جامعه نو

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔻مرثیه ای برای یک ملت

🔹بمناسبت سالروز درگذشت مرحوم عباس امیرانتظام

▫️مژگان باقری: خبرنگار، کفشی را که با پارچه‌ای ضخیم مثل پتو درست شده نشانش میدهد و می‌پرسد: این کفش است؟ پاسخ می‌دهد: بله در زندان می‌پوشیدم. خبرنگار می‌پرسد: مگر شما خودتان کفش نداشتید؟ پاسخ می‌دهد: خیر، به من اجازه پوشیدن کفش نمی دادند... و ناگهان بغض می کند و ساکت می‌شود. خبرنگار سرش را پایین می‌اندازد. پس از چند لحظه اشکهایش را پاک کرده و می‌گوید: شش‌هفت سال اول زندان حتی اجازه پوشیدن دمپایی هم نداشتم! بنابراین این کفش را درست کردم!! و فیلم تمام می شود.
چند ثانیه با حیرت و ناباوری به این صحنه خیره شدم. نفسم حبس شده بود و بالا نمی‌آمد. یک بار دیگر این کلیپ یک دقیقه‌ای را نگاه کردم تا مطمئن شوم آنچه شنیده‌ام درست بوده است.
عباس امیرانتظام، قدیمی‌ترین زندانی سیاسی در ایران، شش سال در زندان کفش نداشته است! همان مرد شیک‌پوش خنده‌رو با موهای جوگندمی و چهره ی اصیل ایرانی_ تنها عکس به جا مانده از سال 58 _ و چهره ای که در این کلیپ می بینم پیرمردی است بیمار با موهای کاملا سفید که به سختی صحبت می کند اما هنوز شیک پوش است و اصالت از گفتار و رفتارش می‌بارد.
سالها قبل بود که برای اولین بار اسمش را شنیدم. یکی از همکاران با خنده آکنده از خشم می گفت: یک نفر را اول انقلاب زندانی کرده اند وحبس ابد داده اند. بعد که فهمیده اند اشتباه کرده اند از او خواسته اند تقاضای عفو کند تا آزادش کنند. اوهم فقط به شرط رفع اتهام پذیرفته که موافقت نکرده اند و همینطور سالها گذشته تا الان که به دلیل کهولت سن و بیماری و نیاز به مراقبتهای بیمارستانی، در واقع او را از زندان بیرون کرده اند! یعنی یک نفر 29 سال به اشتباه در زندان بوده؟! 29 سال؟! شوخی می کنید!
اما در فضای مجازی مطالب دیگری نیز می خوانم که دقیقا به اندازه همان کلیپ شوک آور است: توده ایها و دانشجویان خط امام یکی از عوامل اصلی زندانی شدن او بوده اند. وزیر خارجه دولت اصلاحات او را با نیرنگ از سوئیس به ایران کشانده که بازداشت شود.
نظم افکارم به هم ریخته. نمی‌توانم ذهنم را متمرکز کنم. یعنی ما از به قدرت رسیدن یک زن در کابینه اصلاحات سر از پا نمی‌شناختیم خبر نداشتیم او همان زنی است که با ترجمهٔ دست‌وپا شکستهٔ اسناد لانهٔ جاسوسی مستقیما در بسیاری از محاکمات ناعادلانه اول انقلاب سهیم بوده؟!
همان کسی که در کتاب "تسخیر" می نویسد: "وقتی وکیل امیر انتظام به ترجمه ی اسناد اعتراض کرد، دادگاه از متخصصین خواست که ترجمه‌ها را ارزیابی کنند و آنها پس از یک هفته اعلام کردند ترجمه‌ها مطلوب و قابل استناد است. همگی نفس راحتی کشیدیم و عباس امیرانتظام به حبس ابد محکوم شد."
آری! همگی نفس راحتی کشیده‌اند برای اینکه توانسته‌اند یک فرد پایبند به اصول دموکراسی را از سر راه بردارند!
نه، دیگر بس است. ورق زدن کتاب تاریخ، حالمان را بد میکند. باید داستان دیگری نوشت. داستانی که در آن قهرمانانش، اسطوره‌هایی باشند از جنس امیرانتظام؛ کسی‌که نه ریش دارد، نه چفیه بر گردن و نه جای داغ مهر بر پیشانی، ولی ایمانش هزاران هزار برابر بیشتر از این مومنان قلابی است. مگر میشود به وجود قدرتی ماورایی ایمان نداشته باشی ولی بتوانی 29 سال حکم ناعادلانه را چنین صبورانه تحمل کنی؟ چه کسی جز یک انسان مومن میتواند به ملاقات همان قاضی برود که برایش چنین حکم ظالمانه‌ای صادر کرده و او را ببخشد؟!
454 روز انفرادی و پس از آن 29 سال پشت دیوارهای اوین. سی سال، ناعادلانه فرصت زندگی را از تو بگیرند و آنگاه وقتی قاضی می گوید اگر تقاضای عفو کنی آزادت میکنیم، با صلابت و اقتدار بگویی: این شما هستید که باید از من تقاضای عفو کنید!
آنچنان در درون خودت آزاد و رها هستی که حتی برای بیرون آمدن از این چهار دیواری، بی تابی هم نمیکنی. تا اینکه از تو خسته میشوند.
خستگی ناپذیریت، آنها را خسته می کند!
نستوهی که همه را به ستوه می آورد!
چه کسی می گوید زمان اسطوره ها سپری شده؟ زمین هیچگاه از اسطوره خالی نخواهد ماند!
امیر انتظام همچون قهرمان فیلم "رستگاری در شائوشنگ" راه رهایی را یافته بود. سی سال به آرامی و ذره ذره، دیوارهای ضخیم جهل و بی خبری ما را تراشید تا نقبی بزند به دلهای خسته و ناامیدمان و راهی تازه به ما بنمایاند و رهایمان کند از چنگ زدن به دامان آلوده اصلاح‌طلبان.
و ما امروز نه برای امیرانتظام که روحش به آرامش ابدی رسیده، بلکه برای خودمان باید مرثیه بسراییم.
مرثیه ای سخت جانسوز برای ملتی که فرصت نکرد از اسطوره‌‌اش حلالیت بطلبد!
🆔 @jameeno

14.7K viewsedited 04:39