#الف
🔹میزی برای همه
🔺شورای سردبیری: اوضاع کشور از پنج ماه پیش که مهندس بهزاد نبوی طرح صلح دوفاکتو بین طیف های معتقد به انقلاب و نظام را مطرح کرد، دچار تغییراتی شده که صلح ملی یا گفتگوی ملی بین" اصلاح طلبان، اصولگرایان ومستقلین که انقلاب و اصل نظام را قبول دارند" را برای حل مشکلات کلان ملی ناکافی ساخته است. حالا، این صلح یا گفتگو، هم از نظر کسانی که باید در آن شرکت کنند و هم از نظر محتوای آن تغییر کرده است: مراد محتوایی از آن صلح یا گفتگو، ماهیتی سیاسی داشت و معطوف به مساله توزیع قدرت بود، اما چیزهایی عوض شده است.نظام باید برای اهداف مهمتر دیگری پای صلح و گفتگو بیاید.
البته درک مشترک و وفاقی در این زمینه پدید نیست .بهزاد نبوی ،کهنه سیاستمرد دغدغه داراین حوزه ،دیروز بار دیگر بر گفتگو پای فشرد، ولی کماکان در همان دایره معروف نیروهای" درون نظام" . اوطی گفتگوی تازه ای درباره مفهوم گفتگوی ملی، ان را " گفتگو بین همه طیفهایی که معتقد به انقلاب و اصل نظام هستند" توصیف کرد و آنان را " اصلاح طلبان و اصولگرایان و مستقلین " معرفی کرد.
اما اوضاع تغییر کرده است.تا پنج ماه پیش، علیرغم باور به اینکه فساد و کژی های گسترده سیستم و بحران اقتصادی احتمالا به تحرکات توده ای خطرناکی منجر میشود، اما اداره عاقلانه تر کشور با تکیه بر نیروهای درون نظام ،پایان جنگ قدرت و توزیع نسبی آن، و اتخاذ روشهای علمی در حوزه اقتصاد و اجتماع را برای گریز از بحران کافی میدانستیم. دوماه پیش، مختصات موقعیت تغییر کرد.
هرچند بسیاری از ما آنچه را در دی ماه رخ داد واجد تاثیر ضدامنیتی مهمی ندانستیم(از جمله آقای نبوی،که کل جمعیت درگیر در آن ماجرا را ۱۱۵ هزار نفر در ۸۰ شهر دانست) اما کیفیات آن رخداد حاکی از تبدیل مطالبات اقتصادی و اجتماعی به یک مشکل امنیتی بود.
خاستگاه حرکت اقشار فرودست ناروایی های اقتصادی و اجتماعی، اما کارکرد بلاواسطه آن حرکت یک تهدید سیاسی- امنیتی، آنهم از نوعی بود که شیوعش مثل آنفلوآنزای زمستانی یکباره سراسر کشور را در بر گرفت. تغییر ،درحدی بود که صورت مساله گفتگوی ملی را هم تغییر دهد.حالا، با مشکلی فراراه نظام روبرو نیستیم که همراهی و گفتگوی "معتقدان به انقلاب و اصل نظام" آن را حل کند ، بامشکلی فرا راه کشور روبروییم ،که نظام همه آن نیست، بلکه جزئی از کشور است . از همین رو گفتگوی " کسانی که انقلاب واصل نظام را قبول دارند " برای پرش از این پرتگاه کافی نیست. همه کسانی که در این کشور نگران آینده هستند باید به این گفتگو (که همگی در امکان وقوع آن شک داریم) دعوت شوند . اصلاح طلبان باید دایره بازتری را در پیشنهادهای خود در نظر بگیرند.
این ممکن است؟ نه تنها از جنبه نظری، که از باب عملی هم ممکن است. چند سال پیش، در آستانه یکی از انتخابات مهم کشور، مقام رهبری که احساس کرده بودند" اصلاح طلبان و اصولگرایان و مستقلین که انقلاب و اصل نظام را قبول دارند" برای عظمت بخشی به انتخابات کافی نیستند، طی بیاناتی خطاب به کسانی که به قول ایشان ممکن است از این نظام خوششان نیاید و سران نظام راهم دوست نداشته باشند گفتند کشورتان را که دوست دارید،به خاطر کشورتان به موضوع انتخابات بی اعتنا نمانید(نقل به مضمون). به همین سان، حالا که قرارداشتن کشور در آستانه ظهور بحرانهای بنیان کن و نابودگر امنیت ملی برای همه آشکار است، حذف آنهایی که دیگر دلی در گروی هیچ جزئی از انقلاب و نظام ندارند، کاری غیرعقلانی است. اکنون بخش عظیمی از جامعه در حال فاصله گیری با آنچه انقلاب و نظام مینامیم است و این کاررا با تغییر گاه استهزا آمیز شعارهای دوران انقلاب و رسمی حتی در روستاها و مناطق معمولا معتقدی مثل ورزنه اصفهان به نمایش میگذارد. این گروه های وسیع توزیع شده در شهرها و روستاها در حال طرح مطالباتی منطقی در رسانه های غیر رسمی هستند که پاسخی منطقی میطلبند و اصطلاح نامنطقی " گروه براندازان در هدف و اصلاح طلب درروش " که آقای نبوی برای توصیف آن به کار برده، تخفیفی است که اندازه گردبادهای آتی را از چشم ما پنهان میکند. آنها نماینده سیاسی مستقیم درعرصه سیاست ندارند(نیروهای ضدملی در ماورای مرزها معمولا آنها را مصادره به مطلوب میکنند) وظیفه اصلاح طلبان است که سخنگویی آنها را به عهده بگیرند. آنها نباید ترسی از این داشته باشند که اعلام کنند پیگیر مطالبات اشخاص خارج از " طیف های معتقد به انقلاب و اصل نظام" نیز هستند.به این ترتیب میتوان به آقای نبوی و اصلاح طلبان پیشنهاد داد در گفتگوهای آتی خود با رسانه ها هرنوع گفتگو(که نظام قطعا با اوجگیری بحرانها به انجام آن علاقمند خواهد شد)باید شامل همه آنهایی که "کشور خود را دوست دارند" نیز بشود، حتی اگر از این نظام خوششان نیایدو سران نظام را هم دوست نداشته باشند.
پی نوشت: همۀ نقل قولها به مصاحبۀ دیروز آقای نبوی تعلق دارند.
🆔 @jameeno
🔹میزی برای همه
🔺شورای سردبیری: اوضاع کشور از پنج ماه پیش که مهندس بهزاد نبوی طرح صلح دوفاکتو بین طیف های معتقد به انقلاب و نظام را مطرح کرد، دچار تغییراتی شده که صلح ملی یا گفتگوی ملی بین" اصلاح طلبان، اصولگرایان ومستقلین که انقلاب و اصل نظام را قبول دارند" را برای حل مشکلات کلان ملی ناکافی ساخته است. حالا، این صلح یا گفتگو، هم از نظر کسانی که باید در آن شرکت کنند و هم از نظر محتوای آن تغییر کرده است: مراد محتوایی از آن صلح یا گفتگو، ماهیتی سیاسی داشت و معطوف به مساله توزیع قدرت بود، اما چیزهایی عوض شده است.نظام باید برای اهداف مهمتر دیگری پای صلح و گفتگو بیاید.
البته درک مشترک و وفاقی در این زمینه پدید نیست .بهزاد نبوی ،کهنه سیاستمرد دغدغه داراین حوزه ،دیروز بار دیگر بر گفتگو پای فشرد، ولی کماکان در همان دایره معروف نیروهای" درون نظام" . اوطی گفتگوی تازه ای درباره مفهوم گفتگوی ملی، ان را " گفتگو بین همه طیفهایی که معتقد به انقلاب و اصل نظام هستند" توصیف کرد و آنان را " اصلاح طلبان و اصولگرایان و مستقلین " معرفی کرد.
اما اوضاع تغییر کرده است.تا پنج ماه پیش، علیرغم باور به اینکه فساد و کژی های گسترده سیستم و بحران اقتصادی احتمالا به تحرکات توده ای خطرناکی منجر میشود، اما اداره عاقلانه تر کشور با تکیه بر نیروهای درون نظام ،پایان جنگ قدرت و توزیع نسبی آن، و اتخاذ روشهای علمی در حوزه اقتصاد و اجتماع را برای گریز از بحران کافی میدانستیم. دوماه پیش، مختصات موقعیت تغییر کرد.
هرچند بسیاری از ما آنچه را در دی ماه رخ داد واجد تاثیر ضدامنیتی مهمی ندانستیم(از جمله آقای نبوی،که کل جمعیت درگیر در آن ماجرا را ۱۱۵ هزار نفر در ۸۰ شهر دانست) اما کیفیات آن رخداد حاکی از تبدیل مطالبات اقتصادی و اجتماعی به یک مشکل امنیتی بود.
خاستگاه حرکت اقشار فرودست ناروایی های اقتصادی و اجتماعی، اما کارکرد بلاواسطه آن حرکت یک تهدید سیاسی- امنیتی، آنهم از نوعی بود که شیوعش مثل آنفلوآنزای زمستانی یکباره سراسر کشور را در بر گرفت. تغییر ،درحدی بود که صورت مساله گفتگوی ملی را هم تغییر دهد.حالا، با مشکلی فراراه نظام روبرو نیستیم که همراهی و گفتگوی "معتقدان به انقلاب و اصل نظام" آن را حل کند ، بامشکلی فرا راه کشور روبروییم ،که نظام همه آن نیست، بلکه جزئی از کشور است . از همین رو گفتگوی " کسانی که انقلاب واصل نظام را قبول دارند " برای پرش از این پرتگاه کافی نیست. همه کسانی که در این کشور نگران آینده هستند باید به این گفتگو (که همگی در امکان وقوع آن شک داریم) دعوت شوند . اصلاح طلبان باید دایره بازتری را در پیشنهادهای خود در نظر بگیرند.
این ممکن است؟ نه تنها از جنبه نظری، که از باب عملی هم ممکن است. چند سال پیش، در آستانه یکی از انتخابات مهم کشور، مقام رهبری که احساس کرده بودند" اصلاح طلبان و اصولگرایان و مستقلین که انقلاب و اصل نظام را قبول دارند" برای عظمت بخشی به انتخابات کافی نیستند، طی بیاناتی خطاب به کسانی که به قول ایشان ممکن است از این نظام خوششان نیاید و سران نظام راهم دوست نداشته باشند گفتند کشورتان را که دوست دارید،به خاطر کشورتان به موضوع انتخابات بی اعتنا نمانید(نقل به مضمون). به همین سان، حالا که قرارداشتن کشور در آستانه ظهور بحرانهای بنیان کن و نابودگر امنیت ملی برای همه آشکار است، حذف آنهایی که دیگر دلی در گروی هیچ جزئی از انقلاب و نظام ندارند، کاری غیرعقلانی است. اکنون بخش عظیمی از جامعه در حال فاصله گیری با آنچه انقلاب و نظام مینامیم است و این کاررا با تغییر گاه استهزا آمیز شعارهای دوران انقلاب و رسمی حتی در روستاها و مناطق معمولا معتقدی مثل ورزنه اصفهان به نمایش میگذارد. این گروه های وسیع توزیع شده در شهرها و روستاها در حال طرح مطالباتی منطقی در رسانه های غیر رسمی هستند که پاسخی منطقی میطلبند و اصطلاح نامنطقی " گروه براندازان در هدف و اصلاح طلب درروش " که آقای نبوی برای توصیف آن به کار برده، تخفیفی است که اندازه گردبادهای آتی را از چشم ما پنهان میکند. آنها نماینده سیاسی مستقیم درعرصه سیاست ندارند(نیروهای ضدملی در ماورای مرزها معمولا آنها را مصادره به مطلوب میکنند) وظیفه اصلاح طلبان است که سخنگویی آنها را به عهده بگیرند. آنها نباید ترسی از این داشته باشند که اعلام کنند پیگیر مطالبات اشخاص خارج از " طیف های معتقد به انقلاب و اصل نظام" نیز هستند.به این ترتیب میتوان به آقای نبوی و اصلاح طلبان پیشنهاد داد در گفتگوهای آتی خود با رسانه ها هرنوع گفتگو(که نظام قطعا با اوجگیری بحرانها به انجام آن علاقمند خواهد شد)باید شامل همه آنهایی که "کشور خود را دوست دارند" نیز بشود، حتی اگر از این نظام خوششان نیایدو سران نظام را هم دوست نداشته باشند.
پی نوشت: همۀ نقل قولها به مصاحبۀ دیروز آقای نبوی تعلق دارند.
🆔 @jameeno
🖌 یادداشتی از پدرام سلطانی به مناسبت روز زن
🔹"اتوبوس"
▫️ سال ١٣٦٦ که تازه وارد دانشگاه تهران شده بودم، مسیر خانه تا دانشگاه را با اتوبوس و مینی بوس طی می کردم. در سالهای نخستین دانشگاه هنوز جداسازی در اتوبوسها انجام نشده بود و زن و مرد با هم در اتوبوس می نشستند. اول صبح زمان شلوغی بود. اتوبوسها و مینی بوسها پر بودند و معمولاٌ به دلیل نداشتن جا در بعضی ایستگاهها توقف نمی کردند. در آن اتوبوسهای شلوغ، زمانی که خانمی سوار می شد، آقایان از صندلی بلند می شدند و جای خود را به او می دادند. معمولاٌ جوانان این کار را می کردند اما بعضی اوقات جوانتر ها دیرتر می جنبیدند و ناگاه می دیدیم که مردان سپید موی از جا بر می خاستند تا خانمها بنشینند. جوانانی که مرتب در این مسیر تردد می کردند دیگر یاد گرفته بودند که بهتر است روی صندلی ننشینند تا جا برای خانمها و مسن تر ها باشد. در آن اتوبوسهای شلوغ و پرازدحام، قانون احترام به زنان و سالخوردگان بطور نانوشته رعایت می شد، هم حرمتها سرجای خودش بود و هم کسی به کسی کاری نداشت.
دو سال بعد، طرح جداسازی اتوبوسها اجرا شد. یادم می آید که بخش عقب اتوبوس به خانمها اختصاص پیدا کرد و با نرده از بخش جلو جدا شد و در پشت هم مربوط به خانمها بود. داستان یواش یواش تغییر کرد. اگر خانمی می خواست در ایستگاهی پیاده شود یا باید با صدای بلند راننده را مطلع می کرد یا به واسطه ی مردی که وسط اتوبوس ایستاده بود پیام خود را به راننده می رساند. وقتی که خانمها سوار اتوبوس می شدند راننده از آنها می خواست که بلیط خود را دست به دست کنند تا به او برسد و طبیعتاٌ این کار هم وظیفه ی آقایانی بود که وسط اتوبوس ایستاده بودند. بعضی وقتها که اتوبوس خیلی شلوغ بود بلیطها وسط جمعیت ناپدید می شد! یک شیر پاک خورده ای آنها را به جیب می زد و تا صدای راننده درآید در ایستگاه بعدی پیاده می شد. بعضی اوقات هم در همان شلوغی، تا خانمها بیایند سوار شوند راننده در را می بست و صدای جیغ خانمی که وسط در مانده بود بلند می شد.
امروز که به ٣٠ سال پیش بر می گردم می بینم که حکایت زنان جامعه ى ما حکایت همان اتوبوس است. در قرارداد اجتماعی ما، جای زنان هنوز در انتهای اتوبوس جامعه تعبیه شده است و درست مانند اتوبوس شرکت واحد اندازه اش هم کوچکتر از بخش جلویی است. در اتوبوس جامعه ی ایرانی این نرده ی نامرئی باعث شده که راه زنان به جلوی اتوبوس مسدود شود. کم اند زنانی که توانسته اند خود را به جلوی اتوبوس برسانند. هنوز زنان در تحقق خواسته هایشان باید بلیط خود را به مردانی بدهند که واسطه ی بین آنان و راننده ی اتوبوس است و البته بعضی وقتها این بلیطها در جیب مردی جای می گیرد و به دست راننده نمی رسد. در اتوبوس جامعه ی ایرانی، مردان دیگر فراموش کرده اند که باید برخیزند و جای خود را به خانمها بدهند، حتی اگر بخش عقب اتوبوس پر باشد و در بخش جلو صندلیهای خالی وجود داشته باشد، زنها با حسرت باید به آن صندلیهای خالی نگاه کنند و مردان، بی تفاوت به شلوغی پشت اتوبوس، نگاهی هم به عقب نیاندازند.
در جامعه ی ایرانی زنان مجبورند از همان در پشت سوار و بعد هم پیاده شوند. بعد از همه ی این سالها آنان فهمیده اند که بهتر است برای پیاده شدن داد بزنند تا راننده صدای آنها را بشنود یا از مردانی که در "وسط" اتوبوس ایستاده اندکمک بگیرند.
اما مردان ایرانی هم که بر صندلیهای جلویی نشسته اند دیگر پشت سرشان را نمی بینند. تا وقت پیاده شدنشان برسد بر همان صندلیها می نشینند. دیگر هیچ سالخورده ای به کسی برای نشستن تعارف نمی کند. او تا ایستگاه آخر سرجایش است.
اتوبوس جامعه ی ایرانی بعد از این همه سال نیاز به تغییر دارد. برخی از صندلیهای جلو جای زنان است، چاره این است که میله ی حائل برداشته شود تا زنان هم جای مناسبی در جلوی اتوبوس بیابند. اتوبوس جامعه ی ایرانی باید به این فکر کند که همیشه هم نباید راننده اش مرد باشد، زن هم می تواند این کار را بکند. در اتوبوس جامعه ی ایرانی هر کس باید خودش بلیط را به راننده بدهد، واسطه لازم نیست. در اتوبوس جامعه ی ایرانی زنان باید بتوانند از در پشت سوار و از در جلو پیاده شوند. در اتوبوس جامعه ی ایرانی راننده باید صدای همه را بشنود و لازم نباشد که کسی فریاد بزند. و بالاخره در اتوبوس جامعه ی ایرانی هیچ زنی نباید لای در بماند. این اتوبوس باید همه را مانند هم به مقصد برساند، زیرا به همه ی مسافرانش تعلق دارد.
به امید روزی که هرکسی در این اتوبوس در جای خودش بنشیند.
روز زن مبارک!
🆔 @jameeno
🔹"اتوبوس"
▫️ سال ١٣٦٦ که تازه وارد دانشگاه تهران شده بودم، مسیر خانه تا دانشگاه را با اتوبوس و مینی بوس طی می کردم. در سالهای نخستین دانشگاه هنوز جداسازی در اتوبوسها انجام نشده بود و زن و مرد با هم در اتوبوس می نشستند. اول صبح زمان شلوغی بود. اتوبوسها و مینی بوسها پر بودند و معمولاٌ به دلیل نداشتن جا در بعضی ایستگاهها توقف نمی کردند. در آن اتوبوسهای شلوغ، زمانی که خانمی سوار می شد، آقایان از صندلی بلند می شدند و جای خود را به او می دادند. معمولاٌ جوانان این کار را می کردند اما بعضی اوقات جوانتر ها دیرتر می جنبیدند و ناگاه می دیدیم که مردان سپید موی از جا بر می خاستند تا خانمها بنشینند. جوانانی که مرتب در این مسیر تردد می کردند دیگر یاد گرفته بودند که بهتر است روی صندلی ننشینند تا جا برای خانمها و مسن تر ها باشد. در آن اتوبوسهای شلوغ و پرازدحام، قانون احترام به زنان و سالخوردگان بطور نانوشته رعایت می شد، هم حرمتها سرجای خودش بود و هم کسی به کسی کاری نداشت.
دو سال بعد، طرح جداسازی اتوبوسها اجرا شد. یادم می آید که بخش عقب اتوبوس به خانمها اختصاص پیدا کرد و با نرده از بخش جلو جدا شد و در پشت هم مربوط به خانمها بود. داستان یواش یواش تغییر کرد. اگر خانمی می خواست در ایستگاهی پیاده شود یا باید با صدای بلند راننده را مطلع می کرد یا به واسطه ی مردی که وسط اتوبوس ایستاده بود پیام خود را به راننده می رساند. وقتی که خانمها سوار اتوبوس می شدند راننده از آنها می خواست که بلیط خود را دست به دست کنند تا به او برسد و طبیعتاٌ این کار هم وظیفه ی آقایانی بود که وسط اتوبوس ایستاده بودند. بعضی وقتها که اتوبوس خیلی شلوغ بود بلیطها وسط جمعیت ناپدید می شد! یک شیر پاک خورده ای آنها را به جیب می زد و تا صدای راننده درآید در ایستگاه بعدی پیاده می شد. بعضی اوقات هم در همان شلوغی، تا خانمها بیایند سوار شوند راننده در را می بست و صدای جیغ خانمی که وسط در مانده بود بلند می شد.
امروز که به ٣٠ سال پیش بر می گردم می بینم که حکایت زنان جامعه ى ما حکایت همان اتوبوس است. در قرارداد اجتماعی ما، جای زنان هنوز در انتهای اتوبوس جامعه تعبیه شده است و درست مانند اتوبوس شرکت واحد اندازه اش هم کوچکتر از بخش جلویی است. در اتوبوس جامعه ی ایرانی این نرده ی نامرئی باعث شده که راه زنان به جلوی اتوبوس مسدود شود. کم اند زنانی که توانسته اند خود را به جلوی اتوبوس برسانند. هنوز زنان در تحقق خواسته هایشان باید بلیط خود را به مردانی بدهند که واسطه ی بین آنان و راننده ی اتوبوس است و البته بعضی وقتها این بلیطها در جیب مردی جای می گیرد و به دست راننده نمی رسد. در اتوبوس جامعه ی ایرانی، مردان دیگر فراموش کرده اند که باید برخیزند و جای خود را به خانمها بدهند، حتی اگر بخش عقب اتوبوس پر باشد و در بخش جلو صندلیهای خالی وجود داشته باشد، زنها با حسرت باید به آن صندلیهای خالی نگاه کنند و مردان، بی تفاوت به شلوغی پشت اتوبوس، نگاهی هم به عقب نیاندازند.
در جامعه ی ایرانی زنان مجبورند از همان در پشت سوار و بعد هم پیاده شوند. بعد از همه ی این سالها آنان فهمیده اند که بهتر است برای پیاده شدن داد بزنند تا راننده صدای آنها را بشنود یا از مردانی که در "وسط" اتوبوس ایستاده اندکمک بگیرند.
اما مردان ایرانی هم که بر صندلیهای جلویی نشسته اند دیگر پشت سرشان را نمی بینند. تا وقت پیاده شدنشان برسد بر همان صندلیها می نشینند. دیگر هیچ سالخورده ای به کسی برای نشستن تعارف نمی کند. او تا ایستگاه آخر سرجایش است.
اتوبوس جامعه ی ایرانی بعد از این همه سال نیاز به تغییر دارد. برخی از صندلیهای جلو جای زنان است، چاره این است که میله ی حائل برداشته شود تا زنان هم جای مناسبی در جلوی اتوبوس بیابند. اتوبوس جامعه ی ایرانی باید به این فکر کند که همیشه هم نباید راننده اش مرد باشد، زن هم می تواند این کار را بکند. در اتوبوس جامعه ی ایرانی هر کس باید خودش بلیط را به راننده بدهد، واسطه لازم نیست. در اتوبوس جامعه ی ایرانی زنان باید بتوانند از در پشت سوار و از در جلو پیاده شوند. در اتوبوس جامعه ی ایرانی راننده باید صدای همه را بشنود و لازم نباشد که کسی فریاد بزند. و بالاخره در اتوبوس جامعه ی ایرانی هیچ زنی نباید لای در بماند. این اتوبوس باید همه را مانند هم به مقصد برساند، زیرا به همه ی مسافرانش تعلق دارد.
به امید روزی که هرکسی در این اتوبوس در جای خودش بنشیند.
روز زن مبارک!
🆔 @jameeno
🔹مسیر گم شده جنبش زنان
▫️محمد احسانی: دیروز هشتم مارس بود. روز جهانی زن. روزی که در تقویم رسمی ایران هیچگاه از آن یادی نگردید. امروز اما ۲۰ جمادی الثانی روز مادر است که در تقویم رسمی کشور بدان اشاره شده است. قصدم بهره برداری بی مورد از این تقارن نیست. زیرا عمیقا اعتقاد دارم که این تقویم ها صرفا برای یادآوری تاریخ هستند و ارزش مفهومی خاصی به تنهایی ندارند. مقصودم اما ذکر چند تجربه مختصر در بررسی جنبش زنان در ایران می باشد.
🔻برای مشاهده کامل مطلب، گزینه INSTANT VIEW را لمس کنید
🆔 @jameeno
http://telegra.ph/Ehsani-03-11
▫️محمد احسانی: دیروز هشتم مارس بود. روز جهانی زن. روزی که در تقویم رسمی ایران هیچگاه از آن یادی نگردید. امروز اما ۲۰ جمادی الثانی روز مادر است که در تقویم رسمی کشور بدان اشاره شده است. قصدم بهره برداری بی مورد از این تقارن نیست. زیرا عمیقا اعتقاد دارم که این تقویم ها صرفا برای یادآوری تاریخ هستند و ارزش مفهومی خاصی به تنهایی ندارند. مقصودم اما ذکر چند تجربه مختصر در بررسی جنبش زنان در ایران می باشد.
🔻برای مشاهده کامل مطلب، گزینه INSTANT VIEW را لمس کنید
🆔 @jameeno
http://telegra.ph/Ehsani-03-11
Telegraph
مسیر گم شده جنبش زنان
دیروز هشتم مارس بود. روز جهانی زن. روزی که در تقویم رسمی ایران هیچگاه از آن یادی نگردید. امروز اما ۲۰ جمادی الثانی روز مادر است که در تقویم رسمی کشور بدان اشاره شده است. قصدم بهره برداری بی مورد از این تقارن نیست. زیرا عمیقا اعتقاد دارم که این تقویم ها صرفا…
#الف
🔹دشمنی اینجا نیست
▫️شورای سردبیری: وزیر کشور اطلاعات بسیار مهمی ارائه کرده است: دردهه اول دی ماه در طول یکی دو شب، بدون سازماندهی بیرونی، در 100 شهر کشور، تظاهرات اعتراضی علیه حکومت برگزار شده است که در بیش از 40 شهر به خشونت کشیده شده است.... در واقع وزیر کشور اعتراف کرده است شهرهای کشور انبارهایی از باروت هستند و برای منفجر شدن نیازی هم به اینکه دشمن کار سازماندهی شده یا سازماندهی نشدهای بکند وجود ندارد. اعترافات وزیر کشور که طی گفتگویی با روزنامه دولت در روزهای آتی منتشر خواهد شد، درباره علل بنیادین (و بدون دخالت دست دشمن) جذابتر است: "برخی نارضایتیها، هم در حوزه سیاسی، هم اقتصادی، هم اجتماعی و فرهنگی و امنیتی." اما گزارشی که گویا کارشناسان وزارت کشور تلاش کردهاند تا حد مجاز و قابل تحمل بزرگان حکومت آن را بر واقعیات مبتنی کنند، درباره بستر شورش سراسری دی ماه تغییر نسل را بستر اعلام ارزیابی خود از بستر وقوع این شورشها قرار داده است:"بعد از 39 سالی که از انقلاب اسلامی میگذرد با نسلی مواجهیم که در چارچوب نظام و ارزشهای دینی {عبارتی اضافی برای بیمه کردن گزارشنویسان} سلایق، باورها، تفکرات، اعتقادات، روابط، خواستها، مطالبات، و نیازهای متفاوت دارد" و وزیر کشور آن را دچار "انباشت نارضایتی و سرخوردگی" دانسته است.
البته حالا دیگر بر ما روشن شده است این گونه واقعبینیها تا زمانیکه ذهن بزرگان کشور آنها را نپذیرد و در شیوه سخنگویی و ارائه تحلیل از سوی آنها تغییر ایجاد نکند جز کلماتی بر کاغذ نخواهند بود. نمیتوان در گزارش کارشناسی از سازماندهی شده نبودن یک شورش سخن گفت و پشت تریبون آن را به دشمن نسبت داد و آن "نسل ناراضی و سرخورده " را خشمگینتر از پیش ساخت.
وزارت کشور بهتر است گزارشی نیز درباره علل بیتوجهی صاحبان تریبون و اصرار آنها برای پوشاندن واقعیات پشت شعارهای از محتوی تهیشده تهیه کند بلکه این واقعیتگریزی و افسانهپردازیهای زیانبار را پایان دهند. برای وزیر کشوری که میگوید "ما اقتدار را در خرد و عقلانیت و کاهش هزینه میدانیم" و ارزیابی پایانی او و کارشناسانش این است که "بستر اصلی حوادث هنوز وجود دارد و متاسفانه هنوز هم در معرض آن حوادث هستیم" کاری واجبتر از توجیه مسئولان کشور و اصلاح مسیر کشتی نمیتوان سراغ کرد. با این دست فرمان بزودی این سفینه در حالتی مشتعل، به گل خواهد نشست.
🆔 @jameeno
🔹دشمنی اینجا نیست
▫️شورای سردبیری: وزیر کشور اطلاعات بسیار مهمی ارائه کرده است: دردهه اول دی ماه در طول یکی دو شب، بدون سازماندهی بیرونی، در 100 شهر کشور، تظاهرات اعتراضی علیه حکومت برگزار شده است که در بیش از 40 شهر به خشونت کشیده شده است.... در واقع وزیر کشور اعتراف کرده است شهرهای کشور انبارهایی از باروت هستند و برای منفجر شدن نیازی هم به اینکه دشمن کار سازماندهی شده یا سازماندهی نشدهای بکند وجود ندارد. اعترافات وزیر کشور که طی گفتگویی با روزنامه دولت در روزهای آتی منتشر خواهد شد، درباره علل بنیادین (و بدون دخالت دست دشمن) جذابتر است: "برخی نارضایتیها، هم در حوزه سیاسی، هم اقتصادی، هم اجتماعی و فرهنگی و امنیتی." اما گزارشی که گویا کارشناسان وزارت کشور تلاش کردهاند تا حد مجاز و قابل تحمل بزرگان حکومت آن را بر واقعیات مبتنی کنند، درباره بستر شورش سراسری دی ماه تغییر نسل را بستر اعلام ارزیابی خود از بستر وقوع این شورشها قرار داده است:"بعد از 39 سالی که از انقلاب اسلامی میگذرد با نسلی مواجهیم که در چارچوب نظام و ارزشهای دینی {عبارتی اضافی برای بیمه کردن گزارشنویسان} سلایق، باورها، تفکرات، اعتقادات، روابط، خواستها، مطالبات، و نیازهای متفاوت دارد" و وزیر کشور آن را دچار "انباشت نارضایتی و سرخوردگی" دانسته است.
البته حالا دیگر بر ما روشن شده است این گونه واقعبینیها تا زمانیکه ذهن بزرگان کشور آنها را نپذیرد و در شیوه سخنگویی و ارائه تحلیل از سوی آنها تغییر ایجاد نکند جز کلماتی بر کاغذ نخواهند بود. نمیتوان در گزارش کارشناسی از سازماندهی شده نبودن یک شورش سخن گفت و پشت تریبون آن را به دشمن نسبت داد و آن "نسل ناراضی و سرخورده " را خشمگینتر از پیش ساخت.
وزارت کشور بهتر است گزارشی نیز درباره علل بیتوجهی صاحبان تریبون و اصرار آنها برای پوشاندن واقعیات پشت شعارهای از محتوی تهیشده تهیه کند بلکه این واقعیتگریزی و افسانهپردازیهای زیانبار را پایان دهند. برای وزیر کشوری که میگوید "ما اقتدار را در خرد و عقلانیت و کاهش هزینه میدانیم" و ارزیابی پایانی او و کارشناسانش این است که "بستر اصلی حوادث هنوز وجود دارد و متاسفانه هنوز هم در معرض آن حوادث هستیم" کاری واجبتر از توجیه مسئولان کشور و اصلاح مسیر کشتی نمیتوان سراغ کرد. با این دست فرمان بزودی این سفینه در حالتی مشتعل، به گل خواهد نشست.
🆔 @jameeno
🔹ارتباطات پیچیده آقای وزیر و نمایندگان دو طیف مجلس
▫️مهسا امرآبادی / جامعه نو: چندیست دیگر استیضاح ابزاری در دست نمایندگان برای نظارت بر عملکرد وزارتخانهها نیست بلکه با تغییر کاربری، به ابزاری در دست نمایندگان برای اخذ امتیاز بیشتر مانند سفارش برای عضویت در هیات مدیره شرکتهای مختلف و از دیگر سو ابزاری در دست وزیر برای کنترل برخی نمایندگان شده است.
اکنون استیضاح سه وزیر کار، راه و کشاورزی در دستور کار مجلس قرار گرفته و در این میان علی ربیعی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی برای بار چندم در معرض تیغ انتقادات نمایندگان پارلمان است.
🔻برای مشاهده کامل مطلب، گزینه INSTANT VIEW را لمس کنید
🆔 @jameeno
http://telegra.ph/abc-03-12
▫️مهسا امرآبادی / جامعه نو: چندیست دیگر استیضاح ابزاری در دست نمایندگان برای نظارت بر عملکرد وزارتخانهها نیست بلکه با تغییر کاربری، به ابزاری در دست نمایندگان برای اخذ امتیاز بیشتر مانند سفارش برای عضویت در هیات مدیره شرکتهای مختلف و از دیگر سو ابزاری در دست وزیر برای کنترل برخی نمایندگان شده است.
اکنون استیضاح سه وزیر کار، راه و کشاورزی در دستور کار مجلس قرار گرفته و در این میان علی ربیعی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی برای بار چندم در معرض تیغ انتقادات نمایندگان پارلمان است.
🔻برای مشاهده کامل مطلب، گزینه INSTANT VIEW را لمس کنید
🆔 @jameeno
http://telegra.ph/abc-03-12
Telegraph
ارتباطات پیچیده آقای وزیر و نمایندگان دو طیف مجلس
چندیست دیگر استیضاح ابزاری در دست نمایندگان برای نظارت بر عملکرد وزارتخانهها نیست بلکه با تغییر کاربری، به ابزاری در دست نمایندگان برای اخذ امتیاز بیشتر مانند سفارش برای عضویت در هیات مدیره شرکتهای مختلف و از دیگر سو ابزاری در دست وزیر برای کنترل برخی…
🔸جامعۀ نو: روزنامۀ نیویورک تایمز امروز در صفحۀ اول خود یادداشتی با این عنوان آورده: "موضوع توافق هسته ای با ایران، ترامپ را در مذاکره با رهبر کرۀ شمالی به تنگنا دچار خواهد کرد". بنابراین گزارش، اگر ترامپ توافق هسته ای با ایران را رد کند، برای رهبر کرۀ شمالی این سؤال مطرح میشود که بر چه اساسی توافق احتمالی آمریکا با کشور خودش برقرار خواهد ماند، از این رو ترامپ دست پایین را خواهد داشت. از سوی دیگر این گزارش موارد عمده ای از نرمش ایران در قبال شروط بین المللی برای تأیید برجام را برشمرده، حال آنکه سابقۀ رفتار سیاسی کرۀ شمالی از انعطاف ناپذیری این کشور در برابر سیاست های خارجی نشان دارد. لذا در صورتی که ترامپ برجام را رد نکند، باز هم وی گرفتار تنگنا خواهد بود، چون براساس پیشینۀ کرۀ شمالی تضمینی برای تداوم نرمش از سوی کرۀ شمالی وجود ندارد.
🆔 @jameeno
🆔 @jameeno
#الف
🔸کودتا ، انقلاب ، به خود آمدن !
◽️شورای سر دبیری : نظامهای سیاسی را سه چیز تغییر میدهد:کودتا ، انقلاب، و......به خود آمدن سیاستمداران ،که چیزی معادل بیرون امدن راس نظام ها از خلسه قدرت بی پایان است. اگر این را قانون دوم در معادله ثبات و تغییر نظام ها بگیریم ، قانون اول هم این است که در جهان نظام سیاسی ابدی و نامیرا و بلا تغییر نداریم. با توجه به این دو قانون، جمهوری ما در کجا ایستاده است؟
این پرسش را از دو منظر پاسخ میتوان داد : از نگاه درون نظام ، و از زاویه و منظر بیرون نظام. در کشور ما ، یک ناظر مستقر در درون نظام ، شمول قانون اول بر جمهوری اسلامی را بکلی تکذیب میکند و باور ندارد که این جمهوری هم میتواند پایانی داشته باشد. از نگاه او ، این نظام الهی است و هرچند در میان حافظان و کارکنان ارشد و کارگزارانش تعداد زیادی سوء استفاده گر اقتصادی، مختلس، قاچاقچی و فاسد وجود دارند و خبری از حکمرانی خوب هم درآن نیست، اما کماکان ذیل توجه خداوند است و تصور ضعف و فتور و پایانش میتواند حتی گناه باشد.
در باره قانون دوم نیز تحلیل ناظر یاد شده این است که با ملغی بودن قانون اول، قانون دوم هم لغو فی ذات است و منطقا علتی برای زوال یک نظام زوال ناپذیر نمیتوان تصور کرد : نه کودتا علیه این جمهوری رخ میدهد، و نه انقلابی در کار خواهد بو د، و.... کسی هم در گوش ما وز وز نکند، چون شهر در امن و امان است.
اما از منظر بیرونی ،به نظر میرسد این جمهوری حتی اگرسایه توجهی الهی را بر سر داشته حالا بسیار آسیب پذیر است و احتمال تغییر ان از برخی طرق سه گانه پیش گفته، اتفاقا بسیار بالاست.به دلایلی، حرف درستی است که کودتا علیه ان ممکن نیست ، ولی در اینکه ممکن است با انقلابی فراگیر روبرو شود نیز شکی نمیتوان داشت. البته در دستگاه تبلیغاتی و تزریق روحیه ، ایران کماکان کشوری است با نظام قدرتمند و فنا ناپذیر که با یک اشاره میلیونها رزمجوی پا به رکاب بیرون میایندو خیابانها را امن میکنند، ترس از نفوذ و قدرتش تا عمق دل بدخواهان فرو رفته است، و ریشه اش هر روز بیش از از روز پیش در خاک این سر زمین فرو میرودو وقوع انقلاب در آن ممکن نیست.
ناظر بیرونی این را نمیپذیرد. ایران آبستن وقایعی است که ماهیت و شدت آن حتی برای تحلیلگران مطلع امنیتی درون نظام و مدیران ارشدش روشن نیست. اشخاص واقعبین گفته اند زمینه شورشهای کور موجود است و ازبین نرفته است.تغییر انقلابی منتفی نیست.
می ماند گزینه سوم به عنوان علت تغییر نظام : سران کشور به خود آیند،از نخوت تصور قدرت بی مرز و توهم توان سرکوب هر تحرک ناخواسته دست بردارند، و سیاستهاو روشهای حکومت داری را تغییر دهند تا تغییرات لازم به صورت کنترل شده حادث ، ونظام بدون سرنگونی دچار تغییرات مورد نیاز شود. ما این را "اصلاحات " نام میدهیم و در بیش از دودهه اخیر به دنبال نشان دادن آن به حکومت به عنوان مسیر طلایی ثبات بوده ایم .
نظام ما از مدت ها پیش بر سر دوراهی انقلاب و اصلاحات ایستاده و متحیر بود. اما اکنون، به موقعیتی دچار آمده که باید انتخاب کند: رویارویی با انقلابی کلنگی که اخیرا لایه نازکی از خاکستر آن را پوشانده ، یا یک تحرک بنیادین به سوی اعمال تغییرات کنترل شده اصلاحی و ...... درنگ چندانی هم نمیتواند کرد.
🆔 @jameeno
🔸کودتا ، انقلاب ، به خود آمدن !
◽️شورای سر دبیری : نظامهای سیاسی را سه چیز تغییر میدهد:کودتا ، انقلاب، و......به خود آمدن سیاستمداران ،که چیزی معادل بیرون امدن راس نظام ها از خلسه قدرت بی پایان است. اگر این را قانون دوم در معادله ثبات و تغییر نظام ها بگیریم ، قانون اول هم این است که در جهان نظام سیاسی ابدی و نامیرا و بلا تغییر نداریم. با توجه به این دو قانون، جمهوری ما در کجا ایستاده است؟
این پرسش را از دو منظر پاسخ میتوان داد : از نگاه درون نظام ، و از زاویه و منظر بیرون نظام. در کشور ما ، یک ناظر مستقر در درون نظام ، شمول قانون اول بر جمهوری اسلامی را بکلی تکذیب میکند و باور ندارد که این جمهوری هم میتواند پایانی داشته باشد. از نگاه او ، این نظام الهی است و هرچند در میان حافظان و کارکنان ارشد و کارگزارانش تعداد زیادی سوء استفاده گر اقتصادی، مختلس، قاچاقچی و فاسد وجود دارند و خبری از حکمرانی خوب هم درآن نیست، اما کماکان ذیل توجه خداوند است و تصور ضعف و فتور و پایانش میتواند حتی گناه باشد.
در باره قانون دوم نیز تحلیل ناظر یاد شده این است که با ملغی بودن قانون اول، قانون دوم هم لغو فی ذات است و منطقا علتی برای زوال یک نظام زوال ناپذیر نمیتوان تصور کرد : نه کودتا علیه این جمهوری رخ میدهد، و نه انقلابی در کار خواهد بو د، و.... کسی هم در گوش ما وز وز نکند، چون شهر در امن و امان است.
اما از منظر بیرونی ،به نظر میرسد این جمهوری حتی اگرسایه توجهی الهی را بر سر داشته حالا بسیار آسیب پذیر است و احتمال تغییر ان از برخی طرق سه گانه پیش گفته، اتفاقا بسیار بالاست.به دلایلی، حرف درستی است که کودتا علیه ان ممکن نیست ، ولی در اینکه ممکن است با انقلابی فراگیر روبرو شود نیز شکی نمیتوان داشت. البته در دستگاه تبلیغاتی و تزریق روحیه ، ایران کماکان کشوری است با نظام قدرتمند و فنا ناپذیر که با یک اشاره میلیونها رزمجوی پا به رکاب بیرون میایندو خیابانها را امن میکنند، ترس از نفوذ و قدرتش تا عمق دل بدخواهان فرو رفته است، و ریشه اش هر روز بیش از از روز پیش در خاک این سر زمین فرو میرودو وقوع انقلاب در آن ممکن نیست.
ناظر بیرونی این را نمیپذیرد. ایران آبستن وقایعی است که ماهیت و شدت آن حتی برای تحلیلگران مطلع امنیتی درون نظام و مدیران ارشدش روشن نیست. اشخاص واقعبین گفته اند زمینه شورشهای کور موجود است و ازبین نرفته است.تغییر انقلابی منتفی نیست.
می ماند گزینه سوم به عنوان علت تغییر نظام : سران کشور به خود آیند،از نخوت تصور قدرت بی مرز و توهم توان سرکوب هر تحرک ناخواسته دست بردارند، و سیاستهاو روشهای حکومت داری را تغییر دهند تا تغییرات لازم به صورت کنترل شده حادث ، ونظام بدون سرنگونی دچار تغییرات مورد نیاز شود. ما این را "اصلاحات " نام میدهیم و در بیش از دودهه اخیر به دنبال نشان دادن آن به حکومت به عنوان مسیر طلایی ثبات بوده ایم .
نظام ما از مدت ها پیش بر سر دوراهی انقلاب و اصلاحات ایستاده و متحیر بود. اما اکنون، به موقعیتی دچار آمده که باید انتخاب کند: رویارویی با انقلابی کلنگی که اخیرا لایه نازکی از خاکستر آن را پوشانده ، یا یک تحرک بنیادین به سوی اعمال تغییرات کنترل شده اصلاحی و ...... درنگ چندانی هم نمیتواند کرد.
🆔 @jameeno
🔺کرسیهای صرفاً مردانه بهنام بازخوانی فقه سنتی
◽️جامعه نو: همزمان با روز جهانی زن در یکی از مدارس فقهی قم جلسه ای تشکیل و موضوعی در آن طرح شده است که علی القاعده باید نیمی از مخاطبان آن زنان می بوده و ازپژوهشگران فعال زن در زمینه آن موضوع نیز برای بیان نظراتشان دعوت می شد. اما در عمل از حضور آنان در آن جلسه به بهانه «عدم تدارک فضا برای حضور زنان» جلوگیری شده است. کانال «مباحثات» که در زمینه حوزه و روحانیت فعالیت دارد، در یادداشتی به شرح زیر به توضیح این تناقض پرداخته است:
همزمان با روز جهانی زن و روز زن در ایران نشست مشترک علمی با عنوان «بازخوانی فقه سنتی در مواجهه با رخدادهای روز» توسط مدرسه فقهی امام محمد باقر(ع) و انجمن فقه و حقوق اسلامی حوزه با حضور آیت الله سید مصطفی محقق داماد در قم برگزار شد.
گروهی از بانوان حوزوی ـ دانشگاهی که با انگیزه شرکت در این بازخوانی و امید به بازشدن روزنهای در فضای مردانه فقه سنتی در محل تشکیل جلسه حاضر شدند، با ممانعت از ورود به جلسه روبهرو شدند. علت آن امر، عدم تدارک فضا برای حضور زنان اعلام شد! با آنکه اطلاعیه این نشست ـ بدون کوچکترین اشارهای به مردانهبودن جلسه ـ در فضای مجازی منتشر شده بود.
اینکه در فضای حوزوی قم، غالباً برای بانوان مجال حضور در نشستهای علمی، سمینارها، کرسیهای نظریهپردازی و… وجود ندارد، جدید نیست؛ اما در جلسهای که عنوان امیدبخش «بازخوانی فقه سنتی در مواجهه با رخدادهای روز» را یدک میکشد و با حضور شخصیتی که کمابیش به بازخوانی فقه سنتی شناخته شده، تکرار چنین مسألهای، اصل «بازخوانی فقه سنتی» را با تناقض درونی مواجه نموده است و دم خروس آشکاری بر نبودن بدیهیات بازخوانی در مثل این جلسات است و آنچه را به ذهن تداعی میکند آن است که منظور از بازخوانی، تکرار همان خواندههای سابق است؛ نه نوخوانی و نواندیشی درباره خواندههای پیشین.
شایسته بود در موضوع بازخوانی فقه، کسانی به این جلسه دعوت شوند که در این زمینه فعالیت نمودهاند تا تجربههای خود را با دیگران به اشتراک گذارند. بانوان مذکور گروهی هستند که سالیانی است در بازخوانی فقه سنتی به تحقیق و بررسی و بازخوانی پرداختهاند. متأسفانه دانسته نیست در چنین جلسهای که از آرای نیمی از جامعه علمی بیبهره است، چطور فقه سنتی بازخوانی میشود؟ بهویژه آنکه بخش مهمی از این بازخوانی به مسائل مربوط به همین نیمهی جامعه بر میگردد؛ شاهد آن، فراوانی تألیفاتی است که در مجموعه «فقهالمرأة» میگنجد.
امید است اکنون که برخی از حوزهها، قدم به میدان بازخوانی فقه سنتی گذاردهاند، بتوانند به خوبی از عهده آزادگی و استقلال نظر در دیدن و خواندن آرای بخش مهمی از بدنه علمی حوزه برآیند و در محافل علمی آتی این معضل رفع شده، از بانوان صاحبنظر در زمینههای فقه و حقوق و… دعوت بهعمل آید تا صدق عنوان «بازخوانی» بر چنان محافلی زیر سؤال نرود.
🆔 @jameeno
◽️جامعه نو: همزمان با روز جهانی زن در یکی از مدارس فقهی قم جلسه ای تشکیل و موضوعی در آن طرح شده است که علی القاعده باید نیمی از مخاطبان آن زنان می بوده و ازپژوهشگران فعال زن در زمینه آن موضوع نیز برای بیان نظراتشان دعوت می شد. اما در عمل از حضور آنان در آن جلسه به بهانه «عدم تدارک فضا برای حضور زنان» جلوگیری شده است. کانال «مباحثات» که در زمینه حوزه و روحانیت فعالیت دارد، در یادداشتی به شرح زیر به توضیح این تناقض پرداخته است:
همزمان با روز جهانی زن و روز زن در ایران نشست مشترک علمی با عنوان «بازخوانی فقه سنتی در مواجهه با رخدادهای روز» توسط مدرسه فقهی امام محمد باقر(ع) و انجمن فقه و حقوق اسلامی حوزه با حضور آیت الله سید مصطفی محقق داماد در قم برگزار شد.
گروهی از بانوان حوزوی ـ دانشگاهی که با انگیزه شرکت در این بازخوانی و امید به بازشدن روزنهای در فضای مردانه فقه سنتی در محل تشکیل جلسه حاضر شدند، با ممانعت از ورود به جلسه روبهرو شدند. علت آن امر، عدم تدارک فضا برای حضور زنان اعلام شد! با آنکه اطلاعیه این نشست ـ بدون کوچکترین اشارهای به مردانهبودن جلسه ـ در فضای مجازی منتشر شده بود.
اینکه در فضای حوزوی قم، غالباً برای بانوان مجال حضور در نشستهای علمی، سمینارها، کرسیهای نظریهپردازی و… وجود ندارد، جدید نیست؛ اما در جلسهای که عنوان امیدبخش «بازخوانی فقه سنتی در مواجهه با رخدادهای روز» را یدک میکشد و با حضور شخصیتی که کمابیش به بازخوانی فقه سنتی شناخته شده، تکرار چنین مسألهای، اصل «بازخوانی فقه سنتی» را با تناقض درونی مواجه نموده است و دم خروس آشکاری بر نبودن بدیهیات بازخوانی در مثل این جلسات است و آنچه را به ذهن تداعی میکند آن است که منظور از بازخوانی، تکرار همان خواندههای سابق است؛ نه نوخوانی و نواندیشی درباره خواندههای پیشین.
شایسته بود در موضوع بازخوانی فقه، کسانی به این جلسه دعوت شوند که در این زمینه فعالیت نمودهاند تا تجربههای خود را با دیگران به اشتراک گذارند. بانوان مذکور گروهی هستند که سالیانی است در بازخوانی فقه سنتی به تحقیق و بررسی و بازخوانی پرداختهاند. متأسفانه دانسته نیست در چنین جلسهای که از آرای نیمی از جامعه علمی بیبهره است، چطور فقه سنتی بازخوانی میشود؟ بهویژه آنکه بخش مهمی از این بازخوانی به مسائل مربوط به همین نیمهی جامعه بر میگردد؛ شاهد آن، فراوانی تألیفاتی است که در مجموعه «فقهالمرأة» میگنجد.
امید است اکنون که برخی از حوزهها، قدم به میدان بازخوانی فقه سنتی گذاردهاند، بتوانند به خوبی از عهده آزادگی و استقلال نظر در دیدن و خواندن آرای بخش مهمی از بدنه علمی حوزه برآیند و در محافل علمی آتی این معضل رفع شده، از بانوان صاحبنظر در زمینههای فقه و حقوق و… دعوت بهعمل آید تا صدق عنوان «بازخوانی» بر چنان محافلی زیر سؤال نرود.
🆔 @jameeno
🔹حاشیه های یک استیضاح داغ
▫️جامعه نو: صبح امروز مجلس یکی از داغترین روزهای خود را پشت سر گذاشت. علی ربیعی با یک رأی لب مرزی وزیر ماند اما کمتر کسی فکر میکرد استیضاح علی ربیعی به یکی از داغترین روزهای مجلس تبدیل شود اما جنگ مردان منتسب به علی لاریجانی که این روزها در ماهعسل با مهره اعتدال توسعه در دولت به سر میبرند، با جناح نزدیک به اصلاحطلبان در مجلس، یک دوئل تمامعیار را برای پارلمان نشینان رقم زد تا جایی که حتی یکی از مهمترین مردان استیضاحکننده که در پشت پرده بسیاری از لابیگریهای مجلس حضور دارد، خود به وسط میدان آمد و در نطقی تأثیرگذار تلاش کرد تا رأی نمایندگان را علیه ربیعی بسیج کند و البته وزیر کار هم بیکار ننشست و در آخرین دفاعیاتش، محافظهکاری را که از روزهای خدمتش در نهادهای امنیتی با خود دارد را تا حدی کنار گذاشت و از برخی نمایندگان و افراد منتسب به آنها که در برخی جاها گماشده است، سخن گفت.
🔻برای مشاهده کامل مطلب، گزینه INSTANT VIEW را لمس کنید
🆔 @jameeno
telegra.ph/حاشیههای-یک-استیضاح-داغ-03-13
▫️جامعه نو: صبح امروز مجلس یکی از داغترین روزهای خود را پشت سر گذاشت. علی ربیعی با یک رأی لب مرزی وزیر ماند اما کمتر کسی فکر میکرد استیضاح علی ربیعی به یکی از داغترین روزهای مجلس تبدیل شود اما جنگ مردان منتسب به علی لاریجانی که این روزها در ماهعسل با مهره اعتدال توسعه در دولت به سر میبرند، با جناح نزدیک به اصلاحطلبان در مجلس، یک دوئل تمامعیار را برای پارلمان نشینان رقم زد تا جایی که حتی یکی از مهمترین مردان استیضاحکننده که در پشت پرده بسیاری از لابیگریهای مجلس حضور دارد، خود به وسط میدان آمد و در نطقی تأثیرگذار تلاش کرد تا رأی نمایندگان را علیه ربیعی بسیج کند و البته وزیر کار هم بیکار ننشست و در آخرین دفاعیاتش، محافظهکاری را که از روزهای خدمتش در نهادهای امنیتی با خود دارد را تا حدی کنار گذاشت و از برخی نمایندگان و افراد منتسب به آنها که در برخی جاها گماشده است، سخن گفت.
🔻برای مشاهده کامل مطلب، گزینه INSTANT VIEW را لمس کنید
🆔 @jameeno
telegra.ph/حاشیههای-یک-استیضاح-داغ-03-13
Telegraph
حاشیه های یک استیضاح داغ
جامعه نو: صبح امروز مجلس یکی از داغترین روزهای خود را پشت سر گذاشت. علی ربیعی با یک رأی لب مرزی وزیر ماند اما کمتر کسی فکر میکرد استیضاح علی ربیعی به یکی از داغترین روزهای مجلس تبدیل شود اما جنگ مردان منتسب به علی لاریجانی که این روزها در ماهعسل با مهره…
🔹تحصن نمایندگان پایداری در جایگاه هیات رییسه
🔺جامعه نو: در جریان جلسه استیضاح عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی، چند نماینده عضو جبهه پایداری در اعتراض به عدم اعلام وصول سوال از رییس جمهور، در جایگاه هیات رییسه تحصن کرده اند.
به گزارش خبرنگار جامعه نو، نصرالله پژمانفر، مجتبی ذولنور، احد آزادی خواه، نادر قاضی پور و سید حسن نقوی حسینی در اعتراض به عملکرد هیات رییسه و در زمان دفاع عباس آخوندی از عملکرد خود در جریان استیضاحش، در جایگاه هیات رییسه تحصن کرده اند و حاضر نیستند از جایگاه پایین بیایند.
با سر و صدای آنها و درگیری شان با برخی نمایندگان دیگر، وزیر راه و شهرسازی مجبور شد دو بار صحبت هایش را قطع کند و به جایگاه هیات رییسه نگاه کند.
تا لحظه تنظیم این خبر، نمایندگان معترض عضو جبهه پایداری حاضر به پایین آمدن از جایگاه نیستند. آنها خواستار این هستند اسامی نمایندگانی که امضایشان را از پای طرح سوال از رییس جمهور برداشته اند، اعلام شود.
🆔 @jameeno
🔺جامعه نو: در جریان جلسه استیضاح عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی، چند نماینده عضو جبهه پایداری در اعتراض به عدم اعلام وصول سوال از رییس جمهور، در جایگاه هیات رییسه تحصن کرده اند.
به گزارش خبرنگار جامعه نو، نصرالله پژمانفر، مجتبی ذولنور، احد آزادی خواه، نادر قاضی پور و سید حسن نقوی حسینی در اعتراض به عملکرد هیات رییسه و در زمان دفاع عباس آخوندی از عملکرد خود در جریان استیضاحش، در جایگاه هیات رییسه تحصن کرده اند و حاضر نیستند از جایگاه پایین بیایند.
با سر و صدای آنها و درگیری شان با برخی نمایندگان دیگر، وزیر راه و شهرسازی مجبور شد دو بار صحبت هایش را قطع کند و به جایگاه هیات رییسه نگاه کند.
تا لحظه تنظیم این خبر، نمایندگان معترض عضو جبهه پایداری حاضر به پایین آمدن از جایگاه نیستند. آنها خواستار این هستند اسامی نمایندگانی که امضایشان را از پای طرح سوال از رییس جمهور برداشته اند، اعلام شود.
🆔 @jameeno
🔹جامعه نو: به گزارش واشنگتن پست ترامپ هدف خود از برکناری رکس تیلرسون، وزیر امور خارجۀ آمریکا را به طور مشخص اعلام نکرده، اما گفته پیرامون مسائل متعددی با وی اختلاف نظر داشته که از جملۀ آنها مناقشات بر سر ایران بوده است. بعد از تیلرسون، مایک پومپئو، رئیس سازمان سیا به وزارت امور خارجه نائل خواهد شد. بر اساس همین گزارش، جانشین پومپئو در سیا، جینا هاسپل، به ریاست این سازمان منصوب میشود. جینا هاسپل اولین زنی است که ریاست سازمان سیا را به عهده می گیرد.
🆔 @jameeno
🆔 @jameeno
جامعه نو
#الف 🔸کودتا ، انقلاب ، به خود آمدن ! ◽️شورای سر دبیری : نظامهای سیاسی را سه چیز تغییر میدهد:کودتا ، انقلاب، و......به خود آمدن سیاستمداران ،که چیزی معادل بیرون امدن راس نظام ها از خلسه قدرت بی پایان است. اگر این را قانون دوم در معادله ثبات و تغییر نظام…
Audio
#الف
🔹جشن تندروها
▫️شورای سردبیری : یک جمهوریخواه اندکی کمتر تندرو دیگر هم از طریق رفتاری همچون صدور اردنگی، تیم ترامپ را ترک کرد. حتی اگر سیاست فاقد انسجام و مغشوش ترامپ در مقابل معامله بین المللی برجام دلیل جدایی تیلرسون از رئیس جمهور غیر قابل پیش بینی آمریکا نباشد، یکی از دلایل مهم آن هست . تیلر سون از همان روز اول مواضعی دوگانه نسبت به ایران داشت . به دنبال هر تندی، حرف ملایم سازش طلبانه ای میزد و برعکس،هر گاه طبق منافع بین المللی ایالات متحده و بنابراین در راستای حفظ برجام سخن میگفت ، به دنبالش تعرضی به سیاست ایران میکرد. او سیاستی پیش میبرد که نیم ان به نفع تندروهای ایران و ترامپ، ونیمه دیگرش درجهت تثبیت برجام و سیاستمداران واقعبین ایالات متحده بود.
پیامی که تیم ترامپ امیدوار است ایران و اروپا از این برکناری نظرگیر بگیرند، قطعی شدن عدم تائید برجام در اردیبهشت ماه ، ترسیدن ، و تسلیم شدن در مقابل خواست غیر سازنده ترامپ است . در واقع حالا باید اروپا با وحشت از دیوانه وارتر شدن سیاست خارجی ایالات متحده ، فشار خود را بر ایران برای تسلیم افزایش دهد. به زعم ژنرالهای تند رو و جنگ طلبی که به عنوان استراتژیست ترامپ را احاطه کرده اند، این راه گریز از بن بستی است که ترامپ در برخورد با برجام پدید آورده است. نباید به دام این حیله افتاد.
نادیده باید پیش بینی کرد که تندروهای ایران از اخراج این اندک واقعبینی از کاخ سفید استقبال میکنند . آنها از فردا باز هم دیپلماسی موفق پیشین ایران را بیشتر به طرف انزوا خواهند راند و فضا را بیشتر در اختیار میگیرند ، همچنانکه در ایالات متحده صدای سیاستمداران واقع بین به جایی نمیرسد.
در مقابل این همداستانی عجیب چه باید کرد؟ دولت روحانی باید تائید آغاز یک دور دیپلماسی تازه با اروپا را بگیرد و با اروپایی ها به این توافق برسد که فارغ از این که در آینده گفتگوهای ایران و دول اروپایی چه سمت و سویی بگیرد، طی دو ماه اینده ایران و اروپاجبهه متحدی درمقابل سیاست خارجی مساله ساز ترامپ پدید آورند . محور این جبهه ، حفظ برجام بدون حضور ایالات متحده است چون به نظر میرسد این تنها موضوعی است که اکنون اروپایی ها و ما در ان همسویی کامل داریم .
در مقابل مشتی کم خرد در دوسوی زمین ایستاده ایم که یکی در ان سو میگوید کسی حق ندارد به دلار به ایران کالا بفروشد، یکی در این طرف میگوید میخواهد دلار را از مبادلات خارجی اش بیرون بیندازد ودر عین حال شکایت میکند که آن یکی برجام را نقض کرده چون اجازه معاملات بانکی u turn به ایران نمیدهد. برای آنکه آنها را از عرصه تاًثیر گذاری خارج کنیم باید با کسانی متحد شویم ، ولو موقت . ترامپ باید مطمئن شود برجام با خارج شدنش فرو نمی پاشد، وگرنه در اردیبهشت ماه شاهد یک دیوانگی تماشایی دیگر اوخواهیم بود. هزینه اش را کاسبان تحریم از حلقوم مردم بیچاره ایران بیرون خواهد کشید.
🆔 @jameeno
🔹جشن تندروها
▫️شورای سردبیری : یک جمهوریخواه اندکی کمتر تندرو دیگر هم از طریق رفتاری همچون صدور اردنگی، تیم ترامپ را ترک کرد. حتی اگر سیاست فاقد انسجام و مغشوش ترامپ در مقابل معامله بین المللی برجام دلیل جدایی تیلرسون از رئیس جمهور غیر قابل پیش بینی آمریکا نباشد، یکی از دلایل مهم آن هست . تیلر سون از همان روز اول مواضعی دوگانه نسبت به ایران داشت . به دنبال هر تندی، حرف ملایم سازش طلبانه ای میزد و برعکس،هر گاه طبق منافع بین المللی ایالات متحده و بنابراین در راستای حفظ برجام سخن میگفت ، به دنبالش تعرضی به سیاست ایران میکرد. او سیاستی پیش میبرد که نیم ان به نفع تندروهای ایران و ترامپ، ونیمه دیگرش درجهت تثبیت برجام و سیاستمداران واقعبین ایالات متحده بود.
پیامی که تیم ترامپ امیدوار است ایران و اروپا از این برکناری نظرگیر بگیرند، قطعی شدن عدم تائید برجام در اردیبهشت ماه ، ترسیدن ، و تسلیم شدن در مقابل خواست غیر سازنده ترامپ است . در واقع حالا باید اروپا با وحشت از دیوانه وارتر شدن سیاست خارجی ایالات متحده ، فشار خود را بر ایران برای تسلیم افزایش دهد. به زعم ژنرالهای تند رو و جنگ طلبی که به عنوان استراتژیست ترامپ را احاطه کرده اند، این راه گریز از بن بستی است که ترامپ در برخورد با برجام پدید آورده است. نباید به دام این حیله افتاد.
نادیده باید پیش بینی کرد که تندروهای ایران از اخراج این اندک واقعبینی از کاخ سفید استقبال میکنند . آنها از فردا باز هم دیپلماسی موفق پیشین ایران را بیشتر به طرف انزوا خواهند راند و فضا را بیشتر در اختیار میگیرند ، همچنانکه در ایالات متحده صدای سیاستمداران واقع بین به جایی نمیرسد.
در مقابل این همداستانی عجیب چه باید کرد؟ دولت روحانی باید تائید آغاز یک دور دیپلماسی تازه با اروپا را بگیرد و با اروپایی ها به این توافق برسد که فارغ از این که در آینده گفتگوهای ایران و دول اروپایی چه سمت و سویی بگیرد، طی دو ماه اینده ایران و اروپاجبهه متحدی درمقابل سیاست خارجی مساله ساز ترامپ پدید آورند . محور این جبهه ، حفظ برجام بدون حضور ایالات متحده است چون به نظر میرسد این تنها موضوعی است که اکنون اروپایی ها و ما در ان همسویی کامل داریم .
در مقابل مشتی کم خرد در دوسوی زمین ایستاده ایم که یکی در ان سو میگوید کسی حق ندارد به دلار به ایران کالا بفروشد، یکی در این طرف میگوید میخواهد دلار را از مبادلات خارجی اش بیرون بیندازد ودر عین حال شکایت میکند که آن یکی برجام را نقض کرده چون اجازه معاملات بانکی u turn به ایران نمیدهد. برای آنکه آنها را از عرصه تاًثیر گذاری خارج کنیم باید با کسانی متحد شویم ، ولو موقت . ترامپ باید مطمئن شود برجام با خارج شدنش فرو نمی پاشد، وگرنه در اردیبهشت ماه شاهد یک دیوانگی تماشایی دیگر اوخواهیم بود. هزینه اش را کاسبان تحریم از حلقوم مردم بیچاره ایران بیرون خواهد کشید.
🆔 @jameeno