مارکو روبیو در توییت زیر نوشته: «در سال دو هزار و چهارده، دولت اوباما برای پسر معصومه ابتکار و خانواده‌اش ویزا صادر کرد تا وارد ایالات متحده شوند. در ژوئن ۲۰۱۶، دولت اوباما از طریق برنامه ویزای مهاجرتی تنوع نژادی به آن‌ها اقامت دائم قانونی اعطا کرد. این هفته، من وضعیت اقامت دائم قانونی آن‌ها را لغو کردم و امروز، سید عیسی هاشمی، مریم طهماسبی و پسرشان در بازداشت اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده قرار دارند تا مقدمات اخراجشان از کشور فراهم شود.خانواده او هرگز نباید اجازه می‌یافتند از امتیاز ویژه زندگی در کشور ما بهره‌مند شوند.»

سخت است بعد از توییت روبیو به یاد نیاورد که این همان دولت آمریکاست که چهل و دو روز پیش این توهم را داشت که با ترور آیت‌الله خامنه‌ای و بمباران چند هزار ایران بلافاصله تسلیم می‌شود و حالا که مقابل چشم همه جهانیان شکست فاحشی خورده، اوج موفقیتش این شده که چند آقازاده غربگرا را از آمریکا اخراج کند. امری که بیشتر از آمریکا خواسته خود مردم انقلابی داخل ایران است.

اما همین طور هم سخت است به یاد نیاورد معصومه ابتکار تنها چند ساعت پس از شهادت سید ابراهیم رئیسی، آنهم به احتمال زیاد به دست اسرائیل، چگونه در فضای عمومی شادمانی می‌کرد و آن را باعث «رفع انسداد» می‌دانست. رفتاری که با اصول بدیهی فرهنگ ایرانی هم خوانا نبود، چه رسد انصاف سیاسی نسبت به رقیب.
منظور معصومه ابتکار و رفقایش هم از «رفع انسداد» واضح بود: بازگرداندن ایران به پای میز مذاکراتی که شهید خامنه‌ای آن را غیرشرافتمندانه و غیرعاقلانه خواند و مقدمه حمله آمریکا و اسرائیل به ایران شد.
توییت روبیو و اخراج فرزندان معصومه ابتکار درس بزرگی است برای همه آن سیاستمداران استحاله‌ شده‌ای که توسعه و پیشرفت را این سالها در گروی تسلیم مقابل آمریکا دیده‌اند: آمریکا ارباب بی‌رحمی است و به دلباختگان خودش هم رحم ندارد.

روز پنجم فروردین، لری فینک، رئیس بلک راک و از غولهای بازارهای مالی جهانی، زنگ خطر را برای آمریکا به صدا درآورد و گفت اگر قیمت نفت به ۱۵۰ دلار در بشکه برسد جهان با یک رکود اقتصادی جدی روبرو خواهد بود. او همچنین گفت با ادامه تنش با ایران، حتی در صورت پایان جنگ باید با نفت زیر صد دلار برای سالها خداحافظی کرد. استدلال فینک مثل بسیاری دیگر در آن روزها، مبنی براختلال جدی در زنجیره تامین جهانی و ضربات بازگشت‌ناپذیر ایران به تاسیسات نفتی و گازی منطقه بود. ضرباتی که بازگشت آنها به مدار را برای چندسالی به تاخیر می‌انداخت.

حالا اما در روز دهم اتش بس و با اعلام رسمی باز شدن تنگه هرمز توسط عراقچی، قیمت نفت به نزدیکی قیمت پیش از جنگ رسیده. این یعنی از دید بازار مجموعه ضرباتی که ایران به بازار نفت و گاز جهانی زده ترمیم پذیر و بازگشت‌پذیر بوده. این مساله دو خطر جدی دارد:

یک اینکه ایران در آستانه دور دوم مذاکرات اسلام‌آباد، یکی از اهرم‌های مهم فشار خود را از دست داده. امری که باعث افزایش اعتماد به نفس دولت آمریکا از یکسو و ترمیم رابطه اعتماد بین بازارهای امریکا و ترامپ از سوی دیگر می‌شود. از این منظر مذاکره کنند‌گان ایرانی باید منتظر درخواستهایی حداکثری‌تر و عدم انعطاف بیشتر از سوی آمریکایی‌ها در روز یکشنبه باشند.

خطر دوم و بسیار جدی‌تر اینکه آمریکا حالا از آغاز دوباره جنگ ترس کمتری دارد چرا که جنگ را مترادف با یک تنش اقتصادی در بازه‌ای محدود می‌بیند نه آغاز دومینوی افزایش غیرقابل کنترل قیمتها و تورمی که حتی برغم پایان جنگ به رکود اقتصادی و چه بسا بحران اقتصادی در میان مدت بیانجامد. این امر، یعنی هزینه نسبتا پایین جنگ در دوره‌ای محدود، باعث خواهد شد سایه جنگ حتی برغم توافق، از سر ایران برداشته نشود و ترامپ بنابر اقتضائات داخلی امریکا یا فشار صهیونیست‌ها باز هوس حمله به ایران کند.

دو سوال جدی باید از سیاست گذاران ایرانی پرسید:
اول اینکه بر چه اساسی آتش‌بس را پیش از آنکه ضرباتی غیرقابل بازگشت به بازار نفت بزنید پذیرفتید؟ چرا فرایند انباشت فشار بر بازار مالی امریکا را که می‌توانست بحرانی غیرقابل درمان ایجاد کند ناگهان متوقف کردید؟

دوم اینکه چرا در ده روز گذشته مدیریت فضای آتش‌بس را یکسره به ترامپ واگذار و سعی در تنش زدایی و اعتمادسازی کردید؟ تنش زدایی که باعث خالی شدن دست ایران شد؟ چرا مدیریت فضا را از دست سید مجید موسوی‌ها گرفتید تا طرف مقابل بتواند ذهنیت بازارهایش را تا این حد التیام ببخشد؟
انها که می‌دانند در سیاست آمریکا بازار چه نقشی دارد می‌فهمند ما با قبل از آنکه به اسلام‌آباد برویم و در میز مذاکره دور دوم بنشینیم تا همین‌جا در همین ده روز عملا و احتمالا ناخواسته امتیازات زیادی واگذار کرده‌ایم. امتیازاتی که در چارت‌ قیمت‌های نفت خودش را صریح فریاد میزند. سوال این است که چرا؟