فایل بالا مناظره دوم اسفند امسال میان علی علیزاده و مجید محمدی در شصت دقیقه بی‌بی‌سی فارسی است. توضیحات تکمیلی زیر را درباره مجید محمدی بخوانید:  این بار #‏دشمنان_امید مردم با صراحت پرچم تحریم را بالا نبرده اند. به جایش محدودیت ها و کاستی های انتخابات پیش رو را برجسته میکنند. سخنانشان درباره "انتخابات آنگونه که باید باشد و نه آنگونه که هست"، رنگارنگ و هوس انگیز و اغواگر است. اما زیر ماسک های جذابشان چیزی نیست جز خواست تحریم اقتصادی٬ جنگ و تجزیه ایران. سخنان این سرهنگ های بومی دستگاه امپراطوری در شانزده سال گذشته از یک کشور به کشور دیگر رفته و خرابه پشت خرابه تحویل داده. افغانستان، عراق٬ سوریه، لیبی٬ یمن...وقت آن است در کنار مردمی بایستیم که از کوچکترین روزنها و با دستهایی بسته و لیستهای انتخاباتی غیرجذاب، صلح و دموکراسی ساخت ایران را به جنگ و لیبرالیسم ساخت آمریکا ترجیح میدهند. وقت آن است که ماسکهای این طرفداران دموکراسی را بدون تعارف کنار بزنیم:
مجید محمدی در سایت بی بی سی( http://goo.gl/2nYm73 ) سه ماه قبل از انتخاب روحانی:
«دنیایی با واحدهای سیاسی کوچک تر شاید به نفع همه باشد. از همین منظر است که تجزیه ایران، روسیه و چین را در صورت مقاومت در برابر دمکراسی و فدرالیسم ناگزیر می دانم.»
مجید محمدی سه شنبه ۲۹ اذر ۱۳۹۰ در سایت گویا http://goo.gl/acMNtj
«امکانات نظامی ايالات متحده مستقر در جزيره‌ی دی يگو گارسيا در اقيانوس هند قادرند در چند ساعت ده هزار هدف را در ايران مورد حمله قرار دهند.اين عمليات زير ساخت‌های اقتصادی و صنعتی کشور را نابود می سازد و حتی اگر رژيم تداوم پيدا کند پنجاه سال لازم خواهد داشت تا به وضعيت سابق پيش از حمله بازگردد...در چنين شرايطی معلوم نيست ميليون‌ها مخالف حکومت ساکت بنشينند.»
مجید محمدی در مقاله ای در سایت بی بی سی فارسی ۲۶ ابان ۱۳۹۰: http://goo.gl/YNU6h9
«همچنان که صدام حسین و معمر قذافی و بشار اسد بدون خونریزی نرفتند، علی خامنه ای یا جانشینش بدون کشتن هزاران یا دهها هزار ایرانی قدرت را رها نخواهند کرد. در این میان پرسش آن خواهد بود که با حمله خارجی جهت سقوط نظام، تلفات انسانی کمتر خواهد بود یا بدون آن. اگر قرار است خون ایرانیان برای براندازی رژیم نظامی جمهوری اسلامی بر کف خیابان ریخته شود، چه تفاوتی دارد که خون آنها توسط ایرانی ریخته شود یا امریکایی/اروپایی؟ نشستن در حصر خانگی البته در برابر خضوع در برابر قدرت، بسیار شجاعانه و شرافتمندانه است اما شرافتمندانه تر و شجاعانه تر از آن، هدایت میلیون‌ها تن از این مردم بی سلاح به سوی براندازی استبداد حتی با فریاد کمک خواهی از بیگانه است.»
مجید محمدی در مصاحبه با بامداد خبر ۲۸ خرداد ۹۱. یکسال قبل از انتخاب روحانی http://goo.gl/t3Izf5 :‌«اپوزسیون ایران باید کاملا در کنار کشور‌های غربی قرار بگیرد...به نظر من هر گونه همکاری میان اپوزسیون و دولت‌های غربی هم به نفع اپوزسیون است و هم به نفع دولت‌های غربی...یکی از همین گروه‌های بسیار کوچک که تلاش می‌کردند مردم را به خیابان بیاورند و از کشور‌های غربی فعالیت‌های حمایتی از جنبش سبز داشتند. این‌ها در طول یک سال توانستند حدود یک و نیم میلیون دلار از همین طریق گرفتن گرنت به دست بیاورند و برای کار‌هایشان هزینه کنند.این بسیار می‌تواند فرا‌تر از این باشد»
مجید محمدی در کنار علی افشاری، نیما راشدان، احمد باطبی، سعید قاسمی نژاد و محسن سازگارا ttp://goo.gl/aMMJGf: «به اعتقاد ما وظیفه نیروهای معتقد به دموکراسی و منافع ملی – سرزمینی ایران همسو کردن فشار های خارجی و مبارزات داخلی است.»
مجید محمدی دوباره در کنار نیما راشدان، احمد باطبی، سعید قاسمی‌نژاد، حسن داعی در ۲۳ مرداد در نامه تقاضای عدم تصویب برجام در سایت دیلی بیست http://goo.gl/igJfMX : «ما طیف متنوعی از ایرانیان را نمایندگی می‌کنیم که می‌خواهند به جهان درباره خطر این رژیم، صرف‌نظر از تعداد سانتریفیوژهایی که در ایران در حال چرخش هستند، هشدار بدهند. توافق اتمی، نزدیک به ۱۵۰ میلیارد دلار پول نقد بادآورده را به حساب بانکی مستبدان و دین‌سالاران حاکم بر کشور ما می‌ریزد. این پول، خرج مردم ایران نخواهد شد بلکه صرف تقویت رژیمی سرکوب‌گر می‌شود»

صفری مقابل ما. متنی به احترام پروین فهیمی*
-------------------
در حالیکه این روزها بخشی از جامعه امریکا با استفاده از امکانات دموکراسی در حال انتخاب میان فاشیستهای دشمن دموکراسی است، در ایران بخشی از مردم با استفاده از تفاوت بین دو اقتدارگرا، با انتخاب «اصل انتخاب» مشغول دفاع و ساختن نوعی جدید از دموکراسی است. نهادهای دموکراسی و رسانه های آزاد دویست ساله‌ی آمریکا، خروجیشان رقابتی پرشور بین فروشندگان سیاست وحشت است، رقابتی برای خارجی ستیزی و مسلمان ستیزی بیشتر، به قیمت عادی کردن شکنجه و نقض حقوق بشر: دونالد ترامپ، روبیو، تد کروز. در ایران اما تفاوت جنتی و ریشهری تفاوت بد و بدتر نیست، تفاوت صفر است و صفری که جلوی «یک»، یعنی «ما»، میگذاریم. تفاوت این دو جایگاهی است که «ما» با عاملیت سیاسی به شدت خلاقانه خود در این چند هفته به آنها و به کل این وضعیت تحمیل کرده ایم. نمیبینید سوگلی هایی که منتظر پیروزی آسان بودند حالا چقدر مستاصل شده‌اند؟ نمیبینید کاندیداهای کرایه ای مان، با تاریخ ناپاکشان از دست ما فرار میکنند، برائت میجویند و ملتمسانه از ما میخواهند به آنها رای ندهیم؟ عاملیت عجیبمان را نمی بینید که ما باز با اصرار دنبالشان میکنیم تا انتخابشان کنیم و آنها را به خمیر گل آنچه میخواهیم شکل دهیم در آوریم؟ چشم غیرمسلح بیگانگان و یا روشنفکران بیگانه پرستمان به این نوع تفاوت کور است اما میرحسین و شیخ مهدی و رهنورد آن را از خلال روزن کوچک حصر میبینند، مشروعیتش را اعلام میکنند تا هم حصر خود را بشکنند و هم آیت الله جنتی را به بازنشستگی بفرستند که روز ۲۹ بهمن ۸۹ گفته بود: «ارتباط اینها را به کلی از مردم قطع کنید. نتوانند پیام بدهند و پیام بگیرند.» و مادر سهراب هم این تفاوت را میبنید از خلال داغ شش ساله اش.
اینهمه خلاقیت، اینهمه انعطاف،اینهمه فرصت طلبی را در ذات تاریخی خود داشتیم اما به این شدت، محصول تمرین فشرده اش بود در آن آزمایشگاه ۱۸ ماهه جنبش سبز. تمرین شبکه ای میلیونی شدن در ۲۴ ساعت، تمرین دور زدن قدرت به جای مواجهه صورت به صورتی که تنها باعث خرد شدن مان شود، تمرین بازیگوشانه بودن ، فرار کردن و خسته کردن قدرت و جنبشی که رندی حافظ گونه تاریخی مان را شکلی مدرن داد. جنبش سبزی که در خرداد ۹۲ انتخابی به شدت سخت کرد و بزرگسال شد. بی آنکه بداند با رهبری که پیشتر مذاکره ناپذیر خوانده بود وارد مذاکره و مصالحه ای ضمنی شد. دعوتش به شرکت را پذیرفت و بخشی از مشروعیت رفته نظام را بازپس داد و رییس جمهوری برگزید که به صراحت میل رهبر نبود. مصالحه ای که در آن دو طرف اصل صندوق را احیا کردند. حالا در بهمن و اسفند ۹۴ این روند تعمیق شده و روح جمعی ما باز هم پخته تر. رد صلاحیتهای گسترده نه تنها به زیر میز انتخابات زدن منجر نشد که رد صلاحیت شوندگان خود به کارزار دعوت به شرکت پیوستند. اگر در ۹۲ یک محمدرضا عارف با کناره گیری از فاجعه‌ی ۸۴ جلوگیری کرد، در هر شهر و شهرستانی چندین عارف کنار رفتند. و میتوان حدس زد که به سیاق ۹۲ آرا صیانت خواهد شد.
این روزها بسیار خواهید شنید که این انتخابات «هیچ» نسبتی با گذار به دموکراسی ندارد. تردید شهروندان عادی را حرجی نیست اما در مقابل روشنفکران و فعالان اتاق فکرهای آمریکایی و اسراییلی که تا دیروز در راهروهای کنگره دنبال لابی برای تحریم و جنگ بوده اند باید با صراحت ایستاد. آنانکه از قاب رسانه های فرنگی و استعماری، زهر در کاممان میریزند که این اتفاق «هیچ» معنایی ندارد. نمیدانند ما از «هیچ» همه چیز میسازیم. باید مشروطه ۱۲۸۵، ملی شدن نفت ۱۳۳۱، ۵۷، ۷۶، ۸۸، ۹۲ و حالا ۹۴ - این زمانهای نزدیک شونده را - مانند خاری در چشمانشان کرد، رفتار بردبارانه و متمدنانه رهبران جنبش، خاتمی، ردصلاحیت شدگان، زندانیان سیاسی حاضر و زندانیان گذشته، رفتار هماهنگ ولی بی هیاهوی جامعه مدنی هزار صدایی ایران را. رای شرمسارانه؟ هرگز. گذار ما به دموکراسی ایرانی مانند آن سی مرغ، مدتهاست آغاز شده و تنها نیازمند خود انعکاسی و خوداگاهی تاریخی است و نیازی به نسخه های بدترجمه شده موسسات تواناسازی غربی و رسانه هایشان نیست. بی هیچ حس ویژه ناسیونالیستی باید گفت چنین جامعه مدنی پخته ای که میتواند در غیاب نهادها و تحزب و رسانه این چنین کنش کند نه تنها در خاورمیانه یا ترکیه یا شمال آفریقا که در قرن دیوانه بیست و یکم، اتفاقی به شدت امیدوار کننده است.
*پروین فهیمی مادر سهراب اعرابی شهید رعنای جنبش سبز

ایران فردایِ انتخابات: دموکراسی، امنیت، اقتصاد. جمعه چهارم مارس. دانشگاه لندن
با حضور صدیقه وسمقی عضو دوره اول شورای شهر تهران، مسعود بهنود، فرخ نگهدار و علی علیزاده 

بلافاصله پس از اعلام نتایج، گروه های مختلف سیاسی مشغول جدال بر سر تفسیرهای گاه متضاد از معنای آرای ۹۴ شده‌اند. در این جلسه می‌پرسیم که این انتخابات چه چشم اندازی برای آینده ایران ترسیم میکند؟ چه نسبتی با گذار به دموکراسی دارد؟ قدمی است رو به جلو یا عقب؟ چه تاثیری بر جایگاه ایران فردا در منطقه پرتلاطم خاورمیانه دارد؟ چه تاثیری بر وضعیت اقتصاد خسته از تحریم ایران میگذارد؟ آرایش نیروهای اجتماعی فعال و طبقات اقتصادی پس از این انتخابات چه خواهد بود؟ 
به منظور ایجاد شرایط گفتگویی دموکراتیک تر، نیمی از زمان این جلسه به تریبونی آزاد برای نقد، نظر و یا تفسیرهای گوناگون حضار اختصاص داده شده است. زمان سخن گفتن برای هر شرکت کننده حداکثر سه دقیقه (حدود ۳۰۰ کلمه) است.اولویت شرکت در تریبون آزاد با کسانی است که با فرستادن حداکثر ۳۰۰ کلمه از موضوع مورد بحث خود تا ظهر جمعه به ادرس ایمیل زیر اعلام آمادگی کنند. ali.alizadeh@gmail.com
صفحه فیسبوکی برنامه https://www.facebook.com/events/1542130882752716
ali.alizadeh@gmail.com

نشانی: 
B404 LT2 
Basement of Cruciform Building (UCL University)
Gower Street
WC1E 6BT
Nearest Tube: Euston Square, Warren Street, Euston

در برنامه افق نوی صدای آمریکا که ۲۴ دقیقه است با عمار ملکی مناظره ای چالشی کردم که پیشنهاد میکنم ببینید. (فایل بالا)
آقای ملکی در این بحث با قرائت بخشی از نوشته های من در سال ۹۲ درباره تغییر موضع من نسبت به صندوق ایجاد شبهه در مرز اتهام کرد. سیاست از نظر من به هیچ وجه شخصی نیست و حق یک نفر در مناظره سیاسی است که درباره گذشته و مواضع پنهان طرف مقابل برای مخاطبان روشنگری کند. از این منظر از آقای ملکی متشکرم و البته پاسخ او را هم دادم. 
در ضمن، برای ارتباط با داخل تن به وسوسه تلگرام دادم که حالا اسمش با انتخابات ۹۴ متبرک شده است. میتوانید فایل این ویدیو وتمام مطالب صفحه فیس بوک و توییتر را از تلگرام هم دنبال کنید.  
https://telegram.me/jedaal

مناظره چالشى على عليزاده و عمار ملكى درباره نتايج انتخابات و اشتى ملى در افق صداى آمريكا

👆👆 روحانی سوالی بسیار ساده، بسیار مشخص ولی بسیار کلیدی را در قضیه بابک زنجانی بارها و بارها تکرار میکند: «دو میلیارد و هفتصد میلیون دلار کجا رفت؟ آن پول کجا رفت؟» این سوال، کلید عبور از اقتصاد پراز فساد و پرشبهه‌ی دوره تحریم است به دوره پس از برجام و شفافیت حداقلی که لازمه رشد اقتصادی است.
جا دارد این سوال کلیدی به سوالی ملی تبدیل شود و افکار عمومی به هزاز زبان بپرسد که آن دو میلیارد و هفتصد میلیون دلار کجا رفت؟ 
کانال علی علیزاده: @Jedaal

ويديوى سخنرانى مسعود بهنود. ایران فردایِ انتخابات: دموکراسی، امنیت، اقتصاد. جمعه ۱۴ اسفند ۹۴. در یوتیوب: https://goo.gl/iT4MVI
ادامه این نشست در کانال تلگرام علی علیزاده @jedaal

ایران فردایِ انتخابات: دموکراسی، امنیت، اقتصاد. بخش سوم. سخنرانی فرخ نگهدار. جمعه ۱۴ اسفند ۹۴. در یوتیوب: https://goo.gl/bgB1ng
ادامه این نشست در کانال تلگرام علی علیزاده @jedaal

ایران فردایِ انتخابات: دموکراسی، امنیت، اقتصاد. بخش دوم. صدیقه وسمقی. عضو دوره اول شورای شهر. جمعه ۱۴ اسفند ۹۴ یوتیوب: https://goo.gl/Wqs8yI
ادامه این نشست در کانال تلگرام علی علیزاده @jedaal

على عليزاده. بخش چهارم. ایران فردایِ انتخابات. جمعه ۱۴ اسفند ۹۴ یوتیوب: https://goo.gl/w0HDYH
سایر سخنرانیهای این نشست در کانال تلگرام علی علیزاده @jedaal

👆👆توضیحی درباره سخنرانى ام در نشست ایران فردای انتخابات:  اولویت سخن من در فردای انتخابات نقد درونی گفتار اصلاح طلبی است. «نقدی درونی» چرا که خود را هنوز متعلق به این نیروی سیاسی میدانم و نقدی بی محابا و بی ملاحظه چرا که گفتار اصلاح‌طلبیِ جریان اصلی به رغم ظاهرش از جنس قدرت است و با خود-انتقادی بسیار غریبه. اصلاح‌طلبی در تمام این سالها از مظلومیت -واژه‌ای نامربوط به سیاست عملی‌- برای خود سپری محافظ ساخته تا از نقد خود بگریزد و برای توجیه هر شکست سیاسی هم یک راه حل اصلی داشته: تصویر رقیب سیاسی را بعد از هر شکست غیرقابل پیش‌بینی تر، خشونت طلب تر و غیرعقلانی تر از پیش جلوه دهد. به عبارتی غیبت این خود-انتقادی، افزایش گسل میان دو جناح اصلی، و تبدیل رقیب سیاسی به گوریلهایی گفتگوناپذیر و انسدادی نظری بوده که از پایان دهه هفتاد با ماست. در این باره بیشتر خواهم نوشت. كانال تلگرام على عليزاده @jedaal

👆👆 شخصا اتفاق مهم نشست «ایران فردای انتخابات» در لندن را تریبون آزاد آن میدانم. جایی که ۱۴ نظر مختلف و گاه بسیار انتقادی، به ویژه در انتقاد به سخنرانان، کنار یکدیگر به آرامی شنیده شدند. در بالا فایل صوتی این تریبون آزاد ۴۰ دقیقه ای را بارگذاری کرده‌ام
https://www.youtube.com/watch?v=-HUwuSzAN5g 

 پنل نهایی و جمع بندی سخنرانان نشست ایران فردای انتخابات: صدیقه وسمقی. مسعود بهنود. فرخ نگهدار. علی علیزاده 
لینک یوتیوب: https://goo.gl/gZgySR
سایر بخشهای اين نشست در كانال تلگرام @jedaal

در دفاع از تردید انتخاباتی ۹۲
--------------------
در میزگرد پایانی ایران فردای انتخابات👆👆 ، فرخ نگه‌دار ادعا کرد که من روز بعد از انتخابات ۹۲، در میانه‌ی برنامه‌ی تلویزیونی، پرگار، ناگهان تغییر موضع دادم و به سمت مشارکت انتخاباتی میل کردم. تصحیح این گزاره‌ی غلط را به منظور خط کشی میان دو نوع سیاست ورزی ضروری میدانم.
اصلاح طلبانِ صندوق-محور مانند آقای نگه‌دار از اسفند ۹۱ همه را به شکلی غیرمشروط به انتخابات دعوت میکردند، بی تضمینی از سلامت صندوق، بی اشاره‌ای به مناقشه ۸۸. مساله‌ی تردیدی‌های ۹۲ اما با تحریمی‌های کلاسیک سه دهه انتخابات قبل یا همین ۹۴ تفاوتی ماهوی داشت. مساله نظارت استصوابی، استانداردهای انتخابات یا اصل اسلامیت و ولایت فقیه نبود. خود صندوق بود. تردیدیها دنبال نشانه‌ای مشخص میگشتند از امکان خوانده شدن آرا. همان خواست ۸۸. صندوق محوران کلاسیک اما به تمام نشانه‌های عدم تمکین حاکمیت به آرا، مانند عدم امکان ثبت نام خاتمی و یا شوک رد صلاحیت هاشمی رفسنجانی، یا تحقیر جمهور مردم در تبدیل مناظره‌ی اول به مسابقه بیست سوالی، یا غیبت هرگونه بحث صیانت از آرا بی تفاوت بودند. هیچ امر مشخص تاریخی خللی در فرمول سیاسی تقلیل‌گرایانه، ساده دلانه، از پیش تصمیم گرفته و غیرتاریخی شان یعنی «رای با چشمانی بسته و در همه حال» به وجود نمیاورد. مانند همیشه در گفتگویی انتزاعی با دیگری های تاریخی خود یعنی تحریمیهای کلاسیک بودند.
نظرسنجی ها میگویند بیشتر مشارکت کنندگان ۹۲، دو سه روز آخر تصمیم گرفتند. یعنی نقش کلیدی جنبش سبز. چرا که به ندای عقیدتی-عبادی و غیرمشروط صندوق-محوران آری نگفته بودند و رایشان را مشروط به نشانه هایی حداقلی از امکان خوانده شدن آرایشان کرده بودند. که در تبدیل مناظره دوم به رفراندوم هسته‌ای و در دعوت دقیقه نود مخالفان نظام توسط خامنه‌ای دیدند. 
برخلاف ادعای آقای نگه‌دار من روز قبل از انتخابات از لابلای فضای مه آلود و ایدئولوژیک خارج از کشور موج انتخاباتی را دیدم و به صراحت اعلام کردم که در این وضعیت خاص نه فقط نیرویی پیشرو نیستم که باید دنباله‌رو و مقلّد توده باشم. وضعیتی چنان پیچیده که یکی از ارکان اصلاحات ۷۶، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، تشکیلاتی با ۴ دهه ریشه، حتی چند ساعت دیرتر تغییر موضع داد و در نیمه شب به این موج پیوست. اما باید تاکید کرد صندوق-محوران هم در ۹۲ به هیچ وجه نیروی پیشروی «تاریخی» نبودند و پیامشان ارتباطی انضمامی به وضعیت مشخص ۹۲ نداشت. «تردیدی جنبشی» در مشارکت یا عدم مشارکت در ۹۲ نه تنها مشروعتر از صندوق محوری کلاسیک آنها بود که واجد پتانسیل سیاسی بیشتری از آن هم بود و نقش تعیین کننده‌تری در انتخاب روحانی داشت. خطی که معترضان ۸۸ را به تردیدیهای ۹۲ و محافظان امید ۹۴ تبدیل کرد اگرچه همپوشانیهایی با صندوق-محوران ابدی ازلی دارد اما دو خط جداست. 
این دفاع از تردید، محدود به تردید آن بخش از جنبش سبز است که طبیعتا باید در روز پس از انتخابات ۹۲ و با دیدن خوانده شدن آرا و ممکن بودن تغییر، جای خود را به قسمی از امید میداد. دفاعی از بخش دیگر جنبش نیست که تردید خود را به همه دستاوردهای دو سال گذشته‌ از جمله برجام تسری داده‌است. آنان که انکارکنندگان سرسخت تغییرهای مهم در وضعیت شدند. آنان که هرروز ذهنی تر و انتزاعی تر شده‌اند. و در نهایت در اپوزیسیون مانده در زخم‌های دهه ۶۰ ادغام شدند. دفاع از کسانی نیست که در همین انتخابات اخیر هم عملا در کنار تحریمی‌های کلاسیک بودند گیرم با زبانی جدید.
اما صدای سومی هست که میخواهد تجربه متاخرش از جنبش سبز را به سیاست واقعی، یعنی کنش در راستای تحلیل مشخص اینجا و اکنون، گره بزند. صدای سومی که از منظر همین تحلیل وضعیت مشخص در ۹۲ تردید میکند ولی مشارکت در ۹۴ را امری بدیهی میداند و ایستادن مقابلش را دشمنی با امید. صدای سومی که در این لحظه از تاریخ با صندوق محوران کلاسیک همدلانه متحد میشود در حالیکه با هم جنبشی‌های سابق و حالا برانداز شده در نزاعی فعال است.