگر نشانه‌های آشکاری هست که آنچه روز اول افشای ماجرای موسوم به چای دبش گفتیم دقیق بوده است. نقش آن شرکت در این دزدی به نازکی رنگی است که می‌مالند روی دیواری قطور. دیواری که تاریک‌خانه حکومت را از ما جدا می‌کند!
فساد حکومتی در حدودی که جریان دارد، نه تنها باید موجب سقوط کل دستگاه موسوم به دولت میشد، بلکه مشروعیت بقای سیستم موجود را از بین برده است. در آینده مشخص خواهد شد که حکومت به صورتی سیستمی و نظام‌دار سال‌ها از کشور دزدی می‌کرده است. وجهی از همان سیاست موسوم به باقی گذاشتن زمین سوخته!

🆔@jameeno

#در_کرانه_روز

🏷️ همراهانی نظر جامعه نو را در باره جنگ در فلسطین خواسته‌اند. ما معمولا بر مسائل داخلی ایران متمرکز می‌شویم ولی چون درخواست چندبار تکرار شده  و بی ربط با سیاست داخلی ایران هم نیست، خلاصه عرض می‌کنیم.

*  تشکیل کشور بر مبنای دینی در یک منطقه دارای مناقشات تاریخی طولانی بین سه دین  توسط سازمان ملل، خواست مکارانه بریتانیا و  اشتباه ملل متحد بود. سازمان ملل هنوز نتوانسته این اشتباه را جبران کند.

*  دولت دینی یهودی ماهیت توسعه طلبی و رفتار نازی‌ماب داشت و از روز اول تجاوزکارانه و با اقدامات نسل کشی و کوچ اجباری آغاز کرد. این در تمام سالها و حتی بعد از توافق‌ها ادامه یافته است.

*  واکنش خشم‌آلود  مسلحانه عموم اعراب علیه این تصمیم اشتباه  و غیر بخردانه بود و به زیان آنها تمام شد. اقدام جمعی  کلاسیک نظامی آنهادر دهه ۶۰ نیز از ابتدا محکوم به شکست شد.

*  تبدیل مساله به یکی از اهرمهای دوران اوج جنگ سرد معضل را پیچیده و لاینحل کرد(اعراب با شوروی و اسرائیل با غرب). پس از فروپاشی شوروی فلسطینی‌ها عملا بی حامی ماندند.

*  بی‌چاره ماندن فلسطینی‌ها سبب رشد دوباره رادیکالیزم در آنها شد و به فاجعه جنگ داخلی بین حماس و فتح و عملا دو دولتی شدن بقایای فلسطین ختم شد. پس از این تقسیم و انشعاب شیطانی، حمایت جهانی چپ  از سازمان‌های فلسطینی سلب و بر حقوق انسانی مردم متمرکز شد و برخلاف نظر عوام چپ‌ها از حماس حمایت نمی‌کنند. فلسطینی‌ها آلت دست دولت‌هایی مثل حکومت ایران  و مافیای فلسطینی شده‌اند.

*  راه حل معقول و قابل اجرای بین المللی پس از اشتباه اولیه جهانی، ‌ بازگشت به مرزهای ۱۹۶۷ هست که اسرائیل عملا آنرا هم از بین برده است. راه حل دو کشوری نیز عملا اکنون  امکان ناپذیر است.اسرائیل و حامیانش میخواهند مساله جمعیت فلسطینی را به طرق مختلف غیر انسانی پاک کنند.

*  در جنگ اخیر سازمان مافیایی حماس هم اشتباه کرد و هم جنایت. اسرائیل مترصد فرصت بود، طرح داشت و امکان نسل کشی و پاک کردن فلسطینی‌ها از طریق جنایت جنگی   با حمایت آمریکا و اعراب و سکوت دیگران را یافت. شرافت انسانی حکم میکند خواهان پایان این نسل‌کشی و کشتار با بمباران و گرسنگی جمعی باشیم.

* پیش‌بینی ما این است حدود ده میلیون فلسطینی پراکنده  از این هم پراکنده‌تر شوند، در جماعات دیگر حل شوند و حداکثر در کرانه غربی به صورت یک جمعیت حدود ۳ میلیونی دارای هویت  فلسطینی به بقا ادامه دهند. 
*  تنها موضع درست ملی در این جنگ میتواند حمایت از قطعنامه های تاریخی شورای امنیت و مجمع عمومی در این مورد و کمک های مادی ( توسعه‌ای، درمانی،تحصیلی) به مردم فلسطین از طریق سازمان ملل باشد . شعار نه غزه‌، نه لبنان ایرانیان فقط  با این مضمون میتواند درست باشد که کمکهای انسان‌دوستانه ایران در آینده هم در حد معقول ادامه یابد، ولی از نظر سیاسی، ایران آنها را به حال خودشان بگذارد.

🆔@jameeno

#به_جای_الف
(بریده‌ای از یک رمان)

🏷️ گذشته ایران نجس نیست!

🖊️ جامعه‌نو: این روزها در تلاشی همگانی برای درک آنچه رخ میدهد و آنچه رخ نمی‌دهد بحثهای زیادی در کشور جریان دارد. بین اقتصاددانان، بین فعالان سیاسی، بین جویندگان تغییر و طرفداران تداوم حکومت کنونی، بین روشنفکران،... و بین رندان سیاسی و عوام !

این مورد آخری بسیار جالب است: کسانی که تاریخ این کشور را خوب میدانند ، ذهن مردمان عادی را که از اوضاع به تنگ آمده‌اند زیر باران اطلاعات نادرست درباره سالهای قبل از ۵۸ گرفته‌اند: لالایی شیرین درباره دوران شکوهمند پهلوی، حرفهای تلخ در باره روشنفکران، و فحاشی علنی به نیروهای سیاسی ! دارند به جای نقد گذشته و ارزیابی آن به عنوان تجربه، خاک به چشم مردم می‌پاشند و بخش نجس و مقدس برایش می‌تراشند. ناجوانمردانه بودن به کنار، خطرناک هم هست!

تکه‌ای از رمان "سقوط"‌ نوشته معتمد ماه‌بخشان را با اجازه او برایتان انتخاب کرده‌ایم تا به جای ما در بحث نقد گذشته حرف بزند.: درمواردی بسیار خواسته شده موضع خودمان را روشن کنیم و این یکی از آن موارد است: چپ‌ها و خطاهای آنها ! در این فصل یک جوان امروزی گذشته پدر بزرگ خود را در آخرین روزهای حیات او به نقد گرفته و با او گفتگو می‌کند.

ادامه مطلب را می‌توانید در اینجا بخوانید.

🆔@jameeno