#الف
🔹معبر ایمن!
▫️شورای سردبیری: بیایید فرض کنیم در اواخر آبان، زمانی که جنبش مهسا به وسعت ایران جریان داشت و اسناد حاکیاند اجزای حکومت در جلسات خود تعادل از دست داده و ناامید شده بودند، تحولی رخ میداد: قوۀ عاقلۀ نظام بر قوۀ جاهلۀ آن فائق میشد، کشتیبان را سیاستی دگر میآمد و به فکر نشان دادن نرمش میافتاد. چگونه باید آن را نشان میداد که نشانۀ عقبنشینی و شکست نباشد؟
قاعدتاً رویکرد صلحآمیز نشان میداد؛ یعنی مثلاً علامت میداد هزاران دستگیر شده را به طریقی راحتتر و بهفوریت مرخص کنند تا بعد، نیروی مسلح غیررسمی را از میدان کنار میکشید، دانشگاهها را انگولک نمیکرد (کارش در دانشگاهها را بهتر از این نمیشود نامگذاری کرد) و کارهای عاقلانهای از قبیل اعلام تعطیلیِ آن مرکزِ پر شررِ گشت ارشاد. اما اگر صرفاً قرار بر همین کارها بود، ترسِ اصلیاش حتماً محقق میشد: این تصور پیش میآمد که جا زده و اوضاع بدتر میشد. این نتیجه را میتوان بهسادگی از روی اثری سمی گرفت که با مضمون «کارشون تمامه» در حال تزریق و جذب به بدنۀ جامعه بود: عدهای برای جلوتر آمدن تشویق میشدند و کار به سامان نمیرسید؛ عقلانیت و سازش باید دوطرفه باشد !
راه برونرفت از این کجگمانیهای دوطرفه و منجر به وقوع بنبست، برداشتنِ یک گام دیگر بود: حکومت باید میتوانست به جماعتی که هر روز خشمگینتر میشد نشان دهد در حال مذاکره با مخالفان و نمایندگانی از معترضان است! چنین کاری در زمان مناسب یک آرامبخش قوی (هرچند موقت) و معطوف به نتیجۀ مرحلهای است. در دیماه سال ۵۷ شاه پهلوی جداً به فکر سازش با آقای خمینی افتاد. به سراغ نیروهای سیاسیِ میانهرو رفت تا بهواسطۀ آنها با آقای خمینی که پیش از به قدرت رسیدن، نمایندگی تام مردم را کسب کرده بود، وارد گفتگو و معامله شود. دیر شده بود. در ایران همیشه دیر میشود. خلاصهاش اینکه عدهای نپذیرفتند، برخی بله گفتند ولی گفته شد در پاریس با آنها دیدار نخواهد شد و داستان اینطور تمام شد که آقای خمینی متکی به برتری مطلقِ زورِ خیابانی توده، حتی بعد از رفتن شاه اعلام کرد با جلال تهرانی رئیس شورای سلطنت فقط وقتی دیدار میکند که استعفا کرده باشد. فقط خدا میداند ما چند بار دیگر این نوع پایان را تجربه خواهیم کرد.
حالا که داریم فرض میکنیم، این را هم بپرسیم اگر حکومت میخواست در آن شرایطِ فرضی که گفتیم، وارد گفتگو هم بشود چه کسی دربرابرش بود؟ هیچکس! از گفتن این حرفها نمیخواهیم وارد موضوعِ دستمالیشدۀ نبودِ رهبر برای جنبش و امتیازِ بیسر بودن و از این قبیل مباحث تجریدی شویم. اگر هم این جنبش سری داشت لابد یکی از همین یأجوج و مأجوجهایی بود که دارند بر سر رهبری جنبش مهسا یقۀ هم را میدرند. آنها که ردند، پس اگر میخواست سر معتبری داشته باشد، آن، چه سر ورهبری بود؟
🆔 @jameeno
🔺اینجا بیشتر بخوانید.
🔹معبر ایمن!
▫️شورای سردبیری: بیایید فرض کنیم در اواخر آبان، زمانی که جنبش مهسا به وسعت ایران جریان داشت و اسناد حاکیاند اجزای حکومت در جلسات خود تعادل از دست داده و ناامید شده بودند، تحولی رخ میداد: قوۀ عاقلۀ نظام بر قوۀ جاهلۀ آن فائق میشد، کشتیبان را سیاستی دگر میآمد و به فکر نشان دادن نرمش میافتاد. چگونه باید آن را نشان میداد که نشانۀ عقبنشینی و شکست نباشد؟
قاعدتاً رویکرد صلحآمیز نشان میداد؛ یعنی مثلاً علامت میداد هزاران دستگیر شده را به طریقی راحتتر و بهفوریت مرخص کنند تا بعد، نیروی مسلح غیررسمی را از میدان کنار میکشید، دانشگاهها را انگولک نمیکرد (کارش در دانشگاهها را بهتر از این نمیشود نامگذاری کرد) و کارهای عاقلانهای از قبیل اعلام تعطیلیِ آن مرکزِ پر شررِ گشت ارشاد. اما اگر صرفاً قرار بر همین کارها بود، ترسِ اصلیاش حتماً محقق میشد: این تصور پیش میآمد که جا زده و اوضاع بدتر میشد. این نتیجه را میتوان بهسادگی از روی اثری سمی گرفت که با مضمون «کارشون تمامه» در حال تزریق و جذب به بدنۀ جامعه بود: عدهای برای جلوتر آمدن تشویق میشدند و کار به سامان نمیرسید؛ عقلانیت و سازش باید دوطرفه باشد !
راه برونرفت از این کجگمانیهای دوطرفه و منجر به وقوع بنبست، برداشتنِ یک گام دیگر بود: حکومت باید میتوانست به جماعتی که هر روز خشمگینتر میشد نشان دهد در حال مذاکره با مخالفان و نمایندگانی از معترضان است! چنین کاری در زمان مناسب یک آرامبخش قوی (هرچند موقت) و معطوف به نتیجۀ مرحلهای است. در دیماه سال ۵۷ شاه پهلوی جداً به فکر سازش با آقای خمینی افتاد. به سراغ نیروهای سیاسیِ میانهرو رفت تا بهواسطۀ آنها با آقای خمینی که پیش از به قدرت رسیدن، نمایندگی تام مردم را کسب کرده بود، وارد گفتگو و معامله شود. دیر شده بود. در ایران همیشه دیر میشود. خلاصهاش اینکه عدهای نپذیرفتند، برخی بله گفتند ولی گفته شد در پاریس با آنها دیدار نخواهد شد و داستان اینطور تمام شد که آقای خمینی متکی به برتری مطلقِ زورِ خیابانی توده، حتی بعد از رفتن شاه اعلام کرد با جلال تهرانی رئیس شورای سلطنت فقط وقتی دیدار میکند که استعفا کرده باشد. فقط خدا میداند ما چند بار دیگر این نوع پایان را تجربه خواهیم کرد.
حالا که داریم فرض میکنیم، این را هم بپرسیم اگر حکومت میخواست در آن شرایطِ فرضی که گفتیم، وارد گفتگو هم بشود چه کسی دربرابرش بود؟ هیچکس! از گفتن این حرفها نمیخواهیم وارد موضوعِ دستمالیشدۀ نبودِ رهبر برای جنبش و امتیازِ بیسر بودن و از این قبیل مباحث تجریدی شویم. اگر هم این جنبش سری داشت لابد یکی از همین یأجوج و مأجوجهایی بود که دارند بر سر رهبری جنبش مهسا یقۀ هم را میدرند. آنها که ردند، پس اگر میخواست سر معتبری داشته باشد، آن، چه سر ورهبری بود؟
🆔 @jameeno
🔺اینجا بیشتر بخوانید.
Telegraph
معبر ایمن!
شورای سردبیری: بیایید فرض کنیم در اواخر آبان، زمانی که جنبش مهسا به وسعت ایران جریان داشت و اسناد حاکیاند اجزای حکومت در جلسات خود تعادل از دست داده و ناامید شده بودند، تحولی رخ میداد: قوۀ عاقلۀ نظام بر قوۀ جاهلۀ آن فائق میشد، کشتیبان را سیاستی دگر میآمد…