#الف
♦️موشکها را بفروشید به دانالد!
▫️شورای سردبیری: بسیار پیش از آنکه کرهشمالی رفتار خود را تغییر دهد و شیوه دیگری پیش گیرد، الگوی ما بوده است. بعید است هیچ کشوری در جهان آن را الگوی خود قرار دهد، ولی برای کشور ما الگو بوده است. برای محافظهکاران اقتدارگرا الگوی مبارزه با ایالات متحده و برای اصلاحطلبان آینه عبرت.
حالا و پس از تحولات بسیار قابل توجه در رویکرد کره شمالی، موقعیت این کشور برای اصلاحطلبان کماکان همان آینه عبرت است، ولی شیوه توجه رسانههای اقتدارگرای انعکاسدهنده دیدگاههای حکومت به این کشور به شدت دچار نوسان و تناقض و تعارض است. قبلا نماد مقاومت و خودکفایی و سابقه ایستادگی و از همه مهمتر مظهری از توان یک حکومت برای نگه داشتن توده روی ریل وفاداری بیقید و شرط به خود بود و پس از تکامل بمب هستهای و افزایش برد موشکهای آن به مدرک تائید چیزی تبدیل شد که ته دل اقتدارگرایان برای آن غنج میزد: گذاشتن یک بمب هستهای و چند موشک دوربرد روی میز و بعد پرسیدن احوال جهان. فردای روزی که کیم جونگ اون برای مذاکره با ایالات متحده ابراز آمادگی کرد، تیتر صفحه اول یک نشریه به اصطلاح اصولگرا این بود: "رهبر کره شمالی با بمب هستهای به میز مذاکره بازگشت". سایر رسانههای همخط نیز کمابیش همین مفهوم را القا میکردند: برای موفقیت در برابر قدرتهای جهانی، باید قوی باشی (که حکم درستی است) و بمب اتم روی میز بگذاری (که برداشت خطایی است).
با گذشت زمان و عمیق شدن گرایش کیم تا حد ملاقات با ترامپ، این ترس که لابد میخواهد بمبش را در برابر لغو تحریمها بفروشد و به جایش پذیرش جهانی و توسعه اقتصادی بخرد، رسانهنویسها و پیشوایان آنها را به اندیشه چگونگی برخورد با این پدیده تازه فرو برد. اول ناباوری و متوسل شدن به این پیشبینی که ملاقاتی در کار نخواهد بود، کیم به دانالد اطمینان نمیکند، ترامپ حرفی برای گفتن ندارد و...
حالا که ملاقات انجام شده، اغتشاش تحلیلی به اوج رسیده. از یک طرف درباره اینکه کره شمالی برنده مذاکره است حرف میزنند و از طرف دیگر درباره اینکه هیچ چیز به دست نیاورده و در آخر ادعا میکنند "هسته سخت قدرت هستهای" خود راحفظ کرده و....همینطور میبافند و میبافند و میبافند. هیچ کس به خودش نمیگوید اصلا مگر ما مجبوریم رفتار آقای کیم را توجیه کنیم؟ علت دیگری دارد؟
این زور زدن تحلیلی در واقع کلنجار ذهنی اقتدارگرایان با خودشان است. رفتار الگویشان در جهتی تغییرات سریع یافته که نادلخواه است. قابل هضم نیست: بمب و موشک را که ساختیم، آخرش باید بدهیم آمریکا که در سواحلمان هتل بسازد و مزاحم توسعه اقتصادی ما نشود؟! مخ آنها در این نقطه داغ میکند. کشور را به آستانه سقوط آزاد اقتصادی و انفجار و پاشیدگی اجتماعی کشیدهاند و حالا میبینند کره حتی در موقعیت برابر با ایالات متحده، مانند یک گدای محترم محتاج کمک آن است. از خودشان میپرسند ما آخرش چه خواهیم کرد؟ گیج میزنند.
میتوان نصیحتی به آنها داشت و البته به برخی ناظران و رسانههای اصلاحطلب که آنها نیز آنچه بر کره رفته را با تفسیر به رأی، به پایه نظری تحلیلهای خود درباره آینده سیاست خارجی کشور قرار میدهند. هیچ لزومی ندارد ما سیاست خود را در زمینه هستهای و روابط با ایالات متحده براساس تجربه دیگران قرار دهیم. شرط عقل آن است که در حیات ملی خویش به شرایط خود نگاه کنیم: به آمال و اهداف کلان ملی، به امکانات و تواناییها و شرایط خاص خود در جامعه جهانی، ساختار منطقهای و ژئوپلتیکی که مسلط بر دنیاست و به تجربههای بد و منفی و هزینهزای پیشین خود. شرط خرد و فرهمندی، جز این نیست.
🆔 @jameeno
♦️موشکها را بفروشید به دانالد!
▫️شورای سردبیری: بسیار پیش از آنکه کرهشمالی رفتار خود را تغییر دهد و شیوه دیگری پیش گیرد، الگوی ما بوده است. بعید است هیچ کشوری در جهان آن را الگوی خود قرار دهد، ولی برای کشور ما الگو بوده است. برای محافظهکاران اقتدارگرا الگوی مبارزه با ایالات متحده و برای اصلاحطلبان آینه عبرت.
حالا و پس از تحولات بسیار قابل توجه در رویکرد کره شمالی، موقعیت این کشور برای اصلاحطلبان کماکان همان آینه عبرت است، ولی شیوه توجه رسانههای اقتدارگرای انعکاسدهنده دیدگاههای حکومت به این کشور به شدت دچار نوسان و تناقض و تعارض است. قبلا نماد مقاومت و خودکفایی و سابقه ایستادگی و از همه مهمتر مظهری از توان یک حکومت برای نگه داشتن توده روی ریل وفاداری بیقید و شرط به خود بود و پس از تکامل بمب هستهای و افزایش برد موشکهای آن به مدرک تائید چیزی تبدیل شد که ته دل اقتدارگرایان برای آن غنج میزد: گذاشتن یک بمب هستهای و چند موشک دوربرد روی میز و بعد پرسیدن احوال جهان. فردای روزی که کیم جونگ اون برای مذاکره با ایالات متحده ابراز آمادگی کرد، تیتر صفحه اول یک نشریه به اصطلاح اصولگرا این بود: "رهبر کره شمالی با بمب هستهای به میز مذاکره بازگشت". سایر رسانههای همخط نیز کمابیش همین مفهوم را القا میکردند: برای موفقیت در برابر قدرتهای جهانی، باید قوی باشی (که حکم درستی است) و بمب اتم روی میز بگذاری (که برداشت خطایی است).
با گذشت زمان و عمیق شدن گرایش کیم تا حد ملاقات با ترامپ، این ترس که لابد میخواهد بمبش را در برابر لغو تحریمها بفروشد و به جایش پذیرش جهانی و توسعه اقتصادی بخرد، رسانهنویسها و پیشوایان آنها را به اندیشه چگونگی برخورد با این پدیده تازه فرو برد. اول ناباوری و متوسل شدن به این پیشبینی که ملاقاتی در کار نخواهد بود، کیم به دانالد اطمینان نمیکند، ترامپ حرفی برای گفتن ندارد و...
حالا که ملاقات انجام شده، اغتشاش تحلیلی به اوج رسیده. از یک طرف درباره اینکه کره شمالی برنده مذاکره است حرف میزنند و از طرف دیگر درباره اینکه هیچ چیز به دست نیاورده و در آخر ادعا میکنند "هسته سخت قدرت هستهای" خود راحفظ کرده و....همینطور میبافند و میبافند و میبافند. هیچ کس به خودش نمیگوید اصلا مگر ما مجبوریم رفتار آقای کیم را توجیه کنیم؟ علت دیگری دارد؟
این زور زدن تحلیلی در واقع کلنجار ذهنی اقتدارگرایان با خودشان است. رفتار الگویشان در جهتی تغییرات سریع یافته که نادلخواه است. قابل هضم نیست: بمب و موشک را که ساختیم، آخرش باید بدهیم آمریکا که در سواحلمان هتل بسازد و مزاحم توسعه اقتصادی ما نشود؟! مخ آنها در این نقطه داغ میکند. کشور را به آستانه سقوط آزاد اقتصادی و انفجار و پاشیدگی اجتماعی کشیدهاند و حالا میبینند کره حتی در موقعیت برابر با ایالات متحده، مانند یک گدای محترم محتاج کمک آن است. از خودشان میپرسند ما آخرش چه خواهیم کرد؟ گیج میزنند.
میتوان نصیحتی به آنها داشت و البته به برخی ناظران و رسانههای اصلاحطلب که آنها نیز آنچه بر کره رفته را با تفسیر به رأی، به پایه نظری تحلیلهای خود درباره آینده سیاست خارجی کشور قرار میدهند. هیچ لزومی ندارد ما سیاست خود را در زمینه هستهای و روابط با ایالات متحده براساس تجربه دیگران قرار دهیم. شرط عقل آن است که در حیات ملی خویش به شرایط خود نگاه کنیم: به آمال و اهداف کلان ملی، به امکانات و تواناییها و شرایط خاص خود در جامعه جهانی، ساختار منطقهای و ژئوپلتیکی که مسلط بر دنیاست و به تجربههای بد و منفی و هزینهزای پیشین خود. شرط خرد و فرهمندی، جز این نیست.
🆔 @jameeno
#جام_جهانی
▫️جامعه نو: همزمان با آغاز مسابقات جام جهانی 2018، نشریه آتلانتیک مجموعهای عکس منتشر کرده که تصویری از محبوبیت این بازی در سرزمینها و اقلیمهای مختلف جهان به دست میدهد. عکسها به سالهای 2014 تا 2018 تعلق دارند و تصاویری از بازی فوتبال در قطب شمال، جزیرهای در سوئیس، زمینی پوشیده به کاه در استاوروپول روسیه، مدرسهای ویران شده در طول آشوبهای سومالی، محلاتی در وانواتو، کنگو، کابل افغانستان، رم ایتالیا، منطقهای ساحلی در تایلند، بام یک برج در ژاپن، جنگلی در آمازون، محلهای در هائیتی (در ایام تظاهرات ضددولتی) را نشان میدهند. در پست بعدی بینندۀ این عکسها باشید.
🆔 @jameeno
▫️جامعه نو: همزمان با آغاز مسابقات جام جهانی 2018، نشریه آتلانتیک مجموعهای عکس منتشر کرده که تصویری از محبوبیت این بازی در سرزمینها و اقلیمهای مختلف جهان به دست میدهد. عکسها به سالهای 2014 تا 2018 تعلق دارند و تصاویری از بازی فوتبال در قطب شمال، جزیرهای در سوئیس، زمینی پوشیده به کاه در استاوروپول روسیه، مدرسهای ویران شده در طول آشوبهای سومالی، محلاتی در وانواتو، کنگو، کابل افغانستان، رم ایتالیا، منطقهای ساحلی در تایلند، بام یک برج در ژاپن، جنگلی در آمازون، محلهای در هائیتی (در ایام تظاهرات ضددولتی) را نشان میدهند. در پست بعدی بینندۀ این عکسها باشید.
🆔 @jameeno
جامعه نو
🔹امکان میوت کردن پستهای دیگران در اینستاگرام ▫️صادق زنگنه | جامعه نو: اینستاگرام از جمله رسانههای اجتماعی محبوب در بین ایرانیان است و تنها سوشالمدیای فیلتر نشده در ایران. اما با همه محبوبیتش، کاربران تجربهی فالوینگهایی (دنبالشدهها) را دارند که با اشتراکگذاری…
▫️جامعه نو: امکان میوت کردن پستها به اینستاگرام اضافه شد. از این پس کاربران میتوانند پستهای دیگران را به تنهایی و یا به همراه استوریشان، بیصدا کنند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
▫️ جامعه نو: حضور پرشور هواداران تیمملی ایران در مقابل ورزشگاه سنپترزبورگ، برای تماشای اولین بازی تیمشان در برابر مراکش در جامجهانی ۲۰۱۸
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
▫جامعه نو: شادی بعد از پیروزی تیمملی در برابر مراکش