جدال- علی عليزاده

این قاب گفتگو بین علی مروی -معمار شوک درمانی منجر به دیماه خونین- و یک راننده اسنپی که اخیرا به علت نقد قوه قضاییه دستگیر شده بود اصل مساله در ایران امروز است. مروی می‌گوید اقتصاد بحث تخصصی است و یک راننده تاکسی حق ندارد درباره آن نظر دهد. این سخن مروی صریح‌ترین نمود از جوهر غیرانسانی و غیراجتماعی نئولیبرالیسم آنهم در بستری جهان سومی و غیردموکراتیک است. چرا که اقتصاد نحوه اداره منابع در جوامع است و اتفاقا تصمیم و اراده و مهمتر «زور» مردم و دقیق‌تر، گروه‌ها و طبقات اجتماعی است که این منابع در چه راهی و به نفع چه گروه‌هایی مصرف شود: به نفع طبقات بالادستی یا به نفع طبقات محروم‌تر و پایین‌تر.

اصلا موضوع اصلی هر انتخاباتی در غرب همین اقتصاد است و لاغیر. اینکه چقدر مالیات از بالایی ها گرفته شود، چقدر مالیات از طبقه متوسط، چقدر به دولت رفاه برای کمک به طبقات محروم داده شود و غیره. اینهاست که به رای عمومی راننده تاکسی‌های جوامع غربی گذاشته می‌شود.

آیا علی مروی جرات دارد به رییس یک اتاق بازرگانی بگوید تصمیمات من به تو ربطی ندارد به کارت برس؟ آیا جرات می‌کند به رییس پتروشیمی ستاره خلیج فارس بگوید به تو ربطی ندارد به تولیدت برس؟ خیر. چرا که آنها زور دارند. مروی اما به مردم بی‌قدرت می‌گوید اگرچه تصمیمات ما دقیقا روی زندگی و معیشت و حتی تغذیه روزانه شما بیش از طبقات دیگر تاثیر می‌‌گذارید اما شما حق ندارید درباره آن نظر دهید.
برای همین است که نئولیبرالیسم در زمین دیکتاتوری و حکومت نظامی و فضاهای پساکودتا و پساسرکوب بهتر از هر جای دیگری رشد می‌کند. همین است که نئولیبرالهای ایران شیلی پینوشه را تقدیس می‌کنند و همین است که اینبار پیش از ماجرای ۱۸ دی علی مروی و صادق الحسینی و باقی این به ظاهر اقتصاد‌دانان در جلسات خصوصی به نیروهای امنیتی توصیه می‌کردند دستشان روی ماشه نلرزد و با مشت اهنین برخورد کنند.

معادله ساده‌ای است: اقتصاددانی که به مردم معترض به سیاست اقتصادی می‌گوید به تو ربطی ندارد همان کسی است که به پلیس توصیه می‌کند به روی مردم معترض از سیاست اقتصادی رگبار باز کند. در ایدئولوژی اینها پرسشگری مردم مزاحم «رشد اقتصادی» است. این مزاحم اگر خودش کنار نرود باید حذف فیزیکی شود.

👍334❤68👎42🔥9

17.1K viewsedited 11:06

About

Blog

Apps

Platform